...........................................................
Το πρόσωπο του «τέρατος»
Θα μας στοιχειώνει για πάντα η μορφή του Θοδωρή Ζαβραδινού–Καραμπαμπά, του τραγικού «20χρονου στο Άργος».
γράφει ο Δημήτρης Πολιτάκης (www.lifo.gr, 20.7.2026)
ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ τόσες μέρες για να αποκτήσει ονοματεπώνυμο και μορφή ο «20χρονος στο Άργος» που έγινε στόχος σκοποβολής μελών των ΟΠΚΕ, των λεγόμενων «κομάντο» της Ελληνικής Αστυνομίας, που τον έκαναν κόσκινο χωρίς εκείνος να είναι ένοπλος και χωρίς η πανικόβλητη απόπειρα διαφυγής του να απειλεί τη σωματική τους ακεραιότητα. Μετά από πρωτοβουλία της Κίνησης Χειραφέτησης Αναπήρων «Μηδενική Ανοχή» κοινοποιήθηκε παντού (και στον τόπο της δολοφονίας του) η φωτογραφία του αυτιστικού Θοδωρή Ζαβραδινού – Καραμπαμπά, αποκαλύπτοντας το πρόσωπο του «τέρατος» – το πρόσωπο της απειλής η οποία έπρεπε να εξολοθρευτεί με κάθε μέσο, νόμιμο και μη, από τις επίλεκτες δυνάμεις της αστυνομίας.
Ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, όπως αυτή αποτυπώνεται στα ηλεκτρονικά μέσα, θεωρεί ότι οι αστυνομικοί «έδρασαν στο πλαίσιο των καθηκόντων τους», βγάζοντας από τη μέση έναν «γύφτο», έναν «προβληματικό», έναν «Τουρκαλά».
Η φωτογραφία δείχνει ένα αθώο παιδί, ένα αγαθό πλάσμα που βρέθηκε στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή και φορούσε το μαγιό του όταν δέχτηκε τα πυρά των «επίλεκτων» αστυνομικών που τον καταδίωξαν μέχρι θανάτου. Το ελληνικό καλοκαίρι ως πεδίο βίας, τρόμου και εγκληματικής αυθαιρεσίας.
Ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, όπως αυτή αποτυπώνεται στα ηλεκτρονικά μέσα, θεωρεί ότι οι αστυνομικοί «έδρασαν στο πλαίσιο των καθηκόντων τους», βγάζοντας από τη μέση έναν «γύφτο», έναν «προβληματικό», έναν «Τουρκαλά», όπως τον χαρακτήρισαν οι ίδιοι οι εκτελεστές του την ώρα που έπεφτε από τα χτυπήματά τους.
Για άλλη μια φορά ξεπρόβαλλε, σαν φριχτό όραμα, το ίδιο, αγωνιώδες ερώτημα: πώς θα συμβιώσουμε (δημοκρατικά) εκεί έξω μ’ αυτούς τους συμπολίτες, μ’ αυτούς τους συμπατριώτες μας; Και συγχρόνως, να αναδύεται από τον ζόφο, η δυσάρεστη αίσθηση ότι τα αντανακλαστικά θα ήταν διαφορετικά και οι αντιδράσεις πιο έντονες αν το θύμα ήταν ένα επαναστατημένο «αστόπαιδο», ας πούμε, και όχι ένας αναλώσιμος παρίας.
Κατά θλιβερή σύμπτωση, λίγες μέρες πριν από τη ρατσιστική δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή, είχαν γίνει επώνυμες καταγγελίες για την εξαφάνιση ενός αυτοσχέδιου μνημείου, ενός ταπεινού εικονοστασιού που είχε στηθεί στην πύλη Ε3 του λιμανιού του Πειραιά, την οποία περνάνε καθημερινά χιλιάδες τουρίστες με προορισμό τα νησιά. Το μικρό μνημείο που απομακρύνθηκε σε ανύποπτο χρόνο, αφού είχε επανειλημμένως βανδαλιστεί, είχε στηθεί στη μνήμη ενός άλλου νέου με αναπηρία, ο οποίος βρήκε άδικο και τραγικό τέλος επειδή ήταν «αναλώσιμος»: του 36χρονου Αντώνη Καρυώτη που έχασε τη ζωή στις 5 Σεπτεμβρίου 2023 όταν μέλη του πληρώματος του επιβατηγού Blue Horizon τον απώθησαν βίαια, ενώ προσπαθούσε να επιβιβαστεί στο πλοίο.
Εύκολοι στόχοι, κατατρεγμένα θηράματα. Για κάποιους ανθρώπους, μόνιμα θύματα της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού – γάγγραινες που μοιάζουν πλέον εκτός ελέγχου – η «κυνηγετική περίοδος» δεν σταματά ποτέ. Τουλάχιστον μένουν τα πρόσωπά τους να μας στοιχειώνουν για πάντα και να μας υπενθυμίζουν ότι τα πραγματικά τέρατα μπορεί να βρίσκονται δίπλα μας, αλλά και εντός μας.
