Glass: The Poet Acts (From "The Hours") · Camille Thomas · Brussels Philharmonic · Oscar Jockel (youtube, 16.7.2026)

 ...............................................................

Glass: The Poet Acts (From "The Hours")

 · Camille Thomas · Brussels Philharmonic · Oscar Jockel

(youtube, 16.7.2026)

«Η ΕΛΑΣ βρίσκεται πια στο απέναντι στρατόπεδο» γράφει ο Κύρκος Δοξιάδης ("Εφημερίδα των Συντακτών", 21.7.2026)

 ...............................................................

«Η ΕΛΑΣ βρίσκεται πια στο απέναντι στρατόπεδο»

γράφει ο Κύρκος Δοξιάδης ("Εφημερίδα των Συντακτών", 21.7.2026)

Ο τίτλος του σημερινού άρθρου είναι απόσπασμα από πρόσφατη ανακοίνωση της Νέας Αριστεράς, που αναφερόταν κυρίως στη στάση της ΕΛΑΣ στο θέμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων αλλά που έθιγε και γενικότερα ζητήματα. Τι σημαίνει να δηλώνει ένα κόμμα, που στις τρέχουσες δημοσκοπήσεις δεν καταγράφεται καν η εκλογική του δύναμη, πως το κόμμα που οι ίδιες δημοσκοπήσεις αναδεικνύουν σταθερά στη δεύτερη θέση «βρίσκεται στο απέναντι στρατόπεδο»;

Παρότι προς το παρόν δημοσκοπικά απέχει παρασάγγας από το να εκπροσωπείται στην επόμενη Βουλή, η Νέα Αριστερά δεν είναι κόμμα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Δεν πρόκειται δηλαδή για κόμμα που οι κοινοβουλευτικοί αγώνες δεν είναι ανάμεσα στις προτεραιότητές του. Που σημαίνει ότι ακόμα και αν βρεθεί εκτός Βουλής το τι γίνεται εντός της το αφορά άμεσα και κατά τρόπο συγκεκριμένο – δεν απορρίπτει συλλήβδην τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς και τη νομοθετική εξουσία ως «αστική δημοκρατία». Συνεπώς, τα περί «απέναντι στρατόπεδου» δεν αναφέρονται σε έναν νέο δικομματισμό που ούτως ή άλλως δεν την αφορά λόγω ιδεολογικών της θέσεων. Αλλωστε, αυτό φαίνεται κατά τρόπο συγκεκριμένο στην εν λόγω ανακοίνωση, που καταλήγει στη διαπίστωση περί ΕΛΑΣ αντιπαραθέτοντας τις θέσεις της Νέας Αριστεράς για τη νομοθεσία τη σχετική με την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Ας δούμε λίγο την «επιτελεστική» διάσταση της διατύπωσης – το τι προσπαθεί να κάνει δηλαδή ως δήλωση, πέρα από το σημασιολογικό της περιεχόμενο. Είναι σαφές πως η φράση «στο απέναντι στρατόπεδο» είναι «βαριά κουβέντα». Δεν είναι κάτι που περνάει απαρατήρητο ή που μπορεί να ξεχαστεί. Η Νέα Αριστερά με αυτή τη φράση κόβει κάθε γέφυρα με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. «Στο απέναντι στρατόπεδο» προφανώς σημαίνει πως αποκλείεται και η οποιαδήποτε προεκλογική ή μετεκλογική συνεργασία. Οπότε, ρεαλιστικά σκεπτόμενοι, μπορούμε να φανταστούμε τον Τσίπρα και τους συν αυτώ να λένε μεταξύ τους με χαιρεκακία: «Κι είχαμε μια σκασίλα που αυτό το δημοσκοπικά ανύπαρκτο κόμμα δεν θέλει συνεργασία μαζί μας…»

Να το θέσω ωμά. Το οριστικό άρθρο της διατύπωσης –«στο (απέναντι στρατόπεδο)» και όχι σκέτα «σε…»– υπονοεί εμμέσως πλην σαφώς ότι η ΕΛΑΣ βρίσκεται πια στο ίδιο στρατόπεδο με τη Νέα Δημοκρατία. Ότι δηλαδή δεν έχει απλώς μετακινηθεί προς την Κεντροαριστερά, αλλά ότι ανήκει πλέον στις καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις. Πράγμα που με τη σειρά του ισοδυναμεί με την παραδοχή πως το κοινωνικο-πολιτικό καθεστώς –δηλαδή κυρίως το μεγάλο κεφάλαιο μαζί με τις δυνάμεις που το στηρίζουν– είναι πλέον πανίσχυρο. Όπως δηλαδή ήταν και πριν από το 2012 που ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε σε κόμμα εξουσίας. Μόνο που τώρα τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Η βουλιμία του μεγάλου κεφαλαίου είναι πλέον ακόρεστη, και ο εκφασισμός της κοινωνίας που τη συνοδεύει καθίσταται εφιαλτικός.

Περάσαμε λοιπόν στο ίδιο το σημασιολογικό περιεχόμενο της διατύπωσης για την ΕΛΑΣ και το απέναντι στρατόπεδο. Από όσα σχετικά έχω γράψει, είναι σαφές ότι συμφωνώ με αυτό. Όπως επίσης συμφωνώ και με την επιτελεστική συνιστώσα: μετά και τις αποχωρήσεις όσων (όπως φαίνεται τουλάχιστον εκ των υστέρων) εξαρχής λοξοκοίταζαν προς το κόμμα Τσίπρα, καιρός είναι η Νέα Αριστερά να διακόψει και ρητά πλέον τις σχέσεις της με αυτό. Κάτι εξόχως θετικό κατά την άποψή μου είναι πως αυτή η «διακοπή των διπλωματικών σχέσεων» εκ των πραγμάτων αντιπαρέρχεται την πιεστική προτροπή που μας ταλανίζει πολλαχόθεν εδώ και πολλούς μήνες: «Να στηρίξουμε Τσίπρα για να φύγει ο Μητσοτάκης».

Όταν Τσίπρας και Μητσοτάκης βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο, το εκβιαστικό δίλημμα χάνει κάθε νόημα. Δεν θα κουραστώ να υποστηρίζω πως η κύρια αιτία για τη δημοσκοπική αφάνιση της Νέας Αριστεράς είναι πως προξενούσε την εντύπωση μεταβατικού σχήματος. Αυτό άλλωστε φαίνεται περίτρανα και στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ με τα όσα συμβαίνουν τώρα σε εκείνο το κόμμα. Η μόνη ρεαλιστική ελπίδα επιβίωσης της Νέας Αριστεράς είναι να αποσαφηνίσει όσο γίνεται το δικό της ιδεολογικο-πολιτικό στίγμα. Η συγκεκριμένη ανακοίνωση είναι προς τη σωστή κατεύθυνση.

*Ομότιμος καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

"Encayapa" - Merengue Venezolano (Arrangement by Puentes Venezuela) (youtube, 25.11.2016)

 ...............................................................

"Encayapa" - Merengue Venezolano (Arrangement by Puentes Venezuela)

Violin, producer: Stefano Melillo

Electric puitar: Rodrigo Gamboa & Alejandro Sanchez

Cuatro: Leonardo Melillo

Piano: Josu Ortiz

Electric Bass: Ali Tovar

Percussion: Alexis Soto

Drums: Marco Echeverria

(youtube, 25.11.2016)

"Το πρόσωπο του «τέρατος»" γράφει ο Δημήτρης Πολιτάκης (www.lifo.gr, 20.7.2026)

...........................................................

 

Το πρόσωπο του «τέρατος»

Θα μας στοιχειώνει για πάντα η μορφή του Θοδωρή Ζαβραδινού–Καραμπαμπά, του τραγικού «20χρονου στο Άργος».

γράφει ο Δημήτρης Πολιτάκης (www.lifo.gr, 20.7.2026)

ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ τόσες μέρες για να αποκτήσει ονοματεπώνυμο και μορφή ο «20χρονος στο Άργος» που έγινε στόχος σκοποβολής μελών των ΟΠΚΕ, των λεγόμενων «κομάντο» της Ελληνικής Αστυνομίας, που τον έκαναν κόσκινο χωρίς εκείνος να είναι ένοπλος και χωρίς η πανικόβλητη απόπειρα διαφυγής του να απειλεί τη σωματική τους ακεραιότητα. Μετά από πρωτοβουλία της Κίνησης Χειραφέτησης Αναπήρων «Μηδενική Ανοχή» κοινοποιήθηκε παντού (και στον τόπο της δολοφονίας του) η φωτογραφία του αυτιστικού Θοδωρή Ζαβραδινού – Καραμπαμπά, αποκαλύπτοντας το πρόσωπο του «τέρατος» – το πρόσωπο της απειλής η οποία έπρεπε να εξολοθρευτεί με κάθε μέσο, νόμιμο και μη, από τις επίλεκτες δυνάμεις της αστυνομίας.

Ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, όπως αυτή αποτυπώνεται στα ηλεκτρονικά μέσα, θεωρεί ότι οι αστυνομικοί «έδρασαν στο πλαίσιο των καθηκόντων τους», βγάζοντας από τη μέση έναν «γύφτο», έναν «προβληματικό», έναν «Τουρκαλά».

Η φωτογραφία δείχνει ένα αθώο παιδί, ένα αγαθό πλάσμα που βρέθηκε στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή και φορούσε το μαγιό του όταν δέχτηκε τα πυρά των «επίλεκτων» αστυνομικών που τον καταδίωξαν μέχρι θανάτου. Το ελληνικό καλοκαίρι ως πεδίο βίας, τρόμου και εγκληματικής αυθαιρεσίας.

Ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, όπως αυτή αποτυπώνεται στα ηλεκτρονικά μέσα, θεωρεί ότι οι αστυνομικοί «έδρασαν στο πλαίσιο των καθηκόντων τους», βγάζοντας από τη μέση έναν «γύφτο», έναν «προβληματικό», έναν «Τουρκαλά», όπως τον χαρακτήρισαν οι ίδιοι οι εκτελεστές του την ώρα που έπεφτε από τα χτυπήματά τους.

Για άλλη μια φορά ξεπρόβαλλε, σαν φριχτό όραμα, το ίδιο, αγωνιώδες ερώτημα: πώς θα συμβιώσουμε (δημοκρατικά) εκεί έξω μ’ αυτούς τους συμπολίτες, μ’ αυτούς τους συμπατριώτες μας; Και συγχρόνως, να αναδύεται από τον ζόφο, η δυσάρεστη αίσθηση ότι τα αντανακλαστικά θα ήταν διαφορετικά και οι αντιδράσεις πιο έντονες αν το θύμα ήταν ένα επαναστατημένο «αστόπαιδο», ας πούμε, και όχι ένας αναλώσιμος παρίας.

Κατά θλιβερή σύμπτωση, λίγες μέρες πριν από τη ρατσιστική δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή, είχαν γίνει επώνυμες καταγγελίες για την εξαφάνιση ενός αυτοσχέδιου μνημείου, ενός ταπεινού εικονοστασιού που είχε στηθεί στην πύλη Ε3 του λιμανιού του Πειραιά, την οποία περνάνε καθημερινά χιλιάδες τουρίστες με προορισμό τα νησιά. Το μικρό μνημείο που απομακρύνθηκε σε ανύποπτο χρόνο, αφού είχε επανειλημμένως βανδαλιστεί, είχε στηθεί στη μνήμη ενός άλλου νέου με αναπηρία, ο οποίος βρήκε άδικο και τραγικό τέλος επειδή ήταν «αναλώσιμος»: του 36χρονου Αντώνη Καρυώτη που έχασε τη ζωή στις 5 Σεπτεμβρίου 2023 όταν μέλη του πληρώματος του επιβατηγού Blue Horizon τον απώθησαν βίαια, ενώ προσπαθούσε να επιβιβαστεί στο πλοίο.

Εύκολοι στόχοι, κατατρεγμένα θηράματα. Για κάποιους ανθρώπους, μόνιμα θύματα της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού – γάγγραινες που μοιάζουν πλέον εκτός ελέγχου – η «κυνηγετική περίοδος» δεν σταματά ποτέ. Τουλάχιστον μένουν τα πρόσωπά τους να μας στοιχειώνουν για πάντα και να μας υπενθυμίζουν ότι τα πραγματικά τέρατα μπορεί να βρίσκονται δίπλα μας, αλλά και εντός μας.

«Ο ΓΙΑΝΝΟΣ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΓΩ» [Πολυφωνικό] - Κτίσματα Πωγωνίου (youtube, 15.11.2020)

 ...............................................................

«Ο ΓΙΑΝΝΟΣ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΓΩ» [Πολυφωνικό] - Κτίσματα Πωγωνίου

✅ Πολύ παλιό, πολυφωνικό τραγούδι από την περιοχή του Πωγωνίου. Πρόκειται για μία Παραλογή, ένα πολύστιχο, αφηγηματικό τραγούδι, το οποίο αφηγείται έναν παράνομο, αστόχαστο, νεανικό έρωτα, ο οποίος έχει τραγική κατάληξη. Σε διάφορες παραλλαγές εντοπίζεται σε μεγάλο μέρος του ελλαδικού χώρου, όπως στη Μακεδονία, στη Θράκη, στη Λέσβο, στη Μεσσηνία, στην Καρδίτσα και αλλού. Στην ίδια την γεωγραφική περιοχή της Ηπείρου, το βρίσκουμε σε τουλάχιστον τρεις διαφορετικές εκδοχές.

✅ Για το θέμα του παράνομου έρωτα των δύο εξαδέλφων η Μιράντα Τερζοπούλου (2008) αναφέρει: «Πολλές παραλογές αναφέρονται σε άτυχους έρωτες νέων, θέμα που με τη σειρά του συχνά συνδέεται με την ενδοοικογενειακή αυθαιρεσία και εγκληματική βία. Όντας το είδος των τραγουδιών που προκαλούν το στοχασμό πάνω στις κοινωνικές συνθήκες και την ανθρώπινη φύση, οι μακροσκελείς παραλογές οδηγούν σε μια πολυεπίπεδη ανάδειξη αλλά και κριτική των ηθών, σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη στάση απέναντι στο καλό και το κακό. Οι σκληρές ιστορίες τους, που ως ιερά τροπάρια επαναλαμβάνουν τους αυστηρούς άγραφους κανόνες, πρέπει να ακουστούν και να λειτουργήσουν παραδειγματικά, ενώ παράλληλα κάθε πράξη βίας ακόμη και η τιμωρία κρίνεται εντέλει αναίτια και παράλογη και ο τραγουδιστής ταυτίζεται με το θύμα.

Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν τόσο αυτό όσο και τα τραγούδια Όσο ’ναι μάκρος του γιαλού, Ο Γιάννος και η Βαγγελιώ. Τον άδικο θάνατο του ενός ακολουθεί η αυτοκτονία του δεύτερου από τους αγαπημένους. Και στις δύο περιπτώσεις υπαίτια του θανάτου είναι η μάνα, φορέας της αυστηρής ηθικής αλλά, όπως σήμερα ξέρουμε, και πολλών ψυχολογικών συνδρόμων. Οι νέοι θάβονται μαζί και πάνω στους γειτονικούς τάφους τους φυτρώνουν δέντρα, που με το φύσημα του αγέρα συνεχίζουν τα τρυφερά αγκαλιάσματα των άτυχων ερωτευμένων».

◾ ΤΡΑΓΟΥΔΙ: «Το Πολυφωνικό της Ηπείρου» (Ανθούλα Κώτσου, Βαγγέλης Κώτσου, Δημήτρης Μάτσιας, Λάζαρος Τσιάβος, Σοφία Μάτσια, Σωκράτης Τσιάβος).

◾ ΔΙΣΚΟΣ: «Το Πολυφωνικό Της Ηπείρου ‎– Από Τα Κτίσματα Πωγωνίου», 1993

Οι στίχοι:

Ο Γιάννος και η Μαριγώ σ’ ένα σχολειό πηγαίναν 

Γιάννος μαθαίνει γράμματα κι η Μαριγώ τραγούδια. 

Τα δυο τους αγαπήθ'κανε κανένας δεν το ξέρει. 

Ο Γιάννος τ’ αποφάσισε της μάνας του το λέει. 

"Μάνα μ’ τη Μάρω αγαπώ και θέλω να την πάρω."

"Τι λες μωρέ παλιόπαιδο και φιδοδαγκωμένο η Μάρω είν’ αξαδέλφη σου πρώτη αξαδέρφισσα σου. Κάλλιο ν' ακούσω σάβανο για να σε σαβανώσω παρά ν' ακούσω στέφανα για να σε στεφανώσω."

Η Μάρω αρραβωνίζεται κι ο Γιάννος ξεψυχάει. 

Συμπεθεριό και λείψανο στο δρόμο γίναν ένα. 

Κανένας δεν ερώτησε από τους συμπεθέρους, η Μάρω ξαντροπιάστηκε, στέκει και τους ρωτάει. 

"Τίνος είναι το λείψανο με τη χρυσή την κάσα;"

"Του Γιάννου είναι το λείψανο με τη χρυσή την κάσα." 

Λιγοθυμάει η λυγερή και του θανάτου πέφτει. 

Τα πήραν και τα θάψανε σε ένα σταυροδρόμι. 

Γιάννος φυτρώνει κάλαμος κι η κόρη κυπαρίσσι, 

στριφογυρίζ' ο κάλαμος φιλάει το κυπαρίσσι. 

Για ιδέστε τούτ' τ' αντρόγενο, το πολυαγαπημένο, 

που δεν φιλήθ'κε ζωντανό, φιλιέτ' απεθαμένο.

(youtube, 15.11.2020)

Rachmaninoff Adagio Sostenuto. The Theme That Became "All by Myself" (Khatia Buniatishvili) (youtube, 6.12.2025)

..............................................................

Rachmaninoff Adagio Sostenuto. The Theme That Became "All by Myself" (Khatia Buniatishvili)

(youtube, 6.12.2025)