...............................................................
·
Απόσπασμα από τη νουβέλα του Ερίκ – Εμανουέλ Σμιτ (γ.1960) «Ο
κύριος Ιμπραήμ και τα άνθη του Κορανίου» (μτφ.
Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. opera,
2010)
«…Μετά
την Κωνσταντινούπολη ο κύριος Ιμπραήμ δε μιλούσε τόσο πολύ· ήταν συγκινημένος.
«Σε λίγο φτάνουμε στη θάλασσά μου.»
Κάθε μέρα ήθελε να πηγαίνουμε όλο και πιο
αργά. Ήθελε ν’ απολαμβάνει. Μα φοβόταν κιόλας.
«Μα
πού είναι πια αυτή η θάλασσά σας, κύριε Ιμπραήμ; Γιατί δε μου τη δείχνετε στο
χάρτη;»
«Α, μη με ζαλίζεις με τους χάρτες σου, Μομό,
εδώ δεν είμαστε στο σχολείο!»
Σταματήσαμε σ’ ένα ορεινό χωριό.
«Είμαι ευτυχισμένος,
Μομό. Εσύ είσαι εδώ κι εγώ ξέρω τι υπάρχει στο Κοράνι μου. Τώρα θέλω να σε πάω
να χορέψεις.»
«Να χορέψω, κύριε Ιμπραήμ;»
«Πρέπει. Πάση θυσία. «Η καρδιά του ανθρώπου
είναι σαν πουλί κλεισμένο στο κλουβί του σώματος.» Όταν χορεύεις, η καρδιά
τραγουδάει σαν το πουλί που θέλει να ενωθεί με το Θεό. Έλα, πάμε στον τεκέ.»
«Πού;»
«Τι περίεργο κλαμπ!» είπα, μόλις περάσαμε το
κατώφλι.
«Ένας τεκές δεν είναι κλαμπ· είναι
μοναστήρι. Μομό, βγάλ’ τα παπούτσια σου.»
Κι αυτή ήταν η πρώτη φορά που είδα τους
περιστρεφόμενους δερβίσηδες: φορούσαν μακριά, ανάλαφρα, ανοιχτόχρωμα φουστάνια.
Αντηχούσε ένα ταμπούρλο. Κι οι χορευτές μεταμορφώνονταν σε σβούρες.
«Βλέπεις, Μομό; Γυρίζουν γύρω από τον εαυτό
τους γυρίζουν γύρω απ’ την καρδιά τους, εκεί που είναι ο Θεός. Είναι σαν
προσευχή.»
«Προσευχή το λέτε εσείς αυτό;»
«Και βέβαια, Μομό. Χάνουν κάθε επαφή με τη
γη, αυτό το βάρος που το λένε «ισορροπία», γίνονται δαδιά που καίγονται σε
μεγάλη φωτιά. Δοκίμασε, Μομό, δοκίμασε. Κάνε όπως εγώ.»
Και πιάσαμε να στριφογυρίζουμε ο κύριος
Ιμπραήμ κι εγώ.
Στις πρώτες στροφές, σκεφτόμουν: Είμαι ευτυχισμένος με τον κύριο Ιμπραήμ. Μετά,
σκεφτόμουν: Δεν του κρατάω κακία του
πατέρα μου που έφυγε. Και στο τέλος έφτασα να σκέφτομαι: Θαρρώ πως κι η μητέρα μου δεν είχε άλλη
επιλογή όταν…
«Λοιπόν, Μομό; Αισθάνθηκες ωραία πράγματα;»
«Απίστευτο! Ήταν σαν ν’ άδειαζε από μέσα μου
το μίσος. Κι αν δεν σταματούσαν τα ταμπούρλα, θα ‘χα κλείσει και τους
λογαριασμούς με τη μητέρα μου. Τη γούσταρα πολύ αυτή την προσευχή, κύριε
Ιμπραήμ, αν και θα προτιμούσα να προσευχόμουν χωρίς να ‘χω βγάλει τις ελβιέλες
μου. Όσο βαραίνει το σώμα, τόσο αλαφρώνει το πνεύμα.»
Από κείνη τη μέρα, σταματούσαμε συχνά για να
χορέψουμε σε τεκέδες που ήξερε ο κύριος Ιμπραήμ. Πολλές φορές, ο κύριος Ιμπραήμ
δε χόρευε· του άρεσε να πίνει το τσάι του μισοκλείνοντας τα μάτια, αλλά εγώ
στριφογύριζα σαν λυσσασμένος… Ή μάλλον όχι: στριφογύριζα για να πάψω να ‘μια
τόσο λυσσασμένος.
Τα βράδια, στις πλατείες των χωριών,
προσπαθούσα να πιάσω κουβέντα με τα κορίτσια. Κατέβαλλα τεράστιες προσπάθειες,
αλλά δεν έβγαινε τίποτα, ενώ αντίθετα ο κύριος Ιμπραήμ, που απλώς καθόταν κι
έπινε το γλυκάνισό του χαμογελώντας μ’ εκείνο το γαλήνιο και γλυκό του ύφος,
μάζευε πάντα γύρω του ένα σωρό κόσμο.
«Ησυχία δεν έχεις, Μομό. Αν θες να κάνεις
φίλους δεν πρέπει να κινείσαι τόσο πολύ.»
«Κύριε Ιμπραήμ, είμαι ωραίος;»
«Είσαι πολύ ωραίος, Μομό.»
«Θέλω να πω… πιστεύετε ότι θα είμαι τόσο
ωραίος ώστε ν’ αρέσω στα κορίτσια… χωρίς να πληρώνω;»
«Σε μερικά χρόνια, αυτές θα σε πληρώνουν,
Μομό!»
«Ναι, αλλά… προς το παρόν… δε βλέπω και
πολλή πελατεία…»
«Μα πώς να έρθει η πελατεία, Μομό; Έχεις δει
πώς κάνεις; Τις καρφώνεις μ’ ένα ύφος
σαν να λες: «Είδατε τι ωραίος που είμαι;» Μετά απ’ αυτό, πώς να μη γελάσουν… Το
ύφος σου όταν τις κοιτάς, πρέπει να ‘ναι σαν να λες: «Έχω δει κι έχω δει
όμορφες, αλλά σαν κι εσάς…» Σ’ έναν άντρα φυσιολογικό, κανονικό, θέλω να πω
έναν άντρα όπως εσύ κι εγώ (όχι τον Αλέν Ντελόν ή τον Μάρλον Μπράντο), η
γυναίκα είναι αυτή που τον κάνει όμορφο.»
Κοιτάζαμε τον ήλιο να βασιλεύει πίσω από τα
βουνά, και τον ουρανό που έπαιρνε ένα μενεξεδένιο χρώμα. Ο μπαμπάς κοίταζε τον
αποσπερίτη…»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου