Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2026

"Η Χίος που δεν μας στοιχειώνει" Από τον Παντελή Μπουκάλα ("Καθημερινή") και τον ιστότοπο Commonality (facebook, 12.2.2026)

...............................................................



        Η Χίος που δεν μας στοιχειώνει





Από τον Παντελή Μπουκάλα ("Καθημερινή") και τον ιστότοπο Commonality (facebook, 12.2.2026)


Πρώτο το μοτίβο των εκβιαστικών διλημμάτων: «Ή με την πατρίδα ή με τους διακινητές». «Ή πατριώτης ή όργανο του Ερντογάν». Ή με το Φως ή με το Σκοτάδι. Οπου Φως ο ωμός Κήρυκας της θανατοπολιτικής Θ. Πλεύρης, που ο πρωθυπουργός, με γνήσιο κεντρώο πνεύμα, τον όρισε διάδοχο του κ. Βορίδη στο υπουργείο Ασύλου.
Σπουδαία υπόθεση ο μανιχαϊσμός. Γι’ αυτό και αντέχει, κι ας κλείνουν 1.750 χρόνια αφότου σταύρωσαν τον Μανιχαίο, που χώρισε στα δύο το σύμπαν: στον Πατέρα του Φωτός και τον Αρχοντα του Σκότους. Το δυϊστικό σύστημά του βολεύει απίστευτα όσους αποφεύγουν τον κόπο της δεύτερης σκέψης και των συναισθημάτων που πάνε βαθύτερα από την επιδερμίδα, διαφέροντας ριζικά από τα συναισθήματα των επίσημων ανακοινώσεων: «Μα βέβαια λυπούμεθα όταν χάνονται ζωές, άνθρωποι είναι και οι Αφγανοί, αλλά ας μην καθυστερούμε με τέτοια στενάχωρα, είπαμε ν’ αλλάξουμε ατζέντα».
Το παν είναι να προλάβεις να καπαρώσεις το Φως. Να φερθείς σαν αυτοδίκαιος ιδιοκτήτης του, ονειδίζοντας σαν Σκοτεινούς όσους αμφισβητούν την αυθεντία σου. Εύκολο. Κυβέρνηση είσαι. Κράτος. Με πολυπλόκαμους μηχανισμούς στην υπηρεσία σου. Σε υπερασπίζει η πλειονότητα των ΜΜΕ και στο διαδίκτυο υπερτερούν τα τρολ σου, κήρυκες μιας ανατριχιαστικής μισαλλοδοξίας, έτοιμοι να κανιβαλίσουν όποιον ψελλίσει ένα «μα...» επιφύλαξης. Οποιον δεν κατεβάζει αμάσητο το επίσημο σενάριο. Το εθνοπρεπές. «Εθνικό είναι το αληθές»; Οχι δα. Εθνικό είναι το βολικό.
Πάγιο το επίσημο σενάριο για τους θανάτους μεταναστών στο Αιγαίο, έχει τα μοτίβα του. Πρώτο το μοτίβο των εκβιαστικών διλημμάτων: «Ή με την πατρίδα ή με τους διακινητές». «Ή πατριώτης ή όργανο του Ερντογάν». Ή με το Φως ή με το Σκοτάδι. Οπου Φως ο ωμός Κήρυκας της θανατοπολιτικής Θ. Πλεύρης, που ο πρωθυπουργός, με γνήσιο κεντρώο πνεύμα, τον όρισε διάδοχο του κ. Βορίδη στο υπουργείο Ασύλου. «Για να στείλει μήνυμα». Στους Αφγανούς; Οχι βέβαια. Στους ψηφοφόρους που γοητεύονται από την πούρα ακροδεξιά. Μοτίβο δεύτερο η επιλογή στον σωρό ενός «διακινητή». Ας θυμηθούμε τον Σομαλό πρόσφυγα Μοχαμάντ Χανάντ Αμπντί: καταδικάστηκε σε 142 χρόνια φυλακή σαν διακινητής, έμεινε μία διετία εγκάθειρκτος, το Εφετείο όμως αναγνώρισε πως είχε σώσει 31 ανθρώπους και πια είναι ελεύθερος. Μοτίβο τρίτο η εκ προοιμίου αθώωση του Λιμενικού. Και για το ναυάγιο του Φαρμακονησιού το 2014 αθώο δήλωνε, πλην το 2022 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταδίκασε την Ελλάδα. Μοτίβο τέταρτο η δαιμονοποίηση των ΜΚΟ με ψεύδη και συκοφαντίες. Μοτίβο πέμπτο, «οι κάμερες δεν λειτουργούσαν». Ούτε στην Πύλο. Αλλά όταν η προληπτική αυτοαπαλλαγή υπήρξε η μονάχη έγνοια των κυβερνώντων με Ελληνες νεκρούς, στα Τέμπη ή τη Βιολάντα, τι να περιμένουμε όταν πεθαίνουν «εισβολείς»; Οτι θα μας στοιχειώσει η Χίος των 15 σκοτωμένων;

DNEWS

"ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΙΚΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ" ποίημα του Γιώργου Μαρκόπουλου (γ.Μεσσήνη, 1951) Από τη συλλογή "Οι Πυροτεχνουργοί" (εκδ. ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ "ΕΣΤΙΑΣ", 1982)

 ...............................................................



Γιώργος Μαρκόπουλος (γ.Μεσσήνη, 1951)


ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΙΚΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ


                                                 Στον Κώστα Νικολάκη

Το βράδυ μαζεύει ξύλα για το τζάκι.


Και το πρωί, α το πρωί, τι πικρή που είναι η ζωή όλο με τις στάχτες.


Από τη συλλογή "Οι Πυροτεχνουργοί" (εκδ. ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ "ΕΣΤΙΑΣ", 1982)

Τίτος Πατρίκιος | "Βίος και Πολιτεία" #100

 ...............................................................


Τίτος Πατρίκιος | "Βίος" και Πολιτεία" #100


Ένα ξεχωριστό και εορταστικό επεισόδιο Βίος και Πολιτεία με τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο. Παρουσιάζει ο Κώστας Κατσουλάρης.

(youtube, 12.2.2026)

Βιογραφικό: Ο Τίτος Πατρίκιος γεννήθηκε στην Αθήνα 1928, γιος των ηθοποιών Σπύρου και Λέλας Πατρικίου. Το 1946 ολοκλήρωσε τα γυμνασιακά του μαθήματα στο Βαρβάκειο και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε για κάποια χρόνια ως δικηγόρος. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, στρατευμένος αρχικά στην ΕΠΟΝ και στη συνέχεια στον ΕΛΑΣ. Το 1944 καταδικάστηκε σε θάνατο από συνεργάτες των γερμανών και η εκτέλεσή του ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας εξορίστηκε στη Μακρόνησο (1951-1952) και κατά τη διετία 1952-1953 στον Άη Στράτη, από όπου επέστρεψε στην Αθήνα με άδεια εξορίστου. Από το 1959 ως το 1964 σπούδασε κοινωνιολογία στην Ecole Pratique des Hautes Etudes του Παρισιού και πήρε μέρος σε έρευνες του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα, μετά την επιβολή της δικτατορίας του Παπαδόπουλου όμως, κατέφυγε ξανά στο Παρίσι, όπου πήρε μέρος σε εκδηλώσεις ενάντια στο παράνομο καθεστώς, και εργάστηκε στην έδρα της Unesco στο Παρίσι και στη Fao στη Ρώμη. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1975 και εργάστηκε ως δικηγόρος, κοινωνιολόγος και λογοτεχνικός μεταφραστής. Το 1982 επέστρεψε στη θέση που κατείχε στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών πριν το 1967. Στην Αθήνα εργάστηκε επίσης στο Κέντρο Μαρξιστικών Μελετών. Η πρώτη του εμφάνιση στο χώρο των γραμμάτων πραγματοποιήθηκε το 1943 με τη δημοσίευση ενός ποιήματός του στο περιοδικό "Ξεκίνημα της Νιότης", ενώ το 1954 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο "Χωματόδρομος". Ιδρυτικό μέλος του περιοδικού "Επιθεώρηση Τέχνης" από το 1954 δημοσίευσε πολλά άρθρα και κριτικές στις στήλες του, ενώ πολλά δοκίμιά του συμπεριλήφθηκαν σε συγκεντρωτικές εκδόσεις. Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση (κείμενα των Σταντάλ, Αραγκόν, Μαγιακόφσκι, Νερούντα, Γκόγκολ, Γκαρωντύ, Λούκατς και άλλων) και την πεζογραφία, ενώ τα περισσότερα κοινωνιολογικά έργα του είναι γραμμένα στα γαλλικά. Έργα του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, τα φλαμανδικά, τα γερμανικά και τα ολλανδικά. Το 1994 τιμήθηκε με ειδικό κρατικό βραβείο για το σύνολο του έργου του. Το Φεβρουάριο του 2020 έλαβε τα διάσημα του Αξιωματούχου του Τάγματος Γραμμάτων και Τεχνών από τον πρέσβη της Γαλλίας στην Ελλάδα, Patrick Maisonnave. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Τίτου Πατρίκιου βλ. Αλέξανδρος Αργυρίου, "Τίτος Πατρίκιος", στο "Η ελληνική ποίηση · η πρώτη μεταπολεμική γενιά", Αθήνα: Σοκόλης, 1982, Αλέξανδρος Αργυρίου, "Πατρίκιος Τίτος", στο "Παγκόσμιο βιογραφικό λεξικό", τ. 8, Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988 και Δώρα Μέντη, "Πατρίκιος Τίτος", στο "Λεξικό νεοελληνικής λογοτεχνίας", Αθήνα, Πατάκης, 2007. Λογοτεχνικά Βραβεία: -Ειδικό Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας (1994) -Βραβείο Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη Ακαδημίας Αθηνών (2008) -Premio Letterario Internazionale Laudomia Bonanni (2009) -Max Jacob Etranger (2016) -Βραβείο Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη Ακαδημίας Αθηνών (2022).



Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026

«Όνειρο» ποίημα του Γιώργου Μαρκόπουλου (γ. 1951 – Μεσσήνη) («Ποιήματα 1968 – 2010 / Επιλογή // «Κρυφός κυνηγός», (εκδ. «Κέδρος», 2014 – γ’ έκδοση)

 ...............................................................



· Γιώργος Μαρκόπουλος (γ. 1951 – Μεσσήνη)



·      «Όνειρο» ποίημα του Γιώργου Μαρκόπουλου (γ. 1951 – Μεσσήνη) («Ποιήματα 1968 – 2010 / Επιλογή // «Κρυφός κυνηγός», (εκδ. «Κέδρος»,  2014 – γ’ έκδοση)

 

-Το βουνό ολόκληρο, αποβραδίς ήδη, στον αέρα βολόδερνε

έτσι που τα δέντρα ησυχία δεν βρίσκαν,

ώσπου η νύχτα σιγά σιγά στην αγκαλιά της τα συνεπήρε.

 

Τίποτα πια δεν ακουγόταν μα ούτε και φαινόταν.

Την άλλη μέρα μονάχα προς το μεσημέρι

νέκρα απλωνόταν παντού

και αίμα από τραυματισμένο αγρίμι που πάει στη φωλιά του

πάνω στο χιόνι.

 

-Ναι, τους είδα και έπαιζαν στον άλλο κόσμο τάβλι,

όλους εκείνους της τάξεως των αγροφυλάκων

που μας έπαιρναν τις σφενδόνες τότε και τα σταφύλια·

και ήσαν χαρούμενοι, ναι, τους είδα σας λέω,

με τις στολές τους, και έπαιζαν τάβλι με ζάρια τα δόντια τους.



-Έβαλαν ένα κερί πάνω σε ένα τραπέζι

- μνημόσυνο ποιητού –

και μαζεύτηκαν πέντ’ έξι εφτά – ποιητές και αυτοί –

και διάβαζαν, διάβαζαν ποιήματα του χαμένου,

και ολόλυζαν και χειροκροτούσαν και δάκρυζαν

και φώναζαν και αλάλαζαν και έκλαιγαν και πάλι,

και χειροκροτούσαν και φώναζαν και αλάλαζαν

ξανά, ξανά, ξανά και ξανά.

 

Σκύλοι που έκλαιγαν σκύλο. 


Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2026

"Listen Here" - Eddie Harris (youtube, 10.7.2011)

 ...............................................................


"Listen Here" - Eddie Harris

(youtube, 10.7.2011)


"Αυτό δεν είναι Δύση…" έγραψε ο Χρήστος Λάσκος ("Εφημερίδα των Συντακτών", 10.2.2026)

 ...............................................................



                   Αυτό δεν είναι Δύση…




έγραψε ο Χρήστος Λάσκος ("Εφημερίδα των Συντακτών", 10.2.2026)


Μία από τις πιο αποκαλυπτικές δηλώσεις της περιόδου έγινε από στέλεχος της κοινοβουλευτικής Αριστεράς. «Αυτό δεν είναι Δύση, είναι ακροδεξιά», μας είπε.

Μάλιστα! Μαθαίνουμε πως υπάρχει ακροδεξιά στον κόσμο και το ακριβές αντίθετό της είναι η «Δύση»!

Μόνο που η ακροδεξιά, ο φασισμός και ο ναζισμός είναι δυτικής προέλευσης. Αποκλειστικά δυτικής. Βαρβαρότητες συνέβησαν και συμβαίνουν σε όλη τη Γη. Αλλά το Ολοκαύτωμα στη «Δύση» σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε. Βιομηχανικά, τεχνοκρατικά, προηγμένα. Με όλα τα «πολιτισμένα» κομφόρ. Συναφές είναι και το γεγονός πως πολύς κόσμος θεώρησε σημαντικό το πρόσφατο άρθρο του Τζόναθαν Ράουχ στο The Atlantic (Ναι, είναι φασισμός, Εποχή, 26/1/2026.).

Προσωπικά δεν διαπίστωσα κάτι ιδιαίτερα προωθημένο, ώστε να εξηγείται γιατί το συγκεκριμένο κείμενο αγκαλιάστηκε από ένα πλήθος αριστερών αρθρογράφων. Θέλω να πω ότι υπάρχουν πολύ σημαντικότερα άρθρα σε αριστερές εφημερίδες και περιοδικά - για να μείνω μόνο στα αγγλικά, παραπέμπω στο Jacobin, το New Left Review, το Monthly Review, που είχαν καταλάβει πολύ πριν από τον Ράουχ ότι «αυτό είναι φασισμός». Ακολουθώντας δε τη γραμμή Χορκχάιμερ επιμένουν ότι «όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό, ας το βουλώνει για τον φασισμό». Που πάει να πει στην περίπτωσή μας πως όποιος δεν κατανοεί ότι απέναντι στην ακροδεξιά δεν βρίσκεται η «Δύση» δεν έχει να προσφέρει και πολλά στην ανάλυση. Ενδεικτικό σε ό,τι αφορά τον Ράουχ είναι το εξής απόσπασμα:

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες, άλλοτε η υποδειγματική φιλελεύθερη δημοκρατία του κόσμου, είναι πλέον ένα υβριδικό κράτος που συνδυάζει έναν φασίστα ηγέτη και ένα φιλελεύθερο Σύνταγμα· αλλά όχι, δεν έχουν πέσει στον φασισμό. Και δεν θα πέσουν».

Νομίζω, αντίθετα με τον αρθρογράφο πως η διαδικασία εκφασισμού στις ΗΠΑ είναι πολύ πιθανό, για μια σειρά από λόγους, να ευοδωθεί με πάσα πληρότητα. Η «μαχητική» πρόγνωση «και δεν θα πέσουν» δεν ξέρω από πού αντλεί τη βεβαιότητά της.

Αυτό που είναι βέβαιο κατά τη γνώμη μου είναι πως «η υποδειγματική φιλελεύθερη δημοκρατία του κόσμου» υπήρξε μια χαρά εκκολαπτήριο του τρέχοντος φασισμού.

Γιατί ήταν η «υποδειγματική» που έριξε τις ατομικές βόμβες, ήταν αυτή που δεν άφησε χούντα για χούντα αβοήθητη (sic), είναι αυτή που μεταξύ 1965-1967 έριξε στο Βιετνάμ περισσότερες βόμβες από ό,τι σε όλα τα μέτωπα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν αυτή που συνέδραμε σε πλείστες όσες γενοκτονίες -ακόμη και της Καμπότζης!-, ήταν αυτή, ήταν αυτή… Ακόμη και στο εσωτερικό της χρειάστηκε έναν αιώνα μετά τον εμφύλιο για να αποκτήσουν δικαιώματα οι μαύροι - που ακόμα «δεν μπορούν να αναπνεύσουν» συχνά πυκνά.

Το γεγονός πως ένα τέτοιο κράτος θεωρείται υποδειγματική δημοκρατία με ξεπερνά.

Αυτό όμως που με ξεπερνά περισσότερο είναι πως συμπατριώτες μας αριστεροί το θεωρούν. Και ξεχνούν πως αυτό ακριβώς «είναι Δύση». Προφανώς δεν είναι μόνο αυτό - χάρη σε αιματηρούς αγώνες του εργατικού, του γυναικείου, των κοινωνικών κινημάτων για ένα ορισμένο διάστημα υπήρξε ένα ορισμένος εξανθρωπισμός της «Δύσης», ο οποίος όμως ελάχιστα άγγιξε όσους βρίσκονταν εκτός «Δύσης».

Η υποστήριξη της «Δύσης», η οποία πήρε και θεσμικά χαρακτηριστικά όταν ένας αριστερός πρωθυπουργός έλεγε έξω από τον Λευκό Οίκο στον Τραμπ πως «οι δύο χώρες μοιράζονται κοινές αξίες», είναι ένα σταυρικό θέμα -για να θυμηθώ τον Ηλιού- για την Αριστερά.

Η πιο χαρακτηριστική μορφή αυτής της ιδέας, της ιδέας δηλαδή πως -ευτυχώς!- «ανήκομεν εις την Δύσιν», είναι ο περίφημος «ευρωπαϊσμός». Ο οποίος μένει αλώβητος παρ' όλα όσα υπέστησαν η εργατική τάξη και η νεολαία μετά το 2010 ιδίως λόγω της «Ευρώπης».

Που έκανε τα μέγιστα μαζί με την εντόπια επιχειρηματικότητα, ασθενή και υγιή, προκειμένου να εγκαθιδρυθεί στην Ελλάδα η πρωτοφανής εργοδοτική δικτατορία, που αποτελεί έκτοτε το πολίτευμά μας.

Ο ευρωπαϊσμός όμως, όπως δείχνει η προχωρημένη σιελόρροια των Ευρωπαίων ηγετών προς τον ντάντι, είναι -πέρα από νεοφιλελεύθερη αντίδραση- και ένα σεσηπός ψοφίμι. Η κυβερνήσασα κοινοβουλευτική Αριστερά ωστόσο δεν θα το παραδεχτεί. Ο ευρωπαϊσμός της είναι… αδιαπραγμάτευτος. Αλλωστε η σωτηρία «από τα βράχια» έτσι νοηματοδοτήθηκε: μείναμε στο ευρώ!

Ηταν τότε που ο ευρωπαϊσμός έγινε μενουμευρωπαϊσμός. Για να αποδειχτεί η πιο ηγεμονική ιδεολογία. Το σύνολο του κοινοβουλίου -με την τιμητική, αν και ιδιόρρυθμη, εξαίρεση του ΚΚΕ- ορκίζεται στην «Ευρώπη»· «των εργαζομένων», ίσως. Και στη «Δύση» γενικώς, όπως φαίνεται.

Επομένως; Είναι εύκολο να προσανατολιστούμε στον σημερινό κόσμο; Οχι, δεν είναι εύκολο. Και καμιά συνθηματική πολιτική -κάτω το ένα, κάτω το άλλο- δεν μπορεί να μας βοηθήσει σήμερα. Η αποφυγή του τυχοδιωκτισμού είναι αναγκαία. Αυτό όμως δεν σημαίνει την υπόκλιση στο ψοφοδεές. Το να είμαστε καταθλιπτικοί που παριστάνουμε τους ρεαλιστές δεν βοηθάει.

Θέλω να πω, σε αυτήν την τρομερά άγρια εποχή, οι λιγότερο ρεαλιστές είναι πιθανότερο να κατανοούν τον σημερινό κόσμο. Εστω κι αν δεν έχουν τη λύση στο πιάτο, είναι πιθανότερο να δείχνουν προς τη σωστή κατεύθυνση. Οι ρεαλιστές της Αριστεράς ας ψάξουν λίγο περισσότερο τους δρόμους που δεν πήραν - και που εμπόδισαν και άλλους να πάρουν.

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026

«Ο ΠΟΛΕΜΟΣ» & «ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟ» Δύο ποιήματα του Γιώργου Μαρκόπουλου (γ. 1951) από τη συλλογή «ΟΙ ΠΥΡΟΤΕΧΝΟΥΡΓΟΙ» (εκδ. ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ «ΕΣΤΙΑΣ», γ’ έκδοση, 1982)

 ...............................................................





Γιώργος Μαρκόπουλος (γ. 1951)


·       «Ο ΠΟΛΕΜΟΣ» & «ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟ» Δύο ποιήματα του Γιώργου Μαρκόπουλου (γ. 1951) από τη συλλογή «ΟΙ ΠΥΡΟΤΕΧΝΟΥΡΓΟΙ» (εκδ. ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ «ΕΣΤΙΑΣ», γ’ έκδοση, 1982)

 

            Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

                                          Στον Πάνο Κοκκίδη

Ποιος είναι που είπε ότι ο πόλεμος τέλειωσε.

Ο πόλεμος συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.

Δεκάδες οι νεκροί όταν γυρίζεις σπίτι σου την αυγή.

Την ώρα που κλείνουν οι κινηματογράφοι.

Την ώρα που κλείνουν οι ταβέρνες

και σωρός τα σκουπίδια μαζεύονται στην εξώπορτα –

Δεκάδες οι νεκροί στις γωνίες ωραία παιδιά πεσμένα

                                                                            Μπρούμυτα

με τους γιλιούς και τα αμπέχονά τους πεταμένα στην

                                                                                        σκόνη.

 

Διαβάτη πρωινέ, πρόσεχε μη τα πατήσεις.

 

 

Κατόπιν αφού την έδεσαν αμφότεροι εις τρεις καρέκλας ηνωμένας, και παραμείνας μόνος ο αρχιβασανιστής ο επιλεγόμενος «Μήτσος ο επιλοχίας», εκτύπησε ανηλεώς τα πέλματά της με ρόπαλο. Της κατεβίβασεν το παντελόνιον, της απέσπα τρίχας εκ του εφηβαίου και ακολούθως της ετράβηξε τα στήθη επί τοσούτον ισχυρώς ώστε η παθούσα να καταθέτη ότι «τραβούσε να τα αποσπάση».

 

Προσέτι δε, γνωρίζομεν υμίν, ότι ο εν λόγω Μήτσος παρέμεινεν άγνωστος.

 

                      Βούλευμα πλημμελειοδικών από την δίκη των

                      βασανιστών 14.7.75

 

           ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΕΛΕΓΕ
           ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟ
 

Ο Μήτσος πήρε την βαλίτσα του που είχε χαθεί

στο πρακτορείο λεωφορείων Πρεβέζης. Ήσυχα και

                                                                            μοναχικά.

Ύστερα, μπήκε στην Αθήνα, Κυριακή απόγευμα

τόσο απλά και τόσο αθόρυβα, να σπουδάσει ηλεκτρονικός.

 

Πέρασε δίπλα από κλειστές μάντρες υλικών οικοδομής

                                                                             στην ιερά οδό,

από χαλασμένα φορτηγά, τρίκυκλα και κλειστά μηχανουργεία

                                                                               στο Αιγάλεω.

 

Ο Μήτσος είδε από μακριά την Πεντέλη, τον Κεραμικό…

 

Αυτή είναι η Αθήνα, είπε.

 

Πέρασε από την έρημη Ομόνοια.

 

Είδε έναν πατριώτη του φαντάρο. Έκανε πως δεν τον πρόσεξε.

Ρε συ, εσύ δεν είσαι ο Μήτσος!

Και ο Μήτσος απάντησε  ό χ ι

σκεπτόμενος πράγματα πολύ συγκεχυμένα,

όπως τα παιδικά ξυπόλητα χρόνια του

με αυτιά γαϊδάρου στο χωριό

καθώς και εκείνη την Στέλλα από την Βέροια που την αγάπησε

και εντούτοις παντρεύτηκε ζωέμπορο στην Λειβαδιά.

 

Αυτή είναι η Αθήνα, ξαναείπε ο Μήτσος.

 

Έφαγε μακαρονάδα το βράδυ

σε ψητοπωλείο της οδού Βερανζέρου – έκανε βόλτα.

 

Την νύχτα κοιμήθηκε στο ξενοδοχείο «ωραία Ήπειρος»

 

της οδού Μενάνδρου.


"Ας συμφωνήσουμε λοιπόν στα βασικά" γράφει ο Μανώλης Πιμπλής ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ", 09.02.26)

 ...............................................................



Ας συμφωνήσουμε λοιπόν στα βασικά




γράφει ο Μανώλης Πιμπλής  ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ",  09.02.26) 



Ακούστηκε στη δημόσια σφαίρα, από επίσημα χείλη, ότι πρέπει να συμφωνήσουμε στα βασικά, πρέπει δηλαδή να συμφωνήσουμε ότι ο διακινητής διαπράττει κακουργηματική πράξη. Μάλιστα. Και ότι το Λιμενικό είναι δύναμη αποτροπής. Ενδεχομένως. Πρόκειται όμως για πρωθύστερο σχήμα. Πριν συμφωνήσουμε σε κάτι τέτοιο για το Λιμενικό Σώμα, επείγει να συμφωνήσουμε πρώτα σε κάποια άλλα πράγματα. Ενα είναι ότι μια γυναίκα, έγκυος ή μη, που μπαίνει σε καρυδότσουφλο, δεν είναι συνεργός του διακινητή. Και κυρίως δεν είναι εισβολέας.

Οπως πάλι ειπώθηκε -από άλλους- στη δημόσια σφαίρα, έρχεται όχι ως εισβολέας, αλλά ως ικέτιδα. Ο όρος «εισβολέας», που παραπέμπει σε στρατιωτικά σώματα, χρησιμοποιείται εδώ για να διευρύνει τεχνητά, στις συνειδήσεις των πολιτών, την ποινική απαξία της μόνης μη νόμιμης πράξης όσων έρχονται, της παράνομης εισόδου στη χώρα. Που και αυτή θέλει συζήτηση σε ακραίες περιπτώσεις. Πόσο παράνομος είναι λ.χ. ένας Παλαιστίνιος που βομβαρδίζεται, πέφτει στη θάλασσα για να σωθεί, κολυμπάει και βγαίνει «παράνομα» στις ακτές της Αιγύπτου; Και τηρουμένων των αναλογιών, πόσο «παράνομοι» είναι κάποιοι που εγκαταλείπουν όπως όπως το Αφγανιστάν, γιατί οι κόρες τους εκεί απαγορεύεται να πάνε σχολείο και θα μείνουν αγράμματες;

Πρέπει όμως να συμφωνήσουμε και σε κάτι άλλο. Στο ότι η ζωή του Αφγανού πρόσφυγα και του Πακιστανού μετανάστη δεν έχουν μικρότερη αξία από τη ζωή του Ινδού τουρίστα. Ή του Ευρωπαίου συνταξιούχου που μένει έξι μήνες τον χρόνο στην Ελλάδα. Και πρέπει να συμφωνήσουμε επίσης ότι αν μια βάρκα έχει ξεφύγει, δεν μπόρεσε το σκάφος του Λιμενικού να την αποτρέψει να πλησιάσει, και το επιχειρησιακό δίλημμα είναι «ή τους αφήνουμε να φτάσουν στην ακτή ή τους βυθίζουμε», το σωστό είναι να τους αφήσουμε να φτάσουν στην ακτή. Αν δεν μπορέσουμε να συμφωνήσουμε σε αυτά τα βασικά, τότε δεν έχει νόημα να συζητάμε αν το Λιμενικό είναι δύναμη αποτροπής. Τίποτα δεν λύνεται με βυθίσεις, πνιγμούς και σκοτωμούς, πόσο μάλλον το μεταναστευτικό, στην εποχή του WiFi, των κινητών, των αεροπλάνων, της εκμηδένισης των αποστάσεων και της γενικής πρόσβασης στην πληροφορία.

Την Ελλάδα, αν έτεινε πληθυσμιακά στα 20 εκατομμύρια και ευημερούσε, αν δηλαδή είχε πολίτες λίγο ώς πολύ αισιόδοξους και ευτυχείς, θα την απασχολούσαν πολύ λιγότερο οι ξένοι μετανάστες της, από τώρα που τείνει στα 7 εκατομμύρια και διώχνει τα δικά της παιδιά στο εξωτερικό. Που βλέπει τον μετανάστη σαν μια πιθανότητα του καθρέφτη της. Αλλά για την κακοδαιμονία της, οι μόνοι που δεν φταίνε είναι οι ξένοι πρόσφυγες και μετανάστες. Πρέπει να συμφωνήσουμε και σε αυτό. Αυτούς που σπέρνουν το μίσος στο διαδίκτυο, ζητώντας από την πολιτεία να γίνει δολοφόνος, το καλύτερο θα είναι να τους πάρει σπίτι του ο Τραμπ. Οσο για εμάς τους υπόλοιπους, που δεν θέλουμε να σκοτώσουμε κανέναν, μένει να συμφωνήσουμε στο θεμελιώδες, που καθιστά όλα τα προηγούμενα πρωθύστερα σχήματα και αυτά: στο ότι πρέπει πάση θυσία να παραμείνουμε άνθρωποι.

Bumpin' On Sunset - Wes Montgomery (1923 - 1968) (youtube, 16.7.2009)

 ...............................................................


"Bumpin' On Sunset" - Wes Montgomery (1923 - 1968)

(youtube, 16.7.2009)



Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026

"Prayer Meetin' "- Jimmy Smith (youtube, 10.3.2017)

 ...............................................................


Prayer Meetin' Jimmy Smith

(youtube, 10.3.2017)


"ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ" ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956)Από τα "ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ" (μτφ. Μάριος Πλωρίτης, εκδ. "Θεμέλιο" / ενότητα "Ποιήματα για το θέατρο", 2000)

 ...............................................................




           Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956)


                         ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ


Καλλιτέχνες, εσείς που με χαρά σας και με πίκρα

παραδίνεστε στην κρίση του θεατή, αποφασίστε τώρα

να παραδώσετε από δω και μπρος στην κρίση του

και τον κόσμο που παρασταίνετε.


Παραστήστε αυτό που  υ π ά ρ χ ε ι, αλλά

παρασταίνοντάς το δείξτε

κι αυτό που  δ ε ν  υπάρχει, μα  θ α  μ π ο ρ ο ύ σ ε  να υπάρξει

και θα ήτανε  ω φ έ λ ι μ ο . Μέσ' απ' την απεικόνισή σας

πρέπει να μάθει ο θεατής να  δ ρ α  πάνω σ' αυτό 

                                                              που εικονίζετε.

Και τούτη η διδαχή ας είναι  ε υ χ ά ρ ι σ τ η. Η μάθηση πρέπει

    να προσφέρεται

σ α ν  τ έ χ ν η, και πρέπει εσείς  σ α ν  τ έ χ ν η

να διδάξετε  π ώ ς  δρα κανείς πάνω σε πράγματα κι

                                                                         ανθρώπους.

Κι η άσκηση της τέχνης είναι πηγή χαράς. 


Το δίχως άλλο, ζείτε σε σκοτεινούς καιρούς. Βλέπετε τον 

                                                                                     άνθρωπο

να τον έχουν παίγνιο δαιμονικές δυνάμεις.

Οι ηλίθιοι μονάχα ζουν ανέμελοι. Και πάνε του χαμού

όσοι 'ναι ευκολόπιστοι. Τι ήτανε οι κατακλυσμοί

της σκοτεινής προϊστορίας μπροστά στις συμφορές

που σήμερα χτυπάν τις πολιτείες μας; Και τι ήταν οι κακές

     σοδειές

μπρος στην ανέχεια που μας δέρνει ανάμεσα σε τόσην 

                                                                                  αφθονία;


Από τα "ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ" (μτφ. Μάριος Πλωρίτης, εκδ. "Θεμέλιο" / ενότητα "Ποιήματα για το θέατρο", 2000)