Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2026

Ποιήματα από τη συλλογή της Παυλίνας Παμπούδη «Άμμος και λίγα βότσαλα – Α’ ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ» (εκδ. «ΡΟΕΣ/ΠΟΙΗΣΗ», 2024)

 






·       Ποιήματα από τη συλλογή της Παυλίνας Παμπούδη «Άμμος και λίγα βότσαλα – Α’ ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ» (εκδ. «ΡΟΕΣ/ΠΟΙΗΣΗ», 2024)

 

           Κοιμάμαι τώρα

 

Ναι, είναι υπαρκτό εκείνο το κενό:

Ο άνθρωπος πέφτω στον ύπνο

Κι αναποδογυρίζω, είναι

Από ζωή ένα κομμάτι – αυτό που λείπει πάντα –

Αυτό που ολοχρονίς μου κρύβουν

Πρόχειρα σκηνικά και φορητές εικόνες –

 

Αλλά τις νύχτες, όταν συντελείται

Κρυφά ιεροποίηση των πάντων

Ενοποιείται ο χρόνος πάλι

Πληρώνει το κενό, με δέχεται

Κοιμάμαι -

 

           Υπνοβατώ


Υπνοβατώ

Λερώνει τον μεγάλο τοίχο η σκιά μου

Ψηλώνει, χαμηλώνει, η ουρά της σέρνεται

Σε όνειρο αλόγου δραπετεύω, ανεβαίνει το φεγγάρι

Ιπτάμενοι ζυγοί ψυχοστασίας στροβιλίζονται ψηλά

Χάνονται σε μια καταβόθρα του ουρανού –

 

Ολόγυρά μου ρέει παραμύθι

Με δίχως τέλος και αρχή, είναι

Πυκνοκατοικημένη η νύχτα:

Τα όντως όντα που χρησίμεψαν κάποια στιγμή

Σε πλέξη και σε ύφανση κειμένων

Φαίνεται, τώρα επιστρέφουν

Στην πρότερη μοριακή δομή τους, στις συνήθειές τους:

Αρνάκια πάλι τα υφάδια σκόρπια τώρα βόσκουνε

Η λύπη ώχρα, μοβ, μαύρο του πράσινου

Βάφει τις απολαύσεις –

Μεταξοσκώληκες η αγάπη στα κουκούλια

Ακρίδες η ελευθερία

Χόρτος η δόξα, η δικαιοσύνη, όλες

Εκείνες οι Ιδέες οι μεγάλες

 

Κι έχει αποδοθεί ξανά

Η λέξη θάλασσα στη θάλασσα

Στους τίτλους τέλους

 

           Ξυπνάω

 

Ξυπνάω

Όπως πάντα λίγο απορημένος, σκέφτομαι καφέ

Θα βρέξει άραγε

Κάτι τσαλακωμένο

Που πρέπει να το ξεδιπλώσω πάλι

Σκέφτομαι

Μετακινήθηκαν ξανά

Μες στο σκοτάδι οι πατρίδες, οι ιδέες, άραγε

Τι ώρα είναι, να ντυθώ να φύγω –

 

Κοιτάζω στον καθρέφτη ένοχα, θαμπώνει

Στο κομβικό σημείο

Όπου η σάρκα γίνεται σαρκίο, ψύχος η ψυχή –

 

Σκέφτομαι έφταιξα ο άνθρωπος, ας φύγω –

 

           Μένει

 

Μένει ένας κατάμαυρος

Άγραφος στίχος στο λευκό, στην ξόβεργα

Πετούμενο ετοιμοθάνατο

Σε καίρια στιγμή περιδινούμενη –

 

 



Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2026

"Ο κόσμος μας, ένα σπασμένο μωσαϊκό" έγραψε ο Νίκος Γ. Ξυδάκης ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΝΗΣΙΔΕΣ"/"ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ", 17.01.26)

 ..............................................................


Ο κόσμος μας, ένα σπασμένο μωσαϊκό








έγραψε ο Νίκος Γ. Ξυδάκης ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΝΗΣΙΔΕΣ"/"ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ", 17.01.26) 

Μια νέα πολιτική, ανόθευτη, απόκοσμη: εκτός του κόσμου τούτου, του σεσηπότος και άδικου. Αγιοι, γέροντες, ο οσιωθείς Καποδίστριας, η Μαρία Καρυστιανού, όλοι υπόσχονται να φωτίσουν υπερβατικούς δρόμους


Στο περιθώριο των μεγάλων διεθνών κλονισμών, στη Βενεζουέλα, στο φλεγόμενο Ιράν, στην καρδιά της Αμερικής του ICE και των πογκρόμ, οι Ελληνες νιώθουν ότι η δική τους τεκτονική λαχτάρα της Μεγάλη Κρίσης προοικονόμησε όσα ακολούθησαν, αυτά που βλέπουμε ομολογουμένως με πιο φανερή βία σήμερα: προτεκτοράτα, απαγωγές, εισβολές, απειλές, ξεσηκωμοί, διαμελισμοί.


Οι Ελληνες τώρα ζούμε ξέπνοοι εν αναμονή: τι θ’ απογίνει η Ευρώπη ως γκρεμισμένη προσδοκία, πού θα καταλήξουν οι πόλεμοι και η γενοκτονία στη γειτονιά μας, αν στην επόμενη στροφή κρύβεται κι άλλη ενεργειακή φτώχεια, ίσως μια επισιτιστική κρίση ή έκρηξη πληθωρισμού, ίσως μια φινλαδοποίηση...

Ομφάλιες οθόνες

Εν τω μεταξύ ο κόσμος εισβάλλει αέναα ορμητικός στις ομφάλιες οθόνες: η εκτέλεση της Ρενέ Γκουντ, η πολιορκία της μωρομάνας και της ντελίβερι ισπανόφωνης στα χιονισμένα προάστια, ο Μαδούρο με σαγιονάρες και πιτζάμες στα χέρια της DEA, οι ολονύχτιες συγκρούσεις στο Ιράν, το θρίλερ τηλεφώνημα του Κολομβιανού προέδρου Πέδρο με τον Τραμπ, οι απειλές επιθετικής εξαγοράς ή κατάληψης της Γριλανδίας. Ολα είναι σεκάνς από ταινίες που δεν έχουν γυριστεί, ντοκιμαντέρ με στοιχεία πραγματοποιούμενης μυθοπλασίας.

Το ποτάμι των γεγονότων ξεπερνά ήδη σε επινοήσεις και plot twist τις ταινίες. H ταινία «Anniversary» και το πιντσονικό χάος «Μια μάχη μετά την άλλη», δραματική η μία, μαύρη κωμωδία η άλλη, θα σοκάριζαν με τις προβλέψεις τους έως και πέρσι, αλλά τώρα μας σοκάρουν διότι οι φαντασίες τους, οι μυθοπλασίες, είναι πλέον στοιχεία ρεπορτάζ, είναι σχεδόν όψεις της τρέχουσας πραγματικότητας. Το «Anniversary» συμπληρώνει τις περιγραφές καταστροφής της μεσαίας τάξης, των μορφωμένων φιλελεύθερων beautiful people, καταγράφοντας την ολοσχερή καταστροφή μιας τέτοιας οικογένειας με την επέλαση ενός νέου ολοκληρωτικού πουριτανισμού με βασικό άξονα «πέραν του δεξιά και αριστερά» – οικεία διατύπωση και στα δικά μας.

