ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ Χώρος Τέχνης Ιδιόμελο", 14 Φεβρουαρίου 2026, 8 μ.μ.

 ..............................................................

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ

Το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου ο "Χώρος Τέχνης Ιδιόμελο" σας προσκαλεί με χαρά και συγκίνηση σε μια αξιοσημείωτη ποιητική συνάντηση. Ο Γιώργος Μαρκόπουλος θα συνομιλήσει με τον σκηνοθέτη Στέλιο Χαραλαμπόπουλο για την ιστορία του μέσα στην ποίηση και το συνολικό ποιητικό του έργο μέσα στο διάβα της ιστορίας μας.

Κείμενα και ποιήματα θα διαβάσουν ο Μανώλης Γιούργος, ο Στέλιος Χαραλαμπόπουλος και ο Γιώργος Μαρκόπουλος.

· Χώρος Τέχνης Ιδιόμελο, Ελευθερίου Βενιζέλου 17, Μαρούσι, κοντά στον ΗΣΑΠ

· Σάββατο 14/2/26

· Έναρξη 8μμ

· Είσοδος ελεύθερη

· Πληροφορίες – κρατήσεις: 2106817042

"Ο ΞΕΝΟΣ" ποίημα του Γιώργου Μαρκόπουλου (γ.1951, Μεσσήνη) (εκδ. "Βιβλιοπωλείον της Εστίας", γ.έκδοση, 1982)

 ..............................................................

        Γιώργος Μαρκόπουλος (γ. 1951, Μεσσήνη)

Ο ΞΕΝΟΣ

Γιατί ο ξένος, δεν γνωρίζει την πολιτεία την ημέρα.

Ο ξένος το βράδυ γνωρίζει την πολιτεία, όταν κοιμάται.

Το πρωί φεύγει πάλι με το στυφό ύφος

αυτού που έψαχνε κάτι και δεν το βρήκε.

Εσύ που κάποτε τον αγάπησες

όταν τον δεις να περνάει από την πόρτα σου,

δόστου κάτι από εκείνη την παλιά τρυφερότητα.

Και σκέψου μετά από χρόνια

ότι πέρασε κάποτε από την ζωή σου ο Οδυσσέας. 

Από τη συλλογή "Οι Πυροτεχνουργοί"

(εκδ. "Βιβλιοπωλείον της Εστίας", γ.έκδοση, 1982)

Una Furtiva Lagrima - Enrico Caruso 1904. Remastered. (youtube, 22.2.2008)

 ...............................................................

Una Furtiva Lagrima - Enrico Caruso 1904. Remastered. (youtube, 22.2.2008)

Una furtiva lagrima (A furtive tear) is the romanza from Act II, Scene 2 of the Italian opera, L'elisir d'amore (The Elixir of Love) by Gaetano Donizetti. It is sung by Nemorino (Caruso) when he finds that the love potion he bought to win his dream lady's heart, Adina, works. 

Nemorino is in love with Adina, but she isn't interested in a relationship with an innocent, rustic man. To win her heart, Nemorino buys a "love potion" with all the money he has in his pocket. The "love potion" is actually a cheap red wine sold by a con business traveler. But when he sees Adina weeping, he knows that she has fallen in love with him and the "Elixir" works. 

Caruso created the role of Nemorino the first time in February 1901 at La Scala in Milan. The conductor was the famous Toscanini, but the notoriously critical and reserved audience of La Scala did not react at all ... until Caruso started singing - and he basically turned the performance from failure to success. The audience went wild and Caruso was compelled to repeat "Una furtiva lagrima" three times. 

When Toscanini came back stage to go before the curtain with the artists, he embraced Caruso, then turned to the manager of La Scala, Giulio Gatti-Casazza, and said: "Per dio! Se questo Napoletano continua a cantare così, farà parlare di sè il mondo intero." (By Heaven! If this Neapolitan continues to sing like this, he will make the whole world talk about him.) 

And a few years later the whole world talked about him. - and still haven't forgotten his "velvet" voice and intense empathy. 

Text Italian:

Una furtiva lagrima
Negli occhi suoi spuntò,
Quelle festose giovani
Invidiar sembrò.
Che più cercando io vo?
Che più cercando io vo?
M'ama, sì, m'ama, lo vedo, lo vedo!
Un solo istante i palpiti
Del suo bel cor sentir!
I miei sospir confondere
Per poco ai suoi sospir!
I palpiti, i palpiti sentir,
Confondere i miei coi suoi sospir!
Cielo, si può morir...!
Di più non chiedo, non chiedo.
Ah! Cielo, si può, si può morir...!
Di più non chiedo, non chiedo.
Si può morir...
Si può morir d'amor!

Για τον όρο "Μετανάστες" ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956) (Από τα "Ποιήματα", μτφρ. Μάριος Πλωρίτης, "Θεμέλιο", 2000)

 ..............................................................

          Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956)

Για τον όρο "Μετανάστες"

Λαθεμένο μού φαινόταν πάντα τ' όνομα που μας δίναν:
«Μετανάστες».
Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους. Εμείς, ωστόσο,
δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,
λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη. Ούτε
και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε
να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.
Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσαν, μας προγράψανε.
Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα 'ναι, μα εξορία.
Έτσι, απομένουμε δω πέρα, ασύχαστοι, όσο μπορούμε πιο κοντά
στα σύνορα,
προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα, καραδοκώντας το παραμικρό
σημάδι αλλαγής στην άλλην όχθη, πνίγοντας μ' ερωτήσεις
κάθε νεοφερμένο, χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, τίποτα
ν' απαρνιόμαστε,
χωρίς να συχωράμε τίποτ' απ' όσα έγιναν, τίποτα δε συχωράμε.
Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή! Ακούμε ίσαμ' εδώ
τα ουρλιαχτά που αντιλαλούν απ' τα στρατόπεδά τους. Εμείς
οι ίδιοι
μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος, που κατάφερε
τα σύνορα να δρασκελίσει. Ο καθένας μας,
περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα,
μαρτυράει την ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.
Όμως κανένας μας
δε θα μείνει εδώ. Η τελευταία λέξη
δεν ειπώθηκε ακόμα.

Μπ. Μπρεχτ, Ποιήματα - Ενότητα Σκανδιναβία (1933-1941)
μτφρ. Μάριος Πλωρίτης, "Θεμέλιο", 2000

"ΜΟΤΤΟ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΗΣ MARGARETHE STEFFIN ΑΠΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΠΡΕΧΤ" ["Steffinische Sammlung" - Motto / 1940] Από τη συλλογή "ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ ΠΟΙΗΜΑΤΑ / Ενότητα "ΕΞΟΡΙΑ: ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΑ (1933-1941)" (μτφ. Μάριος Πλωρίτης, εκδ. "Θεμέλιο", 2000)

...............................................................

          Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956)

"ΜΟΤΤΟ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΗΣ MARGARETHE STEFFIN ΑΠΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΠΡΕΧΤ"

["Steffinische Sammlung" - Motto]

Αυτό, λοιπόν, είναι όλο, και - ξέρω - δεν είναι αρκετό.

Μπορεί, ωστόσο, να σας πει πως είμαι εδώ ακόμα.

Μοιάζω με κείνον που τριγύριζε κρατώντας ένα κεραμίδι,

στον κόσμο για να δείξει πώς ήτανε το σπίτι του.

                                                                                    (1940) 

Από τη συλλογή "ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ ΠΟΙΗΜΑΤΑ / Ενότητα "ΕΞΟΡΙΑ: ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΑ (1933-1941)" (μτφ. Μάριος Πλωρίτης, εκδ. "Θεμέλιο", 2000)

Ry Cooder - "Canción Mixteca" ("Paris, Texas" O.S.T. / 1984) (youtube, 31.12.2010)

 ...............................................................

Ry Cooder - "Canción Mixteca" ("Paris, Texas" O.S.T. / 1984)

(youtube, 31.12.2010)

Moanin' · Art Blakey & The Jazz Messengers (youtube, 30.4.2015)

 .............................................................

Moanin' · Art Blakey & The Jazz Messengers

(youtube, 30.4.2015)

"ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟ ΙΚΡΙΩΜΑ" ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956) Από τα "Ποιήματα Μπέρτολτ Μπρεχτ" (μτφ. Μάριος Πλωρίτης, εκδ. "Θεμέλιο", 2000)

 ...............................................................

           Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956)

ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟ ΙΚΡΙΩΜΑ

Αλλά σαν έφτασε στο ικρίωμα για να τον σκοτώσουν

έφτασε σ' ένα ικρίωμα, που το 'χαν όμοιοί του φτιάξει.

Ακόμα κι ο μπαλτάς που τον περίμενε

απ' ομοιούς του ήτανε φτιαγμένος. Είχανε φύγει μοναχά

ή τους είχανε διώξει, όμως εκεί

μέσα στο έργο τους βρίσκονταν τα χέρια τους. Ως και το φως

στους διαδρόμους που πέρασε για να πάει στο θάνατο

δεν θα υπήρχε χωρίς αυτούς. Ακόμα και το σπίτι

απ' όπου τον αρπάξανε, ακόμα κι όποιο άλλο σπίτι.

Γιατί

λοιπόν να 'ναι ολομόναχος, αυτός που μιλούσε για χάρη τόσων

      άλλων;

Επειδή

οι καταπιεστές ενώνονται

μα οι καταπιεσμένοι μένουν χωρισμένοι. 

                                                      (1946)

Από τα "Ποιήματα Μπέρτολτ Μπρεχτ" (μτφ. Μάριος Πλωρίτης, εκδ. "Θεμέλιο",2000 / ενότητα "Εξορία: ΗΠΑ (1941-1947) 

Ο,ΤΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΜΟΥΔΙΑΖΕΙ ποίημα του Νίκου - Αλέξη Ασλάνογλου (1931 - 1996) Από τη συλλογή "Δύσκολος Θάνατος" / Ενότητα "Ο Θάνατος του Μύρωνα" (εκδ. "Εγνατία" 1978)

...............................................................

Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)

Ο,ΤΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΜΟΥΔΙΑΖΕΙ

Ό,τι για πάντα με μουδιάζει κι οδηγεί

εσένα στο χαμό κι' αδιαφορεί για μένα

κρατώντας μου τα χέρια και το νου

αναποφάσιστα, σε ένοχη απραξία

βλέποντας καταδίκους να περνούν

απ' το βαθύ το χάραμα ως τη νύχτα

μες στις γνωστές μου γειτονιές, και το χειρότερο

να περιφέρεσαι ανάμεσα κι' εσύ, ξέρω πως δεν μπορεί

να είναι ο θάνατος. Γιατί χωνεύει

ανάσες μες στη μουσική του ύπνου, αφοπλίζει

καημούς και συμφιλιώνει τ' όνειρο

με την πυρακτωμένη μνήμη, κι όλα γίνονται

λαμπρή σκηνοθεσία.

                                       Ό,τι χρόνια με κράτησε

άπραχτο και φιλάσθενο, σχεδόν ανυπεράσπιστο

με το μαλάκωμα της μακριάς αρρώστιας, είναι

προσήλωση τυφλή σε ομοιώματα, κι ακόμα 

παράξενη επιμονή να καταναλωθούμε.

Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)

Από τη συλλογή "Δύσκολος Θάνατος" / Ενότητα "Ο Θάνατος του Μύρωνα"

(εκδ. "Εγνατία" 1978)