.............................................................
Σημειώσεις από το πουθενά
γράφει ο Μισέλ Φάις ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΑΝΩ ΚΑΤΩ", 21.03.26)
1.Παγκόσμια Ημέρα του ύπνου στις 18 Μαρτίου. Στη γραφή μου αντλώ συνεχώς από τα κοιτάσματα του ενύπνιου βίου. Οχι τόσο θέματα, όσο βλέμματα. Μ’ άλλα λόγια, είμαι μεθοδικά αργόστροφος (μη έξ-υπνος).
2. Εχω πολλές δυσάρεστες ή κωμικές ονομασίες για να χαρακτηρίσω αυτό που συμβαίνει, όταν μειώνονται οι δυνάμεις σου και αυξάνονται οι επιθυμίες σου για να πραγματοποιήσεις ολοένα και περισσότερα σχέδια, να υλοποιήσεις όλα αυτά που αμέλησες να κάνεις όταν ήσουν θαλερός αλλά οκνός, τότε που ήσουν βέβαιος ότι χρόνος είναι αυτό που δεν τελειώνει ποτέ - οπότε μην μπείτε στον κόπο να το κατονομάσετε εσείς στη θέση μου, μη σπεύσετε, συγκρατηθείτε, μην παραβιάζετε ανοιχτές θύρες μιας παγιωμένης κατάστασης.
3. Ολοκληρώθηκε η London Book Fair 2026 και το επιμύθιο ήταν ότι οι αναγνώστες αποζητούν αισιοδοξία και απόδραση. Κατανοητό. Αυτό με τη μαζική λογοτεχνία είναι συμβατό, με τη λογοτεχνία που αποζητά ν’ ανοίξει νέους δρόμους τι σχέση έχει…
4. Τον Γιώργο Μαρίνο τον είχα δει, τον είχα συναντήσει μέσω του Χατζιδάκι. Σόουμαν - τι απωθητική λέξη! Ηταν εκτυφλωτικός επί σκηνής, αλλά και εκτός. Προσωπικά αυτό που με μαγνήτιζε είναι ότι ήταν ευάλωτος. Η τρωτότητά του ήταν η αισθητική και η ηθική του. Αντίο, σπουδαίε…
5. Φαιδρότερη εκδοχή του υπερεκτιμημένου είναι ο αυτο-υπερεκτιμημένος.
6. «Ενας κηπάκος, σύκα, λίγο τυρί και τρεις-τέσσερις καλοί φίλοι - να ποια ήταν η τρυφή για τον Επίκουρο». (Φρ. Νίτσε) Αμφιβάλλω αν υπάρχει στην αρχαιότητα κάποιος φιλόσοφος, του μεγέθους του Επίκουρου, που να έχει υποστεί τόση βία, χλεύη και συκοφαντία από το σινάφι του.
7. Τι να πεις για αυτήν τη συγκλονιστική ταινία (La Grazia)... Το πολιτικό, υπαρξιακό, ειρωνικό, ερωτικό, ουμανιστικό βλέμμα του σπουδαίου Πάολο Σορεντίνο. Ναι, ο Τόνι Σερβίλο είναι υποδειγματικός, αλλά πάνω απ’ όλα είναι ο Ιταλός σκηνοθέτης που καδράρει έναν κόσμο που κλείνει κι έναν κόσμο που ανοίγει (μακριά από τα στερεοτυπικά αντιστερεότυπα σύγχρονων ομοτέχνων του που πασχίζουν «να αλλάξουν» τον κόσμο και τον κινηματογράφο). Ο Σορεντίνο πατάει στα χνάρια εμβληματικών Ιταλών σκηνοθετών και τα προεκτείνει με στοχασμό, αισθητική και «χάρη».