...............................................................
Μιχάλης Κατσαρός (1919 - 1998)
Άγνωστη μέρα δεῖξε μας τὸ πρόσωπό σου.
Κάτω
στὸ βάθος
τόσα πέλματα βαριά
τόση βουὴ μὲ καταρράχτες
ἀκούγονται νὰ σπάζουν ἐπιφάνειες
κατρακυλᾶν στὶς φλέβες μας ποτάμια-
ἐγὼ
μὲ φωτεινὸ τὸ μέτωπο νὰ χάνομαι
νὰ μὴν μπορῶ νὰ καταλάβω
πῶς γίνηκε ν᾿ἀναζητᾶμε ὅραμα
τώρα ποὺ ὅλα στερεώθηκαν ἐπίσημα
τώρα ποὺ ἕνας πρίγκηπας ἐπέθανε
τώρα ποὺ οἱ δεῖχτες ὕψωσαν τὰ φέρετρα
κεῖ ποὺ βουλιάζουν οἱ ἀετοὶ τὶς ώρες.
Δεῖξε μας δεῖξε μας τὸ μπόι σου
μέρα μέ τὶς πληγὲς ὀρθὲς στὸ βάδισμά σου
ἐγὼ μαζὶ μὲ τὸ Βλαδίμηρο
θὰ σὲ στεγάσουμε νὰ μὴ φοβᾶσαι
οἱ ἄλλοι πέτρωσαν δίπλα στοὺς χωροφύλακες
ἔντρομοι θὰ σαλπίσουν
θὰ κλείσουν οἱ πύλες
θὰ κλείσουν τὰ τείχη
θὰ παρατάξουν τὰ στρατεύματα
ἐσὺ
θὰ τοὺς διαπερνᾶς ἀθόρυβα
θὰ προβαδίζεις
καὶ πίσω θὰ σ' ἀκολουθᾶν
οἱ Ἀσσύριοι οἱ Βαβυλώνιοι οἱ Ἰουδαῖοι
οἱ Ἱσπανοὶ πρὶν προδοθοῦν τὰ ὄνειρα
οἱ Γάλλοι μεταλλωρύχοι
ὁ σύντροφός μου Γκαρὼ πρὶν γίνει διευθυντήριο
οἱ πρόεδροι θ᾽ ἀλλάξουν ἔντρομοι τὰ διατάγματα
οἱ ἄλλοι θὰ ὑποκρίνονται τοὺς ἔμπιστους
ἐγὼ μαζὶ μὲ τὴν ἀκολουθία μου
θ' ἀνακηρύσσομαι ἥρωας
τὸ ἀργυρὸ σπαθὶ τῶν ἱπποτῶν θὰ λάμπει
ὁ πρίγκηπας ἓνα χλωμὸ παιδὶ
μὲ πορφυροῦν χιτώνα
πάλι θὰ στερεώνονται οἱ αὐλοκόλακες
κ' ἐγὼ θὰ φεύγω
θ' ἀναζητάω ἔντρομος τὴν ὄψη σου.
Κάτω
στὸ βάθος
τόσα πέλματα βαριά.
'Ακούω νάρχεται καινούργιο βήμα.
Ξανθὸς ὄμορφος ὁ ἐχθρὸς τοῦ βασίλειου
Στὶς ἕξη καὶ τριάντα στὴ Ρώμη
νὰ μπαίνεις σὰν ἔμπορας ἢ καμηλιέρης
μεταμορφωμένος σὲ συνοδὸ χρυσοῦ
καὶ ἄσημο ἐπισκέπτη
κι ὅμως στὸν κόρφο σου νὰ φέρνεις μυστικὰ γράμματα
τοῦ Δεκριανοῦ
κι ἀμέσως νὰ διαδίδεται στὶς ἀγορὲς
μετὰ στὰ ἀνάκτορα
ὅτι κατέφθασε ἕνα πρόσωπο ν' ἀνατινάξει τὴν πόλη.
Ὕστερα ν' ἀνεβαίνεις τὰ ἀξιώματα
στοὺς διαδρόμους νὰ σὲ σταματοῦν ἔντρομα πρόσωπα
ὁ γραμματέας τοῦ αὐτοκράτορος
ἔμπιστα νὰ ρωτᾶ
νὰ τερματίζεται ἡ δεξίωσις
ἡ φήμη νὰ μεταφέρει τὸ μπόι σου
νὰ μεταφέρει τ' ἄλογό σου
ξανθὸς ὄμορφος ὁ ἐχθρὸς τοῦ βασίλειου
ἔχει χιτώνα πράσινο καὶ κάτω τὸ ξίφος
τὰ μάτια του ἀστραπὲς καὶ συνωμοσία
περιπλανᾶται σὲ ὑγρὲς αὐλὲς
καὶ μυστικὰ ὁπλοστάσια—
συγκάλεσε ἐκτάκτως τὴ Σύνοδο
κλεῖστε καλὰ τὶς ἐξώπορτες
ν' ἀσφαλιστεῖτε.
Κ᾿ ἐσὺ ἥσυχα πάνω σὲ ξύλινα τραπέζια καὶ καπηλιὰ
νὰ προετοιμάζεις τὴν ἔνδοξη παρουσία
ὅμως
νὰ ἐκφυλίζεσαι μετὰ σὲ ἀγοραῖο ρήτορα
νὰ κεραυνώνεις τὰ πλήθη μὲ λόγους
νὰ ξεχνᾶς τὸν προορισμό σου
νὰ ξεχνᾶς τ' ἄλογό σου
νὰ προσπαθεῖς νὰ φτάσεις μὲ ὑπομνήματα
τὸν αὐτοκράτορα
νὰ ζητᾶς πίστωση χρόνου
οἱ γραμματεῖς νὰ σοῦ ἀπορρίπτουν τὴν αἴτηση
Πῶς γίνεται τόσο ἐσὺ νὰ ξεπέσεις;
Ἡ ἔνδοξη Ρώμη σὲ περίμενε τόσους αἰῶνες
σὲ προφητεῖες ἔλεγε τὸν ἐρχομό σου
κ' ἐσὺ ἀφομοιώθηκες;
Μιχάλης Κατσαρός
Από τη συλλογή «Κατά Σαδδουκαίων», 1953
Φωτογραφία του Κώστα Ορδόλη. Περιοδικό Μανδραγόρας. Τοποθεσία - Ομόνοια, στα έργα για το Μετρό.
