...............................................................
Lyrics by Somi Kakoma
Music by Somi Kakoma and Cobhams Asuquo.
(youtube, 10.6.2026)
Κυριακή 9 Αυγούστου 2026
We're All Falling (Official Lyric Video) - Somi Lyrics by Somi Kakoma / Music by Somi Kakoma and Cobhams Asuquo. (youtube, 10.6.2026)
Lyrics by Somi Kakoma
Music by Somi Kakoma and Cobhams Asuquo.
Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026
Quantz: Complete Flute Sonatas, Vol. 2 Composer: Johann Joachim Quantz Artists: Benedek Csalog (Baroque flute), Dóra Pétery (harpsichord) & Fanni Edőcs (harpsichord) (youtube, 28.7.2026)
...............................................................
Composer: Johann Joachim Quantz
Artists: Benedek Csalog (Baroque flute), Dóra Pétery (harpsichord) & Fanni Edőcs (harpsichord)
Tracklist:
Flute Sonata in D Major, QV 1:47: 0:00:00 I. Cantabile mà con affetto 0:03:40 II. Allegro di molto mà fiero 0:08:53 III. Vivace
Flute Sonata in G Major, QV 1:107: 0:24:10 I. Affettuoso 0:27:22 II. Presto 0:29:50 III. Allegro ma non tanto
Flute Sonata in G Major, QV 1:99: 0:30:56 I. Larghetto 0:34:21 II. Allegro di molto 0:37:08 III. Presto
Flute Sonata in B Minor, QV 1:171: 0:39:44 I. Affettuoso 0:42:14 II. Presto 0:44:19 III. Allegro assai
Flute Sonata in D Major, QV 1:30: 1:03:17 I. Arioso mà larghetto 1:05:57 II. Allegro assai, mà fiero 1:08:57 III. Presto
Flute Sonata in D Major, QV 1:42: 1:11:44 I. Allegro assai 1:14:39 II. Arioso 1:17:59 III. Alla forlana, mà presto
Flute Sonata in D Major, QV 1:48: 1:21:10 I. Grave e sostenuto 1:23:14 II. Presto 1:25:57 III. Allegro
Flute Sonata in G Minor, QV 1:116: 1:58:53 I. Grave 2:02:22 II. Allegro 2:05:02 III. Lento - Tempo di menuetto
Flute Sonata in B Minor, QV 1:173: 2:08:02 I. Andante moderato 2:10:15 II. Allegro 2:13:34 III. Vivace
Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026
"Circles" - George Gurdjieff (youtube, 17.3.2013)
...............................................................
(youtube, 17.3.2013)
"90 χρόνια ελληνικού φασισμού" έγραψε ο Κύρκος Δοξιάδης ("Εφημερίδα των Συντακτών", 4.8.2026)
..............................................................
90 χρόνια ελληνικού φασισμού
Από τον 19ο αιώνα, η ελληνική άρχουσα τάξη είχε μάθει να κυβερνά σχεδόν αποκλειστικά με τον βούρδουλα του καταπιεστικού κράτους
έγραψε ο Κύρκος Δοξιάδης ("Εφημερίδα των Συντακτών", 4.8.2026)
Από μία άποψη, η σύγχρονη εποχή αρχίζει κατά την περίοδο από το 1922 έως το 1933 – από τότε δηλαδή που ο φασισμός και ο ναζισμός άρχισαν να είναι κυρίαρχοι στην Ιταλία και στη Γερμανία αντίστοιχα.
Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να δεχτούμε κάτι τέτοιο, αν συμφωνήσουμε ότι η διάκριση μεταξύ νεωτερικότητας και σύγχρονης εποχής συνίσταται στο ότι η δεύτερη δεν είναι παρά η ιστορική δοκιμασία των προϋποθέσεων της πρώτης. Και ότι η πρώτη δεν είναι απλώς μια ιστορική περίοδος, την έναρξη της οποίας όλοι, με λίγο-πολύ αυθαίρετο τρόπο, τοποθετούν κάπου μεταξύ Αναγέννησης και Βιομηχανικής Επανάστασης, αλλά μια κοινωνική, πολιτική και διανοητική κατάσταση που συναντάμε στην ιστορία της Δύσης και που ορίζεται επί τη βάσει του πλέγματος λόγων και πρακτικών που συναποτελούν τον Διαφωτισμό.
Η ιστορική δοκιμασία των προϋποθέσεων της νεωτερικότητας ως κατάστασης Διαφωτισμού, από την επικράτηση του φασισμού και του ναζισμού κι έπειτα, ποτέ δεν έπαψε να ισχύει. Ακόμη και μετά την ήττα του χιτλερικού ναζισμού στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, η έμπρακτη αμφισβήτηση των κοινωνικο-πολιτικών και ιδεολογικών προϋποθέσεων του Διαφωτισμού πάντοτε απειλούσε τις δυτικές χώρες: είτε με τη μορφή νεο-φασιστικών, νεο-ναζιστικών και ακροδεξιών εν γένει οργανώσεων και κινημάτων, είτε με τη μορφή στρατιωτικών δικτατοριών που είχαν ως -υπόρρητο, έστω- πρότυπο τη φασιστική Ιταλία και τη ναζιστική Γερμανία. Η όλη θεωρητική συζήτηση περί «μετα-νεωτερικότητας» αγνοεί το γεγονός ότι, στο εσωτερικό της νεωτερικότητας και πολύ πριν από τη λεγόμενη «μετα-νεωτερική» εποχή, υπήρξε και εξακολουθεί να υπάρχει μια πρακτική αμφισβήτησή της πολύ πιο κρίσιμα απειλητική απ’ όσο η «δυσπιστία απέναντι στις μεγάλες αφηγήσεις».
Υπ’ αυτή την έννοια, η 4η Αυγούστου 1936 σηματοδοτεί την έναρξη της «σύγχρονης εποχής» στην Ελλάδα. Με μία σημαντική όμως διαφορά από τη σύγχρονη εποχή των δυτικών χωρών. Παρ’ ότι οι αρχές του Διαφωτισμού και η συνακόλουθη επιστημονική ορθολογικότητα όντως σε έναν βαθμό στηρίχτηκαν στην αρχαία ελληνική σκέψη, η νεοελληνική κοινωνία πόρρω απείχε από το να στηρίζεται, πρακτικά ή ιδεολογικά, στις εν λόγω αρχές. Από τον 19ο αιώνα, η ελληνική άρχουσα τάξη είχε μάθει να κυβερνά σχεδόν αποκλειστικά με τον βούρδουλα του καταπιεστικού κράτους, καθώς και με τον ασύδοτο προνεωτερικό αυταρχισμό των τσιφλικάδων τον οποίο κατ’ ουσίαν ουδέποτε απέβαλε.
Ο ελληνικός φασισμός λοιπόν, από τότε που κυριάρχησε για πρώτη φορά, δεν ήταν τόσο μια αμφισβήτηση των προϋποθέσεων της νεωτερικότητας και του Διαφωτισμού όσο μια εμφανής πλέον επιβεβαίωση του γεγονότος ότι οι εν λόγω προϋποθέσεις ουσιαστικά ποτέ δεν ίσχυαν στη νεοελληνική κοινωνία. Εξ ου και το ότι, παρά το έπος του ελληνο-ιταλικού πολέμου και τον ηρωισμό της ΕΑΜικής αντίστασης, από το 1936 έως το 1974 παρατηρείται μια αδιάλειπτη συνέχεια ακραιφνώς φασιστικών και φασιστοειδών καταστάσεων που διαδέχονταν η μια την άλλη με έναν σχεδόν λογικό ειρμό: μεταξική δικτατορία, ναζιστική κατοχή με δωσίλογους και ταγματασφαλίτες, μετεμφυλιακό κράτος και παρακράτος, που κατά μέγα μέρος στηριζόταν στους τελευταίους και που κατέληξε στη χουντική επταετία.
Μάλλον πιο σημαντική όμως, καθ’ ότι μακροπρόθεσμα πιο επικίνδυνη, ήταν η αδιάλειπτη συνέχεια του ελληνικού φασισμού μετά το 1974. Μετά την παταγώδη πολιτική και ιδεολογική αποτυχία της χούντας και με δεδομένη τη στρατηγική οργανικής ενσωμάτωσης του ελληνικού μεγάλου κεφαλαίου στον ευρωπαϊκό καπιταλισμό, πρώτα με την ΕΟΚ και κατόπιν με την ευρωζώνη, ο ελληνικός φασισμός αναγκάστηκε κατά διαστήματα να λειτουργεί υποδόρια. Κυρίως αλλά όχι αποκλειστικά, οι δραστηριότητες του μεταδικτατορικού ελληνικού φασισμού περιστρέφονταν γύρω από τον βασικό πυλώνα της μεταχουντικής Δεξιάς, ήτοι το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Μετά την «αριστερή παρένθεση» 2015-2019, αλλά και ιδίως μετά τη σχεδόν ολοκληρωτική πλέον αφάνιση της Αριστεράς, ο νεοδημοκρατικός φασισμός έχει πλέον «ξεσαλώσει». Σε συμβολικό επίπεδο, αυτό φαίνεται και στη δημόσια παρουσία των στελεχών. Ο Ιωάννης Λαδάς, ως αρχιμπάτσος της χούντας, κυκλοφορούσε με σκούρα γυαλιά. Εκσυγχρονισμένος φασισμός: το πνευματικό τέκνο του Παττακού που είναι τώρα υπουργός Υγείας απειλεί τους πολίτες με… «έξυπνα γυαλιά».
● Ομότιμος καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026
"Εμπρός, αδέλφια, να αγοράσουμε το τρόπαιο!" έγραψε ο Νίκος Παπαδογιάννης (https://www.gazzetta.gr, 30 Ιουλίου 2026)
...............................................................
Εμπρός, αδέλφια, να αγοράσουμε το τρόπαιο!
έγραψε ο Νίκος Παπαδογιάννης (https://www.gazzetta.gr, 30 Ιουλίου 2026)
Ο Νίκος Παπαδογιάννης πιστεύει ότι οι ομάδες του Ομπράντοβιτς και του Μπαρτζώκα δεν χρειάζονταν αυτή την εξωφρενική επίδειξη πλούτου.
Δηλαδή τώρα εσάς σας αρέσει που ο Παναθηναϊκός έχει προϋπολογισμό 60 εκατομμυρίων ευρώ; Σας αρέσει που οι «αιώνιοι» έχουν και οι δύο μαζί πάνω από 50 εκατομμύρια κουμπαρά μόνο και μόνο για τις καθαρές αποδοχές των παικτών; Σας αρέσει που ξοδεύεται ζεστό χρήμα για ρήτρες «buy out» και που οι ομάδες μας -ιδίως ο Παναθηναϊκός- καταστρατηγούν συνειδητά το salary cap συμβιβασμένες με τα βαριά πρόστιμα που θα πληρώσουν;
Σας αρέσει που διαλύουν την αγορά προσπαθώντας να αγοράσουν το ευρωπαϊκό τρόπαιο και να φτάσουν πρώτοι, ο καθένας για λογαριασμό του, στο νήμα του εγχώριου πρωταθλήματος; Σας αρέσει που το μέσο συμβόλαιο των αθλητών τους είναι πλέον επταψήφιο και που παίκτες με ηγεμονικές συμφωνίες αισθάνονται κακοπληρωμένοι;
Εμένα ομολογώ ότι δεν μου αρέσει καθόλου. Και -για να προλάβω τους κακεντρεχείς- δεν το χρωματίζω πράσινο ή κόκκινο ούτε με ενδιαφέρει ποιος από τους δύο πληρώνει περισσότερα. Μπάσκετ θέλω να δω, όχι αλαζονική επίδειξη πλούτου και κούρσα εξοπλισμών.
Ο Παναθηναϊκός μπορεί να αναδεικνύεται πρωταθλητής στο παζάρι και στο αλισβερίσι, αλλά αυτό οφείλεται στην περυσινή αποτυχία του, οπότε θα πρέπει να προστεθεί στην εξίσωση η ανάγκη να καλυφθεί το χάντικαπ και να διορθωθούν οι κραυγαλέες αστοχίες (π.χ. στο θέμα του προπονητή).
Ο Ολυμπιακός, άλλωστε, θα αναγκαστεί να εκταμιεύσει πολύ χρήμα για τις εργασίες αναδόμησης του ΣΕΦ και -ως προσφάτως επιτυχημένος- δεν χρειάζεται να αλλάξει πολύ τη συνταγή, ειδάλλως είμαι βέβαιος ότι θα έκανε και αυτός τα ίδια.
Εάν ειπώθηκε μία κουβέντα αντίστασης στη silly season του φετινού καλοκαιριού, ήταν εκείνη που βγήκε από τα χείλη του Γιώργου Αγγελόπουλου μετά το μίνι αντάρτικο του Γουόκαπ: «Ζητάτε αυξήσεις όταν η ομάδα κερδίζει αλλά δεν δέχεστε μειώσεις όταν σέρνεστε». Κάπως έτσι, τέλος πάντων.
Ακόμα και αυτός ο αφορισμός, όμως, ακούστηκε εκτός τόπου και χρόνου και αναχρονιστικός. Όταν κυκλοφορούν τα εκατομμύρια σε ρυθμό παράνοιας, η κοινή λογική δεν βρίσκει χώρο για να αναπνεύσει. Οι Αγγελόπουλοι μπορεί να έχουν δίκιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα μπορέσουν να κλείσουν τα αυτιά του Γουόκαπ και του Ντόρσεϊ απέναντι στο τραγούδι των σειρήνων. Όπως δεν μπόρεσε ο Παναθηναϊκός να σφαλίσει τα αυτιά του Τσέντι Όσμαν.
Ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός έχουν στο τιμόνι τους δύο καλύτερους προπονητές της Ευρώπης, δύο από τους τρεις ή τέσσερις για να μη με πείτε υπερβολικό. Θα περίμενε κανείς, ειδικά στην περίπτωση του Ομπράντοβιτς, να περάσει σε πρώτη γραμμή το μοντέλο του προπονητή και όχι αυτό του ταύρου που μπουκάρει στο υαλοπωλείο με καπνούς να βγαίνουν από τη μύτη.
Ο κραταιός Παναθηναϊκός του «Ζοτς» δεν χτίστηκε φυσικά με ψίχουλα, αλλά ήταν η κατ’ εξοχήν ομάδα του προπονητή και της μεθόδου, αυτή που άγγιζε με τα νύχια της πιο πέρα από εκεί που έφταναν τα χέρια της. Το ίδιο και ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα, όχι μόνο φέτος, αλλά σε ολόκληρη τη σπαστή οκταετία του Bartzokas-ball.
Ήλπιζα ότι η φετινή σεζόν στα γήπεδά μας θα είναι μία πολύμηνη παρτίδα σκακιού και όχι στριπ πόκερ. Το modus operandi των ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη, συλλόγων και κυρίως Εθνικής, ήταν ανέκαθεν να ξεγυμνώνουν τον αντίπαλο με μπάσκετ και όχι με μεταγραφές.
Με προϋπολογισμό 40-60 εκατομμυρίων ευρώ, οι «αιώνιοι» χάνουν από τα αποδυτήρια το δικαίωμα στην αποτυχία και ανοίγουν την πόρτα στην αμφισβήτηση, στη γκρίνια, στην εσωστρέφεια, στα μισόλογα, στις ταξικές διακρίσεις μέσα στα αποδυτήρια.
Ή μήπως ήταν κάτι λιγότερο από «Τιτανικός» η πορεία του περυσινού Παναθηναϊκού, με το πολλαπλό φιάσκο Αταμάν, Σορτς, Χολμς και το χαμένο ποντάρισμα στο φάιναλ φορ της Αθήνας; Η πρόσληψη του Ομπράντοβιτς ήταν ένα εξαίρετο δείγμα αυτοκριτικής, αλλά τα συμβόλαια των 4-5 εκατομμυρίων σε παίκτες που δεν είχαν καν ονειρευτεί τόσο χρήμα στη ζωή τους θολώνουν το στίγμα.
Ο Ολυμπιακός πάλι σήκωσε το τρόπαιο που ονειρευόταν πέντε χρόνια, αλλά ας μη ξεχνάμε ότι κινδύνευσε με νίλα από μία αποδεκατισμένη Ρεάλ και με όλες τις μάρκες (έδρα κλπ.) ακουμπισμένες στο κόκκινο. Είναι βέβαιο ότι τα έκανε όλα σωστά στη χρηματοοικονομική πολιτική του και ότι είχε την πολυτέλεια να δυσαρεστήσει βασικά στελέχη (Φαλ, Γουόκαπ) οδηγώντας τα προς την έξοδο;
Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι δίκαιο να τοποθετώ τους δύο «αιώνιους» στο ίδιο τσουβάλι σε ό,τι έχει να κάνει με τη θερινή συμπεριφορά τους, αλλά το οικονομικό ισοζύγιο δεν είναι πολύ διαφορετικό από ΟΑΚΑ σε ΣΕΦ και τούμπαλιν. Η αξία των συμβολαίων των παικτών του Ολυμπιακού, που έχει ακόμη εκκρεμότητες να διευθετήσει, πλησιάζουν ήδη τα 25 εκατομμύρια ευρώ. Του Παναθηναϊκού, βέβαια, ξεπέρασαν πια τα 32.
Πώς να αισθάνονται άραγε ο Γουόρντ και ο Γκραντ, που με συμβόλαιο 1 - 1,2 εκατομμύρια δεν ανήκουν καν στο Top-10 των ακριβοπληρωμένων της ομάδας τους; Προσωπικά πιστεύω ότι τα μεγαλύτερα συμβόλαια θα έπρεπε ντε φάκτο και ντε γιούρε να τα έχουν οι προπονητές, αλλά αφήστε με εμένα, εγώ ζω ακόμη στη δεκαετία του ‘90.
Τέλος πάντων, δικά τους είναι τα λεφτά και ας τα κάνουν ό,τι θέλουν, ιδίως τώρα που, ως …γηπεδούχοι, έχουν τον τρόπο να κάνουν την εταιρία τους κερδοφόρα ή τουλάχιστον όχι ζημιογόνα (και δυνητικά να προσελκύσουν νέους συνεταίρους). Ένα «δεν μ’ αρέσει» πέρασα απλά να πω, εγώ ο αιρετικός, ακριβώς επειδή το νεοπλουτίστικο μοντέλο της ΤΣΣΚΑ (και πιο πρόσφατα π.χ. της Χάποελ) προκαλούσε σε όλους μας αποστροφή.
Θυμάστε τον τελικό του 2012 στην Κωνσταντινούπολη; Ή του 2002 στη Μπολόνια; Όσο και αν έχουν αλλάξει οι καιροί, η ελληνική σχολή δεν πόνταρε σχεδόν ποτέ στο πορτοφόλι της για να κατακτήσει την Ευρώπη. Και όταν το έκανε -π.χ. την εποχή Τσίλντρες στον Ολυμπιακό- έφαγε τα μούτρα της.
Ακόμα και στο ΝΒΑ, οι super teams δεν είναι πια της μοδός, αφού το κόλπο σπανίως πιάνει. Ελπίζω ότι όταν ανάψουν τα φώτα θα δούμε κανονικό μπάσκετ και όχι ένα διαρκές All-Star Game με πράσινους και κόκκινους κόκκους.
Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026
"Lament For The Living" - Chet Baker (youtube, 27.7.2018)
...............................................................
(youtube, 27.7.2018)
"Τ' αδέρφια μου" ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη (1919 - 2005) Από τη συλλογή "ΤΑ ΦΑΣΜΑΤΑ ή Η ΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ"
..............................................................
Μίλτος Σαχτούρης (1919 - 2005)
Τ' αδέρφια μου που χάθηκαν εδώ κάτω στον κόσμο
είναι τ' αστέρια που τώρα ανάβουν ένα ένα στον ουρανό
και να ο μεγαλύτερος
με μια ανοιξιάτικη μαύρη γραβάτα
που χάθηκε μέσα σε σπηλιές θεόστραβες
καθώς κυλούσε παίζοντας
πάνω σε ανεμώνες κόκκινες
γλίστρησε
μες στου θηρίου τ’ άγριου τα ματωμένο στόμα
ύστερα ο άλλος μου αδερφός που κάηκε
πουλούσε κίτρινα βεγγαλικά
πουλούσε κι άναβε κίτρινα βεγγαλικά
-Όταν ανάβουμε -έλεγε- φωτιά
θα διώξουμε από τους κήπους τα φαντάσματα
θα πάψουν να μολύνουν τους κήπους τα φαντάσματα
-Όταν ανάβουμε -έλεγε- κίτρινα βεγγαλικά
μια μέρα θ’ ανάψει ο ουρανός γαλάζιος
κι ύστερα ο τρίτος και ο πιο μικρός
που έλεγε πως είναι νυχτερίδα
γι’ αυτό αγαπούσε τα φεγγάρια
και τα φεγγάρια μια νύχτα τον εζώσανε
κόλλησαν γύρω γύρω και τον έκλεισαν
κόλλησαν γύρω γύρω και τον έπνιξαν
τον έλιωσαν γύρω γύρω τα φεγγάρια
Τ' αδέρφια μου που χάθηκαν εδώ κάτω στον κόσμο
είναι τ' αστέρια που τώρα ανάβουν ένα ένα στον ουρανό
Μίλτος Σαχτούρης (29.7.1919 - 29.3.2005)
Από τη συλλογή "ΤΑ ΦΑΣΜΑΤΑ ή Η ΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ"
Quantz: Complete Flute Sonatas, Vol. 1 (youtube, 2.7.2024)
...............................................................
Composer: Johann Joachim Quantz
Artists: Benedek Csalog (Baroque flute) & Dóra Pétery (harpsichord)
Tracklist:
Flute Sonata in G Major, QV 1:112: 0:17:46 I. Cantabile 0:21:32 II. Allegro di molto mà fièro 0:26:21 III. Vivace, mà gracioso
Flute Sonata in B-Flat Major, QV 1:153: 0:39:43 I. Cantabile 0:41:28 II. Alla breve 0:43:14 III. Vivace
Flute Sonata in G Major, QV 1:97: 0:54:22 I. Arioso 0:58:11 II. Allegro assai
1:00:41 III. Vivace
(youtube,2.7.2024)
"ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ" ποίημα του Νίκου - Αλέξη Ασλάνογλου (1931 - 1996) Από τη συλλογή "Νοσοκομείο Εκστρατείας" και τον "Δύσκολο Θάνατο" (εκδ. Εγνατία, 1978)
...............................................................
Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου (1931- 1996)
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Συναντηθήκαμε αργά το απόγευμα κάπου προς τον παλιό
/σταθμό.
Φυσούσε από το πρωί και η θάλασσα ήταν έρημη στα
καφενεία και στα τραμ της αφετηρίας.
Κοιτούσα τα χέρια του που έσφιγγαν ήρεμα, με κρυφή συγκα-
τάθεση, τα δικά μου. Μες στο σακίδιο ήταν όλος ο κόσμος
του - πουλόβερ, βιβλία, γράμματα... Έπρεπε νάρχονταν
τα πράγματα αλλιώς, μα το θελήσαμε τάχα
Άχρωμο φως, μια Κυριακή φθινοπωριάτικη, καμιά ελπίδα.
Μικρά ταξίδια στις ακτές, όλα χαλάσανε. Θεέ μου τόση ερημιά
Έβρεχε στην επιστροφή και ο αυτοκινητόδρομος γέμισε
φωτεινά σήματα, πικρά ολομόναχα φώτα
Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)
Από τη συλλογή "Νοσοκομείο Εκστρατείας" και τον "Δύσκολο Θάνατο" (εκδ. Εγνατία, 1978)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)