"Νέα Αριστερά – ΣΥΡΙΖΑ: Τελεία και παύλα. (Και μία απάντηση στον Ν. Μπίστη)" γράφει ο Σπύρος Γεωργάτος (tvxs.gr, 2 Ιούν. 2026)

 ...............................................................

"Νέα Αριστερά – ΣΥΡΙΖΑ: Τελεία και παύλα. (Και μία απάντηση στον Ν. Μπίστη)"*

γράφει ο Σπύρος Γεωργάτος (tvxs.gr, 2 Ιούν. 2026)

*Σημ.: Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr

Για πρώτη (κι ελπίζω τελευταία) φορά τείνω να συμφωνήσω με τον τίτλο του άρθρου του Ν. Μπίστη «Ρέκβιεμ για τη Νέα Αριστερά». Με μια μικρή τροποποίηση: εγώ θα έλεγα ότι ζούμε το τέλος της Ανανεωτικής Αριστεράς σε όλες τις εκφάνσεις της.

Να λοιπόν που η ομάδα Χαρίτση αποφάσισε τελικά να διαβεί τον Ρουβικώνα διαλύοντας την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Αριστεράς. Αλλά, ας μη διαφύγει, ότι αυτό το έκανε χρησιμοποιώντας ένα «τέχνασμα».

Μαζί με τις παραιτήσεις τον βουλευτών, δημοσιοποίησε επίσης τις παραιτήσεις 143 στελεχών του κόμματος, μερικοί από τους οποίους είναι πολύ αξιόλογοι και υπεράνω πάσης υποψίας σε ό,τι αφορά τα κίνητρα και τις επιδιώξεις τους.

Μαζί με την παραίτηση της Έφης Αχτσιόγλου από το βουλευτικό αξίωμα, αυτός ο χειρισμός θολώνει τα πράγματα και προσπαθεί να προλάβει την κριτική ότι όλα έχουν να κάνουν με την καρέκλα και τη βουλευτική αποζημίωση. Σημεία των καιρών, θα πείτε …

Από μόνο του, το γεγονός των αποχωρήσεων από τη Νέα Αριστερά δεν αναμένεται να έχει σημαντικό αντίκτυπο στους πολιτικούς συσχετισμούς. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, η επιρροή αυτού του κόμματος στο εκλογικό σώμα είναι πολύ μικρή. Άρα, η έξοδος μιας ομάδας στελεχών δεν πρόκειται να αλλάξει τον πολιτικό χάρτη.

Από την άλλη πλευρά, η ενσωμάτωση μιας ομάδας στελεχών στην ΕΛ.Α.Σ. δεν θα προσθέσει κάτι ουσιαστικό στην εικόνα του νέου κόμματος, γιατί είναι πασίδηλο ότι ο «κράχτης» εκεί δεν είναι τα στελέχη, αλλά ο αρχηγός του.

Παρ’ όλα αυτά, η παραίτηση της ομάδας Χαρίτση, καθώς και η επικείμενη προσχώρηση ενός αριθμού στελεχών από τη Νέα Αριστερά (και συντόμως από τον ΣΥΡΙΖΑ) στην ΕΛ.Α.Σ., θα βαθύνουν κατά πολύ την κρίση εμπιστοσύνης που παρατηρείται ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα και την κοινωνία -ιδιαίτερα τους νέους. Γιατί, ό,τι και να ισχυρισθούν όσοι θα επιλέξουν αυτόν τον δρόμο, θα είναι πολύ δύσκολο να πείσουν ότι τα κίνητρά τους είναι αγνά και ανιδιοτελή.

Σήμερα, και ο πιο αδαής καταλαβαίνει ότι πολλοί από τους αποχωρούντες ενδιαφέρονται να εξασφαλίσουν προνομιακές θέσεις στο bandwagon της ΕΛΑ.Σ ή να διατηρήσουν τον θώκο τους μετά τις επόμενες εκλογές.

Εάν δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο, όλοι αυτοί που τώρα αποχωρούν καθ’ ομάδας, θα είχαν επαναπροσδιορίσει τη θέση τους μεμονωμένα και σε βάθος χρόνου, εξηγώντας μας παράλληλα γιατί από επικριτές των αρχηγικών κομμάτων επέλεξαν τελικά να ενταχθούν σε ένα κατ’ εξοχήν αρχηγικό κόμμα, όπως η ΕΛ.Α.Σ.

Ο απροκάλυπτος καιροσκοπισμός και τα τεχνάσματα της ομάδας Χαρίτση μπορεί να τραυματίζουν τον ψυχισμό των αριστερών, αλλά δεν είναι (αντικειμενικά) το χειρότερο στην όλη υπόθεση.

Η δυστοπία που δημιουργείται στο πολιτικό σκηνικό έχει και συνέχεια. Όλα αυτά εξυπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο το πολιτικό σχέδιο των συστημικών κύκλων, που περιλαμβάνει την πλήρη ρευστοποίηση των δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς και την υποκατάστασή τους από έναν πολιτικό φορέα, που και επίσημα πλέον διεκδικεί τις «δάφνες» του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας.

Ας το σκεφτούμε λίγο αυτό όλοι και όλες. Εάν είχε καρποφορήσει η ιδέα ενός «Λαϊκού Μετώπου», αφ’ ενός θα είχαν διασωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά και αφετέρου θα μπορούσε πραγματικά να αμφισβητηθεί η παντοκρατορία της Νέας Δημοκρατίας -και τώρα και στο μέλλον.

Βέβαια, υπό τέτοιες συνθήκες, ο ρόλος του Τσίπρα θα ήταν πολύ διαφορετικός, γιατί τότε θα συζητούσαμε για μια ομοσπονδία πολιτικών σχηματισμών α λα Γαλλία, και όχι για ένα είδος περονισμού α λα Γκρέκα.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η ΕΛ.Α.Σ. δεν πρόκειται να κερδίσει τις επόμενες εκλογές, πολύ δε περισσότερο να κατακτήσει την αυτοδυναμία και «να φύγει ο Μητσοτάκης». Το πιο πιθανό είναι ότι, με την υποστήριξη των συστημικών δυνάμεων και το επικοινωνιακό Blitzkrieg του Τσίπρα, θα αναρριχηθεί η ΕΛ.Α.Σ. στη δεύτερη θέση και θα αλλάξει ηγεσία το ΠΑΣΟΚ, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο της σύμπραξής του με τη Νέα Δημοκρατία.

Το συμμαχικό αυτό σχήμα θα έχει μέλλον, όπως άλλωστε είχε και η συνεργασία Χριστιανοδημοκρατών και Ελεύθερων Δημοκρατών στη Γερμανία πριν μερικές δεκαετίες. Συζητάμε λοιπόν, όχι για την ανάσχεση, αλλά για την περαιτέρω εμπέδωση του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα.

Αφήνω ένα περιθώριο να μην έχουν αντιληφθεί ο Χαρίτσης και οι συνοδοιπόροι του τι πραγματικά παίζεται, συμπεριφερόμενοι ως οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» της ιστορίας. Υπενθυμίζω όμως σε όσους και όσες το παίρνουν ελαφρά, τι συνεπάγεται μια παράταση της σημερινής κατάστασης, με την ανανέωση του σχήματος Νέα Δημοκρατία-ΠΑΣΟΚ -ενδεχομένως και χωρίς τον Μητσοτάκη.

Πέρα από τη διαιώνιση των μνημονιακών μέτρων, που ολοφάνερα οδηγούν στην εξαθλίωση χιλιάδες οικογένειες, έρχεται οσονούπω και η συνταγματική αναθεώρηση, που θα ανατρέψει μια σειρά δημοκρατικών θεσμών και θα αναστρέψει πλήρως το δημοκρατικό πλαίσιο που κατακτήθηκε μετά τη μεταπολίτευση.

Και ένα τελευταίο αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους ομνύουν ακόμα στο όνομα μιας Αριστεράς «σαν έργο τέχνης». Προσοχή σε αυτό το σημείο: εκ των πραγμάτων και εκ των συμφραζομένων προκύπτει ότι η κοινοβουλευτική αριστερά θα εκπροσωπείται στο εξής από το ΚΚΕ.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν αυτό είναι πολύ καλό ή πολύ κακό. Αυτό που ξέρω είναι ότι τα διάφορα επίθετα και οι χαρακτηρισμοί που χρησιμοποίησε στο παρελθόν το ΚΚΕ για να αντιπαρατεθεί με τα κόμματα της Ανανεωτικής Αριστεράς φαίνονται τώρα δικαιολογημένα. Εύγε λοιπόν και εις ανώτερα.

Α, και κάτι άλλο, για μην υπάρχουν οι αυταπάτες και οι ευσεβείς πόθοι που περιγράφονται στο άρθρο του Ν. Μπίστη: όχι, με όσους και όσες πρωτοστάτησαν σε αυτό το εγχείρημα της διάλυσης της Αριστεράς δεν πρόκειται ποτέ να ξανασυναντηθούμε. Τελεία και παύλα.

Σημ.2 : Εδώ το άρθρο του Νίκου Μπίστη...  

https://tvxs.gr/apopseis/arthra-gnomis/nikos-mpistis-rekviem-gia-tin-nea-aristera/

«ΟΙ ΝΑΥΤΟΠΡΟΣΚΟΠΟΙ» ποίημα του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου (1931 – 1996) από τη συλλογή «Ποιήματα για ένα καλοκαίρι» και τον τόμο «Ο Δύσκολος Θάνατος» (εκδ. «Εγνατία», 1978)

 ...............................................................

Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)

 

·       «ΟΙ ΝΑΥΤΟΠΡΟΣΚΟΠΟΙ» ποίημα του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου (1931 – 1996) από τη συλλογή «Ποιήματα για ένα καλοκαίρι» και τον τόμο «Ο Δύσκολος Θάνατος» (εκδ. «Εγνατία», 1978)

 

Οι ναυτοπρόσκοποι ξεκίνησαν με την αυγή. Στο αχνιστό πρωί

με αποχαιρέτησαν στις βάρκες τους. Μπροστά

οι ανιχνευτές της θάλασσας μες στα γαλάζια.

 

Έτσι κι εγώ θα ξεκινώ κάθε φορά – και θα γυρίζω

πιο κουρασμένο, απαυδισμένος, και όμως πάλι

θα ξεκινώ για να σε βρίσκω ηλιοκαμένη

μορφή του αγνώστου, μουσική που λαχταρά

ν’ ανθίσει κάποτε, να γίνει

καθάρια μνήμη πάνω στα νερά

Sonny Rollins - In a Sentimental Mood (1956) (youtube, 8.2.2013)

...............................................................

 

Sonny Rollins - In a Sentimental Mood (1956)

(youtube, 8.2.2013)

"Αντώνης Αντωνίου | Βίος και Πολιτεία #113" Παρουσιάζει ο Κώστας Κατσουλάρης. (youtube, 28.5.2026)

 ...............................................................

Αντώνης Αντωνίου | Βίος και Πολιτεία #113

Βίος και Πολιτεία με Aντώνη Αντωνίου, συγγραφέα και επιζώντα του δυστυχήματος των Τεμπών. Παρουσιάζει ο Κώστας Κατσουλάρης. 

Βιογραφικό: Ο Αντώνης Αντωνίου γεννήθηκε το 1999 στη Λαμία και μεγάλωσε στα Καμένα Βούρλα Φθιώτιδας. Είναι τελειόφοιτος του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ. Είναι επιζών πολυτραυματίας του δυστυχήματος των Τεμπών, το οποίο στάθηκε αφορμή για το πρώτο του του βιβλίο, με τίτλο Ιntercity 62 Βαγόνι 4 Θέση 65- Έγκλημα στα Τέμπη, Μαρτυρίες ενός επιζώντα. Τον τελευταίο χρόνο αρθρογραφεί στο ανεξάρτητο συνεργατικό μέσο The Untold. Δηλώνει «μηχανικός λογισμικού από ανάγκη και συγγραφέας από γούστο».

«Στην υπηρεσία του λαού» μονόπρακτο του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 – 1956) από το θεατρικό έργο «Τρόμος και Αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ» (μτφ. Αγγέλα Βερυκοκάκη, εκδ. «Κάλβος», 1970)

 ...............................................................

            Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956)

·        «Στην υπηρεσία του λαού» μονόπρακτο του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 – 1956) από το θεατρικό έργο «Τρόμος και Αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ» (μτφ. Αγγέλα Βερυκοκάκη, εκδ. «Κάλβος», 1970)

 

Να και οι δεσμοφύλακες

Χαφιέδες, χωροφύλακες

Υπηρέτες του λαού της Γερμανίας.

Καταπιέζουν, μαστιγώνουν,

Βασανίζουν, παλουκώνουν,

Όλα σε τιμή ευκαιρίας.

(Στρατόπεδο συγκέντρωσης, Οράνιενμπουργκ, 1934. Μικρή αυλή ανάμεσα σε παράγκες. Πριν ανάψουν τα φώτα ακούγεται ήχος από μαστίγωμα. Ύστερα βλέπουμε έναν Ες-Ες να μαστιγώνει έναν κρατούμενο. Ένας αξιωματικός Ες-Ες στέκει πιο πίσω καπνίζοντας, με την πλάτη γυρισμένη στους άλλους δυο . Ύστερα φεύγει.)

Ο ΕΣ-ΕΣ  (κουρασμένος κάθεται σ’ ένα βαρέλι) : Συνέχισε τη δουλειά σου. 

(Ο ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ σηκώνεται και με αργές κινήσεις αρχίζει να καθαρίζει το αποχωρητήριο.)

Ο ΕΣ-ΕΣ  : Γιατί, βρε κτήνος, δε λες όχι, όταν σε ρωτάνε αν είσαι κομμουνιστής; Κι εσύ γίνεσαι κουρέλι, κι εμένα από την κούραση πάει χαμένη η άδεια μου. Ήθελα να ‘ξερα γιατί δε βάζουνε τον Κλάπροτ να κάνει αυτή τη δουλειά, αφού τ’ αρέσει κιόλας. Αν ξανάρθει αυτός ο πορνοβοσκός θα πάρεις το μαστίγιο και θ’ αρχίσεις να μαστιγώνεις το χώμα, κατάλαβες;

Ο ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ : Μάλιστα, κύριε ομαδάρχη.

Ο ΕΣ-ΕΣ  : Κι αυτό το κάνω γιατί έχω βαρεθεί να βαράω βρωμόσκυλα σαν  κι εσένα, κατάλαβες;

Ο ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ : Μάλιστα, κύριε ομαδάρχη.

Ο ΕΣ-ΕΣ  : Προσοχή!

(Ακούγονται απ’ έξω βήματα, κι ο Ες-Ες δείχνει το μαστίγιο. Ο κρατούμενος το παίρνει και μαστιγώνει το χώμα. Επειδή ο θόρυβος δεν είναι πειστικός,  ο Ες-Ες δείχνει τεμπέλικα ένα πανέρι, που βρίσκεται εκεί δίπλα. Τα βήματα σταματούν απ’ έξω. Ο Ες-Ες σηκώνεται γρήγορα και νευρικά, αρπάζει απ’ τον κρατούμενο το μαστίγιο και τον χτυπάει.)

Ο ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ (σιγανά) : Όχι στην κοιλιά.

(Ο Ες-Ες τον χτυπάει στην πλάτη. Παρουσιάζεται ο ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ.)

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ : Χτύπα τον στην κοιλιά.

(Ο Ες-Ες τον χτυπάει τον ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ στην κοιλιά.)

Mai Nozipo ("Mother Nozipo") - Kronos Quartet / From "Pieces of Africa" Album (1992)

 ...............................................................

Mai Nozipo ("Mother Nozipo") 
· Kronos Quartet · Dumisani Maraire -

From "Pieces of Africa" Album (1992)

"Σημειώσεις από το πουθενά" έγραψε ο συγγραφέας Μισέλ Φάις ("Εφημερίδα των Συντακτών"29.5.2026)

 ...........................................................

              "Σημειώσεις από το πουθενά"

έγραψε ο συγγραφέας Μισέλ Φάις ("Εφημερίδα των Συντακτών"29.5.2026)

1.Για να δέσουν δύο άνθρωποι σημαντικό είναι, μεταξύ άλλων, τα κόμπλεξ τους να είναι συμπληρωματικά.

2. Αμα λες όλα αυτά που θέλει να ακούσει το σινάφι σου, ο διπλανός σου, ο γείτονάς σου από εσένα, όλα κυλάνε μέλι γάλα. Είναι τόσο απλό! Ούτε τριβές, ούτε εντάσεις. Ολοι ευχαριστημένοι. Πλην ίσως αυτών που πιστεύεις, αυτών που σε καίνε.

3. Το νεόκοπο κόμμα της Καρυστιανού (τι φοβερή έμπνευση το όνομα και μαζί εγωπαθές) έχει τιμή του και καμάρι του ότι το θεωρούν και είναι ρωσόφιλο κι ότι το πλαισιώνουν αντιεμβολιαστές, συνωμοσιολόγοι, θρησκόληπτοι, περιθωριακά πρόσωπα, ακροδεξιοί, περιφερόμενοι αγανακτισμένοι της Αριστεράς, αλλά και πάσης φύσεως απολιτίκ. Εκεί στοχεύει, αυτή είναι η δεξαμενή του. Συνεπώς, βρείτε άλλον τρόπο να το αντιμετωπίσετε. Φυσικά και βλέπουμε «σοβαρούς», μέχρι πρόσφατα, υποστηρικτές της να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια. Εξάλλου, έτσι έκαναν πάντα οι εκτός εαυτού «δημοκράτες».

4. Δεν προλαβαίνουμε να ζήσουμε ούτε την ευτυχία μας, ούτε τη δυστυχία μας (ούτε τις ενδιάμεσες αποχρώσεις τους). Το πριόνι της συνεχούς αποδοτικότητας (εξωτερικής και εσωτερικής) μετατρέπει τα πάντα σε ροκανίδια.

"...Αν ο Κασσελάκης του 15% δεν ήταν ο «ένοχος», τότε ποιος μένει; Μένει ο μηχανισμός. Μένει η προηγούμενη ηγεσία. Μένει ο αρχιτέκτονας του κενού..." Από τον φίλο στο fb Manos Lambrakis (facebook, 29.5.2026)

 ...............................................................

"...Αν ο Κασσελάκης του 15% δεν ήταν ο «ένοχος», τότε ποιος μένει; 

Μένει ο μηχανισμός. 

Μένει η προηγούμενη ηγεσία. Μένει ο αρχιτέκτονας του κενού..."

Από τον φίλο στο fb Manos Lambrakis (facebook, 29.5.2026)

Ο Κασσελάκης του 15% δεν υπήρξε απλώς ένα πρόσωπο που πέρασε βίαια από το εσωτερικό της ελληνικής Αριστεράς.

Υπήρξε, πολύ περισσότερο, μια επιτελεστική συσκευή διάλυσης, ένα πολιτικό πείραμα υψηλής επικοινωνιακής χρησιμότητας, πάνω στο οποίο προβλήθηκαν, συμπυκνώθηκαν και τελικά εκφορτώθηκαν όλες οι ανεπεξέργαστες ενοχές ενός χώρου που είχε ήδη χάσει την οργανική του σχέση με την ιστορία, την τάξη, το κοινωνικό υποκείμενο, την ιδεολογία και την ίδια την έννοια της συλλογικής χειραφέτησης.

Δεν εισήλθε σε έναν ζωντανό οργανισμό και τον διέλυσε.

Εισήλθε σε ένα σύστημα ήδη απορρυθμισμένο, σε έναν μηχανισμό μετα-ηγεμονικής εξάντλησης, όπου η πολιτική είχε μεταβληθεί σε communication management, η στρατηγική σε προσωπικό branding, η κομματική λειτουργία σε αλγοριθμική διαχείριση εντυπώσεων και η Αριστερά σε ένα κέλυφος συμβολικού κεφαλαίου χωρίς πραγματική κοινωνική γείωση.

Ο Κασσελάκης, με όλες τις αντιφάσεις και την πολιτική του απειρία, χρησιμοποιήθηκε ως το ιδανικό πρόσωπο για να ενσαρκώσει το αποτέλεσμα μιας κατάρρευσης που δεν είχε προκαλέσει ο ίδιος.

Του αποδόθηκε το τέλος, ώστε να αθωωθεί η αρχή.

Η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ δεν άρχισε με τον Κασσελάκη.

Άρχισε πολύ νωρίτερα, όταν το κόμμα της ριζοσπαστικής κοινωνικής προσδοκίας μεταβλήθηκε σταδιακά σε αρχηγικό μηχανισμό εξουσίας, όταν η εσωκομματική δημοκρατία υποκαταστάθηκε από την πολυδιαφημισμένη «χαρισματική» διαμεσολάβηση του ηγέτη, όταν η ιδεολογία έγινε υλικό ευέλικτης κυβερνησιμότητας και όταν η ήττα δεν παρήγαγε αυτοκριτική, αλλά μηχανισμούς αναβολής, υπεκφυγής και επικοινωνιακής αυτοσυντήρησης.

Ο Τσίπρας δεν επιστρέφει σήμερα σε έναν χώρο που κάποιοι άλλοι κατέστρεψαν.

Επιστρέφει στο τοπίο που ο ίδιος, με τον τρόπο της μακράς προσωποπαγούς ηγεμονίας του, κατέστησε εφικτό να καταστραφεί.

Η μεγάλη του πολιτική επιδεξιότητα δεν είναι ότι απέφυγε την ήττα.

Είναι ότι προσπαθεί να οργανώσει την αμνησία της ήττας ως νέο ιδρυτικό μύθο.

Ο Κασσελάκης υπήρξε, λοιπόν, ο τέλειος αποδιοπομπαίος τράγος της μετα-ΣΥΡΙΖΑ εποχής.

Όχι επειδή ήταν αθώος από πολιτικά λάθη, αλλά επειδή τα λάθη του λειτούργησαν ως βολικός μεγεθυντικός φακός για να αποκρυβεί η βαθύτερη ευθύνη του συστήματος που τον ανέδειξε, τον κατανάλωσε και τελικά τον εγκατέλειψε.

Το συλλογικό υποκείμενο, ανίκανο να πενθήσει την απώλεια της ίδιας του της ιστορικής ταυτότητας, μεταθέτει την ενοχή σε ένα εξωτερικό αντικείμενο.

Ο Κασσελάκης γίνεται το σώμα της προβολής.

Επάνω του εγγράφεται η αποτυχία, η γελοιοποίηση, η ασυνέχεια, η αποϊδεολογικοποίηση, η επικοινωνιακή επιπολαιότητα. Μόνο που όλα αυτά δεν τα έφερε εκείνος στην Αριστερά.

Τα βρήκε εκεί.

Εκείνος απλώς τα έκανε αδύνατο να κρυφτούν.

Η υπόθεση γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή, καθώς το σώμα αυτό δεν ήταν ουδέτερο.

Ήταν ένα σώμα ορατά διαφορετικό, ένα σώμα ανοιχτά queer, ένα σώμα που η ίδια η προοδευτική ρητορική όφειλε, τουλάχιστον με βάση τις διακηρύξεις της, να το προστατεύσει από τους υπόγειους μηχανισμούς κοινωνικής απονομιμοποίησης. Αντί γι’ αυτό, μεγάλο μέρος του δήθεν προοδευτικού χώρου επέτρεψε να αναπτυχθεί απέναντί του μια εκλεπτυσμένη, σχεδόν αστική μορφή συμβολικής βίας: ειρωνεία για την εικόνα, περιφρόνηση για την επιτελεστικότητα, δυσφορία απέναντι στη δημόσια έκθεση της προσωπικής ζωής, μορφασμοί απέναντι στο σώμα που δεν ταίριαζε στην παλιά, σοβαροφανή, «αρρενωπή» φαντασίωση της ηγεσίας.

Εκεί αποκαλύφθηκε το μεγάλο ψεύδος: η συμπερίληψη είναι εύκολη όταν λειτουργεί ως αφίσα, ως συνέδριο, ως Pride, ως ηθικό κεφάλαιο, ως ψηφοφόροι. Γίνεται αφόρητη όταν διεκδικεί εξουσία.

Και ακριβώς γι’ αυτό ο Κασσελάκης έπρεπε να αποκαθηλωθεί όχι μόνο πολιτικά, αλλά και αισθητικά, πολιτισμικά. Δεν αρκούσε να θεωρηθεί ανεπαρκής.

Έπρεπε να παρουσιαστεί ως σύμπτωμα παρακμής, ως «ξένο σώμα», ως σχεδόν μολυσματικό επεισόδιο μέσα στο σώμα της Αριστεράς.

Η παλιά Αριστερά, που υποτίθεται ότι γνωρίζει από αποκλεισμούς, από κατασκευές εχθρών, από μηχανισμούς κανονικοποίησης, αναπαρήγαγε με αξιοθαύμαστη ψυχρότητα όλη τη βιοπολιτική γραμματική του αποκλεισμού.

Μόνο που αυτή τη φορά δεν την άσκησε εναντίον ενός ταξικού ή ιδεολογικού αντιπάλου.

Την άσκησε εναντίον του ανθρώπου που η ίδια είχε ανεχθεί, χειροκροτήσει ή χρησιμοποιήσει όταν την εξυπηρετούσε.

Έτσι η διαφορετικότητα μετατράπηκε από διακηρυγμένη αξία σε αναλώσιμο υλικό εσωκομματικής κάθαρσης.

Απέναντι σε αυτό το σκηνικό, η επιστροφή Τσίπρα δεν μπορεί να διαβαστεί ως απλή πολιτική πρωτοβουλία.

Πρέπει να διαβαστεί ως επιχείρηση κατάληψης του αφηγήματος της διάλυσης.

Όποιος ελέγχει την ερμηνεία της καταστροφής, ελέγχει και τη δυνατότητα της επόμενης ηγεμονίας.

Αν πεισθεί η κοινωνία ότι η καταστροφή ήταν «Κασσελάκης», τότε ο Τσίπρας μπορεί να εμφανιστεί ως υπέρβαση του Κασσελάκη.

Αν όμως ειπωθεί η αλήθεια, ότι ο Κασσελάκης υπήρξε το προϊόν του κενού που άφησε πίσω του ο τσιπρικός αρχηγισμός, τότε η επιστροφή Τσίπρα αποκαλύπτεται γυμνή: όχι ως επανίδρυση, αλλά ως επιχείρηση ξεπλύματος ιστορικής ευθύνης με υλικά κατεδάφισης.

Ο Τσίπρας δεν επιστρέφει, επομένως, ως αντίδοτο στη διάλυση.

Επιστρέφει ως ο πλέον επιδέξιος διαχειριστής της.

Ο πολιτικός που ηττήθηκε επανειλημμένα, που είδε τον χώρο του να αποσυντίθεται, που άφησε πίσω του έναν οργανισμό χωρίς ιδεολογικό σκελετό, ζητά τώρα να πιστωθεί ως λύση το ίδιο πρόβλημα που η μακρά ηγεμονία του παρήγαγε. Πρόκειται για μια μορφή πολιτικού gaslighting: ζητείται από το συλλογικό σώμα να ξεχάσει τη σειρά των γεγονότων, να αντιστρέψει την αιτιότητα, να θεωρήσει αίτιο τον Κασσελάκη και θεραπευτή τον Τσίπρα.

Η μνήμη πρέπει να κοντύνει, η ευθύνη να μετατοπιστεί, η ιστορία να ξαναγραφτεί ως επικοινωνιακό σποτ επιστροφής.

Γι’ αυτό και η υπόθεση δεν αφορά μόνο πρόσωπα.

Αφορά τη βαθύτερη μετάλλαξη της ελληνικής Αριστεράς σε μεταπολιτικό πεδίο χωρίς ιστορικό βάθος, όπου τα πάντα μπορούν να αναδιαταχθούν γύρω από μια νέα σκηνοθεσία ηγεσίας.

Ο Κασσελάκης υπήρξε το θορυβώδες επεισόδιο αυτής της μετάλλαξης.

Ο Τσίπρας όμως υπήρξε ο μακρύς προθάλαμός της.

Ο πρώτος ενσάρκωσε τη θεαματική απογύμνωση.

Ο δεύτερος είχε ήδη κατασκευάσει τις προϋποθέσεις της.

Και τώρα το σύστημα επιχειρεί το απόλυτο τέχνασμα: να φορτώσει στον πιο πρόσφατο ηθοποιό την ευθύνη για το θέατρο που άλλοι έχτισαν, άλλοι σκηνοθέτησαν και άλλοι τώρα επιχειρούν να ξανανοικειοποιηθούν ως δήθεν σωτήρες του.

Το πιο βίαιο, τέλος, είναι ότι ο Κασσελάκης, με όλα τα όρια και τις αδυναμίες του, έβαλε το σώμα του εκεί όπου άλλοι έβαζαν μόνο μηχανισμούς.

Έβαλε προσωπικό χρήμα, δημόσια έκθεση, πολιτικό ρίσκο, ταυτότητα, ιδιωτική ζωή, μια σχεδόν αφελή πίστη ότι μπορούσε να αναμετρηθεί με έναν χώρο που δεν ήθελε να σωθεί αλλά να βρει τον κατάλληλο ένοχο για να πεθάνει θεαματικά.

Και τώρα, όσο περισσότερο καταρρέει το αφήγημα της ενοχοποίησής του, τόσο περισσότερο φαίνεται η αμηχανία εκείνων που τον χρησιμοποίησαν.

Αν ο Κασσελάκης του 15% δεν ήταν ο «ένοχος», τότε ποιος μένει;

Μένει ο μηχανισμός.

Μένει η προηγούμενη ηγεσία. Μένει ο αρχιτέκτονας του κενού.

Και αυτό είναι που δεν πρέπει να συγκαλυφθεί.

Η νέα τσιπρική περιπέτεια, αν υπάρξει ως τέτοια, δεν θα είναι επιστροφή της Αριστεράς.

Θα είναι η δεύτερη πράξη της ίδιας αποϊδεολογικοποίησης, αυτή τη φορά με πιο ώριμη επικοινωνιακή τεχνογνωσία, με πιο πειθαρχημένο branding, με περισσότερη σκηνοθεσία σοβαρότητας και με την ελπίδα ότι η κοινωνία έχει κουραστεί αρκετά ώστε να μη θυμάται. Μόνο που η Ιστορία, όταν δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα, επαναλαμβάνεται ως τεχνική εξουσίας.

Και ο Τσίπρας σήμερα δεν ζητά απλώς να επιστρέψει.

Ζητά να του αναγνωριστεί το δικαίωμα να εμφανιστεί ως θεραπευτής μιας ασθένειας της οποίας υπήρξε ο πιο «χαρισματικός» φορέας.

VIVALDI: Ciaccona in C Major, RV 114 – APOLLO'S FIRE (Live in Cleveland) (youtube, 29.6.2020)

 ...............................................................

VIVALDI: Ciaccona in C Major, RV 114 – APOLLO'S FIRE (Live in Cleveland)

ANTONIO VIVALDI: Ciaccona in C Major, RV. 114

APOLLO'S FIRE | The Cleveland Baroque Orchestra

Jeannette Sorrell, Artistic Director

Olivier Brault & Carrie Krause, solo violins

with

Adriane Post, violin

Julie Andrijeski, violin

Alan Choo, violin

Emi Tanabe, violin

Kristen Linfante, viola

Yael Cohen, viola

René Schiffer, cello

Rebecca Landell Reed, cello

Sue Yelanjian, contrabass

William Simms, theorbo

Brian Kay, theorbo

Jeannette Sorrell, harpsichord & direction

Performed February 14, 2020

St Paul's Church, Cleveland Heights, Ohio

"ΜΕΤΩΠΙΚΑ" ΤΟΥ ΓΙΆΝΝΗ ΣΧΙΖΑ, ("Ποντίκι", 28.5.26)

 ..............................................................

ΜΕΤΩΠΙΚΑ

ΤΟΥ ΓΙΆΝΝΗ ΣΧΙΖΑ, ("Ποντίκι", 28.5.26)

Mέτωπο κάνεις με τους άλλους : Δηλαδή δεν κάνεις με τον εαυτό σου, ούτε καν φροντίζεις να έχεις μια υψηλή θέση σε ένα πολιτικό σχηματισμό….

Τότε , στα τέλη του 2015, όταν η «στροφή» Τσίπρα είχε επισημοποιηθεί και εγκριθεί από το εκλογικό σώμα, ήταν η μεγάλη ευκαιρία για το σχηματισμό ενός μετώπου : Μετώπου που δεν σήμαινε «ζύγιση» των συνιστωσών και αναγνώριση των επί μέρους δικαιωμάτων με βάση αυτό το ζύγι, αλλά (πριν απ’ όλα) κατοχύρωση κάποιων αρχών από όλους. Τώρα, σε αυτή τη δυσχερή κατάσταση, όπου 6-7 συνιστώσες αναμένουν την έκπτωση της Νέας Δημοκρατίας, το μέτωπο είναι πάλι επίκαιρο, αν και φαινομενικά ανέφικτο . Επανερχόμαστε λοιπόν, μετά 11 χρόνια. .

ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

Λέγαμε λοιπόν τότε :

Μέτωπο κάνεις με τους άλλους, που δεν είναι αναγκαστικά αριστεροί, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, αλλά ενδεχομένως είναι δημοκράτες, πράσινοι, πατριώτες, αντικομφορμιστές, αντιεξουσιαστές, υποστηρικτές πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μέτωπο κάνεις όταν επιδιώκεις την ανάδειξη της πολιτικής σου άποψης μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, χωρίς ηγεμονισμούς, σε μια ευρύτερη συλλογικότητα που υπηρετείς σαν πολιτική οικογένεια. Με άλλα λόγια : Μέτωπο κάνεις με τους άλλους, που ΔΕΝ είναι αυτό που είσαι…..

Και προχωράγαμε : Η ανατροπή ξεκινάει εδώ και τώρα. Δηλαδή από τον σεβασμό στο δικαίωμα των άλλων στην επικοινωνία και στο λόγο : Δηλαδή από την οικονομία του λόγου όλων . Η τέτοια προσέγγιση οφείλει καταστατική αντίρρηση στη φλυαρία ορισμένων, που κατάστρωναν και εκφωνούσαν (άσφαιρα, κατά πως αποδείχθηκαν) προγράμματα χιλιάδων λέξεων. Μέτωπο σημαίνει να αποφεύγεις τον στείρο ακαδημαϊσμό, εκφωνώντας θέσεις εφαρμόσιμες - και όχι πολιτικά δοκίμια. Να αντιτάσσεσαι σθεναρά στο σοφολογιοτατισμό και στις αυθεντίες, παγιώνοντας την αρχή της ισηγορίας.

ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ, ΘΕΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΘΕΑΤΩΝ

Και πριν απ’όλα :Δεν είμαστε “ναι και όχι” στα μνημόνια : Είμαστε μετωπικά και αμετακίνητα αντίθετοι .Παραδείγματος χάρη : Αποκρούομε την παραχώρηση των αεροδρομίων μας για 40 χρόνια ! Αντιπαλεύουμε την επιβολή καθεστώτος αποικίας χρέους, εις βάρος της δικής μας χώρας και άλλων. Καταγγέλλουμε το καθεστώς επιτροπείας ως επαναφορά στο στάτους της Κοινωνίας των Εθνών, που προηγήθηκε του ΟΗΕ και αποδεχόταν ανοιχτά την ύπαρξη μη αυτοκυβερνωμένων περιοχών.

Ο Αντιμνημονιακός αγώνας είναι αγώνας για έναν κριτικό ευρωπαϊσμό, για μια Ευρώπη που δεν θα είναι «κάστρο» ή ορμητήριο εναντίον των λαών της «περιφέρειας». Είναι συναφής με την αποδοχή της Ρωσίας στη θέση που γεωγραφικά και ιστορικά δικαιούται, ως τμήμα της Ευρώπης.

Σήμερα η αναφορά στην Εθνική Ανεξαρτησία συκοφαντείται ως συνώνυμη ή γειτονική με τον εθνικισμό. Γι αυτό ξεχωρίζουμε τα λεγόμενα εθνικά συμφέροντα – που υπηρετούν τον κάθε μεγαλοϊδεατισμό - από τα Εθνικά δίκαια, που είναι συμβατά με τον ανθρωπισμό και τον νομικό πολιτισμό. Στις διακρατικές σχέσεις, δεν υποστηρίζουμε τακτικισμούς και παραχωρήσεις στους εκάστοτε συσχετισμούς δυνάμεων.

Αποφεύγουμε τον εθνοκεντρικό αυτισμό βλέποντας την ολότητα του ιμπεριαλιστικού φαινομένου : Τη νέα αποικιοκρατία επί αφρικανικού εδάφους, τις διαλύσεις κρατών μέσω της χρήσης πολιτικών προσχημάτων, όπως στη περίπτωση της Λιβύης, του Ιράκ, της Ουκρανίας, της Συρίας, της Γάζας. Αντιστεκόμαστε στην ύφανση της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής πλεκτάνης όλων των εποχών, που αποτελούν οι διατλαντικές συμφωνίες ( ΤΤΙΡ κλπ): Στην αρπαγή των σπόρων, τη διάδοση των μεταλλαγμένων , τη λεηλασία των αλλότριων ενεργειακών πόρων. Στη δημιουργία καθεστώτος αποπνικτικού ηλεκτρονικού ελέγχου της δημόσιας ζωής. Στον μικρομέγαλο επεκτατισμό- της Τουρκίας ή οποιουδήποτε άλλου.

ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Σε αυτή τη συγκυρία, η επιλογή του εθνικού νομίσματος είναι επιλογή ανάγκης και απόδρασης από την αποικιακή Ευρωζώνη. Αποφετιχοποιούμε το εθνικό νόμισμα όπως και το ευρώ, υποστηρίζοντας ότι το εθνικό νόμισμα δεν είναι μαγικό ραβδί αλλά αντιϋφεσιακό και αναπτυξιακό εργαλείο.

Αλλά ανάπτυξη δεν είναι η τυφλή και άκριτη μεγέθυνση του ΑΕΠ. Οικοανάπτυξη δεν είναι η πρόκριση του τεχνολογικού πρωτογονισμού. Τεχνολογική πρόοδος δεν είναι η στοίχιση με οποιαδήποτε τεχνολογία, ανεξάρτητα από τις επιπτώσεις που έχει στη φύση και στην κοινωνία.

Η μονοδιάστατη ανάπτυξη και ο οικονομισμός αποθεώνουν το σημερινό συμβατικό ΑΕΠ και απαξιώνουν την ποιότητα ζωής. Ένα πρωτοπόρο πολιτικό σχήμα μπορεί να καινοτομήσει με την προώθηση του εναλλακτικού ΑΕΠ, που συνεκτιμά ποσοτικούς και ποιοτικούς δείκτες. Με αυτό το σκεπτικό όλα τα ποιοτικά στοιχεία ζωής (αστικό και φυσικό περιβάλλον, εύρυθμη λειτουργία μεταφορών, αισθητική, ηχητικό καθεστώς κλπ) συνιστούν κοινωνικό μισθό και συνυπολογίζονται στο ΑΕΠ

ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΌΤΗΣΗ

Η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας δεν μπορεί να συντελεσθεί ανεξάρτητα από τις επιταγές της εξειδίκευσης και τις συνθήκες της διεθνούς αγοράς, όμως δεν πρέπει να νοηθεί ως παθητική προσαρμογή στη λογική του συγκριτικού πλεονεκτήματος. Η ελληνική παραγωγική ανασυγκρότηση έχει ως απαραίτητη διάσταση την ανάδειξη και προώθηση ποιοτικών προϊόντων, με ιδιαίτερη ταυτότητα και αναγνώριση στη διεθνή αγορά. Η παραγωγική ανασυγκρότηση είναι αδύνατο να συντελεσθεί χωρίς την ενεργό δράση του τρίτου τομέα της οικονομίας, των εθελοντικών μη κυβερνητικών οργανώσεων, της λαϊκής πρωτοβουλίας .

Ο Τρίτος τομέας, πέρα από το Κράτος και την Αγορά, μπορεί να συμβάλλει στη δραστική περικοπή της ανεργίας. Ακόμη όμως, μέσα από τις σχέσεις ισότητας, αδελφοσύνης και συλλογικής δημιουργικότητας, μπορεί έμπρακτα να εισφέρει στη κοινωνία νέου τύπου κυτταρικές δομές.

Σοσιαλιστικό κίνημα είναι αυτό που εκδηλώνεται έμπρακτα, σε όλες τις κλίμακες και εκφάνσεις της ζωής, ως μάχη εναντίον των εμπορευματικών ρυθμίσεων, εναντίον της αλλοτρίωσης, υπέρ της συρρίκνωσης της σφαίρας του εμπορεύματος, υπέρ των δημοκρατικών , δημοσίων και κοινωνικών ρυθμίσεων . Μια τέτοια επέκταση δεν είναι μόνο ποσοτική και συναινετική , αλλά εμπεριέχει άλματα, αντιθέσεις και διακινδυνεύσεις.

Δεν αντιμετωπίζουμε τον ναρκισιστικό αρχηγισμό με ηθικολογίες και αφορισμούς. Δεν κλείνουμε τα μάτια μπροστά στον παραγοντισμό που απεργάζεται τον αρχηγισμό. Δεν παραγνωρίζουμε τον οπαδισμό, που είναι η άλλη όψη του νομίσματος του αρχηγισμού. Δεν προσπερνάμε την όποια απουσία κριτικού λόγου. Δεν συμβιβαζόμαστε με τον αβανγκαρντισμό αλλά και τον λαϊκισμό. Δεν είμαστε κομφορμιστές αλλά ούτε απλοί θηρευτές εντυπώσεων, εκκεντρικοί ή γραφικοί της πολιτικής σκηνής.

Θέλουμε ανοιχτή οργάνωση σε ανθρώπους και ιδέες : Οργάνωση που δεν κάνει «ανοίγματα» σε αφισοκολλητές (!) και δευτεροκλασάτα μέλη…. Θέλουμε ένα υγιές πολιτικό σώμα, που αντιστέκεται στις έξωθεν εισβολές με πολιτικά αντισώματα που παρέχει η κριτική εγρήγορση μελών, υποστηρικτών και φίλων.

Η Πολιτική Οικολογία και όσα αυτή προσκομίζει στα κινήματα και στη δημόσια συζήτηση, είναι μια αναντικατάστατη δύναμη ανάλυσης και αξιολόγησης των παραγωγικών δυνάμεων. Όμως η χρόνια χρήση της – ιδίως από τη πλευρά της οικονομίστικης Αριστεράς- ως απλής δεξαμενής ψηφοφόρων και ευαισθησιών, συνέβαλε στη συσχέτιση και τελική πρόσδεσή της στη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Η αποκόλληση της Πολιτικής Οικολογίας από τα διεθνή κέντρα της σοσιαλδημοκρατίας και η επαναφορά της σε ριζοσπαστική τροχιά, αποτελεί σημαντικό πολιτικό έργο.

Δεν χρειαζόμαστε χειραγώγηση των κοινωνικών συλλογικοτήτων. Δεν είμαστε αδιάφοροι αλλά ούτε και φοβόμαστε την ανάπτυξη και αυτονομία των κοινωνικών πρωτοβουλιών . Δεν είμαστε διασκεδαστές, αλλά δεν μπορούμε να αυτοεξαιρεθούμε από τη φαντασία, την ευρηματικότητα των πολιτικών συνθημάτων, τη ζεύξη της πολιτικής μας με τη δημιουργική επινόηση.