"Το κορίτσι του κοιμάται ήσυχο" του Γιώργου (DOC TV 26.05.2015)

........................................................

Το κορίτσι του κοιμάται ήσυχο

Το κορίτσι του κοιμάται ήσυχο στην πλ. Βικτωρίας. Το πιο πραγματικό κείμενο των ημερών το ‘χει γράψει ο Γιώργος. Δεν τον ξέρουμε αλλά κι εμείς Γιώργο θα τον φωνάζουμε 

DOC TV 26.05.2015 [Πηγή: www.doctv.gr]

Τα τελευταία τρία (3) χρόνια στην πολυκατοικία που ζω (Αθήνα, Πλ. Βικτωρίας) συνέβησαν τα παρακάτω:

1) Η όμορφη χαμογελαστή Ρουμάνα που ζούσε στο διπλανό διαμέρισμα απελάθηκε ύστερα από κινηματογραφική σύλληψη, γιατί δεν είχε νόμιμα χαρτιά. Πρόλαβε όμως να φωνάξει δύο (2) φορές την πυροσβεστική και να με απεγκλωβίσει από το ασανσέρ, σε κάποιες στιγμές που υπήρξε διακοπή ρεύματος...

2) Ο Γιώργος που έμενε στον κάτω όροφο βρέθηκε μετά από τρεις μέρες νεκρός στην μπανιέρα του, από υπερβολική δόση. Ο διαχειριστής της πολυκατοικίας θεώρησε ότι αυτό ήταν δώρο του Θεού, κυρίως γιατί ο Γιώργος και οι φίλοι του, για κάποιο λόγο, βράζανε και πίνανε τις πρέζες τους σε μια καβάντζα στο υπόγειο της πολυκατοικίας δίπλα στον καυστήρα. Ο Γιώργος στη διαθήκη του είχε χαρίσει το διαμέρισμα στην πολυκατοικία...

3) Το πνευματικό μουσουλμανικό κέντρο του υπογείου που εξελίχθηκε σε άτυπο τζαμί έκλεισε για υγειονομικούς λόγους...

4) Με το κλείσιμο του κέντρου αποδεσμεύτηκε η αστυνομική δύναμη που για δύο (2) χρόνια έκανε αισθητή την παρουσία της με ένα περιπολικό επί 24ώρου βάσεως έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας...

5) Από τη μέρα που χάρισα κάποια παλιά μου ρούχα σε μια οικογένεια Αφγανών που μένει στον τρίτο όροφο, μου έχουν προσφέρει φαγητό τρεις (3) φορές...

6) Στον όροφο που μένω ζούνε δύο γάτοι. Τρεις φορές συναντήθηκαν στα μπαλκόνια κατά τη νυχτερινή τους σουλατσάδα (σουλάτσο) και απλά «σκοτωθήκανε»...

7) Η Πορτορικανή τρανς του ισογείου έχει μετατρέψει την είσοδο σε κήπο με γλάστρες από λουλούδια...

8) Οι δύο οικογένειες Βουλγάρων που μένουν στον τέταρτο αποκαθιστούν κάθε ζημιά της πολυκατοικίας άμεσα και δωρεάν...

9) Δύο Τούρκοι του πέμπτου λατρεύουν το τσίπουρο που τους έδωσα, όταν με βοήθησαν σε μια δύσκολη μεταφορά...

10) Στο ασανσέρ ακούγεται κλασική μουσική...

11) Οι Πακιστανοί του πρώτου ορόφου σού λένε καλημέρα με χαμόγελο...

12) Δυο γριές Ελληνίδες στον τρίτο και στον δεύτερο δεν σταμάτησαν ποτέ να γκρινιάζουν...

13) Τον Ουκρανό του έκτου δεν τον έχει δει κανείς...

14) Το κορίτσι μου κοιμάται ήρεμο και νιώθει ασφάλεια...

15) Η Σομαλή του τρίτου και το κοριτσάκι της χρησιμοποιούν μόνο τις σκάλες...

16) Το ζευγάρι των Μολδαβών που καθαρίζει την πολυκατοικία μόλις τελειώσει τη δουλειά του, αγκαλιάζεται και φιλιέται...

17) Όλοι τους με φωνάζουν Γιώργο... Το κείμενο το έγραψε ο Γιώργος, αγνώστων λοιπών στοιχείων. Εάν διαβάσει αυτό το κείμενο, ας επικοινωνήσει μαζί μας.

[Πηγή: www.doctv.gr]

[Στην ευγενή καρδιά, στη μυημένη] ποίημα του DANTE ALIGHIERΙ (1265 - 1321) ("ΑΥΓΗ", 3/6/2015)

......................................................

 DANTE ALIGHIERΙ

(1265 - 1321)









 

[Στην ευγενή καρδιά, στη μυημένη]

Στην ευγενή καρδιά, στη μυημένη

ψυχή, που αυτό το ποίημα έχει διαβάσει

με στίχους θα δεχτεί να το δικάσει,

τον Έρωτα τιμώ που την ποιμαίνει.

Το τρίτο των ωρών είχε περάσει

που κάθε αστέρι λάμπει και πληθαίνει

κι ο Έρωτας εμπρός μου ιδού! Προβαίνει:

η μνήμη τρομερό τον έχει πλάσει.

Εύχαρις, την καρδιά μου είχε, λέει,

στο χέρι του· σ’ εσθήτα τυλιγμένη,

γυναίκα στην αγκάλη του κοιμόταν.

Την ξύπνησε· κι εκείνη πεινασμένη,

δάγκωσε την καρδιά μου – που φλεγόταν.

Και τότε τον αντίκρισα να κλαίει.

                                                   DANTE ALIGHIERI

Μετάφραση: Γ. Κοροπούλης

“La Vita Nuova”, από: Η πρώτη στιγμή: Φλωρεντία, τέλη 13^ου αιώνα, Astra /Αντιΰλη, 2001

Από το «ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ» της «ΑΥΓΗΣ» (3/6/2015)

Με ανθολόγο του Ιουνίου του 2015 τον Στέργιο Μήττα.

"Ένα τραγούδι από άσχημους καιρούς" ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956)

............................................................

Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 - 1956)

Ένα τραγούδι από άσχημους καιρούς


Δεν είμαστε φίλοι
κι όμως πλαγιάσαμε μαζί
κι όταν αγκαλιαζόμασταν
είμασταν πιο ξένοι κι απ' το φεγγάρι.
Κι αν σήμερα βρεθούμε στην αγορά
ίσως και να τσακωθούμε για τίποτα ψάρια.
Δε γινήκαμε φίλοι
κι ας πλαγιάσαμε μαζί.


                                                                         Μπέρτολτ Μπρεχτ

μετάφραση Κώστας Καλφόπουλος

Jorge Caballero - Mussorgsky Pictures (Complete) (youtube,15 Αυγ 2012)

......................................................

Jorge Caballero - Mussorgsky Pictures (Complete)

Δημοσιεύτηκε στις 15 Αυγ 2012

 

Live for PBS - Austin Texas
Jorge Caballero, Guitar
Mussorgsky: Pictures at an Exhibition

"Εντιμος να ’ναι, προπαντός" γράφει η Άννα Δαμιανίδη ("Εφημερίδα των Συντακτών" 02.06.2015)

.........................................................

Εντιμος να ’ναι, προπαντός

 

 

 

Ωραίες φωτογραφίες ανέβαιναν στο διαδίκτυο, όλη την εβδομάδα, 

βοηθώντας να οραματιζόμαστε το καλοκαίρι, να μας βρει με κάποια 

συμφωνία, να έχει γίνει επιτέλους ο έντιμος συμβιβασμός

 

 

γράφει η Άννα Δαμιανίδη  ("Εφημερίδα των Συντακτών" 02.06.2015)

Ελπίζω το τέλος αυτής της εβδομάδας, που άρχισε πολύ ήσυχα, με τους Αθηναίους να λείπουν σε παραλίες και κήπους απ’ όπου ανέβαζαν ωραίες φωτογραφίες βοηθώντας να οραματιζόμαστε το καλοκαίρι, να μας βρει με κάποια συμφωνία, να έχει γίνει επιτέλους ο έντιμος συμβιβασμός.

