«Όνειρο» ποίημα του Γιώργου Μαρκόπουλου (γ. 1951 – Μεσσήνη) («Ποιήματα 1968 – 2010 / Επιλογή // «Κρυφός κυνηγός», (εκδ. «Κέδρος», 2014 – γ’ έκδοση)

 ...............................................................

· Γιώργος Μαρκόπουλος (γ. 1951 – Μεσσήνη)

·      «Όνειρο» ποίημα του Γιώργου Μαρκόπουλου (γ. 1951 – Μεσσήνη) («Ποιήματα 1968 – 2010 / Επιλογή // «Κρυφός κυνηγός», (εκδ. «Κέδρος»,  2014 – γ’ έκδοση)

 

-Το βουνό ολόκληρο, αποβραδίς ήδη, στον αέρα βολόδερνε

έτσι που τα δέντρα ησυχία δεν βρίσκαν,

ώσπου η νύχτα σιγά σιγά στην αγκαλιά της τα συνεπήρε.

 

Τίποτα πια δεν ακουγόταν μα ούτε και φαινόταν.

Την άλλη μέρα μονάχα προς το μεσημέρι

νέκρα απλωνόταν παντού

και αίμα από τραυματισμένο αγρίμι που πάει στη φωλιά του

πάνω στο χιόνι.

 

-Ναι, τους είδα και έπαιζαν στον άλλο κόσμο τάβλι,

όλους εκείνους της τάξεως των αγροφυλάκων

που μας έπαιρναν τις σφενδόνες τότε και τα σταφύλια·

και ήσαν χαρούμενοι, ναι, τους είδα σας λέω,

με τις στολές τους, και έπαιζαν τάβλι με ζάρια τα δόντια τους.

-Έβαλαν ένα κερί πάνω σε ένα τραπέζι

- μνημόσυνο ποιητού –

και μαζεύτηκαν πέντ’ έξι εφτά – ποιητές και αυτοί –

και διάβαζαν, διάβαζαν ποιήματα του χαμένου,

και ολόλυζαν και χειροκροτούσαν και δάκρυζαν

και φώναζαν και αλάλαζαν και έκλαιγαν και πάλι,

και χειροκροτούσαν και φώναζαν και αλάλαζαν

ξανά, ξανά, ξανά και ξανά.

 

Σκύλοι που έκλαιγαν σκύλο. 

"Listen Here" - Eddie Harris (youtube, 10.7.2011)

 ...............................................................

"Listen Here" - Eddie Harris

(youtube, 10.7.2011)

"Αυτό δεν είναι Δύση…" έγραψε ο Χρήστος Λάσκος ("Εφημερίδα των Συντακτών", 10.2.2026)

 ...............................................................

                   Αυτό δεν είναι Δύση…

έγραψε ο Χρήστος Λάσκος ("Εφημερίδα των Συντακτών", 10.2.2026)

Μία από τις πιο αποκαλυπτικές δηλώσεις της περιόδου έγινε από στέλεχος της κοινοβουλευτικής Αριστεράς. «Αυτό δεν είναι Δύση, είναι ακροδεξιά», μας είπε.

Μάλιστα! Μαθαίνουμε πως υπάρχει ακροδεξιά στον κόσμο και το ακριβές αντίθετό της είναι η «Δύση»!

Μόνο που η ακροδεξιά, ο φασισμός και ο ναζισμός είναι δυτικής προέλευσης. Αποκλειστικά δυτικής. Βαρβαρότητες συνέβησαν και συμβαίνουν σε όλη τη Γη. Αλλά το Ολοκαύτωμα στη «Δύση» σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε. Βιομηχανικά, τεχνοκρατικά, προηγμένα. Με όλα τα «πολιτισμένα» κομφόρ. Συναφές είναι και το γεγονός πως πολύς κόσμος θεώρησε σημαντικό το πρόσφατο άρθρο του Τζόναθαν Ράουχ στο The Atlantic (Ναι, είναι φασισμός, Εποχή, 26/1/2026.).

Προσωπικά δεν διαπίστωσα κάτι ιδιαίτερα προωθημένο, ώστε να εξηγείται γιατί το συγκεκριμένο κείμενο αγκαλιάστηκε από ένα πλήθος αριστερών αρθρογράφων. Θέλω να πω ότι υπάρχουν πολύ σημαντικότερα άρθρα σε αριστερές εφημερίδες και περιοδικά - για να μείνω μόνο στα αγγλικά, παραπέμπω στο Jacobin, το New Left Review, το Monthly Review, που είχαν καταλάβει πολύ πριν από τον Ράουχ ότι «αυτό είναι φασισμός». Ακολουθώντας δε τη γραμμή Χορκχάιμερ επιμένουν ότι «όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό, ας το βουλώνει για τον φασισμό». Που πάει να πει στην περίπτωσή μας πως όποιος δεν κατανοεί ότι απέναντι στην ακροδεξιά δεν βρίσκεται η «Δύση» δεν έχει να προσφέρει και πολλά στην ανάλυση. Ενδεικτικό σε ό,τι αφορά τον Ράουχ είναι το εξής απόσπασμα:

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες, άλλοτε η υποδειγματική φιλελεύθερη δημοκρατία του κόσμου, είναι πλέον ένα υβριδικό κράτος που συνδυάζει έναν φασίστα ηγέτη και ένα φιλελεύθερο Σύνταγμα· αλλά όχι, δεν έχουν πέσει στον φασισμό. Και δεν θα πέσουν».

Νομίζω, αντίθετα με τον αρθρογράφο πως η διαδικασία εκφασισμού στις ΗΠΑ είναι πολύ πιθανό, για μια σειρά από λόγους, να ευοδωθεί με πάσα πληρότητα. Η «μαχητική» πρόγνωση «και δεν θα πέσουν» δεν ξέρω από πού αντλεί τη βεβαιότητά της.

Αυτό που είναι βέβαιο κατά τη γνώμη μου είναι πως «η υποδειγματική φιλελεύθερη δημοκρατία του κόσμου» υπήρξε μια χαρά εκκολαπτήριο του τρέχοντος φασισμού.

Γιατί ήταν η «υποδειγματική» που έριξε τις ατομικές βόμβες, ήταν αυτή που δεν άφησε χούντα για χούντα αβοήθητη (sic), είναι αυτή που μεταξύ 1965-1967 έριξε στο Βιετνάμ περισσότερες βόμβες από ό,τι σε όλα τα μέτωπα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν αυτή που συνέδραμε σε πλείστες όσες γενοκτονίες -ακόμη και της Καμπότζης!-, ήταν αυτή, ήταν αυτή… Ακόμη και στο εσωτερικό της χρειάστηκε έναν αιώνα μετά τον εμφύλιο για να αποκτήσουν δικαιώματα οι μαύροι - που ακόμα «δεν μπορούν να αναπνεύσουν» συχνά πυκνά.

Το γεγονός πως ένα τέτοιο κράτος θεωρείται υποδειγματική δημοκρατία με ξεπερνά.

Αυτό όμως που με ξεπερνά περισσότερο είναι πως συμπατριώτες μας αριστεροί το θεωρούν. Και ξεχνούν πως αυτό ακριβώς «είναι Δύση». Προφανώς δεν είναι μόνο αυτό - χάρη σε αιματηρούς αγώνες του εργατικού, του γυναικείου, των κοινωνικών κινημάτων για ένα ορισμένο διάστημα υπήρξε ένα ορισμένος εξανθρωπισμός της «Δύσης», ο οποίος όμως ελάχιστα άγγιξε όσους βρίσκονταν εκτός «Δύσης».

Η υποστήριξη της «Δύσης», η οποία πήρε και θεσμικά χαρακτηριστικά όταν ένας αριστερός πρωθυπουργός έλεγε έξω από τον Λευκό Οίκο στον Τραμπ πως «οι δύο χώρες μοιράζονται κοινές αξίες», είναι ένα σταυρικό θέμα -για να θυμηθώ τον Ηλιού- για την Αριστερά.

Η πιο χαρακτηριστική μορφή αυτής της ιδέας, της ιδέας δηλαδή πως -ευτυχώς!- «ανήκομεν εις την Δύσιν», είναι ο περίφημος «ευρωπαϊσμός». Ο οποίος μένει αλώβητος παρ' όλα όσα υπέστησαν η εργατική τάξη και η νεολαία μετά το 2010 ιδίως λόγω της «Ευρώπης».

Που έκανε τα μέγιστα μαζί με την εντόπια επιχειρηματικότητα, ασθενή και υγιή, προκειμένου να εγκαθιδρυθεί στην Ελλάδα η πρωτοφανής εργοδοτική δικτατορία, που αποτελεί έκτοτε το πολίτευμά μας.

Ο ευρωπαϊσμός όμως, όπως δείχνει η προχωρημένη σιελόρροια των Ευρωπαίων ηγετών προς τον ντάντι, είναι -πέρα από νεοφιλελεύθερη αντίδραση- και ένα σεσηπός ψοφίμι. Η κυβερνήσασα κοινοβουλευτική Αριστερά ωστόσο δεν θα το παραδεχτεί. Ο ευρωπαϊσμός της είναι… αδιαπραγμάτευτος. Αλλωστε η σωτηρία «από τα βράχια» έτσι νοηματοδοτήθηκε: μείναμε στο ευρώ!

Ηταν τότε που ο ευρωπαϊσμός έγινε μενουμευρωπαϊσμός. Για να αποδειχτεί η πιο ηγεμονική ιδεολογία. Το σύνολο του κοινοβουλίου -με την τιμητική, αν και ιδιόρρυθμη, εξαίρεση του ΚΚΕ- ορκίζεται στην «Ευρώπη»· «των εργαζομένων», ίσως. Και στη «Δύση» γενικώς, όπως φαίνεται.

Επομένως; Είναι εύκολο να προσανατολιστούμε στον σημερινό κόσμο; Οχι, δεν είναι εύκολο. Και καμιά συνθηματική πολιτική -κάτω το ένα, κάτω το άλλο- δεν μπορεί να μας βοηθήσει σήμερα. Η αποφυγή του τυχοδιωκτισμού είναι αναγκαία. Αυτό όμως δεν σημαίνει την υπόκλιση στο ψοφοδεές. Το να είμαστε καταθλιπτικοί που παριστάνουμε τους ρεαλιστές δεν βοηθάει.

Θέλω να πω, σε αυτήν την τρομερά άγρια εποχή, οι λιγότερο ρεαλιστές είναι πιθανότερο να κατανοούν τον σημερινό κόσμο. Εστω κι αν δεν έχουν τη λύση στο πιάτο, είναι πιθανότερο να δείχνουν προς τη σωστή κατεύθυνση. Οι ρεαλιστές της Αριστεράς ας ψάξουν λίγο περισσότερο τους δρόμους που δεν πήραν - και που εμπόδισαν και άλλους να πάρουν.

«Ο ΠΟΛΕΜΟΣ» & «ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟ» Δύο ποιήματα του Γιώργου Μαρκόπουλου (γ. 1951) από τη συλλογή «ΟΙ ΠΥΡΟΤΕΧΝΟΥΡΓΟΙ» (εκδ. ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ «ΕΣΤΙΑΣ», γ’ έκδοση, 1982)

 ...............................................................

Γιώργος Μαρκόπουλος (γ. 1951)

·       «Ο ΠΟΛΕΜΟΣ» & «ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟ» Δύο ποιήματα του Γιώργου Μαρκόπουλου (γ. 1951) από τη συλλογή «ΟΙ ΠΥΡΟΤΕΧΝΟΥΡΓΟΙ» (εκδ. ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ «ΕΣΤΙΑΣ», γ’ έκδοση, 1982)

 

            Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

                                          Στον Πάνο Κοκκίδη

Ποιος είναι που είπε ότι ο πόλεμος τέλειωσε.

Ο πόλεμος συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.

Δεκάδες οι νεκροί όταν γυρίζεις σπίτι σου την αυγή.

Την ώρα που κλείνουν οι κινηματογράφοι.

Την ώρα που κλείνουν οι ταβέρνες

και σωρός τα σκουπίδια μαζεύονται στην εξώπορτα –

Δεκάδες οι νεκροί στις γωνίες ωραία παιδιά πεσμένα

                                                                            Μπρούμυτα

με τους γιλιούς και τα αμπέχονά τους πεταμένα στην

                                                                                        σκόνη.

 

Διαβάτη πρωινέ, πρόσεχε μη τα πατήσεις.

 

 

Κατόπιν αφού την έδεσαν αμφότεροι εις τρεις καρέκλας ηνωμένας, και παραμείνας μόνος ο αρχιβασανιστής ο επιλεγόμενος «Μήτσος ο επιλοχίας», εκτύπησε ανηλεώς τα πέλματά της με ρόπαλο. Της κατεβίβασεν το παντελόνιον, της απέσπα τρίχας εκ του εφηβαίου και ακολούθως της ετράβηξε τα στήθη επί τοσούτον ισχυρώς ώστε η παθούσα να καταθέτη ότι «τραβούσε να τα αποσπάση».

 

Προσέτι δε, γνωρίζομεν υμίν, ότι ο εν λόγω Μήτσος παρέμεινεν άγνωστος.

 

                      Βούλευμα πλημμελειοδικών από την δίκη των

                      βασανιστών 14.7.75

 

           ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΕΛΕΓΕ
           ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟ  

Ο Μήτσος πήρε την βαλίτσα του που είχε χαθεί

στο πρακτορείο λεωφορείων Πρεβέζης. Ήσυχα και

                                                                            μοναχικά.

Ύστερα, μπήκε στην Αθήνα, Κυριακή απόγευμα

τόσο απλά και τόσο αθόρυβα, να σπουδάσει ηλεκτρονικός.

 

Πέρασε δίπλα από κλειστές μάντρες υλικών οικοδομής

                                                                             στην ιερά οδό,

από χαλασμένα φορτηγά, τρίκυκλα και κλειστά μηχανουργεία

                                                                               στο Αιγάλεω.

 

Ο Μήτσος είδε από μακριά την Πεντέλη, τον Κεραμικό…

 

Αυτή είναι η Αθήνα, είπε.

 

Πέρασε από την έρημη Ομόνοια.

 

Είδε έναν πατριώτη του φαντάρο. Έκανε πως δεν τον πρόσεξε.

Ρε συ, εσύ δεν είσαι ο Μήτσος!

Και ο Μήτσος απάντησε  ό χ ι

σκεπτόμενος πράγματα πολύ συγκεχυμένα,

όπως τα παιδικά ξυπόλητα χρόνια του

με αυτιά γαϊδάρου στο χωριό

καθώς και εκείνη την Στέλλα από την Βέροια που την αγάπησε

και εντούτοις παντρεύτηκε ζωέμπορο στην Λειβαδιά.

 

Αυτή είναι η Αθήνα, ξαναείπε ο Μήτσος.

 

Έφαγε μακαρονάδα το βράδυ

σε ψητοπωλείο της οδού Βερανζέρου – έκανε βόλτα.

 

Την νύχτα κοιμήθηκε στο ξενοδοχείο «ωραία Ήπειρος»

 

της οδού Μενάνδρου.

"Ας συμφωνήσουμε λοιπόν στα βασικά" γράφει ο Μανώλης Πιμπλής ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ", 09.02.26)

 ...............................................................

Ας συμφωνήσουμε λοιπόν στα βασικά

γράφει ο Μανώλης Πιμπλής  ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ",  09.02.26) 

Ακούστηκε στη δημόσια σφαίρα, από επίσημα χείλη, ότι πρέπει να συμφωνήσουμε στα βασικά, πρέπει δηλαδή να συμφωνήσουμε ότι ο διακινητής διαπράττει κακουργηματική πράξη. Μάλιστα. Και ότι το Λιμενικό είναι δύναμη αποτροπής. Ενδεχομένως. Πρόκειται όμως για πρωθύστερο σχήμα. Πριν συμφωνήσουμε σε κάτι τέτοιο για το Λιμενικό Σώμα, επείγει να συμφωνήσουμε πρώτα σε κάποια άλλα πράγματα. Ενα είναι ότι μια γυναίκα, έγκυος ή μη, που μπαίνει σε καρυδότσουφλο, δεν είναι συνεργός του διακινητή. Και κυρίως δεν είναι εισβολέας.

Οπως πάλι ειπώθηκε -από άλλους- στη δημόσια σφαίρα, έρχεται όχι ως εισβολέας, αλλά ως ικέτιδα. Ο όρος «εισβολέας», που παραπέμπει σε στρατιωτικά σώματα, χρησιμοποιείται εδώ για να διευρύνει τεχνητά, στις συνειδήσεις των πολιτών, την ποινική απαξία της μόνης μη νόμιμης πράξης όσων έρχονται, της παράνομης εισόδου στη χώρα. Που και αυτή θέλει συζήτηση σε ακραίες περιπτώσεις. Πόσο παράνομος είναι λ.χ. ένας Παλαιστίνιος που βομβαρδίζεται, πέφτει στη θάλασσα για να σωθεί, κολυμπάει και βγαίνει «παράνομα» στις ακτές της Αιγύπτου; Και τηρουμένων των αναλογιών, πόσο «παράνομοι» είναι κάποιοι που εγκαταλείπουν όπως όπως το Αφγανιστάν, γιατί οι κόρες τους εκεί απαγορεύεται να πάνε σχολείο και θα μείνουν αγράμματες;

Πρέπει όμως να συμφωνήσουμε και σε κάτι άλλο. Στο ότι η ζωή του Αφγανού πρόσφυγα και του Πακιστανού μετανάστη δεν έχουν μικρότερη αξία από τη ζωή του Ινδού τουρίστα. Ή του Ευρωπαίου συνταξιούχου που μένει έξι μήνες τον χρόνο στην Ελλάδα. Και πρέπει να συμφωνήσουμε επίσης ότι αν μια βάρκα έχει ξεφύγει, δεν μπόρεσε το σκάφος του Λιμενικού να την αποτρέψει να πλησιάσει, και το επιχειρησιακό δίλημμα είναι «ή τους αφήνουμε να φτάσουν στην ακτή ή τους βυθίζουμε», το σωστό είναι να τους αφήσουμε να φτάσουν στην ακτή. Αν δεν μπορέσουμε να συμφωνήσουμε σε αυτά τα βασικά, τότε δεν έχει νόημα να συζητάμε αν το Λιμενικό είναι δύναμη αποτροπής. Τίποτα δεν λύνεται με βυθίσεις, πνιγμούς και σκοτωμούς, πόσο μάλλον το μεταναστευτικό, στην εποχή του WiFi, των κινητών, των αεροπλάνων, της εκμηδένισης των αποστάσεων και της γενικής πρόσβασης στην πληροφορία.

Την Ελλάδα, αν έτεινε πληθυσμιακά στα 20 εκατομμύρια και ευημερούσε, αν δηλαδή είχε πολίτες λίγο ώς πολύ αισιόδοξους και ευτυχείς, θα την απασχολούσαν πολύ λιγότερο οι ξένοι μετανάστες της, από τώρα που τείνει στα 7 εκατομμύρια και διώχνει τα δικά της παιδιά στο εξωτερικό. Που βλέπει τον μετανάστη σαν μια πιθανότητα του καθρέφτη της. Αλλά για την κακοδαιμονία της, οι μόνοι που δεν φταίνε είναι οι ξένοι πρόσφυγες και μετανάστες. Πρέπει να συμφωνήσουμε και σε αυτό. Αυτούς που σπέρνουν το μίσος στο διαδίκτυο, ζητώντας από την πολιτεία να γίνει δολοφόνος, το καλύτερο θα είναι να τους πάρει σπίτι του ο Τραμπ. Οσο για εμάς τους υπόλοιπους, που δεν θέλουμε να σκοτώσουμε κανέναν, μένει να συμφωνήσουμε στο θεμελιώδες, που καθιστά όλα τα προηγούμενα πρωθύστερα σχήματα και αυτά: στο ότι πρέπει πάση θυσία να παραμείνουμε άνθρωποι.

Bumpin' On Sunset - Wes Montgomery (1923 - 1968) (youtube, 16.7.2009)

 ...............................................................

"Bumpin' On Sunset" - Wes Montgomery (1923 - 1968)

(youtube, 16.7.2009)

"Prayer Meetin' "- Jimmy Smith (youtube, 10.3.2017)

 ...............................................................

Prayer Meetin' - Jimmy Smith

(youtube, 10.3.2017)

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ" ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956)Από τα "ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ" (μτφ. Μάριος Πλωρίτης, εκδ. "Θεμέλιο" / ενότητα "Ποιήματα για το θέατρο", 2000)

 ...............................................................

           Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956)

                         ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Καλλιτέχνες, εσείς που με χαρά σας και με πίκρα

παραδίνεστε στην κρίση του θεατή, αποφασίστε τώρα

να παραδώσετε από δω και μπρος στην κρίση του

και τον κόσμο που παρασταίνετε.

Παραστήστε αυτό που  υ π ά ρ χ ε ι, αλλά

παρασταίνοντάς το δείξτε

κι αυτό που  δ ε ν  υπάρχει, μα  θ α  μ π ο ρ ο ύ σ ε  να υπάρξει

και θα ήτανε  ω φ έ λ ι μ ο . Μέσ' απ' την απεικόνισή σας

πρέπει να μάθει ο θεατής να  δ ρ α  πάνω σ' αυτό 

                                                              που εικονίζετε.

Και τούτη η διδαχή ας είναι  ε υ χ ά ρ ι σ τ η. Η μάθηση πρέπει

    να προσφέρεται

σ α ν  τ έ χ ν η, και πρέπει εσείς  σ α ν  τ έ χ ν η

να διδάξετε  π ώ ς  δρα κανείς πάνω σε πράγματα κι

                                                                         ανθρώπους.

Κι η άσκηση της τέχνης είναι πηγή χαράς. 

Το δίχως άλλο, ζείτε σε σκοτεινούς καιρούς. Βλέπετε τον 

                                                                                     άνθρωπο

να τον έχουν παίγνιο δαιμονικές δυνάμεις.

Οι ηλίθιοι μονάχα ζουν ανέμελοι. Και πάνε του χαμού

όσοι 'ναι ευκολόπιστοι. Τι ήτανε οι κατακλυσμοί

της σκοτεινής προϊστορίας μπροστά στις συμφορές

που σήμερα χτυπάν τις πολιτείες μας; Και τι ήταν οι κακές

     σοδειές

μπρος στην ανέχεια που μας δέρνει ανάμεσα σε τόσην 

                                                                                  αφθονία;

Από τα "ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ" (μτφ. Μάριος Πλωρίτης, εκδ. "Θεμέλιο" / ενότητα "Ποιήματα για το θέατρο", 2000) 

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ Χώρος Τέχνης Ιδιόμελο", 14 Φεβρουαρίου 2026, 8 μ.μ.

 ..............................................................

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ

Το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου ο "Χώρος Τέχνης Ιδιόμελο" σας προσκαλεί με χαρά και συγκίνηση σε μια αξιοσημείωτη ποιητική συνάντηση. Ο Γιώργος Μαρκόπουλος θα συνομιλήσει με τον σκηνοθέτη Στέλιο Χαραλαμπόπουλο για την ιστορία του μέσα στην ποίηση και το συνολικό ποιητικό του έργο μέσα στο διάβα της ιστορίας μας.

Κείμενα και ποιήματα θα διαβάσουν ο Μανώλης Γιούργος, ο Στέλιος Χαραλαμπόπουλος και ο Γιώργος Μαρκόπουλος.

· Χώρος Τέχνης Ιδιόμελο, Ελευθερίου Βενιζέλου 17, Μαρούσι, κοντά στον ΗΣΑΠ

· Σάββατο 14/2/26

· Έναρξη 8μμ

· Είσοδος ελεύθερη

· Πληροφορίες – κρατήσεις: 2106817042

"Ο ΞΕΝΟΣ" ποίημα του Γιώργου Μαρκόπουλου (γ.1951, Μεσσήνη) (Από τη συλλογή "Οι Πυροτεχνουργοί" - "Βιβλιοπωλείον της Εστίας", γ.έκδοση, 1982)

 ..............................................................

        Γιώργος Μαρκόπουλος (γ. 1951, Μεσσήνη)

Ο ΞΕΝΟΣ

Γιατί ο ξένος, δεν γνωρίζει την πολιτεία την ημέρα.

Ο ξένος το βράδυ γνωρίζει την πολιτεία, όταν κοιμάται.

Το πρωί φεύγει πάλι με το στυφό ύφος

αυτού που έψαχνε κάτι και δεν το βρήκε.

Εσύ που κάποτε τον αγάπησες

όταν τον δεις να περνάει από την πόρτα σου,

δόστου κάτι από εκείνη την παλιά τρυφερότητα.

Και σκέψου μετά από χρόνια

ότι πέρασε κάποτε από την ζωή σου ο Οδυσσέας. 

Από τη συλλογή "Οι Πυροτεχνουργοί"

(εκδ. "Βιβλιοπωλείον της Εστίας", γ.έκδοση, 1982)

Una Furtiva Lagrima - Enrico Caruso 1904. Remastered. (youtube, 22.2.2008)

 ...............................................................

Una Furtiva Lagrima - Enrico Caruso 1904. Remastered. (youtube, 22.2.2008)

Una furtiva lagrima (A furtive tear) is the romanza from Act II, Scene 2 of the Italian opera, L'elisir d'amore (The Elixir of Love) by Gaetano Donizetti. It is sung by Nemorino (Caruso) when he finds that the love potion he bought to win his dream lady's heart, Adina, works. 

Nemorino is in love with Adina, but she isn't interested in a relationship with an innocent, rustic man. To win her heart, Nemorino buys a "love potion" with all the money he has in his pocket. The "love potion" is actually a cheap red wine sold by a con business traveler. But when he sees Adina weeping, he knows that she has fallen in love with him and the "Elixir" works. 

Caruso created the role of Nemorino the first time in February 1901 at La Scala in Milan. The conductor was the famous Toscanini, but the notoriously critical and reserved audience of La Scala did not react at all ... until Caruso started singing - and he basically turned the performance from failure to success. The audience went wild and Caruso was compelled to repeat "Una furtiva lagrima" three times. 

When Toscanini came back stage to go before the curtain with the artists, he embraced Caruso, then turned to the manager of La Scala, Giulio Gatti-Casazza, and said: "Per dio! Se questo Napoletano continua a cantare così, farà parlare di sè il mondo intero." (By Heaven! If this Neapolitan continues to sing like this, he will make the whole world talk about him.) 

And a few years later the whole world talked about him. - and still haven't forgotten his "velvet" voice and intense empathy. 

Text Italian:

Una furtiva lagrima
Negli occhi suoi spuntò,
Quelle festose giovani
Invidiar sembrò.
Che più cercando io vo?
Che più cercando io vo?
M'ama, sì, m'ama, lo vedo, lo vedo!
Un solo istante i palpiti
Del suo bel cor sentir!
I miei sospir confondere
Per poco ai suoi sospir!
I palpiti, i palpiti sentir,
Confondere i miei coi suoi sospir!
Cielo, si può morir...!
Di più non chiedo, non chiedo.
Ah! Cielo, si può, si può morir...!
Di più non chiedo, non chiedo.
Si può morir...
Si può morir d'amor!