«ΤΡΑΓΟΥΔΙ Γ ΙΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ» (Lied von meiner Mutter) & "ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ" (Meiner Mutter) Δύο ποιήματα του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 – 1956) (Από τα «Ποιήματα» - Ενότητα «Βαυαρία 1919-1923», μτφ. Μάριος Πλωρίτης, εκδ. «Θεμέλιο», 2000)

 ...............................................................

              Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 – 1956)

«ΤΡΑΓΟΥΔΙ Γ ΙΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ»

(Lied von meiner Mutter) ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 – 1956) (Από τα «Ποιήματα» (Ενότητα «Βαυαρία 1919-1923», μτφ. Μάριος Πλωρίτης, εκδ. «Θεμέλιο», 2000)

 

1.Τη μορφή της δεν τη θυμάμαι πια πώς ήταν πριν οι πόνοι της αρχίσουν. Αποκαμωμένη, ανασήκωνε τα μαύρα τα μαλλιά της απ’ το ξεσαρκωμένο μέτωπό της – το βλέπω ακόμα κείνο το χέρι να παλεύει.

2. Χειμώνες είκοσι τη φοβερίσαν, τα βάσανά της δεν είχαν σωσμό, κι ο θάνατος ντρεπόταν σαν τη ζύγωσε. Και τότε πέθανε, και το κορμί της ήτανε σαν παιδιού κορμί.

3. Στο δάσος είχε μεγαλώσει.

4. Πέθανε ανάμεσα σε πρόσωπα που ‘χαν τραχύνει βλέποντάς την τόσον καιρό να ξεψυχάει. Τη συχωρέσαμε που έτσι βασανίστηκε, μα κείνη είχε χαθεί ανάμεσα στα πρόσωπά μας, προτού να σβήσει ολότελα.

5. Τόσοι και τόσοι μας αφήνουνε, χωρίς να τους κρατήσουμε. Έχουμε πει το καθετί, τίποτα πια δεν έχει απομείνει ανάμεσα σε μας κι εκείνους, σκληραίνουνε τα πρόσωπά μας σαν χωρίζουμε. Κι όμως, το πιο σπουδαίο δεν το είπαμε, αναμασούσαμε τ’ ασήμαντα.

6. Ω, γιατί τα πιο σπουδαία να μην τα πούμε, ήταν τόσο εύκολο, και τώρα θα κολαστούμε για τη σιωπή μας. Εύκολες ήταν οι λέξεις, σφίγγονταν πίσω από τα δόντια μας. Καθώς γελούσαμε έπεσαν, και τώρα το λαιμό μας πνίγουν.

7. Το δείλι χτες, πρωτομαγιά, επέθανε η μητέρα μου! Και δε μπορώ, από τη γη να τήνε ξεριζώσω με τα νύχια μου!  (1920)

ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ (Meiner Mutter)

Κι όταν έσβησε, την αποθέσανε στη γη.

Άνθη φυτρώνουν, πεταλούδες παιχνιδίζουν πάνωθέ της…

Ήτανε τόσο αλαφριά που μόλις βάραινε το χώμα.

Πόσος πόνος χρειάστηκε για να την κάνει τόσο ανάλαφρη!

                                                                                                    (1920)