"Τι σημαίνει: Παράλογο" έγραψε ο Παύλος Μεθενίτης ("Εφημερίδα των Συντακτών"/"ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ", 11.01.26)

 ...............................................................

Τι σημαίνει: Παράλογο

έγραψε ο Παύλος Μεθενίτης  ("Εφημερίδα των Συντακτών"/"ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ", 11.01.26)

Λοιπόν, άλλο το παράλογο, το ουδέτερο του αρχαίου επιθέτου «παράλογος», και άλλο ο μεταγενέστερος όρος «παράλογο», που είναι η κατάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος δεν αναγνωρίζει σκοπό ή λογική στην ύπαρξή του, αποδε-χόμενος το άσκοπο και παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης.

«Ανοιχτοί στον διάλογο, όχι στο παράλογο» είπε τις προάλλες ο Πρωθυπουργός, θέτοντας αυτοβούλως τα όρια αυτού του διαλόγου, το σιδηρούν πλαίσιο, εντός του οποίου οι αγρότες θα πρέπει να στριμώξουν όλα τους τα αιτήματα, να τα ζουπήξουν για να χωρέσουν, αφήνοντας μοιραίως απέξω, εκτός διαλόγου, κάμποσα από δαύτα – σαν να προσπαθείς να βάλεις δέκα κιλά κοπριά σε μια πεντάκιλη σακούλα.

Και μια που μιλάμε για κοπριά, να θυμηθούμε τη συκοφαντική λάσπη που εκτοξεύει το καθεστώς στους αγρότες, προσπαθώντας να αμαυρώσει το πρόσωπό τους, να μουντζουρώσει την αγωνία και την οργή τους, μπας και τους μισήσουμε επιτέλους και τους σιχαθούμε. Κάτι που, παρ’ όλες τις εργώδεις προσπάθειες των υπουργών που αλυχτούν στα ΜΜΕ, μάλλον δεν το βλέπω να συμβαίνει. Ολες και όλοι μας δεν ξεχνάμε τους γαλάζιους αρουραίους, τους Neodimokratikus Opekepensis, που επί σειράν ετών καταβρόχθιζαν κοινοτικούς και δημόσιους πόρους, απεκκρίνοντας Φεράρι, Πόρσε και φωτογραφίες με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους.

Ομως, για τον κομματικό μηχανισμό που έχει την εξουσία, που παρασιτεί, πιο σωστά, εδώ και έξι χρόνια εις βάρος της κοινωνίας, αυτό είναι το λογικό. Το να εγκληματείς ανενόχλητος και ακαταδίωκτος, είναι το κανονικό, το νορμάλ, το λογικό, το ισχύον και το πρέπον, ενώ το να απαιτείς να πάψει επιτέλους αυτή η σιχαμένη κατάσταση, το να ζητάς δικαιοσύνη, διαφάνεια και αξιοπρέπεια, δεν βοηθά στον διάλογο, λένε – είναι κάτι παράλογο.

Παράλογο; Για να δούμε τι λέει το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας επ’ αυτού: Λοιπόν, άλλο το παράλογο, το ουδέτερο του αρχαίου επιθέτου «παράλογος» (δηλαδή αυτός που αντιβαίνει στους νόμους της λογικής) και άλλο ο μεταγενέστερος όρος «παράλογο», που είναι η κατάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος δεν αναγνωρίζει σκοπό ή λογική στην ύπαρξή του, αποδεχόμενος το άσκοπο και παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτό το παράλογο έχει πολλές συμπαραδηλώσεις: είναι καθετί που δεν ερμηνεύεται με την κοινή λογική, είναι επίσης κι εκείνο το καλλιτεχνικό και φιλοσοφικό δόγμα, λέει το Λεξικό, κατά το οποίο οι άνθρωποι ζουν απομονωμένοι σε έναν μάταιο και παράλογο κόσμο, ένα ρεύμα που εξέφρασε ο Αλμπέρ Καμί. Απότοκο αυτού του ρεύματος είναι το θέατρο του παραλόγου, (théâtre de l’absurde), ένα θεατρικό είδος όπου καταλύεται ο δεσμός ανάμεσα στις λέξεις και τις πράξεις – ο Ιονέσκο συγκαταλέγεται στους θεμελιωτές του θεάτρου του παραλόγου.

Δεν έχω αποσαφηνίσει ποιο ακριβώς παράλογο εννοούσε ο πρόεδρος της κυβερνήσεως στη δήλωσή του: αυτό που δεν είναι λογικό ή αυτό που πάει βαθύτερα, αντλώντας το νόημά του από τις υπαρξιακές αβύσσους; Ποιος ξέρει; Υποθέτω πως ο κ. Μητσοτάκης, με την ευρύτατη παιδεία του και τη βαθιά του καλλιέργεια, μάλλον το οντολογικώς παράλογο είχε στο μυαλό του, λέγοντας στους αγρότες ότι η μόνη ελπίδα που έχουν για να υπερβούν το παράλογο της ύπαρξης είναι να κάνουν διάλογο μαζί του.

Εγώ, πάντως, που δεν είμαι υψιπέτης όπως ο πρωθυπουργός της χώρας, όταν λέω «παράλογο», εννοώ αυτό που παραβιάζει τη λογική: παράλογο = παρά τον λόγον = κατά παράβασιν της λογικής. Να, το ΣΔΟΕ, ας πούμε, πηγαίνει αιφνιδίως στον Σύλλογο Θυμάτων των Τεμπών για να κάνει έλεγχο στα οικονομικά του, ενώ δεν πάει στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, που χρωστάει συνολικά 541.866.905 ευρώ. Αυτό είναι παράλογο, κατ’ εμέ.