...............................................................
Ηλίας Κεφάλας (γ. 1951)
ΑΡΑΧΝΟΕΙΔΗ ΠΛΑΤΑΝΙΑ
Τι μας απασχολεί περισσότερο, όταν πνιγόμαστε μέσα στην αόριστη εν γένει περισυλλογή, εκεί που το μυαλό μας χορεύει ανήσυχο, πετώντας από το ένα θἐμα στο άλλο; Σχεδόν πάντα μας κατατρώει η υπόθεση του μέλλοντος, οι πιθανές κακοτυχίες που θα μας βρουν, η ματαίωση των ονείρων και η έλευση του θανάτου. Περπατώ στην όχθη του ποταμού με μιαν αμήχανη αμεριμνησία. Τα αραχνοειδή πλατάνια, που αρδεύονται στον ποταμό, αγκαλιάζουν το βλέμμα μου και κάνουν πιο σκεπτική τη δική μου οδοιπορία. Μοιάζουν σαν να προσπαθούν να πιάσουν τον χρόνο που φεύγει, αλλά μόνο τον άνεμο χτενίζουν μαζί με τις αναμνήσεις μου και, ακόμα περισσότερο, μαζί και τις επιγενόμενες, μακρόσυρτες και αδιέξοδες σκέψεις μου. Λοιπόν, πλατάνια, ρωτάω, τι μας περιμένει; Αντί γι’ αυτά ο Ρουφίνος λέει στο αυτί μου: «Το γαρ αύριον ουδενί δήλον». Εντάξει. Το αύριον ενδεχομένως ουδενί δήλον. Όμως το μεθαύριον; Ατυχώς δήλον εστί.
