"Η φαλλοπλαστική της Ριβιέρας" γράφει ο Δημήτρης Πολιτάκης (lifo.gr, 26.5.2026)

 ...............................................................

Η φαλλοπλαστική της Ριβιέρας

Ο «Πύργος του Ελληνικού» είναι ένα τερατώδες και δυσοίωνο κατασκεύασμα για ένα σωρό αισθητικούς, χωροταξικούς, κοινωνικούς, ηθικούς λόγους.

Η φωτογραφία ήταν τραβηγμένη έτσι ώστε να τονίσει το χάσμα 

ανάμεσα στο μέτρο και την υπερβολή (ή την «ύβρη») αλλά δεν 

ήταν «ψεύτικη» ούτε προϊόν AI, όπως πολλοί έσπευσαν να προδικάσουν. 

Φωτ.: Βασίλης Στάμος/ Facebook

 γράφει ο Δημήτρης Πολιτάκης (lifo.gr, 26.5.2026)

ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ στους Δίδυμους Πύργους την 11η Σεπτεμβρίου 2001 (ημερομηνία που εκ των υστέρων φάνηκε να σηματοδοτεί την πραγματική έναρξη του 21ου αιώνα μέσω μια βίαιης κύησης), δεν ήταν λίγοι οι «ειδικοί» στις ΗΠΑ – εργολάβοι, αρχιτέκτονες, πολεοδόμοι – που θεώρησαν ότι αυτό ήταν το τέλος του ουρανοξύστη και των κτιρίων που ανταγωνίζονται ποιο θα φτάσει πιο ψηλά στον ουρανό. Ήταν μια ιδέα που είχε εμφατικά αναπτυχθεί, στην Αμερική κατά κύριο λόγο, τον προηγούμενο αιώνα αλλά ξαφνικά έμοιαζε παρωχημένη, ματαιόδοξη, μεγαλομανής, μονολιθική, προκλητική.

Τέτοιου είδους στοχαστικές επιφυλάξεις όμως δεν κράτησαν για πολύ. Οι ουρανοξύστες πήραν ξανά φορά για να κατακτήσουν τους αιθέρες, αν και με μικρότερη ένταση στην Αμερική απ’ ότι σε άλλα μέρη του κόσμου όπως η Άπω Ανατολή και οι χώρες του Κόλπου όπου η ανέγερση πανύψηλων κτιριακών όγκων ξέφυγε εντελώς (μόνο στην Ευρώπη παραμένουν ελάχιστοι οι ουρανοξύστες τέτοιας θηριώδους κλίμακας).

Το gaslighting πήγε σε άλλο επίπεδο. Όσοι ενστικτωδώς αντιδρούμε στην όψη του και στην ιδέα που εκπροσωπεί ο ουρανοξύστης (και το όλο πρότζεκτ) του Ελληνικού, είμαστε ασφαλώς για τα σίδερα.

Με την εξαίρεση κάποιων ελάχιστων και «ταπεινοφρόνων» δειγμάτων του είδους όπως ο Πύργος Αθηνών, εμείς δεν είχαμε τέτοιες εμπειρίες μέχρι να ξεκινήσει το project ανάπλασης του Ελληνικού και η ανέγερση του διαβόητου «Πύργου της Αθηναϊκής Ριβιέρας» (Riviera Tower), ο οποίος σκιάζει ήδη με το δυστοπικό του παράστημα την δύσμοιρη (ειδικά για όσους την προλάβαμε αλλιώς) παραλιακή χωρίς να έχει φτάσει ακόμα στο τελικό δυσθεώρητο ύψος του.

Τις τελευταίες μέρες κορυφώθηκαν οι αντιδράσεις για την «φαλλοπλαστική» τοπίου που διεξάγεται στο Ελληνικό με αφορμή μια φωτογραφία του Βασίλη Στάμου (φωτογράφου και πρόεδρου Π.Ε.Κ.Ε.Φ.Ε.) η οποία τραβήχτηκε με τηλεφακό από την Πάρνηθα και η συμπίεση της προοπτικής εμφάνιζε τον «Πύργο» του Ελληνικού σε ευθεία αντιπαράθεση με την Ακρόπολη.

Η φωτογραφία ήταν τραβηγμένη έτσι ώστε να τονίσει το χάσμα ανάμεσα στο μέτρο και την υπερβολή (ή την «ύβρη») αλλά δεν ήταν «ψεύτικη» ούτε προϊόν AI, όπως πολλοί έσπευσαν να προδικάσουν, πριν, κάποιοι εξ αυτών, αναλωθούν στον χλευασμό όσων «παλαιοημερολογιτών» αντιδρούν στην «εξέλιξη», την «ανάπλαση» και την «ανάπτυξη» (πράσινη και μη) και στην μετατροπή της παραλιακής σε Ντουμπάι. Το gaslighting πήγε σε άλλο επίπεδο. Όσοι ενστικτωδώς αντιδρούμε στην όψη του και στην ιδέα που εκπροσωπεί ο ουρανοξύστης (και το όλο πρότζεκτ) του Ελληνικού, είμαστε ασφαλώς για τα σίδερα.

Το θέμα όμως δεν είναι η «επισκίαση» της Ακρόπολης από έναν ψηλότερο, μονολιθικό και παράταιρο όγκο. Εξάλλου, όποιος απολαμβάνει πλέον από το σπίτι του θέα στην Ακρόπολη, μπορεί να θεωρηθεί σχεδόν εξίσου προνομιούχος με τους μελλοντικούς ένοικους του Riviera Tower, το επίσημο σλόγκαν του οποίου είναι «κάθε μέρα πιο ψηλά, κάθε μέρα πιο κοντά στο αύριο!». Το θέμα δεν είναι καν οι ουρανοξύστες. Ο «Πύργος της Ριβιέρας» είναι ένα έκτρωμα και μισό για ένα σωρό αισθητικούς, χωροταξικούς, κοινωνικούς, ηθικούς λόγους. Ένα τερατώδες σφάλμα. Ένα υπερφυσικό μνημείο σύγχρονης αντιπαροχής ολοκληρωτικής κλίμακας. Και ούτε πρόκειται να εξελιχθεί σε αυτό που λέμε «τοπόσημο» - ούτε αυτός ούτε τα αντίστοιχου μεγέθους κτίρια που θα τον περιστοιχίσουν – παρά μόνο με το ζόρι και ως κάτι δυσοίωνο και ακατανόμαστο.

Στο μυθιστόρημα “High-Rise” του αείμνηστου μαέστρου της δυστοπίας Τζ. Γκ. Μπάλαρντ, κυριαρχεί ένα υπερσύγχρονο συγκρότημα πέντε ουρανοξυστών χτισμένο πλάι στο νερό, «ένα περιβάλλον που χτίστηκε όχι για τον άνθρωπο, αλλά για την απουσία του ανθρώπου», αντικατοπτρίζοντας «ένα μέλλον που είχε ήδη συμβεί και τώρα ήταν εντελώς εξαντλημένο». Οι προνομιούχοι ένοικοι της αποκλειστικής και περίκλειστης αυτής κοινότητας, «ασφαλείς μέσα στο κέλυφος του ουρανοξύστη, σαν επιβάτες σε αεροπλάνο με αυτόματο πιλότο, ήταν ελεύθεροι να συμπεριφέρονται όπως ήθελαν, να εξερευνούν τις πιο σκοτεινές γωνιές που μπορούσαν να βρουν. Από πολλές απόψεις, ο ουρανοξύστης ήταν το μοντέλο όλων όσων έχει επιτύχει η τεχνολογία προκειμένου να καταστήσει δυνατή την έκφραση μιας πραγματικά ελεύθερης ψυχοπαθολογίας… Πού και πού, τα ρεύματα του αέρα προκαλούσαν στο κτίριο ένα ελαφρύ πλευρικό κούνημα, που έστελνε ένα προειδοποιητικό τρέμουλο στην επιφάνεια του νερού, σα να στριφογύριζε ανήσυχο στον ύπνο του κάποιο απόκοσμο πλάσμα που κοιμάται στο βυθό».