Ποιήματα από τη συλλογή της Παυλίνας Παμπούδη «Άμμος και λίγα βότσαλα – Α’ ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ» (εκδ. «ΡΟΕΣ/ΠΟΙΗΣΗ», 2024)

 

·       Ποιήματα από τη συλλογή της Παυλίνας Παμπούδη «Άμμος και λίγα βότσαλα – Α’ ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ» (εκδ. «ΡΟΕΣ/ΠΟΙΗΣΗ», 2024)

 

           Κοιμάμαι τώρα

 

Ναι, είναι υπαρκτό εκείνο το κενό:

Ο άνθρωπος πέφτω στον ύπνο

Κι αναποδογυρίζω, είναι

Από ζωή ένα κομμάτι – αυτό που λείπει πάντα –

Αυτό που ολοχρονίς μου κρύβουν

Πρόχειρα σκηνικά και φορητές εικόνες –

 

Αλλά τις νύχτες, όταν συντελείται

Κρυφά ιεροποίηση των πάντων

Ενοποιείται ο χρόνος πάλι

Πληρώνει το κενό, με δέχεται

Κοιμάμαι -

 

           Υπνοβατώ

Υπνοβατώ

Λερώνει τον μεγάλο τοίχο η σκιά μου

Ψηλώνει, χαμηλώνει, η ουρά της σέρνεται

Σε όνειρο αλόγου δραπετεύω, ανεβαίνει το φεγγάρι

Ιπτάμενοι ζυγοί ψυχοστασίας στροβιλίζονται ψηλά

Χάνονται σε μια καταβόθρα του ουρανού –

 

Ολόγυρά μου ρέει παραμύθι

Με δίχως τέλος και αρχή, είναι

Πυκνοκατοικημένη η νύχτα:

Τα όντως όντα που χρησίμεψαν κάποια στιγμή

Σε πλέξη και σε ύφανση κειμένων

Φαίνεται, τώρα επιστρέφουν

Στην πρότερη μοριακή δομή τους, στις συνήθειές τους:

Αρνάκια πάλι τα υφάδια σκόρπια τώρα βόσκουνε

Η λύπη ώχρα, μοβ, μαύρο του πράσινου

Βάφει τις απολαύσεις –

Μεταξοσκώληκες η αγάπη στα κουκούλια

Ακρίδες η ελευθερία

Χόρτος η δόξα, η δικαιοσύνη, όλες

Εκείνες οι Ιδέες οι μεγάλες

 

Κι έχει αποδοθεί ξανά

Η λέξη θάλασσα στη θάλασσα

Στους τίτλους τέλους

 

           Ξυπνάω

 

Ξυπνάω

Όπως πάντα λίγο απορημένος, σκέφτομαι καφέ

Θα βρέξει άραγε

Κάτι τσαλακωμένο

Που πρέπει να το ξεδιπλώσω πάλι

Σκέφτομαι

Μετακινήθηκαν ξανά

Μες στο σκοτάδι οι πατρίδες, οι ιδέες, άραγε

Τι ώρα είναι, να ντυθώ να φύγω –

 

Κοιτάζω στον καθρέφτη ένοχα, θαμπώνει

Στο κομβικό σημείο

Όπου η σάρκα γίνεται σαρκίο, ψύχος η ψυχή –

 

Σκέφτομαι έφταιξα ο άνθρωπος, ας φύγω –

 

           Μένει

 

Μένει ένας κατάμαυρος

Άγραφος στίχος στο λευκό, στην ξόβεργα

Πετούμενο ετοιμοθάνατο

Σε καίρια στιγμή περιδινούμενη –