..............................................................
Μαργαρίτα Παπαμίχου
Το πρωί που ξυπνάω μετρώ τα όνειρά μου
πάντα μου λείπει ένα
Πότε έγινε αυτό;
Πώς εξαφανίστηκε τόσο αθόρυβα;
Δεν ξέρω αν αυτό πρώτο με εγκατέλειψε ή εγώ εκείνο
Με πούλησε ή το πούλησα;
Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε το σχημάτισα
και σε ποια στιγμή άρχισε να υπάρχει
Τώρα νιώθω να περιφέρεται στο δωμάτιο
άρωμα που δε λέει να σβήσει
ψίθυρος που κρύβεται στις σιωπές μου
Το ψάχνω στις ρωγμές του ταβανιού
στις παλάμες μου που θυμούνται ό, τι απαλό τις άγγιξε
Το μέτρημα μένει στη μέση
το άθροισμα δεν βγαίνει σωστό
κι όλη μου η μέρα γέρνει πάνω σ’ αυτή την έλλειψη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου