..............................................................
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (1898 - 1936)
"ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΙΝΕΜΕΝΗΣ"
ποίηση Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα σε μετάφραση Οδυσσέα Ελύτη
μουσική Μίκης Θεοδωράκης
ερμηνεία Μαρία Φαραντούρη
διασκευή για κιθάρα John Williams
Ντέφι χτυπώντας το φεγγάρι
χορεύει κι έρχεται με χάρη
μέσ' από δάφνες και μυρτιές
κι από το φως ασημωμένη
μικρή τσιγγάνα η Παινεμένη
Ως τη θωρεί πετιέται ορθός
ο Άνεμος ο ακοίμιστος
άντρας ο άτιμος κοιτάει
γλείφεται γλώσσες τις εννιά
κι απέ γλυκά της τραγουδάει:
- Μικρούλα μου άσε να σηκώσω
το φουστανάκι σου να ιδώ
άσε με λίγο να σ' αγγίξω
και της κοιλίτσας σου ν' ανοίξω
το ρόδο το γαλαζωπό
Πετάει το ντέφι τρομαγμένη
και τρέχει τρέχει η Παινεμένη
ξοπίσω της ακολουθεί
Άνεμος άντρας που κρατεί
μια σπάθα σπάθα αστραφτερή
Άχου το κύμα πώς στενάζει
ο ελιώνας άχου πώς χλωμιάζει
παίζει των ίσκιων η φλογέρα
μέσα στον σκοτεινόν αέρα:
- Τρέχα τρέχα Παινεμένη
τι όπου να 'ναι σε προφταίνει
ο Άνεμος χιμαέι να
γλείφεται γλώσσες τις εννιά
Βρίσκει ένα σπίτι η Παινεμένη
χώνεται μέσα τρομαγμένη
της δίνουνε κάτι να πιει
κι εκείνη λέει κι ανιστορεί
Ενώ απ' τη λύσσα του θηρίο
γυρνάει ο Άνεμος στο κρύο
δέρνει το σπίτι και το ζώνει
τα κεραμίδια του δαγκώνει
https://www.youtube.com/watch?v=vsIXFeA_1Vc&list=RDvsIXFeA_1Vc&start_radio=1
..............................................................
..............................................................
Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ (22.4.1899 - 2.7.1977)
...............................................................
"Αργό Νυχτερινό Ζεϊμπέκικο" - Μάνος Χατζιδάκις
Από τα "30 Νυχτερινά" (2004)
(youtube, 26.7.2018)
...............................................................
Άρης Αλεξάνδρου (24.11.1922 - 2.7.1978)
Η ΠΡΩΤΗ ΠΕΤΡΑ
Ορθός στη μέση του ναού
στέκεται και ζυγιάζει
στο χέρι το σπαθί του την ελπίδα στο μυαλό του.
Μπορεί οι φίλοι του στη Σπάρτη κάτι να πετύχουν
ίσως και πέρα στην Αθήνα συμβεί καμιά μεταβολή
κι ο Ξέρξης
όσο κι αν είναι απίθανο
κάπως να συμβάλει.
Φτάνει να μείνει ζωντανός, ορθός ή κι ακουμπώντας
/στο βωμό
πεσμένος έστω μπρούμυτα στις πλάκες
φτάνει να κρατήσει λίγες μέρες
να μη βιαστεί να προδικάσει την κρίση των Θεών.
Ίσως να γίνουν όλα πιο απλά.
Σαν πέσει η νύχτα, μπορεί να κοιμηθούνε οι φρουροί
και τότε ξεγλιστρώντας θα φτάσει ως τη Μεσσηνία.
Την πρώτη πέτρα
την έχτισαν τα χέρια της μητέρας.
Μια μια οι σειρές υψώνονται στην πόλη και καθώς γέρνει
/ ο ήλιος
βυθίζονται στον ίσκιο
τα πόδια
το κορμί
τα χέρια των χτιστάδων.
Λίγο ακόμα
και θα πέσουν στο σκοτάδι
καρατομημένα
τα κεφάλια.
Τότε αυτός
ορθός στη μέση του ναού
θα μπήξει μες στο στήθος του το ξίφος.
Εδώ που έχω καταφύγει
σωριάζονται μια μια οι εποχές
βαριές σαν πέτρες.
Ορθός στη μέση της ζωής
δε ζυγιάζω τίποτα.
Ξέρξης και Αθήνα δεν υπάρχουν.
Είμαι προδότης για τη Σπάρτη για τους είλωτες σπαρτιάτης.
Με το σπαθί χαράζω
στα στεγνωμένα χείλη
το χαμόγελό μου.
..............................................................
...............................................................
...............................................................
Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)
ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΣ
Ψυχή μου τι λυπάσαι που πέρασε
πανέμορφος χλευάζοντας τη συμφορά σου
ανένδοτος στα παρακάλια των πολλών
Τι συμπονείς αυτόν που μόνο θέρισε
παίρνοντας δύναμη απ' το χαμό των άλλων
ανώνυμος μέσα στο πλήθος θα χαθή
Η ΠΟΙΗΣΗ ΔΕ ΜΑΣ ΑΛΛΑΖΕΙ
Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή
το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής
η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει
Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε
δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη
Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση
κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη
...............................................................
