Ο,ΤΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΜΟΥΔΙΑΖΕΙ ποίημα του Νίκου - Αλέξη Ασλάνογλου (1931 - 1996) Από τη συλλογή "Δύσκολος Θάνατος" / Ενότητα "Ο Θάνατος του Μύρωνα" (εκδ. "Εγνατία" 1978)

...............................................................

Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)

Ο,ΤΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΜΟΥΔΙΑΖΕΙ

Ό,τι για πάντα με μουδιάζει κι οδηγεί

εσένα στο χαμό κι' αδιαφορεί για μένα

κρατώντας μου τα χέρια και το νου

αναποφάσιστα, σε ένοχη απραξία

βλέποντας καταδίκους να περνούν

απ' το βαθύ το χάραμα ως τη νύχτα

μες στις γνωστές μου γειτονιές, και το χειρότερο

να περιφέρεσαι ανάμεσα κι' εσύ, ξέρω πως δεν μπορεί

να είναι ο θάνατος. Γιατί χωνεύει

ανάσες μες στη μουσική του ύπνου, αφοπλίζει

καημούς και συμφιλιώνει τ' όνειρο

με την πυρακτωμένη μνήμη, κι όλα γίνονται

λαμπρή σκηνοθεσία.

                                       Ό,τι χρόνια με κράτησε

άπραχτο και φιλάσθενο, σχεδόν ανυπεράσπιστο

με το μαλάκωμα της μακριάς αρρώστιας, είναι

προσήλωση τυφλή σε ομοιώματα, κι ακόμα 

παράξενη επιμονή να καταναλωθούμε.

Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)

Από τη συλλογή "Δύσκολος Θάνατος" / Ενότητα "Ο Θάνατος του Μύρωνα"

(εκδ. "Εγνατία" 1978)

«ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ» ποίημα του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου (1931 – 1996) από τη συλλογή «Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ / Ενότητα «ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ» (εκδ. «ΕΓΝΑΤΙΑ», 1978)

 ..............................................................

Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου (1931 – 1996)

·      «ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ» ποίημα του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου (1931 – 1996) από τη συλλογή «Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ / Ενότητα «ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ» (εκδ. «ΕΓΝΑΤΙΑ», 1978)

 

Συναντηθήκαμε αργά το απόγευμα κάπου προς τον παλιό σταθμό. Φυσούσε από το πρωί και η θάλασσα ήταν έρημη στα καφενεία και στα τραμ της αφετηρίας

 

Κοιτούσα τα χέρια του που έσφιγγαν ήρεμα, με κρυφή συγκατάθεση, τα δικά μου. Μες στο σακίδιο ήταν όλος ο κόσμος του – πουλόβερ, βιβλία, γράμματα… Έπρεπε νάρχονταν τα πράγματα αλλιώς, μα το θελήσαμε τάχα

 

Άχρωμο φως, μια Κυριακή φθινοπωριάτικη, καμιά ελπίδα. Μικρά ταξίδια στις ακτές, όλα χαλάσανε, Θεέ μου, τόση ερημιά

 

Έβρεχε στην επιστροφή και ο αυτοκινητόδρομος γέμισε φωτεινά σήματα, πικρά ολομόναχα φώτα

"ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ" Ποίημα του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου (1931-1996) - Από τη συλλογή "Αισθηματική Ηλικία" ("Δύσκολος Θάνατος", εκδ. Εγνατία, 1978)

 ...............................................................

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)

 

ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

 
Αν φύγεις εκεί που η θάλασσα σμίγει με μουσικές και με φώτα
να θυμάσαι, κάνει κρύο σ' αυτό τον παράξενο κόσμο
δεν έχω τίποτε άλλο, μόνο δάκρυα
που παίζουν με το μουσκεμένο φως του δρόμου

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)

 
Από τη συλλογή "Αισθηματική Ηλικία" ("Δύσκολος Θάνατος", εκδ. Εγνατία, 1978)

"Τελευταίος Σταθμός" & "Αθήνα" Δύο ποιήματα του ποιητή Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου (1931-1996) από την ποιητική συλλογή του "Ο Δύσκολος Θάνατος".

 ...............................................................

 Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ


Αυτό το βράδυ στάθηκε το πιο γλυφό. Το ήπια
σταλαματιά σταλαματιά καθώς σκεφτόμουνα
πως ό,τι δόθηκε δεν παίζει με τ’ αποσιωπητικά
δε μιλά τη γλώσσα της επιστροφής θα ξανάρθω με τα πρωτοβρόχια

Αυτό το βράδυ έφυγε ακόμα ένας. Χάθηκε
εκεί που σβήνεις ένα ένα τα φώτα σου στον ουρανό
και τίποτα δεν είναι πια να ξαναρχίσει

Κι εγώ να σκέφτομαι το βράδυ αυτό, να μη μπορώ να μιλήσω
τα μάτια υγρά, το στόμα υγρό, τα μαλλιά μουσκεμένα
σαν τα παράθυρα σ’ ένα βαγόνι τρίτης θέσης
και βλέπεις αόριστα πως τίποτε πια δεν ωφελεί
μες στα χαλαρωμένα χέρια και στα πεσμένα μαλλιά σου


***

ΑΘΗΝΑ

Πολιτεία γυμνή, πρωινό με τις άδειες καρέκλες
δεν είναι δω τόπος να μείνουμε
εδώ δεν έχει δρόμους δεν έχει μάτια
μέσα σ’ ερειπωμένα παράθυρα
μια μυρωδιά γκαζιού και κίτρινης λαδομπογιάς


*Από τη συλλογή “Δύσκολος Θάνατος” (1954).