"Η άλλη Αριστερά" έγραψε ο Χρήστος Λάσκος ("Εφημερίδα των Συντακτών", 16.07.24)

 ..............................................................

Η άλλη Αριστερά

 έγραψε ο Χρήστος Λάσκος  ("Εφημερίδα των Συντακτών", 16.07.24)

Στις πρόσφατες ευρωεκλογές, η όλη Αριστερά υπέστη δεινή ήττα. Ακόμα και το ΚΚΕ, που ακκίζεται ότι κέρδισε, έχασε σχεδόν 60.000 ψήφους σε σχέση με πέρσι. Η Αριστερά, λοιπόν, σε όλες της τις εκδοχές, έχασε.

Ακόμη και οι ενωτικές προσπάθειες, όπως αυτή του ΜέΡΑ25-Ανατρεπτική Οικολογική Αριστερά, απλώς διατήρησαν το ποσοστό τους. Δεν το λες και λίγο στις δεδομένες συνθήκες, αλλά σίγουρα ούτε και αρκετό.

Τα αίτια της ήττας της καθεμιάς εκδοχής είναι διαφορετικά.

Σε ό,τι αφορά την κυβερνητική Αριστερά - τη λέω έτσι και όχι ρεφορμιστική, όχι μόνο γιατί ο βίος και η πολιτεία της δεν άφησε καμιά ουσιαστική μεταρρύθμιση, αλλά, κυρίως, γιατί η διακυβέρνηση γι’ αυτήν έχει γίνει ο γνώμονας διαμόρφωσης του χαρακτήρα της - υπάρχει έντονη η αίσθηση στον λαϊκό κόσμο πως δεν έχει να περιμένει τίποτε από αυτήν. Σαν να εισπράττει επαυξημένο το «όχι» που δεν σεβάστηκε. Είναι εντελώς αναξιόπιστη. Μακάρι να ήταν ρεφορμιστική. Δεν είναι ούτε αυτό.

Σε ό,τι αφορά το ΚΚΕ, νομίζω ότι είναι κοινή πεποίθηση πως αποτελεί βασικό πυλώνα σταθερότητας. Δεν υπήρξε μάχη μεγάλης σημασίας για το κίνημα στην Ελλάδα στην οποία το «κόμμα του λαού» να μη βρέθηκε στην απέναντι πλευρά.

Τον Δεκέμβριο του 2008 ήταν ανενδοίαστα και ρητά με τις δυνάμεις της τάξης, στις πλατείες η συμβολή του, εκτός από τη διαβολή, συνίστατο στην προστασία του κτιρίου της Βουλής από τους αγριάνθρωπους προβοκάτορες.

Το σημαντικότερο: Στο δημοψήφισμα, το κορυφαίο ταξικό γεγονός της σύγχρονής μας ιστορίας, όχι μόνο δεν συστρατεύθηκε, αλλά διέδιδε εμετικές ασυναρτησίες για να χτυπήσει το κίνημα.

Και η άλλη Αριστερά;

Εδώ οι αιτίες είναι πολλές και ποικίλες. Η καχυποψία απέναντι στον κοντινότερο σύντροφο, η από παλιά κληροδοτημένη τάση για διάσπαση του ατόμου, ένας ανερμάτιστος δογματισμός, όπως, συχνά, μια εξίσου ανερμάτιστη επιλογή διαγκωνισμού «μαχητικότητας», που αδιαφορεί για τη σύνδεση με τις πραγματικές διαθέσεις της εργαζόμενης πλειοψηφίας, είναι διαχρονικές παθογένειες.

Είμαι βέβαιος ότι μια ευρεία εκλογική συμμαχία από το ΜέΡΑ25 μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την Αναμέτρηση θα είχε όχι αθροιστικά, αλλά πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα. Οι εξελίξεις στο εσωτερικό αυτής της άλλης - αντικαπιταλιστικής - Αριστεράς μπορεί, υπό όρους, να αποβούν καθοριστικές.

Οπως σημείωνε πρόσφατα ο Τάσος Παππάς, «οι πολίτες που [επιλέγουν αυτόν τον πολιτικό χώρο] είναι οι πιο δραστήριοι, οι πιο μαχητικοί, οι πιο ανυπάκουοι, είναι αυτοί που κατεβαίνουν στους δρόμους, αυτοί που αντιστέκονται στους χώρους που δραστηριοποιούνται, αυτοί που στηρίζουν τους απεργούς, αυτοί που διεκδικούν και αγωνίζονται διά της φυσικής παρουσίας τους».

Επιπλέον, θα προσέθετα, είναι αυτοί που συνεχίζουν να θεωρούν εκ των ων ουκ άνευ τη θεωρητική αναζήτηση εκεί που άλλοι κατατρύχονται από έναν εντελώς ατελέσφορο εμπειρισμό. Που επιδιώκουν να ψαύσουν μια στρατηγική του -αναγκαίου και επείγοντος- ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Είναι αυτοί που έχουν τις στενότερες σχέσεις με τη ριζοσπαστική νεολαία. Που, από την Πύλο ώς τα Τέμπη, από το Παλαιστινιακό έως το μεταναστευτικό έχουν τις πιο καθαρές θέσεις, κοινές σε όλο το φάσμα, χωρίς υποσημειώσεις και «ρεαλισμούς».

Είναι οι δυνάμεις που θεωρούν τιμή τους να υπηρετούν την ανυποχώρητη διαμαρτυρία, στοιχείο που θεωρείται από τους κυβερνήσιμους και πάντα κοστολογημένους «ρεαλιστές» η μείζων… καθυστέρησή τους - για σκεφτείτε, ωστόσο, αντί για τραγούδια διαμαρτυρίας να ακούγαμε τραγούδια κυβερνησιμότητας!

Είναι αυτοί που, όντας πραγματικά ρεαλιστές, θυμούνται πως οι μεγαλύτερες κατακτήσεις της εργατικής τάξης και των λαών κερδήθηκαν από θέσεις μαχητικής αντιπολίτευσης και όχι από θέσεις κυβέρνησης.

Θα έπρεπε, λοιπόν, το μεγαλύτερο μέρος αυτών των δυνάμεων να πορεύονται μαζί. Εχουν πολλά στοιχεία που τους συνέχουν και, ταυτόχρονα, τους διαχωρίζουν ουσιωδώς από τους υπόλοιπους.

Ομονοούν προγραμματικά σε μια πολιτική γενναίων αυξήσεων στους μισθούς, πλήρους αναπλήρωσης του χαμένου εισοδήματος και εφαρμογής αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής. Επιμένουν στη φορολόγηση όχι των υπερκερδών, αλλά των κερδών, αναγνωρίζοντας ως αντίπαλο όχι τους «ολιγάρχες», αλλά τα αφεντικά στο σύνολό τους, μεγάλα και μικρά. Επιδιώκουν τη ριζική φορολογική μεταρρύθμιση, που θα δημεύει τις περιουσίες και τις κληρονομιές πάνω από ένα επίπεδο -το έκανε ακόμη και ο Ρούσβελτ στην εποχή του. Προτείνουν τη μεγάλη ενίσχυση της δημόσιας υγείας και εκπαίδευσης με ορίζοντα την πλήρη κατάργηση των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Την ανάκτηση των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και στρατηγικού χαρακτήρα. Την κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργειας. Την απαγόρευση όλων των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας.

Απορρίπτουν τις εξορύξεις υδρογονανθράκων παντού και πάντα.

Παλεύουν για την κατεδάφιση του δολοφονικού φράχτη στον Εβρο.

Για τη δραστική μείωση των εξοπλισμών. Για τη διακοπή των σχέσεων κάθε είδους με το Ισραήλ του Νετανιάχου. Για την αποδυνάμωση και απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ. Για τη σύγκρουση με την ακραία νεοφιλελεύθερη Ε.Ε.

Δηλώνουν ρητά ότι δεν έχουν καμιά εμπιστοσύνη στη «δικαιοσύνη». Ζητούν την κατάργηση των παραστρατιωτικών μηχανισμών της αστυνομίας.

Ο κοινός βηματισμός και η δημιουργία ενός ανοιχτού δημόσιου χώρου συζήτησης και γόνιμης αντιπαράθεσης είναι και εφικτός και αναγκαίος.

Γίνεται, αρκεί να το θελήσουμε.

Mozart: piano sonata n.12 in f major k.332 / Maria João Pires (youtube, 18.12.2018)

 ...............................................................

Mozart: piano sonata n.12 in f major k.332 / Maria João Pires

1. Allegro
2. Adagio
3. Allegro assai

(youtube, 18.12.2018)

Mozart Piano Sonata No 11 A major K 331, Daniel Barenboim (youtube, 26.8.2016)

 ..............................................................

Mozart Piano Sonata No 11 A major K 331, Daniel Barenboim

I - Tema con Variazione 0:02
II - Menuetto 13:09
III - Rondo alla Turca 18:50

(youtube, 26.8.2016)

"ΒΟΤΣΑΛΑ" - ποίημα από την ποιήτρια και φίλη στο fb Μαργαρίτα Παπαμίχου (facewbook, 21.7.2024)

 ..............................................................

ΒΟΤΣΑΛΑ




Αν έχει μνήμη η θάλασσα
εδώ είναι τα κιτάπια της
άγγιξε το βράχο να δεις
γέλια εκεί
πιο πέρα το δάκρυ
ένα γοργόνι φυλάει τις γραφές
μην τα δει η ανεμελιά του καλοκαιριού
κι αλλαξοπιστήσει
πυρπολημένη γραμματοσειρά
της πέτρας το σώμα
ένα κορίτσι το πρωί με τον ήλιο αγκαλιά
μαζεύει τα κομμάτια του βράχου
όλα τα βότσαλα θα πουν την ιστορία του

Από την ποιήτρια και φίλη στο fb Μαργαρίτα Παπαμίχου (facewbook, 21.7.2024)

«Ο Γιάννης» διήγημα του Γιάννη Παλαβού (γ. 1980, Βελβεντό Κοζάνης) από τη συλλογή διηγημάτων του «Το Παιδί» (εκδ. «Νεφέλη», 2019)

 ...............................................................

·        «Ο Γιάννης» διήγημα του Γιάννη Παλαβού (γ. 1980, Βελβεντό Κοζάνης) από τη συλλογή διηγημάτων του «Το Παιδί» (εκδ. «Νεφέλη», 2019)

ΟΤΑΝ ΜΑΘΑΜΕ πριν από δυο μέρες ότι ο Γιάννης είι στο νοσοκομείο – δηλητηρίαση, λιστέρια στα μαρούλια, τον βρήκε διπλωμένο ο ταχυδρόμος –, όταν μας τηλεφώνησαν ότι είναι στην εντατική, ο νους μου, κι ο δικός μου κι όλων στο χωριό, πήγε στα ψέματά του. Και λέω όλων, γιατί κανένας – ακόμα κι οι λίγοι που τον έπαιρναν στο ψιλό, που τον έλεγαν σαλεμένο –, κανένας δεν τον αποστρεφόταν. Απεναντίας: τον καλούσαν σε τσιμπούσια και συλλείτουργα, τον πότιζαν ρακί κι άρχιζε τις ιστορίες. Ήταν λατέρνα ζωντανή, αλλά δεν ήταν ξένο σώμα. Δεν ήταν περίγελος. Ο Γιάννης ήταν ο αφηγητής, εστία με φωτιά, ο κόσμος ζέσταινε τα χέρια του. Έτσι και κάποιος τον κορόιδευε, οι υπόλοιποι έμπαιναν στη μέση. Ήταν σαν πείραγμα απαραίτητος κι αν έλειπε άλλοι έπιαναν τους άθλους του, μιμούνταν τη φωνή του. Κι εγώ που τώρα κρατώ το τιμόνι, που μόλις πέρασα τη λίμνη ανεβαίνοντας στην Κοζάνη για το Μαμάτσειο, κι η Άννα η γυναίκα μου, που δίπλα μου κοιτάζει απ’ το παράθυρο τα σταροχώραφα, σκαλίζουμε σιωπηλά τις ιστορίες του. Και θυμάμαι:  πώς κάποτε στα Λιβάδια προς το Καταφύγι, είδε νύχτα, τις Πιερίδες Μούσες και χόρεψε μαζί τους συγκαθιστό. Πώς, για να σπρώξει το αλέτρι του που ‘χε κολλήσει στις λάσπες, έτρεξε στην κορυφή του βουνού να πάρει φόρα και το αλέτρι βρέθηκε στα Ίμερα. Πώς πάλεψε σ’ ένα γκιλτζίκι, μ’ έναν  βάτραχο μισό μέτρο, τον νίκησε κι ύστερα τον έστειλε στα Γιάννενα, στην ταβέρνα ενός γνωστού του. Αλλά απ’ όλες τις ιστορίες, απ’ όλες τις φαντασίες του, ξαναπιάνω αυτή που προχθές, από το τηλεφώνημα, συνέχεια κλωθογυρίζω στο μυαλό μου. Αυτή που ‘χα ακούσει παιδί κι άκουσα έκτοτε να τη λέει και σ’ άλλα παιδιά, και στα παιδιά τα δικά μου, στην πλατεία και στην καφετέρια και στην ψησταριά. Ήμουν οχτώ χρονών και του πήγα με το κανάτι γάλα απ’ την αγελάδα μας. Καθόταν στη σάλα με το φανελάκι, μ’ έναν ξεθυμασμένο ανεμιστήρα στο πρόσωπο. Έτρωγε κεράσια από μια γαβάθα. Ήταν τότε πενηντάρης. Δε δούλευε πια, η λίμνη του ‘χε πάρει τα κτήματα. Είχε χτιστεί το φράγμα, ο Αλιάκμονας πλημμύρισε τον κάμπο. Απ’ τα εξήντα στρέμματα του είχαν μείνει δύο, στην όχθη  της λίμνης. Κάτω απ’ το νερό είχαν θαφτεί οι αγροί με το κριθάρι, ένα μικρό μαντρί και το σπίτι όπου ξεκουράζονταν οικογενειακώς όταν βράδιαζε και δεν πρόφταιναν να ανηφορίσουν στο χωριό. Όλ’ αυτά τα απαλλοτρίωσε η ΔΕΗ για το έργο. Ο Γιάννης ζούσε με τα λεφτά της αποζημίωσης. Η γυναίκα του είχε πεθάνει, ο γιος του σπούδαζε στην Αθήνα. Είχε στήσει πίσω από το πατρικό του ένα μποστάνι, τρεφόταν κυρίως με τα λαχανικά του – αυτά που τώρα, σ’ αυτή την ηλικία, δεν εννοεί να παρατήσει και τον έστειλαν στο νοσοκομείο. Έβγαζε ψιλά πουλώντας στο παζάρι κάθε Σάββατο μυρωδικά απ’ το φαράγγι – δυόσμο και μέντα, ανέβαινε και τα ‘δενε σε δροσερά ματσάκια. Για να περνάει την ώρα, πήρε ένα καλάμι και ψάρευε στην άκρη της λίμνης, στην αλάνα που ‘χε απομείνει απ’ την περιουσία του. Όπως μπήκα ν’ αφήσω το γάλα, μου δείχνει τα κεράσια και λέει: «Ξέρεις, Θανάση, πού τα βρήκα αυτά;». «Όχι», λέω και μου κάνει «Άκου να σου πω». Κι αρχίζει να διηγείται, κι όσο μιλούσε σκούπιζε τον ιδρώτα απ’ τους κροτάφους. Ψάρευε, λέει, το απόγευμα στη λίμνη, κι επειδή ο ήλιος ζάλιζε – ήταν Ιούνιος, – έπεσε να χουζουρέψει,  κι έδεσε με σπάγγο το καλάμι στον καρπό του, αν τσιμπήσει ψάρι, να τραβήξει και να τον ξυπνήσει. Κατέβασε έπειτα το καπέλο κι έγειρε στο καρεκλάκι του. Κι ούτε ξέρει πόση ώρα κοιμόταν, ο ήλιος τον είχε κάψει όταν ο σπάγγος τον έσεισε, και τραβούσε, τραβούσε δυνατά. Σηκώθηκε να τυλίξει την πετονιά, αλλά αυτή τέντωνε προς τα μέσα – πέστροφα πετσωμένη, σκέφτηκε –, τον έσερνε προς το νερό, κι ήταν η δύναμη μεγάλη. Έκανε να κόψει τον σπάγγο μα δεν πρόλαβε, το ψάρι τον τίναξε και τον πήρε μαζί του, κι αυτόν και το καλάμι, όλο και βαθύτερα. Ο Γιάννης πάσχιζε να λυθεί, πάλευε, ώσπου, όταν ξεθόλωσαν τα μάτια, κι όταν κατάφερε τον κόμπο, κατάλαβε ότι βρισκόταν μέσα στα παλιά του κτήματα, βαθιά κάτω απ’ το νερό. Και γύρω του όλα απλώνονταν όπως τα άφησε πριν από μια δεκαετία, όταν τον ανάγκασαν οι μηχανικοί να φύγει.  Όλα λούζονταν στο φως που έμπαινε  από την επιφάνεια διαθλασμένο, πλάγιο. Ελευθερώθηκε ο Γιάννης απ’ το καλάμι που ‘χε στην πετονιά του ένα ασημί γριβάδι, κι άρχισε να αιωρείται σαν αστροναύτης πάνω απ’ τα παλιά του μέρη. Κατέβηκε στο βυθό κι είδε τα αρνιά του να βόσκουν στο τριφύλλι, είδε το παράσπιτο με τα κουρτινάκια της μάνας του και τα σπαρτά να γέρνουν κατάφορτα. Πήγε κι αγκάλιασε το μουλάρι κι ύστερα γύρισε στην κερασιά του, την κερασιά που φύτεψε ο αδερφός του πατέρα του, ο αγαπημένος του θείος. Το δέντρο αυτό ο Γιάννης το φρόντιζε σαν άνθρωπο, το ξεχορτάριαζε από γύρω, του ‘φερνε λίπασμα ειδικό απ’ τη Θεσσαλονίκη, στη ρίζα του καθόταν και μάθαινε λαούτο. Και σηκώνει το βλέμμα και βλέπει κεράσια, κεράσια κατακόκκινα και ζουμερά, γιατί ήταν καλοκαίρι και ήταν στις μέρες του. Και πήδησε στον κορμό, σκαρφάλωσε στα κλαδιά κι άρχισε να κόβει, να τρώει βουλιμικά το ένα μετά το άλλο, κόκκινα και μαύρα, γεμάτα χυμούς. Κι από κοντά το γριβάδι που τον έφερε ως εδώ, αμέριμνο και παχουλό σαν σκύλος, τον κοιτούσε και τον τριγύριζε, κι ήρθε τελικά και στάθηκε δίπλα του. Με το ένα χέρι ο Γιάννης έτρωγε και με το άλλο χάιδευε το ψάρι στη ράχη που λαμπύριζε. Κι έφαγε μέχρι να φουσκώσει κι ύστερα έβαλε στην τσέπη του κεράσια, γέμισε το παντελόνι, και τα νερόφιδα που ελίσσονταν σπειροειδώς επάνω του τον χάζευαν. Κι όταν πια χόρτασε, όταν πια ξεχείλισαν οι τσέπες, έριξε μια ματιά στα κτήματα κι είπε καιρός ν’ ανέβω, πασπάτεψε το γριβάδι που κούνησε την ουρά του, μάζεψε το καλάμι που ‘χε καρφωθεί στο πηγάδι κι αναδύθηκε στην επιφάνεια. «Και τα κεράσια που βλέπεις», είπε κι έδειξε τη γαβάθα, «είναι απ’ την κερασιά κάτω απ’ τη λίμνη». Και είπε: «Άνοιξε τα χέρια σου», κι εγώ τα άνοιξα και μου γέμισε τις χούφτες κεράσια, υγρά και πορφυρά σαν νοτισμένο βελούδο. Και δεν είπα τίποτα, δεν είπα ότι τον είχα δει το πρωί στο παζάρι, εκεί που πουλούσε μυρωδικά, να τ’ αγοράζει απ’ τον πάγκο του πλανόδιου μανάβη. Και τώρα, καθώς παρκάρουμε έξω απ’ το Μαμάτσειο με τους φθαρμένους τοίχους και τους κατηφείς γιατρούς, καθώς μπαίνουμε, η Άννα κι εγώ, στο δωμάτιο όπου ξαπλώνει ο Γιάννης, τον βλέπω και δεν ξέρω τι να πω. Στην πόρτα καλησπερίζω τρεις συγχωριανούς, μια παρέα, ήρθαν κι αυτοί να τον δουν. Έπειτα χαιρετώ τον γιο του που αγρυπνά δυο εικοσιτετράωρα πλάι του, τον ρωτώ μ’ ένα νεύμα πώς είναι κι αυτός σηκώνει τους ώμους. Ο Γιάννης αναπνέει διασωληνωμένος, ορός, οξυγόνο στη μύτη, το χέρι του εξέχει απ’ το κρεβάτι λες και ξύνει το μωσαϊκό, το σώμα του σχεδόν δεν έχει όγκο κάτω απ’ το σεντόνι. Βλέπω τα μάτια του, τα σφίγγει, ύστερα τ’ ανοίγει, μας κοιτάει, αμφιβάλλω αν μας αναγνωρίζει. Το διπλανό κρεβάτι είναι άδειο, καθόμαστε και δεν μιλάμε. Τότε η Άννα σκύβει στην τσάντα της και βγάζει ένα τάπερ. Είναι γεμάτο κεράσια, τα μαζέψαμε το μεσημέρι. Πιάνω το χέρι του, ανοίγω τα δάχτυλά του και κλείνω στην παλάμη του τέσσερα πέντε, τα πιο κόκκινα. Σαν κάτι να καταλαβαίνει, στρέφει ελαφρά το κεφάλι, με κοιτάζει. Θέλω να του πω «Φυλαχτό», αλλά απλώς του χαμογελάω.  

"Τα τρία στοιχεία που απουσιάζουν στο ΠΑΣΟΚ" γράφει η Βασιλική Σιούτη (www.lifo.gr, 19.7.2024)

...............................................................

 

Τα τρία στοιχεία που απουσιάζουν στο ΠΑΣΟΚ

Μπορεί η εκλογή προέδρου να οδηγήσει σε μία δυναμική επανεκκίνηση, χωρίς λογοδοσία, προτάσεις και διαφάνεια;

γράφει η Βασιλική Σιούτη (www.lifo.gr, 19.7.2024)

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΚΛΟΓΗΣ προέδρου στο ΠΑΣΟΚ έχει τραβήξει την προσοχή, όσων τουλάχιστον δεν έχουν απογοητευτεί πλήρως από τους πολιτικούς ακόμα, και έχει προκαλέσει ένα θετικό ενδιαφέρον για όσα συμβαίνουν σε αυτό. Αν η δημόσια αντιπαράθεση διατηρηθεί σε ένα καλό επίπεδο, παραμένοντας πολιτική, χωρίς προσωπικές επιθέσεις ή οξύνσεις –και για την ώρα αυτό συμβαίνει–, τότε όλη αυτή η προσοχή και το ενδιαφέρον θα ενισχύσει συνολικά το ΠΑΣΟΚ και όποιος και αν εκλεγεί, θα βγει μάλλον κερδισμένος.

Αυτό είναι μια καλή βάση για μια προσπάθεια επανεκκίνησης, αλλά παρά την αισιοδοξία και τις προσδοκίες που γεννιούνται μετά από πολλά χρόνια, οι ελλείψεις παραμένουν πολλές και κάποιες είναι προφανείς, παρότι όλοι φέρονται σαν να μην τις αντιλαμβάνονται.

Μία από αυτές είναι η απουσία κάθε κριτικής που εξακολουθεί να υπάρχει για τις επιλογές, τις αδυναμίες και τα λάθη που έκαναν τις λαϊκές μάζες να εγκαταλείψουν το ΠΑΣΟΚ και μέχρι σήμερα να μην πείθονται να το εμπιστευτούν ξανά.

Στο ΠΑΣΟΚ επιμένουν μέχρι σήμερα ότι όλα τα δεινά ήρθαν αποκλειστικά από την οικονομική κρίση που προκάλεσε η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή και καθόλου από τη διαχείριση της κρίσης. Στην αφήγησή τους παρουσιάζονται περίπου ως θύματα που πλήρωσαν το πολιτικό κόστος χωρίς να φταίνε.

Απουσία κριτικής των λαθών του παρελθόντος

Είναι εντυπωσιακή η επιμονή των ηγετικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ τόσα χρόνια στην άρνηση της αναγνώρισης των αιτίων που τους οδήγησαν στη συρρίκνωση. Αν όμως δεν αναγνωρίσουν και δεν αναλύσουν τα λάθη τους, πώς θα πείσουν τους ψηφοφόρους που θέλουν πίσω ότι δεν θα τα ξανακάνουν; Πώς θα αποδείξουν ότι έμαθαν από τα λάθη τους όταν αρνούνται να τα παραδεχθούν;

Η διαχείριση της οικονομικής κρίσης από την τελευταία κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έπληξε ανεπανόρθωτα τα δικαιώματα των μισθωτών, των νέων, των ευάλωτων, και κανείς δεν τους ζήτησε ποτέ συγνώμη. Όλοι οι σημερινοί υποψήφιοι πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ στήριξαν τη μνημονιακή πολιτική των κυβερνήσεων Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά-Βενιζέλου, η οποία είχε πολύ συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά και εξίσου συγκεκριμένες συνέπειες.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν καταφέρνει να κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη των ευάλωτων που έχασε τότε; Η απάντηση είναι απαραίτητη για να μπορέσουν να πάνε παρακάτω. Κι όμως, αυτήν τη συζήτηση δεν την κάνει κανείς, την αποφεύγουν όλοι.

Στο ΠΑΣΟΚ επιμένουν μέχρι σήμερα ότι όλα τα δεινά ήρθαν αποκλειστικά από την οικονομική κρίση που προκάλεσε η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή και καθόλου από τη διαχείριση της κρίσης. Στην αφήγησή τους παρουσιάζονται περίπου ως θύματα που πλήρωσαν το πολιτικό κόστος χωρίς να φταίνε. Αυτή είναι επίσης μία προβληματική αφήγηση βέβαια, καθώς, πέρα από όλα τα άλλα, στην πολιτική είναι πιο ελκυστικός ο ισχυρός από αυτόν που παρουσιάζεται ως θύμα που του φταίνε οι άλλοι.

Απουσία συγκεκριμένου πολιτικού σχεδίου και προτάσεων

Εκτός από την απουσία κριτικής για το παρελθόν, απουσιάζει και ο ουσιαστικός πολιτικός διάλογος. Κανένας από τους υποψήφιους δεν κάνει τη διαφορά ταρακουνώντας τα νερά με τις θέσεις και τις προτάσεις του. Κανένας δεν έχει πολύ ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα. Αν ρωτήσει κανείς τους πολίτες που παρακολουθούν τις δηλώσεις και τις τοποθετήσεις των υποψηφίων να του πει τι θα κάνει, αν εκλεγεί ο καθένας από αυτούς, και αν ξέρουν κάποιες από τις απόψεις τους, οι περισσότεροι μάλλον θα δυσκολευτούν να απαντήσουν.

Η απουσία ξεκάθαρων και πειστικών προτάσεων δεν ισχύει στον ίδιο βαθμό για τον καθένα, όμως ισχύει για όλους περισσότερο ή λιγότερο. Κανένας τους, για παράδειγμα, δεν έχει παρουσιάσει ένα σαφές σχέδιο για το τι θα αλλάξει στο ΠΑΣΟΚ, αν κερδίσει. Όλοι λένε πάνω-κάτω γενικότητες, ότι θα το κάνουν πιο ανοιχτό, πιο συμμετοχικό, πιο δημοκρατικό, πιο συμπεριληπτικό κ.ο.κ. , αλλά κυρίως ότι θέλουν ένα «μεγάλο» ΠΑΣΟΚ που θα βρεθεί ξανά στην εξουσία. Πώς θα το κάνουν αυτό και γιατί να πειστεί ο ελληνικός λαός να τους δώσει την εξουσία δεν το λέει κανείς.

Απουσία ειλικρίνειας

Ένα άλλο χαρακτηριστικό αυτής της διαδικασίας είναι ότι μέχρι τώρα κανένας υποψήφιος, ειδικά από αυτούς που έχουν πιθανότητες να περάσουν στον δεύτερο γύρο, δεν ανοίγει τα χαρτιά του και δεν μιλάει καθαρά για το πού θέλει να πάει το κόμμα. Στο παρασκήνιο τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά, καθώς δίνονται υποσχέσεις και γίνονται συμφωνίες που δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Σχετικά με το θέμα της συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ οι περισσότεροι δίνουν πολύ θολές απαντήσεις και συχνά πέφτουν σε αντιφάσεις, ενώ αποφεύγουν να λένε τι και ποιους θα συμπεριλαμβάνει μια τέτοια προοπτική, για όσους την προωθούν. Ακόμα και υποψήφιοι που κατεβαίνουν ως εκείνοι που θα κάνουν πράξη τη σύγκλιση ή και την ένωση με τον ΣΥΡΙΖΑ, όταν ρωτούνται ευθέως, αποφεύγουν να το πουν και μιλάνε για αποφάσεις που θα λάβει η βάση, αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Έτσι ο Χάρης Δούκας π.χ. έχει πει ότι θα συνεργαζόταν ακόμα και με τον Μητσοτάκη και η Άννα Διαμαντοπούλου τώρα εμφανίζεται να μην απορρίπτει συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί το κάνουν αυτό; Το ΠΑΣΟΚ, παρά τη συρρίκνωσή του την προηγούμενη δεκαετία, παραμένει ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα και διαθέτει εντός του και τις δύο βασικές τάσεις. Όσοι θέλουν να περάσουν στον δεύτερο γύρο διεκδικούν την ψήφο και των αντι-ΣΥΡΙΖΑ και των φιλο-ΣΥΡΙΖΑ μελών και η σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ζήτημα που θα παίξει ρόλο. Τα μέλη του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, χρειάζεται να έχουν απέναντί τους πιο ξεκάθαρους και ειλικρινείς υποψήφιους οι οποίοι θα τους πουν πριν από την κάλπη τι θα κάνουν μετά.

Krystian Zimerman plays Mozart Sonata No. 10 in C Major, K 330 (Complete) (youtube, 22.4.2013)

 ...............................................................

Krystian Zimerman plays Mozart Sonata No. 10 in C Major, K 330 (Complete)

1. Allegro moderato 0:03 

2. Andante cantabile 7:00 

3. Allegretto 14:16

(youtube, 22.4.2013)

"Κεντρώα τεχνοκρατία ως «σοσιαλδημοκρατία»" γράφει ο Νικόλας Σεβαστάκης (www.lifo.gr, 18.7.2024)

 ...............................................................

Κεντρώα τεχνοκρατία ως «σοσιαλδημοκρατία»

Παρά την ανανεωτική φιλοδοξία του, ο κεντρώος τεχνοκρατικός παραινετικός λόγος εκφράζει απλώς μια συμμαχία συντηρητικών προνομίων της θέσης, της γνώσης και του πλούτου.

γράφει ο Νικόλας Σεβαστάκης (www.lifo.gr, 18.7.2024)

ΕΧΟΝΤΑΣ ΔΙΑΤΡΕΞΕΙ ΑΠΟΨΕΙΣ και σχόλια ενός κόσμου που φαίνεται να δείχνει ενθουσιασμό με την υποψηφιότητα της Άννας Διαμαντοπούλου για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, μένω με μια παράξενη εντύπωση. Πολλοί/-ές αντιλαμβάνονται ως μεταρρυθμιστικό ή και προοδευτικό «σπάσιμο αυγών» κάποια, τουλάχιστον αμφιλεγόμενα αν όχι μάλλον ανατριχιαστικά, πράγματα. Λόγου χάρη:

1. Και άλλη επέκταση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης προς τα άνω ή την εξαήμερη εργασία αντί της τετραήμερης και δίχως μείωση αποδοχών απασχόλησης, που είναι πλέον βασικό σημείο αναφοράς όλων σχεδόν των σοβαρών ερευνών και σχεδίων για τους πολίτες-εργαζόμενους, την οικολογική ανθεκτικότητα και το συλλογικό ευ ζην.

2. Διάφορα μεγαλεπήβολα σχήματα που η κατάληξή τους είναι τελικά κοινωνίες τουριστών και προνομιούχων digital nomads που «ζουν το όνειρό τους» ενώ η πλειοψηφία των κατοίκων στις περισσότερες γειτονιές βιώνει υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής της.

Θεωρούν κουλτούρα αριστείας την εμπέδωση του ανταγωνιστικού-ωφελιμιστικού πνεύματος προσοντοθηρίας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, μαγεμένοι από τα ψηφιακά νηπιαγωγεία και τις υπόλοιπες εκδοχές μιας εκπαίδευσης στην υπηρεσία των λογισμικών.

3. Κάθε είδους φορολογική και χωροταξική διευκόλυνση των εταιρειών της Big Tech ή των real estate εξαγορών και εξευγενισμών. Χαιρετίζεται η λεγόμενη «τέταρτη βιομηχανική επανάσταση» χωρίς προηγουμένως να έχει ληφθεί κάποια ουσιαστική μέριμνα για τα πνευματικά δικαιώματα και την εξασφάλισή τους, για τις θέσεις εργασίας και το ύψος των μισθών αλλά και για τους υπαρξιακούς, ψυχολογικούς και πολιτισμικούς κινδύνους που φέρει μαζί της η απερίσκεπτη εισαγωγή της Τεχνητής Νοημοσύνης (στην εκπαίδευση, στη δημοσιογραφία και αλλού).

4. Θεωρούν κουλτούρα αριστείας την εμπέδωση του ανταγωνιστικού-ωφελιμιστικού πνεύματος προσοντοθηρίας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, μαγεμένοι από τα ψηφιακά νηπιαγωγεία και τις υπόλοιπες εκδοχές μιας εκπαίδευσης στην υπηρεσία των λογισμικών.

5. Έχουν σαφή προτίμηση για ένα συρρικνωμένο και «στοχευμένο» κοινωνικό κράτος ως μεικτό σχήμα δημόσιου-ιδιωτικού με επωφελούμενους και μαθητευόμενους/επανακαταρτιζόμενους ή επιδοτούμενους, όχι με πρόσωπα τα οποία διαθέτουν ηθική ακεραιότητα και εργασιακή αξιοπρέπεια. Η εμφύτευση ιδιωτικοοικονομικών μεθόδων μάνατζμεντ σε κάθε δημόσιο θεσμό επιδοκιμάζεται ως χειραφέτηση από τη φθαρμένη δημοσιοϋπαλληλική γραφειοκρατία. Η εργοδοτική αυθαιρεσία και το όνειδος των ταπεινωτικών σχέσεων εξάρτησης δεν προκαλούν κανέναν αποτροπιασμό.

6. Εκφράζουν σχεδόν πάντα απέχθεια για κάθε συνδικαλιστική ή όποια άλλη οργανωμένη έκφραση διεκδίκησης. Έχοντας ως δικαιολογία τις πραγματικά διεφθαρμένες πελατειακές/συντεχνιακές πρακτικές ενός ορισμένου συνδικαλισμού της Μεταπολίτευσης, συμπεραίνουν πως η κοινωνική ειρήνη προκύπτει μόνο από μια διαρκή υποχρέωση… συναίνεσης του πολίτη σε κυβερνητικές αποφάσεις και νομοθετικές πρωτοβουλίες. Απορρίπτοντας κάποια αντιδημοκρατικά παραπροϊόντα της κινηματικής κουλτούρας, έχουν φτάσει στην ξινή περιφρόνηση για κάθε έκφραση κινημάτων και «εξωθεσμικής» κοινωνικής ενεργοποίησης.

Όλα τα παραπάνω μπορεί να δει κανείς πως βρίσκονται στους αντίποδες μιας πραγματικής σκέψης για τις κρίσεις της εποχής μας. Μοιάζουν περισσότερο με επιβιώσεις και παραλλαγές στο τέλος του εικοστού αιώνα και στις αυταπάτες μιας ευεργετικής για όλους φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Δεν έχουν σχέση με μια νέα δημόσια φιλοσοφία για το κοινό καλό, ούτε συνδέονται με τα επείγοντα της ριζοσπαστικής αναθεώρησης του μοντέλου κοινωνικής ευημερίας. Σπεύδουν απλώς να αναβιώσουν στη φαντασία τους τις ευκαιρίες, τη γλώσσα και τα σύμβολα μιας εξιδανικευμένης «χρυσής εποχής».

Το 2024, ωστόσο, δεν χρειαζόμαστε έναν επαναφορτισμένο «μπλερισμό», ούτε τις ρητορικές υποσχέσεις των ‘90s. Αν η δεκαετία της μνημονιακής χρεοκοπίας και έπειτα τα χρόνια της συριζαϊκής διακυβέρνησης έφεραν μαζί τους τα δικά τους ηθικά και πολιτικά τραύματα, η «μητσοτακική» υβριδική κεντροδεξιά δοκιμάζει πλέον κάτι άλλο: να δεσμεύσει εκ προοιμίου το πεδίο της διακυβέρνησης προωθώντας ομοιόμορφες πολιτικές και συγγενή μέχρι ταυτίσεως προγράμματα. Πώς; Παίζοντας πάντα με το φετίχ μιας μεγεθυμένης μεσαίας τάξης, με τα συναισθήματα πικρίας και θυμού από πράξεις και λόγια μέσα στην ελληνική αριστερά, με την κόπωση πολλών πολιτών από τις λυρικές μεγαλοστομίες που δεν βοήθησαν πολιτικά μια δικαιότερη και πιο ανθρώπινη ζωή. Έτσι, ο λεγόμενος σοβαρός κεντρώος τεχνοκρατικός λόγος εμφανίζεται ως μοναδικός λόγος κυβερνησιμότητας. Εκμεταλλεύεται τις ανεπάρκειες, τις αποτυχίες, την ιδεολογική ατροφία και τα τοξικά πρόσωπα που συναντάμε σε διάφορες τοποθεσίες της κεντροαριστεράς και της αριστεράς.

Παρά την ανανεωτική φιλοδοξία του, ωστόσο, αυτός ο κεντρώος τεχνοκρατικός παραινετικός λόγος εκφράζει απλώς μια συμμαχία συντηρητικών προνομίων της θέσης, της γνώσης και του πλούτου. Είναι μια φιλοσοφία για υψηλούς αξιωματούχους του κράτους, επιτελείς του επιχειρείν και την ανώτερη, παγκοσμιοποιημένη μερίδα της μεσαίας τάξης και των seniors. Η πιο κεντροαριστερή του έκφανση έχει κάποιες πολιτισμικές και πολιτικές διαφορές από τη φιλελεύθερη δεξιά, όχι όμως τόσες ώστε να δικαιολογείται η αυτόνομη πολιτική έκφραση μιας τέτοιας τεχνοκρατικής συνιστώσας. Όσο, ωστόσο, δεν δημιουργείται μια άλλη διανοητική και κοινωνική συμμαχία, ένα αντίπαλο μέτωπο με τη δική του, αυτόνομη λογική διακυβέρνησης (πέρα από τη συντηρητική «κυβερνησιμότητα»), τόσο θα επανακάμπτουν εξαντλημένα σχήματα ιδεολογίας και οι φυσιογνωμίες που τα ενσαρκώνουν. Και εδώ κάπου βρισκόμαστε σήμερα, με την αμηχανία, την παραζάλη και τις αναβιώσεις, κυρίως όμως με τη συνδρομή του φόβου για το χειρότερο. Και ο φόβος για το χειρότερο είναι ο αιώνιος ψυχολογικός ρυθμιστής μιας κοινωνίας μετριασμένων και ηττημένων προσδοκιών.

"Ζουν ανάμεσά μας" έγραψε η Πέπη Ρηγοπούλου ("Εφημερίδα των Συντακτών", 17.07.24)

 ...............................................................

Ζουν ανάμεσά μας

έγραψε η Πέπη Ρηγοπούλου ("Εφημερίδα των Συντακτών", 17.07.24) 

Ζουν ανάμεσά μας. Πετεινά του ουρανού που δεν μερίμνησαν για το αύριο. Δεν ανέλαβαν δηλαδή δημόσια έργα με μιζέριες στα υλικά για να βγουν οι μίζες. Δεν δούλεψαν με φαντ για να αρπάξουν το σπίτι του άλλου. Δεν κατάφεραν να γίνουν αυτοδημιούργητοι εκατομμυριούχοι πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες (αν και στις μέρες μας η έκφραση αυτή πάσχει λόγω της προϊούσας εξαφάνισης των φυκιών). Δεν μπήκαν στον εύκολο δρόμο της βίας εναντίον των αδυνάτων. Δεν αποδέχτηκαν την οικογενειακή κληρονομιά που έγινε με αδικίες και τη μοίρασαν σε όσους είχαν ανάγκη.

Ενα πράγμα που διατηρούν στο ακέραιο είναι η αξιοπρέπειά τους. Τα ρούχα που τους απομένουν από τους παλαιούς καιρούς τα ισιώνουν με κατάνυξη κάθε βράδυ στο πρόχειρο ή σταθερό κατάλυμά τους ή ακόμα, όταν η τύχη το προστάζει, και κάτω από τους φιλόξενους ουρανούς. Τα λίγα αντικείμενα που έχουν συλλέξει από την παλιά τους ζωή τα κουβαλούν σε πλαστικές σακούλες που τις διαλέγουν με φωτεινά χρώματα. Οταν δεν έχουν χάσει τη μορφή τους με τα χρόνια, και αυτό μπορεί να συμβεί ανεξαρτήτως καταγωγής και κοινωνικής τάξης, διατηρούν όσο μπορούν τα μαλλιά τους, είναι η περηφάνια τους.

Ζώντας χωρίς να έχουν ζητήσει την ένταξή τους σε δομές, κάτι που όσο και να πεις δείχνει μια ματαίωση, έχουν αναπτύξει αυτοί οι ποιητές της ζωής μια ευαισθησία απέναντι στις προθέσεις του άλλου. Ετσι, ένας χώρος στον οποίο βρίσκουν καταφύγιο είναι τα νεκροταφεία. Ομως κι εκεί δεν πάνε απροετοίμαστοι. Πρέπει να έχουν κάτι να δείξουν. Να έχουν μια ταυτότητα. Από τους παλιούς καιρούς. Την οποία τότε που υπήρχαν και έγραφαν ποίηση ή έπαιζαν στο θέατρο δεν τη χρειάζονταν. Τώρα γίνεται το διαβατήριό τους. Να πώς με λένε. Να τι κάνω ή τι έκανα κάποτε. Η θλίψη κάνει πιο μαλακούς τους ανθρώπους.

Ετσι, στο όνομα μιας μνήμης, που δεν είναι απαραίτητο να είναι η μνήμη η σωστή, πλησιάζουν την ομήγυρή που κάθε τόσο καταφθάνει για να αποχαιρετήσει ακόμα έναν νεκρό. Και εκείνη τους δέχεται. Και πορεύονται για λίγο μαζί. Σαν μια τομή στον χρόνο. Πίνουν τον καφέ και το κονιάκ και κάποτε συνεχίζουν εκεί κοντά σε κάποιο μαγαζί με ψαρόσουπα. Πλήρες γεύμα για σήμερα. Τι γλυκύτητα στο πρόσωπό του. Γιατί αυτή τη σούπα τη μοιράζεται συζητώντας για την ποίηση, για τις τέχνες. Είναι παράξενο, αλλά αν μπεις σε αυτούς τους κόσμους κάποτε, ποτέ δεν βγαίνεις. Και πάντα έχεις να προσφέρεις στη συζήτηση κάτι απ’ όλα όσα κάποτε έζησες κι εσύ. Κάτι απ’ όσα έχεις διαβάσει. Κάτι απ’ όσα έχεις κρυφοκοιτάξει από τη γωνιά ενός θερινού σινεμά όταν πέφτει το σκοτάδι και οι μορφές των ανθρώπων στην οθόνη όλο και μεγαλώνουν. Ολο και γεμίζουν με νέες ιστορίες, τις ιστορίες σου.

Μικρό γενέθλιο αφιέρωμα στον ποιητή Νίκο Καρούζο (17.7.1926-28.9.1990) - Από το βιβλίο της συντρόφου του ποιητή Εύας Μπέη "Με τον Νίκο Καρούζο-Ημερολόγιο" (εκδ. Loggia, Νοέμβριος 2021)

.............................................................

"...Νέοι άνθρωποι με πλησιάζουν πάλι και με ρωτούν για τον Νίκο Καρούζο. Αρκετοί πια αισθάνονται πως η ποίησή του άμεσα τους αφορά και καταφεύγουν σ' αυτήν. Τώρα τελευταία μια ομάδα εικοσιπεντάρηδων του Πολυτεχνείου, με πολλές ανησυχίες, ετοιμάζονται να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του και με πλησίασαν. Για κάποια χρόνια σαν να έπεφτε απάνω του μια σκιά. Η "υλοφροσύνη" των τελευταίων δεκαετιών, η απλοϊκή εμπιστοσύνη στην παντοδυναμία της επιστήμης, η αβάσιμη αισιοδοξία που μας χαρακτηρίζει σαν λαό, κι αυτή η αίσθηση του "βέλους της προόδου" που ενδιαφερόταν μόνο για στόχους, δεν εναρμονίζονταν με το "δυσοίωνο" της ποιητικής ιδιοσυγκρασίας του. Ο Νίκος Καρούζος έζησε κι έγραψε - εν μέρει εκ πεποιθήσεως, εν μέρει λόγω συνθηκών - σε πλήρη ακτημοσύνη, στην πιο ακραία οικονομική φρίκη, αποκτώντας μια αξιοθαύμαστη αυτάρκεια. Όχι αναίμακτα, βέβαια. Κι όταν γράφει : θα συνεχίσω την ποίηση μονάχα για πλάκα,* σίγουρα δεν πρόκειται για ευφυολόγημα, αλλά για άγριο υπαρξιακό στρίμωγμα. Τον έθλιβε η αντιμετώπιση της τέχνης σαν ρηχή διασκέδαση ή σαν στείρα περιπλάνηση σε ιδιωτικά ναρκοπέδια' τον έθλιβε η απώλεια του συλλογικού βιώματος, η χαμένη ενότητα του ατόμου με τον κόσμο, με τον εαυτό του..."

*Σημ.: "Ora et labora", Νίκος Καρούζος, τομ. Β', σελ.26.

Από το βιβλίο της συντρόφου του ποιητή Εύας Μπέη "Με τον Νίκο Καρούζο-Ημερολόγιο" (εκδ. Loggia, Νοέμβριος 2021)

 

Νίκος Καρούζος (17.7.1926-28.9.1990)

Mozart : piano sonata no. 9 in A minor K.310. Anthony Newman - fortepiano (youtube, 12.7.2015)

 ...............................................................

Mozart : piano sonata no. 9 in A minor K.310. Anthony Newman - fortepiano

1. Allegro maestoso - 00:00

2. Andante cantabile con espressione - 5:12

3. Presto - 13:48

(youtube, 12.7.2015)

"...Ευχαριστώ" μόνο... Να είσαι πάντα καλά κορίτσι, γυναίκα, μητέρα, γιαγιά !!!" Από τη φίλη στο fb Λίτσα Λεώνη (facebook, 15.7.2024)

 ..............................................................

Από τον Δάσκαλο Πολυνείκη Τριγάζη, του οποίου την θαυμάσια αυτή ανάρτηση διέγραψε το fb.

"Περνάει ο χρόνος λες... Κοιτάζεις το σώμα σου... Είσαι σε πόλεμο μέσα σου... Μην φοβάσαι, μην ντρέπεσαι, έτσι είναι ο χρόνος... Κοίτα στον καθρέπτη σου... Τι βλέπεις ; Όχι όχι δεν βλέπεις μια ζαρωμένη κοιλιά... Άγγιξε την... Έχει γεννήσει ζωή... Βλέπεις; Θυμάσαι; Όχι δεν βλέπεις ένα πεσμένο στήθος, όχι... Xάιδεψε το, έχει ποτίσει με γάλα την ζωή που γέννησες και την έχει συντηρήσει... Δεν βλέπεις δυο ζαρωμένα χέρια... Όχι... Άνοιξε τα... Κάποτε ήταν η πιο γλυκιά και ζεστή αγκαλιά... Kάποτε εκεί μέσα ζούσε ο κόσμος όλος, θυμάσαι;; Μην δακρύσεις ποτέ για το παρελθόν... Φίλιωσε με τον εχθρό που έχεις μέσα σου... Να είσαι ευγνώμων για ότι το σώμα σου πρόσφερε στην ζωή... Ποια θάλασσα σε έχει φοβίσει μέχρι τώρα για να σε φοβίσει ο χρόνος;; Έχεις δημιουργήσει εσύ... Είσαι ένας μικρός θεός... Τι να σε φοβίσει;; Ένα ευχαριστώ μόνο σου οφείλει ο χρόνος, που τον έκανες ομορφότερο στα άτομα που αγάπησες !!! "Ευχαριστώ" μόνο...

Να είσαι πάντα καλά κορίτσι, γυναίκα, μητέρα, γιαγιά !!!"

Mozart's Sonata No.8 in A minor. Performance by Murray Perahia (youtube, 31.3.2023)

 ...............................................................

Mozart's Sonata No.8 in A minor. Performance by Murray Perahia

(youtube, 31.3.2023)

00:00 Allegro maestoso

05:55 Andante cantabile con espressione

15:30 Presto

Mozart : piano sonata n.7 in ck. 309 / Maria Joao Pires (Deutsche Grammophon, 01 Sep 2006, youtube, 8.12.2018)

 ...............................................................

Mozart : piano sonata n.7 in ck. 309 / Maria Joao Pires

(Deutsche Grammophon, 01 Sep 2006, youtube, 8.12.2018)

1. Allegro con spirito 

2. Andante, un poco adagio 

3. Rondeau (Allegretto grazioso)

W.A.Mozart Piano Sonata No.6 in D major, K.284 Piano, Minhae Lee (12.12.2016 - youtube: 12.1.2017)

 ...............................................................

W.A.Mozart Piano Sonata No.6 in D major, K.284 Piano, Minhae Lee

Allegro

Rondeau en Polonaise: Andante

Tema con Variazioni

(12.12.2016 - youtube: 12.1.2017)

"Χωρίς εσένα στον ιδανικό απελπισμένο" μικρό γενέθλιο αφιέρωμα στον ποιητή Νάνο Βαλαωρίτη (5.7.1921 - 12.9.2019)

...............................................................

Νάνος Βαλαωρίτης (5.7.1921 - 12.9.2019)

"Χωρίς εσένα

στον ιδανικό απελπισμένο"



Σακατεμένοι έρωτες το ηλιοβασίλεμα
ραγισμένες καρδιές χωρισμοί σπαρακτικοί
τραγικοί αποχαιρετισμοί, όνειρα τσακισμένα

απόπειρες αυτοκτονίας, οι ευτυχισμένες
στιγμές απομακρύνονται με πλοίο
ρίχνοντας γράμματα στη θάλασσα

τινάζοντας μαντίλια αποχαιρετιστήρια
συνοφρυωμένος ουρανός, αφόρητη μοναξιά
θα πεθάνουν χωρίς εσένα ένα πλήθος

άνθρωποι που ξυπνάνε για μιαν ακόμα
μελαγχολική αυγή χωρίς επαύριο
χαμένες ευκαιρίες πρόσωπα που σβήνουν

από την παγωμένη μνήμη σαν να μην
υπήρξαν ποτέ έξω απ’ το ψυγείο
αβάσταχτη πλήξη χωρίς εσένα

όταν άνοιξε η πόρτα του ταξί ήξερα
πως θα σε χάσω για πάντα
πήδηξες μέσα βιαστικά αθλητική
με βαλίτσα και αδιάβροχο

χωρίς κανένα χαμόγελο συμπόνιας
πόσες ακόμα βραδιές εβδομάδες μήνες
θα υπάρχω χωρίς εσένα
μ’ ένα μάτσο βιολέτες για παρηγοριά

ήσουν η προτελευταία ελπίδα μου
και τώρα την έχασα κι αυτή
είμαι μια μπάλα αδέσποτη που κυλάει
στο διαδίκτυο του μικρού συμφέροντος

σακατεμένοι ήρωες το ηλιοβασίλεμα
σκοτωμένος ουρανός μολυβένια θάλασσα
αμυδρές ανταύγειες προσώπων στα νερά

άγαλμα γυναικείο χωρίς
μνήμη με μάτια τυφλά
δεν κοιτάζει πουθενά
δεν βλέπει τίποτα

ένα δέντρο σαλεύει δεν ξέρει να μιλήσει
αμύθητα χαμένα πλούτη στην Ασία
γιατί να πεθάνει τόσο νέος
ο ωραίος ανήσυχος κατακτητής

μια μαύρη σελήνη μεσουρανεί
το τοπίο έχει αναληφθεί
μια τεράστια γομολάστιχα
έσβησε μες στην ομίχλη τα παιδιά

χωρίς εσένα τίποτα δεν υπάρχει
στον ανοίκειο κόσμο εδώ κάτω όλα είναι ξένα
χωρίς εσένα δεν θα μπορέσω να πεθάνω
ούτε να ξαναγράψω μια γραμμή

τι αγιάτρευτη θλίψη τι καημός
τι σπαραξικάρδια ατυχία
χωρίς εσένα χωρίς εμένα
χωρίς κανέναν

Mozart - Piano Sonata No.5, K.283 [Ingrid Haebler] (youtube, 21.8.2020)

 ...............................................................

Mozart - Piano Sonata No.5, K.283 [Ingrid Haebler]

Piano Sonata No. 5 in G major, K.283 (189h)


1. Allegro (0:00)

2. Andante (4:20)

3. Presto (9:41)


Ingrid Haebler, piano

(youtube, 21.8.2020)

"Η μισή ζωή..., ο μισός δρόμος,,,, το άλλο σου μισό..." Από τον "Προφήτη" του Χαλίλ Γκιμπράν (6.1.1883 - 10.4. 1931) και τον συγγραφέα και φίλο στο fb Κώστα Αρκουδέα (facebook, 3.7.2024)

 .............................................................

                    Χαλίλ Γκιμπράν (6.1.1883 - 10.4. 1931)

Μην δεχτείς μισές λύσεις
Μην πιστεύεις μισές αλήθειες
Μην ονειρεύεσαι μισά όνειρα
Μην φαντασιώνεσαι μισές ελπίδες
Μισό ποτό δεν θα σε ξεδιψάσει
Μισό γεύμα δεν θα χορτάσει την πείνα σου
Μισός δρόμος δεν θα σε βγάλει πουθενά
Μισή ιδέα δεν θα σου φέρει αποτέλεσμα
Το άλλο σου μισό δεν είναι αυτό που αγαπάς
Είσαι εσύ σε μια άλλη εποχή αλλά στον ίδιο χώρο
Είσαι εσύ όταν δεν είσαι εσύ
Μισή ζωή είναι μια ζωή που δεν έζησες
Μια λέξη που δεν έχεις πει
Ένα χαμόγελο που ανέβαλες
Μια αγάπη που δεν είχες
Μια φιλία που δεν ήξερες
Να φτάνεις και να μην φτάνεις
Δουλειά και όχι δουλειά
Να πηγαίνεις μόνο για να λείπεις
Τι σε κάνει ξένο σε αυτούς που είναι πιο κοντά σου
και είναι ξένοι για σένα
Το μισό είναι μια στιγμή ανικανότητας
Αλλά είσαι ικανός γιατί δεν είσαι μισή ύπαρξη
Είσαι κάποιος που υπάρχει για να ζεις μια ζωή που δεν είναι μισή.




Χαλίλ Γκιμπράν: Ο Προφήτης

ελεύθερη απόδοση από Philo Thoughts

   

                                     πίνακας Anna Ancher

Από τον συγγραφέα και φίλο στο fb Κώστα Αρκουδέα (facebook, 3.7.2024)

"ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΦΚΑ" Γενέθλιο αφιέρωμα από τη φίλη στο fb Gianna Vlachou (facebook, 3.7.2024)

 ...............................................................

                 (Franz Kafka, 3.7.1883 -3.6.1924)

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΦΚΑ*

Έρχεται πάλι καλοκαιριάτικα
αυτός ο Φρανς Κάφκα.
Κάθεται. Παίζουμε σκάκι.
Πίνουμε γάλα
–που πολύ ταιριάζει
με τα μαύρα ρούχα–
Λέμε αστεία και γελάμε.
Έχει ένα σιδερένιο βήχα
που με αναστατώνει.
Βγάζει το παλτό
και με ρωτάει για σένα.
Του εξηγώ
ότι κοιμάσαι δίπλα.
Συνεχίζουμε.
Τα ξημερώματα φεύγει,
παίρνοντας μαζί του
το μισό δωμάτιο
–όπως πάντα με κερδίζει.

Γιάννης Κοντός ("Τα οστά",1982)

.................


Η γκρίζα μπλούζα που μου χάρισαν
που μου την έφεραν από την Πράγα
έχει μια στάμπα στο στήθος
γράφει τ’όνομα σου, Φράντς Κάφκα.
Μια μπλούζα της αράδας
για κουλτουριάρηδες τουρίστες.
Όμως μ’αρέσει κάποτε
να τη φορώ κατάσαρκα
σαν είμαι μόνος.
Είναι το γκρίζο που μου πάει.
Γκρίζο της θλίψης και της ερημιάς
Που τόσο ένιωθες Εσύ.


Γιώργης Παυλόπουλος («Η γκρίζα μπλούζα» Πού είναι τα πουλιά; 2004)

....................



Ο Φραντς Κάφκα ζούσε
σ’ ένα μεγάλο υγρό δωμάτιο
στρωμένο μ‘ ένα βρόμικο παλιό χαλί.
Πού και πού διέτρεχε το χαλί
ένας μεγάλος γκρίζος ποντικός.
Ο πόντικας αυτός,
έλεγε συχνά ο Φραντς,
ο πόντικας αυτός,
είναι η αγαπημένη μου κι εγώ.


Μίλτος Σαχτούρης ("Εκτοπλάσματα" Στιγμή 1986)

*Σημείωση: από τη φίλη στο fb Gianna Vlachou (facebook, 3.7.2024)

Mozart : Piano Sonata No.4 in Eb major, K.282 [Mitsuko Uchida] (youtube, 12.5.2021]

...............................................................

 

Mozart : Piano Sonata No.4 in Eb major, K.282 [Mitsuko Uchida]

(youtube, 12.5.2021]

I. Adagio (00:00​)
II. Menuetto 1 & 2 (5:51)
III. Allegro (9:48)


Piano: Mitsuko Uchida 

"Τι να μου κάνει η σταλαγματιά" Ποίηση: Νίκος Γκάτσος ("Αμοργός") / Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις / Τραγούδι : Μαρία Φαραντούρη

 ..............................................................

Τι να μου κάνει η σταλαγματιά



Ποίηση: Νίκος Γκάτσος  ("Αμοργός")

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις 
Τραγούδι : Μαρία Φαραντούρη  





Τι να μου κάνει η σταλαγματιά που λάμπει στο μέτωπο σου; 

Το ξέρω στα χείλη σου έγραψε ο κεραυνός το όνομα του 

Το ξέρω μέσα στα μάτια σου έχτισε ένας αϊτός τη φωλιά του 

Μα εδώ στην όχτη την υγρή 

Μόνο ένας δρόμος υπάρχει 

Μόνο ένας δρόμος απατηλός 

Που πρέπει να τον περάσεις 

Πρέπει στο αίμα να βουτηχτείς 

Πριν ο καιρός σε προφτάσει 

Και να διαβείς αντίπερα 

Να ξαναβρείς τους συντρόφους σου 

Άνθη 

Πουλιά 

Ελάφια

Τι να μου κάνει η σταλαγματιά .............. ....................


Άνθη

Πουλιά

Ελάφια

Να βρεις μιαν άλλη θάλασσα

Μιαν άλλη απαλοσύνη.

(youtube, 26.12.2011)