..................................................
Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2011
Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2011
"...Προς αναζήτηση ετυμολογίας – Και πολιτικής" Του Παντελη Μπουκαλα ("Καθημερινή", 29/11/2011)
.................................................................
…Προς αναζήτηση ετυμολογίας – Και πολιτικής
Του Παντελη Μπουκαλα
Για τους Ελληνες, για πολλούς Ελληνες, πάντως όχι για όλους, οι υπεύθυνοι για τον καταποντισμό της χώρας μας, όχι απλώς οι κύριοι παρά οι μοναδικοί, είναι οι Γερμανοί. Αυτό προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις αλλά και από τον τόνο και τη γραμμή που δίνουν πολά μίντια, έντυπα, ηλεκτρονικά και διαδικτυακά: τόνος απαξιωτικός, κατεδαφιστικά γενικευτικός, χλευαστικός, μνησίκακος. Για τους Γερμανούς, για πολλούς Γερμανούς, πάντως όχι για όλους, οι υπεύθυνοι για την πλήρη απορρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όχι απλώς οι κύριοι παρά οι μοναδικοί, είναι οι Ελληνες. Αυτό φανερώνουν οι δημοσκοπήσεις, αυτό και ο τόνος των μίντια που αντί να ενημερώνουν, διαμορφώνουν: τόνος απαξιωτικός, κατεδαφιστικά γενικευτικός, χλευαστικός, μνησίκακος.
Μέσα στις τόσες διαφορές πάντως, μέσα στην αντιπαλότητα, αναγνωρίζονται εύκολα οι ομοιότητες: ίδια η ρητορική και τα αμιγώς συναισθηματικά ερείσματά της, ίδιο (μικρότατο δηλαδή) το ενδιαφέρον για αυτοκριτική, κοινή η ταύτιση των λαών με τους ηγέτες τους (θαρρείς και Ελλάδα = Παπανδρέου + Σαμαράς + Καρατζαφέρης, και Γερμανία = Μέρκελ), κοινή και η προσφυγή στα τετριμμένα στερεότυπα: Οι «τεμπέληδες του Νότου, μαθημένοι να ζουν σαν παράσιτα» από τη μια, οι «Γερμαναράδες που θέλουν τον κόσμο δικό τους» από την άλλη. Τι βρίσκεται στο ενδιάμεσο αυτών των αφορισμών δεν ξέρω. Υποθέτω πάντως ότι δεν βρίσκεται η «Ευρώπη των λαών» ή η «Ευρωπαϊκή Ενωση της κατανόησης και της αλληλεγύης», που αποδεικνύεται πια ότι ανήκει στον μύθο παρά στην Ιστορία, όπως η βασιλοπούλα που, βλέποντάς την ο Δίας στις ακτές της Φοινίκης, την ορέχτηκε και την άρπαξε ταυρόμορφος.
Λοιπόν, από τις διάφορες ετυμολογίες του ονόματος Ευρώπη που προτάθηκαν κατά καιρούς, η πιο μακρινή από τα πράγματα φαίνεται πια (αν δεν φαινόταν ήδη στους περασμένους εμπόλεμους αιώνες) εκείνη που αποδίδει στη λέξη τη σημασία της ανοιχτομάτας, αυτής που έχει μεγάλα μάτια (ευρύς+ωψ). Ούτε ανοιχτομάτα έχει αποδειχθεί η Ευρώπη ούτε ανοιχτόμυαλη ούτε ανοιχτόκαρδη, αφού οι εκάστοτε διευρύνσεις υπήρξαν αποτέλεσμα μικροοικονομικών ή μικροπολιτικών υπολογισμών, και όχι απόρροια κάποιου ευρωπαϊκού οράματος. Και, είναι πια οφθαλμοφανές, ούτε ανοιχτή στη δημοκρατία υπήρξε ποτέ η λειτουργία της. Η μοίρα της ορίζεται από διευθυντήρια (τώρα, ας πούμε, από το διευθυντήριο Μέρκελ - Σαρκοζί), τα οποία, εκμεταλλευόμενα και το γεγονός ότι η πολυκεφαλία απέβη παράγοντας χαοτικής σύγχυσης και αυτοκαταστροφικής αναποφασιστικότητας, αδιαφορούν πλέον και για τα προσχήματα της δημοκρατικής συνεννόησης και συλλειτουργίας, όσο βλέπουν την ισχύ τους να θεριεύει εκτός ευρωκοινοβουλευτικού ελέγχου.
Αντί να περιπλανιέται κάποιο κόκκινο φάντασμα πάνω από την Ευρώπη, φάντασμα κατάντησε η ίδια η ήπειρος. Και έτσι θα παραμένει, όσο η οικονομία θα υποκαθιστά την πολιτική και μοναδική θρησκεία θα συνεχίσουν να είναι οι νόμοι της αγοράς, τους οποίους μάλιστα διαμορφώνουν και επιβάλλουν άλλοι, ισχυρότεροι από την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Ο Παύλος Νιρβάνας έπλασε το «κλισέ» του Παπαδιαμάντη (ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα "ΝΕΑ", Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011)
...............................................................
ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ
Ο Παύλος Νιρβάνας έπλασε το «κλισέ» του Παπαδιαμάντη
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα "ΝΕΑ", Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011
«Μποέμ» ή «άγιος»; «Ρακένδυτος» ή «πλούσιος»; «Μεγάλος» ή «υπερεκτιμημένος» συγγραφέας; Ολες οι εκδοχές έχουν κατά καιρούς υποστηριχθεί και τα πολλά πρόσωπα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη δεν σταμάτησαν ποτέ να τρέφουν παθιασμένες συζητήσεις. Συζητήσεις που, μάλιστα, αναζωπυρώθηκαν φέτος με αφορμή τα εκατοντάχρονα από τον θάνατό του.
Σε εκδήλωση με τίτλο «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: ο συγγραφέας και οι ήρωές του», που πραγματοποιήθηκε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ωνασείου Ιδρύματος, ο καθηγητής Ιστορίας και Θεωρίας της Λογοτεχνίας στο Πάντειο, Δημήτρης Δημηρούλης, έδειξε λ.χ. ότι ενώ οι ποιητές της γενιάς του 1930 - κυρίως ο Σεφέρης - αποθέωσαν τον Παπαδιαμάντη, ο ιστορικός της λογοτεχνίας Κ. Θ. Δημαράς περίπου τον περιφρονούσε. Και ότι εντέλει οι διάφορες χρήσεις του Παπαδιαμάντη από τους άλλους - ακόμη και από το μεταπολιτευτικό κίνημα της νεοορθοδοξίας - έχει να κάνει με τις αναζητήσεις ταυτότητας της ελληνικής κοινωνίας. Η οποία επιλέγει ως πνευματικούς της ήρωες λογοτέχνες κατ' εξοχήν «εκκρεμείς», όπως ο Σολωμός και ο Παπαδιαμάντης, τη στιγμή που και η ίδια «φαντασιώνεται τη Δύση την ώρα που νοσταλγεί την Ανατολή».
Στην ίδια εκδήλωση, όπου η εκπαιδευτικός Μαρίνα Αρετάκη, ειδική στο έργο του Παπαδιαμάντη, ανέλυσε τους χαρακτήρες τριών γυναικών-ηρωίδων στα μυθιστορήματά του, μία άλλη Πανεπιστημιακός από το Αριστοτέλειο, η καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας Γεωργία Φαρίνου-Μαλαματάρη, επισήμανε μεταξύ άλλων και την ιδιόμορφη ιστορία των σωζόμενων φωτογραφιών του. Ουσιαστικά κυκλοφορούν τρεις φωτογραφίες του: μία πλανόδιου φωτογράφου που τον δείχνει με τον Βλαχογιάννη στη Δεξαμενή, ένα πορτρέτο τραβηγμένο από τον ζωγράφο Γεώργιο Χατζόπουλο και μία τραβηγμένη από τον συγγραφέα Παύλο Νιρβάνα. Η τελευταία έγινε κυρίαρχη και περιθωριοποίησε τη φωτογραφία του Χατζόπουλου που ήταν πλησιέστερη στις στερεότυπες φωτογραφίες λογοτεχνών σε εφημερίδες και εγκυκλοπαίδειες.
Αυτό, διότι ο Νιρβάνας «μυθοποίησε σε αλλεπάλληλα γραπτά του τη φωτογράφιση - περιγράφοντας την αντίρρηση του Παπαδιαμάντη να φωτογραφιστεί, τις γενικότερες συνθήκες της φωτογράφισης κ.λπ. - καθιερώνοντας την εικόνα του "ρακένδυτου αριστοκράτη", του κοσμοκαλόγερου, του "βυζαντινού" ή "φτωχού αγίου" που πόρρω απέχει από τις λογοτεχνικές αυτοπροσωπογραφίες του Παπαδιαμάντη» ο οποίος, μάλιστα, «έζησε έναν διαρκή βοημικό βίο». Οπως λέει χαρακτηριστικά η Γεωργία Φαρίνου, «ο μποεμισμός του αποτελούσε πρόκληση για το ευρύτερο κοινό, ενώ γοητεύει τις τάξεις των λογίων, και ο χριστιανισμός του ήταν εξαίρεση για τις τάξεις των λογίων και μάλλον ενόχληση για την αστική τάξη».
Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011
Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη ("Καθημερινή", 27/11/2011)
..............................................................
Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη
("Καθημερινή", 27/11/2011)
"Κεν Ράσελ: Ο Φελίνι του Βορρά Μια ματιά στο έργο του βρετανού σκηνοθέτη που πέθανε στον ύπνο του σε ηλικία 84 ετών", από τον Γιάννη Ζουμπουλάκη("ΒΗΜΑ-online, 28/11/2011)
..............................................................
Κεν Ράσελ: Ο Φελίνι του Βορρά
Μια ματιά στο έργο του βρετανού σκηνοθέτη που πέθανε στον ύπνο του σε ηλικία 84 ετών
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 28/11/2011, 13:04 | ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: 28/11/2011, 14:43
Στα γυρίσματα της ταινίας «The Boy Friend» με το διάσημο
μοντέλο Τουίγκι
Ο Κεν Ράσελ υπήρξε ένας από τους πιο εκκεντρικούς σκηνοθέτες του μετά – free cinema βρετανικού κινηματογράφου. Κορυφώθηκε στη δεκαετία του 1970, με ταινίες βυθισμένες στη νεύρωση και την υστερία, μέσα από μια πληθωρική σκηνοθεσία, πλούσια σε μουσικά και οπτικά εφφέ. Διόλου τυχαία ένα από τα παρατσούκλια που είχαν προσάψει στον Ράσελ ήταν «Ο Φελίνι του βορρά».
Δημιουργίες του όπως οι «Ερωτευμένες γυναίκες» (1969) για τις οποίες προτάθηκε για Οσκαρ (η μοναδική υποψηφιότητά του στα βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου), το μιούζικαλ «Τόμι» (1975), η «Λιστομανία» (1975) αλλά και ο «Βαλεντίνο» (1977), στο οποίο ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ σε μια από τις σπάνιες κινηματογραφικές εμφανίσεις του υποδύθηκε τον σταρ του βωβού κινηματογράφου Ρούντολφ Βαλεντίνο, είναι μερικά παραδείγματα της αξιοπερίεργης φιλμογραφίας του Ράσελ, ο οποίος γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου του 1927 στο Σάουθαμπτον, σπούδασε σε Ναυτικό Κολλέγιο και προτού ασχοληθεί με την τέχνη έγινε αξιωματικός του Εμπορικού Ναυτικού (1945).
Σύντομα ο καλλιτεχνικός χώρος τον παρέσυρε. Ο Ράσελ έγινε χορευτής, ηθοποιός, χορογράφος, παρουσιαστής εκπομπών στο BBC και τέλος παραγωγός και σκηνοθέτης στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο.
Στον κινηματογράφο ασχολήθηκε με πολλά είδη αφήνοντας πάντα το δικό του, μοναδικό (και συνήθως δυσάρεστο) στίγμα. Οι «Δαιμονισμένες» (1971) που του χάρισαν το βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ της Βενετίας είναι μια νοσηρότατη «μελέτη» των μαγισσών του 17ου αιώνα στη Γαλλία, το «Gothic» (1986) εξιστορεί τα όσα ενδεχομένως να συνέβησαν στο σπίτι της Μαίρη Σέλεϊ τη νύχτα που «έδωσε ζωή» στον λογοτενικό ήρωά της, δρ. Φρανκεστάιν, ενώ οι «Νύχτες της Τσάινα Μπλου» (1984) είναι το πορτρέτο μιας γυναίκας (Κάθριν Τέρνερ) που ζει διπλή ζωή: σχεδιάστρια μόδας το πρωί, πόρνη το βράδυ.
Η εισπρακτική αποτυχία της ταινίας του Κεν Ράσελ «Ανεξέλεγχτες καταστάσεις» (1980) τον δυσκόλεψε πολύ στην ανεύρεση οικονομικών πόρων για τις ταινίες του γι’ αυτό και για ένα μεγάλο διάστημα σκηνοθετούσε όπερες συμπεριλαμβανομένης και τηνς «Μαντάμ Μπατερφλάι».
Ο Ράσελ παντρεύτηκε τέσσερις φορές και απέκτησε πέντε παιδιά, όλα με την πρώτη γυναίκα του, ενδυματολόγο Σίρλεϊ Ράσελ (1935- 2002)
"Σε μια Ευρώπη..." Του Ρούσσου Βρανά (ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα "ΝΕΑ", Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011)
............................................................
[Δρόμοι] Σε μια Ευρώπη...
Του Ρούσσου Βρανά
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα "ΝΕΑ", Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011
... εντελώς διαφορετική από αυτή που έχουμε γνωρίσει μέχρι σήμερα μας προσκαλούσε τις προάλλες, με συνέντευξή του στην εφημερίδα «Γουόλ Στριτ Τζόρναλ», ο ιστορικός Νάιαλ Φέργκιουσον: στην Ευρώπη του 2021. Σε μια Ευρώπη όπου οι Γερμανοί παραθερίζουν στις παραλίες των μεσογειακών χωρών, οι κάτοικοι των οποίων τις έχουν εγκαταλείψει για να γίνουν κηπουροί στη Γερμανία. Σε μια Ευρώπη με μια νέα και αυστηρή δημοσιονομική ένωση που οι Γερμανοί την ονομάζουν Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης αλλά οι υπόλοιποι λαοί της Αγία Γερμανική Αυτοκρατορία.
Για να καταλάβουμε...
... όμως πώς συνέβησαν όλα αυτά είναι ανάγκη να επιστρέψει κανείς «πίσω» στον χρόνο, στο 2011. Τότε που, μεσούσης μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης, ο μοναδικός ευρωπαϊκός θεσμός στον οποίο οι ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ενωσης είχαν αναθέσει καθήκοντα κυβέρνησης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ανατράπηκε από ένα άτυπο γερμανικό διευθυντήριο. Τότε που ο ρόλος της ευτελίστηκε τόσο πολύ ώστε, όποτε πρότεινε τη μοναδική ίσως λύση που θα μπορούσε να μετριάσει το άχθος του χρέους που σήκωναν οι φτωχότερες χώρες της ευρωζώνης, τα ευρωομόλογα, το διευθυντήριο την πετούσε επιδεικτικά στα σκουπίδια. Τότε που το γερμανικό διευθυντήριο, όπως αποκάλυψε η εφημερίδα «Γουόλ Στριτ Τζόρναλ», αποφάσισε μυστικά να θέσει σε εφαρμογή ένα σατανικό σχέδιο εξωθεσμικής παράκαμψης των ευρωπαϊκών συνθηκών, με την υπογραφή διμερών συμφωνιών με τα κράτη - μέλη. Με ένα τέτοιο σχέδιο, γράφει σήμερα η εφημερίδα, το γερμανικό διευθυντήριο θα επιβάλει με συνοπτικές διαδικασίες την αλλαγή του τρόπου με τον οποίο κυβερνάται σήμερα η Ευρώπη. Οι ευρωπαϊκές Αρχές θα ενισχυθούν με νέες αρμοδιότητες ώστε να επιβάλουν στις χώρες της ευρωζώνης υποχρεωτική δημοσιονομική πειθαρχία με αυτόματες κυρώσεις. Πρώτα οι χώρες θα αποδεχθούν αυτόν τον ζυγό με διμερείς συμφωνίες και κατόπιν θα ακολουθήσουν οι αλλαγές των ευρωπαϊκών συνθηκών (για να τηρηθεί και το ευρωπαϊκό τυπικό, κατόπιν εορτής). Επειδή η κρίση έχει ήδη αγγίξει τον ευρωπαϊκό πυρήνα και ο χρόνος έχει γίνει πιεστικός.
Αυτή τη θηλιά...
... άραγε πόσες χώρες θα δεχθούν να τη φορέσουν οικειοθελώς στον λαιμό τους; Πόσες χώρες που με το ευρώ έγιναν πελάτες της Γερμανίας θα θελήσουν να γίνουν υποτελείς σε μια γερμανοκρατούμενη Ευρώπη; «Ο κοινός έλεγχος στους προϋπολογισμούς των κρατών - μελών, περιλαμβανομένου και του δικαιώματος επέμβασης σε αυτούς» είναι ένας δημοκρατικός στόχος, λένε άνθρωποι της γερμανικής Μπούντεσμπανκ. Ομως, ήδη οι χώρες της ευρωζώνης έχουν εκχωρήσει ένα μεγάλο μέρος της εθνικής κυριαρχίας τους, χωρίς να έχει γίνει σεβαστή καμιά δημοκρατική διαδικασία, σε μια γερμανοκρατούμενη υπερεθνική αρχή που δεν λογοδοτεί δημοκρατικά σε κανέναν.
Αν τελικά...
... αυτό το σχέδιο εφαρμοστεί, εύκολα καταλαβαίνει κανείς τι έχει να γίνει με τον δημοσιονομικό στραγγαλισμό που θα υποστούν οι οικονομίες των χωρών οι οποίες ήδη υφίστανται τις συνέπειες της κρίσης. Οι λαοί τους θα διαπιστώσουν ότι η κρίση χρέους δεν ήταν παρά ένας δούρειος ίππος για την πραγμάτωση των γερμανικών φιλοδοξιών με ένα ευρωπραξικόπημα που ήδη έχει αρχίσει.
'Εφυγε από τη ζωή ο σκηνοθέτης Ντίνος Κατσουρίδης (http://www.kathimerini.gr, 28/11/2011))
.............................................................
'Εφυγε από τη ζωή ο σκηνοθέτης Ντίνος Κατσουρίδης
O σκηνοθέτης και διευθυντής φωτογραφίας Nτίνος Kατσουρίδης έφυγε από τη ζωή σήμερα το πρωί στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός, όπου νοσηλευόταν χτυπημένος από τον καρκίνο, το τελευταίο διάστημα.
O Nτίνος Kατσουρίδης γεννήθηκε το 1927 στη Λευκωσία της Kύπρου. Στα μέσα της δεκαετίας του ΄50 ήρθε στην Aθήνα για σπουδές στην Iατρική Σχολή, αλλά βρέθηκε τελικά στην νεοϊδρυθείσα Σχολή Σταυράκου, όπου μπήκε στο τμήμα σκηνοθετών και μετά από έξι μήνες δίδαξε ως καθηγητής φωτογραφίας. H πρώτη του επαγγελματική ενασχόληση με τον κινηματογράφο, είναι ως βοηθός σκηνοθέτη στην ταινία του Γρηγόρη Γρηγορίου, Πικρό Ψωμί, ενώ λίγο αργότερα θα κάνει ένα πέρασμα από τον Σπέντζο, ως τεχνικός στο Aμάρτησα για το Παιδί μου.
Στη συνέχεια και για τα επόμενα οκτώ χρόνια θα βρεθεί στην Φίνος Φιλμ όπου, ως οπερατέρ και φωτογράφος πλατό, θα δουλέψει σε 21 συνολικά ταινίες και θα συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα του κινηματογράφου και του θεάτρου εκείνης της εποχής: Tζαβέλλας, Σακελλάριος, Aυλωνίτης, Λογοθετίδης, Σταυρίδης.
Tο 1960 υπογράφει την πρώτη του ταινία ως σκηνοθέτης, μεταφέροντας στον κινηματογράφο το θεατρικό έργο του M. Σκουλούδη Eίμαι Aθώος. Aκολουθεί το Έγκλημα στα Παρασκήνια, μια ταινία στα πρότυπα του φιλμ νουάρ, η οποία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Kινηματογράφου Θεσσαλονίκης και βραβεύθηκε με το βραβείο φωτογραφίας (Kαρύδης -Φουκς) και το βραβείο β' γυναικείου ρόλου (Zωρζ Σαρρή).
Aκολούθησαν, με την ίδια εμπορική επιτυχία, ο Kύριος Πτέραρχος, Tης Kακομοίρας, Oι Aδίστακτοι, ενώ παράλληλα ως διευθυντής φωτογραφίας και μοντέρ συνεργάζεται με τους Γιώργο Tζαβέλλα, Aλέκο Σακελλάριο, Παντελή Bούλγαρη κ.α.
Tα τελευταία χρόνια πρόσφερε ακούραστα την εμπειρία του στους νέους κινηματογραφιστές παρακολουθώντας τις εξελίξεις στον ελληνικό κινηματογραφικό χώρο.
Η ζωή και το έργο του Ν. Κατσουρίδη
«Οποιαδήποτε στιγμή και ώρα, ήταν πάντα ανοιχτός να ξεκινήσει μια νέα προσπάθεια, προσφέροντας αμέριστη συμπαράσταση στους νέους. Ο Ντίνος Κατσουρίδης υπήρξε πάντα ένα στέρεο λιθάρι σ’ αυτό που ονομάζουμε ελληνικός κινηματογράφος», δηλώνει ο Παντελής Βούλγαρης για τον «κινηματογραφικό του πατέρα», που πέθανε σήμερα σε ηλικία 84 ετών.
Ήταν ο παραγωγός και μοντέρ της πρώτης ταινίας μεγάλου μήκους του Παντελή Βούλγαρη, «Το προξενιό της Αννας» (1972). Νωρίτερα είχε χρηματοδοτήσει και έκανε διεύθυνση φωτογραφίας και μοντάζ στις μικρού μήκους «Κλέφτης» και «Τζίμης ο Τίγρης» του τότε 25χρονου Παντελή Βούλγαρη, στα μέσα της δεκαετίας του 60.
Η διαχρονική, ενεργός έως τέλους, παρουσία του Ντίνου Κατσουρίδη στις δυναμικές του ελληνικού κινηματογράφου και η συμβολή του σε όλες τις κινηματογραφικές διαδικασίες, υπήρξαν χαρακτηριστικές.
«Μεγάλωσε» στο κινηματογραφικό εργοστάσιο της Φίνος, μετείχε σε 21 ταινίες απ όλα τα πόστα - βοηθός οπερατέρ, μοντέρ, διευθυντής φωτογραφίας. Ανεξαρτητοποιήθηκε από τα στούντιο της Φίνος το 1959, έγινε σπουδαίος φωτογράφος, μοντέρ και σκηνοθέτης ταινιών που όλοι θυμόμαστε. Τομή στην σκηνοθετική καριέρα του Κατσουρίδη αλλά και του πρωταγωνιστή Θανάση Βέγγου, ήταν οι πολυβραβευμένες και τεράστιες εισπρακτικές επιτυχίες την περίοδο της δικτατορίας: «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;» και « Θανάση πάρε το όπλο σου», ταινίες ανεξίτηλες στην μνήμη των Ελλήνων θεατών.
«Παίρνω την απόφαση και προχωρώ σε μια πράξη… πολιτική», σχολιάζει ο ίδιος για την ταινία «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;», αυτοβιογραφούμενος σε τόμο, που κυκλοφόρησε από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο τιμητικού αφιερώματος, το 2000. «Στρωνόμαστε με τον Γιαλαμά και ετοιμάζουμε το σενάριο του «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;» Χρήμα δεν υπήρχε και οι τότε διανομείς πίστευαν ότι η ταινία είτε θα απαγορευόταν από την λογοκρισία είτε «δεν θα δούλευε». Εγώ δεν έλεγα να κάνω πίσω. Βάφτισα την ταινία «αντιπολεμική σάτιρα»,(δεν γινόταν-μέσα στην χούντα- να την πω αντιφασιστική-αντιδικτατορική) και τέλη Σεπτέμβρη 1971, ανεβήκαμε Θεσσαλονίκη. Έγινε χαλασμός. Τόσο, που η κριτική επιτροπή (αδικώντας την «Ευδοκία» του Δαμιανού) φόρτωσε την δική μου με βραβεία. Άσε πια στις αίθουσες… Όλοι τρίβαμε τα μάτια μας. Αυτό δεν ήταν ταινία. Ήταν διαδήλωση. Τρία εκατομμύρια Έλληνες είδαν την ταινία μέσα σε ένα χρόνο».
