"Δρόμοι που χάθηκα" Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης Μουσική & Πρώτη εκτέλεση: Μίκης Θεοδωράκης (Από "ΤΑ ΛΥΡΙΚΑ" ζωντανή ηχογράφηση από τον "ΜΟΥΣΙΚΟ ΑΥΓΟΥΣΤΟ" στο θέατρο Λυκαβηττού (1977)

 ...............................................................

"Δρόμοι που χάθηκα"

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μίκης Θεοδωράκης

Δρόμοι που χάθηκα
γωνιές που στάθηκα
δάκρυα που πίστεψα
παιχνίδια στο νερό.
Πικρό το βράδυ φτάνει.

Νύχτες που έκλαψα
γέφυρες που έκαψα
άστρα π' αγάπησα
που πάω και τι θα βρω.
Πικρό το βράδυ φτάνει.

Λόγια που ξέχασα
φίλοι που έχασα
καημέ μεγάλε μου
ας πάμε τώρα οι δυο.
Πικρό το βράδυ φτάνει.

Επετειακό αφιέρωμα στη Μάγια Λυμπεροπούλου (1940 - 22.7.2021) (Από το προφίλ στο fb "Πρόσωπα" & Και μία προσωπική σημείωση, facebook, 22.7.2025)

 ...............................................................

Μάγια Λυμπεροπούλου (1940 - 2021)*

Γεννήθηκα στα Πατήσια.
Τα τελευταία είκοσι χρόνια
μένω στα Εξάρχεια.

Σχολείο πήγα στο Πιρς
όταν ήταν στο Ελληνικό.

Το θέατρο και η τέχνη
ήταν στην ημερησία διάταξη.

Το κυριότερο ήταν ότι η γνώση
δεν ήταν συνώνυμο της ανίας.
Ήταν περιπέτεια.

Γι' αυτό σήμερα λογιάζω πως είναι
πολύ σοβαρή ευθύνη το να διδάξεις.

Μπήκα στη Νομική.
Παράλληλα μπήκα και στον Κουν.
Πήγα κρυφά από τους γονείς μου.

Ήταν τέτοια η εποχή,
που ήταν τερατώδες να δηλώσεις
στο σπίτι σου, ότι θα γίνεις ηθοποιός.

Όταν αργότερα έλεγαν συγχαρητήρια
στη μητέρα μου, για τις παραστάσεις μου,
εκείνη απαντούσε :

''Εμείς δεν το θέλαμε καθόλου.
Ο κύριος Κουν επέμενε...''

Ο Κάρολος Κουν
ήταν μοναδικός. Ένας άνθρωπος
συνεσταλμένος εκτός πρόβας,

αλλά και ταυτόχρονα γοητευτικός.
Άλλαξε τα πάντα στο ελληνικό θέατρο.

Το να γίνεσαι από μαθήτρια
πρωταγωνίστρια μέσα σε μια μέρα,

ήταν ένα χαρακτηριστικό
του Θεάτρου Τέχνης.

Ο Κουν έπαιρνε νέους ηθοποιούς
και τους έδινε πρώτους ρόλους
κατευθείαν

Αυτό δε σήμαινε
πως νομιμοποιούνταν
ως πρωταγωνιστές.

Δουλεύαμε στο Υπόγειο Χειμώνα -
Καλοκαίρι για να επιβιώσει,

με τόλμη, βέβαια, εκ μέρους του Κουν,
που ανέβαζε έξι έργα τη σεζόν.

Να πηγαίνει ένα έργο φουλαριστό
και να ξέρουμε ότι το επόμενο,
που ήταν Ιονέσκο, θα πήγαινε χαμένο.

Έτσι ένας νέος ηθοποιός, στη δεκαετία
είχε ήδη παίξει σε σαράντα ρόλους,
σε δώδεκα παραστάσεις την εβδομάδα.

Καμία σχολή δε μπορεί να το κάνει αυτό.
Το θέατρο μαθαίνεται επί σκηνής.

Όταν πήγα στη Γαλλία το 1971
πίστεψα ότι δε θα ξανακάνω ''θέατρο''.

Έγινα επαγγελματίας θεατής,
σπούδασα κινηματογράφο

και δούλεψα
στην Ολυμπιακή Αεροπορία,
στις κρατήσεις θέσεων.

Έφυγα από τον Κουν τριάντα ετών,
που είναι και η καλύτερη εποχή
για μια γυναίκα ηθοποιό.

Αισθάνθηκα ότι αναπαρήγαγα
τη σκηνική εικόνα του εαυτού μου.

Όσο και να αγαπούσα το θέατρο,
δε μου έλειψε καθόλου.

Οφείλω πολλά στη Γαλλία
γιατί αυτή η εξαετία μετέτρεψε

την εμπειρία του Θεάτρου Τέχνης
από βιωματική σε συνείδηση.

Ποτέ δεν ένιωσα ανταγωνιστική.
Επιδίωξα στις δουλειές μου
το θέατρο συνόλου.

Και σύνολο σε μια παράσταση
δε σημαίνει να λένε όλοι
τον ίδιο αριθμό συλλαβών.

Είμαι 52 χρόνια στο κουρμπέτι.
Ώρες - ώρες μου φαίνεται τερατώδες,
άλλες μου φαίνεται σαν χθες.

Δεν περιμένω πια πολλά πράγματα
από μένα. Καλά γεράματα...

Μάγια Λυμπεροπούλου

Σαν σήμερα,
το 2021, έφυγε από τη ζωή.
.......................................................................

Πηγή: lifo. gr
Απόσπασμα από συνέντευξη

στον Σταύρο Διοσκουρίδη. (2011)
Φωτογραφία: ert. gr

*Σημείωση δική μου προσωπική: 

Μάγια Λυμπεροπούλου (1940 - 2021) Συναντηθήκαμε στα 1981. Εγώ μαθητής της στη σχολή Βεάκη. Στα 1983-4 συνάδελφοι στη σκηνή στο "Αεικίνητο" στους "Αλλοπαρμένους" των Μίντλετον & Ρόουλι. Από το 1985 έως το 1987 ξανά μαθητής στα στούντιο που δίδασκε η ίδια. Στα 1989 ηθοποιός στην παράσταση "Αγάπης Αγώνας Άγονος" του Σαίξπηρ που σκηνοθέτησε στο ΔΗΠΕΘΕ της Πάτρας. Το 2001-2002 ξανά συνάδελφοι στον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχοφ στο ΔΗΠΕΘΕ της Πάτρας. Πάντα δασκάλα μου…

Ο Μανώλης Γιούργος διαβάζει τα "Υπναρούδια" της Παυλίνας Παμπούδη (https://www.periou.gr, 1.3.2025)

 ............................................................

Ο Μανώλης Γιούργος διαβάζει τα "Υπναρούδια" της Παυλίνας Παμπούδη

https://www.periou.gr/o-manolis-giourgos-diavazei-ta-ypnaroudia-tis-pavlinas-paboudi/?fbclid=IwY2xjawIwMTBleHRuA2FlbQIxMQABHfhFy3Ytdbpvq5Wh0f-StdQLlVVJEDbSfTvmgkjhKYeFfc3KvSr78K2REA_aem_5Vr5khF3fe1UCfb2GC5czg

Μνήμη Γιάννη Καλαϊτζή (11.11. 1945 - 12.2.2016) από την θυγατέρα του Μύρινα Καλαϊτζή και την αφεντιά μου... (facebook, 16.2.2016)

...............................................................

Μνήμη Γιάννη Καλαϊτζή (11.11. 1945 - 12.2.2016)

Πιτσιρίκι, λιγότερο πιτσιρίκι, και μέχρι και πολύ πρόσφατα, τίποτα από όλα αυτά δεν μου φαινόταν καταπληκτικό. Η λυτρωτική και απελευθερωτική αυθάδεια, το λαμπρό, ακατάβλητο, ιερόσυλο χιούμορ, τα σκίτσα, τα κόμικς, τα σχέδια, τα σκηνικά, τα πορτραίτα, οι μάσκες, τελευταία και η δεινή συγγραφική πένα, η πολιτική πυγμή, ο διονυσιακός βίος, η πεισματική ελευθερία, η ατρόμητη και εξοργιστική μνήμη, μέχρι τελευταίας ρανίδος, η ανατρεπτική της στιγμής και της αφήγησης ευρυμάθεια, η διαστροφή του προφανούς, ο καταγελασμός του δεδομένου, ο ανηλεής καταιγισμός ιδεών, η λογοτεχνία, το θέατρο και ο κινηματογράφος σαν δεύτερο δέρμα, σαν άδηλος αναπνοή. Ούτε και στάθηκα ποτέ απέναντί τους με την ανάγκη θαυμασμού ή την αίσθηση της ετερότητας. Ήταν, είναι και θα είναι αυτονόητα, γιατί ήταν, είναι και θα είναι ο μπαμπάς μου.

Καθώς μού έφυγε, καθώς μάς έφυγε, με τρόπο ομοίως αταλάντευτα αξιοπρεπή και περήφανο όπως και τις ημέρες της απολαυστικής, πληθωρικής και γενναιόδωρης ακμής του, φοβάμαι μήν με καταβάλει η πλάνη του θαυμασμού, μην και περιπέσω στην ανάγκη του εγκωμίου, λες και αυτό μπόρεσε ποτέ να υποκαταστήσει την ζωντανή παρουσία.

Και λέω "φοβάμαι" γιατί εάν για κάτι εκτιμώ τον πατέρα μου στην δημόσιά του διάσταση είναι ότι ποτέ δεν ενέδωσε στην αυταρέσκεια του λόγου σε πρώτο πρόσωπο -σε αντίθεση με την γράφουσα, που θά έλεγε και εκείνος.

Δεν υπάρχει τίποτε πιο αντιπαθητικό από παιδιά που αντλούν δύναμη και φως από τους αίνους προς αποδημήσαντες γονείς, τίποτε περισσότερο βέβαια εγγενώς υπονομευμένο και καταδικασμένο στην αποτυχία από την απόπειρα των παιδιών να μετατραπούν σε αξιολογητές και δημοσιοφανείς βιογράφους. Θα αντισταθώ με όλη μου τη δύναμη.

Κυρίως επειδή ακόμη και ποτέ κανείς να μην τον ήξερε, ακόμη και ποτέ κανείς να μην τον μολογούσε, το ίδιο θα τον αγαπούσα, το ίδιο θα μού έλειπε, γιατί ήταν, είναι και θα είναι ο μπαμπάς μου.

Σάς ευχαριστώ ειλικρινά και από καρδιάς για την έκφραση συλλυπητηρίων. Αλλά, πιστέψτε με, αυτό που κυρίως θα τον ενδιέφερε είναι να πιούμε και κανένα ποτήρι κρασί, και κυρίως από το δικό του, που σαν κι αυτό άλλο κανένα. Ε, και οι καλλίφωνοι να πούν κι ένα τραγούδι!

Παραχάραξε το νόμισμα. Εβίβα!

{Εδώ, ένα σκιτσάκι του, που θυμάμαι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.}

Από την θυγατέρα του Γιάννη Καλαϊτζή (facebook, 13.2.2016) Μύρινα  Καλαϊτζή.

Αυτό το σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή (11 Νοεμβρίου 1945 - 12 Φεβρουαρίου 2016) θυμήθηκα, κι εγώ. Εξώφυλλο του "Θούριου", εφημερίδας της ΕΚΟΝ "Ρήγας Φεραίος", επί τη εκδόσει του δίσκου του Σαββόπουλου "Ο Αριστοφάνης γύρισε από τα θυμαράκια". Μάλιστα είχε και μια φράση του Νιόνιου "Παράδοση είναι να δημιουργείς εκ του μηδενός" ή κάπως έτσι τέλος πάντων. 

Α, και ένα αστείο περιστατικό με το "Θούριο": Είμαστε στα Κάτω Πετράλωνα και γυρνάμε τα καφενεία να πουλήσουμε "Θούριο", οι αγωνιστές. Ξεκόβω από την υπόλοιπη παρέα και μπαίνω μόνος μου σ' ένα καφενείο στην Κειριαδών. Το καφενείο γεμάτο. Όλο άντρες φυσικά, που όλοι παίζουν, άλλοι τάβλι, άλλοι χαρτιά ("Θανάση", πρέφα...). Πλησιάζω ένα τραπέζι "Καλησπέρα σας, είμαστε από τον "Ρήγα Φεραίο", τη νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού. Έχω το "Θούριο", όργανο του Κ.Σ. της ΕΚΟΝ "Ρήγας Φεραίος" - σαν να 'χα καταπιεί κασέτα. Κανείς δεν μου δίνει σημασία από τους 4-5 που παίζουν. Εγώ επιμένω στο μαθημένο. Ένας σηκώνει το κεφάλι, με κοιτάει ερευνητικά και μου λέει: "Κανένα μπαλαντέρ έχεις;..." Μένω άφωνος, Ανοίγω την πόρτα του καφενείου και βγαίνω έξω στο δρόμο. Βάζω τα γέλια μόνος μου. Κόσμος περνάει και με κοιτάει σαν να βλέπει έναν βλαμμένο, που γελάει μόνος του. Μπορεί και να ήτανε αυτό το τεύχος με το εξώφυλλο του Καλαϊτζή. Αν τον ήξερα και του είχα διηγηθεί το περιστατικό, νομίζω ότι θα γέλαγε κι αυτός...

Ανάμνηση δική μου...

"Ο Μανώλης Γιούργος “παίζει” με το Αίμα των… Σκιών" - συνέντευξη στην Γεωργία Οικονόμου για την παράσταση "Το αίμα των ίσκιων" στον Χώρο Τέχνης "Ιδιόμελο" στο Μαρούσι (https://www.news247.gr/politismos/theatro/o-manolis-giourgos-paizei-me-to-aima-ton-skion/11 Δεκεμβρίου 2024 )

 .............................................................

Ο Μανώλης Γιούργος “παίζει” με το Αίμα των… Σκιών

Ο σκηνοθέτης Μανώλης Γιούργος



Ο σκηνοθέτης Μανώλης Γιούργος μιλά στο NEWS 24/7 με αφορμή τη θεατρική σύνθεση με τίτλο «Το αίμα των ίσκιων» που παρουσιάζεται στον Χώρο Τέχνης "Ιδιόμελο".

ΓΕΩΡΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
https://www.news247.gr/politismos/theatro/o-manolis-giourgos-paizei-me-to-aima-ton-skion/11 Δεκεμβρίου 2024 

Δύο γυναίκες συγγραφείς, η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ και η Ευγενία Φακίνου, στα αφηγήματά τους «Κλυταιμνήστρα ή το έγκλημα», η πρώτη, και «Πάντα ονειρευόμουνα να γεράσω», η δεύτερη, μεταγράφουν δύο εμβληματικούς μύθους του μυκηναϊκού πολιτισμού.

Στη θεατρική σύνθεση με τίτλο «Το αίμα των ίσκιων», ο Μανώλης Γιούργος φέρνει δύο γυναικεία πρόσωπα σε μία συνάντηση που δεν έγινε ποτέ. Η Κλυταιμνήστρα και η Ιφιγένεια, αρχετυπικές μορφές του κύκλου των Ατρειδών, αλληλοαναγνωρίζονται σε έναν χώρο και χρόνο μη πραγματικό και αφουγκράζονται τη γενεαλογία τους.

Υπόδικη η βασίλισσα-μάνα απολογείται και «εκτίθεται στο φως» του δικαστηρίου- επιφυλάσσοντας το ρόλο των δικαστών στους θεατές της παράστασης- ενώ η θυγατέρα της, απορροφημένη σε έναν εσωτερικό μονόλογο-απολογισμό, ξετυλίγει την δική της μοναχική ζωή, από την Αυλίδα και την Κριμαία μέχρι τη Βραυρώνα, τον τόπο που της ορίστηκε να γεράσει και να πεθάνει.

“Δύο εμβληματικά μυθικά πρόσωπα του μυκηναϊκού πολιτισμού. Μάνα και κόρη. Βασίλισσα των Μυκηνών η πρώτη – η Κλυταιμνήστρα, θύμα και θύτης, πριγκιποπούλα η δεύτερη – η Ιφιγένεια, θυσιασμένη στην Αυλίδα, «εξόριστη» στην Κριμαία – γιατί έτσι το θέλησαν οι θεοί, ιέρεια κατόπιν στην Βραυρώνα, αφιερωμένη στην θεά Άρτεμη. «Με την πλάτη στον τοίχο πάντα» μητέρα και κόρη…” αναφέρει στο NEWS 24/7 ο σκηνοθέτης Μανώλης Γιούργος.

Και συνεχίζει μιλώντας για το γιατί επέλεξε αυτούς τους δύο μύθους: “Καταρχάς, και οι δύο μύθοι είναι συγκινητικοί. Η μάνα Κλυταιμνήστρα, θύμα πρώτα και θύτης, ύστερα. Η κόρη Ιφιγένεια, θύμα. Θύματα τελικά και οι δύο. Επειδή έτσι το θέλησε ο άντρας της ζωής τους, σύζυγος και πατέρας; Επειδή το θέλησαν οι θεοί; Το πεπρωμένο τους;

Θεώρησα ότι μια φανταστική συνάντησή τους στο «αόρατο» μέλλον τους θα τους έδινε μια ευκαιρία να αναγνωρίσουν η μία την άλλη με τις αδράνειες της ζωής τους και τις ριψοκίνδυνες «δράσεις» τους, να συμπονέσουν η μία την άλλη, να κατανοήσουν τη σχέση τους («μάνα και κόρη»), την κοινή μοίρα τους ως γυναίκες, ακόμα κι αν δεν θα μπορέσουν ν’ αλλάξουν τίποτα από το οδυνηρό παρελθόν τους. Ένα μικρό βήμα, έστω μισό, να ξεκολλήσουν από τον αιματοβαμμένο βασιλικό τοίχο που τους πλακώνει…

Η Έβη Βασιλειάδη

Ποιο είναι «το αίμα των ίσκιων» λοιπόν;

«…το ξέρετε, κύριοι Δικαστές, πως ποτέ δεν σωζόμαστε και πως όλα ξαναρχίζουνε πάντα. Βάλθηκα να τον περιμένω: ξαναγύρισε… ξαναγύρισε από το θάνατο…» (Η Κλυταιμνήστρα στην κατά την Γιουρσενάρ απολογία της)

Ξέρουμε πως στο Αρχαίο Ελληνικό Δράμα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, τα αιματηρά επεισόδια (φόνοι, αυτοχειρίες, συμπλοκές) δεν παρουσιάζονταν στη σκηνή. Μόνο ο απόηχός τους μέσω της ύστερης αφήγησής τους, είτε από τα πρόσωπα που έδρασαν είτε από τους απογόνους τους είτε από την εξιστόρηση των αγγελιοφόρων ή του χορού. Βαριοΐσκιωτες αιμάτινες αφηγήσεις. Ιδιαίτερα στις «απολογίες» των δραστών.

Τις βαραίνουν το αίμα των θυμάτων τους, κι ας ψάχνουν με τις απολογίες τους τη δικαίωση. Ποιος θα τους φιλήσει «τα χέρια τ’ ακριβά»; (Νίκος Γκάτσος και ο Μάνος Χατζιδάκις – «Ο Γιάννης ο φονιάς»)…

Κλυταιμνήστρα και Ιφιγένεια; είναι σημερινές; σύγχρονες και επίκαιρες;

Αναμφισβήτητα είναι. Είναι η αρχή του τέλους της μητριαρχίας και η αρχή της εγκαθίδρυσης της πατριαρχικής κοινωνίας που, ως φαίνεται, η πομπή των θυμάτων της συνεχίστηκε και συνεχίζεται, δυστυχώς και αδιαλείπτως, ως τις μέρες μας. Μητέρες και κόρες θύματα σέρνουν ακόμα και σήμερα το χορό του θανάτου. Εξάλλου, οι ηρωίδες και οι ήρωες της κλασικής δραματουργίας και της κλασικής λογοτεχνίας είναι (και θα είναι πάντα) σημερινές και σύγχρονες και επίκαιρες.

Η Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

Θέατρο στην Αθήνα σήμερα; Ποιες λέξεις σας έρχονται στο νου;

Οικονομία, κατά συνέπεια και κοινωνία, σε κρίση. Πολλές παραστάσεις, πολλές θεατρικές στέγες. Αντίφαση; Τις έχουμε ανάγκη; Ανταπεξέρχονται; Μπορεί ο κόσμος να τις στηρίζει; Ιδιαίτερα στην περιφέρεια της πρωτεύουσας οι συνθήκες δυσκολότερες, αντίξοες. Αντιμέτωποι με τη συνήθεια του κόσμου να έχει στραμμένο το ενδιαφέρον και τη λαχτάρα του για τα πολιτιστικά δρώμενα στο κέντρο της πόλης. Αγωνία και ηρωισμός όσων επιμένουν στον πολιτισμό. Οπότε καλά κάνουν και υπάρχουν. Λύχνοι είναι που με το λιγοστό αληθινό τους φως δρομάκια φωτίζουν στο σκοτάδι της «ανάπτυξης», μέχρι να σβήσουν…

Η Γεωργία Δεληγιαννοπούλου και η Έβη Βασιλειάδη ζωντανεύουν αυτά τα δύο πρόσωπα στη σκηνή του «Ιδιόμελου», στο Μαρούσι.

Η σκηνοθεσία, η σκηνογραφική και μουσική επιμέλεια είναι από τον Μανώλη Γιούργο.

Πληροφορίες

Χώρος Τέχνης «Ιδιόμελο»: Ελευθερίου Βενιζέλου 17, Μαρούσι (κοντά στον ΗΣΑΠ)

Ημερομηνίες παραστάσεων: 7, 8, 14, 15, 21, 22, 28, 29 Δεκεμβρίου 2024 και 4, 5, 11, 12 Ιανουαρίου του 2025

Ώρα έναρξης: 21.00

Διάρκεια: 70 ´

Είσοδος: 12€ κανονικό εισιτήριο, 10€ φοιτητικό, άνω των 65, ανεργίας

Προπώληση εισιτηρίων: www.more.com/theater/to-aima-ton-iskion/

Πληροφορίες – κρατήσεις: 2106817042

"A la terra di Basilicata" - Musicanova / Composer: Eugenio Bennato Lyricist: Eugenio Bennato (youtube, 20.3.2018)

 ..............................................................

"A la terra di Basilicata" - Musicanova

Composer: Eugenio Bennato
Lyricist: Eugenio Bennato

(youtube, 20.3.2018)

"Το αίμα των ίσκιων" «Κλυταιμνήστρα ή το έγκλημα» της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ & «Πάντα ονειρευόμουνα να γεράσω» της Ευγενίας Φακίνου στον Χώρο Τέχνης "Ιδιόμελο" στο Μαρούσι από 7.12.2024 μέχρι 12.1.2025...

 ...............................................................

                "Το αίμα των ίσκιων"

...Γιατί οι μύθοι μας είναι φυλαχτό και μας θυμίζουν από πού ερχόμαστε και, ίσως, πού θέλουμε (ή δεν θέλουμε) να πάμε.

Δύο γυναίκες συγγραφείς, η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ και η Ευγενία Φακίνου, στα αφηγήματά τους «Κλυταιμνήστρα ή το έγκλημα», η πρώτη, & «Πάντα ονειρευόμουνα να γεράσω», η δεύτερη, μεταγράφουν δύο εμβληματικούς μύθους του μυκηναϊκού πολιτισμού. Στη θεατρική σύνθεση με τίτλο «Το αίμα των ίσκιων», ο Μανώλης Γιούργος φέρνει αυτά τα δύο γυναικεία πρόσωπα σε μία συνάντηση που δεν έγινε ποτέ. Η Κλυταιμνήστρα και η Ιφιγένεια, αρχετυπικές μορφές του κύκλου των Ατρειδών, αλληλοαναγνωρίζονται σε ένα χώρο και χρόνο μη πραγματικό και αφουγκράζονται τη γενεαλογία τους. Υπόδικη η βασίλισσα-μάνα απολογείται και “εκτίθεται στο φως” του δικαστηρίου- επιφυλάσσοντας το ρόλο των δικαστών στους θεατές της παράστασης- ενώ η θυγατέρα της, απορροφημένη σε έναν εσωτερικό μονόλογο-απολογισμό, ξετυλίγει την δική της μοναχική ζωή, από την Αυλίδα και την Κριμαία μέχρι τη Βραυρώνα, τον τόπο που της ορίστηκε να γεράσει και να πεθάνει.

Η Γεωργία Δεληγιαννοπούλου και η Έβη Βασιλειάδη ζωντανεύουν αυτά τα δύο πρόσωπα στη σκηνή του «Ιδιόμελου» στο Μαρούσι.

Η σκηνοθεσία, η σκηνογραφική και μουσική επιμέλεια είναι από τον Μανώλη Γιούργο.

Για 12 παραστάσεις:
Σάββατο και Κυριακή
7, 8, 14, 15, 21, 22, 28, 29 Δεκεμβρίου του ΄24 και
4, 5, 11, 12 Ιανουαρίου του ΄25

Διεύθυνση:
Χώρος Τέχνης «Ιδιόμελο», Ελευθερίου Βενιζέλου 17, Μαρούσι (κοντά στον ΗΣΑΠ)
Έναρξη:
21.00
Διάρκεια: 70 ´
Είσοδος:
12€, κανονικό εισιτήριο
10€, φοιτητικό, άνω των 65, ανεργίας
Αγορά:
https://www.more.com/theater/to-aima-ton-iskion/
Πληροφορίες – κρατήσεις:
2106817042

"τοπία άτοπα" έκθεση έργων της αδελφής μου Ελένης Γιούργου στην γκαλερί "Prisma" στον Πειραιά (18.10 - 10.11.2024)

 ..............................................................

Η ιστορικός Τέχνης Λουίζα Καραπιδάκη, στον κατάλογο της έκθεσης γράφει:

«Τα άτοπα και άχρονα τοπία της Ελένης Γιούργου, η οποία επαναπροσδιορίζει στη ζωγραφική της τοπία της υπαίθρου. Κατακερματισμένες εντυπώσεις, στιγμιαίες και αποσπασματικές εικόνες ενοποιούνται στο έργο της και μετατρέπονται σε σαγηνευτικές τοπιογραφίες. Εκμεταλλεύεται τη γραφικότητα φανταστικών τόπων και τους αποδίδει με την αφηγηματική δύναμη της γραφής της. Δεν εικονογραφεί υπαρκτά τοπία, δεν ωραιοποιεί, ούτε χειρίζεται φωτογραφικά τις απεικονίσεις της· άλλωστε, όπως η ίδια δηλώνει: «το έργο έχει τη δική του ζωή και δεν χρειάζεται πιστότητα».

Εξοικειωμένη πολλά χρόνια με τη θέαση του αστικού τοπίου ως «άνθρωπος της πόλης», ανακαλύπτει ξανά, μετά από χρόνια, την αίγλη της εξοχικής φύσης και εικονογραφεί τοπία πνευματικής ευφορίας, απέριττα και ελκυστικά, με έντονη την αμφισημία μεταξύ ρεαλιστικού και μη. Χρησιμοποιεί μεμονωμένα στοιχεία, σχήματα και αποχρώσεις του φυσικού περιβάλλοντος και συγκροτεί δομημένες συνθέσεις πλημμυρισμένες στο χρώμα, που διασπώνται από λευκές ανεικονικές επιφάνειες και αποκτούν έτσι έναν εξωπραγματικό χαρακτήρα: «Σκοπός μου δεν είναι η αναπαράσταση της πραγματικότητας, η μεταφορά της φύσης στον καμβά. Θα ήθελα να ενεργοποιείται η όραση, να δημιουργούνται νοητές διεργασίες. Ρυθμικές οριζόντιες, διαγώνιες γραμμές δημιουργούν μια ατμόσφαιρα, έναν ρυθμό, μια υφολογική διατύπωση, μια παράσταση με συμπληρωματικές αντιθέσεις, με το χρώμα κύριο μέσο έκφρασης, με τη ζωή που αυτό εμπεριέχει, σε πειραματισμούς μιας εκφραστικής ανησυχίας», σημειώνει η εικαστικός.

Η σύγχρονη αισθητική προσέγγιση των αναπαραστάσεών της με τα επαναληπτικά λευκά διάκενα να επεμβαίνουν δραστικά στις εικόνες της εντυπωσιάζει και προκαλεί τον θεατή σε μια νέα ανάγνωση του τοπίου. Όλα είναι διαχρονικά και άτοπα στα απεικάσματά της με επιλεκτική παραστατικότητα και ελάχιστα προσδιοριστικά στοιχεία. Ο χώρος στα έργα της Γιούργου έχει ρυθμό με εύρυθμες χρωματικές εναλλαγές, αρμονίες όγκων, μικρά ή μεγάλα κενά και ήπιες μορφικές ή τονικές εντάσεις. Η διαχείριση της ζωγραφικής της επιφάνειας και η επιλογή όλων των επιμέρους στοιχείων γίνεται με εξαιρετική επιμέλεια και η χρήση του χρώματος και του φωτός είναι ιδιαίτερα φροντισμένη ώστε να αποδοθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τα έργα της εκτός από πλαστικότητα έχουν και μια θεατρικότητα και αποτελούν μια οπτική εμπειρία και ταυτόχρονα μύηση στα μυστικά της τοπιογραφίας.»

Ελένη Γιούργου – Βιογραφικό

Γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα.

Το 2011 εισήχθη στην Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου στην Θεσσαλονίκη.

Παρακολούθησε την κατεύθυνση ζωγραφικής στο 2ο εργαστήριο της Σχολής, με δασκάλους τους κ. Στυλιανό Κουπέγκο, Κυριάκο Μορταράκο, Δημήτριο Ζουρούδη και μαθήματα χαρακτικής με τους κ. Ξενή Σαχίνη και Μανώλη Γιανναδάκη.

Τα ίδια μαθήματα διδάχθηκε στις Σχολές Καλών Τεχνών University of the Arts, Faculty of Fine Arts στο Βελιγράδι και Academy of Fine Arts and Desigh στην Μπρατισλάβα το 2014, με τα προγράμματα ανταλλαγής φοιτητών και Erasmus αντίστοιχα.

Αποφοίτησε το 2016.

Έχει πραγματοποιήσει ατομικές και ομαδικές εκθέσεις

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΛΕΙΣΤΑ

ΤΡΙΤΗ – ΠΕΜΠΤΗ – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

10.30 έως 15.00 και 18.00 έως 21.00

ΤΕΤΑΡΤΗ – ΣΑΒΒΑΤΟ

10.30 έως 15.00

"Το αίμα των ίσκιων" στον Χώρο Τέχνης "Ιδιόμελο" στο Μαρούσι. Μέσα στο Νοέμβρη, να 'μαστε καλά... (https://idiomelo.blogspot.com/2024/10/blog-post.html)

 ...............................................................

"Το αίμα των ίσκιων" στον Χώρο Τέχνης "Ιδιόμελο" στο Μαρούσι. Μέσα στο Νοέμβρη, να 'μαστε καλά...

Δύο γυναίκες συγγραφείς, η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ και η Ευγενία Φακίνου, στα αφηγήματά τους «Κλυταιμνήστρα ή το έγκλημα», η πρώτη, & «Πάντα ονειρευόμουνα να γεράσω», η δεύτερη, μεταγράφουν δύο εμβληματικούς μύθους του μυκηναϊκού πολιτισμού. Στη θεατρική σύνθεση με τίτλο «Το αίμα των ίσκιων», ο Μανώλης Γιούργος φέρνει αυτά τα δύο γυναικεία πρόσωπα σε μία συνάντηση που δεν έγινε ποτέ. Η Κλυταιμνήστρα και η Ιφιγένεια, αρχετυπικές μορφές του κύκλου των Ατρειδών, αλληλοαναγνωρίζονται σε ένα χώρο και χρόνο μη πραγματικό και αφουγκράζονται τη γενεαλογία τους. Υπόδικη η βασίλισσα-μάνα απολογείται και “εκτίθεται στο φως” του δικαστηρίου - επιφυλάσσοντας το ρόλο των δικαστών στους θεατές της παράστασης - ενώ η θυγατέρα της, απορροφημένη σε έναν εσωτερικό μονόλογο-απολογισμό, ξετυλίγει την δική της μοναχική ζωή, από την Αυλίδα και την Κριμαία μέχρι τη Βραυρώνα, τον τόπο που της ορίστηκε να γεράσει και να πεθάνει.

Η Γεωργία Δεληγιαννοπούλου και η Έβη Βασιλειάδη ζωντανεύουν αυτά τα δύο πρόσωπα στη σκηνή του «Ιδιόμελου» στο Μαρούσι.

Η σκηνοθεσία, η σκηνογραφική και μουσική επιμέλεια είναι από τον Μανώλη Γιούργο. Η έναρξη τον Νοέμβριο στον Χώρο Τέχνης «Ιδιόμελο» στο Μαρούσι.

https://idiomelo.blogspot.com/2024/10/blog-post.html

"Γελούσε άραγε ο κυρ-Αλέξανδρος;..." Τρία δραματοποιημένα σατιρικά (και όχι μόνο) διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911). "Οι Κουκλοπαντρειές", "Το Κουκούλωμα" και "Ο Πανδρολόγος", στον Χώρο Τέχνης "Ιδιόμελο" στο Μαρούσι...

 ...............................................................

"Γελούσε άραγε ο κυρ-Αλέξανδρος;..."

"...Τὸν περασμένον χρόνον ἡ Ζαφείραινα εἶχεν ὑπανδρεύσει τὴν κόρην της μ᾽ ἕνα νέον, σχεδὸν διὰ τῆς βίας. Δίπλα των, εἰς τὸ πλαγινὸν δωμάτιον, εἶχον κατοικήσει ἑπτὰ ἢ ὀκτὼ λοῦστροι, ἐκ τῶν ὁποίων ὁ πλέον μεγαλόσωμος, ὁ ἀρχηγὸς τῆς ἑταιρείας καὶ ὁ πλέον τεμπέλης, ἔβαζεν ὅλους τοὺς ἄλλους (ἐκ τῶν ὁποίων οἱ δύο ἦσαν ἀδέρφια του, καὶ οἱ ἄλλοι χωριανοί του) νὰ δουλεύουν ἀντὶ τοῦ ἑαυτοῦ του, καὶ τοὺς ἔπαιρνε τὰ λεπτά. Οὗτος ἦτο τολμηρός, προσέτι δὲ χορευτὴς καὶ τραγουδιστής, καὶ ἠγάπα τὴν ρᾳστώνην. Εἰς ὀλίγον καιρὸν φαίνεται ὅτι εἶχεν ἀγαπηθῆ μὲ τὴν κόρην τὴν Εὐγενικούλαν..."

Από το Αθηναϊκό διήγημα του κυρ-Αλέξανδρου (1851-1911) "Οι Κουκλοπαντρειές" (1903)

Τέταρτο Σαββατοκύριακο του β' κύκλου παραστάσεων "Γελούσε άραγε ο κυρ-Αλέξανδρος;..."

Χώρος Τέχνης "Ιδιόμελο", Ελευθ. Βενιζέλου 17 & Βασ. Κωνσταντίνου πολύ κοντά στο σταθμό του ΗΣΑΠ του Μαρουσιού. Σάββατο 21.15, Κυριακή 19.30. Τηλ. Κρατήσεων 210 6817042 & more.com.

Μέχρι και το Σαββατοκύριακο 9-10.3.2024!...

Τρία δραματοποιημένα σατιρικά (και όχι μόνο) διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911). "Οι Κουκλοπαντρειές", "Το Κουκούλωμα" και "Ο Πανδρολόγος".

Με τις κυρίες Γεωργία Δεληγιαννοπούλου και Δήμητρα Κωνσταντινοπούλου, τον κ. Πάνο Πανάγου και την αφεντιά μου να αντικρίζουμε την "ανάποδην όψιν" του καθρέφτη, του "φρικώδους μορμολύκειου" ξορκίζοντάς το με γέλιο καλό καγαθό και καθαρτήριο...

Οι φωτογραφίες από την παράσταση είναι από τη φίλη Christina Giakoumelou...

Η κ. Γεωργία Δεληγιαννοπούλου στις "Κουκλοπαντρειές":

Αριστερά η αφεντιά μου, δεξιά ο κ. Πάνος Πανάγου στο "Κουκούλωμα"

Αριστερά η αφεντιά μου, δεξιά ο κ. Πάνος Πανάγου στον "Πανδρολόγο" :

Η αφεντιά μου στον "Πανδρολόγο":

Η κ. Δήμητρα Κωνσταντινοπούλου στον "Πανδρολόγο":

"Κόρη που 'φαίνεις τ' αργαλειό..." Δημοτικό τραγούδι από την Κάρπαθο. Για την παράσταση "Γελούσε άραγε ο κυρ-Αλέξανδρος;" στον Χώρο Τέχνης "Ιδιόμελο" στο Μαρούσι...

 ..............................................................

"Κόρη που 'φαίνεις τ' αργαλειό..."

Δημοτικό τραγούδι από την Κάρπαθο

Εδώ στο τραγούδι η Γεωργία Δεληγιαννοπούλου.

Οι φωτογραφίες του βίντεο είναι από την παράσταση "Γελούσε άραγε ο κυρ-Αλέξανδρος;..." που παίζεται αυτήν την περίοδο τα Σαββατοκύριακα μέχρι και τις 17 του Μαρτίου στον Χώρο Τέχνης "Ιδιόμελο" στο Μαρούσι.

Πρόκειται για την παράσταση τριών δραματοποιημένων διηγημάτων, σατιρικών και καλοκάγαθου χαμόγελου, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911). Είναι τα διηγήματα "Οι Κουκλοπαντρειές", "Το Κουκούλωμα" και ο "Πανδρολόγος" με τους ηθοποιούς Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, Δήμητρα Κωνσταντινοπούλου, Πάνο Πανάγου και τον Μανώλη Γιούργο που σκηνοθέτησε την παράσταση.

Σημ.: Το τραγούδι "Κόρη που 'φαίνεις τ' αργαλειό"  ακούγεται στην παράσταση σε μία από τις πρώτες του ερμηνείες με την Ρίτα Αμπατζή...

Ελευθ. Βενιζέλου 17 & Βασ. Κωνσταντίνου, πολύ κοντά στον σταθμό του ΗΣΑΠ. Σάββατο 9.15 μ.μ. Κυριακή 7.30 μ.μ. Τηλ. κρατήσεων θέσεων 2106817042..

Κι εδώ το τραγούδι με τη Ρίτα Αμπαζή και τον Δημήτρη Σέμση στο βιολί σε ηχογράφηση του 1932

Η παράσταση "Γελούσε άραγε ο κυρ Αλέξανδρος" στο "RESTART" | ATTICA TV

 ..............................................................

Η παράσταση "Γελούσε άραγε ο κυρ Αλέξανδρος" στο RESTART | ATTICA TV

Ο Μανώλης Γιούργος και η Γεωργία Δεληγιαννοπούλου μιλάνε στο "Attica TV" για την παράσταση "Γελούσε άραγε ο κυρ-Αλέξανδρος;" στον Χώρο Τέχνης "Ιδιόμελο" στο Μαρούσι.

Δεύτερος κύκλος παραστάσεων από 10.2.2024 μέχρι και 10.3.2024. Τρία δραματοποιημένα σατιρικά διηγήματα ("Οι Κουκλοπαντρειές", "Το κουκούλωμα" και "Ο Πανδρολόγος") του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911) με τους ηθοποιούς Μανώλη Γιούργο, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, Δήμητρα Κωνσταντινοπούλου και Πάνο Πανάγου. Σκηνοθεσία & δραματουργική επεξεργασία: Μανώλης Γιούργος.

Χώρος Τέχνης "Ιδιόμελο", Ελευθ. Βενιζέλου 17 & Βασ. Κωνσταντίνου, τα Σάββατα 9.15 μ.μ. & τις Κυριακές στις 7.30 μ.μ. Τηλ.κρατήσεων 210 6817042

Οι δύο Δράκοι" διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911) δημοσιευμένο στην εφημερίδα “Νέον Άστυ” το 1906. Διαβάζουν: Μανώλης Γιούργος, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου. (https://www.periou.gr, 23.12.2023)

 ...............................................................

"Οι δύο Δράκοι" 

διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911) δημοσιευμένο στην εφημερίδα “Νέον Άστυ” το 1906. Διαβάζουν: Μανώλης Γιούργος, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου. 

Ακούγονται: Η Παρθένος σήμερον (π. Αθανάσιος Σκαρκαλάς) J.S. Bach: Ich ruf zu dir, Herr Jesu Christ, BWV 639 (πιάνο: Alfred Brendel)

Κάντε κλικ εδώ:

https://www.periou.gr/oi-dyo-drakoi-diigima-tou-alexandrou-papadiamanti-dimosievmeno-stin-efimerida-neon-asty-to-1906-diavazoun-manolis-giourgos-georgia-deligiannopoulou-akougontai-i-parthenos-simeron-p-athana/?fbclid=IwAR3DqnypM1YVstrPMyVFN7wjR6j2uprZLWYKG7mSqo4Gsctzeh5NO54-r0w

"Γελούσε άραγε ο κυρ-Αλέξανδρος" Μια παράσταση βασισμένη σε τρία διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911) Στον Χώρο Τέχνης "Ιδιόμελο" στο Μαρούσι (Σαββατοκύριακα, από 25.11 έως 26.12.2023)

 ...............................................................

Ένα “εκτάκτως δυσάγωγον” παιδί, ένας αυλόγυρος κοινωνικής και συναισθηματικής ασφυξίας, πειρασμοί μικρότερης ή “μεγαλυτέρας ιδιοτελείας”, ένα γυναικείο μειδίαμα και πρόσωπο “ψιλολογιά”, μαζί κι η απέραντη ανθρώπινη σκληρότητα, αλλά και η τρυφερότητα… Όλα ψηφίδες από τον πολύτιμο κόσμο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Γιατί όμως έχει θεατρικό ενδιαφέρον το έργο του κυρ-Αλέξανδρου;

Ο γλωσσικός πλούτος που έχει το έργο του Παπαδιαμάντη για τον ηθοποιό είναι πάντα ένας αιφνιδιασμός και μια διαρκής πρόκληση. Όχι μόνο για να γίνει ομιλία η προσωδία του παπαδιαμάντειου λόγου, όχι μόνο για να μιληθεί η γλώσσα του που συμπυκνώνει πολύτιμη ελληνική κληρονομιά, ακμαία και ενεργή, όχι μόνο επειδή ο «λόγιος» λόγος του εναλλάσσεται και συνομιλεί με μια προφορική λαλιά, γνήσια λαϊκή, που μοιάζει σχεδόν στενογραφημένη, αλλά και γιατί τα πρόσωπά του, ακόμα και τα σκαριφήματα των ηρώων του στα μικρά διηγήματα, έχουν στοιχεία ήθους που ξεπερνά το ηθογράφημα και αγγίζει την ψυχογραφία. Το ότι τα πρόσωπα των διηγημάτων του είναι εν δυνάμει ρόλοι αποτελεί μεγάλη θεατρική πρόκληση.

Για την παράστασή μας ο Μανώλης Γιούργος έχει διαλέξει τρία μικρά διηγήματα δημοσιευμένα στις αρχές του 20ου αιώνα, τις "Κουκλοπαντριές", το "Κουκούλωμα" και τον "Πανδρολόγο". Τα δύο πρώτα είναι αθηναϊκά, το τρίτο σκιαθίτικο. Το ζητούμενο της επιλογής ήταν να αφηγηθούμε, με σατιρική διάθεση, μέσα από την αυτονομία της κάθε ιστορίας αλλά και την μεταξύ τους σύνδεση, την ηθική ανθρώπινη περιπέτεια, τις αντινομίες και την πορεία, μέσα από τα παραμορφωτικά κάτοπτρα, προς μία συγχωρητική ζωή. Επισημαίνω μόνο το ειδικό βάρος του ονόματος που φέρει το νόθο παιδί του Κουκουλώματος: Ο Αριστογείτων, αυτό το “δυσάγωγον παιδί”, κατορθώνει με τη δυναμική του διεκδίκηση, να γίνει, σαν τον τυραννοκτόνο συνονόματό του, φονέας της πατρικής σκληρότητας.

Και, άραγε, γελούσε ο κυρ-Αλέξανδρος;

Το “μορμολύκειον” ελλοχεύει, λέει ο Παπαδιαμάντης, στην ανάποδη πλευρά του καθρέφτη. Το “τέρας” έχει όμως απέναντί του το υποκείμενο Πρόσωπο που αντικρίζει το γελοίο της παραμορφωμένης εικόνας. Με αυτή την παραμόρφωση λοιπόν θα κλαίμε και θα γελάμε και θα ξορκίζουμε την “ἀσχημία” της, έστω με σφιγμένα δόντια, γιατί ο κατοπτρισμός της υποδηλώνει την υποκείμενη εγρήγορση του Προσώπου. Αν γελούσε ο ίδιος ο κυρ-Αλέξανδρος λίγη σημασία έχει. Τα σατιρικά του κείμενα όμως γελούν για λογαριασμό του με γέλιο καθαρτήριο.

(Από το πρόγραμμα της παράστασης, 20.11.23)

Γ. Δ.

Συντελεστές:

Δραματουργική επεξεργασία – σκηνοθεσία – σκηνογραφική επιμέλεια:

Μανώλης Γιούργος


Ερμηνεύουν οι:

Μανώλης Γιούργος

Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

Δήμητρα Κωνσταντινοπούλου

Πάνος Πανάγου




Διάρκεια: 80 λεπτά

Για 10 παραστάσεις:

Σάββατο και Κυριακή 25, 26/11/23 & 2, 3, 9, 10,, 16, 17,

& Δευτέρα - Τρίτη 25, 26/12/23



Έναρξη:

Το Σάββατο στις 9.30μμ

Την Κυριακή στις 7.30μμ

Δευτέρα και Τρίτη στις 9.30μμ



Εισιτήρια

Κανονικό: 15 ευρώ

Ανεργίας-ΑΜΕΑ-άνω των 65-φοιτητικό-ατέλεια: 10 ευρώ


Διεύθυνση: Χώρος Τέχνης Ιδιόμελο, Ελευθερίου Βενιζέλου 17, Μαρούσι

αγορά: https://www.more.com/theater/gelouse-arage-o-kyr-aleksandros/

Επικοινωνία: 2106817042, 6937278139

mail: idiomelo2015@gmail.com

Κείμενα ( η εισαγωγή δική μου, τα άλλα δύο του Μπέρτολτ Μπρεχτ) που διαβάστηκαν από εμένα στην προεκλογική συγκέντρωση του συνδυασμού "Συμμαχία για την Ανατροπή στο Μαρούσι" στις 5.10.2023...

...............................................................

Οι τελευταίες μέρες της προεκλογικής εβδομάδας στο Μαρούσι* και ο Μπέρτολτ Μπρεχτ... 

Ξύπνησα απότομα σήμερα το πρωί. Είχα δει ένα παράξενο όνειρο. Ότι το χωριό μας, το Μαρούσι, ήταν πλημμυρισμένο, όχι από νερά βρώμικα και λασπωμένα, σαν αυτά των πρόσφατων καταστροφικών πλημμυρών στις πεδιάδες της Θεσσαλίας, αλλά πλημμυρισμένο από νερό θαλασσινό, ας πούμε αλμυρό, και όσο να ‘ναι διάφανο, κι όλοι,  εγώ κι εσείς κι όλοι μας δεν περπατάγαμε, ούτε στεκόμασταν όρθιοι, αλλά κολυμπούσαμε, κάτω από την επιφάνεια του νερού.  Και δεν φορούσαμε ρούχα, αλλά είχαμε τα κορμιά μας σκεπασμένα με λέπια και με ουρά ψαρίσια. Μιλούσαμε και μεταξύ μας, αλλά μιλιά δεν έβγαινε από το στόμα μας, μόνο κάτι μπουρμπουλήθρες σχηματίζονταν από τα στόματα όλων μας. Κι ήμασταν όλοι γελαστοί και χαρούμενοι που ήμασταν ψάρια, πλάσματα του θαλασσινού νερού. Ωραία ήτανε, σε βυθό περίτεχνο με την άμμο του, με τα βράχια του και τις σπηλιές του, με το δικό του, ωραίο του φυτικό βασίλειο, και κάναμε τα μακροβούτια μας, τις τούμπες μας μέσα στο νερό, απόλαυση ήταν το κολύμπι μας. Μόνο κάτι άλλα ψάρια μεγαλύτερα από μας, άλλα γκρίζα, άλλα άσπρα, μας έβλεπαν με ικανοποίηση, αλλά και σαν να μας επιτηρούσαν, άλλοτε με βλέμματα χαμογελαστά, άλλοτε αυστηρά και απειλητικά, και φαίνονταν στο στόμα τους καθώς χαμογελούσανε τα κοφτερά τους δόντια,  και σαν να θέλανε να μας βάλουνε σε μια σειρά και να μας κατευθύνουν σε μεγαλύτερα βάθη σκοτεινά. Μα πού μας πήγαιναν;…

Τότε ήταν που ξύπνησα, πρέπει να το παραδεχτώ, λιγάκι τρομαγμένος απ’ τα σκοτάδια που έβλεπα στο βάθος. Ανασηκώθηκα. Κι άρχισα να αναρωτιέμαι τι να σήμαινε αυτό το όνειρο; Ή μήπως ήταν εφιάλτης; Έμεινα για λίγο σκεφτικός. Και τότε θυμήθηκα δυο ιστοριούλες από τα κάποια λίγα διαβάσματά μου…    

 

 

·       «ΑΝ ΟΙ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ» & «ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ» από τις «Ιστορίες του κυρίου Κόινερ» του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898-1956) (μτφ. Πέτρος Μάρκαρης, εκδ. «Κείμενα», Αθήνα 2022).

 

ΑΝ ΟΙ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα φέρονταν καλά στα μικρά ψαράκια;» ρώτησε τον κύριο Κόινερ η κορούλα της σπιτονοικοκυράς του. «Σίγουρα» απάντησε εκείνος. «Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έχτιζαν στη θάλασσα τεράστια κιβώτια για τα ψαράκια, με διάφορες τροφές μέσα τους, φυτά καθώς και ζώα. Θα φρόντιζαν τα κιβώτια να έχουν πάντα καθαρό νερό και θα έπαιρναν γενικά μια σειρά από μέτρα υγιεινής. Αν παραδείγματος χάρη ένα ψαράκι τραυμάτιζε την ουρά του, οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως επίδεσμο, για να μην τους πεθάνει πρόωρα. Και για να μην είναι τα ψαράκια κακοδιάθετα, θα οργάνωναν κάπου-κάπου μεγάλες θαλάσσιες γιορτές, γιατί τα καλοδιάθετα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα κακοδιάθετα. Θα υπήρχαν βέβαια και σχολεία σ’ αυτά τα μεγάλα κιβώτια. Σ’ αυτά τα ψαράκια θα μάθαιναν πώς να κολυμπάνε στο στόμα του καρχαρία. Θα έπρεπε λόγου χάρη να μάθουν γεωγραφία, για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, που κάπου θα τεμπέλιαζαν. Προτεραιότητα θα ήταν φυσικά η ηθική διάπλαση των μικρών ψαριών. Θα τους δίδασκαν πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη και ωραιότερη για ένα ψαράκι αρετή από το να θυσιάζεται πρόθυμα και ότι όλα τα ψαράκια θα έπρεπε να έχουν πίστη στους καρχαρίες, κυρίως όταν τους υπόσχονται ότι θα φροντίσουν για ένα όμορφο μέλλον. Θα μάθαιναν στα ψαράκια πως το μέλλον αυτό θα είναι εξασφαλισμένο, μόνο αν μάθουν να υπακούν. Τα ψαράκια θα έπρεπε κυρίως να φυλάγονται από υλιστικές, εγωιστικές και μαρξιστικές τάσεις και αν κάποιο ψαράκι εμφάνιζε τέτοιες τάσεις, να το καταγγέλλουν αμέσως στους καρχαρίες. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν βέβαια και πολέμους μεταξύ τους, για να κατακτήσουν ξένα ψαροκιβώτια και ξένα ψαράκια. Ο κάθε καρχαρίας θα έκανε τους πολέμους αυτούς με τα δικά του ψαράκια. Θα μάθαιναν στα ψαράκια ότι ανάμεσα σε εκείνα και στα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει μια τεράστια διαφορά. Θα υποστήριζαν ότι τα ψαράκια είναι ως γνωστό βουβά, αλλά ότι σωπαίνουν σε τελείως διαφορετικές γλώσσες και ως εκ τούτου δεν μπορούν να καταλάβουν το ένα το άλλο. Σε κάθε ψαράκι, που θα σκότωνε στον πόλεμο μερικά ψαράκια του εχθρού, που σωπαίνουν σε άλλη γλώσσα, θα του καρφίτσωναν ένα παράσημο από φύκια και θα του απένεμαν τον τίτλο του ήρωα. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα ανθούσε φυσικά και η τέχνη. Θα υπήρχαν ωραίοι πίνακες, που θα απεικόνιζαν τα δόντια των καρχαριών με μεγαλειώδη χρώματα και τα στόματά τους σαν κήπους αναψυχής, όταν θα μπορούσε να διασκεδάζει κανείς μεγαλειωδώς. Τα θέατρα στον βυθό της θάλασσας θα έδειχναν ότι ηρωικά ψαράκια κολυμπούν ενθουσιασμένα στο στόμα των καρχαριών, και η μουσική θα ήταν τόσο ωραία , ώστε τα ψαράκια με τους ήχους της και με την μπάντα επικεφαλής, θα ορμούσαν ονειροπόλα και νανουρισμένα με τις πιο ευχάριστες σκέψεις, στα στόματα των καρχαριών. Θα υπήρχε βέβαια και θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Θα δίδασκε πως τα ψαράκια θα γνωρίσουν την αληθινή ζωή μόνο όταν φτάσουν στην κοιλιά των καρχαριών. Εξάλλου, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, δε θα υπήρχε πια ισότητα μεταξύ των ψαριών, όπως συμβαίνει τώρα. Κάποια θα αποκτούσαν αξιώματα και θα τοποθετούνταν πάνω από άλλα. Μάλιστα τα λίγο μεγαλύτερα θα αποκτούσαν το δικαίωμα να τρώνε τα πιο μικρά. Αυτό θα ήταν μάλλον ευχάριστο για τους καρχαρίες, γιατί έτσι θα έτρωγαν πιο συχνά μεγαλύτερες μπουκιές. Και τα μεγαλύτερα ψαράκια, στα ψηλά πόστα, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα ψαράκια, θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί, μηχανικοί κατασκευής κιβωτίων και ούτω καθεξής. Κοντολογίς, θα υπήρχε πολιτισμός στη θάλασσα μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι».

           Κι ύστερα θυμήθηκα μια άλλη ιστορία του κυρίου Κόινερ…

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΟΪΝΕΡ ΔΙΕΣΧΙΖΕ ΜΙΑ ΚΟΙΛΑΔΑ, όταν ξαφνικά παρατήρησε ότι τα πόδια του είχαν βουλιάξει στο νερό. Πρόσεξε τότε ότι η κοιλάδα δεν ήταν παρά ένας βραχίονας της θάλασσας και ότι πλησίαζε η ώρα της παλίρροιας. Σταμάτησε αμέσως και κοίταξε γύρω του, μήπως έβρισκε μια βάρκα, και όσο διαρκούσε η ελπίδα ότι θα έβρισκε τη βάρκα, δεν το κουνούσε από τη θέση του. Όταν είδε πως η βάρκα δεν ερχόταν από πουθενά, παραιτήθηκε από αυτήν την ελπίδα και άρχισε να ελπίζει ότι η στάθμη του νερού δεν θα ανέβαινε άλλο. Μόνο όταν το νερό έφτασε ως το σαγόνι του, έδιωξε και αυτήν την ελπίδα και άρχισε να κολυμπάει. Είχε καταλάβει πως η βάρκα ήταν ο ίδιος.

*Σημείωση: Τα κείμενα ( η εισαγωγή δική μου, τα άλλα δύο του Μπέρτολτ Μπρεχτ) διαβάστηκαν από εμένα στην προεκλογική συγκέντρωση του συνδυασμού "Συμμαχία για την Ανατροπή στο Μαρούσι" στις 5.10.2023...

                            Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898-1956)