"Το τέλος της νομιμότητας" έγραψε ο Θωμάς Τσαλαπάτης ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ", 11.01.26)

 ...............................................................

Το τέλος της νομιμότητας

έγραψε ο Θωμάς Τσαλαπάτης ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ", 11.01.26)

«Αυτό που διαχωρίζει τον πόλεμο από τη δολοφονία είναι ο νόμος»: Αυτό έγραψε ο Ντέιβιντ Φρεντς, πρώην δικηγόρος του αμερικανικού στρατού, και το αναδημοσίευσαν οι New York Times στο editorial τους την επόμενη μέρα από τις ενέργειες Τραμπ στη Βενεζουέλα. «Ιδού λοιπόν η εποχή των δολοφόνων», όπως προφήτευε ο Αρθούρος Ρεμπό. Αυτή είναι η δική μας εποχή. Αυτός είναι ο τίτλος και το οικόσημό της.

Ζούμε στην κόψη της αλλαγής ενός ιστορικού παραδείγματος. Η απαγωγή του αρχηγού μιας ξένης χώρας από τον Ντόναλντ Τραμπ, ο βομβαρδισμός μιας πρωτεύουσας και οι προσχεδιασμένες δολοφονίες πολιτών στα νερά της Καραϊβικής έγιναν χωρίς καμία νομιμοποίηση από διεθνείς οργανισμούς ή ακόμη και αμερικανικούς θεσμούς, όπως το Κογκρέσο, η Γερουσία κτλ. Φυσικά δεν είναι αυτό το στοιχείο που κάνει τις πράξεις αυτές αποτρόπαιες. Το γεγονός όμως πως οι πράξεις αυτές γίνανε με αυτούς τους όρους, περιγράφει επίσης την κατάλυση κάθε νομιμότητας, την απόλυτη κυριαρχία του νόμου του ισχυρού.

Ζούμε το τελευταίο στάδιο μιας μετάλλαξης. Από την περίοδο του κόβιντ, που σε κάθε χώρα του κόσμου η νομιμότητα και τα δικαιώματα των πολιτών αντιμετωπίστηκαν ως μια αχρείαστη, αν όχι επικίνδυνη πολυτέλεια, στην περίοδο της γενοκτονίας της Παλαιστίνης, όπου όλες οι εκκλήσεις, όλες οι αποφάσεις των οργάνων της διεθνούς κοινότητας περιφρονήθηκαν και αντιμετωπίστηκαν ως μια αστεία αν όχι ενοχλητική φασαρία.

Η στάση αυτή είναι μια κοινή στάση. Αυτό που βιώνουμε ως πολίτες του κόσμου, της Ευρώπης, της Ελλάδας, είναι οι εφαρμοσμένες παραλλαγές της. Μια συνθήκη όπου όλα μεταβάλλονται προς τον νόμο του ισχυρού. Είτε αυτό έχει να κάνει με τους όρους της καθημερινότητάς μας, είτε με τη γεωπολιτική πραγματικότητα. Είναι ο κυνισμός ως αυταπόδεικτη εφαρμογή. Από τον λογαριασμό της ΔΕΗ μέχρι το μέλλον μιας χώρας.

Είναι ο ίδιος κυνισμός που βρίσκεται στον πυρήνα και της εγχώριας πολιτικής. Στην πλήρη αδιαφορία να τηρηθούν ακόμη και τα προσχήματα. Στις υποκλοπές, στα Τέμπη, στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στις δολοφονίες μεταναστών στα σύνορα. Οχι μόνο στις εγκληματικές πράξεις αλλά και στη διαχείρισή τους, αφού τα σκάνδαλα αποκαλύφθηκαν. Η Ν.Δ. που χαιρετά όρθια τον Καραμανλή, το μπάζωμα των Τεμπών, οι ποικίλες στάσεις στις εξεταστικές για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η αντιμετώπιση των γιατρών που διαμαρτύρονται για ελλείψεις από τον αστείο υπουργό Υγείας. Τραμπικές παραλλαγές προσαρμοσμένες στις ανάγκες της κάθε περίστασης. Είναι το ίδιο παιχνίδι με παραλλαγές θυμάτων. Εδώ μπορεί να είναι η αγροτική τάξη, οι νεκροί μετανάστες, οι συνταξιούχοι που δεν έχουν λεφτά για το σουπερμάρκετ. Λίγο πιο μακριά είναι οι κάτοικοι της Βενεζουέλας. Αυτό το «δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα» του πολιτικού νάνου που έχουμε για πρωθυπουργό, δεν περιγράφει μόνο τον απύθμενο κυνισμό με τον οποίο ασκεί πολιτική. Περιγράφει επίσης την απόλυτη έλλειψη αντίληψης για το τι θα μπορούσε να σημαίνει μια τέτοια στάση τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Κύπρο.

Αυτό που είναι πιο θλιβερό είναι οι ψύλλοι. Και μιλάω για τους ψύλλους στη ράχη του ελέφαντα, που ενώ τον βλέπουν μανιασμένο να ποδοπατά ό,τι υπάρχει στο πέρασμά του, νιώθουν πως το ποδοπάτημα είναι η δική τους ισχύ. Χωρίς να αντιλαμβάνονται πως βρίσκονται ένα φτέρνισμα μακριά από τον αφανισμό.

Η κατάλυση της νομιμότητας ταυτίζεται με το δίκιο του ισχυρού. Και στη δική μας περίπτωση η Ελλάδα είναι ένας ψύλλος στον ελέφαντα του δυτικού κόσμου.