Works by female composers Melanie Bonis, M.Chasselon, Olga Syrova and Elmira Nazirova (youtube, 26.8.2022)

 ...............................................................

Works by female composers Melanie Bonis, M.Chasselon, Olga Syrova and Elmira Nazirova

(youtube, 26.8.2022)

"Η άποψή μας / Το αγύριστο κεφάλι" έγραψε η tvxs.team (tvxs.gr, 10.3.2025)

 ...............................................................

Η άποψή μας / Το αγύριστο κεφάλι

                             έγραψε η tvxs.team (tvxs.gr, 10.3.2025)

Σε ένα σχολείο στη Σίφνο, λίγες μέρες πριν ο (πρώην) βουλευτής της ΝΔ διατάξει την Ζωή Κωνσταντοπούλου «να πάει να κάνει κανένα παιδί», ένας σχολικός πίνακας αποκολλήθηκε και έπεσε στο κεφάλι καθηγήτριας. Η παθούσα μεταφέρθηκε στην Αθήνα για ιατρικές εξετάσεις και διαγνώστηκε με διάσειση και αγχώδη διαταραχή λόγω του επεισοδίου.

Τα περισσότερα για τα λεγόμενα του κ. Κυριαζίδη, που συνεχίζει να λέει μπαρούφες («Η συμπεριφορά μου ήταν προϊόν συσσωρευμένου θυμού») έχουν ήδη λεχθεί: κάθε γυναίκα κατέχει το απόλυτο δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει με το σώμα της. Μόνο αυτήν και κανείς Κυριαζίδης.

Η δουλειά του, αν δεν ζούσε στον Μεσαίωνα, θα έπρεπε να είναι άλλη: να συμβάλλει, ως βουλευτής, στη βελτίωση των συνθηκών μέσα στις οποίες οι Ελληνίδες γυναίκες καλούνται να γεννήσουν, όσες θέλουν, παιδιά. Και να τα αναθρέψουν μαζί με τους συμβίους, μόνες τους ή όπως αυτές επιθυμούν.

Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία της Eurostat για τη γονιμότητα, η Ελλάδα βρέθηκε το 2023 στην 21η θέση μεταξύ των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με 1,26 γεννήσεις ανά γυναίκα. έναντι 1,38 που είναι ο μέσος όρος της Ε.Ε.

Την ίδια χρονιά, η ΕΕ κατέγραψε αρνητικό ρεκόρ στις γεννήσεις. Γεννήθηκαν 3,67 εκατ. παιδιά, λιγότερα από το 2022! Οι αιτίες της πτώσης, της μεγαλύτερης από το 1961, είναι κοινές για την Ελλάδα και τις άλλες χώρες της ΕΕ: λόγω της οικονομικής κρίσης, των περικοπών στο κοινωνικό κράτος και των αλλαγών στον τρόπο ζωής, η απόκτηση ενός παιδιού γίνεται όλο και πιο δύσκολη υπόθεση.

Έτσι και στην Ελλάδα, τα νεαρά ζευγάρια (ή η μονογονέας) δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να βρουν στέγη, την ίδια ώρα που τα έξοδα διαβίωσης αυξάνονται ενώ οι μισθοί παραμένουν στάσιμοι.

Η διάλυση της δημόσιας υγείας οδηγεί - συχνά υποχρεωτικά - στην επιλογή ιδιώτη γιατρού και ιδιωτικού μαιευτηρίου, για να μην αναφερθεί κανείς στην έλλειψη προσχολικών δομών ή πολύ περισσότερο στη στιγμή που τα παιδιά θα πάνε σχολείο: λόγω της κυβερνητικής πολιτικής και της διεθνούς πατέντας των φροντιστηρίων, τα ελληνικά νοικοκυριά πληρώνουν (πολύ) περισσότερα από ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη για τη μόρφωση των παιδιών τους.

Έχουν βεβαίως το δικαίωμα να πάνε τα παιδιά τους στα δημόσια σχολεία, όπως αυτό της Σίφνου, για το οποίο ο Σύλλογος Διδασκόντων είχε ήδη εκφράσει ανησυχίες για την καταληλλότητα του. Με τον κίνδυνο να πέσει ο πίνακας στο κεφάλι του παιδιού ή της καθηγήτριας του. Αλλά ποτέ στο αγύριστο κεφάλι του κ. Κυριαζίδη…

"Δίκη Φιλιππίδη: Τι άλλο θ' ακούσουμε; Ποινική δίκη ή καφενείο;" έγραψε η Λασκαρίνα Λιακάκου (www.lifo.gr. 7.12.2024)

 ...............................................................

Δίκη Φιλιππίδη: Τι άλλο θ' ακούσουμε;


Ποινική δίκη ή καφενείο;

έγραψε η Λασκαρίνα Λιακάκου (www.lifo.gr. 7.12.2024)

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΟΔΗΓΗΘΕΙ μια κοινωνία στην κανονικοποίηση της αυτοδικίας, είναι πολύ σημαντικό να πιστεύει στη Δικαιοσύνη. Έχουμε συμφωνήσει ότι θα ζούμε οργανωμένα και πως προϋπόθεση για να ζούμε έτσι είναι ότι την αδικία που μας έγινε θα τη διαχειριστούν ορθά τα κατάλληλα διαμορφωμένα όργανα. Το κοινωνικό αυτό συμβόλαιο για να λειτουργήσει χρειάζεται την πίστη των κοινωνών. Η Δικαιοσύνη χρειάζεται σεβασμό και αυτός ο σεβασμός πρέπει να είναι κοινωνικά παγιωμένος, να έρχεται οργανικά και χωρίς δεύτερη σκέψη.

Οι γυναίκες που έχουν υποστεί σεξουαλική βία δεν εμπιστεύονται τη Δικαιοσύνη. Όταν μια γυναίκα βιάζεται, κακοποιείται σεξουαλικά από σύντροφο, συγγενή ή εργοδότη, όταν την απειλούν, την εκβιάζουν και της ανακοινώνουν ότι θα της καταστρέψουν τη ζωή ανεβάζοντας τις φωτογραφίες της στο ίντερνετ, δεν σκέφτεται: «Θα στραφώ στη Δικαιοσύνη και θα δικαιωθώ, στο δικαστήριο βρίσκουμε το δίκιο μας». Για τις γυναίκες που είναι θύματα τέτοιων εγκλημάτων, ο αγώνας για δικαιοσύνη φαντάζει σαν μια δεύτερη, πολυετής βία και ένας μακρύς εξευτελισμός.

Η κοινωνική αντίδραση που έχει προκληθεί εμένα μου λέει ότι απ’ όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια κάτι έχει μείνει στα κοινωνικά αντανακλαστικά των ανθρώπων. Παλιότερα, τέτοιες ειδήσεις θα αναφέρονταν πρωτίστως σε φεμινιστικές σελίδες και σάιτ. Τώρα είναι παντού.

Οι φράσεις που μάθαμε ότι ειπώθηκαν στη δικαστική αίθουσα έμοιαζαν εκ πρώτης όψεως με κάτι που θα έλεγε ένας συνήγορος υπεράσπισης. Σε πρώτη ανάγνωση, η συνειδητοποίηση ότι φέρεται να βγήκαν απ’ το στόμα εισαγγελέα προκαλεί παγωμάρα. Γιατί ο ρόλος του εισαγγελέα είναι αποσαφηνισμένος στο νομικό μας σύστημα. O εισαγγελέας οφείλει να είναι, πάνω απ’ όλα, το πρόσωπο στη διαδικασία της ποινικής δίκης που πασχίζει αμερόληπτα να βρει την αλήθεια. Είναι πάντα θλιβερό όταν ένας θεσμός μάς θυμίζει ότι είναι άνθρωπος και ιδιαιτέρως απογοητευτικό όταν πίσω από ρόλους που αξιώνουν σεβασμό δεν βρίσκονται παρά απλοί, καθημερινοί άντρες. Πατριαρχία είναι, μεταξύ άλλων, και αυτό: να έχεις απέναντί σου τη φαντασίωση της αμεροληψίας, λίγο πριν δεις ότι αυτός που θα ’πρεπε να την εκπροσωπεί είναι ένας ακόμη. Ένας ακόμη, σαν τόσους και τόσους προηγούμενους, απλώς σε μια θέση που έχει τεράστια σημασία για τη ζωή σου. Αυτό που διαβάσαμε ότι συνέβη στη δίκη του Φιλιππίδη είναι ακριβώς ένα από τα πράγματα που φοβούνται τα θύματα.

Η έννοια της δευτερογενούς θυματοποίησης υπάρχει δεκαετίες στη νομική συζήτηση. Πρόκειται για την αναγνώριση του γεγονότος ότι τα θύματα «επαναθυματοποιούνται» στις δικαστικές αίθουσες. Μέσα απ’ αυτό τον όρο άνοιξαν σιγά σιγά συζητήσεις στην ποινική δίκη: φέρνεις το παιδί στην αίθουσα με τον βιαστή πατέρα του; Βάζεις τον νεαρό, φτωχό, μετανάστη εργαζόμενο να κάτσει κοντά στον θύτη που τον απειλούσε ότι θα τον σκοτώσει και θα του κάψει το σπίτι; Βάζεις τη βιασμένη γυναίκα ν’ αντικρίσει τον βιαστή της; Πόση επαφή είναι απαραίτητη; Με τι τρόπο επιτυγχάνουμε την «αναζήτηση της αλήθειας» χωρίς να φέρουμε τον παθόντα μπροστά στον θύτη και χωρίς να τον εξευτελίσουμε;

Το σχόλιο «οι βιαστές ανοίγουν την πόρτα; To ακούσαμε κι αυτό» δείχνει την κοινή άποψη ενός καθημερινού άντρα. Απλώς, οι πολίτες μιας χώρας μπορούν να έχουν την αξίωση οι άνδρες που στελεχώνουν τη Δικαιοσύνη να μην είναι καθημερινοί άντρες. Η Δικαιοσύνη είναι λειτούργημα. Είναι απασχόληση υψηλού επιπέδου. Πρέπει αυτό το υψηλό επίπεδο να είναι παρόν στις δικαστικές αίθουσες και πρέπει οπωσδήποτε να μη μεταχειρίζεται ο θεσμός το θύμα ως ένα πρόσωπο άξιο σαρκασμού, ειρωνείας και υποτίμησης.

Επιστρέφω εκεί απ' όπου ξεκίνησα. Η πολιτεία πρέπει να προσπαθήσει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των γυναικών αν ενδιαφέρεται για την πίστη τους στους θεσμούς της. Αν το κράτος θέλει οι γυναίκες να καταγγέλλουν, πρέπει να τις βοηθήσει να καταγγέλλουν. Όταν οι φεμινίστριες λέμε «εγώ, αδελφή μου, σε πιστεύω», δεν θέλουμε να είμαστε δραματικές. Η φράση αυτή πάει να μαζέψει τ’ αμάζευτα: ξέρουμε ότι το «σύστημα» δυσπιστεί και παρέχουμε στήριξη σε κάποια που ξέρει ότι οι πρώτες φράσεις που θ’ ακούσει όταν πει τι της συνέβη θα είναι «μωρέ, μήπως το πήρες στραβά και δεν το εννοούσε έτσι;», «μήπως το φαντάστηκες;», «ε, καλά, μια φορά συνέβη, ξέχνα το».

Η κοινωνική αντίδραση που έχει προκληθεί εμένα μου λέει ότι απ’ όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια κάτι έχει μείνει στα κοινωνικά αντανακλαστικά των ανθρώπων. Παλιότερα, τέτοιες ειδήσεις θα αναφέρονταν πρωτίστως σε φεμινιστικές σελίδες και σάιτ. Τώρα είναι παντού.

Οι δίκες αυτές θα γίνουν η ιστορία των γυναικών αύριο. Το ότι αυτά τα πράγματα «προκαλούν σάλο» και δεν είναι απλώς Τετάρτη δείχνει ότι κάποιες κοινωνικές ζυμώσεις συμβαίνουν αναπόφευκτα. Ο σεξισμός ήταν και είναι παντού, αλλά το ευχάριστο είναι ότι φαίνεται να δεχόμαστε να τον αναγνωρίσουμε ολοένα και περισσότερο.

Τώρα μένει να δούμε το ακόμη πρακτικότερο. Θα είναι η μόνη συνέπεια η κοινωνική κατακραυγή ή έπεται συνέχεια;

"...Ευχαριστώ" μόνο... Να είσαι πάντα καλά κορίτσι, γυναίκα, μητέρα, γιαγιά !!!" Από τη φίλη στο fb Λίτσα Λεώνη (facebook, 15.7.2024)

 ..............................................................

Από τον Δάσκαλο Πολυνείκη Τριγάζη, του οποίου την θαυμάσια αυτή ανάρτηση διέγραψε το fb.

"Περνάει ο χρόνος λες... Κοιτάζεις το σώμα σου... Είσαι σε πόλεμο μέσα σου... Μην φοβάσαι, μην ντρέπεσαι, έτσι είναι ο χρόνος... Κοίτα στον καθρέπτη σου... Τι βλέπεις ; Όχι όχι δεν βλέπεις μια ζαρωμένη κοιλιά... Άγγιξε την... Έχει γεννήσει ζωή... Βλέπεις; Θυμάσαι; Όχι δεν βλέπεις ένα πεσμένο στήθος, όχι... Xάιδεψε το, έχει ποτίσει με γάλα την ζωή που γέννησες και την έχει συντηρήσει... Δεν βλέπεις δυο ζαρωμένα χέρια... Όχι... Άνοιξε τα... Κάποτε ήταν η πιο γλυκιά και ζεστή αγκαλιά... Kάποτε εκεί μέσα ζούσε ο κόσμος όλος, θυμάσαι;; Μην δακρύσεις ποτέ για το παρελθόν... Φίλιωσε με τον εχθρό που έχεις μέσα σου... Να είσαι ευγνώμων για ότι το σώμα σου πρόσφερε στην ζωή... Ποια θάλασσα σε έχει φοβίσει μέχρι τώρα για να σε φοβίσει ο χρόνος;; Έχεις δημιουργήσει εσύ... Είσαι ένας μικρός θεός... Τι να σε φοβίσει;; Ένα ευχαριστώ μόνο σου οφείλει ο χρόνος, που τον έκανες ομορφότερο στα άτομα που αγάπησες !!! "Ευχαριστώ" μόνο...

Να είσαι πάντα καλά κορίτσι, γυναίκα, μητέρα, γιαγιά !!!"

"Η λιποταξία της Χιονάτης" ποίημα της Κικής Δημουλά (1931-2020) / (από τη Συλλογή, "Χλόη Θερμοκηπίου", εκδόσεις Ίκαρος, 2005)

 ..............................................................

                  Κική Δημουλά (1931 - 2020)

Η λιποταξία της Χιονάτης


Έτσι,
χωρίς ποτέ να μου διαβάσεις παραμύθια
όπως χωρίς σε μεγαλώσανε και σένα
σπαρτιάτικα - ενώ καλοπερνούν τα ψέματα
και ψέμα ότι τρέφονται με μέλανα ζωμό.
Τρέφονται με τις ανάγκες μας
ανώτερες κι από βασιλικό πολτό.
Σε νυχτωμένο δάσος σε άφησε ο ποιός
και συ δεν ρώτησες ποτέ κανένα παραμύθι
πως να διαφύγεις και από που.
Και μόνο φόβοι
δίνανε στους φόβους σου κουράγιο
εκεί αμετακίνητη να μένεις
στου ανέμου τα μουγκρίσματα
τη νύχτα όσο ξέσκιζε των δέντρων τα κλαδιά
τα ώτα και τα χρόνια.
Έτσι ακριβώς μεγάλωσες και μένα,
σπαρτιάτικα, με νυχτωμένου δάσους
τον μέλανα ζωμό
δε μ΄έστειλες ποτέ σε παραμύθι
να διαφύγω από που.
Κι εγώ όπως εσύ ποτέ δε διανοήθηκα
σπιτάκι φωτισμένο στο βάθος να διακρίνω
ποτέ δεν μπήκα στης Χιονάτης τη δανεική οδό
δε χώθηκα ποτέ σε ξένη σούπα να κοιμηθώ
ούτε ξεπαγιασμένη καταβρόχθισα
μικρόσωμο κρεβάτι με νάνους σκεπασμένο
για να κρατιέται ζεστουλό.


Μάνα, λες να είναι
κληρονομική η πραγματικότης;

Κική Δημουλά

6 /6/ 1931 - 22 /2/ 2020

 

"ΤΑ ΑΔΕΙΑ ΣΩΒΡΑΚΑ" ποίημα του ποιητή και φίλου στο fb Χάρη Μελιτά (facebook, 17.5.2024)

 ..............................................................

Χάρης Μελιτάς

ΤΑ ΑΔΕΙΑ ΣΩΒΡΑΚΑ




Μεθάει (λέμε).
Μαχαιρώνει.
Κρύβεται.
Δεν μετανιώνει
ήταν αποφασισμένος
αντίθετα επαίρεται
σαν άντρας με τα όλα του.
Του λείπουν βέβαια
δυο όργανα επίμαχα
αλλά τα σώβρακα
δεν μαρτυράνε.
Εν συνεχεία τα γνωστά:
Bρασμός ψυχής
ο δικηγόρος με κλειδιά ελαφρυντικά
ισόβια ακορντεόν
διαγωγή υπόδειγμα
απόλυση express.
Εντάσσεται
προσεύχεται
παντρεύεται
κυκλοφορεί σαν ήρωας
ανάμεσα στους μάγκες.
''Σιγά τον πολυέλαιο''
γελά στο καφενείο.
''Γυναίκα ήταν.''


Τα άδεια σώβρακα δεν μαρτυράνε...

Χάρης Μελιτάς (facebook, 17.5.2024)

"Κάτσε να τις φας" γράφει ο Παύλος Μεθενίτης ("Εφημερίδα των Συντακτών" - "ΝΗΣΙΔΕΣ" 21.04.24)

...............................................................

 

Κάτσε να τις φας

γράφει ο Παύλος Μεθενίτης ("Εφημερίδα των Συντακτών" - "ΝΗΣΙΔΕΣ" 21.04.24)

«Τους ζητάω να με πάνε στο σπίτι μου. Γυρνάει και μου λέει η γυναίκα: “Θα κάνεις μήνυση;”. Της λέω: “όχι” και γυρνάει και μου απαντάει: “Κάτσε να τις φας”... Με αφήνει το περιπολικό εκεί και συνεχίζω να τρώω ξύλο στη μέση του δρόμου». Αυτά δήλωσε πρόσφατα στο Mega μια 28χρονη κοπέλα που είχε επανειλημμένα απευθυνθεί στην Αστυνομία για προστασία από τον βίαιο σύντροφό της.

Μέσα σ’ αυτήν την ιδιωματική έκφραση, σ’ αυτό το «κάτσε να τις φας» εμπεριέχεται όλη η αρρωστημένη νοοτροπία της πατριαρχίας, όπως διαπνέει οριζόντια την κοινωνία, βρίσκοντας την απόλυτη έκφρασή της στο στόμα ενός οργάνου της εννόμου τάξεως, που εξ ορισμού καλείται να προστατεύσει τον απειλούμενο πολίτη, το οποίο όργανο επιπλέον είναι και γυναίκα!

Δηλαδή, είναι να τραβάς τα μαλλιά σου: μια γυναίκα με στολή, που θα περίμενε κανείς πως θα διέθετε πέντε γραμμάρια παραπάνω ευαισθησία από τους άρρενες συναδέλφους της επειδή κι αυτή υφίσταται έμφυλες διακρίσεις, γράφει να μην πω πού την άθλια κατάσταση της ομόφυλής της και της συνιστά να βγάλει τον σκασμό και να υποταχθεί στη βία του άντρακλα δίπλα της, που, ως άντρας, θα πει κι έναν λόγο και θα δώσει και μια φάπα παραπάνω. Η αστυνομικός τής λέει να κάτσει και να φάει ήσυχα ήσυχα τις σφαλιάρες της, όπως τις έτρωγαν εδώ και τόσους αιώνες και τόσες χιλιετίες οι γυναίκες για να μη διασαλευτεί η τάξη της οικογένειας, άρα και της κοινωνίας, από τη βία που ασκούν οι άντρες επί των γυναικών.

Και γιατί το κάνουν; Επειδή μπορούν, επειδή πάντα έτσι ήταν, και αυτό είναι ένα γεγονός αυταπόδεικτο, που όλοι οι άντρες και όλες οι γυναίκες -δυστυχώς- που έχουν κάποια εξουσία στο πατριαρχικό σύστημα, φρόντιζαν και φροντίζουν να διδάξουν στις κακοποιημένες και κακοποιούμενες γυναίκες. Εκτός από τους άντρες, πόσες μανάδες, πόσες προϊσταμένες και διδασκάλισσες, πόσες μεγάλες αδελφές και φιλενάδες, πόσες θείες και γιαγιάδες δεν έδωσαν την ίδια επαίσχυντη συμβουλή στα κορίτσια ή τις νέες γυναίκες που πήγαιναν στο σχολείο, στη δουλειά, στο μπακάλικο ή στην εκκλησία με μαυρισμένο μάτι, κακοκρυμμένο από μαύρα γυαλιά; Πόσες φορές οι γείτονες δεν δυνάμωσαν το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση ενοχλημένοι από τις τσιρίδες της γυναίκας του διπλανού σπιτιού, καθώς τις έτρωγε από τον άντρα της;...

Να κάτσει και να τις φάει... Το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας λέει πως το ρήμα «τρώω», στην υπ’ αριθ. 27 σημασία του (έχει συνολικά 45, από τα πιο μεγάλα λήμματα, με τρεις ολόκληρες σελίδες) έχει την έννοια «γίνομαι στόχος επιθετικής ενέργειας, φραστικής ή σωματικής. Παράδειγμα: (έφαγα) κράξιμο, βρίσιμο, κατσάδα, μπουνιά, κλοτσιά, σφαλιάρα κ.λπ. Η φράση «τρώω ξύλο» σημαίνει «με δέρνει κάποιος», ενώ η έκφραση «θα τις φας» ορίζεται ως απειλή (θα φας ξύλο), κι όταν λέμε «τρώω της χρονιάς μου» ή «το ξύλο της χρονιάς μου», εννοούμε πως «με δέρνουν αλύπητα»...

Η αρχική σημασία του αρχαίου ρήματος «τρώ(γ)ω» είναι «μασώ, ροκανίζω με τα δόντια» και προέρχεται από την ινδοευρωπαϊκή ρίζα *ter, (τρίβω, τρυπώ). Πάντως οι εννοιολογικές πτυχές του «τρώω» με... φονικό περιεχόμενο είναι αναπάντεχα πολλές στην ελληνική γλώσσα: τρώω λάχανο λέμε π.χ., δηλαδή «φονεύω», ενώ το θύμα «το έφαγε το μαύρο χώμα» ή «το σκοτάδι».

Ισως σαν τιμωρία επειδή δεν κάθισε να τις φάει.

"Οι (νέες) γυναίκες και το βλέμμα στον κόσμο" γράφει ο Νικόλας Σεβαστάκης (www.lifo.gr, 6.4.2024)

 ...............................................................

Οι (νέες) γυναίκες και το βλέμμα στον κόσμο

Δεν είναι τυχαίο πως γυναικείες μορφές όπως η Μαρία Καρυστιανού μπορούν και επικοινωνούν με τις βαθύτερες αγωνίες ενός κόσμου που αναζητεί εναλλακτικές διεξόδους.

γράφει ο Νικόλας Σεβαστάκης (www.lifo.gr, 6.4.2024)

ΤΟ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΟΙ ΕΡΕΥΝΕΣ αξιών και πολιτικών στάσεων με στοιχεία από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, άλλες χώρες της Ευρώπης, όπως και από βορειοαφρικανικές και ασιατικές κοινωνίες. Μαρτυρούν σοβαρή απόκλιση στις απαντήσεις ανδρών και γυναικών στην κλίμακα των προοδευτικών και συντηρητικών θέσεων. Λέγεται πως η τομή δεν χωρίζει τόσο τις ηλικίες, τους άνω των πενήντα από τους εικοσάρηδες, όσο τα φύλα.

Διαβάζοντας κατά καιρούς τέτοιο υλικό, μου έρχονται εικόνες των τελευταίων χρόνων από την πανεπιστημιακή αίθουσα και κάποιες συζητήσεις.

Εμπειρικά λοιπόν αποδέχομαι πως η παραπάνω υπόθεση έχει βάση και δεν αποτελεί άλλη μια βιαστική γενίκευση ή τον καρπό μιας μετατόπισης στη συγκυρία του κινήματος MeΤoo. Νομίζω ότι νεότερες γυναίκες –ενδεχομένως όμως και μεγαλύτερες– θυμώνουν με πιο έντονο τρόπο από διάφορες ανισότητες και κρούσματα κοινωνικής βαρβαρότητας γύρω μας. Μπορεί να δυσκολεύονται να καταλάβουν τον κόσμο μέσα από τους κώδικες της πολιτικής γενικότητας, δείχνουν όμως ζωηρό ενδιαφέρον για βιώματα καταπίεσης και αδικοπραγίας.

Σε αντίθεση με όσα κυκλοφορούν σε πολλές παρέες νεαρών ανδρών, οι γυναίκες δεν ασπάζονται εύκολα αντιλήψεις περί φυσικής ανισότητας ή μια ρητορική καφενειακής ξενοφοβίας. Ο συντηρητικός εθνικισμός και οι κοινότοπες αποφάνσεις του δεν πρέπει να έχουν μεγάλο έρεισμα στις κοπέλες.

[Δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλάμε για προοδευτικές «θηλυκότητες» ή συντηρητικές «αρρενωπότητες». Δεν με πείθουν σχήματα στηριγμένα σε θεωρητικές υποθέσεις που είναι προς συζήτηση. Είναι όμως αισθητή μια διαφορά συναισθηματικής ωριμότητας που πλέον μετατρέπεται και σε διαφορά πολιτικού αισθητηρίου.]

Έχω έτσι εντύπωση ότι σε αυτό το γυναικείο ίχνος δικαιώνονται περισσότερο ζητήματα δικαιοσύνης και ελευθερίας.

Προφανώς, κάποιες στάσεις έρχονται στην επιφάνεια κουβαλώντας όλες τις συναισθηματικές αντιφάσεις μιας ορισμένης κουλτούρας των social media. Παίζουν τον ρόλο τους και οι καμπάνιες και τα εφέ/μόδες της συγκυρίας. Το βασικό όμως δεν είναι κάποιου είδους «πολιτική ορθότητα», όπως ισχυρίζονται ανέξοδα ορισμένοι, όσο μια ευαισθησία απέναντι σε κρατικές ή κοινωνικές πληγές.

Αυτό το συναντώ όλο και συχνότερα σε ένα μικρό τμήμα παιδιών που οι γονείς τους είναι πτυχιούχοι της μεσαίας τάξης. Το βρίσκω όμως και σε ανθρώπους που προέρχονται από λιγότερο προνομιούχα περιβάλλοντα.

Δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλάμε για προοδευτικές «θηλυκότητες» ή συντηρητικές «αρρενωπότητες». Δεν με πείθουν σχήματα στηριγμένα σε θεωρητικές υποθέσεις που είναι προς συζήτηση. Είναι όμως αισθητή μια διαφορά συναισθηματικής ωριμότητας που πλέον μετατρέπεται και σε διαφορά πολιτικού αισθητηρίου.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως γυναικείες μορφές όπως η Μαρία Καρυστιανού μπορούν και επικοινωνούν με τις βαθύτερες αγωνίες ενός κόσμου που αναζητεί εναλλακτικές διεξόδους. Πολλές νέες γυναίκες συντονίζονται με αυτό το είδος διεκδίκησης για ένα κράτος που σέβεται, για μια δημοκρατία που δεν περιφρονεί τις κοινωνικές ανάγκες και, εν τέλει, για μια δικαιοσύνη που δεν προσπερνά τη διάσταση της οδύνης.

Μοιάζει με μια από τις λίγες, συγκεκριμένες ελπίδες των τελευταίων χρόνων, μια γυναικεία έγερση που περνάει από τον πολιτισμό στην κοινωνική συνείδηση και αντιστρόφως. Λείπουν, ακόμα, πολλά. Και αυτό που ονομάζουμε «πολιτικοποίηση» ηθικών ή πολιτισμικών ευαισθησιών συχνά τις ωθεί να γίνουν πιο ρηχές και στερεότυπες. Στην άλλη άκρη κάθε καινούργιας δέσμευσης, κατοικεί ο φανατισμός του νεοφώτιστου και ο πειρασμός του δογματισμού.

Αυτά όμως είναι δευτερεύοντα. Η μεγάλη και υποσχόμενη εικόνα αγγίζει την ποιότητα και τη δυναμική των ερωτήσεων που απευθύνουν στον κόσμο μας εκείνες που, παραδοσιακά, θεωρήθηκαν «λιγότερο πολιτικά όντα». Με έναν τρόπο, δείχνουν πως η εναλλακτική στην αθεράπευτη κρίση του συμβατικού φιλελευθερισμού δεν βρίσκεται στην «αρρενωπή» παλινόρθωση εθνικο-συντηρητικών συνδρόμων αλλά σε μια νέα ηθική ευαισθησία για μια πιο δίκαιη κοινωνία.

"Η Εύα στον κήπο" ποίημα της ποιήτριας και φίλης στο fb Μαργαρίτας Παπαμίχου (facebook, 15.3.2024)

 ...............................................................

Η Εύα στον κήπο


Mου έδωσαν ένα μήλο
μου είπαν αυτή είναι η αλήθεια σου
πάρ' την
από τότε όποια κι αν γίνομαι
ο αιμάσσων καρπός
γεμίζει το φουστάνι μου λεκέδες
ο χρόνος δεν συναίνεσε στην αποσύνθεσή του
κανένα άρωμα ελευθερίας δεν μπόρεσε να σκεπάσει
ετούτη την πανάρχαια κακοσμία


Μαργαρίτα Παπαμίχου

*art-Marta Haversham

"ΕΝΣΑΡΚΗ" ποίημα της ποιήτριας και συγγραφέως Γεωργίας Δεληγιαννοπούλου Από την ποιητική συλλογή "Σεμνά Θαμμένα" (εκδ. Οιακιστης-2017) & "Γυμνό" - Γ. Γουναρόπουλου (facebook, 8.3.2024)

 ..............................................................

ΕΝΣΑΡΚΗ


Όχι του Αοράτου
ένσαρκη η θέα
με τις ρώγες σκληρές διαμάντια
να χαράζουν τις διαδρομές των άστρων
με φωτοβόλες τις λαγόνες για τα πλοία που χάνονται φάρος
με κόλπο αγίασμα να πυρπολεί γνωστούς γαλαξίες κι άγνωστους
ούτε καλή ούτε κακή
με σάρκα από τo αίμα μου και αίμα από τη σάρκα σου
με χώρο τόσο όσο να αντέχει πληγές μελλούμενες
πληγές αρχαίες που εξιστορεί σαν παραμύθι
με στόμα μέλι γλώσσα από μαχαίρι
βλέμμα που ξετινάζει τα στρωσίδια του ύπνου
δίνει πίσω παρθενικό το χνούδι στον πανσέ
και καβαλώντας το Βοριά θερίζει όλα τα λάθη
να τα ζυμώσει στο ψωμί
αυτή είναι η Παναγιά μου η Γητεύτρα
(χρόνια και χρόνια σου ξεφεύγει το κορμί της
όπως άρωμα δυόσμου μετά από βροχή)


ΓΔ
"Σεμνά Θαμμένα" ("Οιακιστης"-2017)
Γυμνό - Γ. Γουναρόπουλου

"ΠΡΟΣΟΧΗ!" Από τον συγγραφέα και φίλο στο fb Πάνο Σταθόγιαννη (facebook, 8.3.2024)

 ..............................................................

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Γιατί κωφεύετε, ενώ βοούν τριγύρω τα σημάδια;

Είναι ηλίου φαεινότερον, βγάζει, που λένε, μάτι. Έχει αυξηθεί πολύ επικίνδυνα ο αριθμός των γυναικών τα τελευταία χρόνια και, με τη φόρα που έχουν πάρει, σύντομα τα πράγματα θα είναι μη αναστρέψιμα.

Μα δεν τις βλέπετε; Δεν βλέπετε πώς ήδη κάνουν χρήση της πληθυσμιακής υπεροχής τους και εκτραχύνονται; Ανεβοκατεβαίνουν φουριόζες τα σκαλοπάτια στο μετρό, περιφρονώντας τις κυλιόμενες. Με τσακίσματα της μέσης περίτεχνα, με κίνηση των γοφών απαλότερη από τις αντοχές των μαρμάρων μας.

Με το που μπαίνει η άνοιξη, βάφουν τα νύχια κατακόκκινα, κοιτάζουν θαρρετά, με μάτια που μιλάνε. Συχνά, ένα τρίμμα σοκολάτας λιώνει στο πάνω χείλος τους, τάχα δεν το ’χουνε προσέξει. Μετά, σε φιλούν δακρυσμένες κι επιστρέφουν χαράματα στον ανύποπτο σύζυγο. Κολλάνε στην πλάτη του, κάτω από το ιδρωμένο σεντόνι.

Έχουν αναπτύξει κάτω απ’ τη μύτη μας μεθόδους επικοινωνίας ταχύτατες. Αλλιώς δεν εξηγείται το πώς όλες τους, από τη Γη του Πυρός ως την παγωμένη Καμτσάτκα ξύρισαν την ήβη τους ταυτόχρονα, μέσα σε μια βδομάδα κι ούτε. Φαντάζεστε τι άλλα ανταλλάσσονται εν αγνοία μας, τι συνωμοσίες εξυφαίνονται, τι σχέδια διανύουν ίσως στο τελικό στάδιο της εφαρμογής τους;

Δεκαοχτάχρονες ακόμα, μόλις που τέλειωσαν το Λύκειο, τρέχουν με τη “Χρυσή Ευκαιρία” παραμάσχαλα. Αίφνης, κοιτάζουν σαν μητέρες τον μελλοντικό εργοδότη τους, καθώς εκείνος απλώνει χέρι, πιάνει. Κι είτε του δίνουνε βυζί είτε μια σφαίρα του καρφώσουν στο κεφάλι, είναι η μανούλα του. Καταλαβαίνετε; Είναι μπλεγμένες και οι μανούλες μας στο κόλπο.

Μα πιο πολύ εδραιώνονται απουσιάζοντας. Αδειάζουν όλοι οι δρόμοι μονομιάς. Δεν σείεται κανένα φουστανάκι στην προκυμαία, κανένα μάτι δεν διεισδύει. Είναι θλιμμένες πίσω από διπλές κλειδαριές σε άδεια σπίτια. Κάποιες ξεπορτίζουν στον Κάτω Κόσμο με τους πατέρες που χάθηκαν στον πόλεμο, άλλες καταστρέφουν με ψαλίδια κίτρινες φωτογραφίες, κάποιες τρίτες παίρνουν τις αδερφούλες τους αγκαλιά και τις κοιμίζουν τα μεσημέρια.

Μέχρι που φτάνει η Παρασκευή. Μασάνε τότε φύλλα δάφνης, βλέπουν το μέλλον μας και το διορθώνουν, γεννούν κρυφά κι άλλα κορίτσια μόνες τους. Κολλάς στην πόρτα το αυτί και τις ακούς να λεν ψιθυριστά “θεά μου” όχι “θεέ μου”. Θέλω να πω – εισβάλλουν στο ανόσιο και το ιερώνουν. Κι ο κόσμος έξω έρημος χωρίς αυτές, τόσες πολλές που έγιναν πίσω απ’ την πλάτη μας, τόσο επικίνδυνες, τόσο κρυμμένες κάπου.

Επανεμφανίζονται τα Σάββατα. Στάζουν νερό. Κρατάνε ένα προσφυγόπουλο στην αγκαλιά τους. Ένα μωρό που κλαίει. Το δείχνουνε στις κάμερες. "Το άλλο, το αγόρι, μου το πήρανε τα κύματα", λένε ψέματα, μα κλαίνε αληθινά.

Ξυπνήστε, επιτέλους. Θα είναι αργά σε λίγο. Πολύ αργά.

Από τον συγγραφέα και φίλο στο fb Πάνο Σταθόγιαννη (facebook, 8.3.2024)

"Ελεύθερη ένωση" ποίηση Αndre Robert Breton (απόσπασμα) μετάφραση Νάνος Βαλαωρίτης - από τη φίλη στο fb Emmanouela Konstandarou (facebook, 8.3.2024)

 ...............................................................

Ελεύθερη ένωση

H γυναίκα μου με γοφούς μικρού πλοίου

Η γυναίκα μου με γοφούς πολυελαίους

Και με μίσχους φτερών άσπρου παγωνιου

Και ζυγαριάς ανευαισθητης

Η γυναίκα μου με γλουτούς από άμμο πέτρα και αμίαντο

Ή γυναίκα μου με γλουτούς ράχης κύκνου

Η γυναίκα μου με γλουτούς της άνοιξης

Με αιδοίο γλαδιολας

Η γυναίκα μου με αιδοίο φλέβας χρυσού κι ορνιθορυγχου

Η γυναίκα μου με αιδοίο φύκια και καραμέλες του παλιού καιρού

Η γυναίκα μου με αιδοίο καθρέφτη

Η γυναίκα μου με τα μάτια της γεμάτα δάκρυα

Με μάτια μενεξεδιας πανοπλίας και μαγνητισμενης βελόνας

Η γυναίκα μου με μάτια σαβάνας

Η γυναίκα μου με μάτια νερού για να πίνεις στη φυλακή

Η γυναίκα μου με μάτια του ξύλου πάντα κάτω από τον πέλεκυ

Με μάτια στο ύψος του νερού στο ύψος του αέρα της γης και της φωτιάς.

Αndre Robert Breton
(απόσπασμα)


μετάφραση Νάνος Βαλαωρίτης

"Αντί φλυτζανιού" ποίημα της φίλης στο fb και ποιήτριας Μαργαρίτας Μηλιώνη (Margarita Milioni, facebook 26.11.2023)

 ...............................................................

                   Μαργαρίτα Μηλιώνη

Αντί φλυτζανιού

Χθες βράδυ ονειρεύτηκα ωκεανό με περίμενε λέει

υπερωκεάνιο πλοίο

τυφλή. διάβαζα με την αφή

το πλοίο Μέγας Ανατολικός

πλήρες μεγαλείου και δόξης και εκείνης της γλώσσας

που μετείχα άλλοτε.

το πρωί ξύπνησα πλάι στον ωκεανό

μεγάλα πουλιά της θάλασσας έκρωζαν.

εγώ δεν ήμουν στο Παρίσι να παριστάνω

την Κολέτ με τον cheri της; αναρωτιόμουν

πως βρέθηκα τώρα στην Βρετάνη

να κυνηγάω τη θάλασσα που φεύγει κι έρχεται

και δεν είναι να πεις ο δικός μας ο Εύριπος

να χεις κάπου να κρατηθείς

να σε πάρει από το χέρι ο ο μπαρμπα Γιάννης και να σε πει κερά

είναι ετούτος ο ανιστόρητος ωκεανός .

τι δουλειά έχω εδώ στα ακρώρεια να γλιστράω

σε ακτές που ο ωκεανός ξερνάει τον χρόνο σε κοχύλια

με ένα γεροφρικιό να ψαρεύω μύδια στρείδια

να ρουφάω φρούτα της θάλασσας

να πίνω μπύρες και κρασιά και

να ξεχνάω ότι υπάρχω.

σου αρέσουν; με ρωτάει καθώς μου τα ανοίγει και εγώ σκέφτομαι σιωπηλά πόσο ηδονικά πόσο αδηφάγα, καταβροχθίζω τον καιρό πριν με καταβροχθίσει

εκείνος δεν μιλάει πολύ

αφήνει την θάλασσα.

Κολυμπάω με σχετική άνεση μέσα στο φλυτζάνι

του δίπολου ζωή -θάνατος

κι όταν του δίνω μια και το στέλνω στο διάολο ααααααα τότε

ενώνομαι με τον ωκεανό με το ποτάμι με τον ουρανό με τα Ιμαλάια

με τα μύδια με τα στρείδια με τις πεταλίδες τις φλογέρες,

τις άρπες, τις φήμες τις ρίμες τα αηδόνια τα χελιδόνια τα στήθη των κοριτσιών.

τι με γυρεύεις σαν να μαι κάποιος άλλος; τι μου φωνάζεις έλα.

είμαι εκεί που είσαι. πάντα μέσα στης γλώσσας τα θαλάμια.

η άμπωτη και η πλημμυρίδα κι η σελήνη που τις κανοναρχεί.

αφήνω πίσω μου τις λέξεις.

περνάω στο άφατο. δεν είμαι ποιητής.

είμαι το ποίημα.

Μαργ Μηλ.

"Οι άνδρες που πέρασαν δύσκολα στη ζωή τους..." από τον φίλο στο fb Dimitris Kanellopoulos (facebook, 6.6.2023)

...............................................................

Οι άνδρες που πέρασαν δύσκολα στη ζωή τους...

από τον φίλο στο fb Dimitris Kanellopoulos (facebook, 6.6.2023)

Δεν κοιτάνε οπίσθια

Ούτε βυζιά

Ούτε περιμένουν να αλλάξει πόδι η γυναίκα για να χωθει το βλεμμα τους χυδαίο και απρόσκλητο εκει.

Οι δυσκολεμένοι άνδρες ψάχνουν τη γοητεία

Σε μια κίνηση του χεριού της

Σε ένα δάγκωμα των χειλιών της

Στην απόχρωση του κρεϊόν της

Στον τρόπο που στρίβει το τσιγάρο της

Σε ένα ψευδό, ναζιάρικο σίγμα που αφήνει να δραπετεύσει ανάμεσα απο τα δόντια της

Στις κινήσεις των δαχτύλων των χεριών της

Στις ρυτίδες του λαιμού και του προσώπου της, κοσμήματα ανεκτίμητα

Στα μάτια της, εκεί όπου φυλλομετρά το φωτο-άλμπουμ της ζωής της.

Στον νου της

Στον τρόπο που φιλά, κι ας μην έχει μεγάλα και σαρκώδη χείλη.

Στον τρόπο που ντύνεται.

Στον τρόπο που γδύνεται

Στον τρόπο που δίνεται.

Στην μικρή γραμμούλα ανάμεσα στον ομφαλό και το εφήβαιό της,

τιμητικό παράσημο μητρότητας

Στο άρωμα που φορά, μα περισσότερο στη μυρωδιά που αναδίδει το κορμί της.

Στο βάθος της ψυχής της

Στο βάθος της πληγής της.

Αφιερωμένο στις γυναίκες

Που πέρασαν δύσκολα στη ζωή τους...

Εικαστικό: Ρόρρης Γ.

"Ζωγραφίζοντας μια γυναίκα γυμνή" ποίημα της ποιήτριας και φίλης στο Μαργαρίτας Παπαμίχου (facebook, 18.1.2023)

 .................................................

Μαργαρίτα Παπαμίχου (γ. Ηράκλειο Κρήτης)

Ζωγραφίζοντας μια γυναίκα γυμνή

Ξεκίνα από τα μάτια
λίγο μελάνι άπλωσε
το βλέμμα να χύνεται στο βυθό
όπου ψάρια σιωπή
όπου χέλι φυγή
όπου φυσαλίδες
κενά πλάνης
συμπαγή
έπειτα θα πας στο στήθος
δεν μπορείς να το αποφύγεις
-το βάζουμε δεύτερο αυτό
γιατί τον ζωγράφο μας τον θέλουμε
και λίγο ρομαντικό-
τράβα το αγκίστρι
του πόθου ψαρά
που θόλωσε νερά
που άπλωσε δίχτυα
η σουπιά η ανάγκη
τράβα το και κλείσε γρήγορα
με παχύ στρώμα τέμπερας
να μη χυθεί όλο το αίμα της απάνω στον καμβά
δεν θέλουμε αιματοχυσίες κι εξπρεσιονισμούς
θα είναι ρεαλιστικό το πορτρέτο
στους ώμους ρίξε λίγο μπλε
καθώς τα σύννεφα αραίωνε
καθώς ο ουρανός ξυστά περνούσε από δίπλα της
καθώς μπορεί να πέθαινε
καθώς ζούσε
πριν η γη να την προλάβει
καθώς θα πηγαίνεις στην πλάτη της
με τη σπάτουλα πάρε
όλα τα άχθη
δεν κάνει να καμπουριάζει το μοντέλο σου
το θέλουμε ευθυτενές
ξέρω τώρα
διστάζεις
πως να κατέβεις στην κοιλιά
επάγγελμα θηλυκό
μητρώο αρρένων
με πινέλα και σχήματα
πώς να επέμβεις
πώς
εκεί που γεννιούνται
παιδιά με γέρικη καρδιά
παιδιά καθισμένα στο πεζούλι
που κοιτάζουν τον κόσμο καταπάνω τους να ‘ρχεται
-ήσουν κι εσύ εκεί θυμάσαι;-
Και πριν το μονογράψεις
το ξέρω
άτσαλα θα το τελειώσεις το πορτρέτο
μα θα πουληθεί με το αζημίωτο

*ο πίνακας του Egon Schiele

"ΕΚΕΙΝΗ" & "ΕΚΕΙΝΗ ΙΙ" δύο ποιήματα της ποιήτριας και φίλης στο fb ισμηνης γεωργιος λιοση (facebook, 3 & 5.12.2022)

 ..............................................................

               ισμηνη γεωργιος λιοση

ΕΚΕΙΝΗ

3/12/22

******

αγαπούσε την θάλασσα

τις γέφυρες

τους φάρους

τους ανεμόμυλους

τον ακυβέρνητο νου

τα παλαιά τραίνα

τα χέρια των ανθρώπων απέναντι στον θάνατο

τις δίνες της βροχής

την ποίηση που ήταν ποίηση σπανίως

μα οι σκάλες ήταν η αδυναμία της

και ο άνεμος που μιλούσε στο αυτί της

και τα βρεγμένα δένδρα που, στην φωτιά

ήταν ανυπεράσπιστα

τις φούστες, που

υπερασπίζονταν τα μέρη τα κρυφά της΄

 

ζούσε σε ένα μικρό διαμέρισμα

σε έναν ύπνο που, ήταν μία άλλη ζωή μέσα στην δική της

-μην με ξυπνάτε, φώναζε

μόνο εκεί είμαι ευτυχισμένη

τότε, στα λουλούδια της βεράντας της

έρχονταν οι νεκροί και

κατοικούσαν και ζήταγαν νερό

δεν έκλαιγαν για την απουσία της ζωής τους

μύριζε στα ρούχα τους αγάπη περασμένη

το ποίημα μόνο την ένιωθε και, φώτιζε

στις παλάμες της τα αστέρια

τα χέρια, ω, τι πολύτιμο αγαθό

με την γραμμή ζωής της κάτι να λέει για την σάρκα

ένας δράκοντας καλός ήταν ο βίος της

βιαζότανε να πει ό,τι δεν έλεγε στους στίχους

 

η αγάπη παραμόνευε

στο τέλος κάθε λέξης

-αγάπη αγάπη πήγαινε πάρα κάτω

στο στήθος και στα γόνατα

αυτή η εξομολόγηση δεν τελειώνει

αγαπούσε την τέχνη με αμοιβαιότητα

κι η Τέχνη της πρόσφερε τα μαγικά παπούτσια

πήγαινε κι όλο πήγαινε και

πότιζε με δηλητήριο τον φόβο

καλούσε τα πουλιά για

να κρυφτούν στο στήθος της από του

κυνηγού το μένος

για τούτο και του μπούστου της τα τούλια και

οι δαντέλες

πάντα ήσαν ματωμένα

------

ΕΚΕΙΝΗ ΙΙ

5/12/22

 

η ομορφιά

ζητά συγνώμη και

απέρχεται

δίχως άνθη μένει το δένδρο της

παραδομένο στην μοναξιά, του

ήλθε είδε και απήλθε

ο κήπος της ωστόσο, έχει ψυχή ανέπαφη

αγωνίζεται να σηκωθεί η τριανταφυλλιά της

χωρίς μιλιά η βροχή

κάτι της λέει με νοήματα

το επόμενο βήμα της θα είναι στο κενό

 

τα ξωτικά της στρώνουν

κλίνη από λινό τραπέζι από

βελούδο, όλα στην φαντασία

το ρούχο της μαλλομέταξο

το σπίτι εκούσιο κελί

οι κίτρινες κουρτίνες πόρτες

αποκλείουν την θέα προς την θάλασσα

έχει χρόνια να ερωτευθεί

ωστόσο ρωτάει τον καθρέφτη

τα χέρια της τι θα απογίνουν χωρίς

τον πόνο της αγάπης

 

οι βρύσες της

είναι στόματα κλειστά που

τραγουδούν στο εσωτερικό τους

στην χύτρα της μαγειρεύεται το φεγγάρι

γίνεται προς βρώση

ένας Θεός

καλεί την μάγισσα των καλών ευχών

την ζωγραφίζει με ώμπρα σιέννα και

μαντζέντα και

την ταίζει αζουρρέ γλυκό

να στέρξουν οι ευχές της

 

καθαρίζει μήλα της Ανατολής

ψήνει καραμελώνει

- έλα εσύ, φωνάζει

στρατιώτη της νυκτός και της ημέρας

στα μπράτσα μου να ακουμπήσεις και να φας

να πιείς κρασάκι από τις χούφτες μου, και

να πλυθείς στο βαλανείο της καρδιάς μου

ως το ταβάνι ανίπταται το σώμα της

τον ύπνο σου εποπτεύει

δεν ξεύρεις πως μαίνεται ο πόλεμος;

πως πόλεμο έχουμε γνώρισέ το.

****

 

Η Ισμήνη του Γεωργίου Λιόση γεννήθηκε στον Πειραιά. Από νωρίς ασχολήθηκε με την ποίηση, τον πεζό λόγο και την ζωγραφική. Έχει γράψει τα βιβλία "Σεληνοτρόπια" (1980) εκτός εμπορίου και "poesie noir Εγχειρίδιο ονειροδράματος" (1984) εκδόσεις ΩΛΗΝ. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής και έχει βιοποριστεί από τα έργα της στα νεανικά της χρόνια. Υπήρξε πολιτικός υπάλληλος του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας για 28 έτη. Τελευταία σχεδιάζει και επιμελείται κοσμήματα με αναφορές στον Ινδιάνικο και Ιαπωνικό πολιτισμό καθώς και την τέχνη του Άγιου Δομίνικου. Έργα της έχουν ραδιοσκηνοθετηθεί κατά καιρούς, η ποίησή της έχει επενδυθεί μουσικά και έχει βραβευτεί, αν και η ίδια δηλώνει μετ' επιτάσεως αντίθετη στα βραβεία.

(Από το βιβλιοnet)