"Αχ Ευρώπη - Η ακροδεξιά ρητορική είναι πλέον η νέα lingua franca της Δύσης." γράφει ο Δημήτρης Πολιτάκης (www.lifo.gr, 19.10.2026)

 ..............................................................

Αχ Ευρώπη

Η ακροδεξιά ρητορική είναι πλέον η νέα lingua franca της Δύσης.

         γράφει ο Δημήτρης Πολιτάκης (www.lifo.gr, 19.10.2026)

ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΟΤΙ σε λίγο δεν θα ξέρουμε τι μας γίνεται (ή από πού μας ήρθε), μάλλον όμως κάτι τέτοιο έχει ήδη συμβεί. Η ακροδεξιά ρητορική μοιάζει να είναι πλέον η νέα lingua franca της επίσημης Δύσης. «Η μετανάστευση ανθρώπων από έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο, ανθρώπων με μίσος στην καρδιά τους, έχει καταστρέψει αυτή τη χώρα που κάποτε ήταν μεγάλη», έκραξε χθες ο Τραμπ, σχολιάζοντας τα γεγονότα στη Γαλλία. «Κλείστε τα σύνορά σας και πάρτε τον έλεγχο, πριν να είναι πολύ αργά!». Μπορούμε άνετα να φανταστούμε πλήθη Ευρωπαίων, και Ελλήνων, να βάζουν «καρδούλα» στις δηλώσεις του.

Από το δικό του μετερίζι, ο «Τραμπ του φτωχού» Άδωνις Γεωργιάδης δήλωνε χθες, με σπαραγμό ψυχής και επιμνημόσυνο τόνο, ότι «η υπέροχη Χώρα που λέγεται Γαλλία δεν υπάρχει πλέον όπως την ξέραμε. Μία σύμμειξη μεταναστών διαφόρων γενεών, με τους ακροαριστερούς τους συμμάχους έχουν εξεγερθεί εδώ και μέρες, καταστρέφοντας την και εξευτελίζοντας την». Ο ίδιος ο άμεσα ενδιαφερόμενος, ο Πρόεδρος Μακρόν, δήλωσε στο χθεσινό έκτακτο διάγγελμά του ότι νιώθει «θυμό και ντροπή» για την «άνευ προηγουμένου βία» και για ομάδες «ακροαριστερών ταραχοποιών», στις οποίες έχουν προσχωρήσει πολλοί «παραβατικοί».

Και στο βάθος ο μπαμπούλας της Λεπέν. Που αν βγει στις επερχόμενες εκλογές, δεν θα φταίει η κατάντια των θεσμών, δεν θα φταίει η νεοφιλελεύθερη διαχείριση, δεν θα φταίει η μισαλλοδοξία που εξαπλώνεται σαν τη γάγγραινα με τις ευλογίες των κρατούντων, θα φταίνε τα «μπάχαλα», η «ανομία», οι «ισλαμιστές».

Ο Μακρόν δεν επιτρεπόταν να το θέσει έτσι, πολλοί άλλοι «κεντρώοι» το λένε ευθαρσώς από την πρώτη μέρα που ξεκίνησαν οι μεγάλες κινητοποιήσεις στη Γαλλία (αλλά και αλλού): Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Πρόκειται ακριβώς για μια ανόσια «σύμμειξη» (όπως είπε και ο Έλληνας υπουργός Υγείας) αριστεριστών, ισλαμιστών, «παραβατικών» και μεταναστών (δηλαδή σκουρόχρωμων «ξένων», ασχέτως αν πρόκειται για Γάλλους τρίτης και τέταρτης γενιάς), που δεν μπορούν να «αφομοιωθούν» και μέσα στην αναμπουμπούλα βρήκαν την ευκαιρία να απελευθερώσουν τα πρωτόγονα ένστικτά τους.

Θα μπορούσε πάντως να πει κανείς ότι το να είσαι φοβερό «μπάχαλο» σε μια χώρα με τέτοια μακρά και παράδοση στα οδοφράγματα και στις εξεγέρσεις (και στα «μπάχαλα»), αποτελεί ένα είδος υποδειγματικής «αφομοίωσης» της κουλτούρας της.

Και στο βάθος – στο φουαγιέ – ο μπαμπούλας της Λεπέν. Που αν βγει στις επερχόμενες εκλογές (το 2027 προβλέπεται βαριά δυστοπικό), δεν θα φταίει η κατάντια των θεσμών, δεν θα φταίει η νεοφιλελεύθερη διαχείριση, δεν θα φταίει η μισαλλοδοξία που εξαπλώνεται σαν τη γάγγραινα με τις ευλογίες των κρατούντων, θα φταίνε τα «μπάχαλα», η «ανομία», οι «ισλαμιστές». Θα φταίνε οι καρναβαλικές, «καταστασιακές», εκστατικές, ενίοτε βίαιες εξάρσεις των νεαρών διαδηλωτών, που δεν φτάνει που αντικρύζουν καθημερινά τη ματαίωση κάθε προοπτικής στην εποχή των πολυκρίσεων, διαισθάνονται επίσης ότι στο τέλος θα τους βάλουν να πολεμήσουν κι από πάνω. Δεν είναι τα επεισόδια το πρόβλημα, είναι όλα τα υπόλοιπα.

«Υπνοβατούμε προς τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο;» Αυτό το ερώτημα, που όταν φτάσει κανείς στο τέλος του κειμένου μοιάζει πλέον ρητορικό, είναι ο τίτλος ενός άρθρου που δημοσιεύτηκε προχθές στους Financial Times με την υπογραφή του Γκίντεον Ράχμαν, επικεφαλής σχολιαστή διεθνών θεμάτων της εφημερίδας. Το συμπέρασμα είναι ότι οι όλο και πιο εμφατικές προειδοποιήσεις για μια νέα παγκόσμια σύρραξη (που πιθανόν να έχει ήδη ξεκινήσει) γίνονται όλο και πιο έντονες. Άλλωστε, κάποια στιγμή όλοι αυτοί οι εξοπλισμοί πρέπει να δικαιολογηθούν, δεν μπορούν να περιφέρονται απλώς ως αστρονομικά ποσά και ως cosplay στρατιωτικής ισχύος. Η ειρήνη έχει πάψει να είναι κάτι το δεδομένο στην Ευρώπη, και δεν είναι το μόνο. Σε κάποιο σημείο του κειμένου, ο Βρετανός αρθρογράφος μνημονεύει και ένα ρητό που αποδίδεται ευρέως στον Τρότσκι: «Εσένα Μπορεί να μην σε ενδιαφέρει ο πόλεμος, ο πόλεμος όμως πάντα ενδιαφέρεται για σένα».