Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010

Το πρώτο ποίημα της ημέρας - "Τα Βέλη" του Ανδρέα Εμπειρίκου

ΤΑ ΒΕΛΗ


Ένα κορίτσι σ' ένα κήπο
Δύο γυναίκες σε μια γλάστρα
Τρία κορίτσια στην καρδιά μου
Άνευ ορίων άνευ όρων.


Μια παλάμη σ' ένα τζάμι
Μια παλάμη σ' ένα στήθος
Ένα κουμπί που ξεκουμπώνεται
Ένα βυζί που αποκαλύπτεται
Ενώ ο Τοξότης με τα βέλη
Λάμπει ψηλά στον ουρανό
Άνευ ορίων άνευ όρων.

Τα φυσικά και τα πλαστικά λουλούδια... Ή μας έφτασαν...!


Νεκροταφεία και παράνοια

Του Γκαζµέντ Καπλάνι

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 2 Νοεμβρίου 2010 
                                       στην εφημ."ΤΑ ΝΕΑ"

Βρέθηκα τις προάλλες στην Αλβανία, στην πολίχνη όπου γεννήθηκα, στη Λούσνια. Δεν ήταν ποτέ όµορφη, αλλά τώρα έχει παραµορφωθεί φρικτά από τα αυθαίρετα. Το πράσινο που υπήρχε έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Τα δυο σινεµά της πόλης, που αγαπούσα ιδιαίτερα, έχουν εξαφανιστεί και αυτά: το θερινό έγινε πολυκατοικία, το χειµερινό τραπεζικό κατάστηµα. 


Πήγα στα περίχωρα ης πόλης. Να δω την παράγκα όπου γεννήθηκα. Εµεναν εκεί οι γονείς µου, εξόριστοι, τιµωρηµένοι από το καθεστώς. Ο παππούς µου, ο πατέρας του πατέρα µου, είχε φυλακιστεί για «αντικαθεστωτική δράση». Τα παιδιά και τα εγγόνια έπρεπε να υποστούν τις συνέπειες. Οι γονείς µου δεν µιλούσαν ποτέ γι’ αυτή την ιστορία. Φοβόντουσαν. Επιπλέον, έκαναν το παν για να µη νιώθω στιγµατισµένος. Μεγαλώνοντας µάθαινα πράγµατα αποσπασµατικά, για το πώς την οικογένεια του πατέρα την είχαν διώξει νύχτα από το σπίτι και τους είχαν κατάσχει τα πάντα οι ασφαλίτες: ακόµα και τις οικογενειακές φωτογραφίες. 


Δεν τις επέστρεψαν ποτέ. Από τότε η οικογένεια ένιωθε σαν να είχε χάσει τη µνήµη της… Η παράγκα δεν υπάρχει πια. Ο χώρος τώρα έχει περιφραχθεί, έτοιµος για να χτιστεί µια πολυώροφη πολυκατοικία. Η πολίχνη εξαπλώνεται άναρχα. Τα νέα αφεντικά, µέλη της «µαφίας του µπετόν», χτίζουν όπου µπορούν, εξαφανίζουν ό,τι προλάβουν… Κοντά στο σηµείο όπου υπήρχε κάποτε η παράγκα βρίσκεται το νεκροταφείο της πόλης. Πηγαίνω προς τα εκεί για να δω τους τάφους των παππούδων µου… Εξω από το νεκροταφείο πουλάνε λουλούδια. Αληθινά και τεχνητά. Τα αληθινά τα αγοράζουν εκείνοι που µένουν στην πόλη. Οσοι ξέρουν ότι θα επιστρέψουν εδώ, ξανά, ύστερα από µια εβδοµάδα. Τα τεχνητά λουλούδια τα αγοράζουν οι µετανάστες, εκείνοι που θα δουν τους τάφους των δικών τους ύστερα από µήνες ή χρόνια ή ποτέ πια. Τα τεχνητά λουλούδια δεν µαραίνονται, δεν σαπίζουν, µένουν εκεί, σαν ψεύτικη παρουσία και υπόσχεση… Κοιτάω τους τάφους, τις ηλικίες, τα ονόµατα, είναι εδώ όλοι µαζί, χριστιανοί, µουσουλµάνοι, άθεοι. Στις αρχές του ’90, µετά την κατάρρευση του καθεστώτος, κάποιοι προσπάθησαν να χωρίσουν τους τάφους. Φύτεψαν φοίνικες στη µέση του νεκροταφείου, σαν σύνορο ανάµεσα στις θρησκείες των νεκρών. Δεν έπιασε. Η πολίχνη συνέχισε να θάβει τους νεκρούς της, ανεξαρτήτως θρησκείας, δίπλα δίπλα, όπως έκανε ανέκαθεν. 



Βγαίνοντας από το νεκροταφείο τα µάτια µου πέφτουν πάνω σε ένα κοµµάτι µπετόν που καλύπτει ένας πυκνός θάµνος. Πλησιάζω και βλέπω ότι είναι µπούνκερ. Από αυτά που το κοµµουνιστικό καθεστώς είχε χτίσει παντού στην Αλβανία. Ακόµα και εδώ. Τι να φοβόταν άραγε; Μήπως εξεγερθούν οι νεκροί; Θυµήθηκα τις αφηγήσεις µε ασφαλίτες που έβαζαν κοριούς στους τάφους των «υπόπτων» για να χαφιεδίζουν ακόµα και τον θρήνο των δικών τους ανθρώπων. Θυµήθηκα, επίσης, ότι εκείνη την εποχή τα παράνοµα και εφηβικά ζευγάρια έδιναν ραντεβού, συνήθως, κοντά στο νεκροταφείο. Εδώ µπορούσαν να κρυφτούν καλύτερα από τα ανελέητα βλέµµατα της συντηρητικής κοινωνίας. Ισως κάποια από αυτά τα ζευγάρια, µια κρύα νύχτα, να έχουν βρει «καταφύγιο» σε αυτό εδώ το µπούνκερ. Οι ερωτικοί τους αναστεναγµοί, µέσα στο σύµβολο της παράνοιας, θα ήταν η πιο ανθρώπινη εκδίκηση ενάντια σε ένα καθεστώς που προσπάθησε να µετατρέψει ολόκληρη την κοινωνία σε νεκροταφείο…

LΙΝΚ: http://gazikapllani.blogspot.com

Το πρώτο ποίημα της ημέρας - Στίχοι από την "Ερωφίλη" του Γεωργίου Χορτάτση...

...Στον ήλιον έχω ντήρηση κι εις τ' άστρα που περνούσι
και τσ' ομορφιές σου, αφέντρα μου, κάτω στη γη θωρούσι,
μηδέ χυθού κι αρπάξου σε, κι εμένα τον καημένο
παρ' άλλον άνθρωπο στη γη ν' αφήσου πρικαμένο.


- Τόσες δεν είναι οι ομορφιές, τόσα δεν είν' τα κάλλη,
μα τούτο εκ την αγάπη σου γεννάται τη μεγάλη.
Μα γή όμορφή 'μαι γή άσκημη, Πανάρετε ψυχή μου,
για σέναν εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου.


- Νερό δεν  έσβησε φωτιά ποτέ, βασιλισσά μου,
καθώς τα λόγια τα γροικώ σβήνουσι την πρικιά μου.
Μ' όλον ετούτο, αφέντρα μου, μα την αγάπη εκείνη
που μας ανάθρεψε μικρά και πλια παρ'  άλλη εγίνη
πιστή και δυνατότατη σ' εμένα και εις εσένα
και τα κορμιά μας σ' άμετρο πόθο κρατεί δεμένα,
περίσσα σε παρακαλώ ποτέ να μην αφήσεις
να σε νικήσει ο βασιλιός, να μ' απολησμονήσεις.


- Οϊμένα, να 'βρω δε μπορώ ποιαν αφορμή ποτέ μου
σου 'δωκα, στην αγάπη μου φόβο, Πανάρετέ μου,
να πιάνεις τόσα δυνατό, σα να μηδέ γνωρίζεις
το πως το νου και την ψυχή και την καρδιά μου ορίζεις.
Έρωτα, απείς τ' αφέντη μου τ' αμμάτια δε μπορούσι
πόσα πιστά και σπλαχνικά τον αγαπώ να δούσι,
μιαν απού τσι σαΐτες σου φαρμάκεψε και ρίξε
μέσα στα φυλλοκάρδια μου και φανερά του δείξε
με τον πρικύ θάνατο πως ταίρι του απομένω,
και μόνο πως για λόγου στον Άδη κατεβαίνω... 

Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2010

Η ζωή στα μετόπισθεν και υπό το έδαφος στην Αθήνα της κρίσης... και το ζουληγμένο "διαφορετικό" στις ΗΠΑ και όχι μόνο...











[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Στα µετόπισθεν

Της Αννας Δαµιανίδη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 1 Νοεμβρίου 2010 στην εφημ. "ΤΑ ΝΕΑ" 

Ολος ο καλός ο κόσµος έτρεχε στον Μαραθώνιο χτες, κι έλεγα κι εγώ να πάω να µοιράζω µπουκαλάκια µε νερό, να θαυµάζω την αντοχή των δροµέων και να λιάζοµαι στον ξαφνικό ήλιο. Με την ελπίδα βέβαια ότι οι δροµείς κάτι θα µετέφεραν και προς τους θεατές από το πνεύµα της προσπάθειάς τους, ότι το περιβάλλον κάπως θα ζωντάνευε και θα ράντιζε µε αισιοδοξία όσους θα ήµασταν εκεί. Αντί γι’ αυτό βρέθηκα στο ΚΑΤ µε ελαφρές κακώσεις, να παρακολουθώ εισαγωγές - εξαγωγές θυµάτων άλλων δρόµων, µαραθωνίων της καθηµερινότητας. Είχε κόσµο παντού, κι αντί για τους δροµείς θαύµαζα την υποµονετική κυρία της γραµµατείας που υποδεχόταν τα έκτακτα περιστατικά. Οσες ώρες περίµενα εκεί θα µίλησε σε µερικές εκατοντάδες ανθρώπους και κατάφερνε να δίνει απαντήσεις χωρίς να πελαγώνει, να θυµώνει ή να φωνάζει. 


Δυστυχώς στις ουρές οι ασθενείς δεν ήταν το ίδιο άψογοι, έπαιρνε ο ένας τη σειρά του άλλου και κινδύνευε κανείς να βλαστηµήσει εντός του τη στιγµή που υιοθέτησε ευγενικούς τρόπους στη ζωή και ξέχασε τους άλλους. 

Επιστρέφοντας µε ταξιτζή που έπαιζε µανιωδώς κοµπολόι κι οδηγούσε µόνο µε ένα χέρι, φοβήθηκα πως θα ξαναπηγαίναµε στο ΚΑΤ µε φορείο, αλλά γλιτώσαµε. 


Ακολούθησε ορειβασία για το διηµερεύον φαρµακείο σε µακρινή ανηφοριά. 


Είχε την πόρτα κλειστή και µια στρογγυλή τρύπα στη µέση. «Να µου µιλάτε από το φινιστίρι» έγραφε από κάτω (το µπέρδεψε ίσως µε το finis terrae), και µπροστά είχε κόσµο στην ουρά. Δεν είχε όµως φάρµακα. Από τους πέντε που περίµεναν µόνο του ενός τα φάρµακα βρήκε. 


Αν είχε τα δικά µου θα έλεγα νενικήκαµεν µέσα από την καρδιά µου. Αλλά δυστυχώς χάσαµε. 

Άραγε χρειάζεται ειδική παιδεία για να αντέχεις τέτοιες συνθήκες πίεσης ή είναι θέµα χαρακτήρα και προσωπικών αποφάσεων;


 Έκδοση 

Υπό το έδαφος!

ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ δεν με παίρνει να γενώ τώρα στα γεράματα· θα γελάει ο κόσμος.
Ωστόσο, κατάφερα και περπατάω. Μια ώρα την ημέρα οπωσδήποτε! Λέω «κατάφερα», γιατί τα προηγούμενα χρόνια και στο περίπτερο ακόμη με τ' αμάξι πήγαινα. Συνεχώς βιαζόμουν! Πάντα κάτι έπρεπε να προλάβω κι ο ποδαρόδρομος πάντα σε καθυστερεί.
Η ΚΡΙΣΗ έφερε αναδουλειές και αφραγκίες, αλλά σου επέτρεψε να ξαναχρησιμοποιήσεις τα ποδαράκια σου. Από φοιτητής είχα να περπατήσω τόσο. Μεγάλη χαρά μού δίνει. Το αυτοκίνητο το 'χω ακινητοποιήσει, δεν το παίρνω. Οταν (και... αν) λειτουργήσει ο προαστιακός για Χαλκίδα, λέω να τους επιστρέψω τις πινακίδες. Πολύ ακριβό σπορ το του-του τέτοιες εποχές. Αν γυρίσουμε, από πλευράς βιοτικού επιπέδου, στη δεκαετία του '50 - '60 αυτά τα είδη πολυτελείας, όπως τις τέσσερις ρόδες, θα τα 'χουνε πλέον μόνο οι παραλήδες. Οι Αλβανοί, οι Ρουμάνοι, οι Πακιστανοί που θα μας έχουν στη δούλεψή τους.
ΕΥΤΥΧΩΣ να λες που προλάβαμε και με τα δανεικά φτιάξαμε ένα υποτυπώδες δίκτυο Μετρό, το οποίο ό,τι και να συμβεί δεν μπορούν να μας το πάρουν πίσω και να το πάνε αλλού. Κάθε μέρα κάτω απ' τη γη κυκλοφορώ πλέον κι αυτό μου δίνει μεγάλη πρωτόγνωρη χαρά! Μ' αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους, να κόβω φάτσες και να βγάζω πρόχειρα συμπεράσματα, να προσπαθώ να μαντέψω πού πάνε όλοι αυτοί, τι θέλουν, τι σκέφτονται, τι τους απασχολεί. Πάντα ήθελα να ακούω, να ψυχανεμίζομαι και να καταλαβαίνω τους άλλους. Γι' αυτό ίσως και να έγινα δημοσιογράφος.
ΟΠΟΙΟΣ δεν κυκλοφορεί με το Μετρό και δεν μπαίνει σε τρόλεϊ, δεν έχει ιδέα για το τι γίνεται εκεί... έξω.
ΟΙ ΤΑΞΙΤΖΗΔΕΣ έπαψαν να 'ναι «Ρόιτερ», δεν μπορούν να πιάσουν τον σφυγμό. Και να βρέχει, καλαπόδια να ρίχνει, ο κόσμος περιμένει υπομονετικά στις στάσεις· δεν του περισσεύουν λεφτά για ταξιά.
ΟΠΟΙΟΣ κυκλοφορεί με το Μετρό και παρατηρεί τους ανθρώπους, εύκολα καταλαβαίνει πως ο καθένας είναι στην κοσμάρα του! Βυθισμένος στις σκέψεις, στα προβλήματά του. Σιγά μην ασχολούνται τώρα με εκλογές και υποψήφιους. Κιαλάρω τους πιτσιρικάδες με τα σακίδια και τα προχώ κουρεματάκια. Δεν μπαίνω στον κόπο να τους ρωτήσω. Είμαι σίγουρος πως ιδέα δεν έχουν για το τι φάση εκλογές γίνονται.
ΠΟΣΟ βαθιά νυχτωμένοι είναι εκείνοι που κάνουν παραδοσιακές αναλύσεις στα παράθυρα του δελτίου ειδήσεων... Ποιοι Πασόκοι και ποιοι Νεοδημοκράτες. Αυτά υπάρχουν στις δημόσιες υπηρεσίες και στα καφενεία. Εδώ μιλάμε για τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που (μετα)κινούνται κάτω απ' τη γη. Πολύ περίεργη μάζα. Δεν μπορείς να ξέρεις πώς θα συμπεριφερθεί και πώς θ' αντιδράσει σ' αυτά που της συμβαίνουν. Δεν γίνεται να ξέρεις τι γνωρίζει, τι δεν γνωρίζει και πώς σκέπτεται ο καθένας, η καθεμιά σκυθρωπή φιγούρα του υπόγειου δικτύου μετακίνησης.
ΑΠΑΤΑΕΙ τον άνδρα της; Κλέβει τον συνεταίρο του; Είναι λυπημένος γιατί τον νίκησε ο βάζελος; Της παίρνει η τράπεζα το σπίτι, έπαθε ο άνδρας της έμφραγμα και είναι στην εντατική; Γι' αυτό κατεβαίνει στη στάση «Ευαγγελισμός»;
ΚΑΙ εκείνος εκεί ο βλοσυρός νεαρός απέναντι τι λες να 'χει μέσα στο φάκελο που κρατάει τόσο σφιχτά; Ανήσυχο τον βλέπω! Λες να 'ναι των «Πυρήνων της φωτιάς» και να 'χει μέσα στρακαστρούκες;

                           



  STREET FIGHTING MAN - Lyrics

(Μ.Jagger/K. Richards) 

Ev'rywhere I hear the sound of marching, charging feet, boy 
'Cause summer's here and the time is right for fighting in the street, boy 
But what can a poor boy do 
Except to sing for a rock 'n' roll band 
'Cause in sleepy London town 
There's just no place for a street fighting man 
No 

Hey! Think the time is right for a palace revolution 
'Cause where I live the game to play is compromise solution 
Well, then what can a poor boy do 
Except to sing for a rock 'n' roll band 
'Cause in sleepy London town 
There's just no place for a street fighting man 
No 

Hey! Said my name is called disturbance 
I'll shout and scream, I'll kill the king, I'll rail at all his servants 
Well, what can a poor boy do 
Except to sing for a rock 'n' roll band 
'Cause in sleepy London town 
There's just no place for a street fighting man 
No



[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Συνεχόµενες αυτοκτονίες

Της Ρούλας Γεωργα- κοπούλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2010 στην εφημ. "ΤΑ ΝΕΑ"

Την περασµένη εβδοµάδα, µε ένα διάγγελµα διάρκειας δώδεκα λεπτών το οποίο αναρτήθηκε στο web του Λευκού Οίκου και στο Υoutube, ο Μπαράκ Οµπάµα προσπάθησε να εκφράσει τη συµπαράστασή του στους gay µαθητές που υφίστανται καθηµερινά το νταηλίκι των συνοµηλίκων τους. Οχι, δεν ήταν η παγκόσµια ηµέρα της ανεκτικότητας αλλά το τέλος ενός ελεεινού δεκαπενθήµερου που στιγµατίστηκε από µια οµοβροντία αυτοκτονιών σε αρκετές Πολιτείες των ΗΠΑ. Εφηβοι µε διάφορη της συνήθους σεξουαλικότητα τίναξαν τα µυαλά τους στον αέρα από φόβο (ή από θυµό) για έναν κόσµο που τους θεωρεί ανεπιθύµητους και µιάσµατα από πάνω. Συµβαίνει κι αλλού; Τα στατιστικά στοιχεία δεν µιλάνε από µόνα τους αν δεν τους τα βγάλεις µε το τσιγκέλι, κι εδώ έχουµε να κάνουµε µε κοτζάµ συνωµοσία σιωπής που παίζεται µέσα σε τάξεις σχολείων, εφηβικά δωµάτια και σε στρατώνες ακόµα. Σε στιγµές κοινωνικής ευφορίας, εκεί γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 1980, το ελληνικό υπουργείο Παιδείας κάτι είχε προσπαθήσει να ψελλίσει για την ανάγκη της σεξουαλικής αγωγής, αλλά από τότε ούτε φωνή ούτε ακρόαση. 


Πώς να υπερασπιστεί τον εαυτό του ή να αντέξει την πίεση ένας πιτσιρικάς όταν η σφαλιάρα ή το ψυχόβγαλµα ξεκινάει από το ίδιο του το σπίτι; Οταν έχει µάθει να ζει κρυπτόµενος κι από τον ίδιο του τον εαυτό, την ώρα που η σύγχρονη (ανοιχτόµυαλη) οικογένεια υποδέχεται µε βεγγαλικά την ερωτική µύηση των (straight) τέκνων της, oh yes! 


Συγγνώµη κιόλας για την κατάχρηση ξενόγλωσσων τύπων, αλλά θα σας επιβαρύνω µε έναν ακόµη: 


bullying λέγεται η πράξη κανιβαλισµού, ψυχολογικής και σωµατικής βίας, το κράξιµο, η διαπόµπευση, το ηθικό ζούληγµα του «διαφορετικού». Εnjoy! 

Το πρώτο ποίημα της ημέρας - "Οκτάστιχο" του Δημοσθένη Βαλαβάνη

                               = Οκτάστιχο =


Εξύπνησα και στ' όνειρο πλανιέται ο λογισμός μου.
Τον κόσμο, κόρη, θα δηλοί το στολιστό λιβάδι /
το θαμποβόλημ' εξηγεί την πλάν' αυτή του κόσμου
κι αγνώριστος που σ' έδωκα εγώ το μυρτοκλάδι
σημαίνει για τον έρωτα πως μια ζωή δεν φθάνει.
Με το κυπαρισσόκλωνο π' έσμιξες τον ανθό μου
δηλοί πως θ' αγαπά η ψυχή κι όταν κανείς πεθάνει.
                                                           Αυτό είναι τ' όνειρό μου.  

Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010

"Ναπολεοντία" ένα θεατρικό έργο του Ανδρέα Στάικου για τις απαρχές του νοελληνικού κράτους...

...Εμφανίζεται η Ναπολεοντία. Βγάζει από τον κόρφο της μία επιστολή. Κοιτάζει γύρω της να βεβαιωθεί ότι δεν την παρακολουθούν.

ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΙΑ, διαβάζει: "Αγαπημένη μου Ναπολεοντία, ποίος θα μου το έλεγε ότι εγώ, ο πλέον συνεσταλμένος νέος, όπου δεν έχω τολμήσει να κοιτάξω κορίτσι χωρίς να κοκκινίσω, ότι μου έμελλε να οπλισθώ με τόσον θάρρος ίνα σου εξομολογηθώ τον έρωτά μου. Εάν σε φέρνω εις δύσκολον θέσιν, συγχώρα με, αγαπημένη μου. Συγχώρα τα τσάτρα πάρτα ελληνικά του φίλου μου αξιωματικού Χανς Βάιλερ, ο οποίος παρεπιδημών εις την όμορφην χώραν σου, από τριετίας, έχει προχωρήσει εις την γνώσιν της ελληνικής γλώσσης, και εδέχθη να μεταφράσει τα ς σκέψεις και τα αισθήματά μου. Αγαπημένη , λατρεμένη, Ναπολεοντία, ελπίζω να μην πέσεις από τα σύννεφα διαβάζοντας την επιστολή μου, όπως έπεσα εγώ από τα σύννεφα διαβάζοντας τα μεγάλα σου μάτια. Ναι, αγαπημένη, λατρεμένη, Ναπολεοντία. Τύχη αγαθή με έφερεν εις τα εδάφη της φιλτάτης Ελλάδος δια να διδάξω τον χορόν βαλς, τον χορόν της πατρίδος μου, εις τους άρτι απελευθερωθέντας συμπατριώτας σου, ω γλυκυτάτη Ναπολεοντία μου. Και τύχη ακόμη αγαθοτέρα, να διδάξω το βαλς εις την πόλιν σου, όπου σε αντίκρισα δια πρώτην φοράν. Αλλά δεν αντίκρισα εσέ, Ναπολεοντία μου. Αντίκρισα τον ίδιον τον έρωτα. Η τύχη μου θα εξαρτηθεί από το πρώτον σου βλέμμα. Αναμένων εις αναμμένα κάρβουνα την απογευματινήν μας συνάντησιν, ευχαριστώ τον Ύψιστον καθώς και την Αυτού Μεγαλειότητα βασιλέα Όθωνα, τον νέον βασιλέα των Ελλήνων, εξαιτίας του οποίου ευρέθην εις την χώραν σου, να διδάξω το βαλς, ώστε τα ώτα της Μεγαλειότητός του να ευφρανθούν  από τας μελωδίας της πατρίδος του. Αναμένων το βλέμμα σου το απογευματινόν, πλήρης ελπίδος, τολμώ να σε ασπασθώ με την φαντασία μου. Ο χοροδιδάσκαλος, υπολοχαγός της Βαυαρικής Φρουράς, Χάινριχ".


Φέρνει την επιστολή στο στήθος της. 
Εμφανίζεται ο Χαλδούπης, λαβωμένος, ασθμαίνων και χωλαίνων.


ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΙΑ: Μπάρμπα-Χαλδούπη, εσύ; Πώς είσαι έτσι; Τι αίματα ειν' ετούτα; Τι μελανιές; Σε έδειραν, μπάρμπα, ή σκόνταψες κάπου κι έπεσες;
ΧΑΛΔΟΥΠΗΣ: Ισκόνταψα κι εγώ κι όλη η πατρίς ισκόνταψε και έπεσε πάνω στους ξένους. Μετά τους σκύλους τους Τούρκους, ισκοντάψαμε ούλοι πάνω σε καινούργιους σκύλους που ομιλούν με γαβγίσματα.
ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΙΑ: Δεν σε καταλαβαίνω, μπάρμπα. Να κράξω τη Μαιρούλα να σου δέσει τις πληγές;
ΧΑΛΔΟΥΠΗΣ: Πληγές. Καλά το λέγεις. Πληγές τότες, πληγές και τώρα. Ακούς εκεί;
ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΙΑ: Τι να ακούσω μπάρμπα;
ΧΑΛΔΟΥΠΗΣ: Να με εδείρουν εμένα, με ρόπαλο. Διατί; Διότι δεν ημπορούσα να χορέψω.
ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΙΑ: Να χορέψεις;
ΧΑΛΔΟΥΠΗΣ: Δεν ημπορούσα να μάθω τα βήματα, μαθές. Δεν ιμάθαινα τα βήματα του μπάλου, πώς τον λένε αυτό τον μπάλο, τον ξένο μπάλο, τον δικό τους μπάλο, τον βαυαρέζικο. Και εσήκωσε το ρόπαλο επάνω μου και μου έκανε τη μούρη όπως την εβλέπεις.
ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΙΑ, γελώντας: Σε έβαλαν έσένα να χορέψεις το βαλς;
ΧΑΛΔΟΥΠΗΣ: Μη νομίζεις πως τον εχόρεψα, κορίτσι μου. Ούτε πεθαμένος δεν θα τον εχόρευα.
ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΙΑ: Και ποιος σήκωσε ρόπαλο καταπάνω σου;
ΧΑΛΔΟΥΠΗΣ: Κείνος που ίρχεται κάθε απόγεμα εδώ και σας μαθαίνει μπάλους και σας γλυκοθωρεί εσένα και τη μητέρα σου. Αυτούνος ο ξανθός.


Η Ναπολεοντία κεραυνοβολείται. Ασυναίσθητα τσαλακώνει την αποστολή. Αποχωρεί...






Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2010

Ασκήσεις ορθογραφίας αισθημάτων και απόψεων...!






ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ, ΑΠΟ ΕΔΩ


Tρεις μόλις εβδομάδες μετά την επικίνδυνη έκταση που έλαβε ένας εφηβικός καβγάς κατά τη διάρκεια αθλητικού αγώνα στο Εμπορείο της Σαντορίνης, ρατσιστικό αίτημα – συνοδεία απειλών - εκ μέρους κατοίκων του χωριού Καμάρι στο ίδιο νησί οδήγησε σε ακύρωση της μαθητικής παρέλασης για την 28η Οκτωβρίου.

Την απόφαση να μην πραγματοποιηθεί τελικά η μαθητική παρέλαση στο Καμάρι Σαντορίνης έλαβε η διευθύντρια του σχολείου, έπειτα από παρέμβαση κατοίκων που απείλησαν με επεισόδια σε περίπτωση που κρατήσει τη σημαία ο Αλβανός μαθητής που είχε οριστεί σημαιοφόρος.

Η απόφαση να κρατήσει τη σημαία ο αλβανικής καταγωγής μαθητής λήφθηκε έπειτα από κλήρωση λόγω ισοψηφίας 4 παιδιών, 2 Αλβανών και 2 Ελλήνων.

Στο Καμάρι υπάρχει ένας πυρήνας νεοταξιτών, οι οποίοι δηλώνουν και υπογράφουν και τα συνθήματά τους ως «Νέα Τάξη», που δυσφόρησε μπροστά στην απόφαση να είναι σημαιοφόρος ένα παιδί αλβανικής καταγωγής και απείλησαν με επεισόδια σε περίπτωση που πραγματοποιηθεί υπό αυτές τις συνθήκες η παρέλαση. Λόγω των απειλών, μάλιστα, ορισμένοι γονείς επέλεξαν να μην πάνε τα παιδιά τους στην παρέλαση.

Η διευθύντρια του σχολείου ενημέρωσε το τοπικό γραφείο εκπαίδευσης για τς απειλές, το οποίο απάντησε ότι θα ειδοποιηθεί η αστυνομία για να παραστεί στην παρέλαση. Όντως, μικρή αστυνομική δύναμη βρισκόταν σήμερα στο Καμάρι, με δόκιμους αστυνομικούς, οι οποίοι, όπως σημειώνουν κάτοικοι, έχουν εμφανιστεί το τελευταίο διάστημα στο νησί. 

Από την πλευρά τους, οι νεοταξίτες ζήτησαν και τη συνδρομή των «αγανακτισμένων» με το αλβανικό στοιχείο Εμποριανών λόγω των πρόσφατων γεγονότων εκεί. Οι κάτοικοι του Εμπορίου, ωστόσο, δεν πήγαν σήμερα στο Καμάρι για να συμπαρασταθούν στους διαμαρτυρόμενους κατοίκους.

Λίγο πριν την έναρξη της παρέλαση, μέλη της ομάδας στάθηκαν στη μέση του δρόμου, δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να επιτρέψουν να γίνει η παρέλαση αν κρατήσει τη σημαία Αλβανός μαθητής. Φοβούμενη επεισόδια, μετά την κατάθεση του στεφάνου, η διευθύντρια αποφάσισε να μη γίνει η παρέλαση και απέσυρε τα παιδιά στο σχολείο.

Ορισμένοι παρευρισκόμενοι αντέδρασαν στην εξέλιξη, μεταξύ των οποίων και η Ειρήνη Κωχ, αδερφή της τραγουδίστριας Μαρίζας Κωχ. Μέχρι εκεί όμως. Εκ μέρους του χωρίου δεν υπήρξε κάποια δυναμική προσπάθεια να μην περάσει το ρατσιστικό αίτημα.

Και το π ο ι ο ήπιο κείμενο αλλά τελείως ανακριβές με τίτλο Ρατσιστικές απειλές στη Σαντορίνη από την ελευθεροτυπία!!!!

( [www.enet.gr] ) : 


   Ο ρατσισμός «πάει παντού». Το διαπίστωσε χθες στην παρέλαση στη Σαντορίνη παρέα Αθηναίων επισκεπτών. Οπως μας είπαν, 30 και πλέον Χρυσαυγίτες, μεταξύ αυτών ήταν και 3-4 γυναίκες, έβριζαν χυδαία, ενώ μια ηλικιωμένη όρμησε να βουτήξει τη σημαία από τα χέρια μαθήτριας της ΣΤ' Δημοτικού αλβανικής καταγωγής. 
Ηταν το αποκορύφωμα των αντιδράσεων που ξεκίνησαν λίγες μέρες νωρίτερα, όταν ανάμεσα σε τέσσερις αριστούχους μαθητές κληρώθηκε η 12χρονη από την Αλβανία. 
Κάποιοι από τους γονείς προειδοποίησαν ότι δεν θα δεχτούν σημαιοφόρο τη συγκεκριμένη μαθήτρια και απειλούσαν ότι «θα της πάρουν τη σημαία από το χέρι», «θα σταματήσουν την παρέλαση» «θα πετάξουν αβγά και γιαούρτια». 
Οι δάσκαλοι ζήτησαν να γίνει η παρέλαση υπό την προστασία της Αστυνομίας, αλλά έλαβαν εγγυήσεις από τις τοπικές αρχές ότι δεν θα συμβεί τίποτα. 
Τελικά χθες μόλις τελείωσε η δοξολογία και οι δάσκαλοι με τους μαθητές βγήκαν από την εκκλησία οι μαυροντυμένοι Ελληναράδες έβριζαν και έφτυναν τους δασκάλους, ενώ η ηλικιωμένη έκανε επίδειξη φρονημάτων(!). Μετά από αυτά και με το πρόσχημα της βροχής παρέλαση δεν έγινε. 
Μ. ΠΙΝ.


Γράφει ο WiShMaSteR

Πως* μπορεί κάποιος δημοσιογράφος να αλλοιώσει γεγονότα και καταστάσεις, να μεταφέρει ανακρίβειες και να καλλιεργήσει εντυπώσεις. Θαυμάστε παραλήρημα οι όψιμοι υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων που λιβελογραφούν όντας κλεισμένοι στην γυάλα τους. Λίγη τσίπα βρε αδέκαστοι δικαστές που προσβάλλεται με αυτά που γράφεται ένα ολόκληρο χωριό. Υπαλληλάκια και πολυθεσίτες της εκάστοτε εξουσίας μέσα από τα κομματικά και τα υπουργικά γραφεία τύπου, είστε τα τρωκτικά της δημοκρατίας και τα παράσιτα της Ελλάδας και των ανθρώπων της...

Να πληροφορήσω αρχικά τους αναγνώστες ότι το χωριό Καμαρι της Σανορίνης που αναφέρεται παραπάνω στα κείμενα των δημοσιογράφων παραδοσιακά στηρίζει το Κ.Κ.Ε με μεγάλα ποσοστά και μπορεί ο καθένας εάν ζητήσει αποτελέσματα εκλογικών αναμετρήσεων να το διαπιστώσει. Το λέω αυτό γιατι στιγματίζεται ένα ολόκληρο χωριό κατηγορώντας τους κατοίκους του ως ρατσιστές εφόσον συναίνεσαν στο να μην γίνει παρέλαση και έχει σημασία να δούμε πως γίνεται να συμβαίνουν αυτά τα γεγονότα και πως αν δεν υπήρχε αιτία οι κατά κανόνα «αριστεροί» κάτοικοι του θα τα καταδίκαζαν…

Πρώτα θα πω την προσωπική μου άποψή που είναι η εξής: δεν έχουν καμία δουλειά τα παιδιά του σχολείου να παρελαύνουν σε στρατιωτικό σχηματισμό αλλά επειδή νομίζω πως υπάρχει μερίδα κόσμου που ίσως να ήθελε να δει τα παιδιά του να παρελαύνει θεωρώντας πως με αυτόν τον τρόπο συντηρούν-τιμούν κάποιες μνήμες του έθνους και επειδή ζούμε σε μια «δημοκρατική κοινωνία» (εδώ γελάμε) η συμμετοχή στις παρελάσεις θα έπρεπε να είναι προαιρετική και όχι κατά τύποις προαιρετική όπως είναι.

Πάμε λοιπόν να δούμε τα γεγονότα που ουδεμία σχέση έχουν με τα γραφόμενα του συντάκτη του άρθρου του tvxs γιατί πρόκειται πραγματικά για ένα κατάπτυστο και άθλιο κείμενο… αλλά και της ελευθεροτυπίας που χαρακτηρίζει ως χρυσαυγίτες ανθρώπους που γνωρίζω προσωπικά και ουδεμία σχέση έχουν με το χώρο και μιλάει για απειλές που δεν υπήρξαν…


Όντας βρισκόμενος λοιπόν στην πηγή των γεγονότων παραθέτω τα παρακάτω:


1) Ουδέποτε απειλήθηκε κανείς κάτοικος Αλβανικής καταγωγής στο Καμάρι και ουδέποτε απειλήθηκαν επεισόδια εξ΄ αιτίας του γεγονότος.


2) Ουδέποτε ζητήθηκε η συνδρομή κατοίκων άλλου χωριού και ποιανού εγκεφάλου δημιούργημα είναι αυτός ο προσδιορισμός "νεοταξίτες"...


3) Ο πατέρας του παιδιού Αλβανικής καταγωγής προς τιμή του δεν επιθυμούσε να σηκώσει το παιδί του τη σημαία εάν υπήρχαν διαφωνίες από γηγενής κατοίκους καθώς τους δήλωσε ότι καταλαβαίνει για π ι ο λόγο αντιδρούν.


4) Οι διαμαρτυρόμενοι κάτοικοι αρχικά και λανθασμένα κατηγόρησαν την δασκάλα για μη εφαρμογή της Παράγραφου 11 του άρθρου 13 του Π.Δ. 201/1998 (ΦΕΚ 161 τ. Α') που λέει ότι επιλέγονται οι μαθητές που έχουν συγκεντρώσει το μεγαλύτερο γενικό μέσο όρο βαθμολογίας, υπολογιζομένου και του κλασματικού του μέρους, υποστηρίζοντας ότι το κλασματικό μέρος Έλληνα μαθητή ήταν μεγαλύτερο από αυτό του Αλβανού μαθητή. Η δασκάλα όμως σωστά ερμήνευσε το νόμο γιατί μιλάει για άθροισμα συνολικής βαθμολογίας.


5) Οι διαμαρτυρόμενοι κάτοικοι εναντιώθηκαν λοιπόν στην ουσία στο να σηκώσει Αλβανός ένα σύμβολο που το θεωρούν εκείνοι ιερό και τόνισαν αυτό που θα έπρεπε η Ελληνική πολιτεία να έχει επιλύσει ώστε να αποφεύγονται προβλήματα και εντάσεις, ότι η σημαία δεν είναι έπαθλο και ότι ο σταυρός στη σημαία έχει ιδιαίτερο νόημα (για πλήθος κόσμου έχει ιδιαίτερο νόημα συμφωνούμε ή διαφωνούμε). Οι διαμαρτυρόμενοι κάτοικοι δεν τα έβαλαν με τους Αλβανούς κατοίκους και δη με το παιδάκι που ουδεμία ευθύνη φέρει και είναι το θύμα της υπόθεσης. Μεταφέροντας τα ακριβή λόγια τους: «τη σημαία πρέπει να νιώθει τιμή αυτός που τη σηκώνει και όχι να τιμάει αυτόν που τη σηκώνει»


6) Δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίζεται κατευθείαν ως ρατσισμός η έκφραση της Ελληνικότητας των κατοίκων ενός τόπου που βλέπει σιγά σιγά να αλλοιώνονται οι συνεκτικοί δεσμοί με την έννοια της πατρίδας στα παιδιά του. Όταν σε μια τάξη τα 4/5 των μαθητών είναι αλλοδαποί ο γηγενής πληθυσμός αμφιβάλλει για την ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται. Τέτοιες ενέργειες αντιδραστικές και αγανάκτησης τις προκαλεί η απουσία μεταναστευτικής πολιτικής και η απουσία πολιτικής γενικότερα και το συναίσθημα του φόβου που καλλιεργείται στον Έλληνα πολίτη όταν γνωρίζει ότι τουλάχιστον οι μισοί από τους μετανάστες βρίσκονται παράνομα στον τόπο του, δεν έχουν ελεγχτεί από πουθενά και μπορεί να είναι εγκληματικά στοιχεία. Προκαλώ λοιπόν το συντάκτη του άρθρου να επισκεφθεί το χωριό Καμάρι τους χειμερινούς μήνες για να αισθανθεί περνώντας από κάποιες γειτονιές ότι δεν βρίσκεται σε ένα χωριό της Ελλάδας αλλά της Αλβανίας… Προκαλώ το συντάκτη του άρθρου να φέρει το παιδί του να μάθει γράμματα σε ένα σχολείο που σε αρκετές τάξεις κατά τα 4/5 η μητρική γλώσσα των μαθητών δεν είναι η Ελληνική με ότι συνεπάγεται αυτό για την ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται. Προκαλώ τους συντάκτες των άρθρων να έρθουν να μιλήσουν με αυτούς που αποκαλούν φασίστες και χρυσαυγίτες για να καταλάβουν ότι ουδεμία σχέση έχουν με το χώρο…


7) Συνεχίζουμε με τα γεγονότα… Ο παπάς του χωριού λοιπόν κατά την δοξολογία και πριν την κατάθεση στεφάνου είπε ότι εντός του χώρου της εκκλησίας δεν επιτρέπεται η παρουσία αβάπτιστων και μη χριστιανών και ότι αυτό οι δάσκαλοι οφείλουν να το γνωρίζουν. Παραβρέθηκε για λίγο στην καταθεση στεφάνου και επέστρεψε στην εκκλησία οπου αφου ακυρώθηκε η παρέλαση αρκετοί κάτοικοι του χωριού εντός του χώρου της εκκλησίας έψαλαν τον Εθνικό ύμνο δακρυσμένοι. Ας τους κατηγορήσουμε όλους ως φασίστες , απορώ πως διέφυγε το γεγονός στους δημοσιογράφους …


8) Μεγάλο μέρος των κάτοικων του Καμαρίου είναι όντως ενοχλημένο από συμπεριφορές ατόμων Αλβανικής καταγωγής συγκεκριμένα και όχι με τους μετανάστες γενικά καθώς έχουν γίνει πρωτόγνωρα πράγματα στον τόπο του. Βγήκε μαχαίρι σε ώρα ποδοσφαιρικού αγώνα από Αλβανό, βλέπει διαρκώς νέους Αλβανούς να εγκαθίστανται στο χωριό η πλειονότητα των οποίων δεν έχει άδεια παραμονής, απειλήθηκε πρόσφατα συμπολίτης μας με όπλο από Αλβανό επειδή απαίτησε να κάνουν ησυχία έξω από το ξενοδοχείο του, βιάστηκε κοπέλα, σκότωσαν μετανάστη Πακιστανικής καταγωγής γιατί προσφέρθηκε με χαμηλότερο μεροκάματο και άλλα πολλά γεγονότα.


9) Ας πάψουμε να κλείνουμε τα μάτια σε υπαρκτά προβλήματα των τοπικών κοινωνιών και να βγάζουμε φιρμάνια περί ρατσισμού από τους καναπέδες μας. Ας αναζητήσουμε τις ευθύνες της πολιτείας και τις αιτίες που δυστυχώς ο Έλληνας πολίτης θεωρεί τον εαυτό του απροστάτευτο και αναγκάζεται να διαμαρτυρηθεί ίσως μερικές φορές λίγο ακραία . Ας κατανοήσει η πολιτεία ότι εξαιτίας της αδυναμίας της να διαχειριστεί ορθολογικά τους μετανάστες συνήθως τα εξιλαστήρια θύματα αντιδράσεων είναι οι πραγματικά νόμιμοι μετανάστες που έχουν κάθε δικαίωμα να διαμαρτυρηθούν εφόσον αδικούνται και οι Έλληνες πολίτες που νιώθουν ανυπεράσπιστοι στην ίδια τους την πατρίδα. Όλοι όσοι συμμετείχαν σε αυτή την διαμαρτυρία τόνιζαν ότι δεν τους φταίει σε τίποτα το παιδάκι αλλά η πολιτεία που δεν έχει φροντίσει να επιλύσει αυτά τα ζητήματα με βάση το λαϊκό αίσθημα.

10) Για να μην προλάβει με κατηγορήσει ο οποιοσδήποτε ή ο όποιος συντάκτης του άρθρου για φασίστα ή ρατσιστή να του πώ ότι ανήκω στο χώρο της αριστεράς και ότι εχθές έδωσα μια ντουλάπα ρούχα σε μετανάστες που μένουν δίπλα από το σπίτι μου και δεν έχουν την πολυτέλεια τα λίγα που βγάζουν να τα διαθέτουν για ένδυση…

Συστρατεύομαι με τον Έλληνα και το μετανάστη στις διεκδικήσεις του ενάντια στο ανάλγητο κράτος. Δεν μας φταίει ο Άνθρωπος μετανάστης, οι πολιτικές μας φταίνε και εσείς οι δημοσιογράφοι που ως εξυπηρετητές αυτού του φαύλου συστήματος αντί να εντοπίσετε τη ρίζα του προβλήματος εξαντλήστε σε επικίνδυνες ανακρίβειες που οξύνουν τα πνεύματα…

Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 πηγή:WiShMaSteR

  Πρώτα μια διευκρίνιση: Η γραμματοσειρά με τα κόκκινα γράμματα αφορούν τα δημοσιεύματα του TVXS και της "Ελευθεροτυπίας". Τα μπλε, τα σχόλια του WiShMaSteR. Τα μοβ που διαβάζετε τώρα είναι το χρώμα του δικού μου σχολίου...

   Ακόμα οι σοσιαλιστές "μεταρρυθμιστές" του Υπουργείου της Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων να πάρουν την πιο σωστή παιδαγωγικά απόφαση για τις εθνικές επετείους: την απόφαση  για κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων. Αυτή την καρικατούρα των παλιών παρελάσεων, όπου τα βλαστάρια μας διδάσκονται, λέει, την σωματική πειθαρχία - λες και δεν υπάρχουν άλλες ομαδικές δραστηριότητες για να τη διδαχθούν (άσε που αν τους πεις να κάνουν έναν κύκλο για θεατρικό παιχνίδι, παραδείγματος χάριν, στην άλλη άκρη βρίσκεται το ένα, αλλού το άλλο σε πλήρη αποθέωση του πιο ατομικιστικού και ανταγωνιστικού πνεύματος), όπου καμώνονται τα στρατιωτάκια πριν την ώρα τους με περισσό ηρωικό ύφος, και αν τους ρωτήσεις τι γιορτάζουμε τον Οκτώβρη μπορεί και να σου πουν τη νίκη κατά των Τούρκων το '21, ή να μπερδέψουν το Μανώλη Γλέζο με κανένα σταρ της TV ή του τραγουδιού. Κι αυτά να πανηγυρίζουν γιατί με τις πρόβες δεν κάνουν μάθημα, χάνουν ώρες του πιο μισητού μαθήματος, του μαθήματος της Ιστορίας (χοντρικά επιβεβαιωμένο αυτό από πρόχειρες δημοσκοπήσεις που έχει κάνει ο γράφων στο δημοτικό και στο γυμνάσιο) και αφού τελειώσει όλη αυτή η παράτα, να κατακλύζουν τις γειτονικές καφετέριες για χαβαλέ, παραμένοντας γλωσσικώς άλαλα και βαθιά ανιστόρητα. Κι αντί οι φωστήρες του Υπουργείου να κάτσουν να σκεφθούν με ποιους τρόπους θα κάνουμε πιο ελκυστικό το μάθημα της ιστορίας, αφήνουν να σπαταλάμε εργατοώρες και εργατοώρες για να ανεβοκατεβάζουμε τα χεράκια και να συγχρονίζουμε τα άναρχα βηματάκια.  Και εμείς οι μεγάλοι ικανοποιημένοι χειροκροτούμε τη νέα γενιά γιατί μεγαλώνει εθνικώς υπερήφανη, ενώ της έχουμε παραδώσει μια πατρίδα υπόδουλη στον τουρισμό, με κακοποιημένο το φυσικό μας περιβάλλον (ας ρίξουν μια ματιά γύρω τους οι Σαντορινιοί, κι όχι μόνο αυτοί κι όχι μόνο εκεί), μια πατρίδα εξαρτημένη οικονομικά, πολιτικά, πολιτιστικά, με χαλασμένα τα μυαλά και τις ψυχές  μας από τα εύκολα φράγκα και μαϊμουδίζοντας "εθνικές" νίκες σαν αυτές του ντοπαρισμένου αθλητισμού μας ή σαν αυτές της εισόδου μας στο ευρώ με "πειραγμένες" στατιστικές και "πειραγμένα" στοιχεία. Κι αν κάποιος μετανάστης ή το παιδί του διεκδικήσει αυτό που δικαιούται, σύμφωνα με τους δικούς μας κανόνες, μας κακοφαίνεται που το ζητάει για λογαριασμό του, ενώ αν το διεκδικούσε για την εθνική μας ομάδα σαν τον Νίνη ας πούμε ή τον Σχορτσιανίτη...  Άι να χαθούμε ζουλιάρηδες και ζαβολιάρηδες...! Όσο για τον ιερέα στο Καμάρι, να τον χαίρονται οι πιστοί του, αλλά και η Εκκλησία της Ελλάδος, αυτόν τον ποιμένα και κήρυκα της θρησκείας της αγάπης που φροντίζει αόκνως για την διάδοση του αγαπητικού της μηνύματος. Πραγματικά ακολουθεί τη ρήση του Χριστούλη "άφετε τα παιδία ελθείν προς με"...!
   Α, και κάτι για τον "σύντροφο" WishMaster: Η ιδεολογία σύντροφε έχει σχέση με αυτό που συμβαίνει αντικειμενικά, που υπάρχει έτσι κι αλλιώς καθώς παράγει αντικειμενικά αποτελέσματα ανεξάρτητα απ' αυτά που δηλώνουμε ότι πιστεύουμε. Αν η στάση μας, τα λόγια μας και τα έργα μας είναι χ ιδεολογικά, ακόμα κι αν διακηρύττουμε ότι είναι ψ, δεν παύουν να παράγουν χ αποτελέσματα. Έτσι, μπας και ξεπεράσουμε τις αντιφάσεις που καμιά φορά η ζωή μας δημιουργεί. Και ο νοών νοείτω...
   Χαιρετισμούς συμπαράστασης στο κορίτσι της σημαίας, στον μπαμπά του και στην διευθύντρια του σχολείου που μαθαίνει ελληνικά σε ελληνόπουλα και ξενάκια, που, φαντάζομαι, παίζουν στο διάλειμμα μαζί αγαπημένα χωρίς το δηλητήριο της διάκρισης αν κρατάνε τη σημαία ή όχι στην παρέλαση...  

*: Προσοχή στην ορθογραφία, σύντροφε! Λίγα τα λάθη (τα υπογραμμισμένα), αλλά μιας και υπερασπιζόμαστε ό,τι ελληνικόν, καλό είναι να γράφουμε σωστά τη γλώσσα μας!