"Η συλλογική μας απογοήτευση" γράφει ο Γιάννης Παντελάκης (www.lifo.gr, 23.3.2025)

 ...............................................................

Η συλλογική μας απογοήτευση

Όλα δείχνουν ότι δεν βρίσκουμε κανένα σοβαρό λόγο να είμαστε ικανοποιημένοι. Αυτό που κυριαρχεί σε όλα τα επίπεδα είναι ο πεσιμισμός, η οργή, ο φόβος για το αύριο.

γράφει ο Γιάννης Παντελάκης (www.lifo.gr, 23.3.2025)

ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ στην οποία η κοινωνία μόνο τον τελευταίο καιρό ασχολείται με όσα γίνονται και οι δημόσιες συζητήσεις γίνονται με αφορμή μερικές, αντικειμενικά, απίστευτες ιστορίες. Ενδεικτικά μόνο θα αναφέρουμε τρεις από αυτές:

1. Δυο χρόνια μετά το πιο μεγάλο και αιματηρό σιδηροδρομικό δυστύχημα στην ιστορία της χώρας, αποκαλύπτονται από τα ΜΜΕ, σχεδόν καθημερινά, στοιχεία γι’ αυτό, προκαλώντας δυσπιστία και έντονα ερωτήματα γιατί όλα αυτά καθυστέρησαν να δημοσιοποιηθούν από τον Φεβρουάριο του 2023. Την ίδια στιγμή, το έγκλημα των Τεμπών εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται με λογική μπαζώματος της αλήθειας, δεν έχει καν ξεκινήσει η δίκη των υπευθύνων και παράλληλα οι σιδηρόδρομοι παραμένουν ακόμα με ασφαλείς ως μέσο μετακίνησης.

2. Ένας ακροδεξιός βουλευτής του κόμματος Νίκη βανδαλίζει σε δημόσια θέα έργα τέχνης γιατί υποτίθεται θίγουν τη θρησκεία του, πολλοί τον δικαιώνουν, ενώ ένας άλλος καλλιτέχνης αναγκάζεται να κάνει παραστάσεις μετ’ εμποδίων ή να τις ακυρώνει λόγω αντίδρασης φανατικών χριστιανών και επίσημων εκπροσώπων της Εκκλησίας.

3. Ένας εξωκοινοβουλευτικός υφυπουργός διορίζεται, παραμένει στη θέση του για τριάντα τρεις ώρες μόνο μετά την ορκωμοσία του και αναγκάζεται σε παραίτηση γιατί δημιουργείται θέμα ηθικής τάξης και ασυμβίβαστου με προηγούμενες επιχειρηματικές δραστηριότητες του, τις οποίες ούτε ο ίδιος θεώρησε εμπόδιο στην αποδοχή της θέσης του υφυπουργού ούτε αυτοί που τον διόρισαν τις έψαξαν.

Τεράστια, σχεδόν βουβά πλήθη τα οποία κανένα κόμμα δεν θα μπορούσε να κατεβάσει στους δρόμους, χωρίς κομματικά πρόσημα και πανό αλλά με μοναδικό υποκινητή την οργή και την απογοήτευση.

Θα μπορούσαν να καταγραφούν δεκάδες ανάλογες ιστορίες που επιβεβαιώνουν το έλλειμμα μιας στοιχειώδους κανονικότητας, η οποία θεωρείται αυτονόητη στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Αρκούν αυτές, όμως, για να αιτιολογήσουν και να επιβεβαιώσουν ένα αίσθημα γενικευμένης συλλογικής απαισιοδοξίας της κοινωνίας, αν όχι ολόκληρης, ενός μεγάλου τμήματός της;

Όλα δείχνουν ότι δεν βρίσκουμε κανένα σοβαρό λόγο για να είμαστε ικανοποιημένοι, αυτό που κυριαρχεί σε όλα τα επίπεδα είναι ο πεσιμισμός, η οργή, ο φόβος για το αύριο, η απουσία αισιόδοξης προοπτικής, η απογοήτευση για όλα όσα συνθέτουν τις ζωές μας και συμβαίνουν γύρω και ανάμεσά μας. Όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα τα βλέπεις και τα παρατηρείς παντού, προκύπτουν από τις ιδιωτικές και δημόσιες συζητήσεις, αποτυπώνονται στην παρατεταμένη παρακμή που καταγράφεται στο πολιτικό σκηνικό αλλά και στο επίπεδο πολλών από τα μέλη του πολιτικού προσωπικού, το επιβεβαιώνουν με χαρακτηριστικό τρόπο όλες οι δημοσκοπήσεις, όχι μόνο τώρα αλλά και τα τελευταία αρκετά χρόνια. Απλώς τώρα βιώνουμε την εποχή της κορύφωσής τους, παρότι κάποιοι έχουν να πουν ότι η παρακμή έχει πολλά ακόμα επεισόδια.

Ζούμε σε μια κοινωνία που διακατέχεται κυρίως από οργή και απογοήτευση, συλλογικά συναισθήματα δηλαδή, τα οποία εκφράζονται στις πλατείες όλης της χώρας με πρωτοφανείς και εντυπωσιακές σε αριθμό συγκεντρώσεις, οι οποίες πραγματοποιούνται με αφορμή τους χειρισμούς της υπόθεσης του εγκλήματος των Τεμπών, όμως είναι φανερό ότι αφορούν μια συνολικότερη αντίδραση σε πολύ περισσότερα θέματα.

Τεράστια, σχεδόν βουβά πλήθη τα οποία κανένα κόμμα δεν θα μπορούσε να κατεβάσει στους δρόμους, χωρίς κομματικά πρόσημα και πανό αλλά με μοναδικό υποκινητή αυτά τα συναισθήματα. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης δεν έχει παρατηρηθεί κάτι παρόμοιο, ένα μεγάλο κύμα διαμαρτυρίας με πολλούς αποδέκτες και αδυναμία εκπροσώπησης. Σίγουρα είναι υγιές να συμβαίνει κάτι τέτοιο (η απάθεια θα αποτελούσε χειρότερη αντίδραση), παράλληλα όμως ενέχει κινδύνους, αφού εύκολα μπορεί ένα τόσο μαζικό και αυτόνομο κίνημα να γίνει αντικείμενο χειραγώγησης.

Μία από τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις (Metron Analysis, Μάρτιος 2025) καταγράφει ότι τα κύρια και αξιολογικά πιο σημαντικά ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες αφορούν την οικονομία, ιδιαίτερα την ακρίβεια, αλλά και το κράτος δικαίου. Το 76% των ερωτώμενων στη μέτρηση αυτή θεωρεί ότι οι μαζικές και πρωτοφανείς κινητοποιήσεις για τα Τέμπη συνδέονται με την επιτακτική ανάγκη για απονομή δικαιοσύνης που δεν έχει αποδοθεί έως τώρα σε προδικαστικό επίπεδο αλλά και σε ό,τι αφορά τους πολιτικούς υπεύθυνους. Αυτή η γενική αίσθηση απουσίας δικαιοσύνης έχει σαφώς αφορμή τους χειρισμούς μετά το έγκλημα των Τεμπών, όπου είναι φανερό ότι υπάρχει κωλυσιεργία από πολλούς υπεύθυνους. Ουσιαστικά, όμως, στέλνει ένα γενικότερο μήνυμα για ένα υπαρκτό έλλειμμα εμπιστοσύνης στο κράτος, στα πολιτικά κόμματα, στους θεσμούς, στις ανεξάρτητες αρχές, ειδικά τις τελευταίες, που διατηρούσαν μια αίσθηση ισορροπίας και στοιχειώδους άμυνας των πολιτών που το είχαν ανάγκη.

Σε τέτοια φαινόμενα κατά τα οποία εκδηλώνεται μια γενικευμένη αποδοκιμασία για όλους σχεδόν, συνήθως κάποιοι λύκοι περιμένουν· κάθε μορφής λαϊκιστές, δημαγωγοί και ακροδεξιοί, οι οποίοι προσδοκούν οφέλη…

Εμείς θα είμαστε τα ταπεινά και ανένδοτα πετραδάκια... (από τη φίλη στο fb Sofia Lampiki, 2/5/2015)

......................................................

 Εμείς θα είμαστε τα ταπεινά και ανένδοτα πετραδάκια...

Οι εποχές είναι για σκληρά καρύδια αλλά με ψυχή παιδιού.
Το μυαλό πρέπει να δουλεύει με χίλια, να είσαι στη τσίτα.
Να εμπιστεύεσαι με επιφύλαξη.
Να μην επηρεάζουν τη ζωή σου οι πιο σιχαμεροί.
Ανοίγεις τις ειδήσεις, το διαδίκτυο και τέρατα, απόβλητα, σκουπίδια ανθρώπινα κυριαρχούν και καθορίζουν τη ζωή σου.
Ψεύτες, φασίστες, απατεώνες, χαμηλού νοητικού και συναισθηματικού επιπέδου σκουπιδάνθρωποι σε ειρωνεύονται σε οικτίρουν σε σκοτώνουν.
Κουράγιο, χιούμορ, μυαλό και κλάμα μοναχικό.
Εμείς θα κερδίσουμε.
Τα σκουπίδια και τις φιλιππινέζες τους θα τα πάρει το ποτάμι της Ιστορίας, έστω κι αν δεν είμαστε εκεί.
Εμείς σήμερα θα είμαστε τα λιθαράκια στην κοίτη του ποταμού που θα εκτρέψει την πορεία του.
Ταπεινά και ανένδοτα πετραδάκια.
Βαστάτε, μην επαναπαύεστε, τίποτα δεν τέλειωσε, ποτέ τίποτα δεν τελειώνει.

"Παρέλαση ενστόλων; Τι μου λες…" έγραψε ο Άλκης Γαλδαδάς (www,protagon.gr, 24/3/2014)

........................................................

 

Παρέλαση ενστόλων; Τι μου λες…

 

έγραψε ο Άλκης Γαλδαδάς

 

• 

  photo: Konstantinos Tsakalidis@fosphotos.com

Αύριο Τρίτη, 25 Μαρτίου, στους δρόμους της Αθήνας το πανηγυράκι της στρατιωτικής παρέλασης θα ξαναγίνει. Με ανθεκτικά κιγκλιδώματα και 3.000 αστυνομικούς θα προστατευτούν οι επίσημοι από αυτούς που τους έκαναν «επίσημους». Ο κόσμος θα επιτρέπεται να δει την παρέλαση αν σταθεί πολύ πιο μακριά από την πλατεία Συντάγματος και θα επιτηρείται αυστηρά. Εγώ βέβαια θα πρότεινα στον «κόσμο» να μην εμφανιστεί καν αύριο σ’ εκείνους τους δρόμους. Να αφήσουμε για μια φορά επισήμους και ενστόλους μόνους στο πάρτι, να χαρούν ο ένας τον άλλον. Και σκεφθείτε, έστω για μια στιγμή, τι μήνυμα θα έπαιρναν αν έπαιζαν οι δυο αυτές προνομιούχες ομάδες το στημένο αγώνα τους, χωρίς θεατές στις εξέδρες. Με εμάς ΟΛΟΥΣ να τους γυρίζουμε την πλάτη, όπως το έχουν κάνει κι αυτοί στο παρελθόν και τώρα.

Μια χαρά τις προηγούμενες ημέρες συμφωνήθηκε ότι οι πρώτοι που θα πάρουν και τα πιο μεγάλα ψίχουλα από το κακοψημένο καρβέλι του (δήθεν) πρωτογενούς πλεονάσματος θα είναι οι ένστολοι. Σαν να λέμε πως ο ιδιοκτήτης ενός κακόφημου μαγαζιού αποφάσισε αντί να βελτιώσει λίγο την ποιότητα στις προσφερόμενες υπηρεσίες να δώσει λεφτά παραπάνω στους φουσκωτούς που κάθονται στην πόρτα. Ο Σαμαράς και οι υπουργοί του, δηλαδή, θα πληρώσουν με δικά μας έξοδα κατά προτεραιότητα αυτούς που τους φυλάνε.
Εξαιρώντας τους πυροσβέστες, βέβαια, αναρωτιέμαι τι καλό έχει δει μετά το 1950 ο ελληνικός λαός από τους ένστολους. Γιατί από τα όχι καλά μου έρχονται στο μυαλό πολλά:
•Στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου και αποτυχημένο φιλοβασιλικό αντιπραξικόπημα.
•Αποτυχημένη επιχείρηση στην Κύπρο.
•Επιστράτευση θλιβερά οργανωμένη από χαλβάδες, όπου οι επίστρατοι εύρισκαν τις αποθήκες υλικού λεηλατημένες (από ποιούς, από τους πολίτες;).
•Αναξιοκρατία και κομματικοποίηση των προαγωγών στη μεταπολίτευση.
•Δεκαετία του ’90 γενικεύονται οι ίντριγκες γύρω από τους εξοπλισμούς και τις μίζες και οι μεγάλοι ένστολοι πατριώτες παρακολουθούν, αν δεν βάζουν σε μερικές περιπτώσεις (που τώρα εξετάζει ο εισαγγελέας) και τα χέρια τους στο χρήμα, καθώς κυκλοφορεί άφθονο και ανεμπόδιστα. Ένας δεν βρέθηκε να καταγγείλει το παραμικρό. Ίσως να δούμε και στη φυλακή μερικούς από αυτούς.
•Στα Ίμια παροιμιώδης ανικανότητα και Βατερλώ.
•Η στρατιωτική θητεία μια θλιβερή εμπειρία. Οι στρατεύσιμοι εξαιτίας της νοοτροπίας των μονίμων σε ρόλο ρομπότ, δούλου, σερβιτόρου,γλύφτη, καμπινεδοκαθαριστή, σκουπιδιάρη, υποζυγίου, αλλά και παιδιού για όλες τις δύσκολες δουλειές (από το να οδηγούν αυτοί ουσιαστικά τα πλοία μέχρι να κάνουν τις μελέτες για διάφορα έργα).
•Παρόλη την απόφαση για την απομάκρυνση των στρατοπέδων από τις μεγάλες πόλεις τα κρατούν ανοιχτά, αν και τελείως άχρηστα πλέον, για να δικαιολογούν θέσεις, βόλεμα και ρουσφέτια. Κάποτε τουλάχιστον υπήρχε μια Μ.Ο.Μ.Α. που την έβλεπαν οι πολίτες να φτιάχνει κάτι και γι' αυτούς. Τώρα διαβάζουμε ότι ένστολοι κλέβουν το πετρέλαιο στον Έβρο.
•Οι ένστολοι αστυνομικοί και λιμενικοί έχουν αποτελέσει πλέον ξεχωριστή και απομονωμένη κοινωνική ομάδα, όχι μόνον παίρνοντας πάντοτε  θέση απέναντι στους πολίτες, αλλά δείχνοντας και αδικαιολόγητο ζήλο όταν είναι να βιαιοπραγήσουν. Δεν καταλαβαίνω πώς φορώντας μια στολή ατονεί ακαριαία και αυτόματα(;) και η πιο ενστικτώδης ακόμη υπέρ του αυτονόητου δικαίου αντίδραση. Εκείνοι όμως το ξέρουν και το ζουν.
Σε μια συζήτηση που παρακολούθησα, πριν μερικές εβδομάδες, είχαμε υπαλλήλους των εξοπλιστικών βιομηχανιών με μακρά θητεία σε αυτές, κάποιους απόστρατους αξιωματικούς και επιχειρηματίες που προσπάθησαν, τα χρόνια από το ’75 και μετά, να δημιουργήσουν εταιρείες κατασκευαστικές, ικανές να ζουν από τα αντισταθμιστικά προγράμματα, από παράλληλες κατασκευές και δικές τους επινοήσεις, δίνοντας δουλειά και σε άλλους τεχνικά επιδέξιους συμπατριώτες μας. Το συμπέρασμα όλων ήταν ότι οι εν ενεργεία στρατιωτικοί ούτε που φιλοτιμήθηκαν, και τότε όπως και τώρα, όχι να βοηθήσουν, αλλά τουλάχιστον να δώσουν ίσες πιθανότητες σε αυτές τις προσπάθειες. Κάποιος κατασκευαστής μάλιστα ακούστηκε να παραπονιέται ότι ενώ είχε καταφέρει να φτιάχνει πολύ καλής ποιότητας φρένα για τα τεθωρακισμένα, ναι αυτά που πάντα ήταν το καμάρι των παρελάσεων, του είπαν: Άστα φίλε, τη δουλειά την έχει για χρόνια καπαρώσει η F….o. Φυσικά, μια ξένη εταιρεία. Διότι όπως φαίνεται είχε κάτι πατριωτάρες εκεί στο επιτελείο…
Και έτσι, αύριο, οι καλοσιδερωμένες στολές, η τεστοστερόνη του παλληκαρά εν ου παικτοίς, ο έως και διεγερτικός (όπως έλεγε ένας νεοναζί βουλευτής) θόρυβος των βαρέων οχημάτων, ο ψευτοπατριωτισμός, οι δηλώσεις (αναίτιας) υπερηφάνειας, θα είναι τα συνηθισμένα συστατικά της αχρείαστης αυτής παράστασης. Οι υπόλοιποι πολίτες, όμως, όχι μόνον δεν χρειάζεται να παίξουν τους χρήσιμους κομπάρσους-θεατές, αλλά θα έπρεπε για μια φορά να πρωταγωνιστήσουν αλλιώς, δείχνοντας σε όλους αυτούς την αηδία τους. Απομονώνοντας τους πολιτικούς και τους ένστολους συνεργάτες τους και αντιμετωπίζοντας με περιφρόνηση την παρέλαση. Γιατί, επιτέλους, πώς θα καταλάβουν και οι μεν και οι δε ότι η ανοχή μας εξαντλήθηκε; Για αρχή, με μια παρέλαση σε άδειους δρόμους και κλειστά παράθυρα που να τη θυμούνται.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Εικόνες φρίκης από τις φυλακές Κορυδαλλού (http://www.nooz.gr, 22/2//2014)

............................................................

Εικόνες φρίκης από τις φυλακές Κορυδαλλού

ΑΘΗΝΑ 22/02/2014

Σοκαριστικές εικόνες από το νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού δημοσιοποιούνται τις τελευταίες ώρες στο twitter, από φυλακισμένους ασθενείς που βρίσκονται σε απεργία πείνας από τις 16 Φλεβάρη, διαμαρτυρόμενοι για τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν.
Ο λογαριασμός με το όνομα «Κολαστήριο Κορυδαλλού» έχει φτιαχτεί από ομάδα νεφροπαθών, οροθετικών και καρκινοπαθών κρατούμενων, όπου φωτογραφίζουν τόσο τους χώρους όσο και τους εαυτούς τους.
Επιπλέον, καλούν τον κόσμο σε διαμαρτυρία στις 24 Φλεβάρη έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού, στις 9 το πρωί, προκειμένου να αλλάξουν οι συνθήκες διαβίωσης στο Νοσοκομείο «Άγιος Παύλος».
ΠΡΟΣΟΧΗ: Ακολουθούν σκληρές εικόνες

"Ποιοί κόπροι του Αυγεία;" της Κρυσταλίας Πατούλη (02 Δεκ 2013 | tvxsteam tvxs.gr)

............................................................

Ποιοί κόπροι του Αυγεία; 

  

02 Δεκ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/144310

 

 

[…] Ποιοί κόπροι του Αυγεία; Ούτε ο Ηρακλής πια δεν μας σώζει, αν δεν αποφασίσουμε πως ότι μας αφορά, δεν το εσωτερικεύουμε αγνοώντας το, σαν να το αφοδεύουμε, ούτε το κρύβουμε στα άδυτα της Ιστορίας μας, αλλά το διαχειριζόμαστε, το φροντίζουμε, και κυρίως έχουμε την ευθύνη και το χρέος να μην το φορτώσουμε στους επόμενους, νίπτοντας για άλλη μια φορά τας χείρας μας και πέφτοντας σε ύπνο υπέρ δικαίων(αλλά όχι κατά αδίκων) […]

Από την Κρυσταλία Πατούλη

«Τα λεφτά δεν κάνουν την ευτυχία, αλλά σε γλυτώνουν από πολλές δυστυχίες» αυτό λέει ο σοφός λαός. Και όταν μιλάει αυτός ο λαός, το έχει τσεκάρει πρώτα στο πετσί του.

Η ζωή έτσι κι αλλιώς έχει τόσες ματαιώσεις, τόσες μεταβάσεις, τόσες απώλειες και τόσα τραύματα, που για να τα διαχειριστεί κάποιος χρειάζεται όλες τους φιλοσόφους μαζί σε συνέδριο, όλους τους βούδες σε διαλογισμό, και τους καλλιτέχνες σε ντελίριο δημιουργικότητας.

Επιπλέον, δεν γεννιούνται και όλοι στις καλύτερες συνθήκες. Κάποιο πένθος κουβαλάνε με το καλημέρα σας, κάποιο χωρισμό γονιών, ή κάποια χρόνια ασθένεια αγαπημένου προσώπου, ακόμα και προσωπική, δική τους.

Όλα αυτά αν προσθέσεις και την αγωνία της επιβίωσης, όπως και τις απογοητεύσεις, τις συνεχείς δυσκολίες εναλλαγής ευθυνών, εκπαιδεύσεων, εργασιών, γίνονται ένα εκρηκτικό μείγμα… ζωής, από συνεχείς κρίσεις, δηλαδή συνεχείς αλλαγές.

Στα 18 του ένας μέσος πολίτης εκτός από το προσωπικό αυτό κοκτέιλ, οικογενειακών και κοινωνικών τιτάνιων προβλημάτων, που περιέχει μία τεράστια γκάμα από γιγαντιαία πασλ σπαζοκεφαλιάς, καλείται να αποχαιρετίσει και να πενθήσει τον προηγούμενο ανήλικο τρόπο ζωής του για να επενδύσει σε έναν νέο μέσα στην «κοινότητα» των ενηλίκων(την αγγελικά πλασμένη).

Τα οποία πασλ πρέπει μάλιστα πρώτα να τα ανακαλύψει, να τα αποδεχτεί, και κατόπιν να αφιερώσει τη ζωή του για να βρει τις λύσεις ώστε να συνθέσει τα κομμάτια, αφού -λέμε τώρα- ξεπεράσει το φόβο των αλλαγών κάθε τέτοιας κρίσης και την δήθεν επικινδυνότητά τους.

Μια απλή μετάβαση ζωής, θα πεί κανείς. Η πρώτη σημαντικότερη, ίσως, μετά το πέρασμα από την προσχολική στην οργανωμένη σχολική ζωή που προστέθηκε κι αυτή σε αντιστοιχία με το σχετικό ή ολοκληρωτικό οικογενειακό του χάος.

Δεν γνωρίζω κανέναν άνθρωπο χωρίς μικρά ή μεγάλα προβλήματα, και δυστυχώς, μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους, πάρα πολλοί, χρειάζονταν να ψάχνουν καθημερινά και την τροφή τους…

Και η κυριότερη τροφή του ανθρώπου, εκτός από τον επιούσιο, είναι οι σχέσεις του, και δεν ξεκινά κανείς τη ζωή του –επίσης- με τις καλύτερες των συνθηκών και σε αυτόν τον τομέα.

Λίγοι, ελάχιστοι γονείς γνωρίζουν όταν αποφασίζουν να γεννήσουν ένα παιδί, ότι το άλλο παιδί, εκείνο που έχουν μέσα τους -το συνήθως αυτοεξόριστο στη μαύρη τρύπα του ασυνειδήτου τους- θα καθορίσει εν πολλοίς το μελλοντικό νεογέννητό τους, που φορτώνεται επιπλέον στις περισσότερες περιπτώσεις να τους ενηλικιώσει, αντί για το ακριως αντίθετο.

Νομίζουν, οι άνθρωποι, ότι επειδή βρήκαν έναν κάποιο τρόπο της διαβίωσης -κι αν τον βρήκαν κι αυτόν- αυτόματα έχουν γίνει ειδικοί στην αναπαραγωγή ενήλικης ζωής, και άξιοι στην διαιώνιση του είδους τους.

Ελάχιστους γονείς όμως έχουν συναίσθηση τι κάνουν. Οι περισσότεροι αυτοσχεδιάζουν εξ αρχής, με δραματικά αποτελέσματα, που τα παιδιά τους επιβαρύνονται να τα διαλευκάνουν.

Η απουσία συνείδησης της σοβαρότητας που απαιτεί η πραγματικότητα και κάθε κίνηση που αφορά όχι μόνον εκείνον που την επιχειρεί, αλλά υποχρεωτικά και τους γόνους του, είναι ο κανόνας.

Μανάδες και πατεράδες ανέτοιμοι να μεγαλώσουν παιδιά, ουστικά ανέτοιμοι να μεγαλώσουν τους ίδιους τους εαυτούς τους, με τις καλύτερες -ομολογουμένως προθέσεις, που γίνονται να μεγαλύτερα εγκλήματα- γεννάνε ζωές κυρίως για να τις φορτώσουν τελικά με την ευθύνη και το δικό τους χρέος.

Χρήζονται συνήθως μάλιστα κάποιοι από αυτούς και ήρωες -όσοι αναγκάζονται να γίνουν, επειδή μεγάλωσαν παιδιά εν τέλει σε αντίξοες συνθήκες- μη έχοντας γνώση ότι αναγκάζουν με αυτόν τον τρόπο και τα παιδιά τους να γίνουν διπλά ήρωες.
 
Τα περισσότερα παιδιά, μεγαλώνουν τα ίδια τους γονείς τους, πολλές φορές θυσιαζόμενα στην κυριολεξία, παίρνοντας τη θέση που θα έπρεπε οι ίδιοι αυτοί γονείς να πάρουν, ακόμα και σε ένα ψυχιατρείο ή και σε έναν τάφο.
 
Και βέβαια το ίδιο ακριβώς έκαναν και οι ίδιοι αυτοί γονείς, για τους δικούς τους με τη σειρά τους, αλλά και οι γονείς των γονιών τους, και πάει λέγοντας μέχρι τον Αδάμ και την Εύα...  Η κάθε γενιά ες αεί μεταφέρει τα προβλήματά της στην άλλη, όπως και τις ύβρεις της, άρα και τη μοίρα της.
 
Ελαχιστοι εργάζονται στην ανθρωπότητα για να σταματήσουν αυτή την αέναη σκυταλοδρομία της Ατρόπου, αυτού του κακού που σέρνεται από γενεόγραμμα σε γενεόγραμμα, και οι πλείστοι από αυτούς το κάνουν από έσχατη ανάγκη, και όχι από επίγνωση.
 
Γιατί ελάχιστοι επίσης άντεξαν να αναγνωρίσουν μέσα τους όλα αυτά που απέκτησαν από τους προηγούμενους ώστε να προσπαθήσουν να τα διαχειριστούν για να διαφοροποιηθούν, να μην ταυτιστούν μαζί τους, να μην συνεχίσουν τα δράματά τους, και κυρίως να μην τα κληροδοτήσουν με τη σειρά τους στους επόμενους.
 
Τα σκληρά μηνύματα των παιδιών, που ενστικτωδώς στέλνουν, πριν γίνουν σαν τα μούτρα μας, ακόμα και μέσα από βίαιες κινήσεις, κι όχι μόνο στους δρόμους, στο σχολείο, αλλά και στο σώμα τους και στην ψυχή τους (ως ψυχοσωματικές ασθένειες ή ακόμα και πολλών ειδών επίσης ψυχοσωματικές εξαρτήσεις) σαν καθρέφτισμα των γονεϊκών αλλά και των κοινωνικών τους συστημάτων, ερμηνεύεται από εμάς τους μεγάλους ως ανωριμότητα, και όχι ως ιερή σοφία, σύμπτωμα - καμπάνα διάγνωσης του επικίνδυνα άρρωστου περιβάλλοντός μας.
 
Ο Δεκέμβρης του 2008, ήταν μια τέτοια ηχηρή καμπανιά για την νοσηρή κοινωνία μας, αλλά για άλλη μια φορά οι... μεγάλοι την εξέλαβαν ως ασθένεια εκείνων που την... βάρεσαν.
 
Στον 21ο αιώνα, μετά από τόσες επιστημονικές ανακαλύψεις, τόση γνώση, και τόση πρόοδο τεχνολογική, το ασυνείδητο των ανθρώπων, όπως και το συλλογικό ασυνείδητο, μοιάζει να είναι το μεγαλύτερο ταμπού.
 
Αν σκεφτούμε γιατί, τότε θα αναγκαστούμε να δεχτούμε, ότι τελικά την πραγματικότητα την άντεξαν αυτοί οι πολύ λίγοι σε αυτόν τον πλανήτη, και ακόμα πιο λίγοι την διαχειρίστηκαν γι’ αυτό και τους χρωστάμε σχεδόν όσα καταφέραμε να έχουμε, σχεδόν δηλαδή τα πάντα.
 
Μην αναρωτιόμαστε λοιπόν σήμερα, γιατί φτάσαμε σε αυτό το παγκόσμιο αδιέξοδο της κρίσης(που απαιτεί αλλαγή), όταν γύρω μας ο κόσμος μοιάζει σχεδόν εκτός πραγματικότητας, όταν οι εξουσίες μοιάζουν εν πολλοίς λοβοτομημένες, οι πνευματικοί ταγοί αυτιστικά παιδιά, οι εκπαιδευτικοί σε νεύρωση, και οι καλλιτέχνες σε μετατραυματικό στρες.
 
Όταν ψάξει κανείς τον εαυτό του, δεν θα βρει τον εαυτό του αλλά όλους τους άλλους, τους μικρούς και τους μεγάλους, γιατί ο κόσμος είναι ένας, και δεν πέθανε κανένας, λέει το τραγούδι. Και οι περισσότεροι ενήλικοι έχουν χάσει τον εαυτό τους προ καιρού, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Άρα, έχουν χάσει και την ολοκληρωμένη εικόνα της πραγματικότητας.
 
Κι όταν ο καθένας από εμάς, απαξίωσε κάποτε να κοιτάξει μέσα του, γιατί δεν άντεξε αυτήν την πραγματικότητα που κληρονόμησε αλλά και που ο ίδιος έφτιαξε, και που ο ίδιος διαχειρίστηκε αν και στο ελάχιστο,  μην έχει απορία που γύρω του συμβαίνει ήδη το αδιανόητο.
 
Ναι, η πραγματικότητα δεν αντέχεται σήμερα. Κι αν δεν αντέχεται, είναι γιατί τόσα χρόνια η ανθρωπότητα, δεν άντεξε να την διαχειριστεί πραγματικά. Μια ζωή την πέταγε στους επόμενους. Μια ζωή την πέταγε στη μαύρη τρύπα του ασυνειδήτου, που το κατάντησε χωματερή ζωής.
 
Την πηγή της δημιουργικότητάς μας, των βασικών δεξιοτήτων της ζωής μας, τη δύναμη των βιωμάτων μας, ότι πιο πολύτιμο είχαμε, έχουμε και θα έχουμε, το μετατρέψαμε σε φρεάτιο απορριμμάτων.
 
Από γενιά σε γενιά, κρύβουμε αυτόν τον τάφο όλων των αδιαχείριστων απωθημένων μας, και σήμερα ήρθε η ώρα να τον ανοίξουμε, να τον αντιμετωπίσουμε, να τον ξεκαθαρίσουμε, γιατί αλλιώς απλά θα πνιγούμε μέσα σ' αυτόν το βόθρο που φτιάξαμε μόνοι μας.
 
Ποιοί κόπροι του Αυγεία; Ούτε ο Ηρακλής πια δεν μας σώζει, αν δεν αποφασίσουμε πως ότι μας αφορά, δεν το εσωτερικεύουμε αγνοώντας το, σαν να το αφοδεύουμε, ούτε το κρύβουμε στα άδυτα της Ιστορίας μας, αλλά το διαχειριζόμαστε, το φροντίζουμε, και κυρίως έχουμε την ευθύνη και το χρέος να μην το φορτώσουμε στους επόμενους, νίπτοντας για άλλη μια φορά τας χείρας μας και πέφτοντας σε ύπνο υπέρ δικαίων(αλλά όχι κατά αδίκων).-

"Tα tweets της σκοπιάς" (07 Σεπ 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

.............................................................

Tα tweets της σκοπιάς

16:09, 07 Σεπ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/105293

 

 

 

Φαντάρος αγνώστων λοιπών στοιχείων ξεκίνησε τον Μάρτιο... να μοιράζεται στο twitter όλα όσα συμβαίνουν κατα τη διάρκεια της θητείας του. "Μια ολόκληρη θητεία, και σήμερα" τουιτάρει ο άγνωστος στρατιώτης και θα γράφει μέχρι να απολυθεί. Δείτε μερικά απ’ τα ξεκαρδιστικά κυνικά και μελαγχολικά διαυγή tweets του:

• Το στρατόπεδο είναι τόσο μεγάλο, που αν μπουκάρουν εχθροί το πρωί από την κεντρική πύλη, εμείς θα το μάθουμε από τις ειδήσεις των 8.
• Σήμερα μάθαμε να στρώνουμε κρεβάτια στρατιωτικά. Ήταν τα 30 πιο άσχημα χαραμισμένα λεπτά της ζωής μου.
• Μεγαλύτερος φόβος και απ' το να ξεμείνεις από σφαίρες στον πόλεμο είναι να ξεμείνεις από μπαταρία κινητού στο «Γερμανικό».

 

• Παραδόξως η πρώτη μας βολή στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Δεν σκοτώθηκε κανείς μας.
• Αν συνεχιστεί κι άλλο η οικονομική κρίση, στο πεδίο βολής θα σχηματίζουμε όπλο με τα χέρια μας και θα φωνάζουμε «πιίου-πίου».
• Αν ήξεραν οι μαμάδες τι φαΐ πετάμε στο στρατό, δεν θα τολμούσαν ποτέ να πούνε την ιστορία με τα πεινασμένα παιδάκια στην Αφρική.

 

• Κάποιοι επιλοχίες μας είναι τόσο ταγάρια, που θα φοβόμουν να τους αναθέσω ακόμα και τη διοίκηση του στρατού των playmobil μου.
• Όσο χαζός και αν είσαι, στον στρατό αν έχεις γυαλισμένα άρβυλα και χτυπάς σωστά προσοχή είσαι ένας μικρός επιστήμονας.
• Αντιλαμβάνομαι ότι βρίσκομαι σε άδεια απ' τον στρατό από το γεγονός ότι είμαι σε κλειστό χώρο με άλλους ανθρώπους και κανείς δεν κλάνει.

 

• Ο ταξίαρχος μας προέτρεψε να τρώμε γερό πρωινό. Το άκουσαν αυτό το βουτυράκι και η μία μαρμελαδίτσα που δικαιούμαστε και πέθαναν στα γέλια.
• Είμαι πλέον σίγουρος ότι όλες τις διαδικασίες στον στρατό τις σχεδιάζει μια επιτροπή που αποτελείται από άτομα που δεν μιλιούνται μεταξύ τους.
• Αν πεις «να 'χαμε ένα σάντουιτς με καλαμάκι και λίγο κασέρι» μπροστά σ' έναν Σαλονικιό κι έναν Αθηναίο, θα μαλώνουν μέχρι να λήξει η θητεία τους.

• Η συντήρηση των οχημάτων γίνεται με το παραδοσιακό σύστημα «ανοίγω καπό, κοιτάω χωρίς να καταλαβαίνω Χριστό και σχολιάζω "όλα φαίνονται οk".
• Απ' ο,τι έχω καταλάβει, σε περίπτωση πόλεμου θα 'μαι ο κομπάρσος σε ταινία δράσης που σκοτώνεται στο πεντάλεπτο, χωρίς να μάθουμε καν το όνομά του.
• Η μονή πολιτική συζήτηση που έχει λογικά επιχειρήματα στον στρατό είναι η διαμάχη για το αν η Ράπτη είναι καλύτερη γκόμενα απ' την Καϊλή.

 

• Τέλειωσε η στρατιωτική μας εκπαίδευση, που σημαίνει ότι αποκτήσαμε το δικαίωμα να βλέπουμε πολεμικές σκηνές και να λέμε «σιγά το πράγμα».
• Σύμφωνα με την άσκηση ετοιμότητας, σε περίπτωση συναγερμού φορτωνόμαστε τα πάντα και προσευχόμαστε να έχουμε δεχτεί επίθεση απ' το Λιχτενστάιν.
• Κάθε φορά που ακούω για το Τάγμα Ηλεκτρονικού Πολέμου φαντάζομαι κάποιον φαντάρο σ' ένα γραφείο να παίζει τάβλι μέσω ίντερνετ μ' έναν Τούρκο.

 

• Τρίτη μέρα νυχτερινών πολεμικών ασκήσεων εκτός στρατοπέδου και δεν πιάστηκε κανένας μας αιχμάλωτος. Το λες και επιτυχία.
• Απογευματινή πορεία μέσα από πλατεία χωριού. Τρομοκρατημένες οι γιαγιάδες που έβλεπαν ειδήσεις, θα πίστεψαν ότι περνάει ο στρατός του ΣΥΡΙΖΑ.
• Είμαι τόσο άτυχος που είμαι βέβαιος πως σε όλα τα παράλληλα σύμπαντα η στρατιωτική θητεία έχει καταργηθεί.

 

• Πληρωθήκαμε σήμερα τον μισθό Μαΐου. Το νέο προκάλεσε ανακούφιση στους οίκους αξιολόγησης, στο Χρηματιστήριο του Τόκιο και στον καψιμιτζή μας.
• Σ' ένα παράλληλο, αθώο και σουρεαλιστικό σύμπαν μπουκάρουμε στην Τουρκιά, ξεστρώνουμε τα κρεβάτια τους και γεμίζουμε γόπες το προαύλιό τους.

"Οι ατάκες του Άγνωστου Στρατιώτη του twitter" (www.lifo.gr, 7/6/2012)

..............................................................

7.6.2012

Οι ατάκες του Άγνωστου Στρατιώτη του twitter

Μια θητεία, και σήμερα.

ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΑΓΝΩΣΤΩΝ λοιπών στοιχείων ξεκίνησε τον Μάρτιο, τουιτάροντας: «Μια ολόκληρη θητεία, και σήμερα». Θα γράφει μέχρι να απολυθεί. Να μερικά απ’ τα ξεκαρδιστικά κυνικά και μελαγχολικά διαυγή tweets του:

Το στρατόπεδο είναι τόσο μεγάλο, που αν μπουκάρουν εχθροί το πρωί από την κεντρική πύλη, εμείς θα το μάθουμε από τις ειδήσεις των 8.

Σήμερα μάθαμε να στρώνουμε κρεβάτια στρατιωτικά. Ήταν τα 30 πιο άσχημα χαραμισμένα λεπτά της ζωής μου. Κι έχω παρακολουθήσει και κέρλινγκ.

Μεγαλύτερος φόβος και απ’ το να ξεμείνεις από σφαίρες στον πόλεμο είναι να ξεμείνεις από μπαταρία κινητού στο «Γερμανικό».

Παραδόξως η πρώτη μας βολή στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Δεν σκοτώθηκε κανείς μας.

Αν συνεχιστεί κι άλλο η οικονομική κρίση, στο πεδίο βολής θα σχηματίζουμε όπλο με τα χέρια μας και θα φωνάζουμε «πιίου-πίου».

Αν ήξεραν οι μαμάδες τι φαΐ πετάμε στο στρατό, δεν θα τολμούσαν ποτέ να πούνε την ιστορία με τα πεινασμένα παιδάκια στην Αφρική.

Κάποιοι επιλοχίες μας είναι τόσο ταγάρια, που θα φοβόμουν να τους αναθέσω ακόμα και τη διοίκηση του στρατού των playmobil μου.

Όσο χαζός και αν είσαι, στον στρατό αν έχεις γυαλισμένα άρβυλα και χτυπάς σωστά προσοχή είσαι ένας μικρός επιστήμονας.

Αντιλαμβάνομαι ότι βρίσκομαι σε άδεια απ’ τον στρατό από το γεγονός ότι είμαι σε κλειστό χώρο με άλλους ανθρώπους και κανείς δεν κλάνει.

Ο ταξίαρχος μας προέτρεψε να τρώμε γερό πρωινό. Το άκουσαν αυτό το βουτυράκι και η μία μαρμελαδίτσα που δικαιούμαστε και πέθαναν στα γέλια.

Είμαι πλέον σίγουρος ότι όλες τις διαδικασίες στον στρατό τις σχεδιάζει μια επιτροπή που αποτελείται από άτομα που δεν μιλιούνται μεταξύ τους.

Αν πεις «να ‘χαμε ένα σάντουιτς με καλαμάκι και λίγο κασέρι» μπροστά σ’ έναν Σαλονικιό κι έναν Αθηναίο, θα μαλώνουν μέχρι να λήξει η θητεία τους.

Η συντήρηση των οχημάτων γίνεται με το παραδοσιακό σύστημα «ανοίγω καπό, κοιτάω χωρίς να καταλαβαίνω Χριστό και σχολιάζω “όλα φαίνονται οk”».

Απ’ ο,τι έχω καταλάβει, σε περίπτωση πόλεμου θα ‘μαι ο κομπάρσος σε ταινία δράσης που σκοτώνεται στο πεντάλεπτο, χωρίς να μάθουμε καν το όνομά του.

Η μονή πολιτική συζήτηση που έχει λογικά επιχειρήματα στον στρατό είναι η διαμάχη για το αν η Ράπτη είναι καλύτερη γκομενα απ’ την Καϊλή.

Τέλειωσε η στρατιωτική μας εκπαίδευση, που σημαίνει ότι αποκτήσαμε το δικαίωμα να βλέπουμε πολεμικές σκηνές και να λέμε «σιγά το πράγμα».

Κάθε φορά που βιώνω ένα deja-vu φρικάρω στη σκέψη ότι υπάρχει μια πιθανότητα να μ’ έχουν πιάσει κορόιδο και να έχω ξαναπάει στρατό.

Σύμφωνα με την άσκηση ετοιμότητας, σε περίπτωση συναγερμού φορτωνόμαστε τα πάντα και προσευχόμαστε να έχουμε δεχτεί επίθεση απ’ το Λιχτενστάιν.

Κάθε φορά που ακούω για το Τάγμα Ηλεκτρονικού Πολέμου φαντάζομαι κάποιον φαντάρο σ’ ένα γραφείο να παίζει τάβλι μέσω ίντερνετ μ’ έναν Τούρκο.

Τρίτη μέρα νυχτερινών πολεμικών ασκήσεων εκτός στρατοπέδου και δεν πιάστηκε κανένας μας αιχμάλωτος. Το λες και επιτυχία.

Απογευματινή πορεία μέσα από πλατεία χωριού. Τρομοκρατημένες οι γιαγιάδες που έβλεπαν ειδήσεις, θα πίστεψαν ότι περνάει ο στρατός του ΣΥΡΙΖΑ.

Είμαι τόσο άτυχος που είμαι βέβαιος πως σε όλα τα παράλληλα σύμπαντα η στρατιωτική θητεία έχει καταργηθεί.

Έχω φάει τόσες ώρες με μια σκούπα στο χέρι, που αν χρειαστεί να λύσουμε τις διάφορες μας με τους Τούρκους, ελπίζω να το κάνουμε στο κέρλινγκ.

Πληρωθήκαμε σήμερα τον μισθό Μαΐου. Το νέο προκάλεσε ανακούφιση στους οίκους αξιολόγησης, στο Χρηματιστήριο του Τόκιο και στον καψιμιτζή μας.

Σ’ ένα παράλληλο, αθώο και σουρεαλιστικό σύμπαν μπουκάρουμε στην Τουρκιά, ξεστρώνουμε τα κρεβάτια τους και γεμίζουμε γόπες το προαύλιό τους.

twitter.com/#!/fantaros2012