..............................................................
έγραψε ο Νίκος Γ. Ξυδάκης ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΝΗΣΙΔΕΣ"/"ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ", 17.01.26)
Μια νέα πολιτική, ανόθευτη, απόκοσμη: εκτός του κόσμου τούτου, του σεσηπότος και άδικου. Αγιοι, γέροντες, ο οσιωθείς Καποδίστριας, η Μαρία Καρυστιανού, όλοι υπόσχονται να φωτίσουν υπερβατικούς δρόμους
Στο περιθώριο των μεγάλων διεθνών κλονισμών, στη Βενεζουέλα, στο φλεγόμενο Ιράν, στην καρδιά της Αμερικής του ICE και των πογκρόμ, οι Ελληνες νιώθουν ότι η δική τους τεκτονική λαχτάρα της Μεγάλη Κρίσης προοικονόμησε όσα ακολούθησαν, αυτά που βλέπουμε ομολογουμένως με πιο φανερή βία σήμερα: προτεκτοράτα, απαγωγές, εισβολές, απειλές, ξεσηκωμοί, διαμελισμοί.
Οι Ελληνες τώρα ζούμε ξέπνοοι εν αναμονή: τι θ’ απογίνει η Ευρώπη ως γκρεμισμένη προσδοκία, πού θα καταλήξουν οι πόλεμοι και η γενοκτονία στη γειτονιά μας, αν στην επόμενη στροφή κρύβεται κι άλλη ενεργειακή φτώχεια, ίσως μια επισιτιστική κρίση ή έκρηξη πληθωρισμού, ίσως μια φινλαδοποίηση...
Ομφάλιες οθόνες
Εν τω μεταξύ ο κόσμος εισβάλλει αέναα ορμητικός στις ομφάλιες οθόνες: η εκτέλεση της Ρενέ Γκουντ, η πολιορκία της μωρομάνας και της ντελίβερι ισπανόφωνης στα χιονισμένα προάστια, ο Μαδούρο με σαγιονάρες και πιτζάμες στα χέρια της DEA, οι ολονύχτιες συγκρούσεις στο Ιράν, το θρίλερ τηλεφώνημα του Κολομβιανού προέδρου Πέδρο με τον Τραμπ, οι απειλές επιθετικής εξαγοράς ή κατάληψης της Γριλανδίας. Ολα είναι σεκάνς από ταινίες που δεν έχουν γυριστεί, ντοκιμαντέρ με στοιχεία πραγματοποιούμενης μυθοπλασίας.
Το ποτάμι των γεγονότων ξεπερνά ήδη σε επινοήσεις και plot twist τις ταινίες. H ταινία «Anniversary» και το πιντσονικό χάος «Μια μάχη μετά την άλλη», δραματική η μία, μαύρη κωμωδία η άλλη, θα σοκάριζαν με τις προβλέψεις τους έως και πέρσι, αλλά τώρα μας σοκάρουν διότι οι φαντασίες τους, οι μυθοπλασίες, είναι πλέον στοιχεία ρεπορτάζ, είναι σχεδόν όψεις της τρέχουσας πραγματικότητας. Το «Anniversary» συμπληρώνει τις περιγραφές καταστροφής της μεσαίας τάξης, των μορφωμένων φιλελεύθερων beautiful people, καταγράφοντας την ολοσχερή καταστροφή μιας τέτοιας οικογένειας με την επέλαση ενός νέου ολοκληρωτικού πουριτανισμού με βασικό άξονα «πέραν του δεξιά και αριστερά» – οικεία διατύπωση και στα δικά μας.
Όσιος Καποδίστριας
Στα δικά μας: η εισπρακτική επιτυχία τού κατά Σμαραγδή «Καποδίστρια» και ο εν πολλοίς άγονος καβγάς που πυροδότησε προσωπικά με βάζει να αναρωτηθώ για το ποιες ανάγκες, ποιες προσδοκίες έρχεται να καλύψει μια μυθοπλαστική-αγιολογική βιογραφία. Φαίνεται ότι οι πολλές δεκάδες χιλιάδες που συρρέουν στον Καποδίστρια δεν πάνε να δουν μια ταινία, ένα έργο τέχνης ή ψυχαγωγίας, αλλά πάνε να ακούσουν μια κατήχηση, μια καλή αγγελία, να πιαστούν από ένα ένδοξο παρελθόν, έναν μεσσία που προδόθηκε και μαζί τους προδόθηκε το αθώο κοινό, ο ευκολοπίστευτος προδομένος λαός, προδομένος από πολιτικάντηδες χωρίς το θείο χάρισμα, χωρίς τη θεία φώτιση, χωρίς το φωτοστέφανο της αγιότητας. Υπό αναλογίες το ίδιο προδομένο κοινό έχει ήδη σπεύσει να ξεδιψάσει στις οθόνες με τον βίο του Αγίου Νεκταρίου και του Αγίου Παΐσιου, τους χαρισματούχους, προορατικούς και θαυματουργούς του 20ού αιώνα.
Αναδιατάσσουμε τις προσδοκίες μας, τις φαντασίες μας, τις δοξασίες μας. Η πραγματικότητα είναι σκοτεινή, πικρή κι ανάποδη. Ακόμη και ο πιο ενεργητικός και πραγματιστής, ακόμη και ο μη ευκολοπίστευτος, λυγίζει υπό το βάρος των συμβάντων και υπό το βάρος της αναδυόμενης δυστοπίας· αδυνατεί να καταλάβει, να ερμηνεύσει. Αναχωρούν όλοι, δύσπιστοι και εύπιστοι, προς το χάρισμα, το θαύμα.
Απόκοσμη πολιτική
Από μια παρόμοια αφετηρία, τη θεμιτή και δικαιολογημένη απογοήτευση για το δυσλειτουργικό σύστημα, την καρυωτακική ξεχαρβαλωμένη κιθάρα, ξαναφυτρώνει η πολιτική τάση: πέραν της Δεξιάς και της Αριστεράς, πέραν των διαχωριστικών γραμμών, ταξικών ή άλλων, ξεπροβάλλει μια νέα πολιτική, άφθαρτη, αμόλυντη, ανόθευτη, υπερφυσική, απόκοσμη. Απόκοσμη: εκτός του κόσμου τούτου, του σεσηπότος, του άδικου.
Επιστροφή στην απολεσθείσα Εδέμ της Δικαιοσύνης, της Αρμονίας, της Καθολικότητας, του προπτωτικού ανθρώπου. Ολα από την αρχή. Οι άγιοι, οι χαρισματούχοι γέροντες με προόραση διάκριση θαυματουργία, ο οσιωθείς εν κινηματογράφω Ιωάννης Καποδίστριας, η χτυπημένη από τη θανατοπολιτική μα φωτεινή Μαρία Καρυστιανού, όλοι υπόσχονται να μας επαναφέρουν ένα αγλαϊσμένο παρελθόν, να αποδιώξουν το επαχθές παρόν, να φωτίσουν υπερβατικούς δρόμους.
Με πόση τρυφερότητα, με πόση διάκριση αλλά και αμφισημία τύλιξε με τους στίχους του ο Σολωμός τους συμπατριώτες του Επτανήσιους: «Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και ηγαπημένε, / πάντοτ’ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε».
Ο κόσμος μας, ένα σπασμένο μωσαϊκό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου