...............................................................
Μάριος Χάκκας (1931 - 1972)
· «Έτσι σαν πρόλογος (ασπρόμαυρο)» από τη συλλογή διηγημάτων του Μάριου Χάκκα (1931-1972) «Ο Μπιντές
και άλλες ιστορίες» (εκδ. «Κέδρος», 1987, 14η έκδοση)
ΠΕΡΑ μια πάλλευκη Ακρόπολη,
λαμπρός Παρθενώνας, Ερέχθειο, Προπύλαια, όλα στο μάρμαρο.
«Είσαι σκυλάκι του καναπέ. Γαβγίζεις, όμως οι επισκέπτες γνωρίζουν καλά
πως δεν μπορείς να δαγκώσεις».
«Είσαι παράξενος απελευθερωτής καναρινιών που θα τα φάνε οι γάτες. Το
ξέρεις πως δεν κάνουνε χωρίς κλουβί, η ελευθερία είναι ανασφάλεια. Τι πάσχεις
και παιδεύεσαι;»
«Είσαι επιβάτης σε καράβι που μποτζάρει επικίνδυνα. Από το φινιστρίνι
σου πότε βλέπεις τον ουρανό και πότε τη θάλασσα. Εσύ μπερδεύεις επίτηδες το
ανοιχτό με το βαθύ γαλάζιο, καταργείς τον ορίζοντα κι ενώνεις τον ουρανό με τη
θάλασσα».
«Είσαι ένας ανίατος ιδεοκράτης, μ’ αυτή την
τάση σου να γενικεύεις, προχωρώντας από το μέρος στο όλο, χωρίς να λαβαίνεις
υπ’ όψη σου τόπο και χρόνο, καταλήγεις σε μερικές ιδέες φαντάσματα. Μ’ αυτές
προσπαθείς να εκβιάσεις τα πράγματα, γαβγίζεις, ανοίγεις κλουβιά, μα δεν
μπορείς ν’ αλλάξεις τα πράγματα, γιατί αυτά τελικά καθορίζουν το δρόμο σου,
πάνω σ’ αυτά διαρκώς σκουντουφλάς, όπως και μέσα στο διάδρομο του καραβιού, η
όλο καμπύλες πορεία σου είναι απ’ το μπότζι κι έχει για ακρότατα όρια τα
τοιχώματα του διαδρόμου».
«Επιτέλους, σταμάτα πια αυτή τη γρίνια. Το
έδαφος υπάρχει πάντα κάτω από τα πόδια σου, ένα κάποιο έδαφος για να σταθείς
και να υπάρξεις. Πάψε να παριστάνεις τον ξεριζωμένο. Κι έπειτα, ιστορία είναι
αυτό που έγινε κι όχι αυτό που θάθελες να γίνει».
«Παραδέχομαι πως οπωσδήποτε γύρω μου υπάρχει
ένας χώρος, ένα κάποιο τοπίο, γκραβούρα φθινοπώρου, καψάλα απέραντη,
σκουριασμένα πεύκα φορτωμένα σακούλες και κάμπιες».
«Παραδέχομαι ακόμα πως υπάρχει ένας δρόμος,
στα πέλματα φάλαγγα στις φτέρνες πετροζούλημα μόνιμο, ένας δρόμος φυτεμένος με
πέτρες που τσακίζουν τα δάχτυλα».
«Εδώ ξοδεύτηκε ο χρόνος μου να εξωραΐσω τα
πράγματα. Έφαγα τη ζωή μου να σιάξω αυτό το τοπίο ν’ ανοίξω έναν ανθρώπινο
δρόμο. Κατέληξα να πετροβολάω τον αέρα».
«Τόσα χρόνια σ’ αυτόν το μάταιο πόλεμο, κι
ακόμα πασχίζω, γαβγίζοντας, έστω κι ας μη μπορώ να δαγκώσω, γράφοντας συνθήματα
οργής πίσω από πόρτες δημόσιων καμπινέδων, αφημένος στο επικίνδυνο μπότζι των
νεύρων μου να μου χαράζει πορεία, ανοίγοντας κλουβιά καναρινιών στο
καταχείμωνο, που θα βρεθούνε σαν τα όνειρά μας κόκαλο στο ρείθρο ή φτερά να
ταξιδεύουν πάνω απ’ αυλές και στέγες – πούπουλα».
Τώρα, πέρα διαγράφεται καθαρά μια Ακρόπολη
γκρίζα, ένας σταχτής Παρθενώνας, Ερέχθειο ξερολιθιά σχιστολίθου, Προπύλαια χρώμα
τσιμέντου, κι ο ναός της Απτέρου Νίκης, κοινός χωμάτινος τάφος για τα σπασμένα
φτερά μας…
