"Η λεηλασία, η σιωπή της αντιπολίτευσης και η…τρέλα του Στουρνάρα" γράφει η tvxs.team (tvxs.gr, 26.7.2026)

 ..............................................................

Η λεηλασία, η σιωπή της αντιπολίτευσης και η…τρέλα του Στουρνάρα

γράφει η tvxs.team (tvxs.gr, 26.7.2026)

Η απόφαση του ΚΥΣΕΑ να εγκρίνει ένα νέο πακέτο δέκα μεγάλων εξοπλιστικών προγραμμάτων πέρασε σχεδόν αθόρυβα από τη δημόσια συζήτηση. Και ένας βασικός λόγος είναι ότι η αντιπολίτευση, με μικρές εξαιρέσεις, δεν τόλμησε να αντιμετωπίσει θαρραλέα το θέμα.

Οι νέες αγορές έφτασαν στο δυσθεώρητο ύψος των 4,2 δις. Ούτε αυτήν τη φορά ακολουθήθηκε η διαδικασία διεθνούς διαγωνισμού για κανένα από τα μεγάλα προγράμματα. Οπως και στην περίπτωση των φρεγατών και των Ραφάλ, η κυβέρνηση αποφάσισε μόνη της. Μητσοτάκης κερνά και Μητσοτάκης πίνει.

Η ιστορία των ελληνικών εξοπλισμών είναι γεμάτη από σκάνδαλα. Από τη δεκαετία του 1980 μέχρι τις αρχές της οικονομικής κρίσης, η χώρα ξόδεψε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, συχνά χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό, με αλλεπάλληλες υπερκοστολογήσεις, μεσάζοντες και ακατάσχετη διαφθορά.

Οι υποθέσεις των υποβρυχίων, των TOR-M1, των Leopard και τόσων άλλων δεν ήταν μεμονωμένα περιστατικά. Συνέβαλαν στη δημιουργία ενός ολόκληρου συστήματος, όπου πολιτική εξουσία, αμυντικές βιομηχανίες και διαμεσολαβητές λειτουργούσαν σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος.

Αποκαλύπτεται ότι αγορές δεν έγιναν για την ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας της χώρας αλλά για τις τσέπες υπουργών και σία. Στέλεχος του υπουργείου Αμυνας, ομολόγησε ότι πήρε πάνω από 11 εκατ. μίζες σε μία πενταετία! Δεν είχε ουσιαστικό λόγο στις αποφάσεις. Απλά και μόνο για να μην εκφράσει επιφυλάξεις στα έγγραφα που περνούσαν από μπροστά του!

Διαβάστε: Νέα εξοπλιστικά 4,2 δισ. / Το μεγάλο φαγοπότι και ένα βιβλίο

Θα περίμενε κανείς ότι μετά τη χρεοκοπία της χώρας και τις δικαστικές περιπέτειες υπουργών και αξιωματούχων, η Ελλάδα θα είχε θεσπίσει αυστηρότερους κανόνες. Αντί γι’ αυτό, το πάρτι διαφθοράς έχει διευρυνθεί. Ούτε προφυλάξεις δεν παίρνουν πια!

Η στάση των μεγαλύτερων κομμάτων, εντός και εκτός Βουλής, είναι απογοητευτική. Με την εξαίρεση ΚΚΕ, Πλεύσης Ελευθερίας και Νέας Αριστεράς, στη Βουλή δεν εκφράστηκαν διαφωνίες για το «θόλο του Αχιλλέα», όπως καλλωπίστηκε ένα μεγάλο μέρος των εξοπλισμών.

Σαν να έχει αποδεχθεί η αντιπολίτευση ότι οι αγορές οπλικών συστημάτων αποτελούν ένα πεδίο στο οποίο απαγορεύεται κάθε σοβαρή συζήτηση, από τον φόβο μήπως κατηγορηθεί για έλλειψη πατριωτισμού. Πρόκειται για πολιτικό λάθος. Οι πολίτες ασφαλώς επιθυμούν η χώρα να διαθέτει αμυντική ικανότητα.

Δεν σημαίνει όμως ότι αποδέχονται λευκή επιταγή σε οποιαδήποτε κυβέρνηση να ξοδεύει δισεκατομμύρια χωρίς διαφάνεια, χωρίς κανόνες και λογοδοσία.

Ιδιαίτερα όταν οι μισοί Ελληνες δεν μπορούν να πάνε διακοπές και το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων βρίσκεται στον πάτο της Ευρώπης. Και η βασικότερη αιτία είναι οι ανεξέλεγκτες αγορές όπλων. Οχι για την άμυνα, αλλά για να πλουτίσουν ορισμένοι.

Γιατί θα ήταν τρέλα, κατά τον κ. Στουρνάρα, η επαναφορά της 13ης σύνταξης και δεν είναι τρέλα ότι η χώρα ξεπέρασε τις ΗΠΑ σε ποσοστό του ΑΕΠ στις εξοπλιστικές δαπάνες;

"Willow Weep For Me" · Ella Fitzgerald / Composer Lyricist: Ann Ronell

 ..............................................................

"Willow Weep For Me" · Ella Fitzgerald

Composer Lyricist: Ann Ronell

(youtube, 10.1.2019)

"Σημειώσεις από το πουθενά" γράφει ο Μισέλ Φάις ("Εφημερίδα των Συντακτών", 25-26.7.2026)

 ...............................................................

Σημειώσεις από το πουθενά

γράφει ο Μισέλ Φάις ("Εφημερίδα των Συντακτών", 25-26.7.2026)

1.Το να πας να δεις μια ταινία για να διαπιστώσεις αν διαφωνείς ή συμφωνείς με το βλέμμα του σκηνοθέτη δεν είναι απόλαυση, είναι στατιστική με τον εαυτό σου ως δείγμα. Πέραν αυτού, προσωπικά έχω μεγαλώσει με σκηνοθέτες (που μ’ ενδιαφέρουν ακόμη και στις καθοδικές τους στιγμές). Ο Νόλαν δεν συγκαταλέγεται σ’ αυτούς. Αρα…

2. Υπάρχουν εκείνοι που μας βοηθάνε να ονειρευόμαστε κι εκείνοι που ονειρευόμαστε. Σπάνια ταυτίζονται οι δύο κατηγορίες. Μετά θάνατον όλα είναι πιθανά.

3. Οταν η πραγματικότητα διαψεύδει τις απόψεις ή τις προτιμήσεις σου, φταίει (εξυπακούεται) πάντα η πραγματικότητα. Μα για ποδόσφαιρο μιλάμε, για πολιτική, για τέχνη, για σχέσεις. Αξίωμα ιδεοληπτικών.

4. Θυμάστε τότε που βαριόμασταν στις διακοπές…

5. Τα βιβλία μου δεν θα προταθούν ποτέ για καλοκαιρινές διακοπές. Δέσμευση…

6. Τρέχει ακίνητος ή ανίκητος ο χρόνος;

7. Γράφουμε για να κρατάμε το κεφάλι μας πάνω από το νερό του εαυτού και του κόσμου. Αλλοτε τα καταφέρνουμε, άλλοτε όχι. Αν τώρα αυτά που γράφουμε αφορούν και κάποιον άλλον έχει καλώς. Ετσι κι αλλιώς αυτά που γράφουμε δεν είναι και για χόρταση.

8. Για να σε ξεχάσουν προϋποθέτει να σε θυμούνται. Για πόσο καιρό; Με ποια ένταση; Με διαλείμματα ή ακατάπαυστα; Θα σε θυμούνται παρηγορητικά και εμψυχωτικά ή περιφρονητικά και χλευαστικά; Θα σε θυμούνται με υλικά της ζώσας μνήμης ή της φορμόλης και της ναφθαλίνης; Θα σε θυμούνται υπέρ του ταμείου της ψυχής ή της τσέπης;

"Οι Αρμονίες Βερκμάιστερ" ("Werckmeister Harmonies") Για την ταινία του σκηνοθέτη Μπέλα Ταρ (21.7.1955 - 6.1.1926) έγραψε ο Μανώλης Κρανάκης (https://flix.gr/cinema, 8.7.2026)

 ...............................................................

"Οι Αρμονίες Βερκμάιστερ"
("Werckmeister Harmonies")

Για την ταινία του σκηνοθέτη Μπέλα Ταρ (21.7.1955 - 6.1.1926)

έγραψε ο Μανώλης Κρανάκης (https://flix.gr/cinema, 8.7.2026)

Το αριστούργημα του Μπελά Ταρ κυκλοφορεί σε αποκατεστημένη κόπια με την υπογραφή του ίδιου του δημιουργού του. σε μια επανέκδοση - υπενθύμιση για το μεγάλο σινεμά που μετατρέπει την ποίηση σε έξοδο κινδύνου από το τέλος του κόσμου.

«Πρέπει να αποσαφηνίσω ότι ούτε για μια στιγμή δεν υπήρξε καμία αμφιβολία ότι δεν πρόκειται περί ενός τεχνικού αλλά περί ενός φιλοσοφικού ζητήματος.»

Ο κύριος Εστέρ, επιφανής κάτοικος ενός χωριού κάπου στα Καρπάθια, απομονωμένος μέσα στο σπίτι του ζει μόνο με το πιάνο του. Μοναδική του επαφή με τον έξω κόσμο ο Βάλουσκα, ο αλαφροϊσκιωτος ταχυδρόμος του χωριού που τον περιποιείται και μια γυναίκα που έρχεται και καθαρίζει μερικές φορές την εβδομάδα. Οι μέρες περνούν καθώς προσπαθεί να αποδείξει πως ο κανόνας πάνω στον οποίο στηρίχθηκε εδώ και χρόνια η αρμονία της μουσικής προέκυψε από την αλαζονία των ανθρώπων να πετύχουν τις ουράνιες αρμονίες που ανήκουν μόνο στους Θεούς. Το μανιφέστο του είναι απλό, αλλά και τεκτονικά ρηξικέλευθο: να στρέψουμε στα νώτα στο σύστημα χορδίσματος που τελειοποίησε ο θεωρητικός και μουσικός Αντρέα Βερκμάιστερ και να ανακαλύψουμε την αληθινή, καθαρή τονικότητα της μουσικής (ή και της μη μουσικής, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά) από την αρχή.

Εξω από το σπίτι του επικρατεί το χάος. Η θερμοκρασία προβλέπεται να πέσει κάτω από τους μείον 17 βαθμούς Κελσίου, η τιμή του κάρβουνου ανεβαίνει διαρκώς, τα καφενεία μυρίζουν αλκοόλ, τα σπίτια παρακμή και η πόλη λυμαίνεται από λεηλασίες καταστημάτων, βίαιες επιθέσεις, εκτελέσεις εν ψυχρώ και μια ατμόσφαιρα χάους που επιτείνεται από την επίσκεψη ενός τσίρκου με εξέχον θέαμα το κουφάρι μιας φάλαινας «και άλλα θαύματα της φύσεως», συν την έκτακτη συμμετοχή του «Πρίγκιπα», ενός αυτοαποκαλούμενου ηγέτη που κανείς δεν έχει αντικρίσει ακόμη από κοντά. Ευκαιρία για τη σύζυγο του κου Εστέρ και του εραστή της, αρχηγού της αστυνομίας, να οργανώσουν μια αυτόκλητη ομάδα «κάθαρσης» και «επαναφοράς στη τάξη», εκμεταλλευόμενοι τον τρόμο των πολιτών απέναντι στην αναρχία.

Βασισμένο σε μέρος της «Μελαγχολίας της Αντίστασης» του Λάζλο Κρασναχορκάι που εκδόθηκε το 1989 και σε σενάριο του ίδιου του (νομπελίστα πλέον) συγγραφέα, οι «Αρμονίες Βερκμάιστερ» συνοψίζονται θεματικά και κινηματογραφικά στην παραπάνω ρήση του κου Εστερ.

