Sonny Rollins - In a Sentimental Mood (1956) (youtube, 8.2.2013)

...............................................................

 

Sonny Rollins - In a Sentimental Mood (1956)

(youtube, 8.2.2013)

"Αντώνης Αντωνίου | Βίος και Πολιτεία #113" Παρουσιάζει ο Κώστας Κατσουλάρης. (youtube, 28.5.2026)

 ...............................................................

Αντώνης Αντωνίου | Βίος και Πολιτεία #113

Βίος και Πολιτεία με Aντώνη Αντωνίου, συγγραφέα και επιζώντα του δυστυχήματος των Τεμπών. Παρουσιάζει ο Κώστας Κατσουλάρης. 

Βιογραφικό: Ο Αντώνης Αντωνίου γεννήθηκε το 1999 στη Λαμία και μεγάλωσε στα Καμένα Βούρλα Φθιώτιδας. Είναι τελειόφοιτος του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ. Είναι επιζών πολυτραυματίας του δυστυχήματος των Τεμπών, το οποίο στάθηκε αφορμή για το πρώτο του του βιβλίο, με τίτλο Ιntercity 62 Βαγόνι 4 Θέση 65- Έγκλημα στα Τέμπη, Μαρτυρίες ενός επιζώντα. Τον τελευταίο χρόνο αρθρογραφεί στο ανεξάρτητο συνεργατικό μέσο The Untold. Δηλώνει «μηχανικός λογισμικού από ανάγκη και συγγραφέας από γούστο».

«Στην υπηρεσία του λαού» μονόπρακτο του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 – 1956) από το θεατρικό έργο «Τρόμος και Αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ» (μτφ. Αγγέλα Βερυκοκάκη, εκδ. «Κάλβος», 1970)

 ...............................................................

            Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956)

·        «Στην υπηρεσία του λαού» μονόπρακτο του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 – 1956) από το θεατρικό έργο «Τρόμος και Αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ» (μτφ. Αγγέλα Βερυκοκάκη, εκδ. «Κάλβος», 1970)

 

Να και οι δεσμοφύλακες

Χαφιέδες, χωροφύλακες

Υπηρέτες του λαού της Γερμανίας.

Καταπιέζουν, μαστιγώνουν,

Βασανίζουν, παλουκώνουν,

Όλα σε τιμή ευκαιρίας.

(Στρατόπεδο συγκέντρωσης, Οράνιενμπουργκ, 1934. Μικρή αυλή ανάμεσα σε παράγκες. Πριν ανάψουν τα φώτα ακούγεται ήχος από μαστίγωμα. Ύστερα βλέπουμε έναν Ες-Ες να μαστιγώνει έναν κρατούμενο. Ένας αξιωματικός Ες-Ες στέκει πιο πίσω καπνίζοντας, με την πλάτη γυρισμένη στους άλλους δυο . Ύστερα φεύγει.)

Ο ΕΣ-ΕΣ  (κουρασμένος κάθεται σ’ ένα βαρέλι) : Συνέχισε τη δουλειά σου. 

(Ο ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ σηκώνεται και με αργές κινήσεις αρχίζει να καθαρίζει το αποχωρητήριο.)

Ο ΕΣ-ΕΣ  : Γιατί, βρε κτήνος, δε λες όχι, όταν σε ρωτάνε αν είσαι κομμουνιστής; Κι εσύ γίνεσαι κουρέλι, κι εμένα από την κούραση πάει χαμένη η άδεια μου. Ήθελα να ‘ξερα γιατί δε βάζουνε τον Κλάπροτ να κάνει αυτή τη δουλειά, αφού τ’ αρέσει κιόλας. Αν ξανάρθει αυτός ο πορνοβοσκός θα πάρεις το μαστίγιο και θ’ αρχίσεις να μαστιγώνεις το χώμα, κατάλαβες;

Ο ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ : Μάλιστα, κύριε ομαδάρχη.

Ο ΕΣ-ΕΣ  : Κι αυτό το κάνω γιατί έχω βαρεθεί να βαράω βρωμόσκυλα σαν  κι εσένα, κατάλαβες;

Ο ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ : Μάλιστα, κύριε ομαδάρχη.

Ο ΕΣ-ΕΣ  : Προσοχή!

(Ακούγονται απ’ έξω βήματα, κι ο Ες-Ες δείχνει το μαστίγιο. Ο κρατούμενος το παίρνει και μαστιγώνει το χώμα. Επειδή ο θόρυβος δεν είναι πειστικός,  ο Ες-Ες δείχνει τεμπέλικα ένα πανέρι, που βρίσκεται εκεί δίπλα. Τα βήματα σταματούν απ’ έξω. Ο Ες-Ες σηκώνεται γρήγορα και νευρικά, αρπάζει απ’ τον κρατούμενο το μαστίγιο και τον χτυπάει.)

Ο ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ (σιγανά) : Όχι στην κοιλιά.

(Ο Ες-Ες τον χτυπάει στην πλάτη. Παρουσιάζεται ο ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ.)

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ : Χτύπα τον στην κοιλιά.

(Ο Ες-Ες τον χτυπάει τον ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ στην κοιλιά.)

Mai Nozipo ("Mother Nozipo") - Kronos Quartet / From "Pieces of Africa" Album (1992)

 ...............................................................

Mai Nozipo ("Mother Nozipo") 
· Kronos Quartet · Dumisani Maraire -

From "Pieces of Africa" Album (1992)

"Σημειώσεις από το πουθενά" έγραψε ο συγγραφέας Μισέλ Φάις ("Εφημερίδα των Συντακτών"29.5.2026)

 ...........................................................

              "Σημειώσεις από το πουθενά"

έγραψε ο συγγραφέας Μισέλ Φάις ("Εφημερίδα των Συντακτών"29.5.2026)

1.Για να δέσουν δύο άνθρωποι σημαντικό είναι, μεταξύ άλλων, τα κόμπλεξ τους να είναι συμπληρωματικά.

2. Αμα λες όλα αυτά που θέλει να ακούσει το σινάφι σου, ο διπλανός σου, ο γείτονάς σου από εσένα, όλα κυλάνε μέλι γάλα. Είναι τόσο απλό! Ούτε τριβές, ούτε εντάσεις. Ολοι ευχαριστημένοι. Πλην ίσως αυτών που πιστεύεις, αυτών που σε καίνε.

3. Το νεόκοπο κόμμα της Καρυστιανού (τι φοβερή έμπνευση το όνομα και μαζί εγωπαθές) έχει τιμή του και καμάρι του ότι το θεωρούν και είναι ρωσόφιλο κι ότι το πλαισιώνουν αντιεμβολιαστές, συνωμοσιολόγοι, θρησκόληπτοι, περιθωριακά πρόσωπα, ακροδεξιοί, περιφερόμενοι αγανακτισμένοι της Αριστεράς, αλλά και πάσης φύσεως απολιτίκ. Εκεί στοχεύει, αυτή είναι η δεξαμενή του. Συνεπώς, βρείτε άλλον τρόπο να το αντιμετωπίσετε. Φυσικά και βλέπουμε «σοβαρούς», μέχρι πρόσφατα, υποστηρικτές της να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια. Εξάλλου, έτσι έκαναν πάντα οι εκτός εαυτού «δημοκράτες».

4. Δεν προλαβαίνουμε να ζήσουμε ούτε την ευτυχία μας, ούτε τη δυστυχία μας (ούτε τις ενδιάμεσες αποχρώσεις τους). Το πριόνι της συνεχούς αποδοτικότητας (εξωτερικής και εσωτερικής) μετατρέπει τα πάντα σε ροκανίδια.

"...Αν ο Κασσελάκης του 15% δεν ήταν ο «ένοχος», τότε ποιος μένει; Μένει ο μηχανισμός. Μένει η προηγούμενη ηγεσία. Μένει ο αρχιτέκτονας του κενού..." Από τον φίλο στο fb Manos Lambrakis (facebook, 29.5.2026)

 ...............................................................

"...Αν ο Κασσελάκης του 15% δεν ήταν ο «ένοχος», τότε ποιος μένει; 

Μένει ο μηχανισμός. 

Μένει η προηγούμενη ηγεσία. Μένει ο αρχιτέκτονας του κενού..."

Από τον φίλο στο fb Manos Lambrakis (facebook, 29.5.2026)

Ο Κασσελάκης του 15% δεν υπήρξε απλώς ένα πρόσωπο που πέρασε βίαια από το εσωτερικό της ελληνικής Αριστεράς.

Υπήρξε, πολύ περισσότερο, μια επιτελεστική συσκευή διάλυσης, ένα πολιτικό πείραμα υψηλής επικοινωνιακής χρησιμότητας, πάνω στο οποίο προβλήθηκαν, συμπυκνώθηκαν και τελικά εκφορτώθηκαν όλες οι ανεπεξέργαστες ενοχές ενός χώρου που είχε ήδη χάσει την οργανική του σχέση με την ιστορία, την τάξη, το κοινωνικό υποκείμενο, την ιδεολογία και την ίδια την έννοια της συλλογικής χειραφέτησης.

Δεν εισήλθε σε έναν ζωντανό οργανισμό και τον διέλυσε.

Εισήλθε σε ένα σύστημα ήδη απορρυθμισμένο, σε έναν μηχανισμό μετα-ηγεμονικής εξάντλησης, όπου η πολιτική είχε μεταβληθεί σε communication management, η στρατηγική σε προσωπικό branding, η κομματική λειτουργία σε αλγοριθμική διαχείριση εντυπώσεων και η Αριστερά σε ένα κέλυφος συμβολικού κεφαλαίου χωρίς πραγματική κοινωνική γείωση.

Ο Κασσελάκης, με όλες τις αντιφάσεις και την πολιτική του απειρία, χρησιμοποιήθηκε ως το ιδανικό πρόσωπο για να ενσαρκώσει το αποτέλεσμα μιας κατάρρευσης που δεν είχε προκαλέσει ο ίδιος.

Του αποδόθηκε το τέλος, ώστε να αθωωθεί η αρχή.

Η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ δεν άρχισε με τον Κασσελάκη.

Άρχισε πολύ νωρίτερα, όταν το κόμμα της ριζοσπαστικής κοινωνικής προσδοκίας μεταβλήθηκε σταδιακά σε αρχηγικό μηχανισμό εξουσίας, όταν η εσωκομματική δημοκρατία υποκαταστάθηκε από την πολυδιαφημισμένη «χαρισματική» διαμεσολάβηση του ηγέτη, όταν η ιδεολογία έγινε υλικό ευέλικτης κυβερνησιμότητας και όταν η ήττα δεν παρήγαγε αυτοκριτική, αλλά μηχανισμούς αναβολής, υπεκφυγής και επικοινωνιακής αυτοσυντήρησης.

Ο Τσίπρας δεν επιστρέφει σήμερα σε έναν χώρο που κάποιοι άλλοι κατέστρεψαν.

Επιστρέφει στο τοπίο που ο ίδιος, με τον τρόπο της μακράς προσωποπαγούς ηγεμονίας του, κατέστησε εφικτό να καταστραφεί.

Η μεγάλη του πολιτική επιδεξιότητα δεν είναι ότι απέφυγε την ήττα.

Είναι ότι προσπαθεί να οργανώσει την αμνησία της ήττας ως νέο ιδρυτικό μύθο.

Ο Κασσελάκης υπήρξε, λοιπόν, ο τέλειος αποδιοπομπαίος τράγος της μετα-ΣΥΡΙΖΑ εποχής.

Όχι επειδή ήταν αθώος από πολιτικά λάθη, αλλά επειδή τα λάθη του λειτούργησαν ως βολικός μεγεθυντικός φακός για να αποκρυβεί η βαθύτερη ευθύνη του συστήματος που τον ανέδειξε, τον κατανάλωσε και τελικά τον εγκατέλειψε.

Το συλλογικό υποκείμενο, ανίκανο να πενθήσει την απώλεια της ίδιας του της ιστορικής ταυτότητας, μεταθέτει την ενοχή σε ένα εξωτερικό αντικείμενο.

Ο Κασσελάκης γίνεται το σώμα της προβολής.

Επάνω του εγγράφεται η αποτυχία, η γελοιοποίηση, η ασυνέχεια, η αποϊδεολογικοποίηση, η επικοινωνιακή επιπολαιότητα. Μόνο που όλα αυτά δεν τα έφερε εκείνος στην Αριστερά.

Τα βρήκε εκεί.

Εκείνος απλώς τα έκανε αδύνατο να κρυφτούν.

Η υπόθεση γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή, καθώς το σώμα αυτό δεν ήταν ουδέτερο.

Ήταν ένα σώμα ορατά διαφορετικό, ένα σώμα ανοιχτά queer, ένα σώμα που η ίδια η προοδευτική ρητορική όφειλε, τουλάχιστον με βάση τις διακηρύξεις της, να το προστατεύσει από τους υπόγειους μηχανισμούς κοινωνικής απονομιμοποίησης. Αντί γι’ αυτό, μεγάλο μέρος του δήθεν προοδευτικού χώρου επέτρεψε να αναπτυχθεί απέναντί του μια εκλεπτυσμένη, σχεδόν αστική μορφή συμβολικής βίας: ειρωνεία για την εικόνα, περιφρόνηση για την επιτελεστικότητα, δυσφορία απέναντι στη δημόσια έκθεση της προσωπικής ζωής, μορφασμοί απέναντι στο σώμα που δεν ταίριαζε στην παλιά, σοβαροφανή, «αρρενωπή» φαντασίωση της ηγεσίας.

Εκεί αποκαλύφθηκε το μεγάλο ψεύδος: η συμπερίληψη είναι εύκολη όταν λειτουργεί ως αφίσα, ως συνέδριο, ως Pride, ως ηθικό κεφάλαιο, ως ψηφοφόροι. Γίνεται αφόρητη όταν διεκδικεί εξουσία.

Και ακριβώς γι’ αυτό ο Κασσελάκης έπρεπε να αποκαθηλωθεί όχι μόνο πολιτικά, αλλά και αισθητικά, πολιτισμικά. Δεν αρκούσε να θεωρηθεί ανεπαρκής.

Έπρεπε να παρουσιαστεί ως σύμπτωμα παρακμής, ως «ξένο σώμα», ως σχεδόν μολυσματικό επεισόδιο μέσα στο σώμα της Αριστεράς.

Η παλιά Αριστερά, που υποτίθεται ότι γνωρίζει από αποκλεισμούς, από κατασκευές εχθρών, από μηχανισμούς κανονικοποίησης, αναπαρήγαγε με αξιοθαύμαστη ψυχρότητα όλη τη βιοπολιτική γραμματική του αποκλεισμού.

Μόνο που αυτή τη φορά δεν την άσκησε εναντίον ενός ταξικού ή ιδεολογικού αντιπάλου.

Την άσκησε εναντίον του ανθρώπου που η ίδια είχε ανεχθεί, χειροκροτήσει ή χρησιμοποιήσει όταν την εξυπηρετούσε.

Έτσι η διαφορετικότητα μετατράπηκε από διακηρυγμένη αξία σε αναλώσιμο υλικό εσωκομματικής κάθαρσης.

Απέναντι σε αυτό το σκηνικό, η επιστροφή Τσίπρα δεν μπορεί να διαβαστεί ως απλή πολιτική πρωτοβουλία.

Πρέπει να διαβαστεί ως επιχείρηση κατάληψης του αφηγήματος της διάλυσης.

Όποιος ελέγχει την ερμηνεία της καταστροφής, ελέγχει και τη δυνατότητα της επόμενης ηγεμονίας.

Αν πεισθεί η κοινωνία ότι η καταστροφή ήταν «Κασσελάκης», τότε ο Τσίπρας μπορεί να εμφανιστεί ως υπέρβαση του Κασσελάκη.

Αν όμως ειπωθεί η αλήθεια, ότι ο Κασσελάκης υπήρξε το προϊόν του κενού που άφησε πίσω του ο τσιπρικός αρχηγισμός, τότε η επιστροφή Τσίπρα αποκαλύπτεται γυμνή: όχι ως επανίδρυση, αλλά ως επιχείρηση ξεπλύματος ιστορικής ευθύνης με υλικά κατεδάφισης.

Ο Τσίπρας δεν επιστρέφει, επομένως, ως αντίδοτο στη διάλυση.

Επιστρέφει ως ο πλέον επιδέξιος διαχειριστής της.

Ο πολιτικός που ηττήθηκε επανειλημμένα, που είδε τον χώρο του να αποσυντίθεται, που άφησε πίσω του έναν οργανισμό χωρίς ιδεολογικό σκελετό, ζητά τώρα να πιστωθεί ως λύση το ίδιο πρόβλημα που η μακρά ηγεμονία του παρήγαγε. Πρόκειται για μια μορφή πολιτικού gaslighting: ζητείται από το συλλογικό σώμα να ξεχάσει τη σειρά των γεγονότων, να αντιστρέψει την αιτιότητα, να θεωρήσει αίτιο τον Κασσελάκη και θεραπευτή τον Τσίπρα.

Η μνήμη πρέπει να κοντύνει, η ευθύνη να μετατοπιστεί, η ιστορία να ξαναγραφτεί ως επικοινωνιακό σποτ επιστροφής.

Γι’ αυτό και η υπόθεση δεν αφορά μόνο πρόσωπα.

Αφορά τη βαθύτερη μετάλλαξη της ελληνικής Αριστεράς σε μεταπολιτικό πεδίο χωρίς ιστορικό βάθος, όπου τα πάντα μπορούν να αναδιαταχθούν γύρω από μια νέα σκηνοθεσία ηγεσίας.

Ο Κασσελάκης υπήρξε το θορυβώδες επεισόδιο αυτής της μετάλλαξης.

Ο Τσίπρας όμως υπήρξε ο μακρύς προθάλαμός της.

Ο πρώτος ενσάρκωσε τη θεαματική απογύμνωση.

Ο δεύτερος είχε ήδη κατασκευάσει τις προϋποθέσεις της.

Και τώρα το σύστημα επιχειρεί το απόλυτο τέχνασμα: να φορτώσει στον πιο πρόσφατο ηθοποιό την ευθύνη για το θέατρο που άλλοι έχτισαν, άλλοι σκηνοθέτησαν και άλλοι τώρα επιχειρούν να ξανανοικειοποιηθούν ως δήθεν σωτήρες του.

Το πιο βίαιο, τέλος, είναι ότι ο Κασσελάκης, με όλα τα όρια και τις αδυναμίες του, έβαλε το σώμα του εκεί όπου άλλοι έβαζαν μόνο μηχανισμούς.

Έβαλε προσωπικό χρήμα, δημόσια έκθεση, πολιτικό ρίσκο, ταυτότητα, ιδιωτική ζωή, μια σχεδόν αφελή πίστη ότι μπορούσε να αναμετρηθεί με έναν χώρο που δεν ήθελε να σωθεί αλλά να βρει τον κατάλληλο ένοχο για να πεθάνει θεαματικά.

Και τώρα, όσο περισσότερο καταρρέει το αφήγημα της ενοχοποίησής του, τόσο περισσότερο φαίνεται η αμηχανία εκείνων που τον χρησιμοποίησαν.

Αν ο Κασσελάκης του 15% δεν ήταν ο «ένοχος», τότε ποιος μένει;

Μένει ο μηχανισμός.

Μένει η προηγούμενη ηγεσία. Μένει ο αρχιτέκτονας του κενού.

Και αυτό είναι που δεν πρέπει να συγκαλυφθεί.

Η νέα τσιπρική περιπέτεια, αν υπάρξει ως τέτοια, δεν θα είναι επιστροφή της Αριστεράς.

Θα είναι η δεύτερη πράξη της ίδιας αποϊδεολογικοποίησης, αυτή τη φορά με πιο ώριμη επικοινωνιακή τεχνογνωσία, με πιο πειθαρχημένο branding, με περισσότερη σκηνοθεσία σοβαρότητας και με την ελπίδα ότι η κοινωνία έχει κουραστεί αρκετά ώστε να μη θυμάται. Μόνο που η Ιστορία, όταν δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα, επαναλαμβάνεται ως τεχνική εξουσίας.

Και ο Τσίπρας σήμερα δεν ζητά απλώς να επιστρέψει.

Ζητά να του αναγνωριστεί το δικαίωμα να εμφανιστεί ως θεραπευτής μιας ασθένειας της οποίας υπήρξε ο πιο «χαρισματικός» φορέας.

VIVALDI: Ciaccona in C Major, RV 114 – APOLLO'S FIRE (Live in Cleveland) (youtube, 29.6.2020)

 ...............................................................

VIVALDI: Ciaccona in C Major, RV 114 – APOLLO'S FIRE (Live in Cleveland)

ANTONIO VIVALDI: Ciaccona in C Major, RV. 114

APOLLO'S FIRE | The Cleveland Baroque Orchestra

Jeannette Sorrell, Artistic Director

Olivier Brault & Carrie Krause, solo violins

with

Adriane Post, violin

Julie Andrijeski, violin

Alan Choo, violin

Emi Tanabe, violin

Kristen Linfante, viola

Yael Cohen, viola

René Schiffer, cello

Rebecca Landell Reed, cello

Sue Yelanjian, contrabass

William Simms, theorbo

Brian Kay, theorbo

Jeannette Sorrell, harpsichord & direction

Performed February 14, 2020

St Paul's Church, Cleveland Heights, Ohio

"ΜΕΤΩΠΙΚΑ" ΤΟΥ ΓΙΆΝΝΗ ΣΧΙΖΑ, ("Ποντίκι", 28.5.26)

 ..............................................................

ΜΕΤΩΠΙΚΑ

ΤΟΥ ΓΙΆΝΝΗ ΣΧΙΖΑ, ("Ποντίκι", 28.5.26)

Mέτωπο κάνεις με τους άλλους : Δηλαδή δεν κάνεις με τον εαυτό σου, ούτε καν φροντίζεις να έχεις μια υψηλή θέση σε ένα πολιτικό σχηματισμό….

Τότε , στα τέλη του 2015, όταν η «στροφή» Τσίπρα είχε επισημοποιηθεί και εγκριθεί από το εκλογικό σώμα, ήταν η μεγάλη ευκαιρία για το σχηματισμό ενός μετώπου : Μετώπου που δεν σήμαινε «ζύγιση» των συνιστωσών και αναγνώριση των επί μέρους δικαιωμάτων με βάση αυτό το ζύγι, αλλά (πριν απ’ όλα) κατοχύρωση κάποιων αρχών από όλους. Τώρα, σε αυτή τη δυσχερή κατάσταση, όπου 6-7 συνιστώσες αναμένουν την έκπτωση της Νέας Δημοκρατίας, το μέτωπο είναι πάλι επίκαιρο, αν και φαινομενικά ανέφικτο . Επανερχόμαστε λοιπόν, μετά 11 χρόνια. .

ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

Λέγαμε λοιπόν τότε :

Μέτωπο κάνεις με τους άλλους, που δεν είναι αναγκαστικά αριστεροί, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, αλλά ενδεχομένως είναι δημοκράτες, πράσινοι, πατριώτες, αντικομφορμιστές, αντιεξουσιαστές, υποστηρικτές πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μέτωπο κάνεις όταν επιδιώκεις την ανάδειξη της πολιτικής σου άποψης μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, χωρίς ηγεμονισμούς, σε μια ευρύτερη συλλογικότητα που υπηρετείς σαν πολιτική οικογένεια. Με άλλα λόγια : Μέτωπο κάνεις με τους άλλους, που ΔΕΝ είναι αυτό που είσαι…..

Και προχωράγαμε : Η ανατροπή ξεκινάει εδώ και τώρα. Δηλαδή από τον σεβασμό στο δικαίωμα των άλλων στην επικοινωνία και στο λόγο : Δηλαδή από την οικονομία του λόγου όλων . Η τέτοια προσέγγιση οφείλει καταστατική αντίρρηση στη φλυαρία ορισμένων, που κατάστρωναν και εκφωνούσαν (άσφαιρα, κατά πως αποδείχθηκαν) προγράμματα χιλιάδων λέξεων. Μέτωπο σημαίνει να αποφεύγεις τον στείρο ακαδημαϊσμό, εκφωνώντας θέσεις εφαρμόσιμες - και όχι πολιτικά δοκίμια. Να αντιτάσσεσαι σθεναρά στο σοφολογιοτατισμό και στις αυθεντίες, παγιώνοντας την αρχή της ισηγορίας.

ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ, ΘΕΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΘΕΑΤΩΝ

Και πριν απ’όλα :Δεν είμαστε “ναι και όχι” στα μνημόνια : Είμαστε μετωπικά και αμετακίνητα αντίθετοι .Παραδείγματος χάρη : Αποκρούομε την παραχώρηση των αεροδρομίων μας για 40 χρόνια ! Αντιπαλεύουμε την επιβολή καθεστώτος αποικίας χρέους, εις βάρος της δικής μας χώρας και άλλων. Καταγγέλλουμε το καθεστώς επιτροπείας ως επαναφορά στο στάτους της Κοινωνίας των Εθνών, που προηγήθηκε του ΟΗΕ και αποδεχόταν ανοιχτά την ύπαρξη μη αυτοκυβερνωμένων περιοχών.

Ο Αντιμνημονιακός αγώνας είναι αγώνας για έναν κριτικό ευρωπαϊσμό, για μια Ευρώπη που δεν θα είναι «κάστρο» ή ορμητήριο εναντίον των λαών της «περιφέρειας». Είναι συναφής με την αποδοχή της Ρωσίας στη θέση που γεωγραφικά και ιστορικά δικαιούται, ως τμήμα της Ευρώπης.

Σήμερα η αναφορά στην Εθνική Ανεξαρτησία συκοφαντείται ως συνώνυμη ή γειτονική με τον εθνικισμό. Γι αυτό ξεχωρίζουμε τα λεγόμενα εθνικά συμφέροντα – που υπηρετούν τον κάθε μεγαλοϊδεατισμό - από τα Εθνικά δίκαια, που είναι συμβατά με τον ανθρωπισμό και τον νομικό πολιτισμό. Στις διακρατικές σχέσεις, δεν υποστηρίζουμε τακτικισμούς και παραχωρήσεις στους εκάστοτε συσχετισμούς δυνάμεων.

Αποφεύγουμε τον εθνοκεντρικό αυτισμό βλέποντας την ολότητα του ιμπεριαλιστικού φαινομένου : Τη νέα αποικιοκρατία επί αφρικανικού εδάφους, τις διαλύσεις κρατών μέσω της χρήσης πολιτικών προσχημάτων, όπως στη περίπτωση της Λιβύης, του Ιράκ, της Ουκρανίας, της Συρίας, της Γάζας. Αντιστεκόμαστε στην ύφανση της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής πλεκτάνης όλων των εποχών, που αποτελούν οι διατλαντικές συμφωνίες ( ΤΤΙΡ κλπ): Στην αρπαγή των σπόρων, τη διάδοση των μεταλλαγμένων , τη λεηλασία των αλλότριων ενεργειακών πόρων. Στη δημιουργία καθεστώτος αποπνικτικού ηλεκτρονικού ελέγχου της δημόσιας ζωής. Στον μικρομέγαλο επεκτατισμό- της Τουρκίας ή οποιουδήποτε άλλου.

ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Σε αυτή τη συγκυρία, η επιλογή του εθνικού νομίσματος είναι επιλογή ανάγκης και απόδρασης από την αποικιακή Ευρωζώνη. Αποφετιχοποιούμε το εθνικό νόμισμα όπως και το ευρώ, υποστηρίζοντας ότι το εθνικό νόμισμα δεν είναι μαγικό ραβδί αλλά αντιϋφεσιακό και αναπτυξιακό εργαλείο.

Αλλά ανάπτυξη δεν είναι η τυφλή και άκριτη μεγέθυνση του ΑΕΠ. Οικοανάπτυξη δεν είναι η πρόκριση του τεχνολογικού πρωτογονισμού. Τεχνολογική πρόοδος δεν είναι η στοίχιση με οποιαδήποτε τεχνολογία, ανεξάρτητα από τις επιπτώσεις που έχει στη φύση και στην κοινωνία.

Η μονοδιάστατη ανάπτυξη και ο οικονομισμός αποθεώνουν το σημερινό συμβατικό ΑΕΠ και απαξιώνουν την ποιότητα ζωής. Ένα πρωτοπόρο πολιτικό σχήμα μπορεί να καινοτομήσει με την προώθηση του εναλλακτικού ΑΕΠ, που συνεκτιμά ποσοτικούς και ποιοτικούς δείκτες. Με αυτό το σκεπτικό όλα τα ποιοτικά στοιχεία ζωής (αστικό και φυσικό περιβάλλον, εύρυθμη λειτουργία μεταφορών, αισθητική, ηχητικό καθεστώς κλπ) συνιστούν κοινωνικό μισθό και συνυπολογίζονται στο ΑΕΠ

ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΌΤΗΣΗ

Η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας δεν μπορεί να συντελεσθεί ανεξάρτητα από τις επιταγές της εξειδίκευσης και τις συνθήκες της διεθνούς αγοράς, όμως δεν πρέπει να νοηθεί ως παθητική προσαρμογή στη λογική του συγκριτικού πλεονεκτήματος. Η ελληνική παραγωγική ανασυγκρότηση έχει ως απαραίτητη διάσταση την ανάδειξη και προώθηση ποιοτικών προϊόντων, με ιδιαίτερη ταυτότητα και αναγνώριση στη διεθνή αγορά. Η παραγωγική ανασυγκρότηση είναι αδύνατο να συντελεσθεί χωρίς την ενεργό δράση του τρίτου τομέα της οικονομίας, των εθελοντικών μη κυβερνητικών οργανώσεων, της λαϊκής πρωτοβουλίας .

Ο Τρίτος τομέας, πέρα από το Κράτος και την Αγορά, μπορεί να συμβάλλει στη δραστική περικοπή της ανεργίας. Ακόμη όμως, μέσα από τις σχέσεις ισότητας, αδελφοσύνης και συλλογικής δημιουργικότητας, μπορεί έμπρακτα να εισφέρει στη κοινωνία νέου τύπου κυτταρικές δομές.

Σοσιαλιστικό κίνημα είναι αυτό που εκδηλώνεται έμπρακτα, σε όλες τις κλίμακες και εκφάνσεις της ζωής, ως μάχη εναντίον των εμπορευματικών ρυθμίσεων, εναντίον της αλλοτρίωσης, υπέρ της συρρίκνωσης της σφαίρας του εμπορεύματος, υπέρ των δημοκρατικών , δημοσίων και κοινωνικών ρυθμίσεων . Μια τέτοια επέκταση δεν είναι μόνο ποσοτική και συναινετική , αλλά εμπεριέχει άλματα, αντιθέσεις και διακινδυνεύσεις.

Δεν αντιμετωπίζουμε τον ναρκισιστικό αρχηγισμό με ηθικολογίες και αφορισμούς. Δεν κλείνουμε τα μάτια μπροστά στον παραγοντισμό που απεργάζεται τον αρχηγισμό. Δεν παραγνωρίζουμε τον οπαδισμό, που είναι η άλλη όψη του νομίσματος του αρχηγισμού. Δεν προσπερνάμε την όποια απουσία κριτικού λόγου. Δεν συμβιβαζόμαστε με τον αβανγκαρντισμό αλλά και τον λαϊκισμό. Δεν είμαστε κομφορμιστές αλλά ούτε απλοί θηρευτές εντυπώσεων, εκκεντρικοί ή γραφικοί της πολιτικής σκηνής.

Θέλουμε ανοιχτή οργάνωση σε ανθρώπους και ιδέες : Οργάνωση που δεν κάνει «ανοίγματα» σε αφισοκολλητές (!) και δευτεροκλασάτα μέλη…. Θέλουμε ένα υγιές πολιτικό σώμα, που αντιστέκεται στις έξωθεν εισβολές με πολιτικά αντισώματα που παρέχει η κριτική εγρήγορση μελών, υποστηρικτών και φίλων.

Η Πολιτική Οικολογία και όσα αυτή προσκομίζει στα κινήματα και στη δημόσια συζήτηση, είναι μια αναντικατάστατη δύναμη ανάλυσης και αξιολόγησης των παραγωγικών δυνάμεων. Όμως η χρόνια χρήση της – ιδίως από τη πλευρά της οικονομίστικης Αριστεράς- ως απλής δεξαμενής ψηφοφόρων και ευαισθησιών, συνέβαλε στη συσχέτιση και τελική πρόσδεσή της στη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Η αποκόλληση της Πολιτικής Οικολογίας από τα διεθνή κέντρα της σοσιαλδημοκρατίας και η επαναφορά της σε ριζοσπαστική τροχιά, αποτελεί σημαντικό πολιτικό έργο.

Δεν χρειαζόμαστε χειραγώγηση των κοινωνικών συλλογικοτήτων. Δεν είμαστε αδιάφοροι αλλά ούτε και φοβόμαστε την ανάπτυξη και αυτονομία των κοινωνικών πρωτοβουλιών . Δεν είμαστε διασκεδαστές, αλλά δεν μπορούμε να αυτοεξαιρεθούμε από τη φαντασία, την ευρηματικότητα των πολιτικών συνθημάτων, τη ζεύξη της πολιτικής μας με τη δημιουργική επινόηση.

Telemann - Concerto for Flute and Violin in E minor TWV 52:e3 RED DOT BAROQUE (youtube, 4.2.2019)

 ...............................................................

Telemann - Concerto for Flute and Violin in E minor TWV 52:e3 RED DOT BAROQUE

Gabriel Lee, violin solo

Rachel Ho, flute solo

Alan Choo and Placida Ho, ripieno violins

Chen Zhangyi, viola

Leslie Tan, cello

Edmund Song, double bass

Mervyn Lee, harpsichord

Recorded live on 28 August 2018
Esplanade Recital Studio, Singapore

Μετεξεταστέοι στην Ιστορία" γράφει η Πέπη Ρηγοπούλου ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ". 27.5.2026)

 ...............................................................

Μετεξεταστέοι στην Ιστορία

Σε ένα φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον όπου η χώρα και ο πλανήτης ασφυκτιούν από την παρά φύσιν και εναντίον του πολιτισμού διαχείρισή τους, η κυβέρνηση επιμένει ότι πορευόμαστε «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας»

γράφει η Πέπη Ρηγοπούλου ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ". 27.5.2026)

Σε ένα φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον όπου η χώρα και ο πλανήτης ασφυκτιούν από την παρά φύσιν και εναντίον του πολιτισμού διαχείρισή τους, η κυβέρνηση επιμένει ότι πορευόμαστε «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας». Ποια να είναι άραγε αυτή η σωστή πλευρά που αγνοεί τη φύση, τον πολιτισμό και τελικά την Ιστορία; Και ποια τα δεδομένα που δικαιολογούν μια σειρά από καταστροφικές επιλογές σε κάθε τομέα; Ας αρχίσουμε από αυτές που τυπικά δεν είναι πολιτικές:

Οπως η «Ριβιέρα» του «ellinikon», απομίμηση ενός ιταλογαλλικού ονόματος και ενός οικιστικού σχεδιασμού στιλ Εμιράτα που σαρώνει τον Σαρωνικό. Το παραλιακό μέτωπο εκπέμπει ανεξέλεγκτα μυρωδιές άγνωστης προέλευσης και πλημμυρίζει λόγω προβληματικών αγωγών σε κάθε βροχή. Ποιος πολιτισμός θα στεγαστεί στη «λυματολάσπη» της περίκλειστης αυτής για πάμπλουτους δυστοπίας; https://www.news247.gr/magazine/reportage/kindinos-ekrixis-ston-saroniko-to-epikindino-meigma-sto-vitho-kai-oi-akatalliles-paralies-gia-vouties/

Αντίστοιχες επιλογές απειλούν και την Αθήνα, που φθίνει ανοχύρωτη στην επέλαση του κέρδους, του εκτοπισμού των αδυνάμων και της ασκήμιας: έρμαιο του τουριστικού εξωραϊσμού και κορεσμού, με εγκατάλειψη των βασικών υποδομών της.

Η «σωστή» ωστόσο πλευρά της Ιστορίας συνδέεται στη ρητορική αυτή και με μια πιο εφιαλτική εκδοχή. Σε μια ώρα που η δράση για την ειρήνη είναι για όλο τον κόσμο επείγουσα, η κυβερνητική επιλογή της «σωστής πλευράς» σημαίνει την ανενδοίαστη προσχώρησή της εναντίον της «λάθος» πλευράς, με ορατές συνέπειες την εξόντωση, την υποβάθμιση, την ταπείνωση του ανθρώπινου και την καταστροφή της φύσης και των πολιτισμών. Και δίπλα σε αυτήν την προσχώρηση αιωρείται μονότονα η υποχώρησή της απέναντι στη νεο-ιμπεριαλιστική πολιτική και τον ψυχολογικό πόλεμο της Τουρκίας.

Η επίκληση μιας προνομιακής σχέσης με την Ιστορία δεν αποτελεί πρωτοτυπία ούτε και αποκλειστικότητα μιας χώρας είτε μιας ιδεολογίας. Η κατάχρηση του όρου το επιβεβαιώνει. Ο Στάλιν παρουσιαζόταν ως «ο μηχανοδηγός της Ιστορίας» που την οδήγησε με ασφάλεια στον παράδεισο των Γκουλάγκ.

Οι καταχρήσεις του όρου δεν εξαντλούνται ωστόσο με τα μεγάλα παραδείγματα. Πολιτικοί και προπαγανδιστές, διαφημιστές και μάνατζερ, οπαδοί κομμάτων ή ομάδων που κατακτούν ή εποφθαλμιούν την εξουσία ή το πρωτάθλημα «γράφουν Ιστορία», είτε «έχουν ραντεβού με την Ιστορία».

Αραγε αυτοί που μας λευτέρωσαν από τους Τούρκους, οι άλλοι πριν και μετά από άλλους κατακτητές, ο Γλέζος και ο Σάντας που κατέβασαν εκείνον τον Μάη του 1941 τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη, είχαν προλάβει πριν πάνε να κινδυνέψουν να κλείσουν το πολυπόθητο ραντεβού; Επαρση και μέθη είναι μάλλον τα βασικά χαρακτηριστικά των περισσότερων από αυτούς που αρέσκονται να μας κάνουν μαθήματα Ιστορίας. Και μάλιστα με την πεποίθηση ότι ο δρόμος της οδηγεί αναπόφευκτα στις λαμπερές σελίδες που εκείνοι θα γράψουν. Με αποτέλεσμα να καταλήγουν, με δικό μας κόστος, ιστορικά μετεξεταστέοι.

"Λειψά μου χαμογέλασες" Μουσική στίχοι : Αργύρης Μπακιρτζής Τραγούδι : Αργύρης Μπακιρτζής και Οι "Χειμερινοί Κολυμβητές" - Από τον πρώτο τους δίσκο...(youtube, 14.11.2018)

 ...............................................................

"Λειψά μου χαμογέλασες"

Μουσική στίχοι : Αργύρης Μπακιρτζής

Τραγούδι : Αργύρης Μπακιρτζής και Οι "Χειμερινοί Κολυμβητές"

Λειψά μου χαμογέλασες
Γιατί έβλεπ’ η μαμά σου
Κι όλοι τριγύρω ήταν γνωστοί
Κι εγώ ξένος στον πρίνο
Κι όλοι τριγύρω ήταν γνωστοί
Κι εγώ ξένος στον πρίνο [1]

Κι αδερφή σου γύρισε
Τα μάτια της που κρύβουν
Όλες τις χάρες του μαγιού
Τα μάγια όλα του κόσμου
Όλες τις χάρες του μαγιού
Τα μάγια όλα του κόσμου

Γρήγορα με πλημμύρισαν
Του έρωτα τα πάθη
Ώσπου της νύχτας οι φωνές
Μας τράβηξαν κοντά τους
Ώσπου της νύχτας οι φωνές
Μας τράβηξαν κοντά τους

Ο άνεμος μας έσουρε
Στο κάστρο και στη βίγλα
Κι απ’ το πουρί μας κύλησε
Προς τα λωβοκαλύβια
Κι απ’ το πουρί μας κύλησε
Προς τα λωβοκαλύβια

Το μονοπάτι πήραμε
Οι τρεις μας μες στα κρίνα
Στ’ πολίτ’ τη βρύσ’ σταθήκαμε
Για μια φωτογραφία
Στ’ πολίτ’ τη βρύσ’ σταθήκαμε
Για μια φωτογραφία
Το μονοπάτι πήραμε
Οι τρεις μας μες στα κρίνα

"ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΓΙΟΥ" ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 -1956) Από τη συλλογή "ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ", μετάφραση ΜΑΡΙΟΥ ΠΛΩΡΙΤΗ, εκδ. "Θεμέλιο", 2000)

 ...............................................................

      Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956)

ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΓΙΟΥ

(Bei der Geburt eines Sohnes)

(κατά τον Κινέζο ποιητή Su Tung-p'o, 1036 - 1101)

Άμα γεννιέται ένα παιδί,

όλη η φαμίλια του εύχεται έξυπνο να γίνει.

Εγώ που, με την εξυπνάδα μου,

ρήμαξα τη ζωή μου,

ελπίζω ο γιος μου

αγράμματος να μείνει και φτωχός στο πνεύμα.

Έτσι, θα ζήσει γαλήνια κι ωραία

σαν υπουργός της κυβερνήσεως.

                                                             (1938)

Από τη συλλογή "ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ", μετάφραση ΜΑΡΙΟΥ ΠΛΩΡΙΤΗ, εκδ. "Θεμέλιο", 2000)

Η δήλωση του Εβραίου γιατρού Γκάμπορ Ματέ για τη Γενοκτονία των Παλαιστινίων στην εμφάνιση του το Σάββατο στη Στέγη (Από τη φίλη στο fb Nancy Azanasía Karantzia, facebook. 26.5.2026)

 ...............................................................

Η δήλωση του Εβραίου γιατρού Γκάμπορ Ματέ για τη Γενοκτονία των Παλαιστινίων στην εμφάνιση του το Σάββατο στη Στέγη

’Έχω πάει στην Παλαιστίνη αρκετές φορές. Τελευταία ήταν το 2022 δούλεψα με διαφορετικές ομάδες.

Και συνειδητοποίησα, όταν βρέθηκα με γυναίκες τραυματισμένες ψυχικά από βασανιστήρια σε φυλακές των Ισραηλινών, ότι αυτά τα κάνουν στους Παλαιστίνιους χρόνια τώρα.

Οι βιασμοί και τα βασανιστήρια των Παλαιστινίων γίνονται τουλάχιστον από το 1948. Αυτό είναι καταγεγραμμένο όχι μόνο από τους Παλαιστίνιους αλλά και από διαφορετικές πηγές, αν και θα αρκούσε και μόνο η μαρτυρία τους.

Δεν καταλαβαίνω γιατί επικαλούμαστε την εβραϊκή εμπειρία, όσον αφορά το Ολοκαύτωμα, και όχι τους Παλαιστίνιους όταν υποστηρίζουν όλα αυτά που τους συνέβησαν.

Πάντα όμως απαιτούμε η εμπειρία των Παλαιστινίων να επικυρωθεί από κάποιον άλλον. Όταν εργαζόμουν, λοιπόν, το 2022 με αυτές τις γυναίκες τις βασανισμένες σε ισραηλινές φυλακές, που υπέφεραν από μετατραυματικό στρες, είδα πράγματα που δεν περιγράφονται. Το Ισραήλ κρατά δεκάδες χιλιάδες ή χιλιάδες Παλαιστίνιους στη φυλακή, χωρίς να τους παραχωρεί το δικαίωμα της δίκης και πολλές φορές χωρίς καν να έχει αποδεικτικά στοιχεία εναντίον τους, και ενώ είναι γνωστό πως βάσει του διεθνούς δικαίου έχουν δικαίωμα στην αντίσταση, ειδικά απέναντι σε ένα κράτος στρατιωτικής κατοχής.

Αλλά ούτε αυτό τους αναγνωρίζεται, αντιθέτως βασανίζονται, βιάζονται και κακοποιούνται. Παιδιά λιμοκτονούν σε ισραηλινές φυλακές και οι εφημερίδες σας δεν το αναφέρουν καν.

Η κυβέρνησή σας δεν το λέει.

Το ναυτικό σας δεν προστατεύει τη νηοπομπή. Κανείς δεν το κάνει. Έπειτα έχουμε τη Γενοκτονία. Και όταν λέω “Γενοκτονία”, το λέω έχοντας πλήρη επίγνωση.

Υπάρχουν τουλάχιστον 10 Εβραίοι Ισραηλινοί μελετητές του Ολοκαυτώματος που έχουν πει ότι αυτό που έκανε και κάνει το Ισραήλ στη Γάζα είναι γενοκτονία, χειρότερο από το Άουσβιτς. Όταν λέω ότι είναι χειρότερο από το Άουσβιτς, δεν εννοώ ότι η εμπειρία είναι χειρότερη, γιατί δεν υπάρχει τίποτα σαν το Άουσβιτς.

Εννοώ ότι αυτήν τη φορά το βλέπουμε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Δεν μπορούμε, επομένως, να αναρωτιόμαστε πώς γίνεται ο κόσμος να επέτρεψε τη γενοκτονία των Εβραίων, των ομοφυλοφίλων και των Ρομά –ξέρετε τι συνέβη εδώ στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη και αλλού– και να επιτρέπουμε να συμβαίνει αυτό μπροστά στα μάτια μας.

Οι Γερμανοί έκαναν τα πάντα για να το κρύψουν, ενώ τώρα το βλέπουμε ακόμα και στο YouTube και το TikTok, απροκάλυπτα. Είναι ό,τι χειρότερο έχω δει σε όλη μου τη ζωή. Και μπορώ να πω και κάτι ακόμα, ίσως το ξέρετε, ίσως όχι. Όταν παιδιά τραυματίζονται στη Γάζα και πρέπει να ακρωτηριαστούν τα άκρα τους, αυτό γίνεται χωρίς αναισθησία, επειδή δεν υπάρχει αναισθησία διαθέσιμη.

Φανταστείτε να έχετε ένα κόψιμο στο χέρι και να ράβουν το τραύμα χωρίς αναισθησία. Δεν μιλάμε για πληγές και βελόνες, μιλάμε για πριόνια που κόβουν το άκρο σου και δεν σου επιτρέπεται να έχεις αναισθησία αν είσαι παιδί. Αυτό συμβαίνει στη Γάζα και δεν το λέει κανείς. Ούτε η δική μου, ούτε η δική σας κυβέρνηση, ούτε ο Τύπος το αναφέρει, και είναι σχεδόν ασύλληπτο. Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες γι’ αυτό το θέμα γιατί τίποτα στη ζωή μου δεν με έχει πληγώσει τόσο πολύ. Περισσότερο από όλα με πληγώνει ότι το κάνουν στο όνομά μου, επειδή αυτό μας συνέβη κάποτε. Αυτό που ξέρω είναι ότι διαπράττουμε ένα τεράστιο αμάρτημα που γίνεται ακόμα χειρότερο επειδή το βλέπουμε να συμβαίνει αλλά δεν παρεμβαίνουμε. Δεν έχω να προσθέσω τίποτε άλλο.’’