J.S. Bach: Double violin concerto in D-minor, BWV 1043. II. Largo ma non tanto (youtube, 5.3.2014)

 ...............................................................

J.S. Bach: Double violin concerto in D-minor, BWV 1043. II. Largo ma non tanto

Mathieu Dufour, Erin J. Bouriakov, flutes

Jeonghwa Hur, piano

(youtube, 5.3.2014)

"Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ, 25 & 25β" Δύο ποιήματα του Οδυσσέα Ελύτη Από το "ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΘΕΑΤΟΥ ΑΠΡΙΛΙΟΥ" (1984)

 ...............................................................

          Οδυσσέας Ελύτης (1911 - 1996)

Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ, 25

Περαστική από τη χθεσινή αϋπνία μου

λίγο, για μια στιγμή, μου χαμογέλασε

η θεούλα με τη μωβ κορδέλα

που από παιδάκι μού κυκλοφοράει τα μυστικά

Ύστερα χάθηκε πλέοντας δεξιά

να πάει ν' αδειάσει τον κουβά με τ' απορρίμματά μου

- της ψυχής αποτσίγαρα κι αποποιηματάκια -

εκεί που βράζει ακόμη όλο παλιά νεότητα

και αγέρωχο το πέλαγος.

Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ, 25β

Πάλι μες στην κοιλιά της θάλασσας το μαύρο εκείνο σύννεφο

         που ανεβάζει κάπνες

όπως φωνές επάνω από ναυάγιο

Χαμένοι αυτοί που πιάνονται από τ' Άπιαστα

Όπως εγώ προχθές του Αγίου Γεωργίου ανήμερα

που πήα να παραβγώ μ' αλόγατα και θωρακοφόρους

και μου χύθηκε όλη, όξω απ' τη γης, η ερωτοπαθής ψυχή μου.

Οδυσσέας Ελύτης

Από το "ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΘΕΑΤΟΥ ΑΠΡΙΛΙΟΥ" (1984)

"Η «Νυχτερινή Εφημερία» της Κεντροαριστεράς" έγραψε ο Σπύρος Γεωργάτος (tvxs.gr, 10.4.2026)

 ...............................................................

Η «Νυχτερινή Εφημερία» της Κεντροαριστεράς

έγραψε ο Σπύρος Γεωργάτος (tvxs.gr, 10.4.2026)

Η «Νυχτερινή Εφημερία» (Late Shift, Heldin στο πρωτότυπο) είναι μια ταινία που γυρίστηκε από την Ελβετή σκηνοθέτη και σεναριογράφο Petra Volpe και κυκλοφόρησε το 2025. Το φιλμ αφηγείται την εφιαλτική καθημερινότητα μιας αφοσιωμένης νοσοκόμας σε ένα υποστελεχωμένο νοσοκομείο.

Άλλο βέβαια να το περιγράφεις σε ένα κείμενο, και άλλο να το βλέπεις. Ο ρυθμός της αφήγησης κόβει τη ανάσα και δεν μπορεί κανείς να τον παρακολουθήσει, εκτός εάν έχει καταλάβει το βασικό: το ότι ο παράδεισος της «Φιλελεύθερης Δημοκρατίας» είναι ένα παραμύθι, που δεν έχει καμιά σχέση με τη σκληρή κοινωνική πραγματικότητα.

Ας γίνω πιο συγκεκριμένος. Παραπονιόμαστε (ευγενικά και πολιτισμένα) ότι μας λείπουν οι θεσμοί, τα μέσα, οι πόροι. Και δεν είναι ψέματα. Αλλά μας λείπει, πρώτα από όλα, κάτι άλλο, πιο θεμελιώδες: οι πολιτικές που τοποθετούν τις ανθρώπινες ανάγκες πάνω από τα κέρδη.

Αν δεν κατανοήσουμε αυτή την απλή αλήθεια, αρχίζουν να μας παραμυθιάζουν οι διάφορες ψυχολογικές, ηθικιστικές ή ψευδοπολιτισμικές ερμηνείες για τα κακώς κείμενα, που προφανώς δεν έχουν (ή έχουν πολύ θολό) πολιτικό «δια ταύτα».

Έλλειψη ενσυναίσθησης, λένε μερικοί, λες και το νοιάξιμο για τους άλλους είναι κάτι που έρχεται από τον ουρανό· μια τάση ανυπακοής και μια παράδοση πελατοκρατίας, που έλκουν την καταγωγή από τα χρόνια της τουρκοκρατίας, ισχυρίζονται κάποιοι άλλοι· χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και πολιτική διαπαιδαγώγηση, διατείνονται οι πιο εστέτ …

Να όμως που ο εργασιακή βαρβαρότητα και η απανθρωπιά υπάρχουν ακόμη και στην ευημερούσα Ελβετία! Να που, και εκεί, την κατάσταση διασώζουν τελικά οι άνθρωποι που έχουν υψηλή κοινωνική συνειδητότητα. Συνειδητότητα που αναπτύσσεται με την κοινωνική τριβή και την γείωση στα προβλήματα της καθημερινότητας. Γιατί έτσι μόνο αναδεικνύεται η αξία της ανθρώπινης ζωής και η σημασία του συνανήκειν.

Η αντίθεση Κεφάλαιο-Εργασία απουσιάζει από το σκεπτικό ακόμα και των λεγόμενων προοδευτικών κομμάτων, γιατί όλα αυτά θεωρούνται πλέον τελειωμένα, παλιομοδίτικα, αντιπαραγωγικά. Κι έτσι, διολισθαίνουμε σε μηχανιστικές ερμηνείες, που εξισώνουν τη Δημοκρατία με έναν αλγόριθμο «ρυθμίσεων» και «κανόνων». Εν τω μεταξύ, μέχρι να λύσουν όλα μας τα προβλήματα οι συνταγματολόγοι (ή το ΑΙ), ισχύει αυτό που λέει ο «Καραγκιόζης»: μας κοιτάει ο Χάρος και του τρέχουνε τα σάλια…

Για του λόγου το αληθές, ας συγκρίνει κανείς την (τεχνικά άψογη) παρέμβαση του Ευάγγελου Βενιζέλου στο ΒΗΜΑ για το ζήτημα των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ με όσα αναφέρονται στο άρθρο «Γιατί πέφτει η Κεντροαριστερά; (στην παγίδα του Κέντρου)» που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο tvxs.

Ο Βενιζέλος ασκεί κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη από τη σκοπιά του ειδικού (ή, στην καλύτερη περίπτωση, του σοφού πολιτικού), υπαινισσόμενος εμμέσως πλην σαφώς ότι μια «ενάρετη» διακυβέρνηση σοσιαλδημοκρατικού τύπου θα αντιμετώπιζε αποτελεσματικά όλα τα δεινά μας. Το άρθρο όμως της Μόνικας Αρτινού υπογραμμίζει ότι όλες οι λύσεις που έχει προτείνει μέχρι τώρα η ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά αποδεικνύονται ατελέσφορες και προβληματικές: «Τα κόμματα με ρίζες στα συνδικάτα και την βιομηχανική εργατική τάξη δεν επεξεργάστηκαν ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που να αντιμετωπίζει προβλήματα της εποχής όπως η αυτοματοποίηση, η τεχνητή νοημοσύνη και το μέλλον της εργασίας», λέει, εξηγώντας ταυτόχρονα γιατί η επιρροή των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων διαρκώς μειώνεται.

Φοβάμαι ότι και αυτή ακόμη η διατύπωση είναι υπερβολικά «ευγενική» και «πολιτισμένη». Η έννοια του «κοινωνικού συμβολαίου» έχει την ηλικία του Jean-Jacques Rousseau. Εις τα καθ’ ημάς, την επικαιροποίησε και τη διέδωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος της προσέδωσε τον χαρακτήρα ενός «New Deal». Στην πρώτη κυβερνητική του θητεία, το ΠΑΣΟΚ εισήγαγε πράγματι ορισμένους θεσμικούς νεωτερισμούς και επιχείρησε μια ευρείας κλίμακας αναδιανομή, που ανακούφισε τους εργαζόμενους. Όμως, πόσο γρήγορα όλα αυτά εκτροχιάστηκαν, αναστράφηκαν, μετατράπηκαν στο αντίθετό τους! Ακόμα και η εμβληματικότερη των μεταρρυθμίσεων, το ΕΣΥ, υπονομεύθηκε από τις επόμενες κυβερνήσεις και κατέληξε σε κατάσταση «Νυχτερινής Εφημερίας».

Αλλά ας μην παρασυρθούμε σε μια πολιτικίστικη φλυαρία. Αρκεί να κοιτάξουμε τα παιδιά στα μάτια και τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Όταν έρχονται γιορτές, όπως τώρα το Πάσχα, η πραγματικότητα των κοινωνικών ανισοτήτων, της στέρησης, της φτώχειας, της ματαίωσης των ονείρων, γίνεται ιδιαίτερα αισθητή. Κι εκεί ακριβώς είναι που δεν μπορεί πια να παριστάνουμε τους «ρεαλιστές», τους «μετριοπαθείς», τους «υπεράνω».

Πάσχα, άλλωστε, θα πει «διάβαση» στα εβραϊκά. Ας διαβεί λοιπόν η Αριστερά το ποτάμι για να φτάσουμε κάποτε στην άλλη όχθη. Τι άλλο να πεις, μέρες που είναι; Τη λέξη «Ανάσταση» δεν τολμάμε πλέον να τη βάλουμε στο στόμα μας…

Pervane (Irish traditional) - Ross Daly / By vasiisamir (youtube, 22.3.2011)

 ...............................................................

Pervane (Irish traditional) - Ross Daly

arranged by Ross Daly

performed by Ross Daly and Djamshid Chemirani

from album "AN-KI" 1995

pictures by vasilisamir, taken in Greece (in Evia, Athens, Kithira and Kaiafa)

(youtube, 22.3.2011)

Μ.Πέμπτη, 23 & 23β -Μ. Παρασκευή 24 & 24β - Οδυσσέας Ελύτης (2.11.1911 - 18. 3. 1996) Από το "Ημερολόγιο ενός Αθέατου Απριλίου" (1984)

 ...............................................................

                  Οδυσσέας Ελύτης (1911 - 1996)

Μ. ΠΕΜΠΤΗ, 23

Μέρα τρεμάμενη όμορφη σαν νεκροταφείο

με κατεβασιές ψυχρού ουρανού

Γονατιστή Παναγία κι αραχνιασμένη

Τα χωματένια πόδια μου    άλλοτε

(Πολύ νέος ή και ανόητα όμορφος θα πρέπει να ήμουν)

Οι και δύο και τρεις ψυχές που δύανε

Γέμιζαν τα τζάμια ηλιοβασίλεμα.

Μ. ΠΕΜΠΤΗ, 23 β

Σωστός θεός. Όμως κι αυτός έπινε το φαρμάκι του

γουλιά γουλιά καθώς του είχε ταχθεί

εωσότου ακούστηκε η μεγάλη έκρηξη.

Χάθηκαν τα βουνά. Και τότε αλήθεια φάνηκε

πίσω από το πελώριο πηγούνι ο κύλικας

Κι αργότερα οι νεκροί μες στους ατμούς, εκτάδην.

Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 24

Σαν να μονολογώ, σωπαίνω.

Ίσως και να 'μαι σε κατάσταση βοτάνου ακόμη

φαρμακευτικού ή φιδιού μιας κρύας Παρασκευής

Ή μπορεί και ζώου από κείνα τα ιερά 

με τ' αυτί το μεγάλο γεμάτο ήχους βαρείς

και θόρυβο μεταλλικό από θυμιατήρια.

Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 24 β

                                              Αντίς για όνειρο

Πένθιμος πράος ουρανός μες στο λιβάνι

αναθρώσκουν παλαιές Μητέρες ορθές σαν κηροπήγια

τυφεκιοφόροι νεοσύλλεκτοι σε ανάπαυση

μικρά σκάμματα ορθογώνια, ραντιστήρια, νάρκισσοι.

Σαν να 'μαι, λέει, ο θάνατος ο ίδιος αλλ'

ακόμη νέος αγένειος που μόλις ξεκινά

κι ακούει πρώτη φορά μέσα στο θάμβος των κεριών

το "δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν".

Οδυσσέας Ελύτης (1911 - 1996)

Από το "ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΘΕΑΤΟΥ ΑΠΡΙΛΙΟΥ" (1984)

"Ξεψύχησε στο βουνό γυμνός, πληγωμένος και αβοήθητος" έγραψε ο Γιώργος Παγούδης ("Εφημερίδα των Συντακτών" / ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, 09.04.26)

 ...............................................................

Ξεψύχησε στο βουνό γυμνός, πληγωμένος και αβοήθητος

έγραψε ο Γιώργος Παγούδης ("Εφημερίδα των Συντακτών" / ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ,  09.04.26) 

Η τραγική ιστορία του 20χρονου πρόσφυγα Χαϊντάρ, που έχασε τη ζωή του στη Λέσβο τον περασμένο Ιανουάριο ● Γλίτωσε όταν οι διακινητές τον πέταξαν από τη βάρκα στη θάλασσα μαζί με τους δέκα συντρόφους του ● Περιπλανήθηκε επί πέντε ημέρες στις βραχώδεις βουνοκορφές του νησιού, τραυματίας, χωρίς ρούχα και φαγητό, με τις ελληνικές Αρχές να επιδεικνύουν παντελή αδιαφορία στις εκκλήσεις των διασωθέντων να τον αναζητήσουν.

Σε ποινή θανάτου μέσω της αδιαφορίας που επέδειξαν καταδίκασαν οι ελληνικές αρχές τον 20χρονο Χαϊντάρ. Εναν νεαρό πρόσφυγα από τη Συρία που πέθανε ουσιαστικά αβοήθητος στα βουνά της Λέσβου, αφού οι Αρχές, παρά το γεγονός ότι ειδοποιήθηκαν εγκαίρως πως αγνοούνταν μαζί με άλλον πρόσφυγα, δεν οργάνωσαν επιχείρηση εντοπισμού.

Σήμερα, τέσσερις μήνες μετά τον θάνατο του Χαϊντάρ, η οργάνωση Legal Center στη Λέσβο φέρνει μέσω της «Εφ.Συν.» στην επιφάνεια δύο σημαντικές μαρτυρίες που θέτουν προ των ευθυνών τους όσους είχαν την αρμοδιότητα να οργανώσουν επιχείρηση διάσωσης και δεν το έκαναν.

Η μία μαρτυρία είναι του Χουσεΐν, του ανθρώπου που αγνοούνταν κι αυτός κι έμεινε δίπλα στο θύμα μέχρι την τελευταία του πνοή. Η άλλη μαρτυρία είναι του Μοχάμεντ, πρόσφυγα που ήταν συνεπιβάτης στη βάρκα με την οποία ήρθαν στην Ελλάδα οι δύο αγνοούμενοι πρόσφυγες.

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2026, έντεκα πρόσφυγες, έξι άνδρες και πέντε γυναίκες επιβιβάστηκαν σε βάρκα στην Τουρκία με προορισμό τη Λέσβο. Ανάμεσά τους ήταν ο Χαϊντάρ, ο Χουσεΐν και ο Μοχάμεντ. Το σκάφος δεν έφτασε ποτέ στις ακτές της Λέσβου. Οι διακινητές ανάγκασαν τους πρόσφυγες να πέσουν στη θάλασσα, περίπου 50 έως 100 μέτρα μακριά από τη στεριά. «Δεν ήξερα κολύμπι», λέει ο Μοχάμεντ και θυμάται τις πανικόβλητες φωνές των ανθρώπων που καλούσαν απεγνωσμένα σε βοήθεια. Ακουσε τον Χαϊντάρ να φωνάζει «πνίγομαι» και τον είδε να παλεύει με τα κύματα στα όρια της εξάντλησης. Φορούσαν όμως σωσίβια και τα κατάφεραν να φτάσουν στην ακτή.

Οι διακινητές πέταξαν τα υπάρχοντά τους σε πλαστικές σακούλες, αλλά δεν γύρισαν να τα πάρουν. Στην ακτή χωρίστηκαν σε ομάδες. Ο Μοχάμεντ βρέθηκε με δύο άνδρες και τρεις γυναίκες. Περπάτησαν για ώρες, μέχρι που έφτασαν σε ένα χωριό. Εκεί συνάντησαν τους άλλους επιζώντες, αλλά συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν μαζί τους ο Χουσεΐν και ο Χαϊντάρ.

Τα αγγελτήρια θανάτου του Χαϊντάρ

Νερό της βροχής

Κάτοικοι του χωριού κάλεσαν τις Αρχές. Οι πρόσφυγες μεταφέρθηκαν στη δομή της Λέσβου, όπου δήλωσαν ξανά και ξανά ότι αγνοούνται δύο πρόσφυγες. Το επαναλάμβαναν καθημερινά τις επόμενες ημέρες, αλλά του κάκου. Υστερα από τέσσερις ή πέντε ημέρες, άκουσαν από τις Αρχές ότι εντοπίστηκαν οι δύο πρόσφυγες. Ο ένας, ο Χαϊντάρ, ήταν νεκρός. Ο άλλος, ο Χουσεΐν, είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Τι είχε συμβεί; Το αποκαλύπτουν όσα λέει ο Χουσεΐν, που έμεινε δίπλα στον Χαϊντάρ μέχρι που ξεψύχησε. Οι δυο τους βγήκαν μαζί στην ακτή, ημίγυμνοι, παγωμένοι, ο ένας με το εσώρουχο, ο άλλος με το παντελόνι και με τραύματα στα πόδια. Εχοντας ακούσει για τις επαναπροωθήσεις των ελληνικών αρχών και φοβούμενοι μήπως εμφανιστούν αστυνομικοί ή λιμενικοί και τους συλλάβουν, κρύφτηκαν στην ακτή και στη συνέχεια περπάτησαν στα βραχώδη βουνά της Λέσβου, χωρίς φαγητό, χωρίς νερό, χωρίς κινητά που είχαν καταστραφεί στη θάλασσα, χωρίς καμία δυνατότητα επικοινωνίας. Επιναν νερό όταν έβρεχε και βρήκαν καταφύγιο σε μια εκκλησία. Για φαγητό ούτε λόγος.

Εξάντληση

Ο Χαϊντάρ γινόταν όλο και πιο αδύναμος, υπέφερε από τραύματα, από το κρύο και την εξάντληση, έκανε εμετό. Προσπάθησαν να φτιάξουν παπούτσια από τα σωσίβια αλλά δεν τα κατάφεραν. Στην εκκλησία όπου βρήκαν καταφύγιο σκεπάστηκαν με ένα χαλί για να προστατευτούν από το κρύο, περιμένοντας βοήθεια. Ο Χαϊντάρ δεν μπορούσε πια να περπατήσει. Εβηχε συνεχώς. Το πρωί μετά την τέταρτη νύχτα δεν απάντησε στις εκκλήσεις του Χουσεΐν. Ηταν νεκρός.

Ο Χουσεΐν, ντυμένος με κομμάτια από το χαλί για να κρύψει τη γύμνια του, βγήκε στον δρόμο. Βρήκε ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο, περίμενε τον οδηγό να έρθει και του ζήτησε βοήθεια, οδηγώντας τον στο σημείο όπου είχε αφήσει νεκρό τον Χαϊντάρ. Ο άνθρωπος αυτός ειδοποίησε τις Αρχές, που πήραν τον Χουσεΐν με ασθενοφόρο. Παρέμεινε 20 ημέρες στο νοσοκομείο. Σήμερα έχει πάρει άσυλο. Η κηδεία του Χαϊντάρ έγινε τις προηγούμενες ημέρες.

Le Badinage - 4ème livre de Pièces de viole / "Tous les matins du monde" (Bande originale du film) (youtube, 1.1.2001)

 ...............................................................

Le Badinage - 4ème livre de Pièces de viole · Rolf Lislevand · Jordi Savall · Marin Marais · Public domain 

"Tous les matins du monde" (Bande originale du film)

(youtube, 1.1.2001)

"Prayer and Despair" · Thomas de Hartmann "The Music of Gurdjieff / De Hartmann" (youtube, 1.12.2015)

 ...............................................................

"Prayer and Despair" · Thomas de Hartmann

The Music of Gurdjieff / De Hartmann

(youtube, 1.12.2015)

"...Μ. Τετάρτη" Οδυσσέας Ελύτης (2.11.1911 - 18. 3. 1996) Από το "Ημερολόγιο ενός Αθέατου Απριλίου" (1984)

 ...............................................................

Οδυσσέας Ελύτης (2.11.1911 - 18. 3. 1996)

...Μ. Τετάρτη

Ολοένα οι κάκτοι μεγαλώνουν κι ολοένα οι άνθρωποι ονειρεύονται σαν να 'ταν αιώνιοι. Όμως το μέσα μέρος του Ύπνου έχει όλο φαγωθεί και μπορείς τώρα να ξεχωρίσεις καθαρά τι σημαίνει εκείνος ο μαύρος όγκος που σαλεύει

Ο λίγες μέρες πριν ακόμη μόλις αναστεναγμός

Και τώρα μαύρος αιώνας...

 

Οδυσσέας Ελύτης (2.11.1911 - 18. 3. 1996)

Από το "Ημερολόγιο ενός Αθέατου Απριλίου" (1984)

"Συνέντευξη Τσίπρα: χωρίς βάθος και χωρίς πάθος" γράφει ο Σπύρος Γεωργάτος (tvxs.gr, 4.4.2026)

 ...............................................................

Συνέντευξη Τσίπρα: χωρίς βάθος και χωρίς πάθος

γράφει ο Σπύρος Γεωργάτος (tvxs.gr, 4.4.2026)

Δύο πράγματα εντυπωσιάζουν στην συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα ο Αλέξης Τσίπρας στον Νίκο Χατζηνικολάου. Το πρώτο είναι η άψογη σκηνοθεσία της (ή μάλλον η άκρως «επαγγελματική» ανακατασκευή του πορτρέτου του πρώην πρωθυπουργού)· το δεύτερο είναι η κρυστάλλινη σαφήνεια του πρώην αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ σε ό,τι αφορά το τι σκοπεύει να κάνει στο άμεσο μέλλον.

Προφανώς, αυτά τα δύο σχετίζονται μεταξύ τους. Η σαφήνεια του Τσίπρα δεν ήταν μόνο το αποτέλεσμα μιας πολύ μεθοδικής προετοιμασίας, αλλά και η συνέπεια μιας αριστοτεχνικής εστίασης στο π ρ ό σ ω π ό του. Πολύ λίγος χρόνος αφιερώθηκε για να συζητηθούν δύσκολα, προγραμματικής φύσεως θέματα, και πολύ περισσότερος για να δοθούν καθησυχαστικές εξηγήσεις και να φιλοτεχνηθεί το προφίλ του ώριμου πολιτικού.

Υπάρχει βέβαια και ένα τρίτο στοιχείο, για το οποίο θα συζητήσουμε αναλυτικότερα παρακάτω, αλλά ας σημειώσουμε εδώ το εξής: η δημόσια παρέμβαση του Τσίπρα σε κανάλι εθνικής εμβέλειας έρχεται στην πιο πρόσφορη για τον ίδιο στιγμή, δηλαδή όταν καταλαβαίνει πια και ο πιο αφελής ότι το επιτελικό κράτος του Μητσοτάκη δεν είναι παρά ένας «Gangsta’s Paradise». Τυχαίο; Μπορεί, αλλά δεν το νομίζω.

Το ότι ένας καθεστωτικός δημοσιογράφος, που δεν ήταν και δεν είναι ιδιαίτερα φιλικός στην Αριστερά, αποφασίζει (ή δέχεται) να προβάλει έναν πολιτικό της αντίπερα όχθης, πλέκοντας, πρώτα από όλα, το εγκώμιό του στο η θ ι κ ό επίπεδο είναι πολύ ενδιαφέρον.

Διότι δεν είναι τυχαίο ότι για τον Τσίπρα κλήθηκαν να μιλήσουν ο αρχιεπίσκοπος, ένας πτέραρχος της πολεμικής αεροπορίας και δύο ηθοποιοί, που μας διαβεβαίωσαν εμφατικά ότι πρόκειται για έναν πολύ ειλικρινή, «ίσιο», συμπονετικό άνθρωπο, που έχει ταυτόχρονα πολύ θάρρος και αγαπάει την Ελλάδα.

Δεν αποκλείεται να το πιστεύουν μέχρι κεραίας. Όμως, και πάλι δεν είναι τυχαία η επιλογή των προσώπων μέσω των οποίων αποκαθαίρεται των αμαρτιών του ο Τσίπρας, που ως πολιτικός κατηγορείται από τους αντιπάλους του για ανειλικρίνεια, ασυνέπεια λόγων και έργων και απόλυτη προσήλωση στην προσωπική του ατζέντα.

Όποιοι παρακολούθησαν από κοντά και από μέσα τα όσα διαδραματίσθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια γνωρίζουν την αλήθεια. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε τις εκλογές το 2019, ο Τσίπρας αποφάσισε να απαλλαγεί οριστικά από την ενοχλητική αντιπολίτευση της «Ομπρέλας», μετατρέποντας το κόμμα σε έναν χυλό καιροσκόπων και «παραγόντων», με τον ίδιο απόλυτο κυρίαρχο και περίπου ισόβιο αρχηγό.

Με αυτό το στρατήγημα επιχείρησε να μετακινήσει τον ΣΥΡΙΖΑ προς το Κέντρο και να προσελκύσει το ΠΑΣΟΚ, στο οποίο επεφύλασσε τον ρόλο της «συμπληρωματικής δύναμης» που θα αντικαθιστούσε τους ΑΝΕΛ. Αλλά το σχέδιο αυτό δεν καρποφόρησε, γιατί έχασε (πάλι) τις εκλογές το 2023 και το ΠΑΣΟΚ δεν δελεάστηκε από το δέλεαρ της απλής αναλογικής. Κι έτσι, φθάσαμε στην παραίτηση από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, που στην ουσία ήταν αναπόφευκτη μετά από τόσες διαψεύσεις και τόσες ήττες.

«Έξις, δευτέρα φύσις», λένε. Παραιτούμενος από την αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας δεν σταμάτησε να επεξεργάζεται σενάρια επιστροφής του, επιχειρώντας πρώτα να αναδείξει μια αναλώσιμη (τύποις) ηγεσία, που θα ακολουθούσε κατά γράμμα τις εντολές του μέχρι να βρει τον τρόπο να επανέλθει νικητής και τροπαιοφόρος.

Αλλά και εδώ σκάλωσε το ζήτημα, γιατί η υποψήφια της προτίμησής του, η Έφη Αχτσιόγλου, είχε, όπως φαίνεται, τις δικές της φιλοδοξίες. Με δραματικό τρόπο, καταλήξαμε λοιπόν στο σουρεαλιστικό σενάριο του Κασσελάκη, δηλαδή το σενάριο του «πρώτου τυχόντα», και την απόσχιση της ομάδας Αχτσιόγλου-Χαρίτση-Τσακαλώτου, που δημιούργησαν τη Νέα Αριστερά.

Έκτοτε, και μέχρι να ξεκινήσει τη σταυροφορία της «Ιθάκης», ο Τσίπρας κινήθηκε στο λυκόφως, επιδιώκοντας να εξασφαλίσει υποστήριξη από διάφορα εκδοτικά συγκροτήματα και παράγοντες της αγοράς. Όταν όμως ήρθε η κατάλληλη στιγμή, δηλαδή όταν έγινε φανερό ότι ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά δεν έχουν εκτόπισμα στο εκλογικό σώμα, αναδύθηκε ξανά στην επιφάνεια.

Η πορεία του Αλέξη Τσίπρα δεν περιγράφει έναν ειλικρινή, «ίσιο» και συμπονετικό άνθρωπο που νοιάζεται πραγματικά για όσα τραβάει η κοινωνία, αλλά έναν φιλόδοξο και ψυχρό «επαγγελματία» πολιτικό, που δεν εννοεί να καταλάβει ότι ηττήθηκε λόγω των δικών του λαθών και διαρκώς εξυφαίνει σενάρια ενός θριαμβευτικού comeback.

Παρ’ όλα αυτά, ένας κυνικός (ή μάλλον τελείως απελπισμένος) συνομιλητής μας θα μπορούσε εδώ να πει το εξής: σύμφωνοι, ο Τσίπρας είναι αυτός που είναι, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν είναι σαν τον Μητσοτάκη και δεν αποκλείεται μέσα στον οίστρο του για την εξουσία να διορθώσει και ένα-δυο κακώς κείμενα. Αυτούς που ψηφίζουμε δεν τους παντρευόμαστε κιόλας!

Αυτό το επιχείρημα είναι σαθρό εκ θεμελίων. Διότι (κι αυτό είναι το τρίτο στοιχείο που υπαινίχθηκα παραπάνω), ο rebranded Τσίπρας δεν έχει ούτε βάθος, ούτε πάθος. Αντίθετα, παρακινούμενος από τους «τεχνικούς» και τους τεχνοκράτες που τον περιβάλλουν, υιοθετεί άκριτα μια τακτική, που θυμίζει έντονα το ΠΑΣΟΚ της πρώιμης μεταπολιτευτικής περιόδου.

Όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν υποχώρησε τότε στις πιέσεις να επανασυστήσει την Ένωση Κέντρου και (μετά) να συμπήξει μια συμμαχία με την Αριστερά, έτσι και τώρα ο επίδοξος Αρχηγός οραματίζεται έναν «χώρο» ΙΧ, που δεν περιέχει άλλους, εκτός από αυτούς που θα επιλέξει ο ίδιος.

Το πρόβλημα με τέτοιους «χώρους» είναι ότι συνήθως εξελίσσονται σε φυτώρια καιροσκόπων, που όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή, αλλάζουν σαν χαμαιλέοντες. Ας σκεφθούμε μόνο τι ήταν κάποτε και πως κατέληξε τελικά το ΠΑΣΟΚ …

Η διάγνωση του Τσίπρα ότι το ΠΑΣΟΚ (και πολύ περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ) θα χάσουν μετά βεβαιότητος στις προσεχείς εκλογές είναι επώδυνα σωστή. Άλλωστε, με ποιον θα συνέπραττε άραγε ο Ανδρουλάκης αν κέρδιζε τον Μητσοτάκη «με μία ψήφο διαφορά»; Σε αυτό ακριβώς στηρίζεται ο ωμός εκβιασμός του εκλογικού σώματος: ψηφίστε «Ιθάκη» για να επανέλθουμε σε ένα ωραίο δικομματικό σύστημα και να επιστρέψουμε στην κανονικότητα.

Πρόκειται για μια κανονικότητα που δεν αφορά τον μέσο Έλληνα πολίτη και δεν έχει σχέση με τη ζοφερή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα εν μέσω μεγάλων γεωπολιτικών προκλήσεων. Αυτές οι συνθήκες απαιτούν μια αυθεντική, πληθυντική και ανανεωμένη Αριστερά, μια Αριστερά που της περισσεύει το πάθος για δικαιοσύνη και το πάθος για ζωή.

Η ανασυγκρότηση μιας τέτοιας Αριστεράς δεν καμία απολύτως σχέση με το εγχείρημα Τσίπρα. Και απαιτεί, όχι μόνο να βάλουν όλοι, από τον ΣΥΡΙΖΑ έως τη Νέα Αριστερά και το ΜΕΡΑ25, λίγο νερό στο κρασί τους, αλλά και να κάνουν όσοι μπορούν ό,τι επιβάλλεται.

Δυστυχώς, το ΚΚΕ αυτό-εξαιρείται από αυτή τη διαδικασία, παρά το γεγονός ότι αρκετές από τις εκτιμήσεις του έχουν επιβεβαιωθεί και παρ’ ότι εκεί συγκεντρώνεται ακόμη ένας κρίσιμος αριθμός αριστερών και ένα σημαντικό ποσοστό νεολαίας. Αλλά, πέρα από αυτά, υπάρχει επίσης ένας σημαντικός αριθμός δημοκρατικών πολιτών και μυαλωμένων ανθρώπων, που βλέπουν ξεκάθαρα το τι πρέπει να γίνει. Κι αυτοί οι άνθρωποι δεν ανήκουν κατ’ ανάγκη στα υπάρχοντα κόμματα.

Όπως ο Τσίπρας σχεδιάζει να εκτοπίσει το ΠΑΣΟΚ από τη δεύτερη θέση στο πολιτικό σκηνικό, έτσι και μια (στοιχειωδώς) συνεννοημένη Αριστερά θα πρέπει να απομυθοποιήσει το αφήγημα της «Ιθάκης».

Όμως, ας μη γελιόμαστε. Αν θα προκύψει κάτι ουσιαστικό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από «τη βάση». Όχι αυτή που υπαινίσσεται ο Τσίπρας έχοντας στο μυαλό του τον Χατζηνικολάου και τον Μαρινάκη, αλλά αυτή που βιώνει τη βαρβαρότητα του συστήματος καθημερινά.

Το αναμασάνε πολλοί (μεταξύ αυτών και ο Τσίπρας), αλλά λίγοι το έχουν κατανοήσει σε βάθος: People have the power. Κι αυτό δεν είναι ευφημισμός, ούτε ο τίτλος ενός τραγουδιού, που το παίζουμε ξανά και ξανά οδηγώντας αμέριμνοι στην πασχαλινή εξοχή…

"Μια επανεκκίνηση με ερωτήματα και αντιφάσεις / Ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει έτοιμος και επιχειρεί για άλλη μια φορά να απαντήσει στα ανοιχτά μέτωπα του παρελθόντος." έγραψε η Βασιλική Σιούτη (www.lifo.gr, 3.4.2026)

 ...............................................................

Μια επανεκκίνηση με ερωτήματα και αντιφάσεις

Ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει έτοιμος και επιχειρεί για άλλη μια φορά να απαντήσει στα ανοιχτά μέτωπα του παρελθόντος.

έγραψε η Βασιλική Σιούτη (www.lifo.gr, 3.4.2026)

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ μεγάλη δυναμική της πολιτικής επιστροφής του να ξεφουσκώνει, ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε με τη χθεσινή συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό του ΑΝΤ1 που επέλεξε, να απαντήσει στην κριτική την οποία δέχεται τελευταία από τους πρώην συντρόφους του και να ανακοινώσει τη δημιουργία του κόμματός του. Προσπάθησε, επίσης, για άλλη μια φορά με τις απαντήσεις του, να διορθώσει όσα από τα πεπραγμένα του παρελθόντος του διαπιστώνει, μέσω των δημοσκοπήσεων, ότι παραμένουν αρνητικά για το μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, όπως η διαχείριση του δημοψηφίσματος, το τρίτο μνημόνιο, το Μάτι κ.ά.

«Δεν είμαι ο ίδιος, έμαθα από τα λάθη μου», είπε τουλάχιστον δύο φορές ο Αλέξης Τσίπρας χθες, στην προσπάθειά του να πείσει ότι επανέρχεται πιο ώριμος και πιο έμπειρος αυτήν τη φορά. Ανέφερε επίσης ότι δεν θέλει να αποδείξει τίποτα, καθώς έγινε –όπως είπε– πρωθυπουργός στα σαράντα του και είναι «ο νεότερος στην ιστορία».

Απολογήθηκε για τη συνεργασία του με τον Πάνο Καμμένο, λέγοντας ότι αυτή έγινε από ανάγκη, κατηγορώντας το ΚΚΕ κυρίως, αλλά και το ΠΑΣΟΚ ότι ήταν αρνητικά σε κάθε συνεργασία μαζί του. Αυτό βέβαια δεν είναι τόσο ακριβές, καθώς ο Πάνος Καμμένος ήταν προσωπική επιλογή του και μάλιστα χωρίς να ρωτήσει ποτέ το κόμμα του, απλώς τους το ανακοίνωσε τότε. Ήταν η πρώτη φορά που μια συγκυβέρνηση δύο κομμάτων δεν έγινε πάνω σε κάποια προγραμματική συμφωνία αλλά στη βάση μιας προσωπικής συμφωνίας δύο αρχηγών, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα. Επιπλέον, οι δυο τους διατηρούσαν μια φιλική σχέση και προσωπική επαφή, η οποία υπάρχει μέχρι σήμερα, ενώ ο ίδιος ενσωμάτωσε μεγάλο μέρος των δεξιών ΑΝ.ΕΛ. στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλάζοντας αρκετά την παλιά φυσιογνωμία του κόμματός του.

Ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε ότι το νέο κόμμα του θα γεννηθεί στην κοινωνία, οι διεργασίες ωστόσο πραγματοποιούνται στα γραφεία του ινστιτούτου του που δέχεται γενναιόδωρες χορηγίες από μεγάλους επιχειρηματίες.

Αυτή δεν ήταν η μοναδική ανακρίβεια που ειπώθηκε από τον Αλέξη Τσίπρα στη χθεσινή συνέντευξή του. Ισχυρίστηκε ότι όποιον κι αν ρωτήσει κανείς στη χώρα, ακόμα και όσους δεν συμφωνούν μαζί του, «θα παραδεχτεί ότι έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, έλυσε ένα εθνικό θέμα και ότι είναι έντιμος». Ο Αλέξης Τσίπρας συγχέει διαρκώς και σκοπίμως την ολοκλήρωση των μνημονίων –που πράγματι έκανε– με την έξοδο από τα μνημόνια που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Διότι οι περισσότεροι μνημονιακοί νόμοι παρέμειναν και παραμένουν μέχρι σήμερα, ενώ ποτέ δεν επέστρεψε ούτε η κυβέρνησή του, ούτε η σημερινή, όσα έχασαν τότε οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι. Ούτε τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων επεστρεψαν, ούτε η 13η σύνταξη, ούτε οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, όπως και πολλά άλλα ακόμα. Όσο για το Υπερταμείο, που απαιτούσαν οι δανειστές και είχαν αρνηθεί τόσο ο Γιώργος Παπανδρέου όσο και ο Αντώνης Σαμαράς, αλλά εκείνος αποδέχθηκε, το υπερασπίστηκε με σθένος στη χθεσινή συνέντευξή του, λέγοντας ότι δεν έγινε για να εκποιήσει αλλά για να αξιοποιήσει τη δημόσια περιουσία.

Για τη Συμφωνία των Πρεσπών υποστήριξε ότι ο ίδιος μπορεί να είχε πολιτικό κόστος, αλλά η χώρα κέρδισε, και για το θέμα της σύμβασης 717 που έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί επί διακυβέρνησής του απέφυγε να απαντήσει.

Το θέμα της εντιμότητας της κυβέρνησής του, για το οποίο επιμένει σε κάθε συνέντευξη, θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν απαντούσε σε κάποιες ερωτήσεις που δεν έχει δεχθεί, όπως για το ποιος ήταν ο ρόλος του δικηγόρου Αρτέμη Αρτεμίου που μπαινόβγαινε στο Μέγαρο Μαξίμου όταν ήταν πρωθυπουργός, καθώς πρόκειται για έναν δικηγόρο που ειδικεύεται στις offshore και είχε ανάμειξη στα διαβόητα Panama Papers. Ενδιαφέρον θα είχε να απαντήσει και στις καταγγελίες του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης, της κυβέρνησής του, Σταύρου Κοντονή, περί φωτογραφικών διατάξεων προκειμένου να εξυπηρετηθούν μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, ή για τα σκάφη εφοπλιστών στα οποία έκανε διακοπές, ή για την υπόθεση Πετσίτη που «θάφτηκε» και για πολλά γεγονότα που έχουν ξεχαστεί και άλλα που δεν αναδείχθηκαν ποτέ.

Για την «υπόθεση Καλογρίτσα» ισχυρίστηκε ότι ήταν η κυβέρνησή του που τον έκοψε από τις τηλεοπτικές άδειες, κάτι που δεν ισχύει, αφού αυτό συνέβη μετά από ελέγχους και ενέργειες της Τράπεζας της Ελλάδος και του Γιάννη Στουρνάρα, ο οποίος είχε δεχθεί σφοδρή επίθεση τότε γι' αυτό. Η κυβέρνησή του, μετά τους ελέγχους της ΤτΕ και τις αποκαλυψεις που ακολούθησαν, ήταν εκτεθειμένη και αναγκάστηκε να κάνει το αυτονόητο που πριν προσπαθούσε να αποφύγει. Είναι γνωστή, άλλωστε, και έχει αποδειχθεί και στο δικαστήριο η σχέση διαπλοκής της κυβέρνησής του με τον επιχειρηματία Ιωάννη Καλογρίτσα, στον οποίο οι υπουργοί του έδιναν δημόσια έργα και τον αποκαλούσαν «καπετάνιο».

Σύγχυση επιχείρησε να δημιουργήσει και σε σχέση με τα οικονομικά του ΣΥΡΙΖΑ και το ταμείο που παρέδωσε ο Αλέξης Τσίπρας, υποστηρίζοντας ότι το κόμμα του δεν χρωστάει ούτε ένα ευρώ στις τράπεζες. Απέκρυψε, όμως, ότι παρέδωσε ένα κόμμα με πολλά χρέη σε ιδιώτες και προμηθευτές, καθώς και υπερχρεωμένα κομματικά ΜΜΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, για πολλά χρόνια, ήταν ένα μικρό κόμμα με αντίστοιχα έξοδα και όταν κέρδισε τις εκλογές είδε τα ταμεία του να γεμίζουν με πολλά εκατομμύρια, καθώς από εκεί που έπαιρνε την κρατική επιχορήγηση των μικρότερων κομμάτων, άρχισε να λαμβάνει τη μεγαλύτερη επιχορήγηση που παίρνει το πρώτο κόμμα. Παρ' όλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ που παρέδωσε ο Τσίπρας έχει μερικά εκατομμύρια χρέη σε ιδιώτες προμηθευτές (υπάρχουν τα σχετικά έγγραφα και εξώδικες διαμαρτυρίες που έχει λάβει η Κουμουνδούρου), τα οποία είναι μεγαλύτερα από την περιουσία του και την αξία του κτιρίου και δύσκολα θα καταφέρουν να ξεχρεώσουν αυτοί στους οποίους τα άφησε. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν υπάρχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για το ποιος θα κληρονομήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς μαζί θα κληρονομήσει και τα μεγάλα χρέη του.

Κατά τ’ άλλα, ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε ότι το νέο του κόμμα θα γεννηθεί στην κοινωνία, οι διεργασίες ωστόσο πραγματοποιούνται στα γραφεία του ινστιτούτου του που δέχεται γενναιόδωρες χορηγίες από μεγάλους επιχειρηματίες. Ανέφερε ότι το κόμμα του σχεδιάζει να είναι έτοιμο τον Σεπτέμβριο, αλλά θα είναι έτοιμος αν υπάρξουν πρόωρες εξελίξεις.

Ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε επίσης για ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, την οποία θέλει να κάνει «με νέα πρόσωπα» και ξεκαθάρισε πως όσοι επιθυμούν να τον ακολουθήσουν μπορούν να το κάνουν, αλλά χωρίς να θέσουν όρους και προϋποθέσεις, επιμένοντας δηλαδή στη λογική του «εξώστη», αφού, όπως είπε, δεν θα «υπάρχουν ρεζερβέ θέσεις στην πρώτη σειρά».

Δεν ξεκαθάρισε, ωστόσο, αν σκοπεύει πρώτα να ενώσει τα κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ και με ποιον τρόπο, πριν ξεκινήσει την προσπάθεια της ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου, καθώς αρκετά στελέχη τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της Νέας Αριστεράς δεν είναι πρόθυμα να τον ακολουθήσουν στο νέο του εγχείρημα, ενώ δέχεται κριτική που τον χαρακτηρίζει ως μέρος του προβλήματος που έφερε την αριστερά στην κατάσταση που είναι σήμερα.

Σε λίγο καιρό ο Αλέξης Τσίπρας θα μετρήσει τις πραγματικές του δυνάμεις και αυτήν τη φορά το αποτέλεσμα θα είναι όλο δικό του, καθώς ούτε κάποιο δαχτυλίδι θα του προσφερθεί ούτε κάποιο «κύμα» στην κοινωνία για να σερφάρει πάνω σε αυτό και να τον οδηγήσει ξανά στην εξουσία υπάρχει. Επίσης, αυτήν τη φορά κανένας δεν θα μπορεί να τον κατηγορήσει ότι παραπλάνησε τον ελληνικό λαό.

Το επόμενο διάστημα θα φανεί αν η νέα αυτή προσπάθεια μπορεί να βρει απήχηση στην κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση, η επιστροφή Τσίπρα ανοίγει έναν νέο κύκλο εξελίξεων στον χώρο της αριστεράς, με αβέβαιη έκβαση, αλλά σαφές πολιτικό ενδιαφέρον.

"ΧΩΡΙΣΜΟΣ" & "ΧΑΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ" Δύο ποιήματα του ποιητή Μήτσου Παπανικολάου (1900 - 1943)

 ..............................................................

Μήτσος Παπανικολάου (1900 - 1943)

"ΧΩΡΙΣΜΟΣ"

Μόνοι το δρόμο πήραμε και φθάσαμε στην άκρη.
Και τώρα, αν θα χωρίσουμε, θα μας ενώνει ο πόνος.
Σφίξε το χέρι δυνατά, μα κράτησε το δάκρυ…
Μόνος εγώ τραβάω μπροστά κι εσύ γυρίζεις μόνος.

Πρόσμενε, πάντα πρόσμενε. Ποιος ξέρει αν κάποια μέρα
Με σταματήσει η κούραση και με γυρίσει πίσω
Και νεκρωμένος τοτε πια, γυρνώντας από πέρα,
Σαν άστρά αθάνατης ζωής τα μάτια σου αντικρίσω;

"ΧΑΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ"

Αν άλλοτε μ’ αγάπησες κι αν πια δε μ’ αγαπάς
Μες στην καρδιά μου η αγάπη σου πάντοτε η ίδια μένει.
Μ’ αρκεί στη θλίψη ν’ αγαπάς της βαρυχειμωνιάς
Μι’ άνοιξη περασμένη.

Και τώρα μάταια αν ποθώ τα θεία σου φιλιά,
Την αγκαλιά σου αν έχασα και αν νοσταλγός σου μένω,
Σ’ αυτόν τον κόσμο πάντοτε –πικρή παρηγοριά-
Μας μένει το χαμένο.

Μήτσος Παπανικολάου (μεταξύ 1918 και 1922)

"Arabesque Cookie" (Arabian Dance) · Duke Ellington and His Orchestra (youtube, 1.6.2018)

 ...............................................................

Arabesque Cookie (Arabian Dance)

Arabesque Cookie (Arabian Dance) · Duke Ellington and His Orchestra

The Nutcracker Suite (Remastered 2011 to Original 1960)*

(youtube, 1.6.2018)

*: Composer: Tchaikovsky 

"Το ΠΑΣΟΚ και το νερό" γράφει ο Γρηγόρης Ρουμπάνης ("Εφημερίδα των Συντακτών" / ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ 03.04.26)

 ...............................................................

"Το ΠΑΣΟΚ και το νερό"

γράφει ο Γρηγόρης Ρουμπάνης  ("Εφημερίδα των Συντακτών" / ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ 03.04.26) 

Μπορεί να έχει χαρακτήρα. Και τακτ. Το ΠΑΣΟΚ. Αλλά δεν έχει πολιτική ανατροπής του άνομου Μητσοτάκη. Και ολοκλήρωσε συνεδριακές και μετασυνεδριακές διαδικασίες χωρίς να ενοχλήσει κανέναν.

Δαπάνησε πολύτιμο χρόνο εν πρώτοις για την αναδιάταξη των εσωκομματικών ισορροπιών, και κατά δεύτερον για να συμφωνήσουν όλοι ότι δεν θα προχωρήσουν σε συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ., στην περίπτωση που δεν της προκύψει αυτοδυναμία στις προσεχείς εκλογές. Χωρίς λόγο. Η συγκεκριμένη πρόταση του Χάρη Δούκα ήταν κενή περιεχομένου, αφού το ΠΑΣΟΚ διά του αρχηγού του είχε βάλει ήδη στόχο την πρωτιά, «έστω και με μια ψήφο διαφορά», οπότε θα έχει εκείνο τον πρώτο λόγο. Αλλά δεν…

Εκείνο που όφειλε να κάνει ο πρόεδρος ήταν να αναγνωρίσει τη δημοσκοπικά δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται το κόμμα του, να αναθεωρήσει την πολιτική του και να κατεβάσει ο ίδιος πρόταση συνεργασίας με τους εξ αριστερών όμορους πολιτικούς χώρους.

Η χώρα ζέχνει χωμένη μέχρι τον λαιμό στα σκάνδαλα και στην παρανομία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πληρώνει και ακριβό τίμημα από τις επιλογές Μητσοτάκη στην εξωτερική της πολιτική, βουλιάζοντας στον πάτο της Ευρώπης οικονομία και κοινωνία.

Δεν είναι δύσκολη η σύνταξη μιας τέτοιας πρότασης. Θέληση χρειάζεται, να διατυπωθεί σε πέντε όλους κι όλους άξονες:

● Πρώτος, το ξήλωμα του παράνομου μηχανισμού που μοιράζει βρόμικο χρήμα στην εκλογική πελατεία του κυβερνώντος κόμματος.

● Δεύτερος, το ξήλωμα του παράνομου μηχανισμού που παρακολουθεί πολιτικούς, στρατιωτικούς, δημοσιογράφους και όποιον άλλον ανοήτως θεωρείται ύποπτος.

● Τρίτος, η ανασύνταξη των θεσμών και ιδίως η πέραν κυβερνητικών παρεμβάσεων λειτουργία της Δικαιοσύνης.

● Τέταρτος, η ανασυγκρότηση της οικονομίας σε συνδυασμό με σοβαρή προσπάθεια για αναθεώρηση των επαχθών διατάξεων των μνημονίων με όρους ανάπτυξης.

● Πέμπτος, ο αναπροσανατολισμός της εξωτερικής πολιτικής και η απαγκίστρωση από τις δολοφονικές και καταστροφικές σε πολλά επίπεδα επιλογές ΗΠΑ και Ισραήλ.

Μόνο έτσι θα μπορέσει να απευθυνθεί στο εκλογικό σώμα και να διεκδικήσει την έγκριση διά της ψήφου του μιας πολιτικής πρότασης ριζικά διαφορετικής από αυτές που έφεραν τη χώρα στη σημερινή κατάντια. Και να αποτινάξει τις αμαρτίες που βαραίνουν το κόμμα του. Δεν είναι (μόνο) ο Μητσοτάκης που έκλεψε από αυτόν και τους άλλους… νεοφιλελεύθερους αριστερούς ό,τι πολυτιμότερο είχαν κηλιδώνοντας την αμόλυντη ψυχή τους.

Είναι που το ΠΑΣΟΚ έχει ακυρώσει τον εαυτό του. Είναι αυτό που ως κυβέρνηση υπό τον Γ. Παπανδρέου, το 2010, εισήγαγε και ψήφισε μόνο του στη Βουλή το πρώτο μνημόνιο. Με τη στήριξη της Ντόρας Μπακογιάννη, την οποία και διέγραψε ο τότε πρόεδρος της Ν.Δ., Αντώνης Σαμαράς. Είναι επίσης που το ΠΑΣΟΚ στη συνέχεια συγκυβέρνησε με τη Ν.Δ., η οποία συμμορφώθηκε και αυτή πια με τους όρους των δανειστών, για να περάσουν μαζί το δεύτερο μνημόνιο. Οταν ήρθε το τρίτο, του ΣΥΡΙΖΑ, το ψήφισε κι αυτό. Με αυτές τις επιλογές ήταν που πέρασε στο νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο αποποιούμενο πλήρως τα προοδευτικά χαρακτηριστικά του. Γι’ αυτό ο κόσμος τού γύρισε την πλάτη.

Δεν είναι «περασμένα-ξεχασμένα» τα μνημόνια. Συνθέτουν τη ζώσα πραγματικότητα. Είναι οι μισθοί και οι συντάξεις, είναι η ιδιωτικοποίηση της Υγείας, όπως και η κακή υγεία της Παιδείας. Είναι η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας για 90 χρόνια.

Το ΠΑΣΟΚ θέλει, λέει, να γίνει κυβέρνηση. Μια τρύπα στο νερό είναι πιο εύκολο να κάνει έτσι όπως πάει.

"ΕΡΗΜΙΚΟ ΞΩΚΚΛΗΣΙ" ποίημα του ποιητή και φίλου στο fb Ηλία Κεφάλα (facebook, 2.4.2018)s

 ..............................................................

                Ηλίας Κεφάλας (γ. 1951)

ΕΡΗΜΙΚΟ ΞΩΚΚΛΗΣΙ




Νὰ μὴν ἀνοίξετε τὴν πόρτα του
(ἐσεῖς οἱ ἐκδρομεῖς)

Γιατὶ θὰ εἶναι σὰν νὰ βεβηλώνετε
Τὸν μυστικό του χῶρο
Ἐπειδὴ ἐκεῖ κατοικοῦν μόνον ὁ ἄνεμος
Καὶ ἡ σιωπὴ τοῦ βουνοῦ
Ἐκεῖ ἐκκλησιάζονται τ᾽ ἄνθη
Καὶ τὰ κουρασμένα πουλιὰ
Καὶ κάποτε φτάνουν ξεκομμένες
Οἱ πνοὲς τῶν ἀνθρώπων
Ποὺ βασανίστηκαν μακριὰ
Καὶ πολὺ γονάτισαν
Ὑποφέροντας τὰ ἐπίγεια κρίματά τους

Η. Κ.

"ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ" Σύνθεση: Βασίλης Τσιτσάνης (Aθήνα, 1949) Τραγούδι : Στέλλα Χασκίλ, Στελλάκης Περπινιάδης (youtube, 20.1.2018)

 ...............................................................

"ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ"

Σύνθεση: Βασίλης Τσιτσάνης
Aθήνα, 1949

Τραγούδι : Στέλλα Χασκίλ, Στελλάκης Περπινιάδης


Έχω να λάβω γράμμα σου σαράντα μέρες τώρα
τάχα να ζεις ή χάθηκες σαν το πουλί στην μπόρα

Μέρα και νύχτα ξάγρυπνη, με μάτι δακρυσμένο
τον ταχυδρόμο να φανεί στη στράτα περιμένω

Σωστός αιώνας φαίνεται σ' εμένα κάθε ώρα
κι έχω να λάβω γράμμα σου σαράντα μέρες τώρα

Άλλοι μου λεν’ πως πέθανες κι άλλοι πως ζεις για μένα
άλλοι πως μ’ απαρνήθηκες και παν’ όλα χαμένα