"ΑΣΗΜΑΝΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ" ποίημα από τη συλλογή του ποιητή Θωμά Γκόρπα "Στάσεις στο μέλλον" (εκδ."Εγνατία", 1979) και τον "Χαρτοκόπτη" του ποιητή και φίλου στο fb Γιώργου Χ. Θεοχάρη (facebook, 20.9.2026)

 ..............................................................

          Θωμάς Γκόρπας (1935 - 2003)

"ΑΣΗΜΑΝΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ"


Στις εννιά το βράδι
ο νεαρός
με το μπλε κουστούμι
και την κόκκινη γραβάτα του σαββατοκύριακου
έβαλε χέρι
στα πισινά του δουλικού που θαύμαζε τη βιτρίνα
με το γιαούρτι του σπιτιού στα δυο του χέρια.
Τα μάτια του δουλικού δυο
ματωμέν' αστέρια.
Η καρδιά του
κύλησε
στο πεζοδρόμιο.

Δε φώναξε
-Βοήθειααα...
Δεν παρακάλεσε για τίποτε.
Ήξερε
Για τούτο έφυγε με το γιαούρτι του σπιτιού στα δυο του χέρια.
Και μεις βαλθήκαμε να ψάχνουμε για την τιμή μας
που κύλησε
κατά λάθος
στο ρείθρο...

Από τη συλλογή του ποιητή Θωμά Γκόρπα "Στάσεις στο μέλλον" (εκδ."Εγνατία", 1979) και τον "Χαρτοκόπτη" του ποιητή και φίλου στο fb Γιώργου Χ. Θεοχάρη (facebook, 20.9.2026)

"Οι κρυφές αλήθειες των χαρτών" έγραψε ο Μανώλης Πιμπλής ("Εφημερίδα των Συντακτών", 14.9.2026)

 .............................................................

Οι κρυφές αλήθειες των χαρτών

Η «ιδεολογία» των χαρτών άρχισε να αποτελεί τα τελευταία χρόνια αντικείμενο συζήτησης

έγραψε ο Μανώλης Πιμπλής ("Εφημερίδα των Συντακτών", 14.9.2026)

Πριν από πολλά χρόνια σε μια συνέντευξη που έπαιρνα από τον ελληνικής καταγωγής συγγραφέα, παραγωγό και σεναριογράφο Τζορτζ Πελεκάνο, του οποίου οι αστυνομικές ιστορίες διαδραματίζονται στην Ουάσινγκτον με πρωταγωνιστή τον Ελληνοαμερικανό ντετέκτιβ Νικ Στέφανος, είχα υποβάλει μια ερώτηση για το τι πιστεύει για την κατάσταση στη στοιχειώδη και τη μέση εκπαίδευση στις ΗΠΑ. Μου απάντησε αφοπλιστικά ότι στις ΗΠΑ μορφωμένος πρέπει να θεωρείται όποιος μπορεί να βρει την πόλη όπου γεννήθηκε στον χάρτη!

Αν ο Τραμπ είναι προϊόν μιας τέτοιας κουλτούρας, δεν θα πρέπει να προκαλούν εντύπωση οι ειρωνείες ευρωπαϊκών μέσων με αφορμή το ψήφισμα στον ΟΗΕ «Correct the Map» που ψήφισαν 164 χώρες και μόνο οι ΗΠΑ καταψήφισαν. Σχολιάστηκε σκωπτικά ότι τώρα που η Γριλανδία δεν θα φαίνεται πια στους χάρτες τόσο μεγάλη όσο η Αφρική, μπορεί να πάψει να τον ενδιαφέρει!

Γιατί πράγματι στους τωρινούς χάρτες με το σύστημα προβολής Mercator, που επινοήθηκε το 16ο αι. για να διευκολύνει τη ναυσιπλοΐα αλλά διατηρήθηκε μέχρι σήμερα, το βόρειο ημισφαίριο φαίνεται πολύ μεγαλύτερο από το νότιο, ιδίως από τις χώρες που βρίσκονται στη ζώνη του Ισημερινού. Η Γριλανδία αποτυπώνεται σε μέγεθος Αφρικής, ενώ στην πραγματικότητα είναι 14 φορές μικρότερη!

Η Αφρική, δεύτερη ήπειρος σε έκταση στη Γη, ένα είδος κοιμώμενου γίγαντα και αυτή, όπως λέγαμε άλλοτε για την Κίνα και γενικότερα την ανατολική Ασία, αφυπνίζεται σταδιακά. Με πρωτοβουλία δικών της χωρών -με επικεφαλής το Τόγκο- προωθήθηκε το ψήφισμα με το οποίο αναγνωρίζεται και ενθαρρύνεται η προβολή «Equal Earth», χωρίς να αποσύρεται από την κυκλοφορία η προβολή Mercator, αφήνοντας στη διακριτική ευχέρεια κάθε χώρας το ποια από τις δύο θα επιλέγει. Πλην της Αφρικής, που είναι ο κύριος θιγόμενος της προβολής Mercator, από την αλλαγή επωφελείται και η Νότια Αμερική που, ενώ είναι μόλις κατά ένα τέταρτο μικρότερη σε έκταση από τη βόρεια, δείχνει στους χάρτες αισθητά μικρότερη από αυτή την αναλογία.

Η Ευρώπη βέβαια μικραίνει, όπως όλο το βόρειο ημισφαίριο, αυτό όμως δεν εμποδίζει πολλές χώρες της να δηλώνουν -προς τιμήν τους- ότι θα υιοθετήσουν άμεσα τη νέα προβολή. Οι καιροί έχουν αλλάξει.

Η «ιδεολογία» των χαρτών άρχισε να αποτελεί τα τελευταία χρόνια αντικείμενο συζήτησης. Οι χάρτες είναι και αυτοί μια γλώσσα. Και όπως στην καθημερινή γλώσσα το να υπάρχουν λέξεις μειωτικές και υβριστικές για γυναίκες που έχουν μια όχι μονογαμική ερωτική ζωή, ενώ δεν υπάρχουν αντίστοιχες για τους άντρες, καθορίζει σχέσεις κυριαρχίας, το ποιος έχει δηλαδή ποια δικαιώματα, έτσι συμβαίνει και με τους χάρτες. Το ποιος είναι στο πάνω μέρος του χάρτη (θα μπορούσε ως γνωστόν ο χάρτης να είναι και ανάποδος, αφού η Γη είναι μια σφαίρα σε ένα Σύμπαν χωρίς πάνω και κάτω) και το ποιος δείχνει στον χάρτη μεγαλύτερος αποτελούν στοιχεία αναπαραγωγής σχέσεων κυριαρχίας χωρών και φυλών. Το πρόβλημα είναι αν οι πρώην κυρίαρχοι, όποιοι κι αν είναι, μπορούν να αντιμετωπίσουν ψύχραιμα την αλήθεια…

«Η χαζή γυναίκα» διήγημα από τη συλλογή διηγημάτων του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 – 1956) «Η χαζή γυναίκα και άλλες ιστορίες» (μτφ. Νάντια Βαλαβάνη, εκδ. Καστανιώτης, 1997)

 ...............................................................

         Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956)

·       «Η χαζή γυναίκα» διήγημα από τη συλλογή διηγημάτων του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 – 1956)  «Η χαζή γυναίκα και άλλες ιστορίες» (μτφ. Νάντια Βαλαβάνη, εκδ. Καστανιώτης, 1997)

 

   Κάποιος είχε μια γυναίκα που ήταν σαν τη θάλασσα. Η θάλασσα αλλάζει με κάθε φύσημα του ανέμου, αλλά ούτε μεγαλώνει ούτε μικραίνει ούτε αλλάζει χρώμα ή γεύση. Και δε μαλακώνει ούτε σκληραίνει. Όταν σταματήσει να φυσάει ο άνεμος, ξαναημερεύει και δεν έχει γίνει διαφορετική. Κι ο άντρας έπρεπε να πάει ταξίδι.

   Όταν ήταν να ξεκινήσει, έδωσε στη γυναίκα ό,τι είχε και δεν είχε, το σπίτι του, το εργαστήρι του και τον κήπο γύρω απ’ το σπίτι του και όσα χρήματα είχε κερδίσει. «Όλ’ αυτά είναι δικά μου κι ανήκουν και σ’ εσένα. Να τα προσέξεις καλά». Τότε αυτή κρεμάστηκε απ’ το λαιμό του κι έκλαψε και του είπε: «Πώς θα τα βγάλω πέρα; Αφού είμαι χαζή». Αλλ’ αυτός την κοίταξε καλά και είπε : «Αν μ’ αγαπάς, θα τα καταφέρεις». Και στη συνέχεια την αποχαιρέτησε.

   Τώρα που η γυναίκα έμεινε πίσω μοναχή, άρχισε να φοβάται πολύ για όλα όσα βρέθηκαν μες στ’ αδύνατα χέρια της: κατατρομοκρατήθηκε. Γι’ αυτό και στράφηκε στον αδερφό της, έναν παλιάνθρωπο – κι αυτός τη γέλασε. Έτσι, η περιουσία της όλο και λιγόστευε. Όταν το πήρε είδηση, την έπιασε μαύρη απελπισία και αποφάσισε να σταματήσει να τρώει, για να μη λιγοστέψει κι άλλο. Και τις νύχτες έμεινε άγρυπνη. Έτσι αρρώστησε.

   Και κειτόταν τώρα στο δωμάτιό της και δεν μπορούσε πια να φροντίζει το σπίτι. Κι αυτό άρχισε να ρημάζει, κι ο αδερφός της βρήκε ευκαιρία και πούλησε τον κήπο και το εργαστήρι χωρίς να το πει στη γυναίκα. Η γυναίκα έμενε ξαπλωμένη πάνω στα μαξιλάρια της χωρίς να λέει κουβέντα και σκεφτόταν: Αν δε λέω κουβέντα, δεν υπάρχει περίπτωση να πω καμιά χαζομάρα, κι αν δεν τρώω, η περιουσία θα σταματήσει να λιγοστεύει.

   Κι έτσι ήρθαν τα πράγματα, που μια μέρα το σπίτι έπρεπε να βγει σε πλειστηριασμό. Ήρθαν γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι απ’ όλα τα γύρω μέρη, γιατί ήταν όμορφο σπίτι. Και η γυναίκα κειτόταν στο δωμάτιό της κι άκουγε τους ανθρώπους και το σφυρί έπεφτε. Και οι άνθρωποι γελούσαν κι έλεγαν: «Η βροχή περνάει μέσ’ απ’ τη στέγη κι οι τοίχοι είν’ έτοιμοι να πέσουν». Και τότε αισθάνθηκε μεγάλη αδυναμία κι αποκοιμήθηκε.

  Όταν ξύπνησε πάλι, κειτόταν σ’ ένα ξύλινο δωμάτιο πάνω σ’ ένα σκληρό κρεβάτι. Δεν υπήρχε παρά ένα όλο κι όλο παραθυράκι κι αυτό σε μεγάλο ύψος, κι ο κρύος αέρας διαπερνούσε τα πάντα. Και μπήκε μέσα μια γριά και της ρίχτηκε κακιασμένα και της είπε ότι το σπίτι της πουλήθηκε, αλλά τα χρέη της δεν καλύφθηκαν ακόμα όλα κι ότι θα της έδινε ένα κομμάτι ψωμί από λύπηση, αν και ο άντρας της ήταν αυτός που άξιζε λύπηση. Γιατί τώρα πια δεν του ‘χε απομείνει τίποτα. Μόλις τ’ άκουσε αυτά η γυναίκα, τα ‘χασε και το μυαλό της πειράχτηκε λιγάκι και σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι. Κι απ’ αυτή τη μέρα άρχισε να δουλεύει στο σπίτι και στα χωράφια. Και τριγυρνούσε με παλιόρουχα και δεν έτρωγε σχεδόν τίποτα και βέβαια ούτε κέρδιζε τίποτα, γιατί δεν απαιτούσε. Και κάποτε άκουσε ότι ο άντρας της γύρισε.

   Την έπιασε μεγάλος φόβος. Μπήκε τρέχοντας στο σπίτι και χτένισε τα μαλλιά της κι έψαξε να βρει μια καθαρή πουκαμίσα, αλλά δεν υπήρχε καμία. Κι έβαλε τα χέρια πάνω στα στήθη της για να τα κρύψει κι ήταν εντελώς μαραμένα. Και ξεχύθηκε έξω από ένα πίσω πορτάκι τρέχοντας στα τυφλά.  

   Αφού, λοιπόν, έτρεχε κάμποση ώρα, έκανε τη σκέψη ότι ήταν ο άντρας της. Είχαν ενώσει τη ζωή τους και τώρα αυτή τον εγκατέλειψε. Κι αμέσως έκανε στροφή κι έτρεξε πίσω, χωρίς να σκέφτεται πια το σπίτι και το εργαστήρι και την πουκαμίσα. Και τον είδε από μακριά κι έτρεξε καταπάνω του και κρεμάστηκε στο λαιμό του.

   Ο άντρας όμως στεκόταν καταμεσής στο δρόμο κι οι άνθρωποι τον κορόιδευαν απ’ τα κατώφλια των σπιτιών τους. Κι ήταν πολύ θυμωμένος. Είχε όμως τη γυναίκα κρεμασμένη πάνω του, κι αυτή δεν απομάκρυνε πόντο το κεφάλι απ’ το λαιμό του ούτε τα χέρια της από το σβέρκο του. Και την ένιωθε να τρέμει και νόμιζε πως είναι από το φόβο της, επειδή τα ‘χασε όλα. Αλλά τελικά σήκωσε το πρόσωπό της και τον κοίταξε και είδε ότι δεν ήταν απ’ το φόβο της αλλά απ’ τη χαρά της. Χαιρόταν τόσο πολύ, που έτρεμε. Τότε ξαναβρήκε κάπως τον εαυτό του και τρέκλισε κι αυτός και την αγκάλιασε κι αισθάνθηκε έντονα το πόσο είχε αδυνατίσει στους ώμους και τη φίλησε στο στόμα.

(ΑΤΙΤΛΟ) ποίημα της Χρύσας Προκοπάκη [από τη συλλογή «Ο χλωρός παράδεισος», Κέδρος, 1982]

 ...............................................................

    Χρύσα Προκοπάκη (γ. Κομοτηνή)

(ΑΤΙΤΛΟ)


Συχνά και ακόμα, μεσημέρι πλάι στη θάλασσα,
ανοίγεις ξαφνικά τα μάτια, κι ένα κόκκινο βαθύ
σα ρίγες που πυκνώνουν, γίνονται τσαμπί
σε κρόταφο και τόνε βλέπεις – κολυμπάει και βάφει, κι έρχεται
λευκός κι αλλάζει, κι είναι ο Μαγιακόβσκη, λέει, στην Πρέβεζα.

Χρύσα Προκοπάκη [από τη συλλογή «Ο χλωρός παράδεισος», Κέδρος, 1982]

"Angel Face" · Hank Jones (youtube, 30.5.2018)

 ...............................................................

"Angel Face" · Hank Jones

(youtube, 30.5.2018)

"Ηλίας Κασιδιάρης: Η (νέα) εποχή των τεράτων" γράφει ο Νικόλας Σεβαστάκης (www.lifo.gr, 17.9.2026)

...............................................................

 

Ηλίας Κασιδιάρης: Η (νέα) εποχή των τεράτων

Δεν υπάρχουν ευκολίες με αυτόν τον νέο φασισμό, ακριβώς επειδή δεν είναι μόνο μια λούμπεν και περιθωριακή περίμετρος αλλά έχει κάποια ερείσματα και υπαρκτά, πρόθυμα ακροατήρια.

γράφει ο Νικόλας Σεβαστάκης (www.lifo.gr, 17.9.2026)

ΚΑΝΟΝΙΚΑ, ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΘΟΡΥΒΟΥ, και μόνο το να μιλάς και να ασχολείσαι με τον Κασιδιάρη είναι σαν τον εγκαθιστάς στο κέντρο της προσοχής. Ο «τίτλος» απονέμεται από την αχόρταγη δημοσιότητα και την πορνογραφία της εικόνας. Αυτό όμως, ενώ είναι σωστό σε φιλοσοφικό επίπεδο, δεν μπορεί να το ακολουθήσουμε στην πράξη. Κανείς δεν μπορεί να αποσιωπά δημοσιογραφικά είτε ως κριτικός αναλυτής πρόσωπα που παίζουν, υπογείως ή ευθέως, στο πολιτικό παιχνίδι. Αφήνοντας όμως έξω τη νομική συζήτηση για τις δυνατότητες πολιτικής καθόδου του αποφυλακισμένου τέως χρυσαυγίτη, στέκομαι, αναπόφευκτα, στο τι ψάχνει να εκφράσει αυτό το πρόσωπο και η κίνηση γύρω από αυτό.

Ο Κασιδιάρης, λοιπόν, υπάρχει ως ανθρωπότυπος μέσα στην κοινωνία, ανεξάρτητα από τον συγκεκριμένο άνθρωπο και τις προθέσεις του. Υφίσταται σε επίπεδο ζήτησης, αφού ένας κόσμος έχει ταυτιστεί με ένα ακροδεξιό φάσμα ιδεών και συναισθημάτων. Μπορεί αυτές οι ιδέες να είναι εξαιρετικά περιορισμένες και φτωχές, εκείνο όμως που μετράει είναι ότι έχει διαμορφωθεί ένα συναίσθημα που επιλέγει ως «ήρωα» τον Κασιδιάρη. Το ότι χρησιμοποιείται από καιρό το μικρό όνομα και μάλιστα με ένα υποκοριστικό (Ηλίας - «Λιάκος») είναι δείγμα μιας οικειότητας που τρέφει προσδοκίες ή κατασκευάζει κάτι θερμό.

Αν θέλουμε να αποτρέψουμε την ενδυνάμωση του «κασιδιαρισμού», χρειαζόμαστε περισσότερα από την ηθική μας αγανάκτηση για ένα πρόσωπο ή νομικά αντίμετρα και προσδοκίες από αποφάσεις του Άρειου Πάγου.

Είναι αυτό το ίδιο συναίσθημα με το οποίο έχουμε ήδη συναντηθεί εκ του σύνεγγυς και στον ψηφιακό κόσμο. Όλες αυτές οι φωνές που παρουσιάζουν το έθνος υπό κατοχή από κάποιους εισβολείς της «Αφρικής» ή της «Ασίας», όλες οι σαρωτικές καταδίκες για τη Μεταπολίτευση ως υποθετικά αριστερού καθεστώτος σήψης και διαφθοράς, όλες οι χειρονομίες χυδαίας άρνησης της διαφορετικότητας και των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και οι εκδοχές μανικής αναζήτησης της υπεροπλίας και της αστυνομικής επιβολής, όλα αυτά έχουν τα δικά τους κοινά. Πολλές από αυτές τις ιδέες έχουν φυτρώσει εδώ και χρόνια, αναπτύχθηκαν στις ρίζες του παλαιού χρυσαυγιτισμού και ανακυκλώνονται, πάλι, με καινούργιες προσθήκες.

Υπάρχει αναμφίβολα κάτι επίμονα αυταρχικό που παρασιτεί σε αιτήματα λαϊκής δικαιοσύνης, συγχέοντας κατά σύστημα τη δικαιοσύνη με τη θεαματική τιμωρία και την ψυχο-εκτονωτική εκδίκηση. Κάτι που έχει μετατρέψει τις προσδοκίες «εξυγίανσης των θεσμών» σε κυνήγι διαφόρων εχθρών, δίχως κανένα πολιτικό βάθος και σχέδιο, πέρα από την ηλεκτρική διέγερση που προκαλεί σε έναν κόσμο το να προξενεί «φόβο».

Βλέπει κανείς μια διέγερση, τα μούσκουλα ως απόδειξη ανθεκτικότητας και, φυσικά, τη δηλητηριώδη αισθητικοποίηση της εθνικής υπεροχής (ως κακοφορμισμένης ιδέας περί ανδρείας).

Δεν είναι καινούργια πράγματα όλα αυτά. Υπήρξαν και γέννησαν μάλιστα πολιτικά την ισχυροποιημένη Χρυσή Αυγή της δεκαετίας του 2010, στον τότε κύκλο των κοινωνικών θυμών και της κατάρρευσης του παλαιού δικομματισμού. Σήμερα, φαινομενικά, αυτός ο χώρος βρίσκεται πολυδιασπασμένος πολιτικά και κάποιες δυνάμεις του εμφανίζονται επιμελημένα πιο «μετριοπαθείς» αν όχι πρόθυμες για συμβιβασμούς με τον συμβατικό συντηρητικό χώρο.

Το καινούργιο είναι όμως οι ευκαιρίες που προσφέρουν οι πλατφόρμες, η επίσης σε έκσταση εικονιστική σφαίρα που έχει εξελιχθεί σε ένα σύμπαν με fakes και τρολ. Η επικοινωνία ως αισθητική της βίας είχε πάντα τη σημασία της στην ακροδεξιά, τώρα όμως οι τεχνολογίες, τα νεανικά κοινά και οι «λογαριασμοί» λειτουργούν σαν προσθετικά μέλη για νέες ποικιλίες προπαγάνδας.

Και πώς να μην υπολογίσουμε το βάρος της συγκυρίας; Πέρα από εμάς, μια τραμπική συναισθηματική σφαίρα έχει εγκαταστήσει μια παγκόσμια αντιδραστική φούσκα με αιχμή τη λατρεία της ισχύος, την επιστροφή στην κουλτούρα του πολέμου και την απατηλή (αλλά φωνακλάδικη) «δικαίωση» μιας κατακτητικής και γεμάτης περιφρόνησης «αρρενωπότητας». Ορισμένες πεποιθήσεις που πριν από δέκα χρόνια κολυμπούσαν μόνο στην άκρα δεξιά, όπως η θεωρία περί φυλετικής-πολιτισμικής αντικατάστασης των λευκών χριστιανών Ευρωπαίων από λαούς του Νότου, έχουν περάσει στην κοινωνική βάση και κομμάτων της συμβατικής δημοκρατικής σκηνής. Ανάλογες φαντασιώσεις ευνουχισμού και θυματοποίησης (των κανονικών ανδρών και γυναικών, της οικογένειας κ.λπ.) έχουν αποικίσει τα λόγια και τις σκέψεις πολύ περισσότερων ανθρώπων – πέρα από το αν αισθάνονται ή και ψηφίζουν άκρα δεξιά.

Πάνω απ’ όλα: Η φαντασμαγορία μιας δύναμης που θα διαλύσει όλα τα προβλήματα διώχνοντας, με μια σκούπα ή με κλοτσιές, τα μίζερα θεάματα, τους εξαθλιωμένους, τους πεινασμένους, σαν ένα είδος τεχνητού καθαρισμού που θα ξαναγεννήσει με μαγικό τρόπο μια άφθαρτη χώρα και καινούργιες, λευκασμένες πόλεις. Δεν χρειάζεται αυτό επιχειρήματα ούτε θεωρητικά μανιφέστα, γιατί «πρόγραμμα» γίνεται η ίδια η μπρουτάλ αμεσότητα που περιφρονεί τη γνώση ως αδυναμία ή ματαιόσπουδη, ελιτίστικη υπόθεση.

Γι’ αυτόν τον ύστερο φασισμό των συναισθημάτων, γνώση είναι τελικά μόνο η εξουσία της ισχύος σαν σιδερογροθιά ή λάμα μαχαιριού. Αν θέλουμε, επομένως, να αποτρέψουμε την ενδυνάμωση του «κασιδιαρισμού», χρειαζόμαστε περισσότερα από την ηθική μας αγανάκτηση για ένα πρόσωπο ή νομικά αντίμετρα και προσδοκίες από αποφάσεις του Άρειου Πάγου. Το αντίδοτο είναι μια τριπλή, παράλληλη μάχη ενάντια στην κοινωνική υποβάθμιση της ζωής, στα είδωλα της υπεροχής και της επιβολής (σε κάθε πεδίο) και στον ολιγαρχικό επαγγελματισμό που κάνει τη δημοκρατία να μαραζώνει, μετατρέποντάς τη σε μια νυσταλέα υπόθεση βολεμένων. Δεν υπάρχουν ευκολίες με αυτόν τον νέο φασισμό, ακριβώς επειδή δεν είναι μόνο μια λούμπεν και περιθωριακή περίμετρος αλλά έχει κάποια ερείσματα και υπαρκτά, πρόθυμα ακροατήρια. Το στοίχημα είναι πάντα η διαμόρφωση μιας άλλης συναισθηματικής και λαϊκής νοημοσύνης. Τα δικαστήρια, οι εκλογικές νομοθεσίες ή ο καθηγητικός «ορθολογισμός» (μας) δεν μπορούν να κάνουν πολλά σε αυτή την εποχή των τεράτων.

M.Hadjidakis - "THE ACCURSED SERPENT" ("ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΦΙΔΙ") M.Argerich-D.Bakopoulos [Lugano 2005]

 ...............................................................

M.Hadjidakis - "THE ACCURSED SERPENT"  ("ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΦΙΔΙ") M.Argerich - D.Bakopoulos

[Lugano 2005]

Τι γράφει το επίσημο σάιτ του Μάνου Χατζιδάκι για το έργο αυτό: 

Έργο 6 (1949-50). Μπαλέτο σε δύο μέρη που παρουσιάστηκε από το «Ελληνικό Χορόδραμα» το 1951, με θέμα βασισμένο στο θέατρο Σκιών του Καραγκιόζη. Χορογραφία: Ραλλού Μάνου. Κοστούμια: Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα. Σημαντική συμβολή στην παράσταση είχε και ο Ευγένιος Σπαθάρης. Το έργο παίχτηκε πολλές φορές στην Ελλάδα (στην πιανιστική του μορφή), στο Κάιρο, και στην Ρώμη στο "Teatro dell΄ Opera" (1953-54, ανέκδοτο) με ενορχήστρωση Αργύρη Κουνάδη, μουσική διεύθυνση Ανδρέα Παρίδη και σολίστ στο πιάνο τον Γιάννη Παπαδόπουλο. 

Η αρχική γραφή του έργου ήταν για δύο ανδρικές φωνές και δύο πιάνα, παρέμεινε όμως τελικά η εκδοχή του ενός πιάνου με φωνή. "ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΦΙΔΙ" γράφτηκε από τον Οκτώβριο του ΄49 ως τον Γενάρη του ΄50. Περιείχε τις τότε έντονες μουσικές μου εμπειρίες, τις τότε φανατικές απόψεις μου για την Μουσική και την διάθεση μου να εναντιωθώ στο κλίμα ευπρέπειας και σοβαροφάνειας. που πάντοτε καταδυνάστευε τη χώρα μας. Ακόμη, προσπάθησα με το έργο αυτό να σατιρίσω την εθνική μας περιπέτεια μετά τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που σαν άλλοι καραγκιόζηδες, φανταστήκαμε την συμμετοχή μας στον συμμαχικό αγώνα σημαντικότερο απ΄ την αλήθεια του κι ετοιμαστήκαμε να εισπράξουμε τα αγαθά που μας υπόσχονταν οι σύμμαχοι. Και η πραγματικότητα μας ξύπνησε με καρπαζιές, όπως στον Καραγκιόζη....'' 

Μάνος Χατζιδάκις