..............................................................
Μήτσος Παπανικολάου (1900 - 1943)
"ΧΩΡΙΣΜΟΣ"
Μόνοι το δρόμο πήραμε και φθάσαμε στην άκρη.
Και τώρα, αν θα χωρίσουμε, θα μας ενώνει ο πόνος.
Σφίξε το χέρι δυνατά, μα κράτησε το δάκρυ…
Μόνος εγώ τραβάω μπροστά κι εσύ γυρίζεις μόνος.
Πρόσμενε, πάντα πρόσμενε. Ποιος ξέρει αν κάποια μέρα
Με σταματήσει η κούραση και με γυρίσει πίσω
Και νεκρωμένος τοτε πια, γυρνώντας από πέρα,
Σαν άστρά αθάνατης ζωής τα μάτια σου αντικρίσω;
"ΧΑΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ"
Αν άλλοτε μ’ αγάπησες κι αν πια δε μ’ αγαπάς
Μες στην καρδιά μου η αγάπη σου πάντοτε η ίδια μένει.
Μ’ αρκεί στη θλίψη ν’ αγαπάς της βαρυχειμωνιάς
Μι’ άνοιξη περασμένη.
Και τώρα μάταια αν ποθώ τα θεία σου φιλιά,
Την αγκαλιά σου αν έχασα και αν νοσταλγός σου μένω,
Σ’ αυτόν τον κόσμο πάντοτε –πικρή παρηγοριά-
Μας μένει το χαμένο.
Μήτσος Παπανικολάου (μεταξύ 1918 και 1922)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου