"Συνύπαρξη στη Μασσαλίας" γράφει η Άννα Δαμιανίδη ("Εφημερίδα των Συντακτών", 13.03.2018)

...............................................................

Συνύπαρξη στη Μασσαλίας

  

Σε τοίχο της Νομικής Αθηνών δεσπόζει το "πιο αντιναζιστικό" 

γκράφιτι της Ευρώπης | EUROKINISSI/ΛΥΔΙΑ ΣΙΩΡΗ

γράφει η  Άννα Δαμιανίδη

("Εφημερίδα των Συντακτών", 13.03.2018)

 

Τα δειλινά της άνοιξης που φτάνει πόσο ωραία θα μπορούσαν να είναι! Να απολαμβάνεις, ας πούμε, τις μυρωδιές των δέντρων σε έναν γραφικό πεζόδρομο. Λέμε τώρα. Στην πραγματικότητα τον περνάμε με την ψυχή στο στόμα, εκείνο το κομμάτι ας πούμε της Μασσαλίας δίπλα στη Νομική.

Ενα βανάκι έχει παρκάρει δίπλα στην πόρτα της σχολής και κάτι ξεφορτώνει. Μαζεύονται γύρω του οι συνήθεις θαμώνες, κάποιος πολύ δοκιμασμένος άντρας απροσδιόριστης ηλικίας, διπλωμένος στα δυο, κουνάει πολύ βίαια τα χέρια: «Είμαι πολύ τσαμπουκάς εγώ, πολύ τσαμπουκάς!», λέει τραυλίζοντας σ’ αυτούς που πλησιάζουν.

Από τη Νομική βγαίνουν σμάρι οι φοιτητές, η δροσιά των προσώπων τους αστράφτει περισσότερο δίπλα στα άλλα πρόσωπα, τα ταλαίπωρα, που βρίσκονται σε απόσταση ενάμισι μέτρου, γύρω από το βαν. Δεν κοιτάζουν οι μεν τους δε. Οι νέοι αποχωρούν φωτεινοί προς την Ακαδημίας, οι άλλοι περιμένουν τον διπλωμένο τύπο να τελειώσει το σόου του.

Είναι να θαυμάζεις πώς τα καταφέρνουν, και οι μεν και οι δε. Οι φοιτητές που έχουν περάσει σε μια από τις πιο περιζήτητες σχολές της χώρας, μπαίνουν, βγαίνουν, σκοντάφτουν πάνω σε θύματα και θύτες της πρέζας, τι σκέφτονται, πώς το αντιμετωπίζουν; Εγώ μια μέρα χρειάστηκε να πάω στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου κι έπρεπε να περάσω πάνω από μια νεαρή που με τη σύριγγα ακόμα στο χέρι είχε χυθεί μπροστά στα σκαλιά, τα μέλη της γεμάτα σημάδια, έκανα ώρα να συνέλθω.

Οι φοιτητές, οι καθηγητές, οι άνθρωποι της Νομικής, πώς το διαχειρίζονται; Θα είναι πιο ανθεκτικά τα παιδιά στο θέαμα σημαδεμένων σωμάτων. Ονειρεύονται λύσεις απαλλαγής των εξαρτημένων από την εξάρτηση ή πείθουν τον εαυτό τους ότι δεν τους αφορά; Ξέρουν σε βάθος τα δικαιώματα, όπως το δικαίωμα αυτοκαταστροφής;

Η αναγκαστική αποδοχή της καθημερινότητάς τους, η παραίτηση από κάθε δυνατότητα παρέμβασης, πώς τους διαμορφώνει ως μελλοντικούς δικηγόρους, δικαστές, λειτουργούς του νόμου, της οργανωμένης κοινωνίας;

Κι οι άλλοι, αυτοί που μοιράζονται τη δόση και την αθλιότητα στα παγκάκια και τα λερωμένα πλακάκια, τι βλέπουν στο νεανικό πλήθος που μπαινοβγαίνει στη σχολή; Μισούν, ζηλεύουν, αδιαφορούν, επιβουλεύονται;

Θα ήθελα να μη χρειαζόταν να περνάω απ’ αυτόν τον δρόμο.

"Μην κάψετε την ηρωίνη" του Θάνου Τζήμερου (www.protagon.gr, 25/6/2014)

.............................................................

Μην κάψετε την ηρωίνη

του Θάνου Τζήμερου

(www.protagon.gr, 25/6/2014) 

 

Μέχρι τώρα τα ναρκωτικά που κατάσχονται από την αστυνομία αποτεφρώνονται σε υψικαμίνους. Είναι η ιδανική επιλογή για να... κρατιέται ψηλά η τιμή τους και να συνεχίζει το κύκλωμα την εγκληματική του δραστηριότητα. (Η ιδιομορφία της αγοράς των ναρκωτικών έγκειται στο ότι δεν είναι ακριβά ως προϊόν. Μπορείς να κατασκευάσεις ηρωίνη πάμφθηνα. Ακριβά τα κάνει η παρανομία.)
Αυτούς, όμως τους δύο τόνους μην τους κάψετε. Τολμήστε το. Αποθηκεύστε τους σε ασφαλές μέρος και δώστε την ηρωίνη δωρεάν στα πρεζόνια. Καλέστε τους με ένα μήνυμα γεμάτο αγάπη, να τους πείτε ότι δεν τους θεωρείτε εγκληματίες, αλλά συνανθρώπους μας που χρειάζονται βοήθεια και στήριξη, ότι η Πολιτεία θέλει να σταθεί δίπλα τους κι ότι μπορούν, μέχρι να αποφασίσουν να ξεκινήσουν θεραπεία απεξάρτησης, να παίρνουν τη δόση τους σε ένα ασφαλές περιβάλλον, με ιατρική φροντίδα και με αποστειρωμένες σύριγγες.
Δύο τόνοι ηρωίνη θα επαρκέσουν για να καλύψουν την εγχώρια ζήτηση για χρόνια. Δείτε τι θα πετύχετε:
1. Θα σωθούν ζωές που χάνονται από λάθος δόση.
2. Θα ανακοπεί η εξάπλωση των ασθενειών που προκαλούνται από μολυσμένες σύριγγες.
3. Θα σταματήσει η αγωνία των ναρκομανών και των οκογενειών τους για το πού και πώς θα εξασφαλίσουν τη δόση τους.
4. Θα πεθάνει, με ακαριαίο θάνατο, το κύκλωμα εμπορίας των ναρκωτικών. Θα σταματήσει -επίσης ακαριαία- όλη η εγκληματική δραστηριότητα αυτού του κυκλώματος, η εξαθλίωση και οι παράνομες πράξεις στις οποίες οδηγεί τους ηρωινομανείς (κλοπές, πορνεία κ.λπ.)
5. Θα χτυπήσετε και την κρατική διαφθορά, καθώς τα κυκλώματα των ναρκωτικών λαδώνουν τον κρατικό μηχανισμό, για να έχουν κάλυψη.
6. Τα χρήματα που τροφοδοτούσαν το έγκλημα θα μείνουν στη χώρα και στην παραγωγική οικονομία.
7. Θα καταγράψετε με αξιόπιστα στοιχεία τον αριθμό των εξαρτημένων.
8. Θα απομυθοποιήσετε την όλη διαδικασία καθώς ένα στοιχείο της γοητείας των ναρκωτικών (στην αρχή τουλάχιστον) είναι η αίσθηση της παράνομης ομάδας και η ψευδαίσθηση της συντροφικότητας που αυτή προσφέρει. Όταν ο ναρκομανής μπορεί να πάρει τη δόση του σε ένα προστατευμένο χώρο με τον γιατρό δίπλα του, «ξενερώνει». Όμως, η δωρεάν δόση είναι σημαντικό δέλεαρ για να την αρνηθεί. Έτσι σιγά-σιγά συνηθίζει το ελεγχόμενο περιβάλλον, παύει να φοβάται τις κρατικές δομές και εντάσσεται ευκολότερα σε πρόγραμμα απεξάρτησης.
Τολμήστε την μερική νομιμοποίηση των ναρκωτικών. Να μπορεί ο ναρκομανής να τα προμηθεύεται δωρεάν μόνο από τα κέντρα απεξάρτησης ή από πιστοποιημένα νοσοκομεία, με την προϋπόθεση ότι θα παίρνει τη δόση του εκεί.
Σκεφθείτε, επί τέλους, καινοτόμα και ανθρωπιστικά. Αυτό το φορτίο ηρωίνης, μπορεί να γίνει η αφορμή ώστε ένα δυσβάστακτο φορτίο για τους ναρκομανείς, τις οικογένειές τους και την κοινωνία να αρχίσει να ελαφραίνει.

*Ο Θάνος Τζήμερος είναι Πρόεδρος στη “Δημιουργία, ξανά” και Περιφερειακός Σύμβουλος Αττικής.

Καθυστερημένη οφειλή: "Καλά Χριστούγεννα" από την Α.Ψ. και τον Νίκο Τζαβάρα ("Εφημερίδα των Συντακτών", 24/12/13)

..............................................................

 

"Εφημερίδα των Συντακτών", 24/12/13

Καλά Χριστούγεννα

Ο ψυχίατρος και πρόεδρος της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας Νίκος Τζαβάρας μάς παραχώρησε -μεταφρασμένο από τον ίδιο- ένα αδημοσίευτο στα ελληνικά, υπέροχο ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Σήμερα, παραμονή Χριστουγέννων, το δημοσιεύουμε και το αφιερώνουμε σε όλες εκείνες τις Μαρίες που δεν βλέπουν κανένα φωτεινό αστέρι.

     

Ο ψυχίατρος και πρόεδρος της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας Νίκος Τζαβάρας μάς παραχώρησε -μεταφρασμένο από τον ίδιο- ένα αδημοσίευτο στα ελληνικά, υπέροχο ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Σήμερα, παραμονή Χριστουγέννων, το δημοσιεύουμε και το αφιερώνουμε σε όλες εκείνες τις Μαρίες που δεν βλέπουν κανένα φωτεινό αστέρι. Στις Μαρίες που παραμένουν, υπομένοντας το σκοτάδι, στη σημερινή κοινωνική τους γωνιά.

Μαζί δημοσιεύουμε ένα κείμενο γραμμένο από τις κρατούμενες της κοινότητας του Εν Δράσει (ΚΕΘΕΑ) των γυναικείων φυλακών της Θήβας. Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά λίγες ημέρες πριν στο περιοδικό «Αναπνευστήρας» που εκδίδεται στη Θήβα από μια αξιόλογη ομάδα νέων ανθρώπων.

Α.Ψ.

…………………………………………………………………………………………………………………….


Μαρία

Η νύχτα της πρώτης της γέννας ήταν κρύα.

Στα χρόνια όμως τα κατοπινά

Ξέχασε, όσο έφτανε ο νους,

Την παγωνιά στα δοκάρια του πόνου

Και τον καπνό της λιγοστής φωτιάς

Και το πρωί, το ύστερο το σφίξιμο της γέννας.

Προ πάντων όμως ξέχασε την πικρή ντροπή

Του να μην είσαι μόνη

Που την γνωρίζουν οι φτωχοί.

Ιδίως βέβαια γι’ αυτό

Από τα χρόνια τα παλιά γινόταν η Γιορτή

Με όλα τα καλά.

Οι τραχιές κουβέντες των βοσκών δεν ακούγονταν πια

Κι αργότερα έγιναν στην Ιστορία οι ίδιοι βασιλιάδες.

Ο άνεμος που ήταν κρύος πολύ

Εγινε το άσμα των αγγέλων.

Ναι, και στην τρύπα της σκεπής που άφηνε

να μπει η παγωνιά έμεινε μόνο

Το αστέρι που κοίταζε μες στη σκιά.

Ολα αυτά

Ερχονταν από το εύκολο πρόσωπο

του γιου της που ήταν ελαφρύς

Αγαπούσε τα τραγούδια

Φώναζε κοντά του τους φτωχούς

Κι είχε τη συνήθεια να ζει ανάμεσα σε βασιλιάδες

Και να βλέπει πάνω του ένα αστέρι μες στη νύχτα.

…………………………………………………………………………………………………………………….

Η «Μαρία» του Μπέρτολτ Μπρεχτ γράφτηκε το 1922 και είναι ένα από τα τρία χριστουγεννιάτικα ποιήματα ενός εκ των μεγαλυτέρων λυρικών ποιητών –ίσως, κατά την άποψη του Μαρσέλ Ράιχ-Ρανίτσκι, του μεγίστου– της γερμανικής λογοτεχνίας.

Η τρυφερή και παράλληλα υπερήφανη περιγραφή ενός μικρού θεού που γνωρίζει να μετατρέπει τους φτωχούς σε βασιλιάδες καταργεί την οποιαδήποτε επιφύλαξη απέναντι στη συνταύτιση μαζί του. Είναι μία από τις πολλές ποιητικές αντιστροφές της αισθητικής του θεατρικού συγγραφέα με την οποία ο ίδιος απαιτεί την κριτική απόσταση από τις φυσιογνωμίες που παρουσιάζει.

Το περιεχόμενο του ποιήματος, με τη Μαρία μητέρα δίπλα στον νιογέννητο θεό, θυμίζει ένα δεύτερο, συμπληρωματικό αριστούργημα, τη «Μάνα του Χριστού» του Κώστα Βάρναλη.

Νίκος Τζαβάρας

……………………………………………………………………………………………………………………..



Χωρισμοί, αποχωρισμοί, διαχωρισμοί

Ανθρωποι λευκοί, μαύροι, κίτρινοι…

Ανθρωποι που διαφοροποιούνται ανάλογα με το χρώμα, τη χώρα προέλευσης, την κουλτούρα τους, τη θρησκεία τους… Διαχωρισμένες σκέψεις… διαχωρισμένες δουλειές…

Εργαζόμενοι με πτυχίο… εργαζόμενοι χωρίς πτυχίο… Δουλειές για μετανάστες… Διαχωρισμένοι άνθρωποι.

Ξένοι για ποιους; Γηγενείς για ποιους; Μετανάστες για ποιους;

Ενας κόσμος χωρισμένος σε ομάδες. Ο κόσμος μας. Χωρισμένος. Σε καλούς και κακούς… Σε ηθικούς και ανήθικους. Σε νόμιμους και παράνομους… Σε γηγενείς και μετανάστες… Σε χριστιανούς και μουσουλμάνους… Σε εγκληματίες και μη.

Η μία πλευρά πολεμά να απαλλαχθεί από την άλλη και η άλλη πολεμά για την επιβίωσή της…

Ποιος αποφασίζει λοιπόν για τους ανθρώπους;

Γιατί αποφασίζει χωρίς αυτούς;

Τι είναι αυτό που δίνει το δικαίωμα σε κάποιους να θεωρούν χρέος τους να προκαλούν πόνο στους «ανεπιθύμητους», σε αυτούς

που ζουν στο περιθώριο των άλλων, για να προστατεύσουν τους «καλούς»;

Πίσω από το όχημα της αγάπης για την πατρίδα και την ασφάλεια κρύβεται ο ρατσισμός. Με κίνητρο τον φανατισμό που προκαλεί όχι μόνο τον βιολογικό αλλά και τον πνευματικό θάνατο, σταματά οποιαδήποτε διαδικασία ελεύθερης βούλησης. Υπαγορεύει συγκεκριμένο τρόπο ζωής με απόλυτη και ακραία ιδεολογία.

Δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής, καμία περίπτωση αλλαγής σχεδίου, καμία αναθεώρηση, καμία αυτοκριτική, καμία επιλογή!

Ο φανατισμός δεν δίνει επιλογή αλλά υποταγή. Φυλακίζει την ψυχή και το πνεύμα με τα πιο ισχυρά δεσμά. Διαστρεβλώνει την έννοια της δημοκρατίας στα μικρά παιδιά και στρατολογεί οπαδούς χωρίς κριτική ικανότητα.

Ανθρώπινη παράταξη, δίχως οίκτο. Ανθρώπινες ζωές παραδομένες στην πόλωση. Είναι σαν να λένε: Δεν με νοιάζουν τα δικαιώματά σου, δεν με νοιάζει αν έχεις να φας, δεν με νοιάζει τι χρώμα έχεις. Δεν θέλω να υπάρχεις δίπλα μου. Με ενοχλεί που ζεις, που δουλεύεις, που αναπνέεις!!!

Αραγε αυτός ο πόλεμος αξίζει τον κόπο; Το ερώτημα αυτό αιωρείται παντού χωρίς σαφή απάντηση ακόμα. Είναι σαν να κοιτάμε αυτό το χάος που έχουμε φτιάξει εμείς οι ίδιοι και κυκλοφορούμε ανάμεσά του σαν να μη συμβαίνει σε μας!

Πού είμαστε όλοι εμείς; Γιατί κάποιοι που ψάχνουν για μια αξιοπρεπή ζωή απλά χάνουν τη ζωή τους; Γιατί κάποιοι να ντρέπονται και να κρύβονται; Μήπως τα κορμιά δεν πονάνε το ίδιο;

Ολοι γεννηθήκαμε ίσοι. Ολοι έχουμε δικαίωμα έκφρασης. Ολοι έχουμε δικαίωμα ελευθερίας. Ολοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή!

Η δύναμη και η αξία του κάθε ανθρώπου δεν κρύβεται στο παπούτσι που δεν έχει, αλλά σε αυτό που καλείται να βάλει. Η κοινωνική ταυτότητα χτίζεται από την ιδεολογία και όχι από την υπερτροφία του μίσους λόγω κοινωνικοπολιτικών συγκυριών.

Θα κλείσουμε με ένα απόσπασμα από το γράμμα «Στους μεταγενέστερους» του Μπέρτολτ Μπρεχτ, το οποίο το αφιερώνουμε σε όλους τους ανθρώπους:

«Σκεφτείτε.

Και τα μαύρα χρόνια που εσείς γλιτώσατε.

Εμείς περνάγαμε,

αλλάζοντας χώρες πιο συχνά από παπούτσια.

Μέσα από ταξικούς πολέμους, απελπισμένοι σα βλέπαμε

την αδικία να κυριαρχεί και να μην υπάρχει

εξέγερση.

Κι όμως το ξέραμε:

ακόμα και το μίσος ενάντια στην ευτέλεια

παραμορφώνει τα χαρακτηριστικά.

Ακόμα κι η οργή ενάντια στην αδικία

βραχνιάζει τη φωνή.

Αλίμονο, εμείς που θέλαμε

να ετοιμάσουμε το δρόμο στη φιλία

δεν καταφέρναμε να ’μαστε φίλοι ανάμεσά μας.

Ομως εσείς, όταν θα ’ρθει ο καιρός

ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο

να μας θυμάστε

με κάποιαν επιείκεια».

Θεραπευτική Κοινότητα ΚΕΘΕΑ Εν Δράσει (Γυναικείες Φυλακές Ελαιώνα Θηβών)

Το ναρκωτικό των φτωχών η "σίσα" σκοτώνει τους Ελληνες (http://www.imerisia.gr, 22/5/2013)

.............................................................

ΑΡΘΡΟ ΣΤΟΝ GURDIAN

Το ναρκωτικό των φτωχών η "σίσα" σκοτώνει τους Ελληνες

 

Ένα συγκλονιστικό άρθρο για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα με το νέο ναρκωτικό των φτωχών, το γνωστό και ως σίσα, έχει η βρετανική εφημερίδα Guardian. Όπως αναφέρει το δημοσίευμα κανείς δεν ξέρει τι ήρθε πρώτο: η οικονομική κρίση που διαλύει την Ελλάδα ή το σίσα, το ναρκωτικό που έχει γίνει γνωστό ως «η κοκαΐνη των φτωχών»;

Αυτό που ξέρουν όλοι πάντως είναι το σίσα σκοτώνει. Και με μόλις 2 ευρώ τη δόση, το ναρκωτικό-δολοφόνος έχει γίνει ο διώκτης της Ελλάδας».

Σύμφωνα με τους «γνώστες» πρόκειται για το χειρότερο είδος ναρκωτικού. «Σου καίει τα σωθικά, σε κάνει επιθετικό σε σημείο παραφροσύνης. Είναι δολοφόνος και σε μετατρέπει σε δολοφόνο», λένε μερικοί ναρκομανείς σε φιλμ που έδωσε στη δημοσιότητα το Vice.com.
Το ναρκωτικό που προτιμούν εκατοντάδες άστεγοι, απελπισμένοι Έλληνες, το σίσα είναι μια παραλλαγή κρυσταλλικής μεθαμφεταμίνης που μπορεί να ωθήσει τους χρήστες σε κατάσταση ανεξέλεγκτης βίας, ενώ ενισχύεται από τις ουσίες με τις οποίες συχνά αναμειγνύεται: οξέα μπαταρίας, λάδι μηχανής ή ακόμη και σαμπουάν.
Το χειρότερο όμως είναι πως όχι μόνο είναι εύκολο να το βρει κανείς, αλλά και εύκολο στην παρασκευή του: κομμένο και ραμμένο για μια κοινωνία που παρά τα επίσημα αισιόδοξα προγνωστικά και τη δημοσιονομική πρόοδο, βλέπει ελάχιστο φως στην άκρη του τούνελ.
«Η κρίση έδωσε στους εμπόρους τη δυνατότητα να προωθήσουν ένα νέο, φτηνό ναρκωτικό, την κοκαϊνη των φτωχών» αναφέρει στο δημοσίευμα ο Χαράλαμπος Πουλόπουλος, διευθυντής του ΚΕΘΕΑ. «Το σίσα μπορεί να το φτιάξει κανείς ακόμη και στο σπίτι του, δε χρειάζεται ειδική τεχνογνωσία. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο».
Σε όλη την Ελλάδα, οι συνέπειες των έξι χρόνων αυστηρής οικονομικής ύφεσης είναι σκληρές και ανελέητες. Η κατάθλιψη, μαζί με τα ναρκωτικά και την κατανάλωση αλκοόλ, έχουν αυξηθεί δραματικά. Η εγκληματικότητα έχει αυξηθεί, υπό το βάρος και των αυστηρών οικονομικών μέτρων που έχει οδηγήσει στην περικοπή κατά 40% των εισοδημάτων των Ελλήνων.
Η πορνεία –ο ευκολότερος τρόπος για να αποκτήσει κανείς χρήματα προκειμένου να εξοικονομήσει τη δόση του– έχει εξαπλωθεί με γεωμετρική πρόοδο.
Σε ένα κλίμα διαβρωτικής αβεβαιότητας –όπου οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί και η εξάπλωση του HIV έχει πάρει επιδημικές διαστάσεις– οι ναρκομανείς (υπολογίζονται περί τους 25.000), γίνονται όλο και περισσότερο αυτοκαταστροφικοί.

-Πηγή: Guardian

"Αγώνας για απελευθέρωση και αξιοπρέπεια" Tης Mαριαννας Tζιαντζη ("Καθημερινή" 23/12/2011) μαζί με την εκπομπή της ΕΡΤ "...Και η ζωή είναι εντάξει". Μόνο μπράβο τους από καρδιάς...!

...........................................................

Αγώνας για απελευθέρωση και αξιοπρέπεια

Tης Mαριαννας Tζιαντζη

Η έκτακτη εκπομπή «...Και η ζωή είναι εντάξει» (ΝΕΤ, 18/12) για το ΚΕΘΕΑ δεν απευθυνόταν στις εποχικές, λόγω Χριστουγέννων, ευαισθησίες μας, δεν ήταν μια επίδειξη φιλανθρωπικών (και συνήθως πτητικών) συναισθημάτων. Είχε ενημερωτικό, δημοσιογραφικό χαρακτήρα, παρά τη συγκίνηση που σκόρπιζαν οι αφηγήσεις των νέων που συμμετέχουν στις θεραπευτικές κοινότητες του ΚΕΘΕΑ (Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων).

Ο χώρος ήταν ένα ευρύχωρο, όμορφα φωτισμένο στούντιο της ΕΡΤ. Ζωντανές συνδέσεις με θεραπευτικές κοινότητες και ρεπορτάζ από τις φυλακές Κορυδαλλού. Παρουσιαστές ήταν ο Κώστας Αρβανίτης και η Μαριλένα Κατσίμη. Μίλησαν επώνυμοι και επιφανείς, γονείς και θεραπευτές, αλλά και νέοι της διπλανής πόρτας, που θα μπορούσαν να είναι φίλοι μας, παιδιά μας, αδέλφια μας. Παρόντες και εθελοντές που εδώ και χρόνια προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε θεραπευτικές κοινότητες και σε προγράμματα για φυλακισμένους, χωρίς ποτέ να έχουν διαφημίσει αυτή τη δραστηριότητά τους. Ενας από αυτούς είναι ο Ηλίας Μαμαλάκης, τον οποίο αναφέρω όχι για να του πούμε μπράβο, αλλά γιατί είναι ένα πασίγνωστο τηλεοπτικό πρόσωπο που κάνει αθόρυβα μια πολύτιμη δουλειά.

«Ολοι ξέρουμε το κακό», είπε μια κοπελίτσα, εννοώντας την εικόνα των τοξικομανών που σέρνονται στον δρόμο, «όμως δεν ξέρουμε το καλό». Και το καλό δεν είναι κλεισμένο στη γυάλα, δεν το εκπροσωπούν όσοι ποτέ δεν κλονίστηκαν, δεν λύγισαν, αλλά εκείνοι που, με χίλιες δυο δυσκολίες και πισωγυρίσματα, τελικά σηκώθηκαν και, ταυτόχρονα, βοηθούν και άλλους να κάνουν το ίδιο.

Κοινωνικός ρατσισμός, προκαταλήψεις, συχνά αδιάφορη ή εχθρική αντιμετώπιση από τους κρατικούς μηχανισμούς ή και τη Δικαιοσύνη. Και μετά την επανένταξη, το αδιέξοδο της ανεργίας... Επιπλέον, για τους φυλακισμένους που εντάσσονται στα προγράμματα, δυσπιστία και λοιδορία από τους συγκρατούμενούς τους, αφού «οι αξίες της κοινότητας έρχονται κόντρα με τις αξίες της φυλακής» και «στην κοινότητα μαθαίνουμε να ζούμε, στην πιάτσα μαθαίνουμε να επιβιώνουμε».

Ενας σκληρός αλλά όχι άχαρος αγώνας, λοιπόν, για απελευθέρωση και αξιοπρέπεια. Μόνο που σήμερα, με τις άγριες περικοπές, ο αγώνας αυτός γίνεται πιο δύσκολος, την ίδια στιγμή που η κρίση δυναμώνει τις εξαρτήσεις.

Συχνά το ανθρώπινο πρόσωπο, η φωνή, το σώμα είναι πιο εύγλωττα από τις στατιστικές ή τις σοφές κουβέντες των ειδικών. Εδώ η τηλεόραση άφησε το πρόσωπο και το σώμα των νέων, που άγγιζαν ενθαρρυντικά ο ένας τον άλλον, να μιλήσουν, με αποτέλεσμα η εκπομπή, αντί να μας μαυρίζει την ψυχή, να μας δίνει ελπίδα.

Δεν έχει νόημα να πούμε τι καλό το ΚΕΘΕΑ, τι καλή η ΕΡΤ που το στηρίζει. Το ωραίο και το αληθινό είναι πάντα ο άνθρωπος που δεν δέχεται τα πνιγηρά όρια που του θέτουν η κοινωνία, η μοίρα, η εποχή.

Δείτε εδώ το α' μέρος
http://www.ert.gr/webtv/index.php/2011-06-03-13-11-34/item/1160-%CE%BA%CE%B5%CE%B8%CE%B5%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%BE%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82-1%CE%BF.html 

και εδώ το β' μέρος της εκπομπής
http://www.ert.gr/webtv/index.php/2011-06-03-13-11-34/item/1161-%CE%BA%CE%B5%CE%B8%CE%B5%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%BE%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82-2%CE%BF.html

"Ένοχο το σωφρονιστικό για το θάνατο 22χρονης" της Βάνας Φωτοπούλου ("Ελευθεροτυπία", 9/8/2011) Μόνο η είδηση. Γιατί για όλα τ' άλλα μόνο οργή...

Ελευθεροτυπία, Τρίτη 9 Αυγούστου 2011

ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΟΒΕΡΝΤΟΟΥΖ ΣΤΟ ΚΕΛΙ ΤΗΣ ΑΠΟ ΑΜΕΛΕΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ • ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ 440.000 ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

Ενοχο το σωφρονιστικό για το θάνατο 22χρονης

Της ΒΑΝΑΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Μία ημέρα πριν από την Πρωτοχρονιά του 2003, κρατούμενη σε κελί των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού πατά το κουμπί έκτακτης ανάγκης. Οι σωφρονιστικές υπάλληλοι απαντούν στην έκκληση για βοήθεια και μεταφέρουν σε κωματώδη κατάσταση από χρήση ναρκωτικών τη συγκρατούμενή της, Μ.Μ., η οποία λίγο αργότερα πεθαίνει στο νοσοκομείο Κορυδαλλού. 

Μετά από 8,5 χρόνια η Δικαιοσύνη αποδίδει την αποκλειστική ευθύνη για το θάνατο της κρατούμενης στην παράνομη συμπεριφορά των σωφρονιστικών υπαλλήλων Οι υπόλοιπες τέσσερις μένουν κλειδωμένες στο κελί τους και όταν στις 7 το πρωί της ίδιας ημέρας ανοίγει η πόρτα, οι δυο από αυτές βρίσκονται νεκρές, επίσης από υπερβολική δόση. Ανάμεσά τους και η 22χρονη Α.Β., υπόδικη, εξαρτημένη χρήστης.

Οκτώμισι χρόνια μετά το τραγικό συμβάν, η ελληνική Δικαιοσύνη αποδίδει την αποκλειστική ευθύνη για το θάνατο της 22χρονης στην παράνομη συμπεριφορά των σωφρονιστικών υπαλλήλων και υποχρεώνει το Δημόσιο να καταβάλει στην οικογένειά της, λόγω ψυχικής οδύνης, αποζημίωση-μαμούθ ύψους 440.000 ευρώ.

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα δικαστήρια αναγνωρίζουν ως υπόλογο για το θάνατο κρατουμένων από ναρκωτικά μέσα στις φυλακές το χρεοκοπημένο σωφρονιστικό σύστημα, το οποίο δεν είναι ικανό να εγγυηθεί ούτε την προσωπική τους ασφάλεια.

Στη συγκεκριμένη υπόθεση, κρίθηκε ότι «τα σωφρονιστικά όργανα δεν επέδειξαν την απαιτούμενη επιμέλεια και προσοχή ώστε να αποτρέψουν την εισαγωγή ναρκωτικών μέσα στο χώρο της φυλακής, κατά παράβαση των καθηκόντων τους για την προστασία της ζωής των κρατουμένων». Και όλα αυτά σε συνδυασμό με το γεγονός ότι υπήρχαν σοβαρές υπόνοιες για διακίνηση ναρκωτικών (ηρωίνης και υπνωτικών χαπιών) μέσα στη φυλακή από συγκεκριμένες κρατούμενες.

Οι δικαστές στην απόφασή τους (υπ' αριθμ. 1881/2011) θυμίζουν την υποχρέωση που έχει το ελληνικό κράτος, βάσει της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, να εγγυάται την ασφάλεια και την τάξη στη φυλακή αλλά και την ομαλή διαβίωση και την κοινωνική επανένταξη των κρατουμένων. «Η πλημμελής άσκηση των καθηκόντων των σωφρονιστικών υπαλλήλων», αναφέρουν, «κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας τους, στοιχειοθετεί παράνομη συμπεριφορά και είχε ως συνεπακόλουθο τη λήψη ναρκωτικών ουσιών από τη συγκεκριμένη κρατούμενη, γεγονός που σε συνδυασμό με άλλες παραλείψεις προκάλεσε το θάνατό της».

Το δικαστήριο χρεώνει στις υπαλλήλους της φυλακής σοβαρές παραλείψεις, κυρίως μετά το θάνατο της πρώτης κοπέλας, που κρατούνταν στο ίδιο κελί με την Α.Β. Και αυτό διότι, όπως αναφέρει, αν και προφανώς αντιλήφθηκαν τον άμεσο κίνδυνο ζωής που διέτρεχαν οι υπόλοιπες συγκρατούμενες, που ήταν σε εμφανώς κακή κατάσταση, δεν εξέτασαν προληπτικά όλες όσες κρατούνταν στο ίδιο κελί για να «προληφθούν ή μάλλον να αναχαιτιστούν τα ήδη υφιστάμενα, εξελισσόμενα και επιδεινούμενα προβλήματα υγείας τους, με αποτέλεσμα το θάνατο, εκτός της Α.Β. και άλλης μιας κρατουμένης».

Να σημειωθεί ότι το ελληνικό Δημόσιο, ως άλλος Πόντιος Πιλάτος, ισχυρίστηκε, χωρίς επιτυχία, ότι δεν υπήρξε καμία παράλειψη από την πλευρά του και ότι την ευθύνη είχε η ίδια η νεαρή, που έκανε χρήση εν γνώσει όλων των κινδύνων καθώς και οι κρατούμενες που εισήγαγαν παράνομα τα ναρκωτικά στη φυλακή.

Οι δικαστές αφού έλαβαν υπ' όψιν τους το γεγονός ότι ο θάνατός της επήλθε ενώ βρισκόταν στα χέρια κρατικών αρχών, αλλά και τη νεαρή της ηλικία (22 χρόνων, σπουδάστρια στα ΤΕΙ) έκριναν ότι οι γονείς και ο αδελφός της δικαιούνται αποζημίωση 440.000 ευρώ.

Ως προς το ποινικό σκέλος της υπόθεσης, έχουν καταδικαστεί από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά οκτώ άτομα, μεταξύ των οποίων και τέσσερις σωφρονιστικές υπάλληλοι.*

\

"Ο εθισμός στην υποκρισία" του Κωνσταντίνου Ζούλα ("Καθημερινή") και "Τοτέμ και Τatoos" της Ρούλας Γεωργακοπούλου ("ΤΑ ΝΕΑ") - 4/8/2011

...................................................................................

Ο «εθισμός» στην υποκρισία

Tου Κωνσταντινου Ζουλα / zoulas@kathimerini. gr/ 4-8-2011

Αλήθεια πόσοι 35άρηδες ή 45άρηδες δεν έχουν δοκιμάσει έστω μια φορά ένα «περίεργο» τσιγάρο; Το ερώτημα μού γεννήθηκε ακούγοντας δύο συναδέλφους στο ραδιόφωνο να κατακεραυνώνουν την κυβέρνηση για την απόφασή της να αποποινικοποιήσει τη χρήση των μαλακών ναρκωτικών. «Ολα τα ’χε η Ελλάδα, αυτό της έλειπε» έλεγε ο ένας, «το κάνουν για να “ξεχνιέται” ο κόσμος και να μην καταλαβαίνει τα μέτρα» συμπλήρωσε δήθεν με χιούμορ ο έτερος.

Ε, λοιπόν η απορία μου έγινε μεγαλύτερη όταν συνειδητοποίησα ότι οι συνάδελφοι δεν ήταν άνω των 30 ετών. Επομένως, σκέφτηκα, είναι στατιστικώς αδύνατον να μην έχουν κάποιους φίλους ή γνωστούς που είναι περιστασιακοί, έστω, χρήστες, ενώ πιθανότατα κάποια στιγμή έχουν δοκιμάσει και οι ίδιοι ένα «τσιγάρο». Ποιους, λοιπόν, κορόιδευαν, και σε ποιους απευθύνονταν, παριστάνοντας τους αδαείς και τους τάχα εξοργισμένους;

Καθώς δεν γνωρίζω τι συμβαίνει στις νεότερες ηλικίες, θα μιλήσω για τη γενιά των 40 και κάτι. Τη γενιά, δηλαδή, που ήδη από την εφηβεία της είχε -αν ήθελε- ευκολότατη πρόσβαση σε πάσης φύσεως drugs και θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι ενδεχομένως η πλειοψηφία της, έστω μια φορά, δοκίμασε την περιβόητη φούντα. Σε αυτή τη γενιά, λοιπόν, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αρκετοί έγιναν για ένα διάστημα περιστασιακοί χρήστες, κάποιοι λιγότεροι «κόλλησαν» για μερικά χρόνια και κάποιοι ακόμη λιγότεροι δεν την εγκατέλειψαν μέχρι σήμερα, χωρίς να ενοχλούν όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Δεν είμαι σε θέση να ξέρω πώς αντιμετωπίζουν το χασίς οι σημερινοί 20άρηδες, αλλά έχω την αίσθηση ότι, όπως και στους περισσότερους ομιλήκους μου, είναι απολύτως απομυθοποιημένο. Με την έννοια ότι ο περιστασιακός χρήστης ενός «τσιγάρου» δεν τους φαίνεται ούτε εγκληματίας ούτε καν άρρωστος, όπως άλλωστε και κάποιος που πίνει ένα ποτό κάθε βράδυ για να χαλαρώσει. Με άλλα λόγια, ακόμη και η πλειονότητα των μη χρηστών εδώ και χρόνια βρίσκει εξαιρετικά γελοίο να πρέπει κάποιος να κρύβεται από την αστυνομία για να καπνίσει ένα «τσιγάρο», όπως επίσης απίθανο το ενδεχόμενο αν δεν βρει φούντα να αγοράσει... ηρωίνη.

Πού θέλω να καταλήξω; Μια από τις σοβαρότερες ελληνικές παθογένειες είναι η απίστευτη υποκρισία μας για κάποια θέματα που θεωρούνται ταμπού. Και σε αυτό φέρουμε τεράστια ευθύνη οι δημοσιογράφοι, που δήθεν δηλώνουμε έκπληκτοι όταν π. χ. συλλαμβάνεται ως «χρήστης» κάποιος διάσημος, ενώ την παραμονή στη συναυλία που πήγαμε μπορεί δίπλα μας ακριβώς να κάπνιζε φούντα κάποιος άσημος. Ως εκ τούτου, μακάρι τούτη τη φορά το όλο θέμα να συζητηθεί με την πρέπουσα σοβαρότητα και ειλικρίνεια. Και τούτο προκειμένου να ληφθούν οι κατάλληλες αποφάσεις που θα νομιμοποιήσουν κάτι που είναι ήδη νομιμοποιημένο και κυρίως δεν θα δίνουν κανένα περιθωριο στους εμπόρους των σκληρών να εμφανίζονται ως χρήστες μαλακών...

................................................................................

Τοτέμ και tattoos

ΤΗΣ ΡΟΥΛΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα "ΝΕΑ", Πέμπτη 04 Αυγούστου 2011

 

Ενώ τα σπλάγχνα της μουλιάζουν ακόμα μέσα στα υγρά των βρετανικών παρασκευαστηρίων, ο πατέρας της Εϊμι Γουάινχαουζ συζήτησε χτες με την κυβέρνηση το ενδεχόμενο να χρηματοδοτήσει κέντρα απεξάρτησης νέων τοξικομανών και ταυτόχρονα ανακοίνωσε ότι το μεταθανάτιο άλμπουμ της θυγατέρας του, εμπνευσμένο από τον συφοριασμένο υμέναιό της, πρόκειται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2012. Να χαρώ ή να ανατριχιάσω;

Το ίδιο αναποφάσιστη με βρήκε και το νέο για την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών και ο αποχαρακτηρισμός των χρηστών από «εγκληματίες» σε αρρώστους. Κι ήταν τόσο βολική για όλους μας η ρετσινιά, η φυλακή και η εφ' όρου ζωής περιθωριοποίηση. Τώρα; Πώς ακριβώς θα γίνεται η ιατρική παρακολούθηση των ασθενών και ποια από τα φαλιρισμένα δημόσια νοσοκομεία θα αναλάβουν το ευγενικό αυτό έργο χωρίς υποδομές, χωρίς ειδικευμένο προσωπικό, χωρίς μια αποστειρωμένη γάζα, ένα μπουκαλάκι μπεταντίν, ένα απλό παυσίπονο, έναν στρατό από κλινικούς ψυχολόγους; Και για να μην ξεχνιόμαστε, τι απέγιναν τα πολυδιαφημισμένα προγράμματα απεξάρτησης άλλων εποχών που θα 'καναν, λέει, το θαύμα, αλλά δεν το έκαναν γιατί έπεσαν νεκρά με το πρώτο ντουφεκίδι της υποχρηματοδότησης και της οικονομικής κρίσης;

Το καταρρέον Εθνικό Σύστημα Υγείας, στην προκείμενη περίπτωση, οφείλει να κρατηθεί και να μην καταρρεύσει γιατί αλλιώς η απόφαση του υπουργού κινδυνεύει να εκφυλιστεί και να δώσει την ευκαιρία στους χιουμορίστες των ραδιοτηλεοπτικών να συνεχίσουν το αποτρόπαιο καλαμπούρι που άρχισαν με το που έσκασε η είδηση: Λευτεριά στα Ζωνιανά, από πού πάνε για τον Πύργο και τι φυτά παράγει η Καλαμάτα...

Δεν λέω, καλό θα ήταν να μπει και κάνα φράγκο στα δημόσια ταμεία από τη φορολόγηση των «επίμονων κηπουρών» ινδικής κάνναβης που τόσα χρόνια κάνουν το περίσσευμά τους Πόρσε Καγιέν και Καλάσνικοφ από δεύτερο χέρι. Αυτό όμως δεν είναι διόλου θεραπεία αλλά μάλλον απλή οικονομικοτεχνική διευθέτηση, κι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ μεγάλο κοινωνικό δράμα.

Και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, τι εμπόδισε παρακαλώ την κατακαημένη την Εϊμι να βρει την υγειά της στα υπερειδικευμένα κέντρα που κατέφευγε κατά καιρούς; Αμερικανοί ερευνητές, με αφορμή την περίπτωσή της, δημοσίευσαν μόλις χτες τη σύγχυσή τους απέναντι στο πρόβλημα της χρόνιας τοξικομανίας πετώντας το μπαλάκι (πάλι) στην ψυχιατρική και στο καινούργιο μας άλλοθι, τους νευροδιαβιβαστές. Δεν θα μπω στον κόπο να μεταφράσω. Καλύτερα να σας τραγουδήσω κάτι από το πασίγνωστο σουξέ της, το Rehab, στο οποίο η ντίβα με τα tattoos δήλωνε απερίφραστα ότι δεν επιθυμούσε θεραπεία.

Γιατρός: Γιατί είσαι εδώ παιδί μου;

Εϊμι: Ειλικρινά δεν έχω ιδέα

Αυτά...

"Και τυφλή και κουφή" - Κύριο άρθρο της "Ελευθεροτυπίας" (28/7/2011) Ο Κώστας Ριζόπουλος είναι ο άνθρωπος που η ελληνική δικαιοσύνη δεν αφήνει να σταθεί στα πόδια του...

Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011

Και τυφλή και κουφή

Η «ΙΣΤΟΡΙΑ» που δημοσιεύει σήμερα η «Ε» θέτει καίρια ερωτήματα σχετικά με τη λειτουργία και την απονομή της Δικαιοσύνης στην Ελλάδα, ιδιαίτερα όταν αυτή αφορά στους αδύναμους της κοινωνίας μας.

Η «ΙΣΤΟΡΙΑ» εν συντομία: το 1999 ένας νεαρός τοξικομανής άρπαξε μια ζάντα αυτοκινήτου από ένα κατάστημα. Εφυγε παραπατώντας και συνελήφθη λίγα μέτρα πιο πέρα. Κατηγορήθηκε (όχι για κλοπή αλλά) για ληστεία. Δεν είχε όπλο ούτε έβαλε σε κίνδυνο κάποια ανθρώπινη ζωή.

ΠΕΡΣΙ -κι ενώ είχε ολοκληρώσει το πρόγραμμα απεξάρτησης του «18 ΑΝΩ»- ήρθε η ώρα να δικαστεί. Πρώτη διαπίστωση: η δίκη του γίνεται με έντεκα ολόκληρα χρόνια καθυστέρηση. Δεν είναι εύκολο να πεις αν αυτό απέβη, τελικά, εις βάρος του ή υπέρ του. Ομως το γεγονός είναι ένα και αδιαμφισβήτητο, αφού αποτελεί πλέον γενικό κανόνα: οι καθυστερήσεις στην απονομή της Δικαιοσύνης -σχεδόν σε όλες τις βαθμίδες πλέον και σε όλα τα δικαστήρια- είναι τόσο μεγάλες, που αγγίζουν τα όρια της αρνησιδικίας. Ο κατηγορούμενος πολίτης ζει σε πολύχρονη ομηρία.

ΣΤΗΝ περίπτωση που εξετάζουμε σήμερα, πάντως, δεν είναι η σοβαρότερη πτυχή της. Πριν από ένα χρόνο ο, 32χρονος πλέον, νέος άνδρας καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλακή χωρίς αναστολή. Καταφεύγει στο Πενταμελές Εφετείο και ζητεί αναστολή εκτέλεσης της ποινής του μέχρι να εκδικαστεί η αναίρεση που είχε κάνει στον Αρειο Πάγο. Πριν από λίγες μέρες το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας επικύρωσε την ποινή των τεσσάρων ετών χωρίς αναστολή. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κλειστεί στη φυλακή.

ΕΝ ΤΩ μεταξύ κατάφερε να απεξαρτηθεί, να παραμείνει «καθαρός» επί τρία χρόνια και έκανε προσπάθειες να επανενταχθεί στην κοινωνία. Εκανε κοινωφελή εργασία στο Δήμο Γαλατσίου, τελείωσε το Γυμνάσιο και συνεχίζει για το Λύκειο, κάνει μαθήματα αγγλικών και υπολογιστή. Ηρθε, όμως, ο δικαστικός κεραυνός που απειλεί να τα ανατρέψει όλα αυτά. Και να τον γυρίσει πολύ πίσω.

ΑΣ ΔΟΥΜΕ τη μεγάλη αντίφαση. Ενα υπουργείο (Υγείας) φροντίζει να σώσει ανθρώπους σαν τον νέο της «ιστορίας» μας, εντάσσοντάς τον σε προγράμματα απεξάρτησης. Διότι ξέρει ότι αν μείνει έξω και πάει στη φυλακή, δύσκολα θα αποφύγει το μοιραίο. Ομως, έρχεται η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και ανατρέπει αυτήν την προσπάθεια. Εξαντλεί τα όρια αυστηρότητας, λες και θέλει να επιβεβαιώσει ότι είναι «τυφλή και κουφή». Γι' αυτό και επιβάλλει εξοντωτικές ποινές. Λες και είχε να κάνει με κάποιον αμετανόητο εγκληματία.

ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ; Ισως, αν οι εισαγγελείς και οι δικαστές δεν γνωρίζουν πόσο μεγάλες προσπάθειες γίνονται για να σωθούν από τα ναρκωτικά αυτοί οι νέοι άνθρωποι. Τι μένει; Ενα άλλο υπουργείο (Δικαιοσύνης) να κάνει κάτι ώστε οι άνθρωποι αυτοί να δικάζονται από δικαστές που γνωρίζουν κάτι παραπάνω.

ΓΙΑ να μπορούν να τιμωρούν με αίσθημα δικαίου. Και όχι επιβάλλοντας εξοντωτικές ποινές σε ανθρώπους που χρειάζονται επιείκεια και βοήθεια. 

 .................................................................................

Και ιδού περί τίνος πρόκειται...

Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011

Ο ΑΡ. ΠΑΓΟΣ ΕΞΑΝΤΛΗΣΕ ΤΗΝ ΑΥΣΤΗΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ ΠΟΙΝΗ 4 ΕΤΩΝ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΣΕ ΘΕΡΑΠΕΥΜΕΝΟ 33ΧΡΟΝΟ

Χωρίς επιείκεια για τους απεξαρτημένους

Συνέντευξη Στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ

Εκείνο το απόγευμα του 1999 στον Κολωνό βρήκε την ευκαιρία να «μπει στο μάτι» του ιδιοκτήτη του βουλκανιζατέρ. Δεν ξεχνούσε την αντίδρασή του όταν, πριν από μία εβδομάδα που πήγε για να αλλάξει ζάντα στο «παπάκι» του, εκείνος του μίλησε προσβλητικά αποκαλώντας τον «πρεζόνι». «Είναι μέσα το αφεντικό σου;» ρωτά τον υπάλληλο. Βλέπει πως ο μικρός είναι μόνος και αρπάζει μια ζάντα. Παραπατώντας από τη ζάλη, περπατά καμιά πενηνταριά μέτρα. Εκεί τον βρίσκει η Αστυνομία και τον συλλαμβάνει για ληστεία. 

 

«Ούτε τράπεζα είχα κλέψει ούτε είχα πιστόλι και αφαίρεσα τη ζωή κάποιου. Ημουν σε άθλια κατάσταση, δεν ήξερα τι έκανα. Νιώθω πικρία, περίμενα κάτι πιο ανθρώπινο» Πριν από ένα χρόνο και ενώ είχε ολοκληρώσει το πρόγραμμα απεξάρτησης του 18ΑΝΩ και ήταν ενταγμένος κοινωνικά, καταδικάστηκε για κακούργημα σε 4 χρόνια φυλακή χωρίς αναστολή. Τον Οκτώβριο, ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου Αναστολών Αθήνας, έκανε επίκληση στην ανθρώπινη πλευρά της Δικαιοσύνης, ζητώντας την αναστολή εκτέλεσης της ποινής του, μέχρι να δικαστεί η αναίρεση που έχει καταθέσει στον Αρειο Πάγο. Πριν από λίγες ημέρες το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας επιβεβαίωσε την προηγούμενη απόφαση του Εφετείου της Αθήνας για φυλάκιση 4 χρόνια χωρίς αναστολή στον Κώστα Ριζόπουλο.

Ο 33χρονος, σήμερα απεξαρτημένος από το 18 ΑΝΩ, ήλπιζε πως η ποινή θα πέσει και πως θα αντιμετωπιστεί με επιείκια. «Ούτε τράπεζα είχα κλέψει ούτε είχα πιστόλι και αφαίρεσα τη ζωή κάποιου. Ημουν σε άθλια κατάσταση, δεν ήξερα τι έκανα. Ημουν σε μαύρα χάλια, ούτε στο δικαστήριο μπορούσα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Εδώ είναι τόσοι εγκληματίες, τόσοι που χρωστούν στο κράτος, μεγαλοαπατεώνες και πέφτουν στα μαλακά. Νιώθω πικρία, περίμενα κάτι πιο ανθρώπινο».

Ο Κώστας θυμάται πως μπήκε από τα δεκαπέντε του στον κόσμο των ναρκωτικών. Δεν είχε όρια, δεν είχε ενδιαφέροντα, οι παρέες του δεν βοήθησαν να το ξεπεράσει. Αδιέξοδη κατάσταση, έπινε ηρωίνη και χάπια.

Αλλαζε τακτικά δουλειές, εργαζόταν σε συνεργεία για μετακομίσεις επίπλων, σε οικοδομές, σε καταστήματα με ανταλλακτικά, σε ντιλίβερι. Και τι δεν έχει κάνει για να ζήσει. Η οικογένειά του βοηθούσε, αλλά ήθελε και εκείνος να έχει το χαρτζιλίκι του.

«Ανάλγητη απόφαση»

Το 1999 πρωτοπήγε σε πρόγραμμα απεξάρτησης, επανεντάχθηκε το 2002 και τέλος, το 2008. «Στο 18 ΑΝΩ οι θεραπευτές με έκαναν να πιστέψω σε μένα. Ημουν ένα ράκος, κομμάτια, δεν μπορούσα να περπατήσω στο δρόμο. Με έπεισαν πως με ψυχοθεραπεία και φάρμακα μπορείς να ξανασταθείς στα πόδια σου. Η Μονάδα Απεξάρτησης ΨΝΑ - 18 ΑΝΩ και η υπεύθυνη Κατερίνα Μάτσα έμαθα πως καταδίκασαν ως απαράδεκτη την απόφαση του Αρείου Πάγου, τονίζοντας πως είναι ανάλγητη απέναντι σε όσους καταφέρνουν να κερδίσουν τη δύσκολη μάχη της απεξάρτησης. Συμφωνώ πως κάτι τέτοιο έρχεται σε μια δύσκολη εποχή να περάσει στην κοινωνία το ολέθριο μήνυμα ότι ο τοξικομανής δεν γίνεται καλά και η θέση του, ακόμα και αφού απεξαρτηθεί, είναι στη φυλακή. Είναι υποκρισία κάτι τέτοιο, ακυρώνεται το έργο των θεραπευτικών προγραμμάτων που, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, προσφέρουν τεράστιο κοινωνικό και επιστημονικό έργο».

Η λέξη αγανάκτηση δεν ταιριάζει στον Κώστα, «δεν έχω τέτοιες πολυτέλειες να δηλώνω αγανακτισμένος». «Πρέπει να προστατεύσω τον εαυτό μου, να δω τι θα κάνω όταν η κοινωνία δεν σε αποδέχεται, όταν τρως πόρτα. Κοίτα την αντινομία. Ενα υπουργείο, το Υγείας, κοιτά να σε ξανακάνει καθαρό χωρίς ουσίες, με αξίες και ιδανικά, και ένα άλλο, το Δικαιοσύνης, δεν διστάζει να στείλει στη φυλακή ένα νέο παιδί, που κατάφερε να ολοκληρώσει το θεραπευτικό πρόγραμμα και να παραμείνει καθαρός επί τριάμισι χρόνια μέχρι τώρα».

Τα τελευταία χρόνια ο Κώστας δούλεψε στην κοινωφελή εργασία στον Δήμο Γαλατσίου, παρακολούθησε μαθήματα για να πάρει το απολυτήριο του Γυμνασίου και συνεχίζει για το Λύκειο, κάνει αγγλικά και κομπιούτερ και περιμένει. «Ελπίζω πως ο υπουργός, ο κύριος Καστανίδης, θα δει το θέμα από την ανθρώπινη πλευρά του και θα φέρει κάποιες αλλαγές στο σχετικό νομοσχέδιο που ετοιμάζεται. Οι εισαγγελείς και οι εφέτες πρέπει να μάθουν τι γίνεται στο 18 ΑΝΩ, πρέπει να συσταθούν ειδικά δικαστήρια για ανθρώπους που έχουν περάσει από αυτά τα προγράμματα. Δεν γνωρίζει το δικαστικό σώμα τι γίνεται στις φυλακές, πόσο μεγάλη διακίνηση ουσιών υπάρχει εκεί μέσα; Μήπως τέτοιες εξοντωτικές ποινές, που καταστρέφουν τα όνειρα και τις ελπίδες χιλιάδων απεξαρτημένων, δεν είναι παρά μία προειδοποίηση προς ολόκληρο το κοινωνικό σώμα, ότι τελικά όλα αντιμετωπίζονται μόνο στο πνεύμα μιας χωρίς όρια καταστολής;».