Όσιος Καποδίστριας

Στα δικά μας: η εισπρακτική επιτυχία τού κατά Σμαραγδή «Καποδίστρια» και ο εν πολλοίς άγονος καβγάς που πυροδότησε προσωπικά με βάζει να αναρωτηθώ για το ποιες ανάγκες, ποιες προσδοκίες έρχεται να καλύψει μια μυθοπλαστική-αγιολογική βιογραφία. Φαίνεται ότι οι πολλές δεκάδες χιλιάδες που συρρέουν στον Καποδίστρια δεν πάνε να δουν μια ταινία, ένα έργο τέχνης ή ψυχαγωγίας, αλλά πάνε να ακούσουν μια κατήχηση, μια καλή αγγελία, να πιαστούν από ένα ένδοξο παρελθόν, έναν μεσσία που προδόθηκε και μαζί τους προδόθηκε το αθώο κοινό, ο ευκολοπίστευτος προδομένος λαός, προδομένος από πολιτικάντηδες χωρίς το θείο χάρισμα, χωρίς τη θεία φώτιση, χωρίς το φωτοστέφανο της αγιότητας. Υπό αναλογίες το ίδιο προδομένο κοινό έχει ήδη σπεύσει να ξεδιψάσει στις οθόνες με τον βίο του Αγίου Νεκταρίου και του Αγίου Παΐσιου, τους χαρισματούχους, προορατικούς και θαυματουργούς του 20ού αιώνα.

Αναδιατάσσουμε τις προσδοκίες μας, τις φαντασίες μας, τις δοξασίες μας. Η πραγματικότητα είναι σκοτεινή, πικρή κι ανάποδη. Ακόμη και ο πιο ενεργητικός και πραγματιστής, ακόμη και ο μη ευκολοπίστευτος, λυγίζει υπό το βάρος των συμβάντων και υπό το βάρος της αναδυόμενης δυστοπίας· αδυνατεί να καταλάβει, να ερμηνεύσει. Αναχωρούν όλοι, δύσπιστοι και εύπιστοι, προς το χάρισμα, το θαύμα.
Απόκοσμη πολιτική

Από μια παρόμοια αφετηρία, τη θεμιτή και δικαιολογημένη απογοήτευση για το δυσλειτουργικό σύστημα, την καρυωτακική ξεχαρβαλωμένη κιθάρα, ξαναφυτρώνει η πολιτική τάση: πέραν της Δεξιάς και της Αριστεράς, πέραν των διαχωριστικών γραμμών, ταξικών ή άλλων, ξεπροβάλλει μια νέα πολιτική, άφθαρτη, αμόλυντη, ανόθευτη, υπερφυσική, απόκοσμη. Απόκοσμη: εκτός του κόσμου τούτου, του σεσηπότος, του άδικου.

Επιστροφή στην απολεσθείσα Εδέμ της Δικαιοσύνης, της Αρμονίας, της Καθολικότητας, του προπτωτικού ανθρώπου. Ολα από την αρχή. Οι άγιοι, οι χαρισματούχοι γέροντες με προόραση διάκριση θαυματουργία, ο οσιωθείς εν κινηματογράφω Ιωάννης Καποδίστριας, η χτυπημένη από τη θανατοπολιτική μα φωτεινή Μαρία Καρυστιανού, όλοι υπόσχονται να μας επαναφέρουν ένα αγλαϊσμένο παρελθόν, να αποδιώξουν το επαχθές παρόν, να φωτίσουν υπερβατικούς δρόμους.

Με πόση τρυφερότητα, με πόση διάκριση αλλά και αμφισημία τύλιξε με τους στίχους του ο Σολωμός τους συμπατριώτες του Επτανήσιους: «Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και ηγαπημένε, / πάντοτ’ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε».

Ο κόσμος μας, ένα σπασμένο μωσαϊκό.

Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2026

"ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ" Ποίημα του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου (1931-1996) - Από τη συλλογή "Αισθηματική Ηλικία" ("Δύσκολος Θάνατος", εκδ. Εγνατία, 1978)

 ...............................................................





Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)
 


ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

 
Αν φύγεις εκεί που η θάλασσα σμίγει με μουσικές και με φώτα
να θυμάσαι, κάνει κρύο σ' αυτό τον παράξενο κόσμο
δεν έχω τίποτε άλλο, μόνο δάκρυα
που παίζουν με το μουσκεμένο φως του δρόμου


Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)
 
Από τη συλλογή "Αισθηματική Ηλικία" ("Δύσκολος Θάνατος", εκδ. Εγνατία, 1978)

"Εγκλωβισμένη Αριστερά" έγραψε ο Θωμάς Τσαλαπάτης ("Εφημερίδα των Συντακτών" /ΝΗΣΙΔΕΣ / ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ 18.01.26)

 ...............................................................



              Εγκλωβισμένη Αριστερά



έγραψε ο Θωμάς Τσαλαπάτης ("Εφημερίδα των Συντακτών" /ΝΗΣΙΔΕΣ / ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ 18.01.26)



Ο κόσμος που ζούμε αλλάζει απότομα. Ασχετα με το πόσο ξαφνική μπορεί να μας φαίνεται αυτή η αλλαγή, στην πραγματικότητα ακολουθεί μια υπόσχεση που μας δόθηκε τα περασμένα χρόνια. Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει αυτή η αλλαγή. Ολα ήταν εδώ πριν συμβούν. Ο αυταρχισμός, η ποδοπάτηση της κάθε μορφής δικαίου, η σήψη των θεσμών και τα αποτελέσματα που αυτή φέρνει.


Στον κόσμο υπάρχουν μεταμορφωτικές δυνάμεις που ορίζουν το σχήμα του κόσμου. Ο κόσμος που γνωρίσαμε μέχρι την κρίση του 2008 σε μεγάλο βαθμό διαμορφώθηκε από τη νεοφιλελεύθερη ονείρωξη που ακολούθησε την πτώση του σοβιετικού μπλοκ. Μια εποχή αισιοδοξίας των αγορών, που μεταφράστηκε σε απόλυτη κυριαρχία τους, στην μεταμόρφωση των αξιών και μαζί του συνόλου των πολιτικών χώρων. Από τη μετατροπή της σοσιαλδημοκρατίας σε μια μπλερικού τύπου καρικατούρα και της Αριστεράς σε μια δύναμη εγκλωβισμένη κάπου ανάμεσα στη νοσταλγία και το πουθενά. Η παγκόσμια κρίση έκανε το παγκόσμιο οικοδόμημα να τρίξει παραχωρώντας, έστω για λίγο, μια ευκαιρία στην Αριστερά να παίξει έναν ρόλο. Και εκεί εμφανίστηκε ο πρώτος εγκλωβισμός.

Εγκλωβισμένη στη νομιμότητα, στους πολιτικούς δηλαδή όρους που οι αντίπαλοί της όριζαν, η Αριστερά δεν κατάφερε να δημιουργήσει διαφορετικό αποτέλεσμα. Ακριβώς γιατί λειτούργησε δειλά, σχεδόν ενοχικά σε σχέση όχι μόνο με τις επιδιώξεις αλλά τελικά και τις αξίες της. Και εκεί άρχισε να φαίνεται ο δεύτερος και πιο ισχυρός της εγκλωβισμός. Ενας εγκλωβισμός που υπό τις σημερινές συνθήκες μοιάζει ικανός να την πετάξει εντελώς εκτός πολιτικού παιχνιδιού.

Η Αριστερά είναι εγκλωβισμένη σε μια συμβολική συνθήκη συναισθηματισμού και ηθικολογίας. Με αβέβαιους στόχους επικαλείται διαρκώς μια ηθική υπεροχή, μια ηθική επιταγή χωρίς όμως μια πραγματική υλική βάση αλλά ένα γενικότερο νεφελώδες «σωστό». Μέσα σε αυτή την εμμονική επίκληση γίνεται πουριτανική, δύσκαμπτη και αφόρητα βαρετή. Αντιμετωπίζει με συναισθηματικούς όρους καταστάσεις, ψάχνοντας μια ορθότητα που στην πραγματικότητα δεν κάνει άλλο από το να αποδεικνύει την ηθική ακεραιότητα της δικής της θέσης. Παραμένοντας ταυτόχρονα δέσμια στον πρώτο εγκλωβισμό (αυτόν της νομιμότητας), δεν παράγει στην πραγματικότητα πολιτικό λόγο (πόσο μάλλον πολιτικό αποτέλεσμα), αλλά περιγράφει μια άλλη, ιδανική συνθήκη την οποία δεν υπερασπίζεται με πράξεις.

Σήμερα η μεταμορφωτική δύναμη στις δυτικές κοινωνίες είναι αυτή της Ακρας Δεξιάς. Μιας Ακρας δεξιάς που θέριεψε κυρίως μετά τις αποτυχίες της Αριστεράς, κάνοντας τις κοινωνίες να οδεύουν επιταχυνόμενες προς τον αυταρχισμό, τη μισαλλοδοξία, το δίκαιο του ισχυρού. Στη σημερινή συγκυρία –και ανεξάρτητα από τι μπορεί να πιστεύει– η Αριστερά δεν υπάρχει. Για να υπάρξει πρέπει να απεγκλωβιστεί. Να συγκροτήσει μια πρόταση ανεξάρτητη από τις επιταγές της τρέχουσας νομιμότητας, βασισμένη όχι στην ηθικολογία ή τα σύμβολα, αλλά στις δυνάμεις της κοινωνίας, των δημιουργικών δυνάμεων και της εργασίας. Οσο περίεργο και να ακούγεται, θα μπορούσαμε να πούμε πως οι αντικειμενικές συνθήκες είναι ευνοϊκές. Η αυτοματοποίηση της εργασίας θα μπορούσε να αποτελέσει μια λύση και όχι το βασικό πρόβλημα των εργαζομένων. Η πράσινη ενέργεια θα μπορούσε να είναι μια λύση για την ενεργειακή επάρκεια και όχι μια νέα χρυσή επιχείρηση με νέο μανδύα. Το αίτημα για ειρήνη θα μπορούσε να μετατραπεί σε ένα ουσιαστικό αξιακό κέντρο και όχι σε ένα γενικό ευχολόγιο καλής συμπεριφοράς. Η Αριστερά θα μπορούσε να μετατραπεί σε μεταμορφωτική δύναμη των σύγχρονων κοινωνιών αν απεγκλωβιζόταν κατ’ αρχάς από τον ναρκισσισμό της και κατά δεύτερον από την αποδοχή των όρων του παιχνιδιού.

Χωρίς τόλμη και χωρίς γείωση, η Αριστερά όχι μόνο δεν καταφέρνει να πείσει, στην πραγματικότητα δεν καταφέρνει καν να υπάρξει.

Mozart: Fantasia in C Minor, K. 475 / Mozart & Mitsuko Uchida (youtube, 28.7.2018)

 .............................................................


Mozart: Fantasia in C Minor, K. 475

(y0utube, 28.7.2018)

Mozart  Mitsuko Uchida

Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2026

BOCCHERINI: Guitar Quintet No. 4 in D Major, G. 448 ("Fandango") - ChamberFest Cleveland (2024) (youtube, 30.10.2024)

 ..............................................................


BOCCHERINI: Guitar Quintet No. 4 in D Major, G. 448 ("Fandango") - ChamberFest Cleveland (2024)

(youtube, 30.10.2024)



0:00 Pastorale 5:19 Allegro maestoso 12:30 Grave assai 13:54 Fandango




Jason Vieaux, guitar

Jacques Forestier, violin

Nathan Meltzer, violin

Emad Zolfaghari, viola

Jonathan Swensen, cello




Performed on ChamberFest Cleveland, Season 12

Mixon Hall, Cleveland Institute of Music

June 26, 2024






"Η συμφωνία Mercosur και τα ελληνικά προϊόντα" έγραψε ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος ("Εφημερίδα των Συντακτών"/"ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ", 12.01.26)

 ...............................................................



Η συμφωνία Mercosur και τα ελληνικά προϊόντα





έγραψε ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος ("Εφημερίδα των Συντακτών"/"ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ", 12.01.26)



Πώς η κυβερνητική αφωνία έξι χρόνων στη διαπραγμάτευση της συμφωνίας ελεύθερων συναλλαγών της Ε.Ε. με την «Κοινή Αγορά του Νότου» της Λατινικής Αμερικής, αφήνει εκτεθειμένα στον ανταγωνισμό εισαγωγών δεκάδες ελληνικά αγροτικά προϊόντα.


Πόσοι, άραγε, γνώριζαν πριν από την περασμένη εβδομάδα ή πριν από 40 και κάτι ημέρες, οπότε γεωργοί και κτηνοτρόφοι ξεκίνησαν τις κινητοποιήσεις τους, τι σημαίνει το αρκτικόλεξο «Mercosur»; Πόσοι ήξεραν αρχές Δεκέμβρη ότι ήταν θέμα εβδομάδων η υπογραφή μιας συμφωνίας ελεύθερων (ήτοι αδασμολόγητων) συναλλαγών της Ε.Ε. με μια αγορά 270 εκατ. κατοίκων –ίσως όμως πάνω από μισού δισεκατομμυρίου, αν συνυπολογιστούν οι συνδεδεμένες με την «Κοινή Αγορά του Νότου» (=Mercosur) χώρες της Λατινικής Αμερικής;

Λίγοι, πολύ λίγοι είναι η αλήθεια. Οφείλουμε στους Γάλλους, στους Γερμανούς, στους Βέλγους και στους Ελληνες αγρότες το γεγονός ότι η συμφωνία της Ε.Ε. με τις τέσσερις χώρες της Mercosur (Βραζιλία, Αργεντινή, Παραγουάη, Ουρουγουάη) και η έγκρισή της με ειδική πλειοψηφία (σ.σ. τώρα ίσως καταλαβαίνει και η γαλλική πολιτική ελίτ τι σημαίνει η κατάργηση του κανόνα της ομοφωνίας) δεν πέρασαν απαρατήρητες, στα βουβά.

Οι αναλυτικές εξηγήσεις που έσπευσε να δώσει το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης την τελευταία στιγμή –μόλις μια μέρα πριν ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ε.Ε. υπερψηφίσει με άλλες 20 χώρες τη συμφωνία– για το πόσο καλά έχουν προστατευτεί 21 ελληνικά προϊόντα ΠΟΠ και ποιες δικλίδες έχουν τάχα προβλεφθεί, αποκαλύπτουν πανικό και, κυρίως, μια εξοργιστική απραξία έξι ολόκληρων χρόνων. Ιδού ένα απλό τεστ. Ψάξτε στην επίσημη ιστοσελίδα του ΥΠΑΑΤ, από την ηγεσία του οποίου έχουν περάσει τέσσερις υπουργοί. Θα βρείτε όλες κι όλες μόλις 3-4 φευγαλέες αναφορές τους στην επίμαχη συμφωνία Mercosur, πριν από την υπερψήφισή της:

15/7/ 2019: Λίγες μέρες μετά τον σχηματισμό της πρώτης κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο τότε υπουργός Μάκης Βορίδης, με αφορμή τη συμμετοχή του στο Συμβούλιο Υπουργών Γεωργίας της Ε.Ε. επισημαίνει την ανάγκη εκπόνησης «μελέτης για τη σωρευτική επίδραση των παραχωρήσεων» στο πλαίσιο της συμφωνίας Mercosur.

17/11/ 2020: Σε συμβούλιο υπουργών της Ε.Ε. η τότε υφυπουργός Φωτεινή Αραμπατζή ανέφερε ότι «δεν μπορούν να ισχύουν άλλα, αυστηρότερα standards για τους Ευρωπαίους αγρότες και άλλα για τους αγρότες των χωρών Mercosur» και θύμισε τις αρνητικές συνέπειες της κατάργησης του συστήματος των τιμών εισόδου για τα οπωροκηπευτικά σε άλλες συμφωνίες με τρίτες χώρες.

9/4/2025: Ο Κώστας Τσιάρας στο Φόρουμ των Δελφών προειδοποιούσε ότι ενδεχόμενη είσοδος της Ουκρανίας στην Ε.Ε. ή «νέες εμπορικές συμφωνίες τύπου Mercosur μπορεί να οδηγήσουν σε συνολική αναδιάταξη τον πρωτογενή τομέα» (σ.σ. η αναδιάταξη είναι προφανώς ευφημισμός μιας δραματικής επιδείνωσης).

Αυτές είναι όλες κι όλες οι δημόσιες, επίσημες καταγραφές της ενασχόλησης της ηγεσίας του ΥΠΑΑΤ από το 2019 μέχρι τις αρχές αυτού του μήνα για τη συμφωνία Mercosur. Ανεπισήμως, όπως ανέφεραν σε ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.» στις 8/1/2019 («Επιτήδειος ουδέτερος η Ελλάδα για τη συμφωνία Ε.Ε. - Mercosur») βαθείς γνώστες της διαπραγμάτευσης με την τεχνοκρατία της Κομισιόν, η κυβέρνηση δεν έδωσε ποτέ ξεκάθαρη γραμμή στους επιστήμονες και στους υπηρεσιακούς παράγοντες, που αναγκάζονταν πολλές φορές να αυτοσχεδιάζουν στις συναντήσεις με ειδικούς της Ε.Ε., δεν πρόσθεσε τίποτα στα συμφωνημένα από το 2019 ΠΟΠ αγαθά που τίθενται υπό προστασία, ενώ μόλις πριν από λίγους μήνες παρήγγειλε μελέτη η οποία κατέδειξε πάμπολλες βλαπτικές συνέπειες σε δεκάδες αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα, αλλά δεν αποκάλυψε ποτέ το περιεχόμενό της.

Μια αδρή απαρίθμηση των «πεδίων κινδύνου» για τα ελληνικά προϊόντα περιλαμβάνει τα εξής:

● Το διμερές εμπόριο Ε.Ε. - Mercosur ξεπερνά τα 110 δισ. τον χρόνο –ελάχιστα πλεονασματικό υπέρ των τεσσάρων χωρών της Λατινικής Αμερικής– αλλά η συμβολή της Ελλάδας σε αυτό είναι ελάχιστη. Το 2023, ο όγκος του εμπορίου της χώρας με τις δύο μεγαλύτερες της Mercosur, Βραζιλία και Αργεντινή, ήταν 770 εκατ. (με τις άλλες δύο χώρες τα μεγέθη είναι ασήμαντα). Δηλαδή μόλις 0,007% του συνολικού εμπορίου Ε.Ε. - Mercosur!
Εμπορικό έλλειμμα

● Ωστόσο, το εμπορικό έλλειμμα εις βάρος της Ελλάδας με τις δύο χώρες είναι τεράστιο: η Ελλάδα εξάγει μόλις 124 εκατ. και εισάγει 639 εκατ. ευρώ! Και από αυτές τις λιγοστές εξαγωγές, μόλις 34 εκατ. ευρώ αντιστοιχούν σε αγροτικά προϊόντα. Αντιθέτως, Βραζιλία και Αργεντινή τροφοδοτούν την Ελλάδα σχεδόν 15πλάσιας αξίας αγροτικά προϊόντα, από καφέ και προϊόντα καπνού μέχρι ζωοτροφές.

● Η δομή της συμφωνίας περιορισμού των δασμών στα αγροτικά προϊόντα αφορά άμεσα και βλαπτικά κυρίως προϊόντα που παράγει –ή μπορεί να παράγει– σε επάρκεια η Ελλάδα: πουλερικά, μέλι, ρύζι, καλαμπόκι, ζάχαρη, λεμόνια, κρασιά, σταφύλια, πεπόνια, καρπούζια, αβοκάντο κ.ά. Ο κύριος κίνδυνος για τα ελληνικά προϊόντα δεν είναι τόσο οι φθηνές εισαγωγές από Mercosur στην εγχώρια αγορά, όσο ο εκτοπισμός τους στην ευρωπαϊκή αγορά.

● Η διαφορά του κόστους παραγωγής μεταξύ Ελλάδας και χωρών Mercosur είναι τεράστια, πρωτίστως λόγω της εδώ χωρικής στενότητας έναντι των αχανών εκτάσεων που διαθέτουν Αργεντινή και Βραζιλία, περιλαμβανομένου και του διαρκώς αποψιλούμενου πνεύμονα της γης, του Αμαζόνιου.

● Στην πτηνοτροφία, στην οποία η Ελλάδα είναι αυτάρκης σχεδόν 100%, με ετήσια παραγωγή 250.000 τόνων, στην Ε.Ε. θα εισάγονται από τον πρώτο χρόνο της συμφωνίας αδασμολόγητοι 180.000 τόνοι.

● Στο καλαμπόκι, έναντι 1,3 εκατ. τόνων εγχώριας παραγωγής, θα εισάγονται από τη Mercosur στην Ε.Ε. αδασμολόγητοι –και φυσικά γενετικά τροποποιημένοι– 1 εκατ. τόνοι.

● Η Ελλάδα που παράγει 25.000 τόνους μέλι, περίπου το 10% όλης της Ε.Ε., θα έχει να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό 45.000 αδασμολόγητων τόνων από Mercosur και με τη «σφραγίδα» της πιο πράσινης περιοχής του πλανήτη.

● Στο αποφλοιωμένο ρύζι, που η χώρα μπορεί να εξάγει στην Ε.Ε. τους 100.000 από τους 160.000 τόνους που παράγει κάθε χρόνο, στην πρώτη πενταετία της συμφωνίας θα έχει να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό των 60.000 τόνων από Mercosur.

● Απόλυτα εκτεθειμένη είναι και η πολλαπλώς πληγείσα εγχώρια και εντελώς απροστάτευτη παραγωγή εσπεριδοειδών.

● Τέλος, η εγχώρια κτηνοτροφία, βυθισμένη στη χειρότερη κρίση εδώ και δεκαετίες, αντιμέτωπη με τον κίνδυνο δραματικής συρρίκνωσης λόγω ζωονόσων αλλά και σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ, θα πιεστεί σημαντικά από τις εισαγωγές της υψηλής ποιότητας, λόγω παράδοσης και γεωμορφολογίας, αργεντίνικης κτηνοτροφικής παραγωγής. Αλλωστε, αν ακριβώς γι’ αυτό ανησυχεί η κραταιά της διεθνούς αγοράς κρέατος Γαλλία, τι θα έπρεπε να κάνει η Ελλάδα, με το εγχώριο κρέας σε απαγορευτικές για τα περισσότερα νοικοκυριά τιμές;

"Ξέχασαν το σημαντικότερο για την Καρυστιανού" έγραψε ο Δημήτρης Κανελλόπουλος ("Εφημερίδα των Συντακτών", 12.01.26)

 ...............................................................



Ξέχασαν το σημαντικότερο για την Καρυστιανού




έγραψε  ο Δημήτρης Κανελλόπουλος ("Εφημερίδα των Συντακτών", 12.01.26) 





Μία σημαντική παράμετρος

Δεν χρειάζεται να σας πω εγώ πόσο τάραξε τα πολιτικά νερά η Μαρία Καρυστιανού ανακοινώνοντας ανεπισήμως το νέο κίνημα που ετοιμάζεται. Τα χτυπήματα που δέχτηκε απ' όλες τις πλευρές, είτε από αριστερά είτε από δεξιά, αποκαλύπτουν πολλά.


Τέλος πάντων, είναι νωρίς ακόμα για να συζητήσουμε αυτά. Και είναι αστείο να ζητάμε από την Καρυστιανού να μας καταθέσει την άποψή της για οτιδήποτε πετάει και κινείται. Πείτε μας κυρία Καρυστιανού ποια είναι η άποψή σας για την εξέγερση στο Ιράν; Για τους δασμούς του Τραμπ; Για τη συνθήκη της Λωζάνης ποια είναι η γνώμη σας; Για τα Ιουλιανά; Πείτε μας κυρία Καρυστιανού τι πιστεύετε για τον Καποδίστρια; Και για τον ίδιο τον Καποδίστρια αλλά και για την ταινία του Σμαραγδή. Για τις Χρυσές Σφαίρες που δόθηκαν χθες; Σας άρεσε η Μεγάλη Χίμαιρα στην ΕΡΤ ναι ή όχι;

Στις εφημερίδες της Κυριακής λοιπόν είδα πολλές αναλύσεις για το εξής θέμα: από ποια κόμματα παίρνει ψηφοφόρους η Καρυστιανού, από που αντλεί ποσοστά. Από ποιους κόβει. Μέχρι και μία δημοσκόπηση διάβασα που έλεγε τόσο παίρνει από τον Βελόπουλο, τόσο από την Ζωή κ.ο.κ.

Όμως οι περισσότεροι δεν υπολόγισαν το πιο βασικό: η Μαρία Καρυστιανού παίρνει κόσμο, πολύ ή λίγο θα δείξει, από το κόμμα της αποχής. Είναι η μόνη (κανένας άλλος) που μπορεί να φέρει κόσμο στις κάλπες ο οποίος σε άλλες περιπτώσεις δεν σκοπεύει να ψηφίσει. Και, όπως ξέρετε, το κόμμα της αποχής είναι πολύ μεγάλο, το μεγαλύτερο. Ο κανένας που λέμε στις δημοσκοπήσεις. Καταλαβαίνετε πόση τεράστια δεξαμενή είναι αυτή και που μπορεί να οδηγήσει την Καρυστιανού.

Στη Μεγάλη Βρετανία το Brexit νίκησε επειδή τελικά ψήφισε κόσμος που δεν πήγαινε ποτέ. Ειδικά από την αγγλική επαρχία. Στόχευσε σε αυτό το κοινό το επικοινωνιακό επιτελείο του Brexit (και με αθέμιτες μεθόδους στα social media εννοείται, όπως και το επιτελείο Μητσοτάκη το 2023) και τους βγήκε.

Η αποχή και ο κανένας θα κρίνουν τις επόμενες εκλογές. Και εδώ η Καρυστιανού κάνει μεγάλο γκελ.

"Τελευταίος Σταθμός" & "Αθήνα" Δύο ποιήματα του ποιητή Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου (1931-1996) από την ποιητική συλλογή του "Ο Δύσκολος Θάνατος".

 ...............................................................




 Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)




ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ


Αυτό το βράδυ στάθηκε το πιο γλυφό. Το ήπια
σταλαματιά σταλαματιά καθώς σκεφτόμουνα
πως ό,τι δόθηκε δεν παίζει με τ’ αποσιωπητικά
δε μιλά τη γλώσσα της επιστροφής θα ξανάρθω με τα πρωτοβρόχια

Αυτό το βράδυ έφυγε ακόμα ένας. Χάθηκε
εκεί που σβήνεις ένα ένα τα φώτα σου στον ουρανό
και τίποτα δεν είναι πια να ξαναρχίσει

Κι εγώ να σκέφτομαι το βράδυ αυτό, να μη μπορώ να μιλήσω
τα μάτια υγρά, το στόμα υγρό, τα μαλλιά μουσκεμένα
σαν τα παράθυρα σ’ ένα βαγόνι τρίτης θέσης
και βλέπεις αόριστα πως τίποτε πια δεν ωφελεί
μες στα χαλαρωμένα χέρια και στα πεσμένα μαλλιά σου


***

ΑΘΗΝΑ

Πολιτεία γυμνή, πρωινό με τις άδειες καρέκλες
δεν είναι δω τόπος να μείνουμε
εδώ δεν έχει δρόμους δεν έχει μάτια
μέσα σ’ ερειπωμένα παράθυρα
μια μυρωδιά γκαζιού και κίτρινης λαδομπογιάς



*Από τη συλλογή “Δύσκολος Θάνατος” (1954).






Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2026

"Τραγική ειρωνεία" γράφει ο Μανώλης Πιμπλής ("Εφημερίδα των Συντακτών"/ "ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ", 12.01.26)

 ...............................................................




Τραγική ειρωνεία


γράφει ο Μανώλης Πιμπλής ("Εφημερίδα των Συντακτών"/ "ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ"), 12.01.26) 



Γίνονται αναλύσεις, με αφορμή το Ιράν, για το πόσες και ποιες προϋποθέσεις πρέπει να συγκεντρωθούν για να πέσει ένα αυταρχικό καθεστώς – λ.χ. δημοσιονομικό πρόβλημα, διάσπαση της εξουσιαστικής ελίτ κ.λπ. Ισως όμως θα έπρεπε πλέον να γίνονται αναλύσεις για το ανάποδο: ποιες προϋποθέσεις πρέπει να έχουν συγκεντρωθεί ώστε να γίνει δυνατή η κατάλυση της δημοκρατίας.

Και φαίνεται ότι έχουν συγκεντρωθεί πολλές. Η καλύτερη, αναμφίβολα, περίοδος για τις δυτικές δημοκρατίες ήταν η κεϊνσιανή, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, η λεγόμενη και Χρυσή Τριακονταετία. Στην ανάπτυξη, τότε, συνέβαλε η ανάγκη (όπως και η αισιοδοξία) της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης, αλλά και ένας συμβιβασμός κεφαλαίου-εργασίας που κρίθηκε τότε αναγκαίος. Με την επικράτηση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου τα πράγματα πήραν άλλη τροπή, η ζυγαριά έγειρε δραστικά προς τη μεριά του κεφαλαίου, του κάθε είδους κεφαλαίου. Τα χρέη των κρατών εξακολούθησαν να μεγαλώνουν γιατί σε αυτό το μοντέλο δεν μειώνονται μόνο – όταν μειώνονται – τα έξοδα, μειώνονται και τα έσοδα του κράτους. Και το πολιτικό προσωπικό άρχισε, στα μάτια των πολιτών, να μοιάζει όλο και περισσότερο, αρχικά απλώς διαιτητής συμφερόντων και κατόπιν υπηρέτης τους.

Καθώς λύσεις δεν βρίσκονται σε ένα τέτοιο κλίμα, το τελειωτικό χτύπημα στις δημοκρατίες, πράγμα τραγικό, συχνά το δίνει ο ίδιος ο λαός, είτε με κατευθείαν ψήφο –περίπτωση Χίτλερ– είτε διά των αντιπροσώπων του – περίπτωση Μεταξά. Το δαχτυλίδι δίνεται σε νόμιμα εκλεγμένους ηγέτες, για τους οποίους όλοι ξέρουν ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να εξελιχθούν σε δικτάτορες. Ανάλογη είναι και η περίπτωση του Τραμπ που εκλέχτηκε δύο φορές από τον λαό και που τώρα ψάχνει προφάσεις να αναβάλει τις ενδιάμεσες εκλογές και μετά να αποπειραθεί και τρίτη θητεία, κάτι που συνταγματικά απαγορεύεται.

Ο λόγος που γίνεται αυτό είναι επειδή ο κόσμος έχει απηυδήσει από την αβουλία και τη μετριότητα των ηγετών-διαιτητών και βλέπει στο πρόσωπο αυταρχικών ακροδεξιών κάποιου τύπου επανάκαμψη της πρωτοκαθεδρίας της πολιτικής έναντι του κεφαλαίου. Είναι άλλωστε μια επιλογή που η εξουσία του χρήματος την επιτρέπει, έστω και ως εξαίρεση, ενώ αντίθετα την αριστερή επιλογή την απαγορεύει διά ροπάλου, γι’ αυτό και μερίδα των ψηφοφόρων κατευθύνεται προς τα εκεί που η αντίδραση δείχνει εφικτή. Μάταιος κόπος, φυσικά, και επιλογή καταστροφική. Γιατί αυτό που δεν φαίνεται αμέσως διά γυμνού οφθαλμού, φαίνεται πάντα όμως στο τέλος, είναι ότι οι Τραμπ αυτού του κόσμου μπορούν να πυροβολούν και μέρος του κεφαλαίου ακριβώς γιατί συμμαχούν με την κορυφή της επιχειρηματικής πυραμίδας. Ο Χίτλερ συμμάχησε με τους μεγαλύτερους Γερμανούς βιομηχάνους, ο Τραμπ συμμαχεί με τους κολοσσούς υψηλής τεχνολογίας. Στην αρχή, βέβαια, κάποιοι από αυτούς τους κολοσσούς φάνηκαν μουδιασμένοι, γιατί σε άλλο μοντέλο είχαν συνηθίσει και ξεβολεύτηκαν, άλλοι πάλι πανηγύρισαν εξ υπαρχής. Στο τέλος όλοι ακολούθησαν γιατί, όντας παγκόσμια ολιγοπώλια, κατανοούν ή και εμπιστεύονται και αυτοί το αυταρχικό μοντέλο.

Στο τέλος την πληρώνουν, βέβαια, οι λαοί που τους ψηφίζουν και όσοι υφίστανται την επιθετικότητά τους…

"Το τέλος της νομιμότητας" έγραψε ο Θωμάς Τσαλαπάτης ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ", 11.01.26)

 ...............................................................



Το τέλος της νομιμότητας





έγραψε ο Θωμάς Τσαλαπάτης ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ", 11.01.26)




«Αυτό που διαχωρίζει τον πόλεμο από τη δολοφονία είναι ο νόμος»: Αυτό έγραψε ο Ντέιβιντ Φρεντς, πρώην δικηγόρος του αμερικανικού στρατού, και το αναδημοσίευσαν οι New York Times στο editorial τους την επόμενη μέρα από τις ενέργειες Τραμπ στη Βενεζουέλα. «Ιδού λοιπόν η εποχή των δολοφόνων», όπως προφήτευε ο Αρθούρος Ρεμπό. Αυτή είναι η δική μας εποχή. Αυτός είναι ο τίτλος και το οικόσημό της.

Ζούμε στην κόψη της αλλαγής ενός ιστορικού παραδείγματος. Η απαγωγή του αρχηγού μιας ξένης χώρας από τον Ντόναλντ Τραμπ, ο βομβαρδισμός μιας πρωτεύουσας και οι προσχεδιασμένες δολοφονίες πολιτών στα νερά της Καραϊβικής έγιναν χωρίς καμία νομιμοποίηση από διεθνείς οργανισμούς ή ακόμη και αμερικανικούς θεσμούς, όπως το Κογκρέσο, η Γερουσία κτλ. Φυσικά δεν είναι αυτό το στοιχείο που κάνει τις πράξεις αυτές αποτρόπαιες. Το γεγονός όμως πως οι πράξεις αυτές γίνανε με αυτούς τους όρους, περιγράφει επίσης την κατάλυση κάθε νομιμότητας, την απόλυτη κυριαρχία του νόμου του ισχυρού.

Ζούμε το τελευταίο στάδιο μιας μετάλλαξης. Από την περίοδο του κόβιντ, που σε κάθε χώρα του κόσμου η νομιμότητα και τα δικαιώματα των πολιτών αντιμετωπίστηκαν ως μια αχρείαστη, αν όχι επικίνδυνη πολυτέλεια, στην περίοδο της γενοκτονίας της Παλαιστίνης, όπου όλες οι εκκλήσεις, όλες οι αποφάσεις των οργάνων της διεθνούς κοινότητας περιφρονήθηκαν και αντιμετωπίστηκαν ως μια αστεία αν όχι ενοχλητική φασαρία.



Η στάση αυτή είναι μια κοινή στάση. Αυτό που βιώνουμε ως πολίτες του κόσμου, της Ευρώπης, της Ελλάδας, είναι οι εφαρμοσμένες παραλλαγές της. Μια συνθήκη όπου όλα μεταβάλλονται προς τον νόμο του ισχυρού. Είτε αυτό έχει να κάνει με τους όρους της καθημερινότητάς μας, είτε με τη γεωπολιτική πραγματικότητα. Είναι ο κυνισμός ως αυταπόδεικτη εφαρμογή. Από τον λογαριασμό της ΔΕΗ μέχρι το μέλλον μιας χώρας.

Είναι ο ίδιος κυνισμός που βρίσκεται στον πυρήνα και της εγχώριας πολιτικής. Στην πλήρη αδιαφορία να τηρηθούν ακόμη και τα προσχήματα. Στις υποκλοπές, στα Τέμπη, στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στις δολοφονίες μεταναστών στα σύνορα. Οχι μόνο στις εγκληματικές πράξεις αλλά και στη διαχείρισή τους, αφού τα σκάνδαλα αποκαλύφθηκαν. Η Ν.Δ. που χαιρετά όρθια τον Καραμανλή, το μπάζωμα των Τεμπών, οι ποικίλες στάσεις στις εξεταστικές για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η αντιμετώπιση των γιατρών που διαμαρτύρονται για ελλείψεις από τον αστείο υπουργό Υγείας. Τραμπικές παραλλαγές προσαρμοσμένες στις ανάγκες της κάθε περίστασης. Είναι το ίδιο παιχνίδι με παραλλαγές θυμάτων. Εδώ μπορεί να είναι η αγροτική τάξη, οι νεκροί μετανάστες, οι συνταξιούχοι που δεν έχουν λεφτά για το σουπερμάρκετ. Λίγο πιο μακριά είναι οι κάτοικοι της Βενεζουέλας. Αυτό το «δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα» του πολιτικού νάνου που έχουμε για πρωθυπουργό, δεν περιγράφει μόνο τον απύθμενο κυνισμό με τον οποίο ασκεί πολιτική. Περιγράφει επίσης την απόλυτη έλλειψη αντίληψης για το τι θα μπορούσε να σημαίνει μια τέτοια στάση τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Κύπρο.

Αυτό που είναι πιο θλιβερό είναι οι ψύλλοι. Και μιλάω για τους ψύλλους στη ράχη του ελέφαντα, που ενώ τον βλέπουν μανιασμένο να ποδοπατά ό,τι υπάρχει στο πέρασμά του, νιώθουν πως το ποδοπάτημα είναι η δική τους ισχύ. Χωρίς να αντιλαμβάνονται πως βρίσκονται ένα φτέρνισμα μακριά από τον αφανισμό.

Η κατάλυση της νομιμότητας ταυτίζεται με το δίκιο του ισχυρού. Και στη δική μας περίπτωση η Ελλάδα είναι ένας ψύλλος στον ελέφαντα του δυτικού κόσμου.

"Τι σημαίνει: Παράλογο" έγραψε ο Παύλος Μεθενίτης ("Εφημερίδα των Συντακτών"/"ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ", 11.01.26)

 ...............................................................



Τι σημαίνει: Παράλογο







έγραψε ο Παύλος Μεθενίτης  ("Εφημερίδα των Συντακτών"/"ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ", 11.01.26)


Λοιπόν, άλλο το παράλογο, το ουδέτερο του αρχαίου επιθέτου «παράλογος», και άλλο ο μεταγενέστερος όρος «παράλογο», που είναι η κατάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος δεν αναγνωρίζει σκοπό ή λογική στην ύπαρξή του, αποδε-χόμενος το άσκοπο και παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης.

«Ανοιχτοί στον διάλογο, όχι στο παράλογο» είπε τις προάλλες ο Πρωθυπουργός, θέτοντας αυτοβούλως τα όρια αυτού του διαλόγου, το σιδηρούν πλαίσιο, εντός του οποίου οι αγρότες θα πρέπει να στριμώξουν όλα τους τα αιτήματα, να τα ζουπήξουν για να χωρέσουν, αφήνοντας μοιραίως απέξω, εκτός διαλόγου, κάμποσα από δαύτα – σαν να προσπαθείς να βάλεις δέκα κιλά κοπριά σε μια πεντάκιλη σακούλα.

Και μια που μιλάμε για κοπριά, να θυμηθούμε τη συκοφαντική λάσπη που εκτοξεύει το καθεστώς στους αγρότες, προσπαθώντας να αμαυρώσει το πρόσωπό τους, να μουντζουρώσει την αγωνία και την οργή τους, μπας και τους μισήσουμε επιτέλους και τους σιχαθούμε. Κάτι που, παρ’ όλες τις εργώδεις προσπάθειες των υπουργών που αλυχτούν στα ΜΜΕ, μάλλον δεν το βλέπω να συμβαίνει. Ολες και όλοι μας δεν ξεχνάμε τους γαλάζιους αρουραίους, τους Neodimokratikus Opekepensis, που επί σειράν ετών καταβρόχθιζαν κοινοτικούς και δημόσιους πόρους, απεκκρίνοντας Φεράρι, Πόρσε και φωτογραφίες με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους.

Ομως, για τον κομματικό μηχανισμό που έχει την εξουσία, που παρασιτεί, πιο σωστά, εδώ και έξι χρόνια εις βάρος της κοινωνίας, αυτό είναι το λογικό. Το να εγκληματείς ανενόχλητος και ακαταδίωκτος, είναι το κανονικό, το νορμάλ, το λογικό, το ισχύον και το πρέπον, ενώ το να απαιτείς να πάψει επιτέλους αυτή η σιχαμένη κατάσταση, το να ζητάς δικαιοσύνη, διαφάνεια και αξιοπρέπεια, δεν βοηθά στον διάλογο, λένε – είναι κάτι παράλογο.

Παράλογο; Για να δούμε τι λέει το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας επ’ αυτού: Λοιπόν, άλλο το παράλογο, το ουδέτερο του αρχαίου επιθέτου «παράλογος» (δηλαδή αυτός που αντιβαίνει στους νόμους της λογικής) και άλλο ο μεταγενέστερος όρος «παράλογο», που είναι η κατάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος δεν αναγνωρίζει σκοπό ή λογική στην ύπαρξή του, αποδεχόμενος το άσκοπο και παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτό το παράλογο έχει πολλές συμπαραδηλώσεις: είναι καθετί που δεν ερμηνεύεται με την κοινή λογική, είναι επίσης κι εκείνο το καλλιτεχνικό και φιλοσοφικό δόγμα, λέει το Λεξικό, κατά το οποίο οι άνθρωποι ζουν απομονωμένοι σε έναν μάταιο και παράλογο κόσμο, ένα ρεύμα που εξέφρασε ο Αλμπέρ Καμί. Απότοκο αυτού του ρεύματος είναι το θέατρο του παραλόγου, (théâtre de l’absurde), ένα θεατρικό είδος όπου καταλύεται ο δεσμός ανάμεσα στις λέξεις και τις πράξεις – ο Ιονέσκο συγκαταλέγεται στους θεμελιωτές του θεάτρου του παραλόγου.

Δεν έχω αποσαφηνίσει ποιο ακριβώς παράλογο εννοούσε ο πρόεδρος της κυβερνήσεως στη δήλωσή του: αυτό που δεν είναι λογικό ή αυτό που πάει βαθύτερα, αντλώντας το νόημά του από τις υπαρξιακές αβύσσους; Ποιος ξέρει; Υποθέτω πως ο κ. Μητσοτάκης, με την ευρύτατη παιδεία του και τη βαθιά του καλλιέργεια, μάλλον το οντολογικώς παράλογο είχε στο μυαλό του, λέγοντας στους αγρότες ότι η μόνη ελπίδα που έχουν για να υπερβούν το παράλογο της ύπαρξης είναι να κάνουν διάλογο μαζί του.

Εγώ, πάντως, που δεν είμαι υψιπέτης όπως ο πρωθυπουργός της χώρας, όταν λέω «παράλογο», εννοώ αυτό που παραβιάζει τη λογική: παράλογο = παρά τον λόγον = κατά παράβασιν της λογικής. Να, το ΣΔΟΕ, ας πούμε, πηγαίνει αιφνιδίως στον Σύλλογο Θυμάτων των Τεμπών για να κάνει έλεγχο στα οικονομικά του, ενώ δεν πάει στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, που χρωστάει συνολικά 541.866.905 ευρώ. Αυτό είναι παράλογο, κατ’ εμέ.


Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2026

"Συμφωνία Mercosur: Γιατί ωφελεί τους λίγους και βλάπτει τους πολλούς" ρεπορτάζ από την Φωτεινή Λαμπρίδη (tvxs.gr, 10.1.2026)

 ...............................................................



Συμφωνία Mercosur: Γιατί ωφελεί τους λίγους και βλάπτει τους πολλούς




ρεπορτάζ από την Φωτεινή Λαμπρίδη (tvxs.gr, 10.1.2026)


Οι αντιδράσεις για τη συμφωνία Mercosur, η οποία εγκρίθηκε από ειδική πλειοψηφία των κρατών-μελών της Ένωσης, τόσο από χώρες -όπως η Γαλλία- όσο και από κοινωνικές ομάδες, όπως οι αγρότες, πληθαίνουν.

Μπορεί σε πρώτο επίπεδο από το φάσμα των επικίνδυνων συνεπειών της να φωτίζεται κυρίως η καταστροφή που έπεται στην αγροτική παραγωγή εντός της ΕΕ, αφού οι αγρότες της γηραιάς ηπείρου δεν θα αντέξουν τον ανταγωνισμό με τα φθηνά εισαγόμενα προϊόντα από χώρες όπως αυτές της Λατινικής Αμερικής, ωστόσο είναι επείγον να ακουστεί ποιο θα είναι το περιβαλλοντικό αποτύπωμα της συμφωνίας, πόσο θα επηρεάσει τη διατροφή μας και ποιο είναι το ταξικό της πρόσημο.


«Η συμφωνία είναι καλή για τους Γερμανούς βιομηχάνους για τους Βραζιλιάνους εισαγωγείς σόγιας» λέει στο tvxs o κ. Πέτρος Κόκκαλης γραμματέας και συνιδρυτής του ελληνικού πολιτικού κόμματος «Κόσμος» ο οποίος μας μιλά για το αποτύπωμα της συμφωνίας στο περιβάλλον. Η κ. Αλεξάνδρα Κορωναίου, καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Πάντειο από τη μεριά της επισημαίνει πως: «Οι πλούσιοι θα τρώνε καλά, το φθηνό βιομηχανικό κρέας θα το τρώνε οι φτωχοί».



Πέτρος Κόκκαλης: Αν φύγει ο Αμαζόνιος, φύγαμε κι εμείς

Ο Πέτρος Κόκκαλης ισχυρίζεται πως στην Ευρώπη δεν θα είναι εμφανές το περιβαλλοντικό αποτύπωμα της συμφωνίας, όμως το ότι απειλείται ο Αμαζόνιος μας αφορά. «Αν φύγει ο Αμαζόνιος, φύγαμε κι εμείς. Η Δεξιά καταψήφισε τον νόμο για την προστασία των δασών. Έρχεται τώρα μια συμφωνία που συζητιέται 25 χρόνια και η οποία ξέρουμε ότι θα κοστίσει την αποψίλωση του Αμαζονίου για παράδειγμα. Είναι σκληρό και μόνο που το αναφέρουμε».


Η Συμφωνία που καθορίζει την εμπορική σχέση της Ευρώπης με 6 χώρες θα επηρεάσει αρνητικά την ποιότητα της διατροφής μας κι αυτό είναι κάτι που σχεδόν αποσιωπάται.


«Ανοίγει ο χώρος για βιομηχανικές εξαγωγές της Ευρώπης προς τις χώρες αυτές και εισαγωγές αγροτικών προϊόντων από τις χώρες αυτές προς Ευρώπη.

Τα αγροτικά προϊόντα που έρχονται στην Ευρώπη όμως, δεν είναι υποχρεωμένα να τηρούν τους ίδιους κανόνες ασφάλειας στη χρήση φυτοφαρμάκων και αντιβιοτικών. Θα έρχονται προϊόντα στα οποία έχει γίνει χρήση αντιβιοτικών και φαρμάκων απαγορευμένων στην ΕΕ για λόγους δημόσιας ασφάλειας» λέει ο Π. Κόκκαλης ο οποίος προσθέτει πως προκύπτουν από τη συμφωνία, σοβαρά ζητήματα με την προστασία της βιοποικιλότητας, θέματα που αφορούν εργασιακά δικαιώματα και φυσικά η ασφυξία που θα υποστεί ο αγροτικός πληθυσμός στην ΕΕ.

Ρωτάω αν οι αγρότες στην Ελλάδα έχουν κατά τη γνώμη του «σηκώσει» αρκετά το θέμα όπως έχουν πράξει οι Γάλλοι συνάδελφοι τους εξαναγκάζοντας τον Μακρόν να καταψηφίσει:

«Και στην Ελλάδα το “σηκώνουν” οι αγρότες, το ξέρουν καλά το θέμα και αυτό μας δείχνει για άλλη μια φορά ότι η αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα πρέπει να σταθεί ποιότητα όχι ποσότητα δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε νοτιοαμερικάνικα λαχανικά ή στάρια ουκρανικά. Η Ελλάδα έχει πλεονεκτήματα στον αγροτικό τομέα φτάνει να το δούμε. Αν παράγουμε σιτηρά και μπαμπάκια δεν θα είμαστε ανταγωνιστικοί».


Αλεξάνδρα Κορωναίου: Η συμφωνία είναι εναντίον των πολλών και κυρίως των πιο φτωχών

Η καθηγήτρια Κοινωνιολογίας Αλεξάνδρα Κορωναίου παρατηρεί από τη μεριά της, πως η Ελληνική κοινωνία δεν στάθηκε αποφασιστικά δίπλα στους αγρότες όπως συνέβη στη Γαλλία όπου το 79% του πληθυσμού ήταν ενάντια στη συμφωνία.

«Εδώ είχαμε ΟΠΕΚΕΠΕ και δεν πήγε η κοινωνία στα τρακτέρ όπως έγινε στη Γαλλία. Ο κόσμος είναι μαγκωμένος, γιατί έχει ακούσει για το σκάνδαλο, για το δημόσιο χρήμα που έχει κατασπαταληθεί. Κάποιοι αγρότες το έβαλαν στις συνελεύσεις, αλλά δεν πέρασε στην κοινωνία.

Οι Γάλλοι επίσης, μιλάνε για τις επιπτώσεις στην υγεία κι εδώ δεν το έχουν ανοίξει το κεφάλαιο. Μιλούν πιο έντονα για τις επιπτώσεις σε αυτά που θα τρώμε, στην διατροφική αλυσίδα».

Στην ερώτηση πως θα ιεραρχούσε τις συνέπειες της συμφωνίας απαντά:

«Αντιλαμβανόμαστε πως η συμφωνία αυτή, υπερβαίνει κατά πολύ αυτά που ξέρουμε έως σήμερα. Προϊόντα με φυτοφάρμακα, απαγορευμένα στην ΕΕ, υψηλότερα χημικά κατάλοιπα στα τρόφιμα, κρέας με συχνή χρήση αντιβιοτικών και χαλαρότερους ελέγχους θα αυξήσουν τον κίνδυνο για καρκίνους και ορμονικές διαταραχές. Και φυσικά, οι επιπτώσεις στο περιβάλλον: καταστροφή της βιοποικιλότητας, ρύπανση νερού και εδαφών. Τα μίντια δεν παρουσίασαν καμία συζήτηση γι’ αυτά».

Η Αλ. Κορωναίου επισημαίνει επίσης τις επιπτώσεις που θα έχει η Συμφωνία στην κοινωνία.

«Οι κοινωνιολόγοι πάντα βλέπουμε πως βαθαίνουν οι ανισότητες. Στις συνέπειες της Συμφωνίας είναι πως οι πολύ πλούσιοι θα διασωθούν, γιατί θα τρώνε καλύτερα θα έχουν καλύτερες επιλογές.

Το φθηνό βιομηχανικό κρέας θα το τρώνε οι φτωχοί . Αυτοί θα υποστούν τις συνέπειες. Δεν είναι ότι δεν θα υπάρχουν ανισότητες επειδή θα είναι πιο φθηνό το κρέας λοιπόν.

Ο φτωχός θα τρώει άσχημα και επομένως θα εμφανίζει περισσότερες ασθένειες. Θα έλεγα λοιπόν ότι η συμφωνία είναι εναντίον των πολλών και κυρίως των πιο φτωχών».

"Το τσακάλι" στίχοι-μουσική Διονύσης Σαββόπουλος Από τον δίσκο του Δ.Σ. "Ο Χρονοποιός" (1999) & (youtube, 2017)

...............................................................



"Το τσακάλι"

στίχοι-μουσική Διονύσης Σαββόπουλος*


Μαύρη
Η ψυχή μου είναι μαύρη
Το παλιό δηλητήριο
Αποδίδει καρπούς

Χάνω
Τον ορίζοντα χάνω
Το τηλέφωνο πιάνω
Και ρωτάω τους γνωστούς

Πάνω απ' όλους τους πύργους κρεμόταν
Ζητώντας να προσγειωθεί
Κανένας δεν τον δεχόταν
Μας άρπαξε να σωθεί

Κοίτα που ένας τρέχει από ανάγκη
Για να μην πιαστεί
Και πάλι εμάς θα πάρουν φαλάγγι
Είμαστε άρρωστοι

Ένας κόσμος που κρύβει το δράμα
Με μια δήθεν στηλίτευση
Αξούριστος με την πιτζάμα
Απ' τη μεταπολίτευση

Πείνα
Μονάχα μια ακτίνα
Ιωάννα και Λίνα
Λίγο φως στο γυαλί

Πάμε
Όλοι εκεί τραγουδάμε
Οι σκηνές περπατάνε
Και του έργου η φυλή

Πίσω
Μένει ο γείτονας πίσω
Στο παλιό του το ίσο
Στη δική του αρετή

Δρόμο
Κι ας καλύψαμε δρόμο
Είμαστε έξω απ' το χρόνο
Θέλει ακόμα κουπί

Κι από ‘κεί που πρέπει να ήμασταν τώρα
Μέχρι εδώ αφρίζει αυτό το κενό
Της έμπνευσης η άγρια ώρα
Ο φόβος πολλών χρονών

Φαντασία και φωνασκία
Πλάι βάνε τα
Στο κενό μας προχωρά η Τουρκία
Τόσο άνετα

Με τη θήκη του βιολιού στο χεράκι
Φλώρος μαθητής
Και ξοπίσω το αλητάκι
Ο μαύρος πετροβολητής

Πάμε
Όλοι εκεί τραγουδάμε
Με το γράμμα μου θα ‘μαι
Πλάι εκεί στους γνωστούς

Κλείνω
Στο βουνό να επιμείνω
Το κενό να μικρύνω
Με τους στίχους αυτούς

*Σημείωση: Από τον δίσκο του Δ.Σ. "Ο Χρονοποιός" (1999) & (youtube, 2017)