"5 ΣΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ" γράφει ο πανεπιστημιακός καθηγητής και φίλος στο fb Δημήτρης Χριστόπουλος (facebook, 13.2.2025)

 ..............................................................

5 ΣΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

γράφει ο πανεπιστημιακός καθηγητής και φίλος στο fb Δημήτρης Χριστόπουλος (facebook, 13.2.2025)

Με ενεκάλεσε χθες ένας συνάδελφος σε μια συζήτηση σχετικά με τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, λέγοντάς μου πως "ό,τι και να πρότεινε ο Μητσοτάκης, όχι θα εισέπραττε" και πως "άπαξ αποφάσισε να κάνει δεξιό αρχηγό κράτους, τότε όλοι εσεις [εμείς, δηλαδή] θα είστε απέναντι."

Σκέφτoμαι επ'αυτών τα εξής :

1/ Όταν προτάθηκε η Κ. Σακελλαροπούλου πολλοί αριστεροί επιδοκιμάσαμε. Όχι όλοι και όχι ανέφελα φυσικά. Γνωρίζαμε ότι μια επιλογή με τα προοδευτικά χαρακτηριστικά της πρώην Προέδρου του ΣτΕ, (και μάλιστα με εισήγηση κυβέρνησης Τσίπρα), είχε όρια, αλλά στηρίξαμε για διάφορους λόγους. Τα όρια αυτά φάνηκαν στην πορεία και μάλιστα σε βαθμό πολύ ενοχλητικό: θυμίζω φωτογραφήσεις στον φράχτη Έβρου και άλλα πολλά που δεν έχει νόημα να απαριθμηθούν τώρα. Η ουσία πάντως είναι ότι η προηγούμενη επιλογή Μητσοτάκη είχε, τουλάχιστον στον πρώτο καιρό της θητείας της, εντελώς άλλο εκτόπισμα από την τελευταία, είτε μας άρεσε - είτε όχι.

2/Θυμάμαι έναν άλλο Πρόεδρο Δημοκρατίας προερχόμενο κι αυτόν από τα σωθικά της συντηρητικής παράταξης, τον Κ. Στεφανόπουλο, ο οποίος έχει μάλλον καταγραφεί ως ο πιο πετυχημένος Πρόεδρος της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας. Έχει βέβαια σημασία ότι δεν προτάθηκε από την ίδια τη ΝΔ αλλά από το ΠΑΣΟΚ, αλλά περισσότερο σημασία έχει η θητεία του και το αποτύπωμά της. Ο Στεφανόπουλος - γέννημα θρέμα της Δεξιάς και μάλιστα όχι της "φωτισμένης", (όπως λέγαμε τότε) - προχώρησε ως νους. Ως πρόεδρος φάνηκε ότι ήταν σε θέση να αναστοχαστεί αυτοκριτικά πολλά πεπραγμένα του παρελθόντος για τα οποία η παράταξή του ευθύνονταν και για το λόγο αυτόν αγαπήθηκε διαπαραταξιακά από τους πολίτες. Όταν ο Ψωμιάδης έλεγε "Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι" , αυτό δηλαδή που υπαγόρευε μέχρι το 2010 ο Κώδικας Ελληνικής ιθαγένειας, ο άνθρωπος είχε το σθένος να πει ότι Έλληνες είναι "οι της ημετέρας παιδείας μετέχοντες" ή το σθένος να πει στον Κλίντον πράγματα που ουδείς συντηρητικός Έλληνας πολιτικός είχε πει δημοσίως ως τότε σε Αμερικάνο πρόεδρο. Βέβαια, ήταν και η συγκυρία πολύ ευκολότερη και λιγότερο διχαστική από τώρα και αυτό διευκόλυνε το έργο του. Οι μεταγενέστεροι πρόεδροι, μετά το 2010 είχαν πολύ πιο δύσκολη δουλειά, ανεξάρτητα από τις δικές τους δεξιότητες.

3/ Η επιλογή Τασούλα τα ξεπερνά αυτά. Τα κάνει σκόνη όλα: λαό, πολίτευμα και πρωτίστως τον θεσμό του Πρόεδρου τον ίδιο. Το δόγμα που μέχρι τη δεκαετία του ΄50 ήταν «ο βασιλιάς μπορεί να διορίσει πρωθυπουργό ακόμα και τον κηπουρό του», τώρα έγινε "ο πρωθυπουργός μπορεί να διορίσει πρόεδρο ακόμη και τον κηπουρό του". Τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για το κύρος του πολιτεύματος και τη συναίνεση γύρω από τις αρχές του, η επιλογή του νέου αρχηγού του ελληνικού κράτους είναι ένα σενάριο που τους αποτελειώνει. Για το λόγο αυτό, η δήλωση Μητσοτάκη πως η εκλογή Τασούλα υπήρξε "θεσμική νίκη του πολίτευματος" είναι από τις μεγαλύτερες ύβρεις εναντίον του πολίτευματος που του χρεώνονται κατά τη διάρκεια της θητείας του. Θυμίζω πως ο Τασούλας είναι ο πρώτος Πρόεδρος που προέρχεται από το κόμμα που κυβερνάει. Το αναπάντεχα καλό "έθιμο" που είχαμε ως τώρα, ο πρωθυπουργός να μην προτείνει πρόεδρο από το κόμμα του, καταστρατηγήθηκε. "Θεσμική νίκη"...

Όμως, όπως λέει ένας φίλος, "βρίσκει και τα κάνει"...

4/ Η άποψή μου από την αρχή ήταν ότι η αντιπολίτευση έπρεπε ευθύς εξαρχής να απέχει από τις ψηφοφορίες και όχι να προτείνει ή να αποδεχθεί υποψηφίους. Xάρηκα πολύ λοιπόν που το έγραψε ο Αντίφωνο Κωστής Παπαϊωάννου πριν λίγες μέρες. Αυτό θα ήταν ένα κάποιο μήνυμα, τουλάχιστον. Το να προτείνεις υποψηφίους σε ένα τόσο σημαδεμένο παιχνίδι με τους θεσμούς, είναι σα να το αποδέχεσαι. Το θεωρώ λάθος από τη βάση του.

Προσπαθούσα πριν λίγο καιρό να εξηγήσω στους φοιτητές πρώτου εξαμήνου "τι χρειάζεται ένας πρόεδρος δημοκρατίας χωρίς αρμοδιότητες" και ομολογώ πως η απάντησή μου δεν ήταν από τις πιο πειστικές που έχω δώσει.

Φαντάζομαι ότι τώρα θα ήμουν ακόμη λιγότερο πειστικός και αυτό με ανησυχεί.

5/ Πέρα από τη θεσμική διάσταση του θέματος που αφορά τον τρόπο εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, το μείζον ζήτημα του ελληνικού πολιτεύματος δεν είναι το γεγονός ό,τι ο Πρόεδρος δεν έχει αρμοδιότητες, αλλά το ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός είναι θεσμικά μάλλον ο ισχυρότερος στην ΕΕ, μετά την αποχώρηση της Αγγλίας. Σε μια χώρα όπου τα θεσμικά αντίβαρα ασθενούν με τον τρόπο που ασθενούν στην Ελλάδα, αυτό είναι ζωτικά επικίνδυνο. Τον κίνδυνο αυτό βιώνουμε διαρκώς, απλώς εσχάτως βρισκόμαστε σε κατάσταση μάλλον μη ανατάξιμη. Η ζημιά της επιλογής Τασούλα για την προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας έχει ήδη γίνει. Ξεπερνάει τα χρονικά όρια της θητείας του καθώς συντελεί αποφασιστικά στην διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος απόλυτης ηθικής υπονόμευσης και απονομιμοποίησης του θεσμού αυτού σε μακρά διάρκεια.

Οι καιροί δύσκολοι.

"Βάρκιζα : Τα ντοκουμέντα της Συμφωνίας" έγραψε ο Κώστας Μπορδόκας (tvxs.gr, 12.2.2025)

 ...............................................................

Βάρκιζα :

Τα ντοκουμέντα της Συμφωνίας

έγραψε ο Κώστας Μπορδόκας (tvxs.gr, 12.2.2025)

Το πρώτο δεκαπενθήμερο Φεβρουαρίου 1945, οι δυνάμεις της Αριστεράς βιώνουν σε διπλωματικό επίπεδο αυτό που έζησαν σε στρατιωτικό ένα μόλις μήνα πριν. Δηλαδή, να μην μπορούν αρχικά να διασώσουν μια θέση άμυνας, εν συνεχεία ν’ αναζητούν έναν οποιοσδήποτε συμβιβασμό και τελικά να συζητούν για τα λάθη που έγιναν. Αυτό καταδεικνύει την έλλειψη ενός συνολικότερου σχεδιασμού της Αριστεράς έναντι ενός πανίσχυρου στρατιωτικά και διπλωματικά βρετανικού μηχανισμού, που γνωρίζει τι θέλει και πως θα το κατακτήσει.

Τι επέρχεται στη διάσκεψη που ετοιμάζεται για τον τερματισμό των εχθροπραξιών, διαφαίνεται ήδη από τους όρους που καθορίζουν τη συνάντηση κορυφής. Κυβέρνηση και Βρετανοί, όντας σε θέση ισχύος, συμπεριφέρονται υπεροπτικά στην αντιπροσωπεία της Αριστεράς. Άλλοτε μη απαντώντας καν στην πρόταση του ΕΑΜ να στείλει πενταμελή επιτροπή -αναγκάζοντας την αντιπροσωπεία που ξεκινά από τα Τρίκαλα να επιστρέψει άπρακτη χωρίς να φτάσει ποτέ στην Αθήνα- και άλλοτε απαιτώντας η ΕΑΜική αντιπροσωπεία ν’ αποτελείται μόνο από μέλη του ΚΚΕ. Ο στόχος προφανής. Η ταύτιση το κινήματος ΕΑΜ- ΕΛΑΣ με το ΚΚΕ με ότι αυτό συνεπάγεται σε επίπεδο προπαγάνδας.

Η ιστορική διάσκεψη ξεκινά την Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου. Η ΕΑΜική αντιπροσωπεία αποτελείται από τους Γιώργο Σιάντο (γραμματέα του ΚΚΕ), Μήτσο Παρτσαλίδη (γραμματέας του ΕΑΜ), Ηλία Τσιριμώκο (γραμματέας του ΕΛΔ και μέλος της Κ.Ε του ΕΑΜ) και τον Στέφανο Σαράφη (στρατιωτικός αρχηγός του ΕΛΑΣ). Την κυβερνητική πλευρά εκπροσωπούν οι Ιωάννης Σοφιανόπουλος (υπουργός Εξωτερικών), Περικλής Ράλλης (υπουργός Εσωτερικών), Ιωάννης Μακρόπουλος (υπουργός Γεωργίας) και οι Κατσώτας, Παυλόπουλος, Παπαθανασιάδης (στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες).

Η…χωροταξία του δωματίου στη βίλα του επιχειρηματία Πέτρου Κανελλοπούλου στην οποία γίνονται οι συζητήσεις, δίνεται από την εφημερίδα “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ” : “Εισήλθον πρώτοι οι κυβερνητικοί αντιπρόσωποι. Έλαβον θέσιν εις ένα παραλληλεπίπεδον τραπέζι, καλυπτόμενον από απλούν έγχρωμων τραπεζομάνδηλον και περιστοιχιζόμενον από αναπαυτικά καθίσματα. Εις την γωνίαν αι αναλαμπαί ενός τζακιού προσέδιδον μίαν, συμβολικήν ίσως θαλπωρήν εις την ατμόσφαιραν. Παραπλεύρως δύο μικρότερα τραπεζάκια παρεχωρήθησαν εις τους στενογράφους. Αμέσως εκλήθησαν οι εαμικοί αντιπρόσωποι. Εισήλθε πρώτος ο Σιάντος, ακολουθούμενος από τους άλλους δύο”.

Όμως τα σημαντικότερα γεγονότα της πρώτης ημέρας εξελίσσονται αρκετά μακριά από τη βίλα Κανελλόπουλου, και προκαθορίζουν το επερχόμενο μεταδεκεμβριανό τοπίο:Ξεκινούν τα έκτακτα στρατοδικεία με πέντε θανατικές καταδίκες, ενώ η αγόρευση του βασιλικού επιτρόπου “δείχνει” την επόμενη ημέρα :“Η σημερινή έναρξις των συνεδριάσεων του δικαστηρίου, αποτελεί τον πρόλογο μιας σειράς παρελάσεων ανθρωπόμορφων τεράτων. Οι άνθρωποι αυτοί, ή μάλλον τα τέρατα αυτά δεν επολέμησαν εναντίον των κατακτητών, αλλά εβοηθήθησαν από αυτούς για να επιτεθούν εναντίον των Ελλήνων”.

Πίσω στις διαπραγματεύσεις, η μεγάλη διαφορά των δύο πλευρών, είναι ότι οι μεν βρίσκονται εκεί για να συμφωνήσουν, ενώ οι δε για να κυριαρχήσουν. Η τελευταία γραμμή άμυνας της αντιπροσωπίας της Αριστεράς, είναι η, με κάθε τρόπο, έκδοση γενικής αμνηστίας για τα τεκταινόμενα μετά τον Δεκέμβρη, θέση που επικυρώνεται από την Κ.Ε του ΚΚΕ στα τέλη του Ιανουαρίου.

Στην πράξη όμως τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει. Όταν συζητείται το τελευταίο ζήτημα η κυβερνητική αντιπροσωπεία είναι ανένδοτη, οι διαπραγματεύσεις ναυαγούν, μέχρι που τη «λύση» δίνει ο Ηλίας Τσιριμώκος με κινήσεις που προκαλούν συζητήσεις μέχρι σήμερα. Ο τελευταίος έχει το ίδιο διάστημα συναντήσεις με τον επικεφαλής της Ιντέλιτζεν Σέρβις στην Αθήνα Ντέιβιντ Μπαλαφούρ (γνωστός ως πατήρ Δημήτριος στο παρεκκλήσι του Ευαγγελισμού), τον στενό συνεργάτη του Δαμασκηνού καθηγητή Ιωάννη Γεωργάκη, και, τέλος με τον Δαμασκηνό. Για να γίνει μάλιστα η τελευταία συνάντηση, χρειάζεται να παιχτεί ένα ολόκληρο θέατρο μεταξύ Τσιριμώκου και Εγγλέζων, όπου ο πρώτος ζητά να φύγει το βράδυ από την διάσκεψη για να δει την άρρωστη μητέρα του, οι Άγγλοι αρχικά αρνούνται και τελικά κάμπτονται για ανθρωπιστικούς λόγους…

Το τι συζητά ο Τσιριμώκος σε αυτές τις συναντήσεις αποκαλύπτει το τηλεγράφημα του Φόρειν Όφις προς τον Τσόρτσιλ στις 3 Φεβρουαρίου, διάστημα που ο τελευταίος βρίσκεται στη Γιάλτα :“Ο κ. Λίπερ αναφέρει ότι συζητήσεις σχετικά με τη συμμετοχή του Τσιριμώκου ανέβαλαν την έναρξη της Διάσκεψης μέχρι το απόγευμα της 2 Φεβρουαρίου. Ο αντιβασιλιάς κάλεσε τον Τσιριμώκο, ο οποίος, όχι μόνο του είπε ότι οι συνάδελφοί του είχαν έρθει για να επιτύχουν μια συμφωνία, αλλά αποκάλυψε τους όρους που προτίθονταν να θέσουν και δεσμεύτηκε να ψηφίσει εναντίον τους στα δύο βασικά σημεία, δηλαδή τη γενική αμνηστία και την είσοδο των κομμουνιστών στην κυβέρνηση…”.

Ανεξαρτήτως της μεθοδολογίας που οδηγεί στην υποχώρηση, το αποτέλεσμα είναι ότι η επανέναρξη των συζητήσεων, μετά από διήμερη διακοπή για διαπραγματεύσεις, η ΕΑΜική αντιπροσωπία κάνει πίσω στο αίτημα περί γενικής αμνηστίας για να μην υπάρξει αδιέξοδο “που θα οδηγήσει τον τόπο σε συμφορά” όπως αναφέρει επιστολή της προς την κυβέρνηση.

Στις 12 Φεβρουαρίου 1945 φτάνει η ώρα της οριστικής συμφωνίας που περιλαμβάνει εννέα άρθρα, δύο με υποχρεώσεις του ΕΑΜ, και επτά της κυβέρνησης. Το μέλλον όμως δείχνει ότι ουσιαστικά η αντιπροσωπεία της Αριστεράς έχει συμφωνήσει σε ποια ζητήματα θα υποχωρήσει και η κυβερνητική ποια δεν θα τηρήσει…

Το πρώτο άρθρο της συμφωνίας δεσμεύει την κυβέρνηση να καταργήσει όλους τους ανελεύθερους νόμους που δεν επιτρέπουν “την ελευθέραν εκδήλωσιν των πολιτικών φρονημάτων» και να εξασφαλίσει τις “ατομικές ελευθερίες του συνέρχεσθαι, του συνεταιρίζεσθαι και της δια του Τύπου εκφράσεως των στοχασμών”. Στο δεύτερο υπάρχει άρση του στρατιωτικού νόμου, και στο τρίτο, η αμνηστία των πολιτικών αδικημάτων που τελέστηκαν μετά τις 3 Δεκεμβρίου, αλλά εξαιρώντας “τα συναφή κοινά αδικήματα κατά της ζωής και της περιουσίας, τα οποία δεν ήσαν απαραιτήτως αναγκαία δια την επιτυχίαν του πολιτικού αδικήματος”. Αυτό το απόσπασμα αποτελεί το σημείο που “νομιμοποιεί” τις μεταδεκεμβριανές διώξεις, οδηγώντας έναν ολόκληρο κόσμο σε πολιτική παρανομία και κοινωνική περιθωριοποίηση .

Στο τέταρτο άρθρο, το ΕΑΜ δεσμεύεται για την απελευθέρωση ομήρων, στο πέμπτο προβλέπεται η συγκρότηση εθνικού στρατού με συμμετοχή πρώην ανταρτών και αξιωματικών του ΕΛΑΣ, και στο έκτο επιβάλλεται η διάλυση του ΕΛΑΣ με παράλληλη παράδοση του οπλισμού. Παρακάτω αναφέρονται τα όπλα που υποχρεώνεται να παραδώσει ο ΕΛΑΣ, και στην παρένθεση αυτά που τελικά παραδίδει που είναι πολύ περισσότερα: “Τυφέκια 41.400 (48.953), Οπλοπολυβόλα 1.050 (1412), Αυτόματα τυφέκια 650 (713), Βαρέα πυροβόλα 315, Όλμοι ομαδικοί 55 (81) Όλμοι ατομικοί 107 (138), πυροβολικόν όλων των τύπων 32, Συσκευαί ασυρμάτου 15 (17)”.

Στα άρθρα επτά και οκτώ η κυβέρνηση υποχρεώνεται να εκκαθαρίσει δημόσιες υπηρεσίες και σώματα ασφαλείας από κατοχικά και 4αυγουστιανά κατάλοιπα, και, τέλος, το ένατο προβλέπει διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το πολιτειακό μέσα στο 1945.

Αντί άλλου σχολίου για τα αποτελέσματα της Συμφωνίας της Βάρκιζας, αναφέρουμε ένα αντιπροσωπευτικό απόσπασμα από τη βιογραφία του Χαρίλαου Φλωράκη, “Κι ‘σέν’ πώς σ’ λέν’; Χαρίλαος Φλωράκης”. Εκεί, ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ περιγράφει μια σκηνή στη δίκη του που γίνεται το 1960 στο Στρατοδικείο, όπου μάρτυρες κατηγορίας λένε πως οι κομμουνιστές στη δράση τους δεν διεξάγουν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, αλλά αγώνα για κατάκτηση της εξουσίας. Θυμωμένος από τις πολλές φορές που ακούει την ίδια έκφραση, ο Φλωράκης πετάγεται πάνω έξαλλος. Η συνέχεια στον ίδιο:“Θύμωσα καθώς τους άκουγα να το επαναλαμβάνουν. Πετάχτηκα κι εγώ επάνω από τη θέση που καθόμουνα: “Επιτέλους, κύριε πρόεδρε”, είπα, “εμείς ποια εξουσία να καταλάβουμε; Εμείς την είχαμε την εξουσία…”. “Ας μην τη δίνατε τότε”, μου απάντησε ο πρόεδρος Φραδέλος Ανδρεόπουλος τ’ όνομά του, συνταγματάρχης της στρατιωτικής δικαιοσύνης. “Αυτό ήτανε και το λάθος μας”, του λέω. “Κάθισε τότε κάτω, Φλωράκη, και πλήρωνε…”.

Παρέμβαση/μοτοπορεία του "Ρουβίκωνα"... (facebook, 12.2.2025)

 ............................................................

Παρέμβαση/μοτοπορεία του "Ρουβίκωνα"... (facebook, 12.2.2025)

Παρέμβαση/μοτοπορεία στο σπίτι του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Τασούλα, στην Κηφισιά, για τον βρώμικο ρόλο του στη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών

Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα ασχολούμασταν με έναν πρόεδρο δημοκρατίας. Τουλάχιστον όχι τώρα που υπάρχουν πολύ σοβαρότερα πράγματα να «τρέχουν» στην επικαιρότητα και τη ζωή των προλετάριων. Ένα διακοσμητικό αξεσουάρ, ένα φυτό εσωτερικού χώρου, ένας πολιτικός φίκος είναι ο πρόεδρος της δημοκρατίας που δουλειά του είναι δεξιώσεις στο προεδρικό μέγαρο και φωτογραφικά ενσταντανέ με άλλους φίκους από άλλα κράτη. Το «ανώτερο πολιτειακό αξίωμα» είναι ένα τίποτα που δεν μπορεί να προκαλέσει πια ούτε καν εκλογές. Κάθε πέντε χρόνια γίνεται ένα σχετικό νταλαβέρι ανάμεσα στην εκάστοτε κυβέρνηση και την αντιπολίτευση για το αν θα κάνουν επίδειξη «πολιτικού πολιτισμού» και θα βρουν κοινό υποψήφιο ή αν η κυβέρνηση θα δώσει τιμητική αποστρατεία σε κάποιον δικό της.

Αυτήν τη φορά η ΝΔ επέλεξε τον δεύτερο δρόμο. Ο Τασούλας, χωρίς να ανήκει στην πρώτη γραμμή του πολιτικού προσωπικού, είναι ένα στέλεχος με βάθος στην δεξιά. Ξεκινώντας την καριέρα του ως παραπαίδι του Αβέρωφ, αρχηγού της ιστορικής ακροδεξιάς πτέρυγας της ΝΔ, κατάφερε να μένει στον αφρό παρά τις αλλαγές ηγεσιών και να εκλέγεται συνεχώς, πρώτα στην αυτοδιοίκηση και μετά το 2004 στη Βουλή. Φρόντισε να παίρνει δευτερεύοντα υπουργεία και υφυπουργεία, και χώθηκε για τα καλά στους ερευνητές των κοινοβουλευτικών γραφών και έτσι έγινε πρόεδρος της Βουλής πριν γίνει πρόεδρος της δημοκρατίας. Είναι ένα λαμπρό παράδειγμα επιτυχίας ενός μέλους της πολιτικής ελίτ που επί 30 χρόνια ποντάρει σταθερά σε μια καλή ζωή και βατούς στόχους, και όχι σε όνειρα δόξας και ηγεσίας.

Υπό κανονικές συνθήκες, λοιπόν, δεν μας απασχολούν οι συμβολικές ανοησίες της αστικής δημοκρατίας, και δεν θα χαλάγαμε μόνο από επαναστατική κακία την ενθρόνιση ενός κομματικού γραφειοκράτη στον φανταστικό (αν και κοστοβόρο) θρόνο του. Ο λόγος που το κάνουμε είναι γιατί αυτοί ακριβώς οι συμβολισμοί έρχονται και κουμπώνουν με τη φριχτή πραγματικότητα των 57 νεκρών στο έγκλημα των Τεμπών.

Ο Τασούλας ως πρόεδρος της Βουλής έπαιξε τον δικό του, ενεργό και συνειδητό ρόλο, στο θάψιμο της υπόθεσης. Ως τροχονόμος της κοινοβουλευτικής λειτουργίας φρόντισε να ρίξει κι αυτός την άμμο που του αναλογούσε στα γρανάζια των διαδικασιών διερεύνησης θάβοντας επί έξι μήνες τη δικογραφία που είχε φτάσει στη Βουλή. Θάβοντας μαρτυρίες, θάβοντας γεγονότα, θάβοντας μια πραγματικότητα οριακά αποτυπωμένη σε δικαστικά έγγραφα που αποδομούσε το αφήγημα του καπετάνιου του.

Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Αυτό που έκανε ο Τασούλας δεν είναι κάποια «παρανομία» ή κάτι έξω από τα καθήκοντά του. Αυτό είναι το καθήκον του, για αυτές τις δουλειές η κάθε κυβερνητική πλειοψηφία ορίζει πρόεδρο στη Βουλή. Ανάμεσα στα άλλα, οι μηχανισμοί της δημοκρατίας σκοπό έχουν μέσα από γραφειοκρατικές ντρίπλες και κανονισμούς να γίνονται ενεργή γραμμή άμυνας όταν ζητήματα ευθυνών της πολιτικής ελίτ κατορθώσουν να βγουν στον αφρό.

Αλλά, ασφαλώς έχει τη δική του τεράστια ευθύνη, είναι και τα δικά του χέρια επίσης βουτηγμένα στο αίμα των θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών. Ναι, σε κάθε καράβι την ευθύνη την έχει πρώτα ο καπετάνιος, αλλά καπετάνιος χωρίς πιστούς και πρόθυμους αξιωματικούς δεν υπάρχει. Αυτό ήταν ο Τασούλας. Ένα μέρος του μηχανισμού που έπαιξε τον δικό του ρόλο στην συγκάλυψη ενός εγκλήματος. Δεν ξέρουμε αν ο Μητσοτάκης τον επέλεξε για Πρόεδρο της δημοκρατίας για τον ρόλο του στην υπόθεση των Τεμπών. Σίγουρα πάντως δεν θα τον είχε επιλέξει αν είχε δείξει το παραμικρό ανάστημα σε αυτή την υπόθεση και σε οποιαδήποτε άλλη στο παρελθόν.

Το έχουμε ξαναπεί και θα συνεχίσουμε να το λέμε, είναι ουτοπία να περιμένουμε απονομή δικαιοσύνης από τους ενόχους του εγκλήματος. Δικαιοσύνη μπορεί να αποδώσει μόνον ο λαός αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, έχει πολλά σκαλιά να ανέβει αυτός ο λαός σε επίπεδο συνείδησης και οργάνωσης μέχρι να βρεθεί στη θέση να μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη. Αυτό που μπορούμε να περιμένουμε και μπορούμε ρεαλιστικά να το κερδίσουμε, αν βέβαια η κοινωνική βάση συνεχίσει να φωνάζει και να βγαίνει μαχητικά στον δρόμο, είναι η αποκάλυψη ενός μεγάλου μέρους της αλήθειας.

Αυτή είναι η άποψη του Ρουβίκωνα και αυτό είναι το νόημα της σημερινής μας παρέμβασης. Η αποκάλυψη μιας μικρής αλλά σημαντικής αλήθειας που λέει πως το να είσαι φίκος δεν είναι πάντα κάτι αθώο. Μέσα στο καθεστώς κράτους και καπιταλισμού ο φίκος μπορεί να είναι σαρκοφάγος.

ΤΑΣΟΥΛΑ, ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Ρουβίκωνας

Bach: Concerto for Two Pianos, BWV 1060 | Jérôme Ducros & Michel Dalberto, Bel-Air Chamber Orchestra (youtube,12.2.2025)

 ..............................................................

Bach: Concerto for Two Pianos, BWV 1060 |  Jérôme Ducros & Michel Dalberto, Bel-Air Chamber Orchestra

A perfect interplay in which everything seems to flow naturally by itself: Johann Sebastian Bach's Concerto for Two Pianos, Chamber Orchestra and Basso Continuo in C minor (BWV 1060). Performed by Jérôme Ducros and Michel Dalberto (pianos) and the Bel-Air Chamber Orchestra under the direction of Renaud Capuçon. The concert took place on the occasion of the 15th Chamber Music Meeting on September 3, 2010 at the Espace Malraux in the French town of Chambéry. 

(00:00) Coming on stage

(00:15) I. Allegro

(05:00) II. Adagio

(10:14) III. Allegro

(youtube,12.2.2025)

"...Τασούλας for President, λοιπόν, για να παραμείνει ο Μητσοτάκης βασιλιάς..." γράφει ο φίλος στο fb Dimitris Tsirkas (facebook, 12.2.2025)

 ...............................................................

"...Τασούλας for President, λοιπόν, για να παραμείνει ο Μητσοτάκης βασιλιάς..."

γράφει ο φίλος στο fb Dimitris Tsirkas (facebook, 12.2.2025)

Η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας ήταν ανέκαθεν διακοσμητική, εξ ου και η εκάστοτε κυβέρνηση επέλεγε κάποιον από το αντίπαλο στρατόπεδο για να επιτύχει τη μέγιστη δυνατή συναίνεση.

Παροπλισμένοι πολιτικοί ή δικαστές εναλλάσσονταν σε ένα αξίωμα που συμβολίζει την ενότητα του έθνους, ακριβώς επειδή δεν έχει καμία εξουσία.

Ο Μητσοτάκης σπάει αυτή την παράδοση διορίζοντας Πρόεδρο έναν νυν βουλευτή της ΝΔ με σκοτεινό παρελθόν και ακόμα πιο αμφιλεγόμενο παρόν.

Τον άνθρωπο χάρη στον οποίο η χώρα εισέπραξε μια καταδίκη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, γιατί ως δήμαρχος Κηφισιάς κατηγορήθηκε ότι εκβίαζε εργολάβους απαιτώντας μίζες και όταν η υπόθεση έφτασε στα δικαστήρια, κρύφτηκε πίσω από τη βουλευτική ασυλία.

Τον πρόεδρο της Βουλής που κατηγορείται ότι παραβίασε το Σύνταγμα παρακωλύοντας την έρευνα για τα Τέμπη αλλά και αντικαθιστώντας αντισυνταγματικά μέλη της ΑΔΑΕ, ώστε η Αρχή να μη βάλει πρόστιμο στην ΕΥΠ για το σκάνδαλο του Predator.

Και πού μέχρι την τελευταία μέρα της θητείας του υπέγραφε ρουσφέτια εκατομμυρίων ευρώ για την εκλογική του περιφέρεια.

Ένα τέτοιο ρουσφέτι, αλλά του Μητσοτάκη αυτή τη φορά, είναι και ο διορισμός του στην προεδρία της Δημοκρατίας.

Ο Μητσοτάκης ξεπληρώνει τον Τασούλα για τις πολύτιμες υπηρεσίες του στη συγκάλυψη των σκανδάλων στα οποία εμπλέκεται προσωπικά, ο δε Τασούλας εξασφαλίζει πενταετή ασυλία για τις νομικές επιπλοκές αυτών των υπηρεσιών.

Δίκαιη συναλλαγή και πλήρως δηλωτική του πώς αντιμετωπίζει ο Μητσοτάκης το κράτος: ως τσιφλίκι του.

Οι υψηλοί συμβολισμοί ήταν για την πρώτη του θητεία, όταν επέλεξε για ΠτΔ τη Σακελλαροπούλου.

Η οποία, ασφαλώς, δεν τον απογοήτευσε: από τη φωτογράφιση δίπλα στον φράχτη του Έβρου, μέχρι το λουλούδια στα συντρίμμια των Τεμπών ενώ κάπνιζαν ακόμα τα απανθρακωμένα πτώματα, αποδείχθηκε το πρόθυμο χαλάκι του.

Για να την ξεφορτωθεί αμέσως μόλις έπαψε να του είναι χρήσιμη, όπως πετάμε τα χαλάκια της εξώπορτας όταν ξεφτίζουν και δεν μπορούν πια να συγκρατήσουν τη σκόνη.

Η δεύτερη θητεία δεν προσφέρεται για υψηλούς συμβολισμούς αλλά για damage control και αποπληρωμή γραμματίων.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο Τασούλας στερείται συμβολισμών. Κατ’ αρχάς, είναι πρόεδρος όλων των Ελλήνων – και των δεξιών, και των ακροδεξιών.

Είναι, επίσης, ενωτικός, ενώνει όλη τη ΝΔ, και την εντός και την εκτός, όπως τους διαγραμμένους από τον Μητσοτάκη, Σαμαρά και Σαλμα, συν δύο ορφανά των Σπαρτιατών.

Κυρίως, όμως, είναι «ένας από αυτούς» - ρουσφέτια, λαμογιές και κομματική πειθαρχία - στο πρόσωπο του Τασούλα, ο μέσος δεξιός βλέπει το ιδεώδες του Εγώ του, τον εαυτό του όπως θα ήθελε να είναι, ανεβαίνοντας τα σκαλιά της κομματικής διαπλοκής.

Η ψυχή του νεοδημοκράτη είναι ο Τασούλας, όχι ο Μητσοτάκης που όσο ψηλά και αν έφτασε, οι δεξιοί τον αισθάνονται σαν ξένο σώμα στη ΝΔ, όπως και τον πατέρα του.

Τασούλας for President, λοιπόν, για να παραμείνει ο Μητσοτάκης βασιλιάς στην μπανανία που αποκαλείται χώρα.

"Είκοσι χάι-κου" του ποιητή Δ.Ι.Αντωνίου (1906 - 1994) (από το μπλογκ https://pampalaionero.wordpress.com, 27.1.1914)

 ...............................................................

            Δ.Ι.Αντωνίου (1906 - 1994)

Είκοσι χάι-κου 

1

Ύπνος του νερού

στα μάτια σου κοιμάται

το χρυσό βράδυ.

................................

12

Δυο πεταλούδες,

της πολύχρωμης γιορτής

είταν άγγελοι.


13

Δυο πεταλούδες

σε κάθε που εκοίταζες

αναπαυόνταν . . .


14

L’ impair

Τρεις πεταλούδες

ω, κάθε που χάριζες

τα δυο σου μάτια!


.........................


24

Φυσά ο αγέρας

μα τα σπαρτά δεν γέρνουν,

ζωγραφισμένα . . .


.....................................

30

Γαλάζιος κάμπος

σ’ ύπνο βοσκού κοιμάται·

μην τον ξυπνήσεις!


.........................................

35

Η πιο μεγάλη

σιωπή μας ξεκουφαίνει·

είν’ η δική μου;


36

Ποιου να μιλήσεις;

θά ’ταν τα λόγια πικρά

της μοναξιάς μου...


..................................

56

Λόγια πουλιά ’ναι·

τον κόσμο γυροφέρνουν,

ξένα από σένα.


........................................


61

Όταν μιλούσες

στ’ αγριολούλουδα ο Θεός

σ’ άκουγε μόνο.


62

Όταν φώναξες

τ’ αγριολούλουδα ο Θεός

στεκόταν δίπλα.


......................................


75

Είν’ από σένα

στη σιωπή τα λόγια μου,

λίγα, πολλά ’ναι;


76

Στο κλουβί το άδειο

κι άλλο πουλί κλείστηκε,

πουλί θλιμμένο . . .



.................................................



81

Μίση κι έρωτες

του κόσμου τούτου στάχτες,

κληρονομιά σας.


82

Κόκκινο, μαύρο,

τ’ αταίριαστα θα σμίξουν,

σ’ αρχή με τέλος.



.....................................



91

Αυτός με γλάρους

και σιωπή, μονάχος

έφερε ξένους.



..........................................



103

Έμεινε ο κήπος

δέντρο δίχως τα φύλλα

στη μοναξιά του.


.........................................


105

Ακόμα χιόνι!

Πώς μεθυσμένα πουλιά

μαζεύουν άνθη;



.................................



116

Το ξαφνικό είταν

αδιάφορο μ’ εσένα,

τριμμένο ρούχο.



117

Τριμμένο ρούχο

που δεν φορούσα καιρό,

σαν άλλη γύμνια.

Πηγή:

Χάι-κάι και τάνκα, 1972




Εικονογράφηση:


Απόστολος Γιαγιάννος, Άνθος, 2012

"Είκοσι χάι-κου" από το μπλογκ https://pampalaionero.wordpress.com, 27.1.1914

Το υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας και η αναγκαία νέα μεταπολίτευση - Ρούντι Ρινάλντι (συνέντευξη στο κανάλι του Militaire.gr, 10.2.2025)

 .............................................................

                                                                               

Το υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας και η αναγκαία νέα μεταπολίτευση - Ρούντι Ρινάλντι

Η χώρα βιώνει ένα μεγάλο υπαρξιακό πρόβλημα που οξύνθηκε από το 2010 και τη χρεοκοπία, τις μεγάλες γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή και τη διαρκώς κλιμακούμενη επιθετικότητα της Τουρκίας. Ο Ρούντι Ρινάλντι, εκδότης της εφημερίδας Δρόμος της Αριστεράς, μιλά στο militaire channel για το εθνικό μας υπαρξιακό πρόβλημα ,το εθνικό μας αδιέξοδο. Πρόσφατα ο Δρόμος της Αριστεράς παρουσίασε τα αποτελέσματα μιας ενδελεχούς μελέτης γι΄ αυτό το θέμα. Από πότε ξεκινά το υπαρξιακό μας πρόβλημα; Μήπως από το 1922 και μετά; Ποιες είναι οι μεγάλες παθογένειες που το συντηρούν και το κλιμακώνουν; Ο Ρούντι Ρινάλντι θεωρεί ότι όλα ξεκινούν από τη διαρκή εξάρτηση της χώρας, πολιτική,οικονομική ,κοινωνική ,στρατιωτική και η εθελούσια υπαγωγή του πολιτικού κόσμου και της ελίτ της χώρας σ΄ αυτή. Κανείς απ΄ αυτούς δεν ενδιαφέρθηκαν και δεν ενδιαφέρονται για μια πραγματικά καλύτερη Ελλάδα. Η κατάσταση θα γίνει ακόμη πιο περίπλοκη από το «ωστικό κύμα» της εκλογής Τραμπ. Τα Τέμπη εκτιμά ότι έχουν εξελιχθεί σε μία θρυαλλίδα εξελίξεων που ουδείς μπορεί ακόμη να προβλέψει που θα οδηγήσουν. Πως μπορεί να αντιμετωπιστεί το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας; Υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να το αντιμετωπίσουν; Υπάρχει δυναμική στην κοινωνία που θα κινητοποιήσουν κάτι πραγματικά νέο κι όχι πολιτικά σχήματα φτιαγμένα με υλικά από τα ερείπια του παλιού; Ο Ρούντι Ρινάλντι υποστηρίζει πως είναι αναγκαία μια νέα μεταπολίτευση. Ποιος μπορεί να την προκαλέσει;

"Προς μια τραμπική Ευρώπη;" έγραψε ο Γιώργος Καπόπουλος ("Εφημερίδα των Συντακτών", 10.02.25)

 ...............................................................

Προς μια τραμπική Ευρώπη;

έγραψε ο Γιώργος Καπόπουλος  ("Εφημερίδα των Συντακτών", 10.02.25) 

Μπορούν οι ηγέτες της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς να εφαρμόσουν τη συνταγή του Τραμπ που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απαξίωση της μέχρι τώρα πολιτικής ορθότητας και κανονικότητας εντός και εκτός συνόρων;

Η συνάντηση των ηγετών της Ακροδεξιάς στη Μαδρίτη έδειξε ότι η επάνοδος του Τραμπ στον Λευκό Οίκο επιτάχυνε τη δυναμική ανόδου στην εξουσία της Λεπέν με ορίζοντα το αργότερο το 2027, όταν δηλαδή λήγει η δεύτερη και τελευταία θητεία Μακρόν.

Ομως η συνάντηση στην ισπανική πρωτεύουσα πέρασε σε δεύτερο ή τρίτο πλάνο από τις εκκωφαντικές ανατροπές που σχεδόν σε καθημερινή βάση εξαγγέλλει ο Τραμπ.

Μπορούμε να φανταστούμε μια Ευρώπη της Ακροδεξιάς όπου οι ηγέτες των κρατών θα διεκδικούν τη δική τους Γριλανδία, τον δικό τους Καναδά και τη δική τους Γάζα;

Μπορούμε να φανταστούμε την Πολωνία να διεκδικεί τη Δυτική Ουκρανία ή την Ουγγαρία να διεκδικεί τη Νότια Σλοβακία στο όνομα των χαμένων πατρίδων;

Οταν εξαντληθεί η δυνατότητα αξιοποίησης του μεταναστευτικού και του προσφυγικού και με δεδομένο ότι είναι αδύνατο σήμερα να υπάρξει κοινωνική ατζέντα σαν αυτή της Γερμανίας και της Ιταλίας στον Μεσοπόλεμο, η ευρωπαϊκή Ακροδεξιά εκ των πραγμάτων θα ανασύρει από τα υπόγεια της Ιστορίας τον συνοριακό αναθεωρητισμό και τις χαμένες πατρίδες.

Αν η εμπρηστική ρητορική του Τραμπ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, η ίδια επικοινωνιακή ατζέντα στην Ευρώπη θα ανοίξει ένα κουτί της Πανδώρας που δεν θα μπορεί να κλείσει.

Από το 2022 μέχρι σήμερα το μοντέλο της εξημερωμένης Μελόνι που σε χρόνο μηδέν έγινε υποδειγματική στην προσαρμογή της στην πολιτική της μόνιμης λιτότητας έχει γίνει το άλλοθι όλων όσοι υποτιμούν την ακροδεξιά απειλή στη δημοκρατική ομαλότητα.

Παρά τις ευνοϊκές δημοσκοπήσεις η Μελόνι και η μετεκλογική της κυβίστηση θα κριθούν στο τέλος της πενταετούς της θητείας το 2027.

Το μοντέλο Τραμπ, η επένδυση στη συγκρουσιακή ρητορική, θα κριθεί πιο γρήγορα στις ενδιάμεσες εκλογές τον Νοέμβριο του 2026 όπου εκλέγονται η Βουλή και το ένα τρίτο της Γερουσίας.

Εξευγενισμένη Ακροδεξιά όπως σήμερα η Μελόνι και αύριο η Λεπέν ή επένδυση στην πόλωση όπως ο Τραμπ;

Η απάντηση στις κάλπες, καθώς η Ακροδεξιά δεν φιλοδοξεί να γίνει παρένθεση.

Με άλλα λόγια, αν το κόστος του μοντέλου Μελόνι είναι η μη ανατάξιμη φθορά, τότε είναι βέβαιο ότι η Λεπέν θα υιοθετήσει την επιθετική-συγκρουσιακή συνταγή Τραμπ.

"Η αβάσταχτη ελαφρότητα της αριστερής ενότητας" γράφει ο φίλος στο fb Dimitris Tsirkas (facebook, 10-11.2.2025)

 ..............................................................

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της αριστερής ενότητας

γράφει ο φίλος στο fb Dimitris Tsirkas (facebook, 10-11.2.2025)

 

Το αίτημα για ενότητα των «προοδευτικών» δυνάμεων τίθεται σήμερα με δύο διακριτούς τρόπους, εν μέρει ανταγωνιστικούς.

Αρχικά, ως αντιδεξιό μέτωπο για να πέσει η ΝΔ από μια προοδευτική διακυβέρνηση στη βάση ενός μίνιμουμ σοσιαλδημοκρατικού προγράμματος, μαζί με την αποκατάσταση του κράτους δικαίου.

Το σενάριο αυτό αφορά κυρίως το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Είναι η ελληνική εκδοχή του Νέου Λαϊκού Μετώπου, α λα γαλλικά, που διατυπώνει επίσημα η τελευταία.

Αυτή η προοπτική προσκρούει στο γεγονός ότι τα μισά στελέχη, αλλά και ένα μεγάλο μέρος της βάσης του ΠΑΣΟΚ (περίπου 30%) προτιμούν τη συνεργασία με τη ΝΔ παρά με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όχι μόνο λόγω των τραυματικών αναμνήσεων της περιόδου 2012-15, αλλά κυρίως γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι κατά βάση συντηρητικοί (και διαπλεκόμενοι), πλήρως ενσωματωμένοι στους διαφόρους μηχανισμούς εξουσίας (Τοπική Αυτοδιοίκηση, συνδικάτα, επιμελητήρια κλπ.).

Προσκρούει, επίσης, στο μεγάλο συναισθηματικό και αισθητικό χάσμα ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, μετά την νωπή ακόμα διάσπαση και απαξίωση της πάλαι ποτέ κυβερνώσας αριστεράς.

Όσο και αν επιμένει ο Νίκος Μπίστης, δύσκολα θα συνυπάρξουν ξανά η Έφη Αχτσιόγλου με τον Παύλο Πολάκη και ο Χρήστος Σπίρτζης με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο.

Η δεύτερη πρόταση αφορά στην εκλογική συνεργασία πιο μικρών και ριζοσπαστικών δυνάμεων της αριστεράς που εκτείνονται από το ΜΕΡΑ25 and friends (ΛΑΕ, Αναμέτρηση), ένα τμήμα της Νέας Αριστεράς (όχι προφανώς οι Μπίστη Boys) και ενδεχομένως κάποιες μικρές οργανώσεις του εξωκοινοβουλίου.

Το εν λόγω μέτωπο διεκδικεί να συγκροτηθεί στη βάση ενός πιο προωθημένου, προγράμματος που θα περιλαμβάνει κρατικοποιήσεις, ίσως και ρήξη με την ΕΕ. Περίπου ό,τι έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ πριν «συνθηκολογήσει».

Αλλά και αυτή η προοπτική συναντά ανυπέρβλητα εμπόδια. Κατ’ αρχάς πρακτικά – μόνο ένα μικρό μέρος της Νέας Αριστεράς τη στηρίζει, το δε ΜΕΡΑ25 είναι εντελώς προσωποπαγές κόμμα και ο ηγέτης του he does not share power.

Ταυτόχρονα, οι σχέσεις μεταξύ αυτών των δύο θραυσμάτων του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι οι καλύτερες, αφού έχουν διαμετρικά αντίθετες απόψεις για την «πρώτη φορά αριστερά» και εντοπίζουν τον εκφυλισμό της σε διαφορετικά χρονικά σημεία.

Εξίσου διασπασμένο είναι και το εξωκοινοβούλιο μπροστά σε μια τέτοια συνεργασία.

Το μεγαλύτερο ωστόσο πρόβλημα αυτής της αριστεράς δεν είναι ούτε ο ναρκισσισμός των μικρών διαφορών, ούτε ο ανταγωνισμός των μικροηγεσιών.

Είναι ότι παραμένει καθηλωμένη ψυχικά και πολιτικά στο έπος και το τραύμα του 2015.

Οι προσδοκίες της απογειώνονται από την ανάμνηση των ηρωικών στιγμών του ΣΥΡΙΖΑ που τον έφεραν στην κυβέρνηση και την ίδια στιγμή καταβαραθρώνονται από τον οδυνηρό εκφυλισμό του τα επόμενα χρόνια.

Το 2015 επιστρέφει διαρκώς σαν απωθημένο, όπως μαρτυρούν τα ατελείωτα κείμενα και βιβλία για αυτό, από όλα τα θραύσματα του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν τα διαβάζουν ούτε οι ίδιοι.

Επιπλέον, είναι μια αριστερά που θεωρεί ότι ασκεί μαζική πολιτική χωρίς τις μάζες, μια μετανεολαία που προσπαθεί να πολιτευτεί ως νεολαία, αλλά με συνθήματα που δεν αγγίζουν τη νεολαία, πόσο μάλλον τις λαϊκές τάξεις.

Που πλειοδοτεί στην πολιτική των ταυτοτήτων, σε μια συγκυρία που αυτή βρίσκεται σε αποδρομή διεθνώς.

Είναι, τέλος, μια βραχμανική αριστερά, περιορισμένη εντός και πέριξ των πανεπιστημίων και σε ιδεολογικό, πολιτικό, αισθητικό χάσμα από τις λαϊκές μάζες, τις οποίες τελευταία, μάλιστα, τις αντιμετωπίζει με καχυποψία, καθώς κάνουν «λάθος» επιλογές στην κάλπη.

Το 2012 -15 αυτή η αριστερά, πιο νέα (ηλικιακά και κινηματικά) κατάφερε να ταυτιστεί με το κύριο και μαζικό επίδικο της εποχής (αντιμνημόνιο) και να το εκφράσει πολιτικά.

Σήμερα δεν μπορεί να κωδικοποιήσει πέντε βασικά αιτήματα που απηχούν τις ανάγκες και τις αγωνίες των εργαζομένων.

Μέχρι το 2015 πρωταγωνιστούσε σε κινήματα που οργάνωναν τη λαϊκή αγανάκτηση στις πολιτικές λιτότητας, σήμερα, στην καλύτερη σέρνεται πίσω από τα λίγα αυθόρμητα κινηματικά σκιρτήματα, στη χειρότερη, τα αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό γιατί δεν είναι καθαρά πολιτικά.

Μια αριστερά που το 2012-15 προσπαθούσε να πείσει ότι δεν είναι τόσο αντισυστημική όσο της χρέωναν, ενώ σήμερα πασχίζει να αποδείξει ότι δεν είναι τόσο συστημική όσο φαίνεται.

Αυτή η αριστερά, ή μάλλον τα κομμάτια της, είναι πολύ δύσκολο έως απίθανο να ενωθεί. Αφενός γιατί η φτώχεια φέρνει γκρίνια και η πολιτική απομόνωση υπερτονίζει τις μεταξύ τους διαφορές – όταν το μόνο που έχεις είναι η ιδεολογική σου ταυτότητα, τότε κάθε «νέρωμά» της βιώνεται ως απώλεια εαυτού.

Αφετέρου, όντας όλοι τους καθηλωμένοι στο ηρωικό και πένθιμο 2015, τους χωρίζει περισσότερο το κοινό τους παρελθόν, από ότι θα τους ένωνε η προοπτική ενός κοινού, πλην όμως αβέβαιου μέλλοντος.

Οπότε θα συνεχίσουν να επικαλούνται την ενότητα στα λόγια, ενόσω την υπονομεύουν στην πράξη.

Από μια άποψη είναι και αυτή μια ενότητα ή καλύτερα, μια μετά-ενότητα – η ατέρμονη συζήτηση για την ενότητα που όσο την πλησιάζουν, τόσο απομακρύνεται.

"Το Μεταμοντερνο ως υπαρξη χωρις οριο και συνοχη - μαριονετες που τις χειριζεται ενα ρομποτ" από τον νομικό και φίλο στο fb Δημήτρη Μπελαντή (facebook, 10-11.2.2025)

 ...............................................................

"Το Μεταμοντερνο ως υπαρξη χωρις οριο και συνοχη - μαριονετες που τις χειριζεται ενα ρομποτ"

από τον νομικό και φίλο στο fb Δημήτρη Μπελαντή (facebook, 10-11.2.2025)

Το εχω δει τα τελευταια χρονια πολλες φορες να συμβαινει. Την ανευ νοηματος υβριδικοτητα. Κυριως, σημαινει το οτι πραγματα τελειως αντιθετα η ασυμβατα εξ ορισμου μεταξυ τους, οχι απλα αντιφατικα, γιατι οι αντιφασεις ειναι ο πυρηνας της κοινωνικης κινησης, παντρευονται, συζουν, εναρμονιζονται, διαμορφωνουν μια στενη συμβιωτικη σχεση, που αν πιστευαν σε οσα ισχυριζονται θα ηταν λογικα και οντολογικα ασυμβατη. Και το πιο τρελλο απο ολα ειναι οτι ο κοινωνικος μεσος ορος και ακομη ειδικοτερα ο μεσος ορος των ενδιαφερομενων δεν διαβλεπει κανενα απολυτως προβλημα σε αυτο.

Μερικα παραδειγματα.

Πχ ειναι καποιος Νεα Αριστερα η και Συριζα ακομη, δηλαδη ειναι ενταγμενος σε ενα πολιτικο και κυβερνητικο προσωπικο που διαχειριστηκε Μνημονια και εξωσεις και ιδιωτικοποιησεις κλπ και συζητα, αν ειναι διανοουμενος, για τον Πουλαντζα, τον Γκραμσι, τον Λενιν, την Λουξεμπουργκ, τον Τροτσκυ, τον κομμουνισμο, τον αντικομμουνισμο κλπ σαν να μην τρεχει τιποτε στον πραγματικο κοσμο. Σαν να συνεχιζει την Τριτη η την Τεταρτη Διεθνη σε χοροεσπεριδες στο Ψυχικο η σε αγωνες σκι στο Σαιν Μοριτς. Χωρις να υπαρχει στον λογο τους ενα πραγματικο Εξω. Δεν ειναι ολοι τους τελειως απατεωνες. Σε μερικους υπαρχει και μια ιδιομορφη ψυχικη σχαση. Σαν να λειτουργουν σε δυο τελειως κεχωρισμενα επιπεδα συνειδησης και υπαρξης. Αυτο ειναι ακομη πιο ανησυχητικο.

Αλλο παραδειγμα.Απο τον χωρο των λεγομενων 53 του Συριζα.Η εφημεριδα η "Εποχη", και δεν το γραφω με ευχαριστηση γιατι πολλα χρονια συνεργαστηκα με την "Εποχη" στην περιοδο του ΚΚΕ Εσωτερικου ΑΑ, της ΑΚΟΑ κλπ. Εχεις στηριξει το Τριτο Μνημονιο, το χειροτερο, δηθεν θρηνωντας γι αυτο, εχεις στηριξει δηλαδη πολιτικες λιτοτητας, ταιπεδ και πλειστηριασμων κλπ και θεωρεις οτι θα ξεπλυθεις επειδη εισαι με τους προσφυγες και το pride, και την συμπεριληψη κλπ. Καλα ως εκει. Πρεπει να διεκδικεις ακομη και την κομμουνιστικη ανανεωση και τον σοσιαλισμο; Πρεπει να καλυπτεις δηλαδη ντε και καλα ολα τα πεδια απο τον "ηπιο" νεοφιλελευθερισμο ως τον μη σταλινικο κομμουνισμο; τοσο προβλημα εχεις με την κοινωνικη σου συνειδηση; πες τουλαχιστον οτι ειμαι σοσιαλδημοκρατια, που με την παλαιοτερη εννοια ουτε καν αυτο δεν εισαι, γιατι οι παλιοι, προ μεταμοντερνου, σοσιαλδημοκρατες και πολιτικα ηταν πιο συνεκτικοι και ως προσωπικοτητες σοβαροτεροι.

Υπαρχουν και ενα σωρο αλλά. Στελεχη της ακρας Αριστερας που ειναι και στελεχη του οικονομικου συστηματος, ακαδημαικος μαρξισμος που κυριως πουλα βιβλια, οχι παντα αξιολογα, και ανακυκλωνει συμβολικα θεσεις στα πανεπιστημια μεσω lobbying, φεμινισμος που στηριζει την αναδιανομη της υπαρχουσας εξουσιας σε περισσοτερα genders και τοσα αλλα.

Θα κρατησω δυο εννοιες.

- Υβριδικοτητα χωρις λογικη και κοινωνικη συνοχη. Τερατογένεση.

- Τοσο μεγαλη ισχυς της Προσομοιωσης που καθε εσωτερικο νοημα εχει χαθει. Οι ευφυεστεροι αυτων των νοητικων διεργασιων ειναι και οι πιο κυνικοι. Οι ανθρωποι και ατομικα και κοινωνικα ειναι συνηθως απλα ρολοι που τους σκηνοθετει ο εαυτος τους χωρις ο ιδιος να διαθετει εσωτερικη συνοχη. Ειναι μαριονετες που τις χειριζεται ενα ρομποτ.Η ψυχωση εχει, ιδιως στην Δυση, καταστει κανονικοτητα.

"Lullaby of Birdland" by Erroll Garner (Released on: 1953-09-18 & youtube: 25.1.2017)

 ............................................................

 

"Lullaby of Birdland"

Released on: 1953-09-18 & youtube: 25.1.2017

Bass Guitar: Wyatt "Bull" Ruther

Composer: Shearing

Drums: Fats Heard

piano : Errol Garner

"Περπάτησα πολύ στα μονοπάτια του ουρανού..." ποίημα του ποιητή και φίλου στο fb Αλέξανδρου Αραμπατζή (facebook, 10.2.2025)

 ............................................................

             Αλέξανδρος Αραμπατζής (γ.1961, Δράμα) 

"Περπάτησα πολύ στα μονοπάτια του ουρανού..."

Περπάτησα πολύ στα μονοπάτια του ουρανού

Σαν μικρός αλητάκος, σαν ξεπεσμένος πρίγκηψ

Σαν νικημένος ιππότης, σαν τρελός Δον Κιχώτης

Περπάτησα πολύ στα μονοπάτια του ουρανού

Σαν βέβηλος άρχοντας, σαν ζαλισμένος κομήτης

Επέστρεψα στην γη μπαϊλντισμένος μοιρολάτρης

Αλ.ΑΡ.

"Ο ΠΑΛΗΑΝΘΡΩΠΟΣ" ποίημα του Γεωργίου Σουρή (1853 - 1919)

...............................................................

            Γεώργιος Σουρής (1853 - 1919)

Ο ΠΑΛΗΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ιδού και ο Παληάνθρωπος

προβάλλει μες τη μέση,

φορεί στραβά τη σκούφια του

κι αδιάντροπα σφυρίζει...

Παληάνθρωπος;..., ναι,

μάλιστα... γιατί; δεν σας αρέσει;

σε παληανθρώπους σαν και σας

παληάνθρωπος αξίζει.

Μονάχα οι παληάνθρωποι

περνούν εις την Ελλάδα,

κι αυτοί στον κόσμο φαίνονται

με γνώσι κι εξυπνάδα.

Τώρα λοιπόν προσέξετε

και εις το πρόγραμμά μου,

αν ήναι δυνατόν αρχάς 

παληάνθρωπος να έχει

και όμως πόσοι σαν κι εμέ

σας λένε τα δικά μου,

κι ο κόσμος εις τα λόγια των

μ' ευλάβεια προσέχει.

Αρχαίς, ιδέαις, πρόοδος

κι ανάπτυξις του τόπου,

αυτά στο στόμα βρίσκονται

του κάθε παληανθρώπου.

Λοιπόν θα ήμαι τραγικός

και πούρος πατριώτης,

εμπρός εις όλους ταπεινά 

θα βγάζω το καπέλο,

θα φαίνομαι εις τους κουτούς 

αληθινά ιππότης,

και θε να κάνω τάχατα

ρουσφέτια πως δεν θέλω.

Και όμως, αν μου δίνουνε

θα παίρνω πότε πότε,

και να με συγχωρήσετε

καλοί μου πατριώται.

Του Δημοσίου ο παράς

και εις εμέ αρέσει,

και έπειτα Παληάνθρωπος

πως λέγομαι σκεφτήτε, 

κι αν δέχωμαι κρυφά κρυφά

κι ένα μικρό πεσκέσι,

γι' αυτό δεν πρέπει βέβαια 

να παραξενευτήτε.

Αμ' τι να κάνεις αδελφέ;

...σ' αυτάς τας περιστάσεις

χωρίς παρά στην τσέπη σου

σού έρχεται να σκάσης.

Εδώ χωρίς παληανθρωπιαίς

αδύνατον να ζήσης,

πρέπει να βγάζης πού και πού

καμμιά εφημερίδα,

αλλοιώς μ' αλήθειαις ειμπορείς

της πείνας να ψοφήσης,

και ζωντανός να φαγωθής

μαζί με την Πατρίδα.

Θέλεις να ήσαι άνθρωπος,

στη γη της Ρωμηοσύνης;

με κάθε τρόπο φρόντισε

Παληάνθρωπος να γίνης.

Πιστεύω σαν Παληάνθρωπος

καλά να εξηγούμαι,

κι αν φαίνονται τα λόγια μου

ολίγο μπερδεμένα.

Αλλ' από τους ομοίους μου

θαρρώ πως εννοούμαι...

μόνον αυτοί καλλίτερα

το νιώθουν κι από μένα.

Αυτά, και σας ασπάζομαι,

και μένω δια βίου

φύλαξ πιστός και άγρυπνος

του Κεντρικού Ταμείου 

Γεώργιος Σουρής

"ΟΙΚΙΑΚΑ" ποίημα της ποιήτριας και φίλης στο fb Χλόης Κουτσουμπέλη (facebook, 9.2.2024)

 ..............................................................

           Χλόη Κουτσουμπέλη (γ. 1962)

ΟΙΚΙΑΚΑ
.
Η μαμά
ήταν μανιακή με την καθαριότητα
έπλενε σε σκάφη συνέχεια τον μπαμπά
και τον κρέμαγε ανάποδα στο σκοινί με μανταλάκια
ώσπου αυτός στένεψε αφόρητα
και τον έδωσε σε άλλη
που προτιμούσε μικρότερο νούμερο στους άντρες.
Η γιαγιά
πάλι με μια ηλεκτρική σκούπα
ρούφηξε μέσα τον παππού
και έμεινε μόνον η πίπα του
στην ολοκάθαρη από τρίχες πολυθρόνα.
Εγώ
σιδέρωνα καθημερινά τον σύζυγό μου
τον δίπλωνα τακτικά μέσα στην ντουλάπα
μα μια μέρα φούσκωσε σκόρος τεράστιος
έφαγε όλα τα φορέματα και τα πουλόβερ
και αναγκάστηκα να τον σκουπίσω από το σπίτι.
Τελικά απομείναμε οι τρεις
ασταφτερές γυαλιστερές λαμποκοπάμε
Δεν
ρίχνουμε αλεύρι η μία στα μαλλιά της άλλης
δεν
βουτάμε τα πόδια στη μαρμελάδα
μόνον αμίλητες
γυαλίζουμε τα παπούτσια των αντρών
που δεν ζουν πια μαζί μας.

(από τη συλλογή ΑΡΧΑΙΟΣ ΠΙΘΗΚΟΣ, που σύντομα εκδίδεται από τις εκδόσεις Πόλις)

                  (Ο ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΟΥ ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΜΠΟΤΕΡΟ)