Σάββατο 4 Απριλίου 2026

"Μια επανεκκίνηση με ερωτήματα και αντιφάσεις / Ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει έτοιμος και επιχειρεί για άλλη μια φορά να απαντήσει στα ανοιχτά μέτωπα του παρελθόντος." έγραψε η Βασιλική Σιούτη (www.lifo.gr, 3.4.2026)

 ...............................................................



Μια επανεκκίνηση με ερωτήματα και αντιφάσεις


Ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει έτοιμος και επιχειρεί για άλλη μια φορά να απαντήσει στα ανοιχτά μέτωπα του παρελθόντος.




έγραψε η Βασιλική Σιούτη (www.lifo.gr, 3.4.2026)



ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ μεγάλη δυναμική της πολιτικής επιστροφής του να ξεφουσκώνει, ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε με τη χθεσινή συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό του ΑΝΤ1 που επέλεξε, να απαντήσει στην κριτική την οποία δέχεται τελευταία από τους πρώην συντρόφους του και να ανακοινώσει τη δημιουργία του κόμματός του. Προσπάθησε, επίσης, για άλλη μια φορά με τις απαντήσεις του, να διορθώσει όσα από τα πεπραγμένα του παρελθόντος του διαπιστώνει, μέσω των δημοσκοπήσεων, ότι παραμένουν αρνητικά για το μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, όπως η διαχείριση του δημοψηφίσματος, το τρίτο μνημόνιο, το Μάτι κ.ά.

«Δεν είμαι ο ίδιος, έμαθα από τα λάθη μου», είπε τουλάχιστον δύο φορές ο Αλέξης Τσίπρας χθες, στην προσπάθειά του να πείσει ότι επανέρχεται πιο ώριμος και πιο έμπειρος αυτήν τη φορά. Ανέφερε επίσης ότι δεν θέλει να αποδείξει τίποτα, καθώς έγινε –όπως είπε– πρωθυπουργός στα σαράντα του και είναι «ο νεότερος στην ιστορία».



Απολογήθηκε για τη συνεργασία του με τον Πάνο Καμμένο, λέγοντας ότι αυτή έγινε από ανάγκη, κατηγορώντας το ΚΚΕ κυρίως, αλλά και το ΠΑΣΟΚ ότι ήταν αρνητικά σε κάθε συνεργασία μαζί του. Αυτό βέβαια δεν είναι τόσο ακριβές, καθώς ο Πάνος Καμμένος ήταν προσωπική επιλογή του και μάλιστα χωρίς να ρωτήσει ποτέ το κόμμα του, απλώς τους το ανακοίνωσε τότε. Ήταν η πρώτη φορά που μια συγκυβέρνηση δύο κομμάτων δεν έγινε πάνω σε κάποια προγραμματική συμφωνία αλλά στη βάση μιας προσωπικής συμφωνίας δύο αρχηγών, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα. Επιπλέον, οι δυο τους διατηρούσαν μια φιλική σχέση και προσωπική επαφή, η οποία υπάρχει μέχρι σήμερα, ενώ ο ίδιος ενσωμάτωσε μεγάλο μέρος των δεξιών ΑΝ.ΕΛ. στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλάζοντας αρκετά την παλιά φυσιογνωμία του κόμματός του.


Ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε ότι το νέο κόμμα του θα γεννηθεί στην κοινωνία, οι διεργασίες ωστόσο πραγματοποιούνται στα γραφεία του ινστιτούτου του που δέχεται γενναιόδωρες χορηγίες από μεγάλους επιχειρηματίες.

Αυτή δεν ήταν η μοναδική ανακρίβεια που ειπώθηκε από τον Αλέξη Τσίπρα στη χθεσινή συνέντευξή του. Ισχυρίστηκε ότι όποιον κι αν ρωτήσει κανείς στη χώρα, ακόμα και όσους δεν συμφωνούν μαζί του, «θα παραδεχτεί ότι έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, έλυσε ένα εθνικό θέμα και ότι είναι έντιμος». Ο Αλέξης Τσίπρας συγχέει διαρκώς και σκοπίμως την ολοκλήρωση των μνημονίων –που πράγματι έκανε– με την έξοδο από τα μνημόνια που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Διότι οι περισσότεροι μνημονιακοί νόμοι παρέμειναν και παραμένουν μέχρι σήμερα, ενώ ποτέ δεν επέστρεψε ούτε η κυβέρνησή του, ούτε η σημερινή, όσα έχασαν τότε οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι. Ούτε τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων επεστρεψαν, ούτε η 13η σύνταξη, ούτε οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, όπως και πολλά άλλα ακόμα. Όσο για το Υπερταμείο, που απαιτούσαν οι δανειστές και είχαν αρνηθεί τόσο ο Γιώργος Παπανδρέου όσο και ο Αντώνης Σαμαράς, αλλά εκείνος αποδέχθηκε, το υπερασπίστηκε με σθένος στη χθεσινή συνέντευξή του, λέγοντας ότι δεν έγινε για να εκποιήσει αλλά για να αξιοποιήσει τη δημόσια περιουσία.

Για τη Συμφωνία των Πρεσπών υποστήριξε ότι ο ίδιος μπορεί να είχε πολιτικό κόστος, αλλά η χώρα κέρδισε, και για το θέμα της σύμβασης 717 που έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί επί διακυβέρνησής του απέφυγε να απαντήσει.

Το θέμα της εντιμότητας της κυβέρνησής του, για το οποίο επιμένει σε κάθε συνέντευξη, θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν απαντούσε σε κάποιες ερωτήσεις που δεν έχει δεχθεί, όπως για το ποιος ήταν ο ρόλος του δικηγόρου Αρτέμη Αρτεμίου που μπαινόβγαινε στο Μέγαρο Μαξίμου όταν ήταν πρωθυπουργός, καθώς πρόκειται για έναν δικηγόρο που ειδικεύεται στις offshore και είχε ανάμειξη στα διαβόητα Panama Papers. Ενδιαφέρον θα είχε να απαντήσει και στις καταγγελίες του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης, της κυβέρνησής του, Σταύρου Κοντονή, περί φωτογραφικών διατάξεων προκειμένου να εξυπηρετηθούν μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, ή για τα σκάφη εφοπλιστών στα οποία έκανε διακοπές, ή για την υπόθεση Πετσίτη που «θάφτηκε» και για πολλά γεγονότα που έχουν ξεχαστεί και άλλα που δεν αναδείχθηκαν ποτέ.

Για την «υπόθεση Καλογρίτσα» ισχυρίστηκε ότι ήταν η κυβέρνησή του που τον έκοψε από τις τηλεοπτικές άδειες, κάτι που δεν ισχύει, αφού αυτό συνέβη μετά από ελέγχους και ενέργειες της Τράπεζας της Ελλάδος και του Γιάννη Στουρνάρα, ο οποίος είχε δεχθεί σφοδρή επίθεση τότε γι' αυτό. Η κυβέρνησή του, μετά τους ελέγχους της ΤτΕ και τις αποκαλυψεις που ακολούθησαν, ήταν εκτεθειμένη και αναγκάστηκε να κάνει το αυτονόητο που πριν προσπαθούσε να αποφύγει. Είναι γνωστή, άλλωστε, και έχει αποδειχθεί και στο δικαστήριο η σχέση διαπλοκής της κυβέρνησής του με τον επιχειρηματία Ιωάννη Καλογρίτσα, στον οποίο οι υπουργοί του έδιναν δημόσια έργα και τον αποκαλούσαν «καπετάνιο».

Σύγχυση επιχείρησε να δημιουργήσει και σε σχέση με τα οικονομικά του ΣΥΡΙΖΑ και το ταμείο που παρέδωσε ο Αλέξης Τσίπρας, υποστηρίζοντας ότι το κόμμα του δεν χρωστάει ούτε ένα ευρώ στις τράπεζες. Απέκρυψε, όμως, ότι παρέδωσε ένα κόμμα με πολλά χρέη σε ιδιώτες και προμηθευτές, καθώς και υπερχρεωμένα κομματικά ΜΜΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, για πολλά χρόνια, ήταν ένα μικρό κόμμα με αντίστοιχα έξοδα και όταν κέρδισε τις εκλογές είδε τα ταμεία του να γεμίζουν με πολλά εκατομμύρια, καθώς από εκεί που έπαιρνε την κρατική επιχορήγηση των μικρότερων κομμάτων, άρχισε να λαμβάνει τη μεγαλύτερη επιχορήγηση που παίρνει το πρώτο κόμμα. Παρ' όλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ που παρέδωσε ο Τσίπρας έχει μερικά εκατομμύρια χρέη σε ιδιώτες προμηθευτές (υπάρχουν τα σχετικά έγγραφα και εξώδικες διαμαρτυρίες που έχει λάβει η Κουμουνδούρου), τα οποία είναι μεγαλύτερα από την περιουσία του και την αξία του κτιρίου και δύσκολα θα καταφέρουν να ξεχρεώσουν αυτοί στους οποίους τα άφησε. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν υπάρχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για το ποιος θα κληρονομήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς μαζί θα κληρονομήσει και τα μεγάλα χρέη του.


Κατά τ’ άλλα, ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε ότι το νέο του κόμμα θα γεννηθεί στην κοινωνία, οι διεργασίες ωστόσο πραγματοποιούνται στα γραφεία του ινστιτούτου του που δέχεται γενναιόδωρες χορηγίες από μεγάλους επιχειρηματίες. Ανέφερε ότι το κόμμα του σχεδιάζει να είναι έτοιμο τον Σεπτέμβριο, αλλά θα είναι έτοιμος αν υπάρξουν πρόωρες εξελίξεις.

Ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε επίσης για ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, την οποία θέλει να κάνει «με νέα πρόσωπα» και ξεκαθάρισε πως όσοι επιθυμούν να τον ακολουθήσουν μπορούν να το κάνουν, αλλά χωρίς να θέσουν όρους και προϋποθέσεις, επιμένοντας δηλαδή στη λογική του «εξώστη», αφού, όπως είπε, δεν θα «υπάρχουν ρεζερβέ θέσεις στην πρώτη σειρά».

Δεν ξεκαθάρισε, ωστόσο, αν σκοπεύει πρώτα να ενώσει τα κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ και με ποιον τρόπο, πριν ξεκινήσει την προσπάθεια της ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου, καθώς αρκετά στελέχη τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της Νέας Αριστεράς δεν είναι πρόθυμα να τον ακολουθήσουν στο νέο του εγχείρημα, ενώ δέχεται κριτική που τον χαρακτηρίζει ως μέρος του προβλήματος που έφερε την αριστερά στην κατάσταση που είναι σήμερα.

Σε λίγο καιρό ο Αλέξης Τσίπρας θα μετρήσει τις πραγματικές του δυνάμεις και αυτήν τη φορά το αποτέλεσμα θα είναι όλο δικό του, καθώς ούτε κάποιο δαχτυλίδι θα του προσφερθεί ούτε κάποιο «κύμα» στην κοινωνία για να σερφάρει πάνω σε αυτό και να τον οδηγήσει ξανά στην εξουσία υπάρχει. Επίσης, αυτήν τη φορά κανένας δεν θα μπορεί να τον κατηγορήσει ότι παραπλάνησε τον ελληνικό λαό.

Το επόμενο διάστημα θα φανεί αν η νέα αυτή προσπάθεια μπορεί να βρει απήχηση στην κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση, η επιστροφή Τσίπρα ανοίγει έναν νέο κύκλο εξελίξεων στον χώρο της αριστεράς, με αβέβαιη έκβαση, αλλά σαφές πολιτικό ενδιαφέρον.

"ΧΩΡΙΣΜΟΣ" & "ΧΑΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ" Δύο ποιήματα του ποιητή Μήτσου Παπανικολάου (1900 - 1943)

 ..............................................................






Μήτσος Παπανικολάου (1900 - 1943)



"ΧΩΡΙΣΜΟΣ"


Μόνοι το δρόμο πήραμε και φθάσαμε στην άκρη.
Και τώρα, αν θα χωρίσουμε, θα μας ενώνει ο πόνος.
Σφίξε το χέρι δυνατά, μα κράτησε το δάκρυ…
Μόνος εγώ τραβάω μπροστά κι εσύ γυρίζεις μόνος.

Πρόσμενε, πάντα πρόσμενε. Ποιος ξέρει αν κάποια μέρα
Με σταματήσει η κούραση και με γυρίσει πίσω
Και νεκρωμένος τοτε πια, γυρνώντας από πέρα,
Σαν άστρά αθάνατης ζωής τα μάτια σου αντικρίσω;




"ΧΑΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ"

Αν άλλοτε μ’ αγάπησες κι αν πια δε μ’ αγαπάς
Μες στην καρδιά μου η αγάπη σου πάντοτε η ίδια μένει.
Μ’ αρκεί στη θλίψη ν’ αγαπάς της βαρυχειμωνιάς
Μι’ άνοιξη περασμένη.

Και τώρα μάταια αν ποθώ τα θεία σου φιλιά,
Την αγκαλιά σου αν έχασα και αν νοσταλγός σου μένω,
Σ’ αυτόν τον κόσμο πάντοτε –πικρή παρηγοριά-
Μας μένει το χαμένο.


Μήτσος Παπανικολάου (μεταξύ 1918 και 1922)







Παρασκευή 3 Απριλίου 2026

"Arabesque Cookie" (Arabian Dance) · Duke Ellington and His Orchestra (youtube, 1.6.2018)

 ...............................................................


Arabesque Cookie (Arabian Dance)


Arabesque Cookie (Arabian Dance) · Duke Ellington and His Orchestra

The Nutcracker Suite (Remastered 2011 to Original 1960)*

(youtube, 1.6.2018)


*: Composer: Tchaikovsky 


"Το ΠΑΣΟΚ και το νερό" γράφει ο Γρηγόρης Ρουμπάνης ("Εφημερίδα των Συντακτών" / ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ 03.04.26)

 ...............................................................



"Το ΠΑΣΟΚ και το νερό"






γράφει ο Γρηγόρης Ρουμπάνης  ("Εφημερίδα των Συντακτών" / ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ 03.04.26) 




Μπορεί να έχει χαρακτήρα. Και τακτ. Το ΠΑΣΟΚ. Αλλά δεν έχει πολιτική ανατροπής του άνομου Μητσοτάκη. Και ολοκλήρωσε συνεδριακές και μετασυνεδριακές διαδικασίες χωρίς να ενοχλήσει κανέναν.

Δαπάνησε πολύτιμο χρόνο εν πρώτοις για την αναδιάταξη των εσωκομματικών ισορροπιών, και κατά δεύτερον για να συμφωνήσουν όλοι ότι δεν θα προχωρήσουν σε συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ., στην περίπτωση που δεν της προκύψει αυτοδυναμία στις προσεχείς εκλογές. Χωρίς λόγο. Η συγκεκριμένη πρόταση του Χάρη Δούκα ήταν κενή περιεχομένου, αφού το ΠΑΣΟΚ διά του αρχηγού του είχε βάλει ήδη στόχο την πρωτιά, «έστω και με μια ψήφο διαφορά», οπότε θα έχει εκείνο τον πρώτο λόγο. Αλλά δεν…

Εκείνο που όφειλε να κάνει ο πρόεδρος ήταν να αναγνωρίσει τη δημοσκοπικά δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται το κόμμα του, να αναθεωρήσει την πολιτική του και να κατεβάσει ο ίδιος πρόταση συνεργασίας με τους εξ αριστερών όμορους πολιτικούς χώρους.

Η χώρα ζέχνει χωμένη μέχρι τον λαιμό στα σκάνδαλα και στην παρανομία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πληρώνει και ακριβό τίμημα από τις επιλογές Μητσοτάκη στην εξωτερική της πολιτική, βουλιάζοντας στον πάτο της Ευρώπης οικονομία και κοινωνία.

Δεν είναι δύσκολη η σύνταξη μιας τέτοιας πρότασης. Θέληση χρειάζεται, να διατυπωθεί σε πέντε όλους κι όλους άξονες:

● Πρώτος, το ξήλωμα του παράνομου μηχανισμού που μοιράζει βρόμικο χρήμα στην εκλογική πελατεία του κυβερνώντος κόμματος.

● Δεύτερος, το ξήλωμα του παράνομου μηχανισμού που παρακολουθεί πολιτικούς, στρατιωτικούς, δημοσιογράφους και όποιον άλλον ανοήτως θεωρείται ύποπτος.

● Τρίτος, η ανασύνταξη των θεσμών και ιδίως η πέραν κυβερνητικών παρεμβάσεων λειτουργία της Δικαιοσύνης.

● Τέταρτος, η ανασυγκρότηση της οικονομίας σε συνδυασμό με σοβαρή προσπάθεια για αναθεώρηση των επαχθών διατάξεων των μνημονίων με όρους ανάπτυξης.

● Πέμπτος, ο αναπροσανατολισμός της εξωτερικής πολιτικής και η απαγκίστρωση από τις δολοφονικές και καταστροφικές σε πολλά επίπεδα επιλογές ΗΠΑ και Ισραήλ.

Μόνο έτσι θα μπορέσει να απευθυνθεί στο εκλογικό σώμα και να διεκδικήσει την έγκριση διά της ψήφου του μιας πολιτικής πρότασης ριζικά διαφορετικής από αυτές που έφεραν τη χώρα στη σημερινή κατάντια. Και να αποτινάξει τις αμαρτίες που βαραίνουν το κόμμα του. Δεν είναι (μόνο) ο Μητσοτάκης που έκλεψε από αυτόν και τους άλλους… νεοφιλελεύθερους αριστερούς ό,τι πολυτιμότερο είχαν κηλιδώνοντας την αμόλυντη ψυχή τους.

Είναι που το ΠΑΣΟΚ έχει ακυρώσει τον εαυτό του. Είναι αυτό που ως κυβέρνηση υπό τον Γ. Παπανδρέου, το 2010, εισήγαγε και ψήφισε μόνο του στη Βουλή το πρώτο μνημόνιο. Με τη στήριξη της Ντόρας Μπακογιάννη, την οποία και διέγραψε ο τότε πρόεδρος της Ν.Δ., Αντώνης Σαμαράς. Είναι επίσης που το ΠΑΣΟΚ στη συνέχεια συγκυβέρνησε με τη Ν.Δ., η οποία συμμορφώθηκε και αυτή πια με τους όρους των δανειστών, για να περάσουν μαζί το δεύτερο μνημόνιο. Οταν ήρθε το τρίτο, του ΣΥΡΙΖΑ, το ψήφισε κι αυτό. Με αυτές τις επιλογές ήταν που πέρασε στο νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο αποποιούμενο πλήρως τα προοδευτικά χαρακτηριστικά του. Γι’ αυτό ο κόσμος τού γύρισε την πλάτη.


Δεν είναι «περασμένα-ξεχασμένα» τα μνημόνια. Συνθέτουν τη ζώσα πραγματικότητα. Είναι οι μισθοί και οι συντάξεις, είναι η ιδιωτικοποίηση της Υγείας, όπως και η κακή υγεία της Παιδείας. Είναι η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας για 90 χρόνια.

Το ΠΑΣΟΚ θέλει, λέει, να γίνει κυβέρνηση. Μια τρύπα στο νερό είναι πιο εύκολο να κάνει έτσι όπως πάει.

"ΕΡΗΜΙΚΟ ΞΩΚΚΛΗΣΙ" ποίημα του ποιητή και φίλου στο fb Ηλία Κεφάλα (facebook, 2.4.2018)s

 ..............................................................





                Ηλίας Κεφάλας (γ. 1951)


ΕΡΗΜΙΚΟ ΞΩΚΚΛΗΣΙ




Νὰ μὴν ἀνοίξετε τὴν πόρτα του
(ἐσεῖς οἱ ἐκδρομεῖς)

Γιατὶ θὰ εἶναι σὰν νὰ βεβηλώνετε
Τὸν μυστικό του χῶρο
Ἐπειδὴ ἐκεῖ κατοικοῦν μόνον ὁ ἄνεμος
Καὶ ἡ σιωπὴ τοῦ βουνοῦ
Ἐκεῖ ἐκκλησιάζονται τ᾽ ἄνθη
Καὶ τὰ κουρασμένα πουλιὰ
Καὶ κάποτε φτάνουν ξεκομμένες
Οἱ πνοὲς τῶν ἀνθρώπων
Ποὺ βασανίστηκαν μακριὰ
Καὶ πολὺ γονάτισαν
Ὑποφέροντας τὰ ἐπίγεια κρίματά τους


Η. Κ.




Τετάρτη 1 Απριλίου 2026

"ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ" Σύνθεση: Βασίλης Τσιτσάνης (Aθήνα, 1949) Τραγούδι : Στέλλα Χασκίλ, Στελλάκης Περπινιάδης (youtube, 20.1.2018)

 ...............................................................



"ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ"

Σύνθεση: Βασίλης Τσιτσάνης
Aθήνα, 1949

Τραγούδι : Στέλλα Χασκίλ, Στελλάκης Περπινιάδης


Έχω να λάβω γράμμα σου σαράντα μέρες τώρα
τάχα να ζεις ή χάθηκες σαν το πουλί στην μπόρα

Μέρα και νύχτα ξάγρυπνη, με μάτι δακρυσμένο
τον ταχυδρόμο να φανεί στη στράτα περιμένω

Σωστός αιώνας φαίνεται σ' εμένα κάθε ώρα
κι έχω να λάβω γράμμα σου σαράντα μέρες τώρα

Άλλοι μου λεν’ πως πέθανες κι άλλοι πως ζεις για μένα
άλλοι πως μ’ απαρνήθηκες και παν’ όλα χαμένα



Τρίτη 31 Μαρτίου 2026

"Η ιδεολογία της πολιτικής νοσταλγίας" έγραψε ο Κύρκος Δοξιάδης ("Εφημερίδα των Συντακτών" / ΑΠΟΨΕΙΣ, 31.03.26)

 



Η ιδεολογία της πολιτικής νοσταλγίας





έγραψε ο Κύρκος Δοξιάδης ("Εφημερίδα των Συντακτών" / ΑΠΟΨΕΙΣ,  31.03.26) 




Κατά την περίοδο 2019-2023, όσο ήταν ακόμη αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας, σε όλες τις δημοσκοπήσεις που παρουσίαζαν μαζί δημοτικότητα πολιτικών αρχηγών και πρόθεση ψήφου, η διαφορά μεταξύ Μητσοτάκη και Τσίπρα ήταν σαφώς μεγαλύτερη από τη διαφορά μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ. Επί πλέον, ως προς την τωρινή περίοδο, σύμφωνα με έγκριτους δημοσκόπους, όσο το ποσοστό που απαντάει «σίγουρα ναι» στην υποθετική ερώτηση αν θα ψήφιζε «κόμμα Τσίπρα» κυμαίνεται κάτω από 20% (σε κάποια πρόσφατη δημοσκόπηση το ποσοστό ήταν 7,5%), αν όντως υπάρξει «κόμμα Τσίπρα», τούτο θα πάρει μονοψήφιο ποσοστό. Αυτά (τα παλαιότερα αλλά και τα πρόσφατα) είναι ευρέως γνωστά δημοσκοπικά δεδομένα, δεν τα ξέθαψα από καμιά «μυστική» εκλογολογική έρευνα. Υπάρχει βέβαια και η χιλιοειπωμένη ερώτηση/ένσταση: «Εχετε να προτείνετε άλλη λύση (για να φύγει ο Μητσοτάκης);» Σύμφωνα με την απλή λογική, η φράση «άλλη λύση» προϋποθέτει ότι το «κόμμα Τσίπρα» είναι λύση. Αν κρίνουμε όμως τουλάχιστον από τα παραπάνω δεδομένα, το εν λόγω υποθετικό κόμμα ΔΕΝ είναι λύση.

Είναι απορίας άξιο λοιπόν το γεγονός ότι, τουλάχιστον από τότε που ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να παραιτηθεί από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και συνεπώς να δώσει έναυσμα για συζητήσεις περί «κόμματος Τσίπρα», υπάρχουν τόσοι άνθρωποι στην Αριστερά ή στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο που προσβλέπουν στο υποθετικό κόμμα του πρώην πρωθυπουργού για μια ρεαλιστική προοπτική να απαλλαγεί η χώρα από την κυβέρνηση της Δεξιάς. Πώς είναι δυνατόν προοδευτικοί άνθρωποι να σκέφτονται αγνοώντας τα σχετικά επιστημονικά πραγματολογικά δεδομένα αλλά και στοιχειώδεις κανόνες της απλής λογικής; Είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητήσουμε για ακόμη μια φορά την αιτία στον «συνήθη ύποπτο» που παρεμβαίνει στην ανθρώπινη υποκειμενικότητα, δηλαδή στη σφαίρα της ιδεολογίας.

«Μεσσιανισμός» είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται ευρέως με αναφορά στο φαινόμενο ανθρώπων που αντιμετωπίζουν τον Τσίπρα ως πολιτικό σωτήρα με υπερφυσικές ικανότητες. Χωρίς να διαφωνώ τελείως με τον όρο, πιστεύω ότι μας απομακρύνει από μια βασική ιδιότητα της περίπτωσης Τσίπρα και της περί αυτήν συγκροτηθείσας ιδεολογίας – που είναι η συγκεκριμένη ιστορική ιδιαιτερότητά της. Ο Τσίπρας ήταν ο ηγέτης ενός αριστερού κόμματος που κατάφερε να κυβερνήσει την Ελλάδα για τεσσεράμισι χρόνια – και κατά τούτο ενός κόμματος που είχε κατορθώσει να διασπάσει τον επί τρεισήμισι δεκαετίες αδιάσπαστο δικομματισμό που επικρατούσε στην ελληνική πολιτική. Το κόμμα αυτό δεν υπάρχει πια – υπάρχουν μόνο το όνομα και τα γραφεία στην Κουμουνδούρου. Από πλευράς προσώπων, την ευθύνη για αυτό φέρει κυρίως ο Τσίπρας. Η ειρωνεία όμως είναι ότι, ακριβώς επειδή ο πάλαι ποτέ μεγάλος ΣΥΡΙΖΑ έχει διαλυθεί, το μόνο που έχει απομείνει από αυτόν στη σκέψη κάποιων ανθρώπων είναι ο ηγέτης του.



Αντί του «μεσσιανισμού» λοιπόν, ακριβέστερος ίσως θα ήταν ο όρος «ιδεολογία της πολιτικής νοσταλγίας». Η ιδεολογία εν προκειμένω συνίσταται σε μια αναπαράσταση της πρόσφατης ιστορίας που «εξαφανίζει» την τραυματική περίοδο που μεσολάβησε από τον Μάιο-Ιούνιο του 2023. Οσοι αρνούνται να δεχτούν το πραγματικό μέγεθος της συντριβής των εκλογών του 2023 και τις πρακτικές συνέπειες της αυτογελοιοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ με την προεδρία Κασσελάκη προστρέχουν στη «λύση» Τσίπρα, σε πείσμα των πραγματολογικών δεδομένων και της απλής λογικής.

Στο μεταξύ, το κοινωνικο-πολιτικό καθεστώς τρίβει τα χέρια του. Αντί να φοβάται την προοπτική δημιουργίας νέου κόμματος υπό τον Αλέξη Τσίπρα, φαίνεται πως την ενθαρρύνει κιόλας – αν κρίνουμε και από το πώς προβάλλεται ο πρώην πρωθυπουργός από τα καθεστωτικά μέσα ολοένα και περισσότερο. Γνωρίζει πως ο Τσίπρας όχι απλώς δεν δύναται να αποτελέσει απειλή για τον Μητσοτάκη, αλλά ότι η προοπτική επανενεργοποίησής του πιθανότατα θα επιφέρει την περαιτέρω αποδιοργάνωση και διάλυση της (όποιας) εναπομείνασας Αριστεράς. Οπως συχνά ισχύει με τα ιδεολογικά φαινόμενα, η ιδεολογία της πολιτικής νοσταλγίας δεν θα μπορούσε να μείνει ανεκμετάλλευτη από τις καθεστωτικές δυνάμεις.

Δεν κάνω δίκη προθέσεων και δεν είμαι σε θέση να κρίνω τα βαθύτερα κίνητρα των στελεχών που διαφωνούν με την επιμονή στην προτεραιότητα της αυτόνομης ύπαρξης της Νέας Αριστεράς. Σε αυτό το πλαίσιο βέβαια εντάσσεται και η παραίτηση του Αλέξη Χαρίτση από την προεδρία του κόμματος. Εκείνο όμως που κατά την άποψή μου έχει κρίσιμη σημασία στην παρούσα συγκυρία είναι η συνειδητοποίηση ότι η Νέα Αριστερά δεν είναι ακόμη ένα κόμμα στην πανσπερμία μικρο-ομάδων που προέκυψαν από τη διάλυση της Αριστεράς. Αλλά το πρακτικό αποτέλεσμα της ρεαλιστικής αποδοχής της ήττας της – γι’ αυτό ακριβώς και η μόνη ελπίδα για την αληθινή επανεκκίνησή της.

Ομότιμος καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

"Από περιέργεια υπάρχω" Μουσική/Στίχοι: Ξυδάκης Νίκος/Ρασούλης Μανώλης - Τραγούδι Νίκος Παπάζογλου / Από τον δίσκο "Η εκδίκηση της γυφτιάς" (1978)

 ...............................................................


"Από περιέργεια υπάρχω"




Μουσική/Στίχοι: Ξυδάκης Νίκος/Ρασούλης Μανώλης
Τραγούδι Νίκος Παπάζογλου


Από τον δίσκο "Η εκδίκηση της γυφτιάς" (1978)


Τη ζωή σαν αχθοφόρος
όπου βρω την κουβαλάω
Στο αγώγι τραγουδάω
κι ο σκοπός θανατηφόρος

Μεροκάματο δε θέλω
ούτε και για χαρτζιλίκι
Από περιέργεια υπάρχω
και από καραγκιοζιλίκι

Δίχως τέλος κι ως το τέλος
θέλω να την κουβαλάω
Κι αν στον Άδη πει να πάω
σύμφωνος κι ετοιμασμένος





Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026

The Last Waltz (1978) - The Weight Scene (4/7) | Movieclips (youtube, 13.7.2017)

 ...............................................................


The Last Waltz (1978) - The Weight Scene (4/7) | Movieclips

(youtube, 13.7.2017)


"ΣΤΗΝ ΕΝΔΟΧΩΡΑ" ποίημα του Νίκου - Αλέξη Ασλάνογλου (1931 - 1996) Από τη συλλογή "Ο θάνατος του Μύρωνα" που συμπεριλαμβάνεται στον "Δύσκολο Θάνατο" (εκδ."Εγνατία", 1978)

 ...............................................................




Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)



ΣΤΗΝ ΕΝΔΟΧΩΡΑ


Όσο κι' αν προχωρώ στην ενδοχώρα

τίποτα δε μου σβήνει από τα μάτια

τον αιώνιο χωρισμό. Μες σε βαθιές κοιλάδες, λασπωμένες

απ' τη βροχή, έρχεται το ψιθύρισμα του ήλιου με τη θάλασσα

παραπατώντας σ' ένα σμίξιμο σφιχτό, ιδανικό


Πόσο γυαλίζουν μες στη στάχτη τους, έλεγε, πόσο

βαθαίνουν την καρδιά, ακρωτηριάζοντας

δάχτυλα και νευρώσεις, σκάβουνε

βαθιά μέσα στη γη για ναρκοπέδια


Μα εγώ καθώς προχώρησα στην ενδοχώρα, είδα

στην πυρκαγιά της θύμησης τη στάχτη μες στα φώτα 


Από τη συλλογή "Ο θάνατος του Μύρωνα" που συμπεριλαμβάνεται στον "Δύσκολο Θάνατο" (εκδ."Εγνατία", 1978)