Στο κέντρο τους βρίσκεται το «λάθος» που νομοτελειακά αποκαλύπτεται μετά από χρόνια «παραφωνίας» μιας αλαζονικής κοινωνίας και η ανάγκη για μια αλλαγή, που δεν μπορεί να είναι μόνο τεχνική, αλλά πρωτίστως μια αλλαγή φιλοσοφίας. Μόνο που ο χρόνος μετράει αντίστροφα, η συνήθεια είναι πιο δυνατή από την αλλαγή και όταν ο κος Εστέρ εκβιαστεί να βοηθήσει στην επιχείρηση «κάθαρσης» - το λέει καθαρά σε μια από τις πιο σπαρακτικές στιγμές ολόκληρης της ταινίας - «Δεν θα κάνουμε ξανά το ίδιο λάθος».

Σε ένα άχρονο σύμπαν, έναν τόπο Αποκάλυψης (αμέσως μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου;) και σε μια Ευρώπη τραυματισμένη βαθιά από τους φασισμούς του πρόσφατου και απώτερου παρελθόντος - και σε ένα προφητικό τόξο και... του μέλλοντος -, ο Μπέλα Ταρ υποδέχεται το millenium με την ταινία που μετατόπισε ελαφρά το έργο του στη σφαίρα της υπαρξιακής αναζήτησης (με άμεση συνέχεια το «Αλογο του Τορίνο» του 2011 και όχι τον λιγότερο ζωτικό «Ανθρωπο από το Λονδίνο» που παρεμβλήθηκε), τελειοποιώντας ταυτόχρονα και την τεχνοτροπία που θα γινόταν το σήμα κατατεθέν του.

Σε αυστηρό ασπρόμαυρο (φωτογραφημένο από επτά διαφορετικούς διευθυντές φωτογραφίες) και χωρισμένο σε 39 μονοπλάνα μεγάλης διάρκειας ώστε να καλύψουν το συνολικό χρόνο των υπνωτιστικών 145 λεπτών, ο Ούγγρος σκηνοθέτης διασχίζει το τέλος του κόσμου προσπαθώντας να βρει μια έξοδο κινδύνου.

Οδηγός του το διαπεραστικό, παιδικό (σχεδόν σαν του Χριστού) βλέμμα του Βάλουσκα που διασχίζει το χωριό που γνωρίζει καλύτερα από τον οποιονδήποτε για να βρεθεί ενώπιον μιας κοσμικής προειδοποίησης για αυτό που θα επίκειται. Σαν αγγελιοφόρος όλων όσων συμβαίνουν… εκεί έξω, ο Βάλουσκα μεταφέρει το νέο μιας «έκλειψης» που έχει σκοτεινιάσει τα πάντα, αλλά είναι και ο μόνος που γνωρίζει ότι αργά ή γρήγορα ο ήλιος θα λάμψει ξανά και μέχρι τα μάτια να συνηθίσουν στο φως, ο κόσμος μπορεί και να προλάβει να σωθεί. Δορυφόρος μιας παράνοιας που απλώνεται ερήμην του (και όλων των αθώων αυτού του κόσμου), θα προσπαθήσει να μετριάσει το φόβο της κυρίας Χάρερ, να πείσει τον κο Εστερ να μην αντισταθεί στον εκβιασμό που θα μπορέσει να του εξασφαλίσει την ηρεμία του, να υπακούσει στα θελήματα ακόμη και των νεοφασίστων που πιστεύουν (φεύ) πως γνωρίζουν το δρόμο προς την ευημερία.

Η δική τους (και του Βάλουσκα και του Ταρ και του Κρασναχορκάι) «αρμονία» βρίσκεται στο κουφάρι της φάλαινας που βρίσκεται στο κέντρο της πλατείας, έκθεμα (αληθοφανές κι όμως ολότελα ψεύτικο) που συμβολίζει λιγότερο τη βιβλική καταστροφή ενός «Λεβιάθαν» ή το «δισκοπότηρο» ενός Μόμπι Ντικ και αντηχεί περισσότερο την μάλλον ανακουφιστική επιβεβαίωση της ασημαντότητας του ανθρώπου - εδώ και οι αναλογίες με τη «Ζώνη» του «Στάλκερ» στο αριστούργημα του Αντρέι Ταρκόφσκι. Ο Βάλουσκα θα αναρωτηθεί πολλές φορές για τα παράξενα πλάσματα που φτιάχνει ο Θεός κοιτώντας μέσα στο βλέμμα του κήτους, μιλώντας ουσιαστικά για τους ανθρώπους που γύρω από ένα νεκρό «έκθεμα» εκθέτουν τα πιο ταπεινά τους ένστικτα ως όπλα μιας επανάστασης φτιαγμένης από τα ίδια της τα υλικά για να αποτύχει. Επαναλαμβάνοντας μαθηματικά τα λάθη του παρελθόντος σε έναν κύκλο ιστορίας και πτώσης που δεν θα τελειώσει ποτέ.

Η βιβλική αναγωγή που αναπόφευκτα κυριαρχεί σε όλο το ασπρόμαυρο σώμα μιας ταινίας που ολοκληρώνεται σαν μια έκκληση αναμέτρησης ανάμεσα σε διαστάσεις, δίνει το στίγμα των αντιθέσεων που ολοκληρώνουν την Αποκάλυψη. Το μέγεθος της ανθρώπινης αντίστασης απέναντι στη μικρότητα που ακυρώνει την κατανόηση και την αλληλεγγύη. Την μεγάλη απόγνωση απέναντι στη ασήμαντη νομοτέλεια της καταστροφής ενός κόσμου που δεν μπόρεσε ποτέ να πιστέψει στον καλό του εαυτό. Την απέραντη μελαγχολία για έναν κύκλο ζωής που δεν μαθαίνει τίποτα από το παρελθόν του, έχοντας παραδώσει από καιρό τη σωτηρία του στη μικρή, μα εξίσου απέραντη δύναμη της αθωότητας - όσο αυτή μπορεί να αντέξει.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μπελά Ταρ κρατάει τις σκηνές του σαν να θέλει να μην χάσει τη «διάρκειά» τους μέσα στο αδυσώπητο πέρασμα του χρόνου. Οι πορείες των ηρώων του είναι πιο σημαντικές από τις στάσεις τους και οι σιωπές τους (εδώ και η αναζήτηση της νέας τονικότητας) πιο σημαντικές από τις κραυγές τους. Ειδικά στις «Αρμονίες Βερκμάιστερ» ο Μπέλα Ταρ σκηνοθετεί σαν να διαβάζει τις φράσεις του Λάζλο Κρασναχορκάι - συχνά και χωρίς τελεία αυτές απλώνονται μέχρι και σε δύο ή και παραπάνω σελίδες - σαν μια αναπαράσταση της ίδιας της (αέναης) δημιουργίας - και καταστροφής του κόσμου. Το σινεμά του έρχεται ως μια βαθιά ανάσα ανθρωπισμού με σκοπό να ξανακουρδίσουμε τα πάντα από την αρχή: ένα μήνυμα για που νικάει κατά κράτος το χρόνο όπως τον γνωρίζαμε, την αφήγηση όπως συμβατικά τη μάθαμε, ακόμη και την ίδια την έννοια της Αποκάλυψης σε μια ανατριχιαστική εκδοχή μακριά από αυτή που το σινεμά προσπάθησε χρόνια να εγκλωβίσει μέσα σε ένα μαζικό genre.

Ακριβώς στο σημείο όπου η τεχνική γίνεται φιλοσοφία. Και το σινεμά μια πράξη αντίστασης και μοναδική έξοδος κινδύνου από το τέλος του κόσμου.

"Werckmeister Harmonies" (Opening Scene - GR-EN sub) Σκηνοθεσία: Μπέλα Ταρ Σενάριο: Μπέλα Ταρ, Λάζλο Κρασναχορκάι (youtube, 25.1.2012)

 ..............................................................

