"Συνθήκες" "Ή... Το Πένθος ταιριάζει στην Αριστερά..." Από τον Γιάννη Δερμεντζόγλου (txvs.gr, 3.6.2026)

 .............................................................

"Συνθήκες" "Ή... Το Πένθος ταιριάζει στην Αριστερά..."

Από τον Γιάννη Δερμεντζόγλου (txvs.gr, 3.6.2026)

"Νέα Αριστερά – ΣΥΡΙΖΑ: Τελεία και παύλα. (Και μία απάντηση στον Ν. Μπίστη)" γράφει ο Σπύρος Γεωργάτος (tvxs.gr, 2 Ιούν. 2026)

 ...............................................................

"Νέα Αριστερά – ΣΥΡΙΖΑ: Τελεία και παύλα. (Και μία απάντηση στον Ν. Μπίστη)"*

γράφει ο Σπύρος Γεωργάτος (tvxs.gr, 2 Ιούν. 2026)

*Σημ.: Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr

Για πρώτη (κι ελπίζω τελευταία) φορά τείνω να συμφωνήσω με τον τίτλο του άρθρου του Ν. Μπίστη «Ρέκβιεμ για τη Νέα Αριστερά». Με μια μικρή τροποποίηση: εγώ θα έλεγα ότι ζούμε το τέλος της Ανανεωτικής Αριστεράς σε όλες τις εκφάνσεις της.

Να λοιπόν που η ομάδα Χαρίτση αποφάσισε τελικά να διαβεί τον Ρουβικώνα διαλύοντας την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Αριστεράς. Αλλά, ας μη διαφύγει, ότι αυτό το έκανε χρησιμοποιώντας ένα «τέχνασμα».

Μαζί με τις παραιτήσεις τον βουλευτών, δημοσιοποίησε επίσης τις παραιτήσεις 143 στελεχών του κόμματος, μερικοί από τους οποίους είναι πολύ αξιόλογοι και υπεράνω πάσης υποψίας σε ό,τι αφορά τα κίνητρα και τις επιδιώξεις τους.

Μαζί με την παραίτηση της Έφης Αχτσιόγλου από το βουλευτικό αξίωμα, αυτός ο χειρισμός θολώνει τα πράγματα και προσπαθεί να προλάβει την κριτική ότι όλα έχουν να κάνουν με την καρέκλα και τη βουλευτική αποζημίωση. Σημεία των καιρών, θα πείτε …

Από μόνο του, το γεγονός των αποχωρήσεων από τη Νέα Αριστερά δεν αναμένεται να έχει σημαντικό αντίκτυπο στους πολιτικούς συσχετισμούς. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, η επιρροή αυτού του κόμματος στο εκλογικό σώμα είναι πολύ μικρή. Άρα, η έξοδος μιας ομάδας στελεχών δεν πρόκειται να αλλάξει τον πολιτικό χάρτη.

Από την άλλη πλευρά, η ενσωμάτωση μιας ομάδας στελεχών στην ΕΛ.Α.Σ. δεν θα προσθέσει κάτι ουσιαστικό στην εικόνα του νέου κόμματος, γιατί είναι πασίδηλο ότι ο «κράχτης» εκεί δεν είναι τα στελέχη, αλλά ο αρχηγός του.

Παρ’ όλα αυτά, η παραίτηση της ομάδας Χαρίτση, καθώς και η επικείμενη προσχώρηση ενός αριθμού στελεχών από τη Νέα Αριστερά (και συντόμως από τον ΣΥΡΙΖΑ) στην ΕΛ.Α.Σ., θα βαθύνουν κατά πολύ την κρίση εμπιστοσύνης που παρατηρείται ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα και την κοινωνία -ιδιαίτερα τους νέους. Γιατί, ό,τι και να ισχυρισθούν όσοι θα επιλέξουν αυτόν τον δρόμο, θα είναι πολύ δύσκολο να πείσουν ότι τα κίνητρά τους είναι αγνά και ανιδιοτελή.

Σήμερα, και ο πιο αδαής καταλαβαίνει ότι πολλοί από τους αποχωρούντες ενδιαφέρονται να εξασφαλίσουν προνομιακές θέσεις στο bandwagon της ΕΛΑ.Σ ή να διατηρήσουν τον θώκο τους μετά τις επόμενες εκλογές.

Εάν δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο, όλοι αυτοί που τώρα αποχωρούν καθ’ ομάδας, θα είχαν επαναπροσδιορίσει τη θέση τους μεμονωμένα και σε βάθος χρόνου, εξηγώντας μας παράλληλα γιατί από επικριτές των αρχηγικών κομμάτων επέλεξαν τελικά να ενταχθούν σε ένα κατ’ εξοχήν αρχηγικό κόμμα, όπως η ΕΛ.Α.Σ.

Ο απροκάλυπτος καιροσκοπισμός και τα τεχνάσματα της ομάδας Χαρίτση μπορεί να τραυματίζουν τον ψυχισμό των αριστερών, αλλά δεν είναι (αντικειμενικά) το χειρότερο στην όλη υπόθεση.

Η δυστοπία που δημιουργείται στο πολιτικό σκηνικό έχει και συνέχεια. Όλα αυτά εξυπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο το πολιτικό σχέδιο των συστημικών κύκλων, που περιλαμβάνει την πλήρη ρευστοποίηση των δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς και την υποκατάστασή τους από έναν πολιτικό φορέα, που και επίσημα πλέον διεκδικεί τις «δάφνες» του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας.

Ας το σκεφτούμε λίγο αυτό όλοι και όλες. Εάν είχε καρποφορήσει η ιδέα ενός «Λαϊκού Μετώπου», αφ’ ενός θα είχαν διασωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά και αφετέρου θα μπορούσε πραγματικά να αμφισβητηθεί η παντοκρατορία της Νέας Δημοκρατίας -και τώρα και στο μέλλον.

Βέβαια, υπό τέτοιες συνθήκες, ο ρόλος του Τσίπρα θα ήταν πολύ διαφορετικός, γιατί τότε θα συζητούσαμε για μια ομοσπονδία πολιτικών σχηματισμών α λα Γαλλία, και όχι για ένα είδος περονισμού α λα Γκρέκα.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η ΕΛ.Α.Σ. δεν πρόκειται να κερδίσει τις επόμενες εκλογές, πολύ δε περισσότερο να κατακτήσει την αυτοδυναμία και «να φύγει ο Μητσοτάκης». Το πιο πιθανό είναι ότι, με την υποστήριξη των συστημικών δυνάμεων και το επικοινωνιακό Blitzkrieg του Τσίπρα, θα αναρριχηθεί η ΕΛ.Α.Σ. στη δεύτερη θέση και θα αλλάξει ηγεσία το ΠΑΣΟΚ, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο της σύμπραξής του με τη Νέα Δημοκρατία.

Το συμμαχικό αυτό σχήμα θα έχει μέλλον, όπως άλλωστε είχε και η συνεργασία Χριστιανοδημοκρατών και Ελεύθερων Δημοκρατών στη Γερμανία πριν μερικές δεκαετίες. Συζητάμε λοιπόν, όχι για την ανάσχεση, αλλά για την περαιτέρω εμπέδωση του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα.

Αφήνω ένα περιθώριο να μην έχουν αντιληφθεί ο Χαρίτσης και οι συνοδοιπόροι του τι πραγματικά παίζεται, συμπεριφερόμενοι ως οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» της ιστορίας. Υπενθυμίζω όμως σε όσους και όσες το παίρνουν ελαφρά, τι συνεπάγεται μια παράταση της σημερινής κατάστασης, με την ανανέωση του σχήματος Νέα Δημοκρατία-ΠΑΣΟΚ -ενδεχομένως και χωρίς τον Μητσοτάκη.

Πέρα από τη διαιώνιση των μνημονιακών μέτρων, που ολοφάνερα οδηγούν στην εξαθλίωση χιλιάδες οικογένειες, έρχεται οσονούπω και η συνταγματική αναθεώρηση, που θα ανατρέψει μια σειρά δημοκρατικών θεσμών και θα αναστρέψει πλήρως το δημοκρατικό πλαίσιο που κατακτήθηκε μετά τη μεταπολίτευση.

Και ένα τελευταίο αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους ομνύουν ακόμα στο όνομα μιας Αριστεράς «σαν έργο τέχνης». Προσοχή σε αυτό το σημείο: εκ των πραγμάτων και εκ των συμφραζομένων προκύπτει ότι η κοινοβουλευτική αριστερά θα εκπροσωπείται στο εξής από το ΚΚΕ.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν αυτό είναι πολύ καλό ή πολύ κακό. Αυτό που ξέρω είναι ότι τα διάφορα επίθετα και οι χαρακτηρισμοί που χρησιμοποίησε στο παρελθόν το ΚΚΕ για να αντιπαρατεθεί με τα κόμματα της Ανανεωτικής Αριστεράς φαίνονται τώρα δικαιολογημένα. Εύγε λοιπόν και εις ανώτερα.

Α, και κάτι άλλο, για μην υπάρχουν οι αυταπάτες και οι ευσεβείς πόθοι που περιγράφονται στο άρθρο του Ν. Μπίστη: όχι, με όσους και όσες πρωτοστάτησαν σε αυτό το εγχείρημα της διάλυσης της Αριστεράς δεν πρόκειται ποτέ να ξανασυναντηθούμε. Τελεία και παύλα.

Σημ.2 : Εδώ το άρθρο του Νίκου Μπίστη...  

https://tvxs.gr/apopseis/arthra-gnomis/nikos-mpistis-rekviem-gia-tin-nea-aristera/

«ΟΙ ΝΑΥΤΟΠΡΟΣΚΟΠΟΙ» ποίημα του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου (1931 – 1996) από τη συλλογή «Ποιήματα για ένα καλοκαίρι» και τον τόμο «Ο Δύσκολος Θάνατος» (εκδ. «Εγνατία», 1978)

 ...............................................................

Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)

 

·       «ΟΙ ΝΑΥΤΟΠΡΟΣΚΟΠΟΙ» ποίημα του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου (1931 – 1996) από τη συλλογή «Ποιήματα για ένα καλοκαίρι» και τον τόμο «Ο Δύσκολος Θάνατος» (εκδ. «Εγνατία», 1978)

 

Οι ναυτοπρόσκοποι ξεκίνησαν με την αυγή. Στο αχνιστό πρωί

με αποχαιρέτησαν στις βάρκες τους. Μπροστά

οι ανιχνευτές της θάλασσας μες στα γαλάζια.

 

Έτσι κι εγώ θα ξεκινώ κάθε φορά – και θα γυρίζω

πιο κουρασμένο, απαυδισμένος, και όμως πάλι

θα ξεκινώ για να σε βρίσκω ηλιοκαμένη

μορφή του αγνώστου, μουσική που λαχταρά

ν’ ανθίσει κάποτε, να γίνει

καθάρια μνήμη πάνω στα νερά

Sonny Rollins - In a Sentimental Mood (1956) (youtube, 8.2.2013)

...............................................................

 

Sonny Rollins - In a Sentimental Mood (1956)

(youtube, 8.2.2013)

"Αντώνης Αντωνίου | Βίος και Πολιτεία #113" Παρουσιάζει ο Κώστας Κατσουλάρης. (youtube, 28.5.2026)

 ...............................................................

Αντώνης Αντωνίου | Βίος και Πολιτεία #113

Βίος και Πολιτεία με Aντώνη Αντωνίου, συγγραφέα και επιζώντα του δυστυχήματος των Τεμπών. Παρουσιάζει ο Κώστας Κατσουλάρης. 

Βιογραφικό: Ο Αντώνης Αντωνίου γεννήθηκε το 1999 στη Λαμία και μεγάλωσε στα Καμένα Βούρλα Φθιώτιδας. Είναι τελειόφοιτος του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ. Είναι επιζών πολυτραυματίας του δυστυχήματος των Τεμπών, το οποίο στάθηκε αφορμή για το πρώτο του του βιβλίο, με τίτλο Ιntercity 62 Βαγόνι 4 Θέση 65- Έγκλημα στα Τέμπη, Μαρτυρίες ενός επιζώντα. Τον τελευταίο χρόνο αρθρογραφεί στο ανεξάρτητο συνεργατικό μέσο The Untold. Δηλώνει «μηχανικός λογισμικού από ανάγκη και συγγραφέας από γούστο».

«Στην υπηρεσία του λαού» μονόπρακτο του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 – 1956) από το θεατρικό έργο «Τρόμος και Αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ» (μτφ. Αγγέλα Βερυκοκάκη, εκδ. «Κάλβος», 1970)

 ...............................................................

            Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956)

·        «Στην υπηρεσία του λαού» μονόπρακτο του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 – 1956) από το θεατρικό έργο «Τρόμος και Αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ» (μτφ. Αγγέλα Βερυκοκάκη, εκδ. «Κάλβος», 1970)

 

Να και οι δεσμοφύλακες

Χαφιέδες, χωροφύλακες

Υπηρέτες του λαού της Γερμανίας.

Καταπιέζουν, μαστιγώνουν,

Βασανίζουν, παλουκώνουν,

Όλα σε τιμή ευκαιρίας.

(Στρατόπεδο συγκέντρωσης, Οράνιενμπουργκ, 1934. Μικρή αυλή ανάμεσα σε παράγκες. Πριν ανάψουν τα φώτα ακούγεται ήχος από μαστίγωμα. Ύστερα βλέπουμε έναν Ες-Ες να μαστιγώνει έναν κρατούμενο. Ένας αξιωματικός Ες-Ες στέκει πιο πίσω καπνίζοντας, με την πλάτη γυρισμένη στους άλλους δυο . Ύστερα φεύγει.)

Ο ΕΣ-ΕΣ  (κουρασμένος κάθεται σ’ ένα βαρέλι) : Συνέχισε τη δουλειά σου. 

(Ο ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ σηκώνεται και με αργές κινήσεις αρχίζει να καθαρίζει το αποχωρητήριο.)

Ο ΕΣ-ΕΣ  : Γιατί, βρε κτήνος, δε λες όχι, όταν σε ρωτάνε αν είσαι κομμουνιστής; Κι εσύ γίνεσαι κουρέλι, κι εμένα από την κούραση πάει χαμένη η άδεια μου. Ήθελα να ‘ξερα γιατί δε βάζουνε τον Κλάπροτ να κάνει αυτή τη δουλειά, αφού τ’ αρέσει κιόλας. Αν ξανάρθει αυτός ο πορνοβοσκός θα πάρεις το μαστίγιο και θ’ αρχίσεις να μαστιγώνεις το χώμα, κατάλαβες;

Ο ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ : Μάλιστα, κύριε ομαδάρχη.

Ο ΕΣ-ΕΣ  : Κι αυτό το κάνω γιατί έχω βαρεθεί να βαράω βρωμόσκυλα σαν  κι εσένα, κατάλαβες;

Ο ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ : Μάλιστα, κύριε ομαδάρχη.

Ο ΕΣ-ΕΣ  : Προσοχή!

(Ακούγονται απ’ έξω βήματα, κι ο Ες-Ες δείχνει το μαστίγιο. Ο κρατούμενος το παίρνει και μαστιγώνει το χώμα. Επειδή ο θόρυβος δεν είναι πειστικός,  ο Ες-Ες δείχνει τεμπέλικα ένα πανέρι, που βρίσκεται εκεί δίπλα. Τα βήματα σταματούν απ’ έξω. Ο Ες-Ες σηκώνεται γρήγορα και νευρικά, αρπάζει απ’ τον κρατούμενο το μαστίγιο και τον χτυπάει.)

Ο ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ (σιγανά) : Όχι στην κοιλιά.

(Ο Ες-Ες τον χτυπάει στην πλάτη. Παρουσιάζεται ο ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ.)

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ : Χτύπα τον στην κοιλιά.

(Ο Ες-Ες τον χτυπάει τον ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ στην κοιλιά.)

Mai Nozipo ("Mother Nozipo") - Kronos Quartet / From "Pieces of Africa" Album (1992)

 ...............................................................

Mai Nozipo ("Mother Nozipo") 
· Kronos Quartet · Dumisani Maraire -

From "Pieces of Africa" Album (1992)

"Σημειώσεις από το πουθενά" έγραψε ο συγγραφέας Μισέλ Φάις ("Εφημερίδα των Συντακτών"29.5.2026)

 ...........................................................

              "Σημειώσεις από το πουθενά"

έγραψε ο συγγραφέας Μισέλ Φάις ("Εφημερίδα των Συντακτών"29.5.2026)

1.Για να δέσουν δύο άνθρωποι σημαντικό είναι, μεταξύ άλλων, τα κόμπλεξ τους να είναι συμπληρωματικά.

2. Αμα λες όλα αυτά που θέλει να ακούσει το σινάφι σου, ο διπλανός σου, ο γείτονάς σου από εσένα, όλα κυλάνε μέλι γάλα. Είναι τόσο απλό! Ούτε τριβές, ούτε εντάσεις. Ολοι ευχαριστημένοι. Πλην ίσως αυτών που πιστεύεις, αυτών που σε καίνε.

3. Το νεόκοπο κόμμα της Καρυστιανού (τι φοβερή έμπνευση το όνομα και μαζί εγωπαθές) έχει τιμή του και καμάρι του ότι το θεωρούν και είναι ρωσόφιλο κι ότι το πλαισιώνουν αντιεμβολιαστές, συνωμοσιολόγοι, θρησκόληπτοι, περιθωριακά πρόσωπα, ακροδεξιοί, περιφερόμενοι αγανακτισμένοι της Αριστεράς, αλλά και πάσης φύσεως απολιτίκ. Εκεί στοχεύει, αυτή είναι η δεξαμενή του. Συνεπώς, βρείτε άλλον τρόπο να το αντιμετωπίσετε. Φυσικά και βλέπουμε «σοβαρούς», μέχρι πρόσφατα, υποστηρικτές της να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια. Εξάλλου, έτσι έκαναν πάντα οι εκτός εαυτού «δημοκράτες».

4. Δεν προλαβαίνουμε να ζήσουμε ούτε την ευτυχία μας, ούτε τη δυστυχία μας (ούτε τις ενδιάμεσες αποχρώσεις τους). Το πριόνι της συνεχούς αποδοτικότητας (εξωτερικής και εσωτερικής) μετατρέπει τα πάντα σε ροκανίδια.

"...Αν ο Κασσελάκης του 15% δεν ήταν ο «ένοχος», τότε ποιος μένει; Μένει ο μηχανισμός. Μένει η προηγούμενη ηγεσία. Μένει ο αρχιτέκτονας του κενού..." Από τον φίλο στο fb Manos Lambrakis (facebook, 29.5.2026)

 ...............................................................

"...Αν ο Κασσελάκης του 15% δεν ήταν ο «ένοχος», τότε ποιος μένει; 

Μένει ο μηχανισμός. 

Μένει η προηγούμενη ηγεσία. Μένει ο αρχιτέκτονας του κενού..."

Από τον φίλο στο fb Manos Lambrakis (facebook, 29.5.2026)

Ο Κασσελάκης του 15% δεν υπήρξε απλώς ένα πρόσωπο που πέρασε βίαια από το εσωτερικό της ελληνικής Αριστεράς.

Υπήρξε, πολύ περισσότερο, μια επιτελεστική συσκευή διάλυσης, ένα πολιτικό πείραμα υψηλής επικοινωνιακής χρησιμότητας, πάνω στο οποίο προβλήθηκαν, συμπυκνώθηκαν και τελικά εκφορτώθηκαν όλες οι ανεπεξέργαστες ενοχές ενός χώρου που είχε ήδη χάσει την οργανική του σχέση με την ιστορία, την τάξη, το κοινωνικό υποκείμενο, την ιδεολογία και την ίδια την έννοια της συλλογικής χειραφέτησης.

Δεν εισήλθε σε έναν ζωντανό οργανισμό και τον διέλυσε.

Εισήλθε σε ένα σύστημα ήδη απορρυθμισμένο, σε έναν μηχανισμό μετα-ηγεμονικής εξάντλησης, όπου η πολιτική είχε μεταβληθεί σε communication management, η στρατηγική σε προσωπικό branding, η κομματική λειτουργία σε αλγοριθμική διαχείριση εντυπώσεων και η Αριστερά σε ένα κέλυφος συμβολικού κεφαλαίου χωρίς πραγματική κοινωνική γείωση.

Ο Κασσελάκης, με όλες τις αντιφάσεις και την πολιτική του απειρία, χρησιμοποιήθηκε ως το ιδανικό πρόσωπο για να ενσαρκώσει το αποτέλεσμα μιας κατάρρευσης που δεν είχε προκαλέσει ο ίδιος.

Του αποδόθηκε το τέλος, ώστε να αθωωθεί η αρχή.

Η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ δεν άρχισε με τον Κασσελάκη.

Άρχισε πολύ νωρίτερα, όταν το κόμμα της ριζοσπαστικής κοινωνικής προσδοκίας μεταβλήθηκε σταδιακά σε αρχηγικό μηχανισμό εξουσίας, όταν η εσωκομματική δημοκρατία υποκαταστάθηκε από την πολυδιαφημισμένη «χαρισματική» διαμεσολάβηση του ηγέτη, όταν η ιδεολογία έγινε υλικό ευέλικτης κυβερνησιμότητας και όταν η ήττα δεν παρήγαγε αυτοκριτική, αλλά μηχανισμούς αναβολής, υπεκφυγής και επικοινωνιακής αυτοσυντήρησης.

Ο Τσίπρας δεν επιστρέφει σήμερα σε έναν χώρο που κάποιοι άλλοι κατέστρεψαν.

Επιστρέφει στο τοπίο που ο ίδιος, με τον τρόπο της μακράς προσωποπαγούς ηγεμονίας του, κατέστησε εφικτό να καταστραφεί.

Η μεγάλη του πολιτική επιδεξιότητα δεν είναι ότι απέφυγε την ήττα.

Είναι ότι προσπαθεί να οργανώσει την αμνησία της ήττας ως νέο ιδρυτικό μύθο.

Ο Κασσελάκης υπήρξε, λοιπόν, ο τέλειος αποδιοπομπαίος τράγος της μετα-ΣΥΡΙΖΑ εποχής.

Όχι επειδή ήταν αθώος από πολιτικά λάθη, αλλά επειδή τα λάθη του λειτούργησαν ως βολικός μεγεθυντικός φακός για να αποκρυβεί η βαθύτερη ευθύνη του συστήματος που τον ανέδειξε, τον κατανάλωσε και τελικά τον εγκατέλειψε.

Το συλλογικό υποκείμενο, ανίκανο να πενθήσει την απώλεια της ίδιας του της ιστορικής ταυτότητας, μεταθέτει την ενοχή σε ένα εξωτερικό αντικείμενο.

Ο Κασσελάκης γίνεται το σώμα της προβολής.

Επάνω του εγγράφεται η αποτυχία, η γελοιοποίηση, η ασυνέχεια, η αποϊδεολογικοποίηση, η επικοινωνιακή επιπολαιότητα. Μόνο που όλα αυτά δεν τα έφερε εκείνος στην Αριστερά.

Τα βρήκε εκεί.

Εκείνος απλώς τα έκανε αδύνατο να κρυφτούν.

Η υπόθεση γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή, καθώς το σώμα αυτό δεν ήταν ουδέτερο.

Ήταν ένα σώμα ορατά διαφορετικό, ένα σώμα ανοιχτά queer, ένα σώμα που η ίδια η προοδευτική ρητορική όφειλε, τουλάχιστον με βάση τις διακηρύξεις της, να το προστατεύσει από τους υπόγειους μηχανισμούς κοινωνικής απονομιμοποίησης. Αντί γι’ αυτό, μεγάλο μέρος του δήθεν προοδευτικού χώρου επέτρεψε να αναπτυχθεί απέναντί του μια εκλεπτυσμένη, σχεδόν αστική μορφή συμβολικής βίας: ειρωνεία για την εικόνα, περιφρόνηση για την επιτελεστικότητα, δυσφορία απέναντι στη δημόσια έκθεση της προσωπικής ζωής, μορφασμοί απέναντι στο σώμα που δεν ταίριαζε στην παλιά, σοβαροφανή, «αρρενωπή» φαντασίωση της ηγεσίας.

Εκεί αποκαλύφθηκε το μεγάλο ψεύδος: η συμπερίληψη είναι εύκολη όταν λειτουργεί ως αφίσα, ως συνέδριο, ως Pride, ως ηθικό κεφάλαιο, ως ψηφοφόροι. Γίνεται αφόρητη όταν διεκδικεί εξουσία.

Και ακριβώς γι’ αυτό ο Κασσελάκης έπρεπε να αποκαθηλωθεί όχι μόνο πολιτικά, αλλά και αισθητικά, πολιτισμικά. Δεν αρκούσε να θεωρηθεί ανεπαρκής.

Έπρεπε να παρουσιαστεί ως σύμπτωμα παρακμής, ως «ξένο σώμα», ως σχεδόν μολυσματικό επεισόδιο μέσα στο σώμα της Αριστεράς.

Η παλιά Αριστερά, που υποτίθεται ότι γνωρίζει από αποκλεισμούς, από κατασκευές εχθρών, από μηχανισμούς κανονικοποίησης, αναπαρήγαγε με αξιοθαύμαστη ψυχρότητα όλη τη βιοπολιτική γραμματική του αποκλεισμού.

Μόνο που αυτή τη φορά δεν την άσκησε εναντίον ενός ταξικού ή ιδεολογικού αντιπάλου.

Την άσκησε εναντίον του ανθρώπου που η ίδια είχε ανεχθεί, χειροκροτήσει ή χρησιμοποιήσει όταν την εξυπηρετούσε.

Έτσι η διαφορετικότητα μετατράπηκε από διακηρυγμένη αξία σε αναλώσιμο υλικό εσωκομματικής κάθαρσης.

Απέναντι σε αυτό το σκηνικό, η επιστροφή Τσίπρα δεν μπορεί να διαβαστεί ως απλή πολιτική πρωτοβουλία.

Πρέπει να διαβαστεί ως επιχείρηση κατάληψης του αφηγήματος της διάλυσης.

Όποιος ελέγχει την ερμηνεία της καταστροφής, ελέγχει και τη δυνατότητα της επόμενης ηγεμονίας.

Αν πεισθεί η κοινωνία ότι η καταστροφή ήταν «Κασσελάκης», τότε ο Τσίπρας μπορεί να εμφανιστεί ως υπέρβαση του Κασσελάκη.

Αν όμως ειπωθεί η αλήθεια, ότι ο Κασσελάκης υπήρξε το προϊόν του κενού που άφησε πίσω του ο τσιπρικός αρχηγισμός, τότε η επιστροφή Τσίπρα αποκαλύπτεται γυμνή: όχι ως επανίδρυση, αλλά ως επιχείρηση ξεπλύματος ιστορικής ευθύνης με υλικά κατεδάφισης.

Ο Τσίπρας δεν επιστρέφει, επομένως, ως αντίδοτο στη διάλυση.

Επιστρέφει ως ο πλέον επιδέξιος διαχειριστής της.

Ο πολιτικός που ηττήθηκε επανειλημμένα, που είδε τον χώρο του να αποσυντίθεται, που άφησε πίσω του έναν οργανισμό χωρίς ιδεολογικό σκελετό, ζητά τώρα να πιστωθεί ως λύση το ίδιο πρόβλημα που η μακρά ηγεμονία του παρήγαγε. Πρόκειται για μια μορφή πολιτικού gaslighting: ζητείται από το συλλογικό σώμα να ξεχάσει τη σειρά των γεγονότων, να αντιστρέψει την αιτιότητα, να θεωρήσει αίτιο τον Κασσελάκη και θεραπευτή τον Τσίπρα.

Η μνήμη πρέπει να κοντύνει, η ευθύνη να μετατοπιστεί, η ιστορία να ξαναγραφτεί ως επικοινωνιακό σποτ επιστροφής.

Γι’ αυτό και η υπόθεση δεν αφορά μόνο πρόσωπα.

Αφορά τη βαθύτερη μετάλλαξη της ελληνικής Αριστεράς σε μεταπολιτικό πεδίο χωρίς ιστορικό βάθος, όπου τα πάντα μπορούν να αναδιαταχθούν γύρω από μια νέα σκηνοθεσία ηγεσίας.

Ο Κασσελάκης υπήρξε το θορυβώδες επεισόδιο αυτής της μετάλλαξης.

Ο Τσίπρας όμως υπήρξε ο μακρύς προθάλαμός της.

Ο πρώτος ενσάρκωσε τη θεαματική απογύμνωση.

Ο δεύτερος είχε ήδη κατασκευάσει τις προϋποθέσεις της.

Και τώρα το σύστημα επιχειρεί το απόλυτο τέχνασμα: να φορτώσει στον πιο πρόσφατο ηθοποιό την ευθύνη για το θέατρο που άλλοι έχτισαν, άλλοι σκηνοθέτησαν και άλλοι τώρα επιχειρούν να ξανανοικειοποιηθούν ως δήθεν σωτήρες του.

Το πιο βίαιο, τέλος, είναι ότι ο Κασσελάκης, με όλα τα όρια και τις αδυναμίες του, έβαλε το σώμα του εκεί όπου άλλοι έβαζαν μόνο μηχανισμούς.

Έβαλε προσωπικό χρήμα, δημόσια έκθεση, πολιτικό ρίσκο, ταυτότητα, ιδιωτική ζωή, μια σχεδόν αφελή πίστη ότι μπορούσε να αναμετρηθεί με έναν χώρο που δεν ήθελε να σωθεί αλλά να βρει τον κατάλληλο ένοχο για να πεθάνει θεαματικά.

Και τώρα, όσο περισσότερο καταρρέει το αφήγημα της ενοχοποίησής του, τόσο περισσότερο φαίνεται η αμηχανία εκείνων που τον χρησιμοποίησαν.

Αν ο Κασσελάκης του 15% δεν ήταν ο «ένοχος», τότε ποιος μένει;

Μένει ο μηχανισμός.

Μένει η προηγούμενη ηγεσία. Μένει ο αρχιτέκτονας του κενού.

Και αυτό είναι που δεν πρέπει να συγκαλυφθεί.

Η νέα τσιπρική περιπέτεια, αν υπάρξει ως τέτοια, δεν θα είναι επιστροφή της Αριστεράς.

Θα είναι η δεύτερη πράξη της ίδιας αποϊδεολογικοποίησης, αυτή τη φορά με πιο ώριμη επικοινωνιακή τεχνογνωσία, με πιο πειθαρχημένο branding, με περισσότερη σκηνοθεσία σοβαρότητας και με την ελπίδα ότι η κοινωνία έχει κουραστεί αρκετά ώστε να μη θυμάται. Μόνο που η Ιστορία, όταν δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα, επαναλαμβάνεται ως τεχνική εξουσίας.

Και ο Τσίπρας σήμερα δεν ζητά απλώς να επιστρέψει.

Ζητά να του αναγνωριστεί το δικαίωμα να εμφανιστεί ως θεραπευτής μιας ασθένειας της οποίας υπήρξε ο πιο «χαρισματικός» φορέας.

VIVALDI: Ciaccona in C Major, RV 114 – APOLLO'S FIRE (Live in Cleveland) (youtube, 29.6.2020)

 ...............................................................

VIVALDI: Ciaccona in C Major, RV 114 – APOLLO'S FIRE (Live in Cleveland)

ANTONIO VIVALDI: Ciaccona in C Major, RV. 114

APOLLO'S FIRE | The Cleveland Baroque Orchestra

Jeannette Sorrell, Artistic Director

Olivier Brault & Carrie Krause, solo violins

with

Adriane Post, violin

Julie Andrijeski, violin

Alan Choo, violin

Emi Tanabe, violin

Kristen Linfante, viola

Yael Cohen, viola

René Schiffer, cello

Rebecca Landell Reed, cello

Sue Yelanjian, contrabass

William Simms, theorbo

Brian Kay, theorbo

Jeannette Sorrell, harpsichord & direction

Performed February 14, 2020

St Paul's Church, Cleveland Heights, Ohio