"Διαχειριστές..." ή "...τα ελάχιστα ψάχνει κανείς..." γράφει ο Γιώργος Σταματόπουλος («Εφημερίδα των Συντακτών, 01.10.2017)

............................................................

 

Διαχειριστές...

 

γράφει ο Γιώργος Σταματόπουλος

(«Εφημερίδα των Συντακτών,

01.10.2017)

Η πολιτική σήμερα έχει εκπέσει σε μια απλή διαχείριση μισθών και τροφών από τους απανταχού κυβερνώντες· τέτοια συρρίκνωσή της προφανώς δεν την περίμεναν ποτέ οι μεγάλοι επαναστάτες και θεωρητικοί των εξεγέρσεων, ούτε βέβαια θα φαντάζονταν ότι μετά τόσους αγώνες και αιματηρές μάχες κατά του ολοκληρωτισμού, του σκοταδισμού, των δεισιδαιμονιών κ.λπ., θα ευδοκιμούσαν ιδεολογίες που ντροπιάζουν το ανθρώπινοι πνεύμα αλλά και σώμα - ούτε επίσης ότι όσοι καταλαμβάνουν την εξουσία είναι υποχρεωμένοι να δηλώσουν υποταγή στους ισχυρούς του πλανήτη και να εγκαθιδρύουν σκληρές ιεραρχίες και απίστευτα πειθαρχικά-κατασταλτικά μέτρα.

Πικραίνεται κανείς με τέτοιες διαπιστώσεις, αντιλαμβάνεται ότι η ανθρωπότητα δεν μπορεί να αποκτήσει παιδεία και πολιτισμό στο σύνολό της, όσα μεγάλα αφηγήματα κι αν έχει εφεύρει ή επινοήσει - δεν μπορούμε να μπούμε όλοι στο ίδιο τσουβάλι όσους γλυκούς καρπούς κι αν αυτό περιέχει, όσο και αν, ως ρεαλιστές, έχουμε επιζητήσει το ανέφικτο, την ουτοπία. Τα σαρκία αρνούνται να τολμήσουν άλματα προς τα πάνω.

Τι να πεις. Λίγο η πιθανώς εγγενής ραθυμία, που χαρακτηρίζει το είδος, κάτι η υπεροχή των δόλιων αμοραλιστών, ενδεχομένως ο ακριβολάλητος φόβος των πολλών μπροστά στην ελευθερία και άλλα κοινωνικής προέλευσης ίσως να μην αφήνουν τη ζωή να εκραγεί, να δείξει την πληρότητά της, να ξεχειλίσει από ομορφιά και δικαιοσύνη.

Το όνειρο για μια αυθεντική ζωή, για μια βαθιά αποτίναξη των πόνων και των αδικιών, έχει πάει για βρούβες, εννοείται το έχουμε στείλει εμείς, οι εαυτοί μας... όσο και αν μερικοί προσπαθούν να το κάνουν ανάγλυφο (το όνειρο) με τη θεωρία και τις πράξεις τους [να πεθαίνουν για τις ιδέες τους: την αρετή, την πατρίδα (την εδαφική ακεραιότητά της), την κοινωνική δικαιοσύνη, την ελευθερία, την ισότητα, την προσπάθεια συνένωσης των κοινωνιών...].

Η απογοήτευση, πάντως, με τόση πρόσβαση των περισσοτέρων στην πληροφόρηση και τη δυνατότητα (;) έκφρασης που διακρίνει τα στρώματα του πληθυσμού, είναι πρωτοφανής σε καιρό «ειρήνης».

Λίγοι είναι αυτοί που τρέχουν γύρω από ανθρώπους που νέμονται την εξουσία (οι ίδιοι που θα πάρουν τα ηνία της όταν έλθει ο «καιρός» τους)· οι νέοι αδιαφορούν πλήρως πλέον - και σε αυτό έχει παίξει σημαντικό ρόλο η στάση της συγκυβερνώσας Αριστεράς. Ουδείς προσδοκά κάτι ελπιδοφόρο για τη νέα εποχή της τεχνολογίας και της συνεπακόλουθης (δυστυχώς) απανθρωπιάς.

Καμία επαφή των πολιτικών με τους νέους, των πολιτικών μεταξύ τους αλλά και των νέων μεταξύ τους· όπου φυσά ο άνεμος - και όπου τους πάει, σούμπιτους.

Τα ελάχιστα πλέον ψάχνει κανείς: λίγη κατανόηση, ένα χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά, ένα νεύμα οικείωσης, με λίγα λόγια ο «μικρόκοσμος» είναι η μεγάλη αφήγηση των φτωχών και καταφρονεμένων, των αδύνατων και σαστισμένων, των πολιορκημένων και των κλεισμένων μέσα σε υψηλά τείχη· έξω τη ζωή λυμαίνονται βρομερά τρωκτικά που ξεσκίζουν ανθρώπινες σάρκες, ρουφώντας το αίμα αλλά και την πνοή τους.

Η πολιτική δεν έχει χρείαν διαχειριστών...

"Μαύρες μουντζούρες στον χάρτη της Ευρώπης" γράφει ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ ("Καθημερινή", 01.10.2017)

...............................................................
 

Μαύρες μουντζούρες στον χάρτη της Ευρώπης

γράφει ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ 

 

 ("Καθημερινή", 01.10.2017)

Χ​​ρήσιμοι οι έντυποι ή διαδικτυακοί χάρτες που δημοσιεύτηκαν μετά τις εκλογές στη Γερμανία, με τον τίτλο «Η άνοδος της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη» ή άλλους παρεμφερείς. Χρήσιμοι γιατί η μελαγχολία ή ο φόβος που προκαλούν ίσως βοηθήσουν, αν μετουσιωθούν σε στέρεη απόφαση υπεράσπισης της δημοκρατίας και των συστατικών γνωρισμάτων της, χωρίς κανένα σκόντο. Φαίνεται όμως ότι τους χάρτες αυτούς τους σχεδίασε η παλιά μας συνήθεια να εξισώνουμε τη Γηραιά Ηπειρο με τη Δυτική Ευρώπη ή μόνο με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Οι πληρέστεροι χάρτες θα περιελάμβαναν και τις ανατολικότερες χώρες, με τη δική τους Ακροδεξιά. Οπως όμως έχουμε συνηθίσει να ταυτίζουμε τον Βορρά με το Καλό, τον δε Νότο με το Επίφοβο ή το Σκοτεινό, και επιπλέον το Δυτικό με το Διαφωτισμένο και το Δημοκρατικό, το δε Ανατολικό με το Συναισθηματικά Υπερβολικό και το Ευέξαπτο, έτσι, εθιμικά, εννοούμε την ήπειρό μας μειωμένη ή πετσοκομμένη. Εμείς εδώ, σαν «Βαλκάνιοι ελλειμματικής ή προβληματικής ευρωπαϊκότητας», θα έπρεπε να το αποφεύγουμε αυτό, να μη συντασσόμαστε με τις κυρίαρχες γεωγραφικές/πολιτικές κοινοτοπίες.
Αίφνης, από πολλούς χάρτες που αποτυπώνουν την άνοδο της Ακροδεξιάς απουσιάζει η Βουλγαρία, παρότι μέλος της Ε.Ε. Και παρότι τον Μάιο του 2017 μπήκε στην κυβέρνησή της και ο συνασπισμός τριών «πατριωτικών» κομμάτων (και εκεί, όπως εδώ, όπως παντού, ο πατριωτισμός είναι πρώτης τάξεως εμπόρευμα-δόλωμα), όπου συνωθούνται ακραίοι εθνικιστές, φανατικοί αντισημίτες, αφιονισμένοι κυνηγοί των Ρομά και των μεταναστών και τειχολάτρες μιμητές των Ούγγρων και του Ντόναλντ Τραμπ. Απουσιάζει επίσης η Ρωσία, όπου η δύναμη των ποικιλώνυμων ακροδεξιών δεν είναι ασήμαντη, η δε δράση τους δεν περιορίζεται στον γηπεδικό χουλιγκανισμό. Και στη Ρωσία των εκατομμυρίων θυμάτων από τους χιτλερικούς, υπάρχουν νεοναζί, οι οποίοι μάλιστα είχαν ταχθεί υπέρ της Ουκρανίας στον πόλεμο των δύο χωρών.
Είναι φανερό ότι δεν υπάρχει κάποιο ανάχωμα μνήμης, κάποιο φράγμα αίματος, ικανό να ανακόψει από μόνο του την επανεμφάνιση φασιστικών και ναζιστικών μορφωμάτων, είτε σε χώρες που πλήρωσαν βαρύτατα τον φασισμό και τον ναζισμό είτε σε χώρες που χρωστούν ακόμα στην Ιστορία μετά τα ολοκαυτώματα που διέπραξαν, το μέγιστο των Αουσβιτς και τα πάμπολλα μικρά των Διστόμων. Το βλέπουμε και στην ίδια μας την πατρίδα. Αντί οι χρυσαυγίτες να προκαλούν την πάνδημη αποστροφή και μόνον επειδή έχουν σαν ύμνο τους τα τραγούδια των χιτλερικών (κάτω από το καμουφλάζ του υβριζόμενου σολωμικού «Υμνου εις την Ελευθερίαν»), αποσπούν ένα 7%.
Απουσιάζει από τους χάρτες και η Ουκρανία, παρότι οι φιλοναζιστές της, ενταγμένοι στον Δεξιό Τομέα ή το κόμμα «Σβόμποντα», γεύτηκαν και αυτοί κυβερνητική εξουσία, γεγονός που δεν ενόχλησε ιδιαίτερα την Ε.Ε., αυτάρεσκο θεματοφύλακα κατά τα λοιπά της δημοκρατίας και της προστασίας των θεμελιωδών ελευθεριών και των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Οπως δεν την ενοχλούν τόσο όσο θέλουν να δείξουν οι σποραδικές ρητορικές εξάρσεις στελεχών της οι σχέσεις με την Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν, το καθεστώς του οποίου, καθεστώς εξοντωτικών διώξεων αντιφρονούντων κάθε είδους, ακόμα και των κατά φαντασίαν και των κατά ασφαλίτικη καχυποψία, απέχει κάθε μέρα και λιγότερο από μια καθαρή δικτατορία.
Από τον έναν «στεναγμό ανακούφισης» στον άλλον, βρεθήκαμε –όχι ξαφνικά, όχι απροσδόκητα– μπροστά στο 13% των Γερμανών νεοναζιστών του AfD (και του Pegida), οι οποίοι απειλούν, με ύφος ιταμό, το ταιριαστό τους, ότι «θα πάρουν πίσω τη χώρα τους και τον λαό τους». Αναστέναξαν ανακουφισμένες η ηγεσία της Ε.Ε. και οι επιμέρους κυβερνήσεις τον Δεκέμβριο του 2016 (εύκολα βρίσκει κανείς τις επίσημες ανακοινώσεις της εποχής εκείνης, και τους τίτλους των Μέσων), όταν, στις προεδρικές εκλογές της Αυστρίας, ο οικολόγος Αλεξάντερ βαν ντερ Μπέλεν νίκησε τον ακροδεξιό Νόρμπερτ Χόφερ. Προφανώς θεωρήθηκε αμελητέο ή εύκολα αντιμετωπίσιμο ιδεολογικά και κοινωνικά το τεράστιο ποσοστό των ακροδεξιών του Κόμματος των Ελευθέρων, ένα 46,7% που εμφανίζει την Αυστρία κομμένη στα δύο. Εύκολα αντιμετωπίσιμη η εξοικείωση του ενός στους δύο Αυστριακούς με τις ιδέες του μισοξενισμού, του απομονωτισμού και του αντιευρωπαϊσμού, του «πρώτα η Αυστρία», δηλαδή ο εαυτούλης μου;
Νέος στεναγμός ανακούφισης τον Μάρτιο του 2017, όταν στις ολλανδικές εκλογές ο Γκέερτ Βίλντερς και το ακροδεξιό Κόμμα για την Ελευθερία (ναι, παίζουν πολύ με τη λέξη «ελευθερία» οι ακροδεξιοί, όπως και με τη λέξη «καθαρός», «Καθαρή Φινλανδία» κτλ.) απέσπασαν «μόλις» το 13%, και όχι το αρκετά μεγαλύτερο ποσοστό που τους έδιναν οι δημοσκοπήσεις. Σαν από κασέτα, οι δηλώσεις ανακούφισης ξανακούστηκαν τον Μάιο του 2017, με τις γαλλικές προεδρικές εκλογές. Και στην περίπτωση αυτή, το 33,9% των Γάλλων που επικρότησαν τη μισαλλοδοξία και τον σωβινισμό της Μαρίν Λεπέν κρίθηκε αμελητέο, περιστασιακό, θυμικό.
Κρύβουν και παραβλέπουν πολλά οι βιαστικοί στεναγμοί ανακούφισης. Παραβλέπουν το ότι ακόμα κι όταν οι ακροδεξιοί ηττώνται σε δεύτερους γύρους προεδρικών εκλογών ή δεν συγκεντρώνουν στις κοινοβουλευτικές εκλογές το ποσοστό που προσδοκούσαν, ιδεολογικά είναι νικητές· έχουν καταφέρει εν τω μεταξύ να επηρεάσουν την περιβόητη «ατζέντα» και να έλξουν προς τα (ακρο)δεξιότερα τα κεντροδεξιά κόμματα και τα κόμματα της παραδοσιακής Δεξιάς, τα οποία ενστερνίζονται τυπικώς ακροδεξιά συνθήματα και «ιδέες», υποθέτοντας ότι έτσι θα συγκρατήσουν το συντηρητικότερο μέρος του κοινού τους. Παραβλέπουν το γεγονός ότι σε πολλές χώρες τα ποσοστά των ακροδεξιών κομμάτων έχουν επαναληφθεί σε αρκετές αναμετρήσεις. Είναι λοιπόν προϊόντα ιδεολογικής ταύτισης και δεν προκύπτουν από στιγμιαία συναισθηματική επιλογή. Κατά συνέπεια, δεν αρκούν τα ευχέλαια και τα γιατροσόφια.
Αν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι ο εύκολος στόχος των κεφαλοκυνηγών, αλλά και των κατασκευαστών fake news, που γεμίζουν το Διαδίκτυο με επινοημένους βιασμούς ή και φόνους, με θύτες ξένους και θύματα ντόπιους, επίσης εύκολο –και απολύτως ευθυνόφοβο– είναι να εξηγείται η άνοδος της Ακροδεξιάς αποκλειστικά σαν αντίδραση στην είσοδο αλλοεθνών, Ασιατών και Αφρικανών δηλαδή. Η μέθοδος με την οποία προωθείται η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση υπό την καθοδήγηση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, μέθοδος της αυταρχικής λιτότητας, γεννάει φτωχούς, σε πολλά δε αντιγράφει τη μέθοδο ενοποίησης της Γερμανίας, με καθοδηγητή επίσης τον κ. Σόιμπλε. Στην ανατολική Γερμανία, που νιώθει ότι αδικήθηκε κατά την ενοποίηση, αν δεν ταπεινώθηκε, το AfD αναδείχτηκε δεύτερη δύναμη. Και μάλλον δεν φταίνε οι πρόσφυγες.

"Μαύρος κύκνος" γράφει η Νόρα Ράλλη {"Εφημερίδα των Συντακτών", 01.10.2017)

..............................................................

Μαύρος κύκνος

 

 ΕUROKINISSI/ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

 

 γράφει η Νόρα Ράλλη

{"Εφημερίδα των Συντακτών", 01.10.2017)

Είναι επικίνδυνο. Επικίνδυνο και σαχλό δηλαδή. Τόσο, που μετά την επιστημονική ρήση του Κυριάκου πως «είναι στη φύση του ανθρώπου η ανισότητα», είμαι έτοιμη (αν επικρατήσει πολιτικά) να βγω να μοιράσω σε μας τους υπόλοιπους κουπόνια «παρά φύσιν ισότητας»...

Κάτσε να το καλοκαταλάβω. Αρα, «ανθρώπινη φύση», σύμφωνα με αυτόν που θέλει να γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας τον 21ο αιώνα, σημαίνει ότι: θα είσαι ιδιώτης (γιατί αυτό σημαίνει πολίτης), άριστος (γιατί αυτό σημαίνει μαθητής), λάτρης του Αδωνη (γιατί αυτό σημαίνει Κυριάκος). Τι κι αν είσαι «φύσει άνισος». Θα είσαι «καπιταλιστικά ανώτερος». Γιατί είπαμε: στον καπιταλισμό μπορεί ο καθένας να τα καταφέρει. (Προσοχή: ο καθένας. Οχι όλοι).

Νοσηρές καταστάσεις. Νοσηρές και σαχλές δηλαδή. Πάντως, για παν ενδεχόμενο (γιατί από τον Ελληνα, όλα να τα περιμένεις) εγώ αρχίζω ήδη να τυπώνω τα κουπόνια. Σκέφτομαι, μάλιστα, να ζητήσω και την έγκριση της Ιεράς Συνόδου. Ετσι, για μαγκιά.

Την ιδέα μού την έδωσαν οι κύριοι κύριοι βουλευτές της Ενωσης Κεντρώων, καθώς δήλωσαν πως το νομοσχέδιο για την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, για το οποίο ξεκίνησε προχθές διακομματική συζήτηση στη Βουλή, θα το ψηφίσουν μόνο αν δώσει την έγκρισή της η Ιερά Σύνοδος. Την ίδια στιγμή, Δημοκρατική Συμπαράσταση (της Ν.Δ.) και η ίδια η Ν.Δ. διατήρησαν «επιφυλακτική στάση» (κατά τ' άλλα... «μένουν Ευρώπη»!), η Χρυσή Αυγή φυσικά καταψήφισε (γιατί είναι άντρες, άντρες!) και το ΚΚΕ... έδωσε ρέστα.

Ε ρε Χίτλερ πού να 'ξερες. Πού να 'ξερες ότι όταν εσύ και οι χιλιάδες ομοϊδεάτες σου (γιατί δεν ήταν μόνος του, είχε σχεδόν όλο τον λαό μαζί του και κάποιους ακόμα λαούς της Ευρώπης, πιστούς ακολούθους) καίγατε, βασανίζατε και απανθρωπίζατε οποιονδήποτε διαφορετικό, αιρετικό, ομοφυλόφιλο, σκουρόχρωμο, αριστερό, πολύχρωμο, σκεπτόμενο κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο... πού να 'ξερες πως θα ερχόταν η στιγμή, 70 χρόνια μετά, που θα βρίσκατε συμμάχους στο αντίπαλο στρατόπεδο.

«Το νομοσχέδιο περί αναγνώρισης ταυτότητας φύλου θεμελιώνει τον αντιεπιστημονικό διαχωρισμό μεταξύ βιολογικού και κοινωνικού φύλου, με βάση την αστική αντίληψη περί ανθρώπινων και ατομικών δικαιωμάτων». Τάδε έφη βουλευτής του ΚΚΕ, που πήρε τον λόγο μετά το παραλήρημα εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής, προχθές στη Βουλή. (Το ζήσαμε και αυτό: φασίστες, θρησκόληπτοι και κομμουνιστές να ψηφίζουν το ίδιο, στην ίδια θεωρητική βάση! Και να 'ταν η πρώτη φορά...)

Με μια πρώτη ανάγνωση, η εν λόγω ρήση είναι πλήρως ακατανόητη. Ας είναι - δεν πειράζει. Αυτό που πειράζει είναι πως ο τρόπος σκέψης είναι ακατανόητος. Και επειδή ο ανόητος έκανε το λάθος να μιλήσει για «επιστήμη», θα ξαναναστήσω τον κακομοίρη τον Πόπερ (το 'χω ξανακάνει, το ξέρω, μα ήταν βλέπεις σπουδαίος ο άτιμος. Κακότροπος, αλλά σπουδαίος).

Ο Αυστριακός αυτός φιλόσοφος της επιστήμης είχε πει, θέλοντας ν' αμφισβητήσει τους θετικιστές, πως «όλοι οι κύκνοι είναι λευκοί... μέχρι να βρεθεί ένας μαύρος κύκνος» (σ.σ. ο πρώτος μαύρος κύκνος βρέθηκε πράγματι στην Αυστραλία το 1697).

Η επιστήμη δεν μιλάει με όρους «φυσιολογικό - μη φυσιολογικό». Αλλο το πώς γεννιέμαι, άλλο το τι νιώθω, άλλο τι μου επιβάλλουν, άλλο τι είμαι. Το βιβλίο «Η βιολογία της ομοφυλοφιλίας» του καθηγητή Συμπεριφορικής Νευροενδοκρινολογίας, Ζακ Μπαλταζάρ (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης) τα εξηγεί περίφημα - αρκεί να ξέρεις να διαβάζεις. (Μεταξύ άλλων αποδεικνύει πως είναι δεκάδες οι καταστάσεις που υπάρχουν ανάμεσα σε αυτό που η κοινωνία δέχεται ως «καθαρά άνδρα» και «καθαρά γυναίκα»).

Από τη «φυσική ανισότητα» του Κυριάκου στην «καθάρια φυλή» των ναζιστών και τις «επιστημονικές αντιρρήσεις» των κομμουνιστών του ΚΚΕ, ένα τσιγάρο δρόμος.

Η φύση, όμως, όπως και η Ιστορία, δεν έχει κενά. Κάνει μπάι - πας και συνεχίζει συμπαγής. Το ότι μπήκαν οι νεοναζιστές σχεδόν σε κάθε ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με πιο πρόσφατο το γερμανικό, μόνο τυχαίο δεν είναι. Τα κενά που άφησαν και αφήνουν απογοητευμένοι, φοβισμένοι, πρώην ή περίπου αριστεροί, κάπως έτσι συμπληρώνονται.

Ενας φίλος μού το επισήμανε αυτό τις προάλλες. Είναι Λέσβιος γκέι. Αυτόν, πού να τον κατατάξουμε, κύριοι και κυρίες της φυλής των «λευκών κύκνων»;

"Μια πίκρα" ποίημα του Κωστή Παλαμά μελοποιημένο και τραγουδισμένο από τον Φοίβο Δεληβοριά (youtube, 9 Δεκ 2012)

............................................................

Μια πίκρα - Κωστής Παλαμάς

σύνθεση: Φοίβος Δεληβοριάς

Μιὰ πίκρα (Κωστής Παλαμάς) 

Τὰ πρῶτα μου χρόνια τ᾿ ἀξέχαστα τἄζησα 
κοντὰ στ᾿ ἀκρογιάλι, 
στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴ ρηχὴ καὶ τὴν ἥμερη, 
στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴν πλατιά, τὴ μεγάλη. 

Καὶ κάθε φορὰ ποὺ μπροστά μου ἡ πρωτάνθιστη 
ζωούλα προβάλλει, 
καὶ βλέπω τὰ ὀνείρατα κι ἀκούω τὰ μιλήματα 
τῶν πρώτων μου χρόνων κοντὰ στὸ ἀκρογιάλι, 

στενάζεις καρδιά μου τὸ ἴδιο ἀναστέναγμα: 
Νὰ ζοῦσα καὶ πάλι 
στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴ ρηχὴ καὶ τὴν ἥμερη, 
στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴν πλατιά, τὴ μεγάλη. 

Μιὰ μένα εἶναι ἡ μοίρα μου, μιὰ μένα εἶν᾿ ἡ χάρη μου, 
δὲν γνώρισα κι ἄλλη: 
Μιὰ θάλασσα μέσα μου σὰ λίμνη γλυκόστρωτη 
καὶ σὰν ὠκιανός ἀνοιχτὴ καὶ μεγάλη. 

Καὶ νά! μέσ᾿ στὸν ὕπνο μου τὴν ἔφερε τ᾿ ὄνειρο 
κοντά μου καὶ πάλι 
τὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴ ρηχὴ καὶ τὴν ἥμερη, 
τὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴν πλατιά, τὴ μεγάλη. 

Κι ἐμέ, τρισαλίμονο! μιὰ πίκρα μὲ πίκραινε, 
μιὰ πίκρα μεγάλη, 
καὶ δὲ μοῦ τὴ γλύκαινες πανώριο ξαγνάντεμα 
τῆς πρώτης λαχτάρας μου, καλό μου ἀκρογιάλι! 

Ποιὰ τάχα φουρτούνα φουρτούνιαζε μέσα μου 
καὶ ποιὰ ἀνεμοζάλη, 
ποὺ δὲ μοῦ τὴν κοίμιζες καὶ δὲν τὴν ἀνάπαυες, 
πανώριο ξαγνάντεμα κοντὰ στ᾿ ἀκρογιάλι; 

Μιὰ πίκρα εἶν᾿ ἀμίλητη, μιὰ πίκρα εἶν᾿ ἀξήγητη, 
μιὰ πίκρα μεγάλη, 
ἡ πίκρα ποὺ εἶν᾿ ἄσβηστη καὶ μέσ᾿ τὸν παράδεισο 
τῶν πρώτων μας χρόνων κοντὰ στὸ ἀκρογιάλι. 

 Καημοὶ τῆς Λιμνοθάλασσας, 1912 
Μουσική - Φοίβος Δεληβοριάς

"Aπόψεις με παρρησία" γράφει ο Περικλής Κοροβέσης ("Εφημερίδα τών Συντακτών 30.09.2017)

 ...............................................................

Τόμας Μπέρνχαρντ
(1931 - 1989)

Aπόψεις με παρρησία

 

  

γράφει ο Περικλής Κοροβέσης - 

Εφημερίδα τών Συντακτών

30.09.2017

ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ετσι όπως εκατάντησε η χώρα μας, με αυτούς τους ανθρώπους, είναι απερίγραπτο. Ενα αντιπνευματικό και απολίτιστο αποχωρητήριο, που μολύνει την Ευρώπη με τη διαπεραστική βρόμα του. Και όχι μόνο την Ευρώπη. Αυτός ο υπερφίαλος ρεπουμπλικανισμός και αυτός ο υπερφίαλος σοσιαλισμός, που δεν έχει καμία σχέση με σοσιαλισμό.

Η πολιτική που ασκούν οι Σοσιαλιστές εδώ στη χώρα μας δεν είναι τίποτα λιγότερο από εγκληματική. Ομως οι Σοσιαλιστές δεν είναι πια Σοσιαλιστές. Είναι κατά βάση Εθνικοσοσιαλιστές. Οι Σοσιαλιστές δολοφόνησαν τον σοσιαλισμό ήδη από τη στιγμή που έγιναν εξουσία.

Από τότε δεν υφίσταται πια σοσιαλισμός στη χώρα μας. Υπάρχει μόνο εκείνος ο αηδιαστικός ψευτοσοσιαλισμός που σε αρρωσταίνει με το που ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί.

Αυτοί οι λεγόμενοι Σοσιαλιστές είναι υπεύθυνοι για την παλινόρθωση του σύγχρονου εθνικοσοσιαλισμού. Οι Σοσιαλιστές είναι ο σύγχρονος καπιταλισμός. Η λέξη σοσιαλισμός ηχεί στ’ αυτιά μου, εδώ και πολύ καιρό, σαν αποκρουστική βρισιά, το άκουσμα της οποίας μου προκαλεί το ίδιο άγχος με τη λέξη εθνικοσοσιαλισμός.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΩΜΑΤΑ: Η Εκκλησία, μια παγκόσμια φαυλότητα. Οι άνθρωποι που μας περιστοιχίζουν, αβυσσαλέα άσχημοι και αμβλύνοες. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ένας πανούργος αγράμματος ψεύτης. Μια ριζικά τυραννική προσωπικότητα. Ο πρωθυπουργός, ένας πανούργος μεταπράτης.

Ο Πάπας προσφέρει στα πολυτελή του μέγαρα ένα ζεστό πιάτο φαΐ στους άστεγους και φροντίζει αυτή η πράξη ν’ αποκτήσει παγκόσμια δημοσιότητα. Μεγαλομανείς ηθοποιοί κακοποιούν την Υποσαχάρια Αφρική. Διεστραμμένοι διευθυντές φιλανθρωπικών ιδρυμάτων ταξιδεύουν στην Ερυθραία στην πρώτη θέση και φωτογραφίζονται για τον παγκόσμιο Τύπο, πλάι σε ανθρώπους που λιμοκτονούν.

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ: Εργατοπατέρες, με τις χλιδάτες βίλες στην εξοχή, τζογάρουν εκατομμύρια και βλέπουν ως κύρια αποστολή τους τις φαύλες συναλλαγές με τους τραπεζίτες. Καλοζωισμένοι συγγραφείς τρέχουν στις φυλακές και διαβάζουν στους κρατούμενους τα κάλπικα σκουπίδια τους, σαν να πρόκειται για τίποτα έργα υψηλής τέχνης. Ενας κυνικός κόσμος, ένας ριζικά εκφυλισμένος κόσμος.

ΚΟΥΙΖ: Ποιος άραγε έγραψε αυτό το τόσο βίαιο και επιθετικό κείμενο, που φτύνει κατάμουτρα την εξουσία διαπιστώνοντας πικρές αλήθειες; Κάποιος αναρχικός φιλόσοφος; Κάποιος σοφός γέροντας στρατευμένος στη Θεολογία της Απελευθέρωσης; Να το έγραψε κάποιος από την «Εφ.Συν.»; Τα λίγα αντιπολιτευτικά κείμενα που δημοσιεύουμε, σε σύγκριση με αυτό, μοιάζουν με κείμενα γραμμένα για τη «Διάπλαση των Παίδων». Να μη σας παιδεύω άδικα.

Φέρει την υπογραφή Τόμας Μπέρνχαρντ, ίσως του μεγαλύτερου σύγχρονου γερμανόφωνου συγγραφέα που έχει καταξιωθεί διεθνώς. Τα αποσπάσματα είναι από το κύκνειο έργο του «Πλατεία Ηρώων» (εκδόσεις Κριτική, μετάφραση Βασίλης Τσαλής). Τα αποσπάσματα που παραθέτουμε αφορούν την πατρίδα του, την Αυστρία (χάριν παιδιάς, αυθαιρέτως αντικατέστησα τη λέξη «Αυστρία» με τη λέξη «χώρα» για να δούμε ομοιότητες και διαφορές με τα καθ’ ημάς).

Το έργο αυτού του μεγάλου συγγραφέα το ανακάλυψα περίπου σαράντα χρόνια πριν και μάταια προσπάθησα να βρω θέατρο για να το παίξει. (Εμπειρος μεταφραστής μού είπε πως ό,τι σημαντικό γράφεται στον κόσμο μεταφράζεται εδώ ύστερα από μια δεκαετία. Αν και προσωπικά πιστεύω πως τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει).

Για το έργο του λοιπόν δεν θα μιλήσω, αλλά για το ήθος του. Συνήθως σε μας, συγγραφείς, επιστήμονες, καλλιτέχνες που επιθυμούν καριέρα, δεν φροντίζουν να το πετύχουν αυτό με το έργο τους, αλλά με την ένταξή τους σε κάποιο κόμμα. Και την κατάλληλη στιγμή ανταμείβονται για τους κόπους του γλειψίματος. Οι αντίστοιχες περιπτώσεις του Μπέρνχαρντ στην Ελλάδα είναι λίγες.

Θα σταθώ μόνο στον Αρη Αλεξάνδρου, εξίσου σημαντικό με τον Αυστριακό ομόλογό του. Οταν ο Κλάους Πάιμαν, διευθυντής του ιστορικού Μπουργκτεάτερ, προσέγγισε τον Μπέρνχαρντ για να γράψει ένα έργο για την προσάρτηση της Αυστρίας στο Γ’ Ράιχ, όπου οι Αυστριακοί παραληρούσαν από τον ενθουσιασμό τους για την υποταγή τους άνευ όρων στους ναζί, ο συγγραφέας τού έκανε μια άλλη πρόταση γι’ αυτήν την επέτειο:

Να αναρτηθεί σε κάθε μαγαζί της Βιέννης, που ήταν εβραϊκής ιδιοκτησίας και το έκλεψαν οι αξιοπρεπείς Βιεννέζοι, μια ταμπέλα που να λέει: «Αποεβραιοποιημένο». Η πρόταση δεν έγινε δεκτή αλλά το έργο παίχτηκε.

Ολη η καλή κοινωνία ήταν παρούσα στην πρεμιέρα. Στο τέλος της παράστασης, το μισό κοινό ζητωκραύγαζε και το άλλο μισό φώναζε «προδότη θα πεθάνεις». Τρεις μήνες μετά την πρεμιέρα, βρέθηκε ο Μπέρνχαρντ νεκρός στο αγρόκτημά του.

Οι συνθήκες θανάτου του παραμένουν ακόμα και μέχρι σήμερα αδιευκρίνιστες. Αλλά πρόλαβε να εκδικηθεί. Στη διαθήκη του απαγόρευσε να παίζονται τα έργα του στην πατρίδα του, την ώρα που αυτά θριάμβευαν σε όλο τον κόσμο. Να σημειώσουμε πως η σημερινή Αυστρία είναι η πιο καθαρά ναζιστική χώρα της Ε.Ε.

"Αλβανός σημαιοφόρος... Μη σου τύχει!" (http://tvxs.gr/news, 30/9/2017)

...............................................................


 Αλβανός σημαιοφόρος... Μη σου τύχει!

«Αγανάκτηση» έχει προκαλέσει σε μερίδα γονέων στην Κοζάνη η κλήρωση ενός μαθητή, Αλβανικής καταγωγής, ως σημαιοφόρου για την παρέλαση σε Δημοτικό σχολείο. Μάλιστα κάποιοι φέρονται να σκέφτονται να απαγορεύσουν στα παιδιά τους να παρελάσουν. Θέλουν λέει να διαμαρτυρηθούν - οι ίδιοι, όχι τα παιδιά τους - για την εφαρμογή της νέας «επαίσχυντης» διαδικασίας.

Μη σου τύχει… Άσε που μπορεί να υπάρχουν και χειρότερα. Άλλωστε η διαφορετικότητα δεν περιορίζεται μόνο στην καταγωγή και του «Έλληνα ο τράχηλος» δεν τα σηκώνει αυτά. «Αποτυχημένη» λοιπόν η επιλογή σημαιοφόρου μέσω κλήρωσης. Ίσως ο νόμος να χρειάζεται κάποιες «τροποποιήσεις»: Οι σημαιοφόροι θα πρέπει να έχουν συγκεκριμένη καταγωγή, ύψος, χρώμα δέρματος και ματιών. Να έχει αρχαιοελληνικά χαρακτηριστικά... Μόνο αυτοί μπορούν να κρατούν τη σημαία. Οι υπόλοιποι είναι πλέμπα.

Προσοχή! Ο βαθμός μόνο δεν φτάνει. Γιατί μας την έχουν φέρει στο παρελθόν τα κ@#%#@. Ήταν κάποια που έβγαζαν μεγαλύτερους βαθμούς. Ανεπίτρεπτο! Κάποιος πρέπει να σταματήσει αυτή την «εθνική καταστροφή».

Άσε που η κυβέρνηση στέλνει και τα προσφυγόπουλα στα σχολεία για να φοιτήσουν σε ελληνικά σχολεία και να μάθουν λέει ελληνικά γράμματα! Μα γίνονται αυτά. Είναι φανερό… πρόκειται για ένα καλά οργανωμένο σχέδιο της κομμουνιστικής κυβέρνησης. Αυτής που ψηφίζει νομοσχέδια για αλλαγή ταυτότητας φύλλου και απειλεί τη δημόσια τάξη με στόχο να καταστρέψει την ελληνική νεολαία, να την αποκόψει από τις αρχές της πατρίδας, της ορθοδοξίας και της οικογένειας. Απειλούν το ρατσισμό, την πατριδοκαπηλεία, την ομοφοβία και το θρησκευτικό φανατισμό που συνέχει την πατρίδα!

Άντε… Καλή μας μαθητική παρέλαση! Με περηφάνεια ρε!