"ΜΕΤΩΠΙΚΑ" ΤΟΥ ΓΙΆΝΝΗ ΣΧΙΖΑ, ("Ποντίκι", 28.5.26)

 ..............................................................

ΜΕΤΩΠΙΚΑ

ΤΟΥ ΓΙΆΝΝΗ ΣΧΙΖΑ, ("Ποντίκι", 28.5.26)

Mέτωπο κάνεις με τους άλλους : Δηλαδή δεν κάνεις με τον εαυτό σου, ούτε καν φροντίζεις να έχεις μια υψηλή θέση σε ένα πολιτικό σχηματισμό….

Τότε , στα τέλη του 2015, όταν η «στροφή» Τσίπρα είχε επισημοποιηθεί και εγκριθεί από το εκλογικό σώμα, ήταν η μεγάλη ευκαιρία για το σχηματισμό ενός μετώπου : Μετώπου που δεν σήμαινε «ζύγιση» των συνιστωσών και αναγνώριση των επί μέρους δικαιωμάτων με βάση αυτό το ζύγι, αλλά (πριν απ’ όλα) κατοχύρωση κάποιων αρχών από όλους. Τώρα, σε αυτή τη δυσχερή κατάσταση, όπου 6-7 συνιστώσες αναμένουν την έκπτωση της Νέας Δημοκρατίας, το μέτωπο είναι πάλι επίκαιρο, αν και φαινομενικά ανέφικτο . Επανερχόμαστε λοιπόν, μετά 11 χρόνια. .

ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

Λέγαμε λοιπόν τότε :

Μέτωπο κάνεις με τους άλλους, που δεν είναι αναγκαστικά αριστεροί, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, αλλά ενδεχομένως είναι δημοκράτες, πράσινοι, πατριώτες, αντικομφορμιστές, αντιεξουσιαστές, υποστηρικτές πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μέτωπο κάνεις όταν επιδιώκεις την ανάδειξη της πολιτικής σου άποψης μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, χωρίς ηγεμονισμούς, σε μια ευρύτερη συλλογικότητα που υπηρετείς σαν πολιτική οικογένεια. Με άλλα λόγια : Μέτωπο κάνεις με τους άλλους, που ΔΕΝ είναι αυτό που είσαι…..

Και προχωράγαμε : Η ανατροπή ξεκινάει εδώ και τώρα. Δηλαδή από τον σεβασμό στο δικαίωμα των άλλων στην επικοινωνία και στο λόγο : Δηλαδή από την οικονομία του λόγου όλων . Η τέτοια προσέγγιση οφείλει καταστατική αντίρρηση στη φλυαρία ορισμένων, που κατάστρωναν και εκφωνούσαν (άσφαιρα, κατά πως αποδείχθηκαν) προγράμματα χιλιάδων λέξεων. Μέτωπο σημαίνει να αποφεύγεις τον στείρο ακαδημαϊσμό, εκφωνώντας θέσεις εφαρμόσιμες - και όχι πολιτικά δοκίμια. Να αντιτάσσεσαι σθεναρά στο σοφολογιοτατισμό και στις αυθεντίες, παγιώνοντας την αρχή της ισηγορίας.

ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ, ΘΕΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΘΕΑΤΩΝ

Και πριν απ’όλα :Δεν είμαστε “ναι και όχι” στα μνημόνια : Είμαστε μετωπικά και αμετακίνητα αντίθετοι .Παραδείγματος χάρη : Αποκρούομε την παραχώρηση των αεροδρομίων μας για 40 χρόνια ! Αντιπαλεύουμε την επιβολή καθεστώτος αποικίας χρέους, εις βάρος της δικής μας χώρας και άλλων. Καταγγέλλουμε το καθεστώς επιτροπείας ως επαναφορά στο στάτους της Κοινωνίας των Εθνών, που προηγήθηκε του ΟΗΕ και αποδεχόταν ανοιχτά την ύπαρξη μη αυτοκυβερνωμένων περιοχών.

Ο Αντιμνημονιακός αγώνας είναι αγώνας για έναν κριτικό ευρωπαϊσμό, για μια Ευρώπη που δεν θα είναι «κάστρο» ή ορμητήριο εναντίον των λαών της «περιφέρειας». Είναι συναφής με την αποδοχή της Ρωσίας στη θέση που γεωγραφικά και ιστορικά δικαιούται, ως τμήμα της Ευρώπης.

Σήμερα η αναφορά στην Εθνική Ανεξαρτησία συκοφαντείται ως συνώνυμη ή γειτονική με τον εθνικισμό. Γι αυτό ξεχωρίζουμε τα λεγόμενα εθνικά συμφέροντα – που υπηρετούν τον κάθε μεγαλοϊδεατισμό - από τα Εθνικά δίκαια, που είναι συμβατά με τον ανθρωπισμό και τον νομικό πολιτισμό. Στις διακρατικές σχέσεις, δεν υποστηρίζουμε τακτικισμούς και παραχωρήσεις στους εκάστοτε συσχετισμούς δυνάμεων.

Αποφεύγουμε τον εθνοκεντρικό αυτισμό βλέποντας την ολότητα του ιμπεριαλιστικού φαινομένου : Τη νέα αποικιοκρατία επί αφρικανικού εδάφους, τις διαλύσεις κρατών μέσω της χρήσης πολιτικών προσχημάτων, όπως στη περίπτωση της Λιβύης, του Ιράκ, της Ουκρανίας, της Συρίας, της Γάζας. Αντιστεκόμαστε στην ύφανση της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής πλεκτάνης όλων των εποχών, που αποτελούν οι διατλαντικές συμφωνίες ( ΤΤΙΡ κλπ): Στην αρπαγή των σπόρων, τη διάδοση των μεταλλαγμένων , τη λεηλασία των αλλότριων ενεργειακών πόρων. Στη δημιουργία καθεστώτος αποπνικτικού ηλεκτρονικού ελέγχου της δημόσιας ζωής. Στον μικρομέγαλο επεκτατισμό- της Τουρκίας ή οποιουδήποτε άλλου.

ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Σε αυτή τη συγκυρία, η επιλογή του εθνικού νομίσματος είναι επιλογή ανάγκης και απόδρασης από την αποικιακή Ευρωζώνη. Αποφετιχοποιούμε το εθνικό νόμισμα όπως και το ευρώ, υποστηρίζοντας ότι το εθνικό νόμισμα δεν είναι μαγικό ραβδί αλλά αντιϋφεσιακό και αναπτυξιακό εργαλείο.

Αλλά ανάπτυξη δεν είναι η τυφλή και άκριτη μεγέθυνση του ΑΕΠ. Οικοανάπτυξη δεν είναι η πρόκριση του τεχνολογικού πρωτογονισμού. Τεχνολογική πρόοδος δεν είναι η στοίχιση με οποιαδήποτε τεχνολογία, ανεξάρτητα από τις επιπτώσεις που έχει στη φύση και στην κοινωνία.

Η μονοδιάστατη ανάπτυξη και ο οικονομισμός αποθεώνουν το σημερινό συμβατικό ΑΕΠ και απαξιώνουν την ποιότητα ζωής. Ένα πρωτοπόρο πολιτικό σχήμα μπορεί να καινοτομήσει με την προώθηση του εναλλακτικού ΑΕΠ, που συνεκτιμά ποσοτικούς και ποιοτικούς δείκτες. Με αυτό το σκεπτικό όλα τα ποιοτικά στοιχεία ζωής (αστικό και φυσικό περιβάλλον, εύρυθμη λειτουργία μεταφορών, αισθητική, ηχητικό καθεστώς κλπ) συνιστούν κοινωνικό μισθό και συνυπολογίζονται στο ΑΕΠ

ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΌΤΗΣΗ

Η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας δεν μπορεί να συντελεσθεί ανεξάρτητα από τις επιταγές της εξειδίκευσης και τις συνθήκες της διεθνούς αγοράς, όμως δεν πρέπει να νοηθεί ως παθητική προσαρμογή στη λογική του συγκριτικού πλεονεκτήματος. Η ελληνική παραγωγική ανασυγκρότηση έχει ως απαραίτητη διάσταση την ανάδειξη και προώθηση ποιοτικών προϊόντων, με ιδιαίτερη ταυτότητα και αναγνώριση στη διεθνή αγορά. Η παραγωγική ανασυγκρότηση είναι αδύνατο να συντελεσθεί χωρίς την ενεργό δράση του τρίτου τομέα της οικονομίας, των εθελοντικών μη κυβερνητικών οργανώσεων, της λαϊκής πρωτοβουλίας .

Ο Τρίτος τομέας, πέρα από το Κράτος και την Αγορά, μπορεί να συμβάλλει στη δραστική περικοπή της ανεργίας. Ακόμη όμως, μέσα από τις σχέσεις ισότητας, αδελφοσύνης και συλλογικής δημιουργικότητας, μπορεί έμπρακτα να εισφέρει στη κοινωνία νέου τύπου κυτταρικές δομές.

Σοσιαλιστικό κίνημα είναι αυτό που εκδηλώνεται έμπρακτα, σε όλες τις κλίμακες και εκφάνσεις της ζωής, ως μάχη εναντίον των εμπορευματικών ρυθμίσεων, εναντίον της αλλοτρίωσης, υπέρ της συρρίκνωσης της σφαίρας του εμπορεύματος, υπέρ των δημοκρατικών , δημοσίων και κοινωνικών ρυθμίσεων . Μια τέτοια επέκταση δεν είναι μόνο ποσοτική και συναινετική , αλλά εμπεριέχει άλματα, αντιθέσεις και διακινδυνεύσεις.

Δεν αντιμετωπίζουμε τον ναρκισιστικό αρχηγισμό με ηθικολογίες και αφορισμούς. Δεν κλείνουμε τα μάτια μπροστά στον παραγοντισμό που απεργάζεται τον αρχηγισμό. Δεν παραγνωρίζουμε τον οπαδισμό, που είναι η άλλη όψη του νομίσματος του αρχηγισμού. Δεν προσπερνάμε την όποια απουσία κριτικού λόγου. Δεν συμβιβαζόμαστε με τον αβανγκαρντισμό αλλά και τον λαϊκισμό. Δεν είμαστε κομφορμιστές αλλά ούτε απλοί θηρευτές εντυπώσεων, εκκεντρικοί ή γραφικοί της πολιτικής σκηνής.

Θέλουμε ανοιχτή οργάνωση σε ανθρώπους και ιδέες : Οργάνωση που δεν κάνει «ανοίγματα» σε αφισοκολλητές (!) και δευτεροκλασάτα μέλη…. Θέλουμε ένα υγιές πολιτικό σώμα, που αντιστέκεται στις έξωθεν εισβολές με πολιτικά αντισώματα που παρέχει η κριτική εγρήγορση μελών, υποστηρικτών και φίλων.

Η Πολιτική Οικολογία και όσα αυτή προσκομίζει στα κινήματα και στη δημόσια συζήτηση, είναι μια αναντικατάστατη δύναμη ανάλυσης και αξιολόγησης των παραγωγικών δυνάμεων. Όμως η χρόνια χρήση της – ιδίως από τη πλευρά της οικονομίστικης Αριστεράς- ως απλής δεξαμενής ψηφοφόρων και ευαισθησιών, συνέβαλε στη συσχέτιση και τελική πρόσδεσή της στη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Η αποκόλληση της Πολιτικής Οικολογίας από τα διεθνή κέντρα της σοσιαλδημοκρατίας και η επαναφορά της σε ριζοσπαστική τροχιά, αποτελεί σημαντικό πολιτικό έργο.

Δεν χρειαζόμαστε χειραγώγηση των κοινωνικών συλλογικοτήτων. Δεν είμαστε αδιάφοροι αλλά ούτε και φοβόμαστε την ανάπτυξη και αυτονομία των κοινωνικών πρωτοβουλιών . Δεν είμαστε διασκεδαστές, αλλά δεν μπορούμε να αυτοεξαιρεθούμε από τη φαντασία, την ευρηματικότητα των πολιτικών συνθημάτων, τη ζεύξη της πολιτικής μας με τη δημιουργική επινόηση.

Telemann - Concerto for Flute and Violin in E minor TWV 52:e3 RED DOT BAROQUE (youtube, 4.2.2019)

 ...............................................................

Telemann - Concerto for Flute and Violin in E minor TWV 52:e3 RED DOT BAROQUE

Gabriel Lee, violin solo

Rachel Ho, flute solo

Alan Choo and Placida Ho, ripieno violins

Chen Zhangyi, viola

Leslie Tan, cello

Edmund Song, double bass

Mervyn Lee, harpsichord

Recorded live on 28 August 2018
Esplanade Recital Studio, Singapore

Μετεξεταστέοι στην Ιστορία" γράφει η Πέπη Ρηγοπούλου ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ". 27.5.2026)

 ...............................................................

Μετεξεταστέοι στην Ιστορία

Σε ένα φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον όπου η χώρα και ο πλανήτης ασφυκτιούν από την παρά φύσιν και εναντίον του πολιτισμού διαχείρισή τους, η κυβέρνηση επιμένει ότι πορευόμαστε «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας»

γράφει η Πέπη Ρηγοπούλου ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ". 27.5.2026)

Σε ένα φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον όπου η χώρα και ο πλανήτης ασφυκτιούν από την παρά φύσιν και εναντίον του πολιτισμού διαχείρισή τους, η κυβέρνηση επιμένει ότι πορευόμαστε «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας». Ποια να είναι άραγε αυτή η σωστή πλευρά που αγνοεί τη φύση, τον πολιτισμό και τελικά την Ιστορία; Και ποια τα δεδομένα που δικαιολογούν μια σειρά από καταστροφικές επιλογές σε κάθε τομέα; Ας αρχίσουμε από αυτές που τυπικά δεν είναι πολιτικές:

Οπως η «Ριβιέρα» του «ellinikon», απομίμηση ενός ιταλογαλλικού ονόματος και ενός οικιστικού σχεδιασμού στιλ Εμιράτα που σαρώνει τον Σαρωνικό. Το παραλιακό μέτωπο εκπέμπει ανεξέλεγκτα μυρωδιές άγνωστης προέλευσης και πλημμυρίζει λόγω προβληματικών αγωγών σε κάθε βροχή. Ποιος πολιτισμός θα στεγαστεί στη «λυματολάσπη» της περίκλειστης αυτής για πάμπλουτους δυστοπίας; https://www.news247.gr/magazine/reportage/kindinos-ekrixis-ston-saroniko-to-epikindino-meigma-sto-vitho-kai-oi-akatalliles-paralies-gia-vouties/

Αντίστοιχες επιλογές απειλούν και την Αθήνα, που φθίνει ανοχύρωτη στην επέλαση του κέρδους, του εκτοπισμού των αδυνάμων και της ασκήμιας: έρμαιο του τουριστικού εξωραϊσμού και κορεσμού, με εγκατάλειψη των βασικών υποδομών της.

Η «σωστή» ωστόσο πλευρά της Ιστορίας συνδέεται στη ρητορική αυτή και με μια πιο εφιαλτική εκδοχή. Σε μια ώρα που η δράση για την ειρήνη είναι για όλο τον κόσμο επείγουσα, η κυβερνητική επιλογή της «σωστής πλευράς» σημαίνει την ανενδοίαστη προσχώρησή της εναντίον της «λάθος» πλευράς, με ορατές συνέπειες την εξόντωση, την υποβάθμιση, την ταπείνωση του ανθρώπινου και την καταστροφή της φύσης και των πολιτισμών. Και δίπλα σε αυτήν την προσχώρηση αιωρείται μονότονα η υποχώρησή της απέναντι στη νεο-ιμπεριαλιστική πολιτική και τον ψυχολογικό πόλεμο της Τουρκίας.

Η επίκληση μιας προνομιακής σχέσης με την Ιστορία δεν αποτελεί πρωτοτυπία ούτε και αποκλειστικότητα μιας χώρας είτε μιας ιδεολογίας. Η κατάχρηση του όρου το επιβεβαιώνει. Ο Στάλιν παρουσιαζόταν ως «ο μηχανοδηγός της Ιστορίας» που την οδήγησε με ασφάλεια στον παράδεισο των Γκουλάγκ.

Οι καταχρήσεις του όρου δεν εξαντλούνται ωστόσο με τα μεγάλα παραδείγματα. Πολιτικοί και προπαγανδιστές, διαφημιστές και μάνατζερ, οπαδοί κομμάτων ή ομάδων που κατακτούν ή εποφθαλμιούν την εξουσία ή το πρωτάθλημα «γράφουν Ιστορία», είτε «έχουν ραντεβού με την Ιστορία».

Αραγε αυτοί που μας λευτέρωσαν από τους Τούρκους, οι άλλοι πριν και μετά από άλλους κατακτητές, ο Γλέζος και ο Σάντας που κατέβασαν εκείνον τον Μάη του 1941 τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη, είχαν προλάβει πριν πάνε να κινδυνέψουν να κλείσουν το πολυπόθητο ραντεβού; Επαρση και μέθη είναι μάλλον τα βασικά χαρακτηριστικά των περισσότερων από αυτούς που αρέσκονται να μας κάνουν μαθήματα Ιστορίας. Και μάλιστα με την πεποίθηση ότι ο δρόμος της οδηγεί αναπόφευκτα στις λαμπερές σελίδες που εκείνοι θα γράψουν. Με αποτέλεσμα να καταλήγουν, με δικό μας κόστος, ιστορικά μετεξεταστέοι.

"Λειψά μου χαμογέλασες" Μουσική στίχοι : Αργύρης Μπακιρτζής Τραγούδι : Αργύρης Μπακιρτζής και Οι "Χειμερινοί Κολυμβητές" - Από τον πρώτο τους δίσκο...(youtube, 14.11.2018)

 ...............................................................

"Λειψά μου χαμογέλασες"

Μουσική στίχοι : Αργύρης Μπακιρτζής

Τραγούδι : Αργύρης Μπακιρτζής και Οι "Χειμερινοί Κολυμβητές"

Λειψά μου χαμογέλασες
Γιατί έβλεπ’ η μαμά σου
Κι όλοι τριγύρω ήταν γνωστοί
Κι εγώ ξένος στον πρίνο
Κι όλοι τριγύρω ήταν γνωστοί
Κι εγώ ξένος στον πρίνο [1]

Κι αδερφή σου γύρισε
Τα μάτια της που κρύβουν
Όλες τις χάρες του μαγιού
Τα μάγια όλα του κόσμου
Όλες τις χάρες του μαγιού
Τα μάγια όλα του κόσμου

Γρήγορα με πλημμύρισαν
Του έρωτα τα πάθη
Ώσπου της νύχτας οι φωνές
Μας τράβηξαν κοντά τους
Ώσπου της νύχτας οι φωνές
Μας τράβηξαν κοντά τους

Ο άνεμος μας έσουρε
Στο κάστρο και στη βίγλα
Κι απ’ το πουρί μας κύλησε
Προς τα λωβοκαλύβια
Κι απ’ το πουρί μας κύλησε
Προς τα λωβοκαλύβια

Το μονοπάτι πήραμε
Οι τρεις μας μες στα κρίνα
Στ’ πολίτ’ τη βρύσ’ σταθήκαμε
Για μια φωτογραφία
Στ’ πολίτ’ τη βρύσ’ σταθήκαμε
Για μια φωτογραφία
Το μονοπάτι πήραμε
Οι τρεις μας μες στα κρίνα

"ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΓΙΟΥ" ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 -1956) Από τη συλλογή "ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ", μετάφραση ΜΑΡΙΟΥ ΠΛΩΡΙΤΗ, εκδ. "Θεμέλιο", 2000)

 ...............................................................

      Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956)

ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΓΙΟΥ

(Bei der Geburt eines Sohnes)

(κατά τον Κινέζο ποιητή Su Tung-p'o, 1036 - 1101)

Άμα γεννιέται ένα παιδί,

όλη η φαμίλια του εύχεται έξυπνο να γίνει.

Εγώ που, με την εξυπνάδα μου,

ρήμαξα τη ζωή μου,

ελπίζω ο γιος μου

αγράμματος να μείνει και φτωχός στο πνεύμα.

Έτσι, θα ζήσει γαλήνια κι ωραία

σαν υπουργός της κυβερνήσεως.

                                                             (1938)

Από τη συλλογή "ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ", μετάφραση ΜΑΡΙΟΥ ΠΛΩΡΙΤΗ, εκδ. "Θεμέλιο", 2000)

Η δήλωση του Εβραίου γιατρού Γκάμπορ Ματέ για τη Γενοκτονία των Παλαιστινίων στην εμφάνιση του το Σάββατο στη Στέγη (Από τη φίλη στο fb Nancy Azanasía Karantzia, facebook. 26.5.2026)

 ...............................................................

Η δήλωση του Εβραίου γιατρού Γκάμπορ Ματέ για τη Γενοκτονία των Παλαιστινίων στην εμφάνιση του το Σάββατο στη Στέγη

’Έχω πάει στην Παλαιστίνη αρκετές φορές. Τελευταία ήταν το 2022 δούλεψα με διαφορετικές ομάδες.

Και συνειδητοποίησα, όταν βρέθηκα με γυναίκες τραυματισμένες ψυχικά από βασανιστήρια σε φυλακές των Ισραηλινών, ότι αυτά τα κάνουν στους Παλαιστίνιους χρόνια τώρα.

Οι βιασμοί και τα βασανιστήρια των Παλαιστινίων γίνονται τουλάχιστον από το 1948. Αυτό είναι καταγεγραμμένο όχι μόνο από τους Παλαιστίνιους αλλά και από διαφορετικές πηγές, αν και θα αρκούσε και μόνο η μαρτυρία τους.

Δεν καταλαβαίνω γιατί επικαλούμαστε την εβραϊκή εμπειρία, όσον αφορά το Ολοκαύτωμα, και όχι τους Παλαιστίνιους όταν υποστηρίζουν όλα αυτά που τους συνέβησαν.

Πάντα όμως απαιτούμε η εμπειρία των Παλαιστινίων να επικυρωθεί από κάποιον άλλον. Όταν εργαζόμουν, λοιπόν, το 2022 με αυτές τις γυναίκες τις βασανισμένες σε ισραηλινές φυλακές, που υπέφεραν από μετατραυματικό στρες, είδα πράγματα που δεν περιγράφονται. Το Ισραήλ κρατά δεκάδες χιλιάδες ή χιλιάδες Παλαιστίνιους στη φυλακή, χωρίς να τους παραχωρεί το δικαίωμα της δίκης και πολλές φορές χωρίς καν να έχει αποδεικτικά στοιχεία εναντίον τους, και ενώ είναι γνωστό πως βάσει του διεθνούς δικαίου έχουν δικαίωμα στην αντίσταση, ειδικά απέναντι σε ένα κράτος στρατιωτικής κατοχής.

Αλλά ούτε αυτό τους αναγνωρίζεται, αντιθέτως βασανίζονται, βιάζονται και κακοποιούνται. Παιδιά λιμοκτονούν σε ισραηλινές φυλακές και οι εφημερίδες σας δεν το αναφέρουν καν.

Η κυβέρνησή σας δεν το λέει.

Το ναυτικό σας δεν προστατεύει τη νηοπομπή. Κανείς δεν το κάνει. Έπειτα έχουμε τη Γενοκτονία. Και όταν λέω “Γενοκτονία”, το λέω έχοντας πλήρη επίγνωση.

Υπάρχουν τουλάχιστον 10 Εβραίοι Ισραηλινοί μελετητές του Ολοκαυτώματος που έχουν πει ότι αυτό που έκανε και κάνει το Ισραήλ στη Γάζα είναι γενοκτονία, χειρότερο από το Άουσβιτς. Όταν λέω ότι είναι χειρότερο από το Άουσβιτς, δεν εννοώ ότι η εμπειρία είναι χειρότερη, γιατί δεν υπάρχει τίποτα σαν το Άουσβιτς.

Εννοώ ότι αυτήν τη φορά το βλέπουμε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Δεν μπορούμε, επομένως, να αναρωτιόμαστε πώς γίνεται ο κόσμος να επέτρεψε τη γενοκτονία των Εβραίων, των ομοφυλοφίλων και των Ρομά –ξέρετε τι συνέβη εδώ στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη και αλλού– και να επιτρέπουμε να συμβαίνει αυτό μπροστά στα μάτια μας.

Οι Γερμανοί έκαναν τα πάντα για να το κρύψουν, ενώ τώρα το βλέπουμε ακόμα και στο YouTube και το TikTok, απροκάλυπτα. Είναι ό,τι χειρότερο έχω δει σε όλη μου τη ζωή. Και μπορώ να πω και κάτι ακόμα, ίσως το ξέρετε, ίσως όχι. Όταν παιδιά τραυματίζονται στη Γάζα και πρέπει να ακρωτηριαστούν τα άκρα τους, αυτό γίνεται χωρίς αναισθησία, επειδή δεν υπάρχει αναισθησία διαθέσιμη.

Φανταστείτε να έχετε ένα κόψιμο στο χέρι και να ράβουν το τραύμα χωρίς αναισθησία. Δεν μιλάμε για πληγές και βελόνες, μιλάμε για πριόνια που κόβουν το άκρο σου και δεν σου επιτρέπεται να έχεις αναισθησία αν είσαι παιδί. Αυτό συμβαίνει στη Γάζα και δεν το λέει κανείς. Ούτε η δική μου, ούτε η δική σας κυβέρνηση, ούτε ο Τύπος το αναφέρει, και είναι σχεδόν ασύλληπτο. Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες γι’ αυτό το θέμα γιατί τίποτα στη ζωή μου δεν με έχει πληγώσει τόσο πολύ. Περισσότερο από όλα με πληγώνει ότι το κάνουν στο όνομά μου, επειδή αυτό μας συνέβη κάποτε. Αυτό που ξέρω είναι ότι διαπράττουμε ένα τεράστιο αμάρτημα που γίνεται ακόμα χειρότερο επειδή το βλέπουμε να συμβαίνει αλλά δεν παρεμβαίνουμε. Δεν έχω να προσθέσω τίποτε άλλο.’’

"Από τον Κασσελάκη στον Τσίπρα" γράφει ο Κύρκος Δοξιάδης ("Εφημερίδα των Συντακτών", 26.5.2026)

...............................................................

Από τον Κασσελάκη στον Τσίπρα

γράφει ο Κύρκος Δοξιάδης ("Εφημερίδα των Συντακτών", 26.5.2026)

Αν η Ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, όταν η Ιστορία επαναλαμβάνει την επανάληψή της, πρόκειται άραγε για διπλή φάρσα ή μήπως για τραγωδία; Παρ’ ότι τα περί Ιστορίας και επανάληψής της έχουν ειπωθεί από κορυφαίους στοχαστές, δεν είναι και τόσο επιστημονικά – περισσότερο για ρητορικά σχήματα πρόκειται. Θα αποπειραθώ επομένως να προσεγγίσω το ζήτημα κάπως πιο πεζά, δηλαδή από τη σκοπιά της συγκεκριμένης κοινωνικής και πολιτικής ανάλυσης.

Ο Κασσελάκης, όπως έχει ήδη επισημανθεί, λειτούργησε ως ένα εξαιρετικά επιτυχημένο στρατήγημα του κοινωνικο-πολιτικού καθεστώτος. Στόχος του ήταν να αποτελειώσει το ήδη βαριά λαβωμένο από την εκλογική συντριβή του 2023 κόμμα της Αριστεράς. Τούτος όμως ήταν ο κεντρικός, αρχικός στόχος για τον οποίο τον είχε προορίσει το καθεστώς. Στην πορεία, η κατάσταση που προέκυψε με το φαινόμενο Κασσελάκη φάνηκε πολιτικά προσοδοφόρα και από άλλες πλευρές. Κατ’ αρχάς, δημιουργήθηκε ένα πρότυπο ηγετικής φυσιογνωμίας της –λεγόμενης, έστω– Αριστεράς, απολύτως αποδεσμευμένο από οποιαδήποτε διασύνδεση με την αριστερή ιδεολογία σε οποιαδήποτε από τις εκδοχές της. Ο Κασσελάκης ήταν μια μιντιακή περσόνα με κραυγαλέα νεοφιλελεύθερο ιδεολογικό προφίλ. Ταυτόχρονα, όπως φάνηκε από τους πρώτους κιόλας μήνες της προεδρικής του θητείας, είχε παντελή έλλειψη στοιχειωδών ηγετικών ικανοτήτων. Δίχαζε αντί να ενώνει, ακόμη και ανθρώπους που είχαν υποστηρίξει την υποψηφιότητά του. Και όμως, κατόρθωσε να παραμείνει πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επί έναν ολόκληρο χρόνο. Μετά τον Κασσελάκη… «anything goes» όσον αφορά τις ηγετικές προσωπικότητες της Αριστεράς.

Ο Στέφανος Κασσελάκης λειτούργησε και ως μια ιδιάζουσα τιμωρία την οποία επέβαλε ο Αλέξης Τσίπρας σε όσους αμφισβητούσαν την αξία του. «Δεν θέλατε εμένα, πάρτε έναν Κασσελάκη τώρα για να μάθετε». Σκοπός ήταν να αναγκαστούν οι «τιμωρημένοι» να εκλιπαρούν με σκυμμένο το κεφάλι: «Γύρνα πίσω, ηγέτη μας, δεν θα το ξανακάνουμε». Επιπλέον, η διάλυση του κάποτε ισχυρού ΣΥΡΙΖΑ, που επήλθε κυρίως με αποχώρηση βουλευτών, μελών και στελεχών το φθινόπωρο του 2023 μετά την εκλογή Κασσελάκη και με την περαιτέρω δημοσκοπική καταβαράθρωση σε ποσοστά πολύ χαμηλότερα και από εκείνα της εκλογικής του συντριβής, προετοίμασε το έδαφος για να μπορεί ο Τσίπρας να ιδρύσει ολόδικό του κόμμα όταν θα έχουν ωριμάσει οι συνθήκες. Με μια –πρώην ή νυν– Αριστερά κατακερματισμένη σε κόμματα μικρού μονοψήφιου ποσοστού έκαστο, εύλογα μπορεί να ελπίζει ένας πρώην αριστερός πρωθυπουργός πως θα ελκύσει σεβαστό εκλογικό ποσοστό πρώην αριστερών ψηφοφόρων. Μέσα στην απόγνωσή του, συχνά ο κόσμος κονταίνει τη μνήμη του. Περασμένες ξεχασμένες οι τρεις απανωτές ήττες του Τσίπρα από τον Μητσοτάκη αλλά και το ότι εκείνος ήταν ο κύριος υπαίτιος της διάλυσης της Αριστεράς.

Η περίπτωση Κασσελάκη όμως, πέρα από τη διάλυση της Αριστεράς, δημιούργησε και κάποιες «θετικές» δομές. Η σχεδόν αποκλειστική αυτοπροβολή του με μιντιακά τερτίπια –αξέχαστα θα μείνουν το μονόζυγο στα κάγκελα του ΕΕΕΕΚ και η συμμετοχή του στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου κατά τη 14ήμερη στρατιωτική του θητεία– εισήγαγε νέα ήθη στο πολιτικό μάρκετινγκ αριστερών (έστω κατ’ όνομα μόνο) ηγετών. Δεν μπορούμε βέβαια να εξομοιώσουμε τον Τσίπρα με τον Κασσελάκη – αν όχι τίποτε άλλο, διαθέτει ένα αριστερό παρελθόν από τα νιάτα του καθώς και το κύρος και την εμπειρία ενός πρώην πρωθυπουργού. Κάποια δικά του μιντιακά τεχνάσματα όμως εντυπωσιάζουν – όπως η φανέλα της Μπαρτσελόνα με το 26 για να διαφημίσει την ημερομηνία ίδρυσης του κόμματός του.

Μπάσκετ, Μπαρτζώκας – Αταμάν: Tα λεφτά δεν κάνουν την επιτυχία (ούτε την ευτυχία) έγραψε ο Στέλιος Κούλογλου (tvxs.gr, 25.5.2026)

...............................................................

 

Μπάσκετ, Μπαρτζώκας – Αταμάν: Tα λεφτά δεν κάνουν την επιτυχία (ούτε την ευτυχία)

έγραψε ο Στέλιος Κούλογλου (tvxs.gr, 25.5.2026)

Στον φετινό ανταγωνισμό Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα μπάσκετ, νίκησε η ομάδα με τον καλύτερο προπονητή, όχι αυτή που είχε τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό.

Για όσους γνωρίζουν το άθλημα, ο Ολυμπιακός ήταν σε όλο το πρωτάθλημα μια καλοκουρδισμένη μηχανή που δούλευε για το κοινό καλό. Το μπάσκετ είναι κινήσεις σκάκι και χρειάζεται τη συλλογικότητα, περισσότερο και από το ποδόσφαιρο.

Δεν αρκεί ένας ή δύο μεγάλοι παίκτες, που θα βάλουν ένα εκπληκτικό γκολ. Διαφορετικά, θα έπαιρνε κάθε χρόνο το πρωτάθλημα η ομάδα του Αντετοκούνμπο.

Ο Παναθηναϊκός είχε πρόβλημα σε όλη τη σεζόν. Στα περισσότερα παιχνίδια δεν είχε στρατηγική και τακτική, στηριζόταν στις -μεγάλες- επιθετικές ικανότητες των παικτών του και έπαιζε χλιαρή άμυνα. Βασικότατος δείκτης επιτυχίας, έτρωγε συνεχώς εύκολα καλάθια, ενώ δεν έβαζε κανένα.

Ετσι δεν κερδίζεται ευρωπαϊκό κύπελλο. Εδώ προς το τέλος άρχισε να χάνει από τον Ηρακλή και τον Κολοσσό Ρόδου, στο ελληνικό πρωτάθλημα. Πώς να τα βάλει με τους Ευρωπαίους κολοσσούς;

Το παιχνίδι του ήταν σχεδόν πάντα προβλέψιμο. Μια δύο φορές αιφνιδίασε, όπως στο πρώτο προημιτελικό παιχνίδι εκτός έδρας με τη Βαλένθια, η οποία στη συνέχεια προσαρμόστηκε στον αντίπαλο. Η ομάδα του Παναθηναϊκού δεν το έκανε ποτέ. Μοιραία αποκλείστηκε.

Όλοι ήξεραν ότι τελικώς θα σουτάρει ο Ναν, τον οποίο οι αντίπαλοι μελέτησαν, περιόρισαν και εκνεύρισαν. Στο τέλος έκανε περισσότερα λάθη από τα καλάθια που έβαζε. Ο Αταμάν δεν προστάτεψε καθόλου, τον παίκτη στον οποίο είχε στηρίξει τις περισσότερες ελπίδες και την όποια τακτική του.

Ο προπονητής του Παναθηναϊκού υποφέρει από ένα είδος νεοπλουτισμού. Πιστεύει ότι όσο πιο ακριβά ρούχα αγοράσεις, τόσο το καλύτερο. Στο τέλος υπάρχει ο κίνδυνος να μην ξέρεις τι ρούχο να πρωτοβάλεις. Αυτό έπαθε ο Αταμάν. Από τους πολλούς που αγόρασε, δεν ήξερε ποιον παίκτη να βάλει και ποιον να βγάλει.

Και ο Μπαρτζώκας έχει πολλά αστέρια για λίγες θέσεις. Ο Ολυμπιακός έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο ετήσιο προϋπολογισμό στη διοργάνωση, 4,5 περίπου εκατομμύρια λιγότερα από τον Παναθηναϊκό. Αλλά σχεδόν πάντα, ο προπονητής του έδινε στον καθένα τον κατάλληλο ρόλο. Δεν τους ξεχνούσε στον πάγκο, λες και έχει πάθει εγκεφαλικό.

Το άλλο σημαντικό θέμα είναι χαρακτήρα. Ο Μπαρτζώκας, στις δηλώσεις του χθες μετά τη νίκη, προτίμησε να αναφερθεί στους παίκτες της ομάδας που δεν συμμετείχαν στον θρίαμβο, λόγω τραυματισμών.

Το φιλοσόφησε κιόλας. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, είπε ότι το δυσκολότερο είναι να διαχειρίζεσαι τις ήττες. Στις νίκες είναι εύκολο, εξήγησε.

O Αταμάν δεν μπορεί να διαχειριστεί την αποτυχία. Ολο το χρόνο μάλωνε με τους διαιτητές. Σε δηλώσεις του, στο ημίχρονο του πιο κρίσιμου αγώνα για την πρόκριση στο final four, έκανε κριτική μέσω τηλεόρασης σε έναν παίκτη του!

Αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Αν δεν πας καλά, παρά την επίδειξη του πλούτου σου, δεν τα βάζεις με τα ρούχα-παίκτες και μάλιστα δημόσια

Ο Παναθηναϊκός έχει τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό (μπάτζετ) ανάμεσα στις 20 ομάδες της φετινής ευρωλίγκας: 26,5 – 27 εκ. €. H Βαλένθια έχει το ένα τρίτο περίπου: 9,5 εκατ. Αλλά τον απέκλεισε και έφτασε στο final four.

Συμπέρασμα; τα λεφτά δεν εξασφαλίζουν απαραίτητα την επιτυχία. Και πολύ περισσότερο την ευτυχία..

"Η φαλλοπλαστική της Ριβιέρας" γράφει ο Δημήτρης Πολιτάκης (lifo.gr, 26.5.2026)

 ...............................................................

Η φαλλοπλαστική της Ριβιέρας

Ο «Πύργος του Ελληνικού» είναι ένα τερατώδες και δυσοίωνο κατασκεύασμα για ένα σωρό αισθητικούς, χωροταξικούς, κοινωνικούς, ηθικούς λόγους.

Η φωτογραφία ήταν τραβηγμένη έτσι ώστε να τονίσει το χάσμα 

ανάμεσα στο μέτρο και την υπερβολή (ή την «ύβρη») αλλά δεν 

ήταν «ψεύτικη» ούτε προϊόν AI, όπως πολλοί έσπευσαν να προδικάσουν. 

Φωτ.: Βασίλης Στάμος/ Facebook

 γράφει ο Δημήτρης Πολιτάκης (lifo.gr, 26.5.2026)

ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ στους Δίδυμους Πύργους την 11η Σεπτεμβρίου 2001 (ημερομηνία που εκ των υστέρων φάνηκε να σηματοδοτεί την πραγματική έναρξη του 21ου αιώνα μέσω μια βίαιης κύησης), δεν ήταν λίγοι οι «ειδικοί» στις ΗΠΑ – εργολάβοι, αρχιτέκτονες, πολεοδόμοι – που θεώρησαν ότι αυτό ήταν το τέλος του ουρανοξύστη και των κτιρίων που ανταγωνίζονται ποιο θα φτάσει πιο ψηλά στον ουρανό. Ήταν μια ιδέα που είχε εμφατικά αναπτυχθεί, στην Αμερική κατά κύριο λόγο, τον προηγούμενο αιώνα αλλά ξαφνικά έμοιαζε παρωχημένη, ματαιόδοξη, μεγαλομανής, μονολιθική, προκλητική.

Τέτοιου είδους στοχαστικές επιφυλάξεις όμως δεν κράτησαν για πολύ. Οι ουρανοξύστες πήραν ξανά φορά για να κατακτήσουν τους αιθέρες, αν και με μικρότερη ένταση στην Αμερική απ’ ότι σε άλλα μέρη του κόσμου όπως η Άπω Ανατολή και οι χώρες του Κόλπου όπου η ανέγερση πανύψηλων κτιριακών όγκων ξέφυγε εντελώς (μόνο στην Ευρώπη παραμένουν ελάχιστοι οι ουρανοξύστες τέτοιας θηριώδους κλίμακας).

Το gaslighting πήγε σε άλλο επίπεδο. Όσοι ενστικτωδώς αντιδρούμε στην όψη του και στην ιδέα που εκπροσωπεί ο ουρανοξύστης (και το όλο πρότζεκτ) του Ελληνικού, είμαστε ασφαλώς για τα σίδερα.

Με την εξαίρεση κάποιων ελάχιστων και «ταπεινοφρόνων» δειγμάτων του είδους όπως ο Πύργος Αθηνών, εμείς δεν είχαμε τέτοιες εμπειρίες μέχρι να ξεκινήσει το project ανάπλασης του Ελληνικού και η ανέγερση του διαβόητου «Πύργου της Αθηναϊκής Ριβιέρας» (Riviera Tower), ο οποίος σκιάζει ήδη με το δυστοπικό του παράστημα την δύσμοιρη (ειδικά για όσους την προλάβαμε αλλιώς) παραλιακή χωρίς να έχει φτάσει ακόμα στο τελικό δυσθεώρητο ύψος του.

Τις τελευταίες μέρες κορυφώθηκαν οι αντιδράσεις για την «φαλλοπλαστική» τοπίου που διεξάγεται στο Ελληνικό με αφορμή μια φωτογραφία του Βασίλη Στάμου (φωτογράφου και πρόεδρου Π.Ε.Κ.Ε.Φ.Ε.) η οποία τραβήχτηκε με τηλεφακό από την Πάρνηθα και η συμπίεση της προοπτικής εμφάνιζε τον «Πύργο» του Ελληνικού σε ευθεία αντιπαράθεση με την Ακρόπολη.

Η φωτογραφία ήταν τραβηγμένη έτσι ώστε να τονίσει το χάσμα ανάμεσα στο μέτρο και την υπερβολή (ή την «ύβρη») αλλά δεν ήταν «ψεύτικη» ούτε προϊόν AI, όπως πολλοί έσπευσαν να προδικάσουν, πριν, κάποιοι εξ αυτών, αναλωθούν στον χλευασμό όσων «παλαιοημερολογιτών» αντιδρούν στην «εξέλιξη», την «ανάπλαση» και την «ανάπτυξη» (πράσινη και μη) και στην μετατροπή της παραλιακής σε Ντουμπάι. Το gaslighting πήγε σε άλλο επίπεδο. Όσοι ενστικτωδώς αντιδρούμε στην όψη του και στην ιδέα που εκπροσωπεί ο ουρανοξύστης (και το όλο πρότζεκτ) του Ελληνικού, είμαστε ασφαλώς για τα σίδερα.

Το θέμα όμως δεν είναι η «επισκίαση» της Ακρόπολης από έναν ψηλότερο, μονολιθικό και παράταιρο όγκο. Εξάλλου, όποιος απολαμβάνει πλέον από το σπίτι του θέα στην Ακρόπολη, μπορεί να θεωρηθεί σχεδόν εξίσου προνομιούχος με τους μελλοντικούς ένοικους του Riviera Tower, το επίσημο σλόγκαν του οποίου είναι «κάθε μέρα πιο ψηλά, κάθε μέρα πιο κοντά στο αύριο!». Το θέμα δεν είναι καν οι ουρανοξύστες. Ο «Πύργος της Ριβιέρας» είναι ένα έκτρωμα και μισό για ένα σωρό αισθητικούς, χωροταξικούς, κοινωνικούς, ηθικούς λόγους. Ένα τερατώδες σφάλμα. Ένα υπερφυσικό μνημείο σύγχρονης αντιπαροχής ολοκληρωτικής κλίμακας. Και ούτε πρόκειται να εξελιχθεί σε αυτό που λέμε «τοπόσημο» - ούτε αυτός ούτε τα αντίστοιχου μεγέθους κτίρια που θα τον περιστοιχίσουν – παρά μόνο με το ζόρι και ως κάτι δυσοίωνο και ακατανόμαστο.

Στο μυθιστόρημα “High-Rise” του αείμνηστου μαέστρου της δυστοπίας Τζ. Γκ. Μπάλαρντ, κυριαρχεί ένα υπερσύγχρονο συγκρότημα πέντε ουρανοξυστών χτισμένο πλάι στο νερό, «ένα περιβάλλον που χτίστηκε όχι για τον άνθρωπο, αλλά για την απουσία του ανθρώπου», αντικατοπτρίζοντας «ένα μέλλον που είχε ήδη συμβεί και τώρα ήταν εντελώς εξαντλημένο». Οι προνομιούχοι ένοικοι της αποκλειστικής και περίκλειστης αυτής κοινότητας, «ασφαλείς μέσα στο κέλυφος του ουρανοξύστη, σαν επιβάτες σε αεροπλάνο με αυτόματο πιλότο, ήταν ελεύθεροι να συμπεριφέρονται όπως ήθελαν, να εξερευνούν τις πιο σκοτεινές γωνιές που μπορούσαν να βρουν. Από πολλές απόψεις, ο ουρανοξύστης ήταν το μοντέλο όλων όσων έχει επιτύχει η τεχνολογία προκειμένου να καταστήσει δυνατή την έκφραση μιας πραγματικά ελεύθερης ψυχοπαθολογίας… Πού και πού, τα ρεύματα του αέρα προκαλούσαν στο κτίριο ένα ελαφρύ πλευρικό κούνημα, που έστελνε ένα προειδοποιητικό τρέμουλο στην επιφάνεια του νερού, σα να στριφογύριζε ανήσυχο στον ύπνο του κάποιο απόκοσμο πλάσμα που κοιμάται στο βυθό».

"ΟΙ ΚΕΡΑΣΙΕΣ ΑΝΘΙΖΟΥΝ" ποίημα του Νίκου - Αλέξη Ασλάνογλου (1931 - 1996) από τη συλλογή "Ποιήματα για ένα καλοκαίρι" & "Ο ΔΫΣΚΟΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ" (εκδ. "Εγνατία", 1978)

 ...............................................................

Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)

ΟΙ ΚΕΡΑΣΙΕΣ ΑΝΘΙΖΟΥΝ

Οι κερασιές ανθίζουν πάλι. Πρόσκαιρες

έρχονται και περνούν με τη βροχή

βλασταίνουνε με το φιλί κι' ύστερα σβήνουν.

Γι' αυτό τις ψηλαφίζω και πικραίνομαι -

φυτοζωούν για λίγο κι' ύστερα εξατμίζονται

μαζί με το φιλί σου, χάνονται

για πάντα μες στο ρεύμα του καιρού.

"Ψαλμός" ποίημα του ποιητή Θωμά Τσαλαπάτη Από τη συλλογή "Εκεί που πας / είναι φθινόπωρο / και είναι σκοτάδι" (εκδ. "ΕΚΑΤΗ", Δεκέμβριος 2025)

 ..............................................................

           Θωμάς Τσαλαπάτης (γ. 1984)

                               Ψαλμός

Δεν έχει άνοιξη η σκουριά

βουβή στη δίψα σέρνει

και χρώμα ακυβέρνητο

το σώμα ανηφορίζει.

- Σίδερα ξανθά, χαλκός πεινασμένος - 

Και μες στο κόκκαλο νυχτώνει

τ' όρθιο σχήμα τ' ανθρώπου.

.....................................................

Δεν έχει το αίμα υπόσχεση

προπαίδεια η λάσπη

άγκυρα βουλιαγμένη

στον ορίζοντα του στήθους.

- Όρθια πέτρα, χαλκός πεινασμένος -

Πλωτές του αίματος ροές

στις όχθες

χρόνοι του σώματος

βυζαίνοντας τικ τακ

μέχρι το λίπος.

.....................................................

Και είναι ο πόνος σώμα

ώρα πυκνή

σ' ένα και μόνο 

του σώματος σημείο.

....................................................

Και είναι ο ουρανός σκυφτός

                                        ως το σκουλήκι.

Ο χρόνος διαμπερής

                                      ως την αφή.

Θάνατος πίνει τα μάτια του από τον θάνατό μας.

Μπορούν να νοιώσουν φόβο οι νεκροί;

Ξαποσταίνοντας,

                                         προτελευταία εκδοχή

                                               πεθαίνουμε ωμοί.

.........................................................................

Τόποι από πέτρα δέρμα ασβέστη

χώρα αποδημητική και ύπτια χώρα

- πρώτα ήταν ρωγμή

μετά χτίστηκε γύρω της ο τοίχος -

τόπος υποκοριστικός και δάνειος τόπος

πάντοτε στον ορίζοντα εκκρεμεί

                                                          μια αυτοψία.

.......................................................................

Και είναι η ομιλία κατάσαρκη

μισή στήθος

μισή πτώση

και είναι η ομιλία κατάστικτη

μισή ποίηση

μισή βήχας.

.............................................................

Ποια γλώσσα προπατορική

και ποιος ήχος υπέδαφος

σπρώχνουν τη ρίζα ως την άρθρωση;

.............................................................

Ποιος βόμβος οριζόντιος

της γης κάτω απ' το βήμα

περνά από σώμα κάθετο

και μέσα από μας κραυγάζει;

.......................................................

Σπρώχνει τις πέτρες

απ' τον λαιμό στα χείλη

ψιθύρου λατομείο σωρεύοντας

τα σπλάχνα αγαλμάτων.

........................................................

Και είναι τα αγάλματα που λεν

πως δεν μπορείς να μπεις

δύο φορές στο ίδιο ποίημα

.........................................................

μα ο λόγος αυτός

που είναι ύπνος και είναι ψάρι

τώρα με φως

αναπνέει την πέτρα.

........................................................ 

Μα είναι η ομιλία κατάσαρκη

και μέσα από το στήθος'

μα είναι η σιωπή συθέμελη

και μέσα από την πτώση'

μα είναι η ομιλία κατάσαρκη

κι αμίλητη η λάσπη

το μηδέν ανέγγιχτο

                                    και ολόκληρος ο πατέρας.

Θωμάς Τσαλαπάτης

Από τη συλλογή "Εκεί που πας / είναι φθινόπωρο / και είναι σκοτάδι" (εκδ. "ΕΚΑΤΗ", Δεκέμβριος 2025)

"Οι διακοπές των άλλων" έγραψε ο Μανώλης Πιμπλής ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ", 25 Μαΐου 2026)

...............................................................




"Οι διακοπές των άλλων"

Η Ελλάδα έγινε αυτό που φοβόταν η προηγούμενη γενιά: ένας τόπος αιώνιων διακοπών (για τους άλλους), χώρα που την αποτελούν «τα γκαρσόνια της Ευρώπης»

έγραψε ο Μανώλης Πιμπλής ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ", 25 Μαΐου 2026)

Πού πας διακοπές όταν δουλεύεις σε μια χώρα διακοπών; Το ερώτημα φαίνεται παράξενο, είναι όμως; Η Ελλάδα έγινε αυτό που φοβόταν η προηγούμενη γενιά: ένας τόπος αιώνιων διακοπών (για τους άλλους), χώρα που την αποτελούν «τα γκαρσόνια της Ευρώπης».

Οι μισθωτοί του τουρισμού στην Ελλάδα αποτελούν το 20% του συνόλου των μισθωτών, λένε οι στατιστικές. Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 6%. Και μιλάμε για μισθωτούς των 820 ευρώ τον μήνα, στη συντριπτική τους πλειονότητα, που μαζί με τις -υποχρεωτικές- υπερωρίες και τη -συχνά- επταήμερη εργασία μπορεί να φτάνουν μέχρι και τα 1.200 ευρώ. Σε μια εργασία εποχιακή που αφήνει τρύπα αρκετούς μήνες του χρόνου.

Υπάρχουν στην Ελλάδα ξενοδοχειακά συγκροτήματα των 200 μπανγκαλόους, χωριά ολόκληρα, με ηλεκτρικά αυτοκινητάκια για εσωτερικές μετακινήσεις, που κοστίζουν τουλάχιστον 300 ευρώ τη μέρα, και που τώρα, μήνα Μάιο, έχουν πληρότητα σχεδόν 100%. Με ατομικές πισίνες σε κάθε βεράντα.

Τι αποζητά ένας πλούσιος άνθρωπος από μια τέτοιου τύπου διαμονή; Σίγουρα όχι κοινωνικοποίηση. Μάλλον να έχει γύρω του ανθρώπους να τον υπηρετούν. Δεν τους έχει όμως και στην καθημερινότητά του; Μάλλον ναι, αλλά τώρα το απολαμβάνει πραγματικά χωρίς άλλες υποχρεώσεις. Είναι η πραγμάτωση μιας παιδικής φαντασίωσης. Να γίνεις βασιλιάς.

Η Αννα Πατσέκο, στο βιβλίο της «Ηρθα εδώ και μας θυμήθηκα» (εκδ. Carnivora), λέει ότι κάποια ισπανικά συγκροτήματα δίνουν μπόνους στους εργαζόμενους, ανάλογα με τα χρόνια δουλειάς, να έχουν παραμονή μιας νύχτας στο ξενοδοχείο ως πελάτες. Τι ιδέα κι αυτή! Να κοιμηθείς στα σεντόνια που έστρωσες για να τα ξαναστρώσει μετά ένας συνάδελφός σου. Να φας το πρωινό που φτιάχνεις καθημερινά, φτιαγμένο τώρα από χέρια συναδέλφου. Εκμαυλιστικό, σχεδόν διαστροφικό.

Ισως το σημαντικότερο θέμα είναι η εμπορευματοποίηση του ελεύθερου χρόνου αλλά και της φαντασίωσης. Και στις επιτυχίες αυτής της εμπορευματοποίησης λογαριάζεται ο τεμαχισμός των συλλογικών εμπειριών σε ατομικές. Αυτοί που πήγαιναν όλοι μαζί σινεμά, τώρα βλέπουν την ίδια ταινία από διαφορετικά δωμάτια. Αυτό χρεώνεται παραπάνω. Στην τσέπη, αλλά και στην ψυχή.

Οσο για την Ελλάδα… Αυτή μοιάζει με σώμα του οποίου το δεξί χέρι είναι χέρι μασίστα και το αριστερό ατροφικό. Η μια πλευρά, η τουριστική, υπερτροφική (και αρκετά αντιαισθητική) και η άλλη απολύτως αδύναμη. Οπου να ’ναι ο Βίκτορ Φρανκενστάιν ολοκληρώνει το τέρας του. Εργαζόμενοι που δουλεύουν όλη μέρα για να υπηρετούν ανθρώπους που από ένα σημείο και μετά δεν χρειάζεται να δουλεύουν ποτέ. Και που και αυτοί, τρόπον τινά, αυτοφυλακίζονται σε κλουβιά φαντασιώσεων μεγαλείου.

Αρα το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: Πώς θα δουλεύει κανείς λιγότερο και θα αξιοποιεί δημιουργικά, όχι μόνο καταναλωτικά, τον ελεύθερο χρόνο του. Ή, διαφορετικά: Οχι το πού θα πάει κανείς διακοπές, αλλά με ποιους και γιατί. Τα resorts φέρνουν χρήματα, που πηγαίνουν βέβαια κυρίως στην κορυφή της πυραμίδας. Τα παλιά rooms to let χάθηκαν – ίσως δεν είναι να τα νοσταλγείς, κάτι σημαντικό όμως χάθηκε μαζί τους.

"Ποτέ..." από τον Γιάννη Δερμεντζόγλου (tvxs.gr, 25.5.2026)

 .............................................................

                                  Ποτέ...

από τον Γιάννη Δερμεντζόγλου (tvxs.gr, 25.5.2026)

"Wie lange noch?" - Kurt Weill / Lotte Lenya Die Dreigroschenoper - Aufstieg und Fall der Stadt Mahagonny - Songs (1928-1944) (youtube, 10.6.2016)

 ...............................................................

Wie lange noch? - Kurt Weill / Lotte Lenya

Weill: Die Dreigroschenoper - Aufstieg und Fall der Stadt Mahagonny - Songs (1928-1944)

Artist - Composer: Kurt Weill

Artist: Lotte Lenya

(youtube, 10.6.2016)

 

Μάνος Χατζιδάκις • "Ρυθμολογία" Και "Ο Κύκλος Του C.N.S" [1971] (youtube, 25.4.2025)

 ...............................................................

Μάνος Χατζιδάκις • "Ρυθμολογία" Και "Ο Κύκλος Του C.N.S" [1971]

★ "Ρυθμολογία" (1969-1971) Έργο 40, Για Πιάνο 

▷Α’ Πλευρά

01. 5/8 - Χασάπικος Στον Κριό [0:00] 02. 7/8 - Χασάπικος Του Ταύρου [5:16] 03. 9/8 - Χασάπικος Των Διδύμων (Στο Ύφος Του Eric Satie) [10:25] 04. 11/8 - Χασάπικος Στον Υδροχόο) [15:12]

▷B’ Πλευρά [Ρυθμολογία. Συνέχεια...] 

05. 13/8 - Χασάπικος Της Σελήνης [19:50] 06. 15/8 - Χασάπικος Στην Παρθένο [24:01]

★ "Κύκλος Του C.N.S." (1954) Έργο 12, Κύκλος Έξη Τραγουδιών Για Πιάνο Και Φωνή [Φλέρυ Νταντωνάκη]

07. Με Πνίγει Ετούτ' Η Θάλασσα [28:51]

08. Ο Αφέντης Έφυγε Πρωί [31:10]

09. Μια Θλιμμένη Αρχόντισσα [32:51]

10. Στην Αποβάθρα [35:24]

11. Θα Περιμένω [37:23]

12. Εγώ Είμ' Ένα Σύννεφο [39:27]


————————————————————————————————————————————
🔺Σημείωμα Στον Δίσκο: 

🔸Ρυθμολογία 

"Άρχισα να γράφω τη ΡΥΘΜΟΛΟΓΙΑ στο Λονδίνο το καλοκαίρι του 1969. Θέλησα απ' την αρχή να παίξω σοβαρά, με μονούς ρυθμούς και με χασάπικα ανάμεσά τους που να εξαρτώνται από αστερισμούς. Και προπαντός, να ξαναθυμηθώ πολύ παλιούς τρόπους τους ορθόδοξους- του μπουζουκιού και των ρεμπέτικων τραγουδιών. Νομίζω πως ήμουν πια σε θέση να τ' ακούω χωρίς συναισθηματικές υπερβολές, από μακριά, πιο τεχνικά και μ' όλο το βαθύ ερωτικό -θρησκευτικό τους περιεχόμενο. Στο μεταξύ, ίσαμε σήμερα που τέλειωσα τη ΡΥΘΜΟΛΟΓΙΑ, πολλά συνέβησαν μέσα μου ώστε ν' ασχοληθώ τα τελευταία χρόνια, ολοένα και πιο αποκλειστικά, μ' αυτή την αυστηρώς ελληνική εποχή που είχε την τύχη η δικιά μου γενιά να ζήσει στα νιάτα της. Απ' το '41 ως το '50. Γύρω από κείνο τον καιρό έγραψα δραματική την ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗΣ, με θρησκευτικότητα ΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ και με σάτιρα ΤΑ 9 ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΟΣ. Και στα τρία αυτά τελευταία έργα μου θέλω να φανερώσω το πόσο σημαντικά για τους νέους Έλληνες στάθηκαν τα χρόνια εκείνα. Η ΡΥΘΜΟΛΟΓΙΑ είναι ένα παιχνίδι τρόπων και ρυθμών. Και η αναφορά μου στους αστερισμούς κι αυτό παιχνίδι, χωρίς συμβολισμό ή επιρροή απ' την αστρολογική τους σημασία. Κι όσο προχωρούσα στο σχεδίασμα του έργου, σκεφτόμουν τον ποιητή Σεφέρη. Γιατί αυτός πρώτος μας έκαμε να νιώσουμε τη σημασία ενός σοβαρού παιχνιδιού, με το Τετράδιο Γυμνασμάτων του, π.χ., που το πρωτοδιάβασα νέος πολύ, ακριβώς σ' αυτή την εποχή, της ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗΣ. Και υπήρξε αυθόρμητη η ανάγκη να του αφιερώσω τη ΡΥΘΜΟΛΟΓΙΑ. Μόνο που δε φανταζόμουν πως τούτη τη στιγμή δε θα υπήρχε ανάμεσά μας. Μα η ΡΥΘΜΟΛΟΓΙΑ δε γράφτηκε για να τον θρηνήσει. Γράφτηκε για ένα ζωντανό Σεφέρη που εξακολουθεί να ζει μαζί μας. Για τον ποιητή Σεφέρη που είχε τη δύναμη να μιλά, όταν μιλούσε, απλά, βαθιά κι ελληνικά."

Μάνος Χατζιδάκις ,Νέα Υόρκη Δεκέμβριος 1971

Η ηχογράφηση της ΡΥΘΜΟΛΟΓΙΑΣ έγινε στη Νέα Υόρκη Νέα Υόρκη, Δεκέμβριος 1971 με dolby system από τον Adrian Barber, από τις 4 μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου του 1971.

🔸Ο Κύκλος Του C.N.S.
Στον Carlo Novi Sanchez

Έργο 8 (1952-54). Σε ποίηση του συνθέτη για βαρύτονο και πιάνο. Το έργο γράφτηκε με αφορμή το θάνατο του φίλου του συνθέτη Etienne Röhrich Moritz και χαρίστηκε σ' έναν άλλο φίλο του στη Βαρκελώνη, τον Carlo Novi Sanchez. Το 1959 Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ C.N.S. παρουσιάστηκε και ως μπαλέτο από το Ελληνικό Χορόδραμα. Η ηχογράφηση έγινε στο σπίτι του Μάνου Χατζιδάκι στη Νέα Υόρκη το καλοκαίρι του 1971. Πρώτη έκδοση 1971 σε δίσκο 33 στροφών, μαζί με τη ΡΥΘΜΟΛΟΓΙΑ (Lyra 3709).