Ηδη η συνοδεία αυτού του συμπαθητικού επιθέτου στη φοβερή και τρομερή λέξη-φετίχ είναι τεράστια πρόοδος. Υπονοεί βεβαίως ότι ο συμβιβασμός αυτός καθεαυτόν δεν μπορεί παρά να είναι άτιμος, αλήτης, απατεώνας, πουλημένος, ξεφτιλισμένος, γουρούνι-δολοφόνος. Αλλά αυτό το ξέρουμε.

Στα πέντε χρόνια της κρίσης εμπεδώσαμε το ασυμβίβαστο -με την πραγματικότητα- σε όλα τα επίπεδα. Δεν υπήρχε τίποτε χειρότερο από τον συμβιβασμό, γι’ αυτό ήταν ασυμβίβαστοι οι πάντες, ακόμα και όσοι συμβιβάζονταν.

Φυσικά και πριν από την κρίση το φορούσαμε το κλισέ του ασυμβίβαστου, του άντρα του ασίκη που φοράει παντελόνια και δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, αλλά με την κρίση πια το παντελόνι έγινε μεταλλικός σωλήνας και ο συμβιβασμός δράκος που πετάει φωτιές. Αηγιώργηδες οι παντελονοφορούντες ηγέτες ορμούσαν να τον σκοτώσουν, αλλά εκείνος ξαναζωντάνευε με κάθε χτύπημα και απειλούσε τον επόμενο.

Οπότε φτάσαμε στην ανάγκη του πιο ασυμβίβαστου (μέχρι στιγμής, μην ξεχνάμε την απειλή της Ζωής περί Χρυσής Αυγής, αυτοί είναι όντως οι πιο ασυμβίβαστοι απ’ όλους) να πρέπει να ντύσει τον συμβιβασμό με κάτι σε ροζ και να τον παρουσιάσει εξημερωμένο. Τραγικό, αφού αυτός ο ίδιος τον εξέθρεψε έτσι αιμοβόρο, με κόκκινα μάτια, με πράσινες φολίδες και νύχια κοφτερά, αλλά δεν θα κλάψουμε κιόλας για τη μοίρα των ηρώων της μεταμφίεσης.

Ναι, είναι δύσκολο, ύστερα από τόση αγανάκτηση, τόσες απειλές, τόσες μεγάλες κουβέντες, τόσες υπερβολικές παρομοιώσεις, τόση σπατάλη επιθέτων και δακρύων, αλλά αυτά έχει η ζωή. Συμβιβάζεται ο άνθρωπος με το που γεννιέται. Αναπνέει επειδή έχει συμβιβαστεί, μεγαλώνει εάν και εφόσον συμβιβάζεται.

Ο συμβιβασμός είναι αναγκαία συνθήκη για να δουλέψει, να ζήσει σε διαμέρισμα, να οδηγήσει αυτοκίνητο, να θεραπευτεί αν αρρωστήσει. Αναγκαία συνθήκη για να γνωριστεί, να συγκινηθεί και ν’ αγαπήσει. Ποιο κομμάτι εφηβικής κουλτούρας που ξεμένει σαν κατακάθι σε αδέξιους ενήλικες τον έχει τόσο συκοφαντήσει;

Φταίει ο Καζαντζάκης, ο Κάλβος, τίποτε τραγούδια των Ρόλινγκ Στόουνς; Η χούντα, που κράτησε στη φορμόλη τη νεότητα της νυν ώριμης γενιάς; Τι στην ευχή δημιούργησε στον πολιτικό λόγο την απέχθεια της έννοιας του συμβιβασμού; Ο ίδιος ο νόμος, ο κάθε νόμος, είναι συμβιβασμός, η αρχή που δίνει εξουσία είναι συμβιβασμός.

Αυτά τα πέντε ασυμβίβαστα χρόνια, πόσο φτώχυνε ο πολιτικός λόγος, πόσο οχυρώθηκε σε όλο και φτηνότερα κλισέ, πόσο ντενεκεδένιο ήχο παράγει, μόνο και μόνο επειδή επιμένει στο δήθεν ασυμβίβαστο, δήθεν ελληνικό στιλάκι, πόση πλήξη κι έκπτωση και παθητικότητα γέννησε, πόσο μονοδιάστατα καθόρισε τη σκέψη και τον διάλογο, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να υπολογίσουμε.

Ας τον πουν λοιπόν έντιμο, κι ας τον κάνουν επιτέλους, οι γενναίοι. Εμείς οι δειλοί, που τον λέγαμε σκέτο συμβιβασμό, θα τον ζωγραφίσουμε στη γωνιά μας με χρυσομπογιά, θα τον κεντήσουμε με χρυσοκλωστή. Γιατί ξέραμε πάντα την αξία του.

"Η ποίηση και η ομορφιά είναι το δικό μου όριο..." Ο Χάρης Φραγκούλης στην Έφη Μαρίνου - απόσπασμα ("Εφημερίδα των Συντακτών", 2/6/2015)

..........................................................

"Η ποίηση και η ομορφιά είναι το δικό μου όριο..."

Ο Χάρης Φραγκούλης στην Έφη Μαρίνου - απόσπασμα ("Εφημερίδα των Συντακτών", 2/6/2015)

…Σιχαίνομαι τη λέξη «οικογένεια» στο θέατρο. Είναι φορτισμένη με παγίδες. Αν έπρεπε να απαντήσω μ’ ένα «ναι» ή «όχι», θα έλεγα ότι έχει κάνει πολύ κακό η οικογένεια στην Ελλάδα, η πατροκρατία.

Και ναι, οι ομάδες, οι παρέες, είναι μάλλον βλαβερές, με την έννοια ότι φέρουν ένα είδος φασισμού, σε τραβάνε προς τα κάτω. Είναι σημαντικό να φεύγεις απ’ αυτό που λέμε «ομάδα», να γίνεσαι ξανά τίποτα και μετά ξανά μαζί και μετά ξανά μόνος, κανένας, στο μηδέν. Να αναδημιουργείς, δηλαδή, την ομάδα επειδή το απαιτεί μια πνευματικότητα και όχι η επιταγή τού «μαζί».

• Το «μαζί» δεν αποτελεί προϋπόθεση στο θέατρο;

Οι ομάδες, προϊόντος του χρόνου, φθίνουν καλλιτεχνικά. Γίνονται τρόπος, μανιέρα, δημιουργούνται εξαρτήσεις, χάνεται η ειλικρίνεια. Σαφώς το «μαζί» ισχύει, αλλά πρέπει να επινοείς τρόπους για να το προστατεύσεις…

• Σας ενδιαφέρει η πολιτική;

Παρακολουθώ τι γίνεται, αλλά ομολογώ δεν έχω την αγωνία άλλων στο ενδεχόμενο μιας πτώχευσης. Και δεν είναι εξαιτίας της αφοσίωσης στο θέατρο. Ως φοιτητής στη Βιολογία, η ψυχή μου συγγένευε με τον χώρο των αναρχικών. Εννοώ κυρίως μέσα από διαβάσματα, συζητήσεις. Αλλά δεν είμαι αναρχικός, και αν πρέπει να εξηγήσω το γιατί, είναι μεγάλη κουβέντα…

• Φαντάζομαι είστε κατά των βανδαλισμών και της βίας του αναρχικού κινήματος.

Είμαι εναντίον αυτής της βίας, αλλά αυτό που με διαχωρίζει είναι ένα πολύ βαθύ ζήτημα αισθητικής. Ο τρόπος που εκφράζεται θεωρητικά και πρακτικά το αναρχικό κίνημα δεν συνάδει με την ανάγκη της ψυχής μου. Για παράδειγμα, οι αναρχικοί πήραν το «Βοξ»», αλλά και δεν το έκαναν ωραίο. Εγώ ήθελα να βάλουν τρεις αρχιτέκτονες και να το κάνουν κούκλα. Ετσι, δεν πηγαίνω εκεί, αλλά στο «Φλοράλ», που είναι πιο ωραίο...

• Δηλαδή οι αναρχικοί να διορθώνουν τους θεσμούς, το κράτος;...

«Εννοώ η δράση τους να έχει ποίηση, λογοτεχνία, ομορφιά. Ο αναρχικός Ζουλάφσκι διαλύει τα πάντα, το πρόσωπο, το σώμα των ηθοποιών, τους ήρωες, το ίδιο το σινεμά. Αλλά πατά πάνω σε μεγάλους συγγραφείς, είναι παρούσα η ποίηση. Εγώ μ’ αυτό είμαι, κι όχι με το άλλο».