"Silver Hollow" - Skyline Trio feat. Ron Carter, Jack DeJohnette & Gonzalo Rubalcaba

 ............................................................

Skyline Trio feat. Ron Carter, Jack DeJohnette & Gonzalo Rubalcaba - "Silver Hollow"

Ron Carter - Bass

Jack DeJohnette - Drums

Gonzalo Rubalcaba - Piano

(youtube, 2.10.2019)

"Midnight Blue" · Kenny Burrell (youtube, 29.1.2016)

 ...............................................................

"Midnight Blue" · Kenny Burrell

(youtube, 29.1.2016)

"Ανάμεσα τρεις θάλασσες" Περιοχή Μουργκάνας. Τραγούδι της αγάπης. Από το χορωδιακό συγκρότημα "Ήνορο" - Καθιστικό. / Πάρτης: Σοφία Εξάρχου Γυριστής: Παναγιώτης Τέλλης (τρίφωνο) (youtube, 10.1.2023)

 ...............................................................

"Ανάμεσα τρεις θάλασσες"

Περιοχή Μουργκάνας. Τραγούδι της αγάπης. Καθιστικό.

Πάρτης: Σοφία Εξάρχου

Γυριστής: Παναγιώτης Τέλλης

(τρίφωνο)

Ανάμεσα τρεις θάλασσες, τριανταφυλλάκι μ’ κόκκινο,

πύργος θεμελιωμένος, νεράντζι και λεμόνι. (δις)

Ανάμεσα τρεις θάλασσες, πύργος θεμελιωμένος. 

Κι απάνω η κόρη κάθονταν, κι όλο φλωριά αρμαθιάζει. 

Και με τον ήλιο εμάλωνε, με τον ήλιο μαλώνει. 

-Για έβγα ήλιε μ’ για να βγω, για λάμψε για να λάμψω. 

Κι αν λάμψεις ήλιε μια φορά, καίγονται τα χορτάρια. 

Κι αν λάμψω ήλιε μου κι εγώ, καίγονται παλικάρια.

"Country" · Keith Jarrett · Jan Garbarek · Palle Danielsson · Jon Christensen (Released on: 1978-06-01 & youtube, 30.7.2018)

 ...............................................................

"Country" · Keith Jarrett · Jan Garbarek · Palle Danielsson · Jon Christensen

(Released on: 1978-06-01 & youtube, 30.7.2018)

"An Ancient Song" - Louis Tillett & Charlie Owen (From "Midnight Rain", 1995 & youtube, 27.10.2015)

 .............................................................

"An Ancient Song" - Louis Tillett & Charlie Owen

From "Midnight Rain", 1995

"H αλμυρή λίμνη" ποίημα του Yvan Goll (1891 - 1950) Μετάφραση: Δ. Π. Παπαδίτσας Πηγή: Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου (επιμ.), δεν άνθησαν ματαίως, Ανθολογία Υπερρεαλισμού, Νεφέλη 1980.

 ...............................................................

                 Yvan Goll (1891-1950)

"H αλμυρή λίμνη"

Το φεγγάρι γλείφει σα χειμωνιάτικο ζωο το αλάτι των χεριών σου,

Μα τα μενεξεδένια μαλλιά σου αφρίζουν σαν ένας θάμνος κουφοξυλιάς,

Που μέσα του κραυγάζει ο μικρός έμπειρος μπούφος.

Ιδού για μας χτισμένη η ζηλεμένη ονειροπολιτεία,

Που οι δρόμοι της είναι μαύροι και άσπροι.

Συ περπατάς πάνω στο σπιθοβόλο χιόνι της ελπίδας,

Για μένα στήνονται τα σίδερα της σκοτεινής γνώσης.

Κατάντικρυ στον ουρανό είναι τα σπίτια με κιμωλία ζωγραφισμένα

Κι οι πόρτες τους από χυτό μολύβι·

Ψηλά μονάχα κάτω απ’ την κορφή φυτρώνουν κίτρινα κεριά

Σαν πρόκες σε αναρίθμητες νεκρόκασσες.

Όμως σε λίγο θα `μαστε στην αλμυρή λίμνη.

Εκεί τα παγοπούλια μας παραμονεύουν με τα μακριά τους ράμφη.

Που όλη τη νύχτα με γυμνά χέρια τα παλεύω,

Πριν από μας τα ζεστά πούπουλά τοςυ ετοιμάζουν τη φωλιά.

Μετάφραση: Δ. Π. Παπαδίτσας

Πηγή: Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου (επιμ.), δεν άνθησαν ματαίως, Ανθολογία Υπερρεαλισμού, Νεφέλη 1980.

"Mercy, mercy, mercy "· Cannonball Adderley (youtube, 24.8.2016)

 ..............................................................

Mercy, mercy, mercy · Cannonball Adderley

Composer Lyricist: Josef Zawinul

(youtube, 24.8.2016)

"Το κατώγι" ποίημα του Γιώργη Παυλόπουλου (1924-2008) (εκδ. Κίχλη, 2017)

 ..............................................................

              Γιώργης Παυλόπουλος (1924 - 2008)

Το κατώγι

Μνήμη του Μακρυγιάννη

Στον Ποιητή Γιώργο Σεφέρη

Βρεθήκαμε κλεισμένοι τότε με τον Ποιητή σ’ ένα παλιό σπίτι

κι άρχισα πάλι να ψάχνω για κάτι χαρτιά ενός δικού μας

που γύρευε Δικαιοσύνη

ακούγοντας ολοένα τη φωνή του να λιγοστεύει χωρίς να παραδίνεται

τη φωνή του ν’ αντέχει όσο είναι ο κόσμος τούτος κι ακόμη

όταν κανένας πια δε θα υπάρχει.

Ήταν σκοτεινά κι ανάβοντας το λυχνάρι για να φωτιστούμε

είδα μια κασέλα και την άνοιξα με την τρεμούλα της ελπίδας

όμως δε βρήκα τίποτε, μονάχα σκόνη από φθαρμένα

πράγματα που έλιωναν και τά ’τρωγε ο καιρός

και μια πιστόλα φυλαγμένη στο βάθος· δοκίμασα θαρρώ να την κρατήσω.

Ο αγέρας κατεβαίνοντας από το κάστρο δαιμόνιζε το σπίτι

και στο κατώγι θά ’λεγες πως κάποιος ξεκάρφωνε τους νεκρούς

χώμα και κόκαλα. Έπειτα ησυχία. Και πάλι ο αγέρας

σαν ποδοβολητό αλόγου κοντά στον τοίχο του περιβολιού

έφευγε ξαναγύριζε και ξαφνικά πηδώντας το λάκκο του ονείρου μου

μπήκε στην αυλή, ακούστηκαν στις πλάκες καθαρά τα πέταλά του

πέρασε τα χαγιάτια κι ανέβηκε τριποδίζοντας τη σκάλα.

Σπρώχνοντας τότε την πόρτα στάθηκε ανάμεσά μας

λυτό ξεκαπίστρωτο λαχανιάζοντας ιδρωμένο ένα άσπρο άλογο.

Μας κοίταξε περίλυπο στα μάτια και σηκώνοντας το πόδι

χτύπησε δυνατά στο πάτωμα με την οπλή κι έσπασε το σανίδι.

«Σκύψε, τί βλέπεις;» μου είπε ο Ποιητής

και γονατίζοντας πάνω από το μαύρο άνοιγμα

είδα και γνώρισα κει κάτω πλήθος αλυσοδεμένους

γεμάτο το κατώγι λιωμένα κορμιά που στενάζανε και γύρευαν Δικαιοσύνη.

Έτσι με πήρανε τα κλάματα καθώς ξημέρωνε

και βγήκα κι ακούμπησα στον τοίχο του περιβολιού.

Γύρω μου κανείς. Μήτε ο Ποιητής μήτε το άσπρο άλογο.

Χάραζε η μέρα σκοτεινή. Μονάχα πίσω από τα κυπαρίσσια

το φως ενός σπαθιού κρεμόταν στον αγέρα.

Γιώργης Παυλόπουλος (1924 - 2008)

Απρίλης 1969

Πηγή: Το κατώγι, 1971, Ποιήματα 1943-2008, Κίχλη, 2017.

"Η Κυψέλη που βουλιάζει" έγραψε ο Θωμάς Τσαλαπάτης ("Εφημερίδα των Συντακτών"/"Ανοχύρωτη Πόλη", 3-4.10.2026)

...............................................................

Η Κυψέλη που βουλιάζει

Αυτό που βιώνουμε είναι βιασμός. Μια βρόμικη αλλοίωση των ζωών, της κουλτούρας της πόλης, του αττικού τοπίου, της μακράς και της βραχείας ιστορίας της

έγραψε ο Θωμάς Τσαλαπάτης ("Εφημερίδα των Συντακτών"/"Ανοχύρωτη Πόλη", 3-4.10.2026)

Το μετρό περνάει κάτω από την πόλη μας κόβοντας τις ρίζες των κατοικιών. Η πόλη αυτή είναι μια πλημμύρα ανθρώπων. Γεμάτη. Διαρκώς γεμάτη. Τα μέσα μεταφοράς τη διασχίζουν αλλά δεν την εξυπηρετούν.

Πάρε το 224 ή το 022 ένα τυχαίο μεσημέρι και θα καταλάβεις τι σημαίνει να εξευτελίζεσαι μέσα από την πιο καθημερινή δραστηριότητα. Εδώ είμαστε πεσμένοι ο ένας πάνω στον άλλο και προσπαθούμε να τα βγάλουμε πέρα. Οταν έγινε γνωστό πως θα ξεκινήσει νέα γραμμή του μετρό πολλοί χαμογέλασαν. Οι πιο πολλοί -σχεδόν όλοι- ειρωνικά. Η εμπειρία βλέπετε. Πολλοί είπαν πως το έργο αυτό δεν θα γίνει ποτέ, πως ολόκληρη η περιοχή θα μετατραπεί σε ένα ατελείωτο γιαπί για χρόνια. Η Κυψέλη άλλωστε (όπως και πολλές περιοχές της Αθήνας) είναι ένας ασθενής με τον θώρακα μονίμως ανοικτό για διαφορετικές επεμβάσεις: καλώδια, φυσικό αέριο, παροχές. Και ο ασθενής μονίμως ξαπλωμένος.

Οσοι μεγαλώσαμε εδώ θυμόμαστε αυτόν τον θόρυβο που συνεχίζει. Ηταν τα τρυπάνια και τα Black & Decker της αντιπαροχής. Στο πάνω μέρος της Κυψέλης ολόκληρες γειτονιές μετατράπηκαν σε απρόσωπες προθήκες ανθρώπων. Θυμάμαι την οικοδομή απέναντι από το σπίτι μου να κοπανάει αμείλικτα ενώ έδινα πανελλήνιες και προσπαθούσα να διαβάσω, σαν ο ήχος της άχρηστης γνώσης να είχε βρει εδώ τη σωστή του τονικότητα. Τα τρυπάνια συνεχίζουν και σήμερα. Είναι οι ατελείωτες επιδιορθώσεις της Airbnb μεταμόρφωσης. Διαμερίσματα που αδειάζουν, που γίνονται εύχρηστα για βιαστική χρήση. Βολικά και απρόσωπα, ροκανίζοντας τον κοινωνικό δεσμό της γειτονιάς. Μαθαίνεις όμως να ζεις εδώ. Παρά το γεγονός πως η πόλη χτίστηκε στραβά, δομήθηκε πάνω σε ρέματα και χειμάρρους από μεθυσμένους εργολάβους και μεγαλομανείς μηχανικούς. Ετσι τη βρήκαμε την πόλη και την κατοικήσαμε.

Τις τελευταίες εβδομάδες οι ρίζες των σπιτιών κόβονται από την έλλειψη σχεδίου. Τοίχοι στραβώνουν, κτίρια κουνιούνται, υπόγεια πλημμυρίζουν. Ολα μοιάζουν με τα πρώτα καρέ ενός αυτοκινητικού δυστυχήματος σε αργή κίνηση. Γιατί η μαλακία -το ξέρεις- θα γίνει. Και οι γείτονές μου, λίγο πιο κάτω από εκεί που μένω, τρέμουν και οργίζονται κάθε φορά που ακούν τις δηλώσεις του υφυπουργού Υποδομών. Νιώθουν κοροϊδία, γελοιότητα, σαν να τους λερώνει μια βρόμα προφορική. Ανθρωποι που ζούσανε εδώ μια ζωή, άνθρωποι που με το ζόρι καταφέρνουν να συμπληρώσουν τα χρήματα για να πληρώσουν το ενοίκιο του μήνα και κάποιοι που δανείστηκαν από χίλιες μπάντες και θα ξεχρεώνουν μια ζωή για ένα σπίτι σε ένα κτίριο που τώρα κουνιέται και αύριο μπορεί να πέσει.

Τα σπίτια είναι παλιά, δεν αντέχουν στην ανάπτυξη. Λίγο-πολύ αυτό ήταν το ρεζουμέ από τα σχόλια του υφυπουργού πριν από μερικές εβδομάδες σε τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε. Υπενθυμίζοντάς μας πως δεν υπήρξε ποτέ πιο τοξική και πιο ταξική κυβέρνηση που να έχει περάσει από αυτή τη χώρα. Ακόμα και το σπίτι σου σε αυτή τη συνθήκη μπορεί να είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια, κάτι αδιάφορο σε έναν κακόγουστο και χυδαίο σχεδιασμό ηλίθιων ανθρώπων που δεν μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνουν οι ανθρώπινες ζωές, η καθημερινότητα, οι κοινότητες.

Αυτό που βιώνουμε είναι βιασμός. Από την Κυψέλη μέχρι το Ελληνικό και από τον εξευγενισμό των γειτονιών μέχρι το άδειασμα του κέντρου. Μια βρόμικη αλλοίωση των ζωών, της κουλτούρας της πόλης, του αττικού τοπίου, της μακράς και της βραχείας ιστορίας της. Μια επέλαση των κατσαπλιάδων που στη λαίμαργη πορεία τους δεν διστάζουν να βυθίσουν κτίρια, να φράξουν πλατείες, να βιάσουν τον συλλογικό ορίζοντα. Χωρίς σχέδιο, χωρίς πρόληψη, χωρίς μέριμνα.

Γιατί αυτό που ορίζουν ως ανάπτυξη δεν είναι τίποτα άλλο από ένα καρκίνωμα και τα κτίρια που τρίζουν στην Κυψέλη μία από τις πολλές μεταστάσεις του.