Από τα μέσα της δεκαετίας του 80, συνέχισε να εργάζεται ακούραστα στις παραγωγές του νέου ελληνικού κινηματογράφου και με όλες τις ιδιότητες. Άλλοτε σαν διευθυντής φωτογραφίας, άλλοτε ως μοντέρ. Στον «Έρωτα του Οδυσσέα» του Βασίλη Βαφέα, στις «Ήσυχες ημέρες του Αυγούστου», στο Ακροπόλ του Παντελή Βούλγαρη, στην Πρωινή Περίπολο του Νίκου Νικολαϊδη ώσπου στο τέλος ξαναγύρισε… στην αρχή, όπως έλεγε ο ίδιος κι έκανε φωτογραφία, όπως στην μικρού μήκους ταινία «Η τροφός» του Γιώργου Τζάνερη.
Για τον θάνατο του σεμνού, ακούραστου εργάτη του ελληνικού κινηματογράφου, Ντίνου Κατσουρίδη έστειλαν συλλυπητήρια:
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: «Πολυπράγμων δημιουργός, ο Ντίνος Κατσουρίδης υπηρέτησε τον κινηματογράφο με συνέπεια και πάθος, διαγράφοντας ως σκηνοθέτης, διευθυντής φωτογραφίας και μοντέρ, μια μακρά δημιουργική πορεία, η οποία σφράγισε μια ολόκληρη εποχή στο ελληνικό σινεμά.Το έργο που αφήνει πίσω του, θα μείνει ανεξίτηλο στον χρόνο και τη μνήμη μας» .
Η Ελληνική Ακαδημία κινηματογράφου: «Σήμερα, Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011, έφυγε από τη ζωή ο Ντίνος Κατσουρίδης. Ο άνθρωπος που γνώριζε το Σινεμά όσο λίγοι, αφού το υπηρέτησε επιτυχημένα από σχεδόν όλα τα πόστα: Σκηνοθέτης 17 και Παραγωγός 15 ταινιών, έκανε το Μοντάζ σε 76 ταινίες και τη Διεύθυνση Φωτογραφίας σε άλλες 45, ενώ έγραψε 14 Σενάρια.
Η δημιουργικότητα, η πείρα, το σθένος και η νεανική ματιά του, θα λείψουν σε όλη την Ελληνική Κινηματογραφική Κοινότητα. Ο Ντίνος Κατσουρίδης ήταν ένα από τα πρώτα Επίτιμα Μέλη της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου».
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_28/11/2011_416671
Και η καλύτερη ταινία του Ντίνου Κατσουρίδη
και του Θανάση Βέγγου...:
Μπορεί το δεύτερο Μνημόνιο να επιτύχει εκεί που απέτυχε το πρώτο; Του Σταυρου Λυγερου ("ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 27/11/2011)
...............................................................
Μπορεί το δεύτερο Μνημόνιο να επιτύχει εκεί που απέτυχε το πρώτο;
Του Σταυρου Λυγερου
Ενάμιση χρόνο μετά την επιβολή του Μνημονίου, ο απολογισμός είναι δραματικός. Η αρχική διαβεβαίωση και της τρόικας και της κυβέρνησης Παπανδρέου, ότι το δάνειο των 110 δισ. θα εξασφάλιζε τον αναγκαίο χρόνο ώστε με τη θεραπεία-σοκ να επιτευχθεί η δημοσιονομική εξυγίανση και η επιστροφή στις αγορές, διαψεύσθηκε παταγωδώς. Οι αποκλίσεις από τους στόχους είναι μεγάλες. Η Ελλάδα έχει εγκλωβιστεί στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, η οποία προκαλεί ολοένα και περισσότερα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Το χειρότερο είναι ότι δεν διαφαίνεται διέξοδος.
Για μεγάλο διάστημα, η τρόικα δεν αναγνώριζε την ευθύνη της συνταγής της. Εριχνε όλη την ευθύνη στην κυβέρνηση Παπανδρέου, με το επιχείρημα ότι δεν την εφάρμοσε σωστά. Αναμφίβολα, υπήρξαν και ολιγωρίες και καθυστερήσεις και αβελτηρία και σφάλματα που επιδείνωσαν την κατάσταση. Η βασική αιτία, όμως, που βύθισε την οικονομία στην ύφεση είναι η συνταγή της εσωτερικής υποτίμησης.
Οσοι εντός της Ελλάδας αναμασούν το επιχείρημα της τρόικας επικαλούνται τον ισχυρισμό ότι το Μνημόνιο είχε αποτέλεσμα στην Ιρλανδία (έχει χαρακτηριστεί υποδειγματικός μαθητής) και στην Πορτογαλία. Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. Αν και συγκριτικά με την Ελλάδα οι δύο αυτές χώρες ήταν ελαφρά περιστατικά, η αισιοδοξία των πρώτων μηνών εφαρμογής του Μνημονίου εξατμίζεται. Τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα εκεί οξύνονται και όλα δείχνουν ότι η κατάσταση θα επιδεινωθεί πολύ περισσότερο.
Είναι αξιοσημείωτο ότι και στο ΔΝΤ και στο ευρωιερατείο τελευταία ακούγονται κάποια ίχνη αυτοκριτικής, αλλά χωρίς να συνοδεύονται από βούληση τροποποίησης της συνταγής. Προ ημερών, η Μέρκελ δήλωσε ότι η τρόικα τους έλεγε πως το ελληνικό πρόβλημα ήταν πρόβλημα ρευστότητας! Προκαλεί ανατριχίλα το γεγονός ότι αποφασίζουν για την ελληνική κοινωνία άνθρωποι που έχουν κάνει μια τόσο λάθος διάγνωση. Η ελληνική κρίση δεν είναι καν μια τυπική κρίση χρέους. Καταρρέει ένα ολόκληρο μοντέλο πλασματικής ανάπτυξης. Ως εκ τούτου απαιτούσε άλλου τύπου αντιμετώπιση.
Γιατί, όμως, να περιμένεις από τους ξένους να κάνουν αυτό που δεν έκανε η ελληνική κυβέρνηση; Οι γραφειοκράτες της τρόικας εφάρμοσαν την κακόφημη συνταγή του ΔΝΤ. Την καταλυτική ευθύνη έχει η κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία κρύφτηκε πίσω από την τρόικα αντί να επεξεργαστεί ένα εθνικό σχέδιο δημοσιονομικής εξυγίανσης και αξιοποίησης των λιμναζουσών αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας.
Τώρα πια, το κύριο ζήτημα είναι η ορθολογική απάντηση ενός ζωτικού ερωτήματος: Συμφέρει την Ελλάδα να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο ή μήπως επιβάλλεται αναθεώρηση; Οπως προαναφέραμε, η πολιτική που εφαρμόστηκε αποδείχθηκε όχι μόνο κοινωνικά επώδυνη, αλλά και από οικονομικής απόψεως αναποτελεσματική. Φως στην άκρη του τούνελ δεν φαίνεται και τίποτα δεν δείχνει ότι θα φανεί αργότερα.
Η απόφαση της 27ης Οκτωβρίου για νέα δανειακή σύμβαση και νέο Μνημόνιο είναι μια ομολογία αποτυχίας του πρώτου Μνημονίου. Μπορεί το δεύτερο Μνημόνιο να επιτύχει εκεί που απέτυχε το πρώτο; Το γεγονός ότι το συνυπέγραψε ο Παπανδρέου και έχει δεσμευτεί να το ψηφίσει η Ν.Δ. δεν είναι από μόνο του απόδειξη ότι μπορεί. Ούτε είναι απόδειξη η στάση των ελληνικών ελίτ. Ο επαρχιωτισμός τους τις κάνει να αντιμετωπίζουν σαν θεόσταλτες τις εντολές του ευρωιερατείου (οι New York Times το αποκαλούν «Ομάδα της Φρανκφούρτης» και συμπεριλαμβάνουν τη Μέρκελ, τον Σαρκοζί και τους αξιωματούχους και μεγαλοτραπεζίτες που χειρίζονται την κρίση της Ευρωζώνης).
Εκτιμούμε ότι στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα η Ελλάδα δεν μπορεί να αποφύγει τη χρεοκοπία. Το συζητούμενο «κούρεμα» είναι πολύ μικρό για να την αποτρέψει. Το μόνο που προσφέρει το νέο Μνημόνιο είναι μια μικρή χρονική μετάθεση του αναπόφευκτου. Αυτή η αγορά χρόνου, όμως, κοστίζει πανάκριβα. Πρώτον, επειδή συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, αποσαθρώνοντας τον παραγωγικό ιστό. Δεύτερον, επειδή με το νέο Μνημόνιο θα υποθηκευτεί η δημόσια περιουσία που θα ήταν ζωτική βάση για την ανασυγκρότηση. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η Ελλάδα και θα αποδυναμωθεί πολλαπλά και τελικώς δεν θα αποφύγει τη χρεοκοπία. Η όξυνση της κρίσης του ευρώ έρχεται να ενισχύσει αυτές τις εκτιμήσεις και να υπογραμμίσει τους κινδύνους.
Το διά παραλείψεως έγκλημα είναι ότι η κυβέρνηση δεν προετοιμάζει το κράτος και την κοινωνία ώστε η χρεοκοπία να γίνει με συντεταγμένο τρόπο και με το μικρότερο δυνατό οικονομικοκοινωνικό κόστος. Αντιθέτως, το νέο Μνημόνιο τροφοδοτεί τις ψευδαισθήσεις πως η χρεοκοπία μπορεί να αποτραπεί. Η κοινωνία τείνει να μετατραπεί σ’ ένα πρεζόνι που δίνει κάθε φορά τα πάντα για να εξασφαλίσει τη δόση του, αντί να μπει σε πρόγραμμα αποτοξίνωσης. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι καθίσταται πιο πιθανή η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία-κατάρρευση, η οποία εκ των πραγμάτων θα θέσει την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης, εάν αυτή δεν έχει εν τω μεταξύ καταρρεύσει.
Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011
"Γιατί κλαις, Πρόεδρε;" Της Νίνας Γεωργιάδου / Καθυστερημένη οφειλή, δανεισμένη από το "αδελφό" ιστολόγιο "Μπουκάλι στη θάλασσα". Επειδή οι κροκόδειλοι θα είναι για πολύ εδώ...
..............................................................
Γιατί κλαις, Πρόεδρε;
Της Νίνας Γεωργιάδου
Τ’ αληθινά δάκρυα απεχθάνονται το φως της δημοσιότητας.
ΜΠ. ΜΠΡΕΧΤ
28 Οκτώβρη 2011
Είδα το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να ορθώνεται.
Είδα το φάσκελο του έφηβου στους κομισάριους.
Είδα τους νέους ν’ αποστρέφουν το βλέμμα απ’ την εξέδρα του καίσαρα.
Είδα το πένθος στα άσπρα πουκάμισα.
Είδα τη σημαία να ατενίζει το λαό.
Είδα στις μπάντες με μαύρες κορδέλες
Είδα την απόγνωση να γίνεται οργή,
την οργή να παίρνει στόμα,
το στόμα να καταριέται και ν’ απαιτεί.
ΕΠΕΛΑΣΗ, ΠΑΡΕΛΑΣΗ, ΠΡΟΕΛΑΣΗ.
Στην τελετή παράδοσης της προεδρίας το 2005, η αποχωρούσα πρόεδρος, κ. Ψαρούδα Μπενάκη, τονίζει: «τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν», «Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά και να παραβιάζονται, από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων», «Η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης».
Έκτοτε η κ. Μπενάκη εξαφανίστηκε από το πολιτικό προσκήνιο, ενώ τη δήλωσή της δεν καταδέχτηκε να σχολιάσει κανένας εμβριθής αναλυτής, κανένας ειδικός παραθυρολάγνος. Σ’ αυτή την απίστευτη δήλωση, θα μπορούσατε τουλάχιστον να πείτε πως, όσον αφορά την προεδρία της δημοκρατίας, θα αποκρούσετε τέτοια μαύρα ενδεχόμενα και θα προστατέψετε την εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα των ανθρώπων… Εσείς τότε, κύριε πρόεδρε, απαντήσατε μ’ ένα ασυνάρτητο «ευχαριστώ».
Η «λαϊκή κυριαρχία», που αναφέρεται στον πρόλογο του συντάγματος και που με τόσο ωραία λογάκια διατυμπανίστηκε από το μεγάλο παραμυθά στο «συμβόλαιο με το λαό», συρρικνώθηκε στην υπογραφή του νεογιάπη υπουργού οικονομικών και παραοικονομίας.
Από τις 6 Μάη 2010 και στο εξής, ο εκάστοτε αυτός αποφασίζει την ανανέωση των συνθηκών παράδοσης της χώρας, καταδεχόμενος ενίοτε να σας ενημερώνει. Οι πολλοί των ‘έγκριτων’ συνταγματολόγων και οι συνυπεύθυνοι συνυπουργοί κατάπιανε αμάσητη την πιο κατάφωρη παραβίαση του. Η χώρα παραδόθηκε στο στόμα του λύκου. Άρχισε η μεγάλη νύχτα για το λαό. Εσείς τότε εκκωφαντικά, και οπωσδήποτε χωρίς να δακρύσετε, σιωπήσατε, κύριε πρόεδρε.
Και όσο έβλεπαν με πόση άνεση συνυπογράφετε, αποφάσισαν να μην μπαίνουν καν στον κόπο. Ούτε εκείνοι, ούτε εσείς. Μνημόνιο και δανειακή σύμβαση, οι δυο μαύρες νεκρολογίες. δεν φέρνουν καν τη δική σας υπογραφή. Όχι γιατί την αρνηθήκατε, όπως θα ‘πρεπε ως εγγυητής του Συντάγματος, αλλά γιατί σας θεώρησαν - τόσο απαξιωτικά για σας, τόσο καταστροφικά για τη χώρα - δεδομένο. Κι όμως δε δακρύσατε.
Όταν ο υπογραμμένος από εσάς νόμος περί συλλογικών διαπραγματεύσεων και το άρθρο 22 του Συντάγματος περί προστασίας της εργασίας, «ηθικής και υλικής εξύψωσης του εργαζόμενου» και άλλα τέτοια μπλα-μπλα, έγιναν κουρέλι από ένα μνημόνιο ενταφιασμού της στοιχειώδους εργασιακής αξιοπρέπειας, αποδεχτήκατε το κουρέλιασμα. Μόνο που δεν κουρελιαζόντουσαν λέξεις και κατ’ επίφαση διακηρύξεις , αλλά οι ζωές χιλιάδων ανθρώπων. Εσείς τότε, επιλέξατε το ρόλο του μητροπολίτη των ευχελαίων και, χωρίς να δακρύσετε, παραμείνατε στη θαλπωρή της σιωπής.
Και όσο έβλεπαν με πόση άνεση συνυπογράφετε, σας έφερναν για επικύρωση τον ένα θάνατο, μετά τον άλλο. Και να και ο Καλλικράτης, που έρχεται κομίζοντας την αποδόμηση της χώρας. Ένας νόμος που η ψυχή του συνοψίζεται στο τρίπτυχο: ομοσπονδιοποίηση, συγκεντρωτισμός, ιδιωτικοποίηση.
- Υπογράψτε, κύριε πρόεδρε.
- Τι είναι αυτό;
- Ο νόμος νούμερο 3852/10.
- Και σε τι αφορά;
- Στο «νοικοκύρεμα, τη μεταρρύθμιση, τον εκσυγχρονισμό».
Τόσο ανυποψίαστος πια στο βιασμό των εννοιών; Στο νούμερο 3852/10, υπογράψατε τη συγχώνευση σχολείων, το κλείσιμο νοσοκομείων, την εγκατάλειψη του ορεινού χωριού, την προαναγγελία των «ελεύθερων ζωνών». Εσείς τότε ζητήσατε καινούρια πένα για να βάλετε αδάκρυτα την ευδιάκριτη επικύρωση.
Όταν ο ευτραφής εγγονός του Πάγκαλου προανήγγειλε την αντισυνταγματική κατάργηση της μονιμότητας, ο καθηγητής του συνταγματικού Δικαίου, κ. Αντώνης Μανιτάκης, δήλωσε: «Δεν τολμώ να φανταστώ ότι θα υπάρξει ελληνική κυβέρνηση που θα το επιχειρήσει. Το θεωρώ ούτως ή άλλως απάνθρωπο: και μόνη η σκέψη του με ξεπερνά ως νομικό, ως συνταγματολόγο, ως δημοκρατικό πολίτη».
Αυτή θα έπρεπε να είναι δική σας δήλωση. Δεν έγινε ποτέ. Αντίθετα, όταν προχθές σας έφεραν το νόμο «περί νέου ενιαίου μισθολογίου», ρωτήσατε τι πάει να πει «έφεδρος». Οι επιμελητές των λογοτεχνικών αυτών κειμένων σας εξήγησαν: «τους απονέμουμε αξιώματα, κύριε πρόεδρε». Εσείς τότε αμολήσατε, χωρίς να δακρύσετε, άλλη μια φαρδιά-πλατιά υπογραφή.
Και να μια καταιγίδα νόμων και υπονόμων για κατώτατους μισθούς, ημερήσιες συμβάσεις, χαράτσια και δεκάτες, επιβολή τέλους ακινήτου σε ανθρώπους με αναπηρία 75% και σε άνεργους, προκαταβολικές απαλλαγές των υπουργών από κακουργήματα ενάντια στη χώρα. Κοντέψατε να πάθετε τενοντίτιδα απ’ τις πολλές υπογραφές κι όμως δε διστάσατε να επικυρώνετε, χωρίς να δακρύζετε, κύριε πρόεδρε.
Κι όταν ξεμπέρδεψαν με τα βραχυπρόθεσμα, σας έφεραν προς υπογραφή τα ‘μεσοπρόθεσμα’. Το κατοχικό φιρμάνι που επισείει την εσχάτη προδοσία, με μπιτ παρά ξεπούλημα όλου του πλούτου αυτού του κατασπατηλημένου λαού, με υποχρέωσή του, λέει, να συντηρεί τα πουλημένα και να εγγυάται και δάνεια για τους αγοραστές. Ούτε και τότε δακρύσατε και επιπλέον συνυπογράψατε.
Από την ώρα που διαβάσαμε για τον πρώτο απελπισμένο που αυτοκτόνησε γιατί δεν άντεξε την απόλυση, την ανεργία, την εξαθλίωση, το άδειο βλέμμα του παιδιού του μέχρι σήμερα, μεσολάβησαν δεκάδες αυτόχειρες. Τι θλιβερή πρωτιά η χώρα του ήλιου, του απέραντου γαλάζιου, του τουριστικού μύθου να είναι σήμερα πρώτη σε αυτοκτονίες σε όλη την Ευρώπη. Ούτε όμως και γι’ αυτό δε δακρύσατε ποτέ, κύριε πρόεδρε.
Και όταν τα χημικά και τα δακρυγόνα πνίγουν την Αθήνα και τρέχουν ποτάμια τα δάκρυα αυτών που επιμένουν να μην αυτοκτονούν και να διεκδικούν το δικαίωμα τους στη ζωή, και το χαμένο γέλιο των παιδιών τους, τι σόι μόνωση έχει το προεδρικό μέγαρο, ώστε να μην τρέχει ένα δικό σας δάκρυ, κύριε πρόεδρε;
Είχατε τρεις επιλογές: τη συνενοχή, την άρνηση να επικυρώσετε όλη αυτή την αντισυνταγματική, δηλητηριώδη νομοκαταιγίδα και – αν σας ήταν δύσκολο να προκαλέσετε πολιτειακό ζήτημα – την ηρωική έξοδο, με μια αξιοπρεπή παραίτηση.
Ας αφήνατε κάποιον, που δεν πολέμησε τους Ναζί, να υπογράφει τον ένα θάνατο μετά τον άλλο. Κάνατε τις επιλογές σας.
Δεν θέλω να λαϊκίζω, κύριε πρόεδρε, όμως όταν χτες αναφερθήκατε στη συμμετοχή σας στο αντιναζιστικό αγώνα, σκεφθήκατε πόσες χιλιάδες, από τους τότε συναγωνιστές σας, έφαγε η εξορία, ο ταγματασφαλίτης, τα βασανιστήρια; Πόσοι έμειναν ανώνυμοι, θαμμένοι για πάντα στον ομαδικό τάφο του Άγνωστου στρατιώτη; Πόσοι από αυτά τα «τιμημένα γηρατειά» πρέπει σήμερα να επιλέξουν ανάμεσα στο φαΐ και το φάρμακο γιατί η σύνταξή τους δε φτάνει; Ότι για τους ανθρώπους αυτούς που δούλεψαν σκληρά, η δική σας ετήσια αμοιβή των 447.000 ευρώ αγγίζει τα νούμερα των συμπαντικών μετρήσεων;
Σκεφθείτε μόνο ότι για το συνταξιούχο των 500 ευρώ – που με τη δική σας πάλι υπογραφή ξεπερνά το αφορολόγητο των 5000 – η ετήσια αμοιβή σας αντιστοιχεί σε 75 χρόνια πεντακοσάρικου.
Αν δακρύζατε για όλα αυτά ή γιατί ανθρώπινα αισθανθήκατε πολύ τυχερός, κατανοητό, κύριε πρόεδρε. Θυμηθείτε μόνο από την αστείρευτη λαϊκή θυμοσοφία πως «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».
Αν κλαίγατε γιατί είδατε κι εσείς το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να αποστρέφει το κεφάλι και τον έφηβο να φασκελώνει τους κομισάριους της εξέδρας που τους χαντακώνουν τη ζωή, θα ήταν τιμή σας.
Αν κλαίγατε γιατί είδατε κι εσείς το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να αποστρέφει το κεφάλι και τον έφηβο να φασκελώνει τους κομισάριους της εξέδρας που τους χαντακώνουν τη ζωή, θα ήταν τιμή σας.
Και τέλος – γιατί η πολλή κλαυσιλογία καταντάει αηδία – μην ντρέπεστε για μας, κύριε πρόεδρε. Κρατείστε τη ντροπή και μοιραστείτε την μ’ αυτούς που επισκέπτονται το προεδρικό μέγαρο για μια καινούργια υπογραφή που αφορά στο ξεπούλημα της χώρας και την ερήμωση του λαού.
Δε ζητήσαμε από τους πατεράδες και παππούδες μας να πολεμήσουν το Δ’ Ράιχ και τους σημερινούς δωσίλογους γιατί αυτό αντιστοιχεί σε μας. Δεν τους ζητάμε όμως να παίξουν και το ρόλο του Αβραάμ.
Δεν είμαστε πρόβατα και δεν θα πάμε ποτέ εκούσια στο σφαγείο.
Και, κύριε πρόεδρε, θυμηθείτε πως όποιος μετράει πρόβατα, στη γλώσσα του Αισχύλου, θα ‘χει τον ύπνο του Αγαμέμνονα.
Δεν είμαστε πρόβατα και δεν θα πάμε ποτέ εκούσια στο σφαγείο.
Και, κύριε πρόεδρε, θυμηθείτε πως όποιος μετράει πρόβατα, στη γλώσσα του Αισχύλου, θα ‘χει τον ύπνο του Αγαμέμνονα.
Νίνα Γεωργιάδου, Κάλυμνος, 29-10-11
ΠΗΓΗ: 29-10-2011, http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=49205
Γιάννης Ιωάννου Χ 3 : κλαυσίγελου συνέχεια...
.............................................................
κάνε κλικ δύο φορές πάνω στο κόμικ για να μεγενθυθεί
η νέα Ιθάκη 52, χωρίς διαλειμμα
Νοεμβρίου 27, 2011
…Συνεργάσιμοι !
Νοεμβρίου 25, 2011
αέναη Κυβέρνηση
Νοεμβρίου 23, 2011
Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2011
H πρώτη νύχτα της κρίσης... Του Κωνσταντινου Ζουλα / zoulas@kathimerini.gr ("Καθημερινή", 26/11/2011)
H πρώτη νύχτα της κρίσης...
Του Κωνσταντινου Ζουλα / zoulas@kathimerini.gr
Μέσα στη δίνη της κρίσης καταστρέφονται και κλάδοι ή μάλλον δραστηριότητες για τις οποίες, αν είμαστε ειλικρινείς, θα έπρεπε να χαιρόμαστε. Με πρώτη τη «βιομηχανία» του γάμου. Αυτής της ανεξήγητης τάσης μας, δηλαδή, την τελευταία 20ετία να παντρευόμαστε σε απίστευτη χλιδή ανεξαρτήτως του βαλαντίου καθενός.
Αν μπορούσε να γίνει μια έρευνα για το πόσα χρήματα κατασπαταλήθηκαν σε ξενοδοχεία, χωράφια που μετεβλήθησαν σε «κτήματα εκδηλώσεων», στις επιχειρήσεις catering και σε όλα τα συμπαρομαρτούντα -πανάκριβα νυφικά, διακοσμήσεις, μήνες μέλιτος στο... Ντουμπάι κ.λπ.- θα μας χάριζε σίγουρα, ως λαό, το Γκίνες ματαιοδοξίας. Συγχωρέστε με, αλλά ακούω με ανακούφιση ότι κλείνουν η μία μετά την άλλη οι εταιρείες «διοργάνωσης εκδηλώσεων», καθώς το μόνον που επιβεβαιώνουν, είναι πόσο ανόητα ξοδεύαμε τα χρήματά μας για να ζήσουμε τάχα μου μια βραδιά «Δυναστείας», η οποία κόστιζε, συχνά, όσο οι μισθοί των νεονύμφων για ένα έτος!
Ο έτερος κλάδος που επίσης ακούω με χαρά ότι καταρρέει είναι η «βιομηχανία» του παιδιού. Τα πολυτελή ξενοδοχεία-μαιευτήρια που επιλέγαμε για να φέρουμε στον κόσμο τα παιδιά μας. Θεωρούσαμε αυτονόητο ένας φυσιολογικός τοκετός να τιμάται μέχρι και 10.000 ευρώ (!), παραβλέποντας ότι αυτό θεωρείται εξωφρενικό σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, αλλά και ότι εμείς οι ίδιοι γεννηθήκαμε -και δεν πάθαμε τίποτα- στα δημόσια μαιευτήρια.
Το πιο ελπιδοφόρο, όμως, είναι ότι μαζί με τις λουξ γεννήσεις παρατηρείται, λέει, και μείωση σε ένα άλλο νοσηρό -μην πω επικίνδυνο- φαινόμενο για το οποίο αδιαφορούσαμε. Πάνω από το 50% των παιδιών γεννιούνταν στην Ελλάδα με καισαρική, όταν ο μέσος όρος στην Ε.Ε. είναι 15% και σε πολλές χώρες γίνεται έλεγχος στα μαιευτήρια, όταν το ποσοστό αυτό αυξάνεται ύποπτα.
Ποιο άλλο, πιο τρομακτικό, παράδειγμα μπορεί να επιβεβαιώσει τη σύγχρονη νεοελληνική νοοτροπία που θεωρούσε ότι όλα μπορούν να γίνουν εύκολα, γρήγορα και κυρίως ανώδυνα. Μια νοοτροπία που εκμεταλλεύθηκαν τα μάλα οι συνέλληνες «μαιευτήρες», φτάνοντας στο σημείο να μας κλείνουν μέχρι και ραντεβού για να επισπεύσουν, τάχα με ασφάλεια, μια απολύτως φυσιολογική διαδικασία. Με τη συναίνεσή μας και, βέβαια, με το αζημίωτο...
Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2011
"Mια παρεξήγηση" Tης Πεμης Zουνη* ("Καθημερινή", 25/11/2011) ή Η παρεξήγηση και οι ανεπαρκείς εξηγήσεις
...............................................................
Mια παρεξήγηση*
Tης Πεμης Zουνη*
Mπαίνοντας για πρώτη φορά στο κτίριο του Kοινοβουλίου, την ημέρα της ορκωμοσίας, τον Oκτώβριο του 2009, εξεπλάγην με αυτό που ο χώρος μού προκάλεσε. Eξεπλάγην και με το γεγονός ότι αυτό το είχα βιώσει ξανά, μόνο μία φορά, το καλοκαίρι του ’83, όταν πάτησα στην ορχήστρα της Eπιδαύρου, για τον πρώτο μου ρόλο εκεί. Oπως και αν ονομάσουμε αυτό το συναίσθημα («δέος» συνηθίζουμε να το λέμε), είναι βέβαιο ότι ήξερα πλέον τι συνεπάγεται. Tο είχα διδαχθεί από τον χώρο του θεάτρου, επί σχεδόν 30 χρόνια. Tο δέος συνεπάγεται ότι συνειδητοποιείς τα μεγέθη, άρα την ασημαντότητά σου. Συνεπάγεται επομένως τον σεβασμό για κάτι που σε ξεπερνάει. Συνεπάγεται την απόφαση να ανασύρεις τα ακριβότερα στοιχεία που διαθέτεις, για να αποδειχθείς αντάξιος ή τουλάχιστον επαρκής. Συνεπάγεται να αφοσιωθείς, με όση δύναμη θα ανακαλύψεις ότι έχεις, σε αυτό, για το οποίο έχεις επιλεγεί. Συνεπάγεται, εν ολίγοις, να ενδυθείς την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Aρα, το τέλος αυτής της προσπάθειας, όποια κι αν είναι η επίδοσή σου, σε βρίσκει πάντα πιο πλούσιο.
Kράτησα αυτό το μάθημα σε όλη τη μετέπειτα διαδρομή. Kαι επιβεβαίωσα με τον καιρό τον κώδικα ηθικής της θεατρικής πράξης. Aν έπρεπε να περιοριστώ σε μια φράση για να τον περιγράψω, θα διάλεγα την εξής: δεν υποτιμάμε ποτέ τη νοημοσύνη του θεατή (δηλαδή τον σεβόμαστε). Δεν υποκύπτουμε ποτέ στην παγίδα να τον θεωρήσουμε λιγότερο έξυπνο, ή λιγότερο ευαίσθητο, ή λιγότερο έμπειρο. Aυτό βεβαίως προσδιορίζει μια σειρά επιλογών, υποβάλλει τελικά μια συνεχή αναμέτρηση με το ρήμα «καταδέχομαι»: τι καταδέχεσαι να κάνεις και τι όχι. Aυτή είναι η πραγματική μάχη επί των ταπεινών ενστίκτων, που βάζουν συνεχώς τρικλοποδιές στον αυτοσεβασμό.
Aκούω συχνά ότι η πολιτική μοιάζει με το θέατρο. Σωστά. Aλλά παραλείπεται η διευκρίνιση: με το κακό θέατρο. Aυτό, στο οποίο ο ναρκισσισμός του πρωταγωνιστή πρωταγωνιστεί πιο πολύ από τον ίδιο. Aυτό, το οποίο δεν είναι αποτέλεσμα αυτογνωσίας και σκληρής δουλειάς, αλλά κακοήθους φιλοδοξίας.
Για να είμαστε σοβαροί, ας ονομάσουμε κάποτε τα προσόντα που θεωρούμε αναγκαία για τον πολιτικό (αφού γι’ αυτά του ηθοποιού όλοι έχουμε άποψη). Σε όποια και αν καταλήξουμε, ο παρονομαστής θα είναι ο ίδιος κώδικας: μην υποτιμάς τη νοημοσύνη του πολίτη (δηλαδή, σεβάσου τον).
O πανικός του συστήματος έχει αναδείξει, τελευταία το πραγματικό έλλειμμα της πολιτικής: φθαρμένες λέξεις, σεσημασμένες στρατηγικές διαχείρισης κρίσης, κακοπαιγμένες αφηγήσεις. Mε λίγα λόγια, «μικρές» επιλογές για μεγάλες στιγμές. Oχι από όλους. Δυστυχώς, όμως, από κάποιους εκ των πρωταγωνιστών. Aποτέλεσμα; Aπαξίωση, αναξιοπιστία, άρνηση, απείθεια. Aκριβώς διότι, πριν από οποιαδήποτε εφαρμοσμένη πολιτική, απαιτείται η αναγκαία και ικανή πολιτική πράξη, η επικύρωση του σεβασμού. Iδιαίτερα εν καιρώ πολέμου. Iδιαίτερα σε ένα ήδη πληγωμένο και αναξιόπιστο πολιτικό περιβάλλον. Iδιαίτερα όταν η μόνη ελπίδα είναι η αλλαγή της νοοτροπίας.
Στο θέατρο έχει ξεπεραστεί προ πολλού η υπερβολή του μελοδράματος, το επικά στομφώδες ή το ναρκισσευόμενο «πλασάρισμα». Eκτιμάται οτιδήποτε ζωντανό εναποθέσεις στη σκηνή. Aισθήσεις, σκέψη, συναίσθημα - σώμα και πνεύμα. O,τι αυθεντικό διαθέτεις στις αποσκευές σου. Aτελές ναι, αλλά με τη γενναιότητα του έντιμου. Λαϊκισμός και δημαγωγία θεωρείται πολύ φθηνό θέαμα, ακόμα και για τα γούστα της (απροσδιόριστης) «μάζας».
Θα είχε πολλά να διδαχθεί η πολιτική από την τέχνη. Mπορεί κάποια μέρα να καταδεχθεί να βάλει το θέμα του πολιτισμού σε πρώτο πλάνο. Tίποτα δεν αποκλείεται.
Προς το παρόν, είναι λυπηρό που αυτή η συζήτηση θεωρείται άκαιρη ή γραφική.
* H κ. Πέμη Zούνη είναι ηθοποιός, βουλευτής A΄ Aθήνας του ΠAΣOK.
.................................................................................
*Σχολιάζω: Αλήθεια πόσο αυθεντικό είναι να υπόσχεσαι στο θεατή σου ότι θα δεί ένα θέαμα ευχάριστο με ευτυχές τέλος (όπως το έργο "Λεφτά υπάρχουν") και να του επιφυλάσσεις μια αιματηρή τραγωδία; Και μάλιστα κακοπαιγμένη; Πόσο αυθεντικό είναι να κρύβεσαι πίσω από διατεταγμένες πλειοψηφίες και να μην έχεις το θάρρος να παραιτηθείς μιας και άλλα έλεγες πριν υφαρπάξεις τις ψήφους των ψηφοφόρων - θαυμαστών σου και άλλα μετά, αφού πέτυχες τον σκοπό σου, την εκλογή σου; Και πόσο αυθεντικό και έντιμο σε τελευταία ανάλυση είναι να έχει αποτύχει ακόμα και στην αναθεωρημένη του πολιτική το κόμμα σου (άρα και η δική σου αναθεωρημένη πολιτική στάση) και εσύ να είσαι εκεί στο γεμάτο προνόμια βουλευτικό αξίωμα απολαμβάνοντάς τα ωσάν να μη συμβαίνει τίποτα; Και μετά από όλα αυτά, να έχεις το θράσος να μιλάς για σεβασμό και υποτίμηση του θεατή σου, για σεβασμό και υποτίμηση του πολίτη; Ένα είναι σίγουρο κ. Ζούνη: ότι ακόμα και τώρα, που όλοι καλούμαστε να επανατοποθετηθούμε απέναντι στο χαλασμένο εαυτό μας που "νομιμοποίησε" (άλλος το έκανε ενεργητικά, άλλος παθητικά αποδεχόμενος) μια διαρκή, 30 χρόνων και πλέον, νοσηρή πραγματικότητα στην κοινωνία και στην πολιτική, δεν έχετε το ψυχικό σθένος να ταπεινωθείτε ειλικρινά και να αναγνωρίσετε πρώτα απ' όλα, όχι την ιδιοτέλειά σας (αυτό σας είναι πολύ δύσκολο, δεν θα συμμετείχατε στην τρέχουσα πολιτική αν είχατε τα κότσια να το κάνετε) αλλά την εγνωσμένη πολιτική σας αποτυχία - δική σας, προσωπική, και της παράταξής σας, φυσικά. Και επειδή δεν σας πήραμε είδηση τόσο καιρό - και τι καιρός! - στο Κοινοβούλιο, αλλά ούτε και το "δέος" σας απέναντί του, σας αφιερώνω μια κουβέντα του Ντανιήλ Γκράνιν για κάτι που αν μη τι άλλο σας διέκρινε στη μέχρι τώρα θητεία σας στην πολιτική:
"Η σιωπή είναι η πιο βολική μορφή ψευτιάς. Ξέρει να τα κάνει πλακάκια με τη συνείδηση"
"Η σιωπή είναι η πιο βολική μορφή ψευτιάς. Ξέρει να τα κάνει πλακάκια με τη συνείδηση"
Τα ελληνικά μετρητά «πλημμυρίζουν το Λονδίνο» (15:11, 24 Νοε 2011 | tvxsteam tvxs.gr) ή οι Κωλοέλληνες της Κρίσης...
..............................................................
Τα ελληνικά μετρητά «πλημμυρίζουν το Λονδίνο»
Για εκατοντάδες εύπορους Έλληνες που αγοράζουν μανιωδώς διαμερίσματα στο Λονδίνο μέσης αξίας 3,25 εκατομμυρίων ευρώ τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, μιλάει ο P. Ijzendoorn σε ρεπορτάζ που δημοσιεύει στις οικονομικές της στήλες η σημερινή De Morgen υπό τον τίτλο «Τα ελληνικά μετρητά πλημμυρίζουν το Λονδίνο» και υπέρτιτλο «Ζάμπλουτοι Πελοποννήσιοι επενδύουν μαζικά σε πανάκριβα ακίνητα στην βρετανική πρωτεύουσα».
Όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται, ήδη από την Άνοιξη του 2010, εύποροι Έλληνες που αναζητούσαν ασφαλές καταφύγιο για τις αποταμιεύσεις τους κατέληξαν στην αγορά διαμερισμάτων στο Λονδίνο.
Όπως ακριβώς η βρετανική μέση τάξη αγόραζε επί σειρά ετών φτηνές παραθεριστικές κατοικίες στην Ελλάδα και άλλες μεσογειακές χώρες, έτσι τώρα τα μέλη της ελληνικής ‘υψηλής κοινωνίας’ έπεσαν με τα μούτρα στην αγορά βρετανικών ακινήτων επωφελούμενοι και από την διολίσθηση της αξίας της βρετανικής λίρας.
Κοινή είναι η εκτίμηση – αναφέρει ο αρθρογράφος – ότι ο λόγος που οι Έλληνες επενδύουν σε ακίνητα δεν είναι μόνο η διασφάλιση των καταθέσεών τους αλλά και η ανησυχία ότι στο εγγύς μέλλον οι ελληνικοί φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί θα λειτουργήσουν περισσότερο αποτελεσματικά.
Πληθαίνουν επίσης οι Έλληνες αγοραστές που επιθυμούν να μεταναστεύσουν στην Αγγλία και για τον λόγο αυτό μεταφέρουν την οικοσκευή τους και αναζητούν στέγη για να κάνουν ένα καινούργιο ξεκίνημα, προσθέτει ο αρθογράφος.
Επισημαίνεται ακόμη ότι οι Έλληνες αποτελούν τους καλύτερους πελάτες για τους κτηματομεσίτες του Λονδίνου, καθώς διαθέτουν πολλά χρήματα και δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί, στο βαθμό που στην πλειονότητά τους, αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να επενδύσουν τα χρήματά τους και όχι να ζήσουν οι ίδιοι εκεί.
Οι Έλληνες επενδυτές στρέφονται προς συγκεκριμένες περιοχές του Λονδίνου ακόμα κι εκείνες πουν θεωρούνται ιδιαίτερα ακριβές, προσθέτει. Καταλήγοντας, ο αρθογράφος αναφέρει ότι το Λονδίνο είναι ελκυστικό για τους Έλληνες επειδή υπάρχουν παραδοσιακοί δεσμοί μεταξύ Ελλάδας-Αγγλίας, με αποτέλεσμα να υπάρχει στην πόλη μια πολυπληθής και οικονομικά σφριγηλή ελληνική παροικία.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)