"Werckmeister Harmonies" (Opening Scene - GR-EN sub)

(youtube, 25.1.2012)

Ουγγαρία, 2000, Ασπρόμαυρο

Παραγωγή: Φραντς Γκες, Πολ Σαντούν, Μίκλος Σίτα, Γιόαχιμ φον Φίτινγκχοφ
Σκηνοθεσία: Μπέλα Ταρ
Σενάριο: Μπέλα Ταρ, Λάζλο Κρασναχορκάι
Φωτογραφία: Μίκλος Γκούρμπαν, Ερβιν Λάντσενσμπεργκερ, Γκάμπορ Μέντβιγκι, Εμιλ Νόβακ, Ρομπ Τρεγκένζα
Μοντάζ: Ανιές Χρανίτζκι
Μουσική: Μιχάλι Βιγκ
Πρωταγωνιστούν: Λαρς Ρούντολφ, Πίτερ Φιτζ, Χάνα Σιγκούλα, Αλφρεντ Γιάραϊ, Γκιούλα Πάουερ, Γιάνος Ντερζί
Διάρκεια: 145 λεπτά
Γλώσσα: Ουγγρικά
Υπότιτλοι: Ελληνικά
Διανομή: Amarcord

Εις μνήμην του Γιώργου Σταυριανού... / "Ο καημός της φυσαρμόνικας" (1982)

 .............................................................

Εις μνήμην του Γιώργου Σταυριανού...

"Ο καημός της φυσαρμόνικας" (1982)

στίχοι - μουσική: Γιώργος Σταυριανός

τραγούδι : Μαρία Δημητριάδη

Glass: The Poet Acts (From "The Hours") · Camille Thomas · Brussels Philharmonic · Oscar Jockel (youtube, 16.7.2026)

 ...............................................................

Glass: The Poet Acts (From "The Hours")

 · Camille Thomas · Brussels Philharmonic · Oscar Jockel

(youtube, 16.7.2026)

«Η ΕΛΑΣ βρίσκεται πια στο απέναντι στρατόπεδο» γράφει ο Κύρκος Δοξιάδης ("Εφημερίδα των Συντακτών", 21.7.2026)

 ...............................................................

«Η ΕΛΑΣ βρίσκεται πια στο απέναντι στρατόπεδο»

γράφει ο Κύρκος Δοξιάδης ("Εφημερίδα των Συντακτών", 21.7.2026)

Ο τίτλος του σημερινού άρθρου είναι απόσπασμα από πρόσφατη ανακοίνωση της Νέας Αριστεράς, που αναφερόταν κυρίως στη στάση της ΕΛΑΣ στο θέμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων αλλά που έθιγε και γενικότερα ζητήματα. Τι σημαίνει να δηλώνει ένα κόμμα, που στις τρέχουσες δημοσκοπήσεις δεν καταγράφεται καν η εκλογική του δύναμη, πως το κόμμα που οι ίδιες δημοσκοπήσεις αναδεικνύουν σταθερά στη δεύτερη θέση «βρίσκεται στο απέναντι στρατόπεδο»;

Παρότι προς το παρόν δημοσκοπικά απέχει παρασάγγας από το να εκπροσωπείται στην επόμενη Βουλή, η Νέα Αριστερά δεν είναι κόμμα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Δεν πρόκειται δηλαδή για κόμμα που οι κοινοβουλευτικοί αγώνες δεν είναι ανάμεσα στις προτεραιότητές του. Που σημαίνει ότι ακόμα και αν βρεθεί εκτός Βουλής το τι γίνεται εντός της το αφορά άμεσα και κατά τρόπο συγκεκριμένο – δεν απορρίπτει συλλήβδην τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς και τη νομοθετική εξουσία ως «αστική δημοκρατία». Συνεπώς, τα περί «απέναντι στρατόπεδου» δεν αναφέρονται σε έναν νέο δικομματισμό που ούτως ή άλλως δεν την αφορά λόγω ιδεολογικών της θέσεων. Αλλωστε, αυτό φαίνεται κατά τρόπο συγκεκριμένο στην εν λόγω ανακοίνωση, που καταλήγει στη διαπίστωση περί ΕΛΑΣ αντιπαραθέτοντας τις θέσεις της Νέας Αριστεράς για τη νομοθεσία τη σχετική με την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Ας δούμε λίγο την «επιτελεστική» διάσταση της διατύπωσης – το τι προσπαθεί να κάνει δηλαδή ως δήλωση, πέρα από το σημασιολογικό της περιεχόμενο. Είναι σαφές πως η φράση «στο απέναντι στρατόπεδο» είναι «βαριά κουβέντα». Δεν είναι κάτι που περνάει απαρατήρητο ή που μπορεί να ξεχαστεί. Η Νέα Αριστερά με αυτή τη φράση κόβει κάθε γέφυρα με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. «Στο απέναντι στρατόπεδο» προφανώς σημαίνει πως αποκλείεται και η οποιαδήποτε προεκλογική ή μετεκλογική συνεργασία. Οπότε, ρεαλιστικά σκεπτόμενοι, μπορούμε να φανταστούμε τον Τσίπρα και τους συν αυτώ να λένε μεταξύ τους με χαιρεκακία: «Κι είχαμε μια σκασίλα που αυτό το δημοσκοπικά ανύπαρκτο κόμμα δεν θέλει συνεργασία μαζί μας…»

Να το θέσω ωμά. Το οριστικό άρθρο της διατύπωσης –«στο (απέναντι στρατόπεδο)» και όχι σκέτα «σε…»– υπονοεί εμμέσως πλην σαφώς ότι η ΕΛΑΣ βρίσκεται πια στο ίδιο στρατόπεδο με τη Νέα Δημοκρατία. Ότι δηλαδή δεν έχει απλώς μετακινηθεί προς την Κεντροαριστερά, αλλά ότι ανήκει πλέον στις καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις. Πράγμα που με τη σειρά του ισοδυναμεί με την παραδοχή πως το κοινωνικο-πολιτικό καθεστώς –δηλαδή κυρίως το μεγάλο κεφάλαιο μαζί με τις δυνάμεις που το στηρίζουν– είναι πλέον πανίσχυρο. Όπως δηλαδή ήταν και πριν από το 2012 που ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε σε κόμμα εξουσίας. Μόνο που τώρα τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Η βουλιμία του μεγάλου κεφαλαίου είναι πλέον ακόρεστη, και ο εκφασισμός της κοινωνίας που τη συνοδεύει καθίσταται εφιαλτικός.

Περάσαμε λοιπόν στο ίδιο το σημασιολογικό περιεχόμενο της διατύπωσης για την ΕΛΑΣ και το απέναντι στρατόπεδο. Από όσα σχετικά έχω γράψει, είναι σαφές ότι συμφωνώ με αυτό. Όπως επίσης συμφωνώ και με την επιτελεστική συνιστώσα: μετά και τις αποχωρήσεις όσων (όπως φαίνεται τουλάχιστον εκ των υστέρων) εξαρχής λοξοκοίταζαν προς το κόμμα Τσίπρα, καιρός είναι η Νέα Αριστερά να διακόψει και ρητά πλέον τις σχέσεις της με αυτό. Κάτι εξόχως θετικό κατά την άποψή μου είναι πως αυτή η «διακοπή των διπλωματικών σχέσεων» εκ των πραγμάτων αντιπαρέρχεται την πιεστική προτροπή που μας ταλανίζει πολλαχόθεν εδώ και πολλούς μήνες: «Να στηρίξουμε Τσίπρα για να φύγει ο Μητσοτάκης».

Όταν Τσίπρας και Μητσοτάκης βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο, το εκβιαστικό δίλημμα χάνει κάθε νόημα. Δεν θα κουραστώ να υποστηρίζω πως η κύρια αιτία για τη δημοσκοπική αφάνιση της Νέας Αριστεράς είναι πως προξενούσε την εντύπωση μεταβατικού σχήματος. Αυτό άλλωστε φαίνεται περίτρανα και στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ με τα όσα συμβαίνουν τώρα σε εκείνο το κόμμα. Η μόνη ρεαλιστική ελπίδα επιβίωσης της Νέας Αριστεράς είναι να αποσαφηνίσει όσο γίνεται το δικό της ιδεολογικο-πολιτικό στίγμα. Η συγκεκριμένη ανακοίνωση είναι προς τη σωστή κατεύθυνση.

*Ομότιμος καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών