..............................................................
Θωμάς Τσαλαπάτης (γ. 1984)
Ψαλμός
Δεν έχει άνοιξη η σκουριά
βουβή στη δίψα σέρνει
και χρώμα ακυβέρνητο
το σώμα ανηφορίζει.
- Σίδερα ξανθά, χαλκός πεινασμένος -
Και μες στο κόκκαλο νυχτώνει
τ' όρθιο σχήμα τ' ανθρώπου.
.....................................................
Δεν έχει το αίμα υπόσχεση
προπαίδεια η λάσπη
άγκυρα βουλιαγμένη
στον ορίζοντα του στήθους.
- Όρθια πέτρα, χαλκός πεινασμένος -
Πλωτές του αίματος ροές
στις όχθες
χρόνοι του σώματος
βυζαίνοντας τικ τακ
μέχρι το λίπος.
.....................................................
Και είναι ο πόνος σώμα
ώρα πυκνή
σ' ένα και μόνο
του σώματος σημείο.
....................................................
Και είναι ο ουρανός σκυφτός
ως το σκουλήκι.
Ο χρόνος διαμπερής
ως την αφή.
Θάνατος πίνει τα μάτια του από τον θάνατό μας.
Μπορούν να νοιώσουν φόβο οι νεκροί;
Ξαποσταίνοντας,
προτελευταία εκδοχή
πεθαίνουμε ωμοί.
.........................................................................
Τόποι από πέτρα δέρμα ασβέστη
χώρα αποδημητική και ύπτια χώρα
- πρώτα ήταν ρωγμή
μετά χτίστηκε γύρω της ο τοίχος -
τόπος υποκοριστικός και δάνειος τόπος
πάντοτε στον ορίζοντα εκκρεμεί
μια αυτοψία.
.......................................................................
Και είναι η ομιλία κατάσαρκη
μισή στήθος
μισή πτώση
και είναι η ομιλία κατάστικτη
μισή ποίηση
μισή βήχας.
.............................................................
Ποια γλώσσα προπατορική
και ποιος ήχος υπέδαφος
σπρώχνουν τη ρίζα ως την άρθρωση;
.............................................................
Ποιος βόμβος οριζόντιος
της γης κάτω απ' το βήμα
περνά από σώμα κάθετο
και μέσα από μας κραυγάζει;
.......................................................
Σπρώχνει τις πέτρες
απ' τον λαιμό στα χείλη
ψιθύρου λατομείο σωρεύοντας
τα σπλάχνα αγαλμάτων.
........................................................
Και είναι τα αγάλματα που λεν
πως δεν μπορείς να μπεις
δύο φορές στο ίδιο ποίημα
.........................................................
μα ο λόγος αυτός
που είναι ύπνος και είναι ψάρι
τώρα με φως
αναπνέει την πέτρα.
........................................................
Μα είναι η ομιλία κατάσαρκη
και μέσα από το στήθος'
μα είναι η σιωπή συθέμελη
και μέσα από την πτώση'
μα είναι η ομιλία κατάσαρκη
κι αμίλητη η λάσπη
το μηδέν ανέγγιχτο
και ολόκληρος ο πατέρας.
Θωμάς Τσαλαπάτης
Από τη συλλογή "Εκεί που πας / είναι φθινόπωρο / και είναι σκοτάδι" (εκδ. "ΕΚΑΤΗ", Δεκέμβριος 2025)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου