"Επιβίωση 72 ωρών" έγραψε η Πέπη Ρηγοπούλου ("Εφημερίδα των Συντακτών", 11.11.2026)

 ..............................................................

"Επιβίωση 72 ωρών"

Ίσως να πρόκειται για μια προσπάθεια ψυχολογικής προετοιμασίας των λαών της Ευρώπης να δεχτούν παρανοϊκά σενάρια πολέμου με πρόσχημα τα οποία εξοπλίζεται ραγδαία η Ευρωπαϊκή Ενωση, με ηγέτιδα τη Γερμανία

έγραψε η Πέπη Ρηγοπούλου ("Εφημερίδα των Συντακτών", 11.11.2026)

Και ξαφνικά κατάλαβα πως η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά στο «Βασίλειο της Δανιμαρκίας», με το πετρέλαιο λόγω της «υγιούς αγοράς» των πολέμων να ανεβαίνει, τη γενική διαφθορά να την ακολουθεί χωρίς να τη φθάνει σε ρεκόρ κέρδους, με το ελληνικό FBI να μην προλαβαίνει να τη μαζέψει, κι εγώ να μετρώ μετά το μαγαζάκι του Βλάση το δέκατο μαγαζί που κλείνει εδώ γύρω τα δύο τελευταία χρόνια και να λέω ότι κανείς δεν μας σκέφτεται, ήταν λάθος. Ευτυχώς. Πάλι λάθος έκανα! Ηρθε η καρδιά μου στον τόπο της.

Γιατί αυτές τις δύσκολες ώρες μας σκέφτεται όλους η επίτροπος Ετοιμότητας, Διαχείρισης Κρίσεων και Ισότητας της Ευρωπαϊκής Ενωσης κυρία Χάτζα Λαμπίμπ. Κάθισε εκεί στο φτωχικό της αγρυπνώντας για το καλό μας και έγραψε οδηγίες για επιβίωση 72 ωρών σε περίπτωση κρίσης που καλύπτουν την αυτάρκεια, την εκπαίδευση, την ετοιμότητα και την ενημέρωση για κινδύνους και απειλές.

Δεν διευκρίνισε τι κρίση προβλέπει. Θα το αποκαλύψει εν ευθέτω χρόνω, και αν δεν το κάνει για να μη μας μιλήσει απότομα για πόλεμο, χαζές και χαζοί δεν είμαστε για να μην το καταλάβουμε από μόνοι μας. Αν επί του πεδίου, ο μη γένοιτο, οι 72 ώρες αποδειχθούν λίγες για τη νίκη του «καλού» εναντίον του «κακού», θα μας αφήσει τουλάχιστον εκπαιδευμένους στη μοίρα μας που όπως ξέρουμε ποτέ δεν θα είναι κοινή.

Στις παραπάνω οδηγίες προστίθεται η ενσωμάτωση της ετοιμότητας στα προγράμματα σπουδών ακόμα και της προσχολικής ηλικίας. Γιατί άραγε; Για να αφαιρέσει από τα νήπια τον φόβο και το άγχος ή για να συνηθίσουν τον πόλεμο;

Και γιατί να έχουμε φόβο και άγχος; Μήπως έχουμε κάτι να φοβηθούμε; Για την πανδημία του κορονοϊού μάς φρόντισαν η κυρία Φον ντερ Λάιεν και ο κύριος Μπουρλά. Οι οδηγίες προς όλους της κυρίας Λαμπίμπ θυμίζουν τηρουμένων των αναλογιών κάτι από την ιστορία του εμβολίου, που καλώς ή κακώς το έκανα. Να φαντάζεται η επίτροπος ότι πράγματι το να βρούμε σινιέ τσάντες με τα όποια δήθεν απαραίτητα και το να έχουν ολοκληρώσει το σχετικό φροντιστήριό τους τα νήπια θα μας προστατεύσει από την όποια κρίση, ιδίως αν τυχόν εννοεί την πολεμική; Χωρίς φόβο και άγχος, απαντώ ότι κάτι τέτοιο μοιάζει εκτός τόπου και χρόνου.

Ίσως να πρόκειται για μια προσπάθεια ψυχολογικής προετοιμασίας των λαών της Ευρώπης να δεχτούν παρανοϊκά σενάρια πολέμου με πρόσχημα τα οποία εξοπλίζεται ραγδαία η Ευρωπαϊκή Ένωση, με ηγέτιδα τη Γερμανία. Η βούληση των πολιτών δεν λαμβάνεται υπόψη. Και το ποιος πραγματικά απειλεί ποιον είναι έλασσον ζήτημα. Αρκεί να βρεθεί ένας κοινός στόχος που να συμβολίζει «το κακό» το οποίο θα γίνει χορηγός στις επικερδείς μπίζνες του πολέμου.

Ch.V.Alkan Nocturne in B major Op 22 (By Rosemarie Thomas 1youtube, 11.11.2026)

 ...............................................................

Ch.V.Alkan (1813 - 1888) Nocturne in B major Op 22

(By Rosemarie Thomas 1, youtube, 11.11.2026)

"NATURE MORTE" ποίημα του Νίκου - Αλέξη Ασλάνογλου (1931-1996) (εκδ. "ΕΓΝΑΤΙΑ", 1978)

 ..............................................................

Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου (1931-1996)

"NATURE MORTE"

Οι γήλοφοι έξω απ' την πόλη, το απόβραδο

η λαχτάρα για δρόμους, το γκρίζο μαλακό τοπίο

Η θέση της πολυθρόνας στη βεράντα μου

το τέλμα, η προσήλωση σε παμπάλαια σχήματα

το μονοπάτι ανθίζει σαν καινούριο

Από τη συλλογή "ΑΡΓΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ" & τον συγκεντρωτικό τόμο  "Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ" (εκδ. "ΕΓΝΑΤΙΑ", 1978)

"Το Πραξικόπημα της Μπυραρίας" ("Σαν σήμερα", 8.11.2026)

...............................................................

"Το Πραξικόπημα της Μπυραρίας"

Ως «Πραξικόπημα της Μπυραρίας» έμεινε στην ιστορία η προσπάθεια του Αδόλφου Χίτλερ να καταλάβει την εξουσία στη Γερμανία το διήμερο 8 και 9 Νοεμβρίου 1923.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/188?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2026-11-08#goog_rewarded

Ως «Πραξικόπημα της Μπυραρίας» έμεινε στην ιστορία η προσπάθεια του Αδόλφου Χίτλερ να καταλάβει την εξουσία στη Γερμανία το διήμερο 8 και 9 Νοεμβρίου 1923. Το πραξικόπημα απέτυχε παταγωδώς, αλλά έκανε γνωστό τον εμπνευστή του, τόσο εντός, όσο και εκτός Γερμανίας.

Τη δεκαετία του '20 η πολιτική κατάσταση στη χώρα ήταν εύθραυστη, αν όχι χαοτική. Η λεγόμενη «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» ήταν δέσμια των άκρων, με κύριο χαρακτηριστικό της την ακυβερνησία. Η Γερμανία ήταν η μεγάλη ηττημένη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και οι νικητές πίεζαν για την καταβολή των πολεμικών επανορθώσεων, σε μία περίοδο που ο πληθωρισμός και η ανεργία «βασίλευαν». Τις τύχες της Γερμανίας διαφέντευε ο σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος Φρίντριχ Έμπερτ.

Ο πρώην λοχίας Άντολφ Χίτλερ ζούσε στο Μόναχο και ήταν επικεφαλής του ταχέως ανερχόμενου Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, που ήδη αριθμούσε 35.000 μέλη. Περιφερόταν από μπυραρία σε μπυραρία και στους λόγους του τόνιζε συνεχώς την προδοσία των πολιτικών στην ήττα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1923 ανακοίνωσε μια σειρά διαδηλώσεων για τις επόμενες μέρες, στις οποίες θα έπαιρναν μέρος και άλλες ακροδεξιές οργανώσεις της Βαυαρίας.

Η εξαγγελία του Χίτλερ θορύβησε τον συντηρητικό πρωθυπουργό της Βαυαρίας, Έουχεν Ρίτερ φον Νίλινγκ, ο οποίος κήρυξε το κρατίδιο σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και διόρισε μία τριμελή επιτροπή από τοπικούς αξιωματούχους με έκτακτες εξουσίες. Την αποτελούσαν ο Γκούσταβ φον Καρ, ο Συνταγματάρχης της Αστυνομίας Χανς φον Ζάισερ και ο Στρατηγός Ότο φον Λόσοφ.

Ο Χίτλερ και οι συνεργάτες του στο Κόμμα σχεδίαζαν να καταλάβουν την εξουσία πρώτα στο Μόναχο και στη συνέχεια να βαδίσουν κατά του Βερολίνου. Πρότυπό του η Μεγάλη Πορεία του Μουσολίνι προς τη Ρώμη, ένα χρόνο νωρίτερα. Η ευκαιρία τούς δόθηκε το βράδυ της 8ης Νοεμβρίου 1923. Στη μεγάλη μπυραρία του Μονάχου με το όνομα «Μπιργκερμπροϊκέλερ» είχαν συγκεντρωθεί 3.000 επιφανείς πολίτες της Βαυαρίας για να ακούσουν μία ομιλία του Γκούσταβ φον Καρ. Ανάμεσα στους παρευρισκομένους ήταν σχεδόν σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο του κρατιδίου, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Νίλιγκ.

Μόναχο 1938: Ομιλία του Χίτλερ για τη 15η επέτειο του Πραξικοπήματος της ΜπυραρίαςΟ Χίτλερ, με 600 επίλεκτα μέλη του κόμματός τους, αιφνιδιάζει τους συγκεντρωμένους στις 8:30 το βράδυ. Εισβάλει στην μπυραρία με παρατεταμένο το πιστόλι του και πυροβολεί μια φορά προς την οροφή. Στη συνέχεια ανεβαίνει σε μια καρέκλα και κραυγάζει: «Η εθνική επανάσταση βρίσκεται σε εξέλιξη. Οι κυβερνήσεις Βαυαρίας και Βερολίνου κατέρρευσαν. Σε λίγη ώρα θα σχηματίσουμε τη δική μας κυβέρνηση». Τον Χίτλερ πλαισίωναν ο Χέρμαν Γκέριγκ, ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ και ο Ρούντολφ Ες, ηγετικά στελέχη του Ναζισμού τα επόμενα χρόνια. Οι επιδρομείς κράτησαν ως ομήρους τους βαυαρούς πολιτικούς, ενώ ο Χίτλερ κλείδωσε σ' ένα δωμάτιο της μπυραρίας τους Καρ, Ζάισερ και Λόσοφ και τους απείλησε ότι να δεν ενωθούν με τους πραξικοπηματίες θα τους εκτελέσει.

Οι τρεις αξιωματούχοι υπέκυψαν. Επιστρέφοντας στη μεγάλη αίθουσα, το ανακοίνωσαν στους 3.000 παρευρισκόμενους και εξεφώνησαν θερμούς λόγους υπέρ του Χίτλερ. Μόνο τότε τους επετράπη να φύγουν από την μπυραρία. Την ίδια ώρα, στο στρατόπεδο των εξεγερθέντων προσχώρησε ο στρατηγός Λούντεντορφ, ήρωας του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, που έδωσε κύρος στους σχεδόν αγνώστους πρωταγωνιστές του πραξικοπήματος. Αμέσως μετά, ο Χίτλερ εγκατέλειψε την μπυραρία για να επιβλέψει την εξέλιξη της επιχείρησης. Ήταν ένα στρατηγικό λάθος του, καθώς στις 10:30 το βράδυ ο Λούντεντορφ απελευθέρωσε τον Καρ και τους συνεργάτες του.

Εν τω μεταξύ, τα νέα στην μπυραρία «Μπιργκερμπροϊκέλερ» έγιναν γνωστά στις αρχές. Τα ηνία της καταστολής ανέλαβε ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Βαυαρίας Φραντς Ματ, συντηρητικός και πιστός καθολικός, ο μόνος υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Βαυαρίας που δεν παρευρισκόταν στην μπυραρία «Μπιργκερμπροϊκέλερ». Πιστές στον Ματ παρέμειναν οι δυνάμεις της αστυνομίας και του στρατού του Μονάχου, παρότι οι επικεφαλής τους είχαν ταχθεί υπέρ των πραξικοπηματιών.

Η κατάσταση παρέμεινε συγκεχυμένη όλο το βράδυ. Οι πραξικοπηματίες προσπάθησαν να καταλάβουν κυβερνητικά κτίρια και να εξοπλιστούν. Γύρω στις 3 το πρωί της 9ης Νοεμβρίου αναφέρθηκαν τα δύο πρώτα θύματα από πλευράς των εξεγερθέντων, όταν προσπάθησαν να επιτεθούν σε στρατώνα στο Μόναχο. Άλλα μέλη των παραστρατιωτικών ομάδων του Χίτλερ επιτέθηκαν και λεηλάτησαν σπίτια Εβραίων, σ' ένα πρελούδιο αυτών που θα ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια.

Οι κατηγορούμενοι για το πραξικόπημαΤο πρωί της 9ης Νοεμβρίου η ζυγαριά άρχισε να γέρνει προς το μέρος των κυβερνητικών δυνάμεων. Ο Καρ ανακοίνωσε ότι η υποστήριξή του προς τους πραξικοπηματίες υπήρξε προϊόν βίας και ζήτησε τη νομιμοφροσύνη του κρατικού μηχανισμού. Ο Χίτλερ έβλεπε τα σχέδιά του να αποτυγχάνουν και έπεσε σε απόγνωση.

Σε μια κίνηση απελπισίας, ο Λούνεντορφ ρίχνει την ιδέα να καταλάβουν το Υπουργείο Αμύνης. 2000 άνδρες υπό τον Χίτλερ αναλαμβάνουν την επίθεση, αλλά αντιμετωπίζουν σθεναρή αντίσταση από τους υπερασπιστές του. Από την ανταλλαγή των πυροβολισμών χάνουν τη ζωή τους 14 πραξικοπηματίες και 4 στρατιώτες. Ο Χίτλερ και ο ο Γκέριγκ τραυματίζονται ελαφρά και προσπαθούν να διαφύγουν. Το πραξικόπημα έχει αποτύχει.

Το μεγαλύτερο λάθος του Χίτλερ ήταν ότι δεν διέταξε τις δυνάμεις του να καταλάβουν τον ραδιοφωνικό σταθμό του Μονάχου και την Τηλεγραφική Υπηρεσία. Αυτό είχε ως επακόλουθο η κεντρική κυβέρνηση του Βερολίνου να είναι ενήμερη των εξελίξεων και να δώσει τις κατάλληλες διαταγές για τη συντριβή του πραξικοπήματος.

Στις 12 Νοεμβρίου 1923 ο Αδόλφος Χίτλερ συνελήφθη και κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία. Πολλοί από τους συνεργάτες του διέφυγαν στην Αυστρία, ενώ ανεστάλη η κυκλοφορία της εφημερίδας του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος «Λαϊκός Παρατηρητής».

Η δίκη των υπαιτίων για το Πραξικόπημα της Μπυραρίας έγινε στις 26 Φεβρουαρίου 1924. Ο Χίτλερ και ο Ες έπεσαν στα μαλακά και καταδικάσθηκαν σε φυλάκιση 5 ετών έκαστος. Εξέτισαν μόλις οκτώ μήνες από την ποινή τους. Ο Χίτλερ πρόλαβε στο διάστημα αυτό να γράψει με τη βοήθεια του Ες το ιδεολογικό μανιφέστο του Ναζισμού «Ο Αγών μου» («Mein Kampf»).

Το αποτυχημένο Πραξικόπημα της Μπυραρίας άλλαξε την άποψη του Χίτλερ για τη βίαιη κατάληψη της εξουσίας. Από εδώ και στο εξής θα προσπαθήσει να κερδίσει τις καρδιές των Γερμανών και να πετύχει τους στόχους του δια της νομίμου οδού.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/188?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2026-11-08#goog_rewarded

© SanSimera.gr

Chopin Ballade No. 2 in F Major, Op. 38 (Remastered 2023, Prague 1960) · Sviatoslav Richter (youtube, 15.11.2021)

 ..............................................................

Chopin Ballade No. 2 in F Major, Op. 38 (Remastered 2023, Prague 1960) · Sviatoslav Richter

(youtube, 15.11.2021)

 

"ΟΙ ΠΕΡΑΣΤΙΚΕΣ" - Νίκος Ζ - ελληνική διασκευή του Les Passantes του Georges Brassens(youtube, 2.11.2026) Από τον φίλο στο fb Νίκο Ζαρταμόπουλο (facebook, 8.11.2026)

..............................................................

"ΟΙ ΠΕΡΑΣΤΙΚΕΣ" - Νίκος Ζ - ελληνική διασκευή του Les Passantes του Georges Brassens

«Οι Περαστικές»
Ελληνική διασκευή του Les Passantes
Στίχοι: από ένα ποίημα του Αντουάν Πολ (Antoine Pol) (1918)
Μουσική και πρώτη εκτέλεση: Ζωρζ Μπρασένς (1972)
Διασκευή και τραγούδι: Νίκος Ζ (2026)

Τι είναι οι Περαστικές (Les passantes); Κατά γενική ομολογία είναι ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του Μπρασένς και του γαλλικού ρεπερτορίου. Στο ελληνικό αφτί το πρωτότυπο είναι μάλλον άγνωστο, αν και έχει κατ’ επανάληψιν γοητεύσει και εκτός γαλλικών συνόρων, με γνωστότερη την επανεκτέλεσή του στα γαλλικά από τον Ίγκυ Ποπ, ενώ έχει διασκευαστεί ήδη σε 18 γλώσσες. 

Κάποιοι ίσως αναγνωρίσουν τη μελωδία, καθώς το 2024 οι Περαστικές απέκτησαν εκ νέου παγκόσμια φήμη χάρη στην ισπανόφωνη και ιδιαίτερη διασκευή «Las Damas que passan», που τραγουδήθηκε από την Adriana Paz στην ταινία Εμίλια Πέρεζ. 

Είναι ένα τραγούδι χωρίς ρεφρέν, διαδοχικών εικόνων που φέρνουν στην επιφάνεια (ή καταβυθίζουν σε αβύσσους μάταιης δικαίωσης) κάποια αισθήματα καθολικά ίσως αλλά φευγαλέα. Είναι επίσης ένα τραγούδι για τις ματαιωμένες συναντήσεις. 

Μια ιστορία ματαιωμένων συναντήσεων είναι τρόπον τινά και η ίδια η 60χρονη πορεία από την πρώτη γραφή του ποιήματος, από τον άσημο Γάλλο ποιητή Αντουάν Πολ (Antoine Pol) το 1911, έως τη μελοποίηση και την κυκλοφορία του σαν τραγούδι από τον Μπρασένς το 1972. 

Πρόκειται για μια συναρπαστική ιστορία, με πολλά επεισόδια και παράδοξα (ένα από αυτά μάλιστα έχει και μια ελληνική πτυχή φιλολογικού ενδιαφέροντος…), ιστορία που αξίζει να την αφηγηθούμε σε χωριστό σημείωμα. 

Σε σύγκριση με τη γαλλική βερσιόν προστέθηκε και η στροφή με την ντάμα του χορού, που στη μελοποίηση του Μπρασένς είχε παραλειφθεί. Αλλά είναι κι αυτό κομμάτι της ιστορίας που έχουμε να αφηγηθούμε. Πιστεύουμε πάντως ότι άξιζε τον κόπο κι αυτή η επιμήκυνση για να ολοκληρωθεί η πιστή όσο γίνεται παρακολούθηση του πνεύματος του πρωτότυπου. 

Ας αφεθεί προς το παρόν το ίδιο το τραγούδι να μιλήσει σ’ όποιον έχει κάτι να πει… 

Ευχαριστούμε θερμά τον Γάλλο καλλιτέχνη Tchofri του οποίου την πολύ όμορφη μουσική επανεκτέλεση χρησιμοποιήσαμε εδώ ως πηγή έμπνευσης για τη δική μας*. 

Θερμές ευχαριστίες στον Νίκο Φλαμουράκη, πιστό και σεμνό θεράποντα της τέχνης του παραδοσιακού βιολιού της Κρήτης, που μας συνέδραμε για να υπογραμμίσει με τις ωραίες του δοξαριές τα βάθη και τα πάθη των Περαστικών μας. 

Θερμές ευχαριστίες και στον Άκη Κώττα , που πέραν του επαγγελματισμού του βοήθησε τα μέγιστα να στηθεί μουσικά το κομμάτι και συνέδραμε με το μπάσο του. 

Ηχογράφηση/Μίξη: Studio Terra Βίντεο: Νίκος Ζ 

Καλή ακρόαση Νίκος Ζ

(youtube, 2.11.2026)

Chopin: Ballade No. 1 in G minor, Op. 23 (Remastered 2023, Prague 1960) · Sviatoslav Richter (youtube, 15.11.2025)

...............................................................

Chopin: Ballade No. 1 in G minor, Op. 23 (Remastered 2023, Prague 1960) · Sviatoslav Richter (youtube, 15.11.2025)