..............................................................
Τα ροζ φλαμίνγκο
Μια διαδήλωση μπορεί να είναι «συνολικό» έργο τέχνης. Αυτό συνέβη με αυτήν που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία Αλβανών Μεταναστ(ρι)ών στο Σύνταγμα εναντίον της καταπάτησης της γης τους από τις «στρατηγικές» επενδύσεις ολιγαρχών συνεπικουρούμενων από το κράτος
γράφει η Πέπη Ρηγοπούλου ("Εφημερίδα των Συντακτών"/"ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ", 17.6.2026)
Μια διαδήλωση μπορεί να είναι «συνολικό» έργο τέχνης. Αυτό συνέβη με αυτήν που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία Αλβανών Μεταναστ(ρι)ών στο Σύνταγμα εναντίον της καταπάτησης της γης τους από τις «στρατηγικές» επενδύσεις ολιγαρχών συνεπικουρούμενων από το κράτος. Πλακάτ με εικόνες από τα ροζ φλαμίνγκο, τα απειλούμενα πουλιά/μετανάστες που βρίσκουν καταφύγιο στην απειλούμενη περιοχή του Αυλώνα, τόνιζαν με τη ροζ αρμονία τους την αντοχή, τη μεταμόρφωση, την αναγέννηση, την ομορφιά. Για τη φύση, για τον άνθρωπο που σέβεται τη φύση του.
Υπό την πίεση κατοίκων και περιβαλλοντικών οργανώσεων και την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με τον νόμο του «στρατηγικού επενδυτή», θεσμού που ανθεί παρεμπιπτόντως στην Ελλάδα και που διευκολύνει «ολιστικά» έργα εις βάρος του περιβάλλοντος, παρενέβη η Ειδική Εισαγγελία κατά της Διαφθοράς στην Αλβανία. Τι θα συμβεί από εδώ και στο εξής μετά και τις πρώτες συλλήψεις μένει να το δούμε.
Αν τα ροζ πουλιά βρίσκουν στον Αυλώνα καταφύγιο οφείλεται και σε μια άλλη υποθαλάσσια οντότητα: την ποσειδωνία την ωκεάνιο, ταπεινό είδος φυκιού που ενδημεί στη Μεσόγειο. Τα λιβάδια της φιλοξενούν έναν ολόκληρο κόσμο από θαλασσινά φυτά και ζώα, ενώ προστατεύουν τις ακτές από τη διάβρωση και καθαρίζουν την ατμόσφαιρα δεσμεύοντας το διοξείδιο του άνθρακα. Αυτά τα λιβάδια, που είναι τεκμήριο ζωής και όχι της μετάλλαξής της, απειλούνται από τα ανταγωνιστικά προς τη φύση «ολιστικά», δηλαδή ολοκληρωτικής αντίληψης και υφής σχέδια «στρατηγικών επενδυτών» στην Αδριατική, στον Σαρωνικό, στη Μεσόγειο.
Λόγω της ιλύος, δηλαδή της λάσπης που κατακάθεται στον βυθό από τις οικοδομικές τύπου Βαβέλ παρεμβάσεις στο Ελληνικό σήμερα, στην Καλαμάτα, στα Κουφονήσια και αλλού αύριο. Και των χειμάρρων των επερχόμενων λυμάτων που θολώνουν τη διαύγεια των νερών και σκοτώνουν τις ποσειδωνίες. Τέτοιες «ολιστικού» τύπου εισβολές εν καιρώ ειρήνης θυμίζουν τις άλλες των πολέμων. Μόνο που σε περίοδο ειρήνης τα «ερείπια» δεν είναι τόσο ορατά, όσο στη Γάζα και στον Λίβανο. Τα καλύπτει η ευωχία των εγκαινίων ενός ακόμα γκουρμέ μαγαζιού, ενώ ενίοτε οι «εισβολείς» προσφέρουν κάποιο κέντρο πολιτισμού στο οποίο φιλοξενούνται επίσης «ολιστικά» έργα.
Καημένε Βάγκνερ, τι έφταιγες εσύ αν το «συνολικό έργο τέχνης» που πρόσφερες μέσω της όπερας το μετέφρασε ολοκληρωτικά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης ο Χίτλερ. Και συ καημένε πάτερ Φλορένσκι, που δεν με νοιάζει αν είσαι Ρώσος, Ουκρανός, Γεωργιανός. Εσύ που μίλησες για την τραγωδία ως «συνολικό έργο τέχνης» που συνθέτει λόγο, εικόνα και μουσική και εκτελέστηκες στη Σιβηρία, θύμα του ολοκληρωτισμού του Στάλιν.
Σε διαφορετικές εποχές και με διαφορετικά καθεστώτα, μερικά από τα οποία μπορεί να δηλώνουν και δημοκρατικά, η ομορφιά που καταφέρνει να συλλάβει τον κόσμο σαν ένα αρμονικό μέσα στις αντιθέσεις του σύνολο βρίσκει συχνά απέναντί της όσους απεργάζονται συνολικές καταστροφές. Τότε και τώρα.
