Ζώντας από μέσα τη δίκη Κασιδιάρη (10 Μαρ 2013 | tvxsteam tvxs.gr)

.........................................................

Ζώντας από μέσα τη δίκη Κασιδιάρη

10:03, 10 Μαρ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/122185

 

 

Ενώ έμοιζε σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας η πιθανότητα να γίνει η ΧΑ κυβέρνηση, φτάσαμε στο σημείο η δικαιοσύνη να προχωρά στο φιάσκο της δίκης Κασιδιάρη. Ένας άνθρωπος είχε την ατυχία να ζήσει αυτή την 7χρονη ζοφερή ιστορία απ' την αρχή της.

 

Είσαι μεταπτυχιακός φοιτητής.

Βρίσκεσαι στο πανεπιστήμιο.Ένα αυτοκίνητο σταματάει σε ένα σημείο που βρίσκεσαι μόνος.

Πέντε φουσκωτοί ξυρισμένοι με ρόπαλα σε τσακίζουν στο ξύλο και σε μαχαιρώνουν στο πόδι.
Σου κλέβουν την ταυτότητα για να ξέρουν τη διεύθυνσή σου.
Μόνο κριτήριο για την πράξη τους, η εμφάνισή σου.
Αποφασίζεις να νικήσεις τον τρόμο και να αντιδράσεις.
Μαθαίνεις ότι κάποιος έχει συγκρατήσει τον αριθμό του αυτοκινήτου.
Καταθέτεις μήνυση.

Η αστυνομία ανακαλύπτει ότι το αυτοκίνητο ανήκει σε έναν “Κασιδιάρη”, υποψήφιο βουλευτή της Χρυσής Αυγής του 0,5%.
Τραβιέσαι 7 χρόνια στα δικαστήρια από αναβολή σε αναβολή.

Στη διάρκεια αυτών των χρόνων, βλέπεις τον τραμπούκο που σε μαχαίρωσε να γίνεται βουλευτής.
Τον βλέπεις να ανάγεται σε λαϊκός ήρωας σε μια μερίδα κόσμου.
Τη μέρα της δίκης πρέπει να καταθέσεις την τραυματική σου εμπειρία μπροστά σε ένα κοινό, γεμάτο με χρυσαυγίτες.
Ζητάς να γίνει η δίκη σε άλλη αίθουσα. Το αίτημα απορρίπτεται.

Καθώς περιγράφεις τη σκηνή της επίθεσης, το εχθρικό κοινό σε χλευάζει και σε κοροϊδεύει.
Ο ενορχηστρωτής της επίθεσης, ο άνθρωπος που σε προηγούμενες αναβολές της δίκης στους διαδρόμους σου κόλλαγε μαγκιές, τώρα σαν μητέρα Τερέζα δηλώνει “συμπαθών” και “καταδικάζει τη βία, όπως και όλη η Χρυσή Αυγή”.

Ειρωνεία. Βγαίνει πανηγυρικά αθώος.Σου τρίβει την απόφαση στη μούρη, είναι παντοδύναμοι, είναι κυρίαρχοι.

Έμαθες το μάθημά σου. “Μην ανακατεύεσαι – μη μιλάς – είσαι χαμένος από χέρι”

Είσαι 60 χρονών
Υπηρετείς μια ζωή το πανεπιστήμιο.
Ο άντρας σου μπαινοβγαίνει για χημειοθεραπείες.
Βλέπεις 5 φουσκωτούς να χτυπάνε έναν φοιτητή μέσα στο πανεπιστήμιο.
Συγκρατείς την πινακίδα του αυτοκινήτου.

Ψάχνεις να βρεις τι έγινε. Φοιτητές που βρίσκονται εκεί γύρω δηλώνουν “δεν είδα, δεν ξέρω, μη με ανακατεύετε”
Αναφέρεις το περιστατικό στη σύγκλητο, και καταθέτεις στην αστυνομία την πινακίδα μαζί με το θύμα της επίθεσης.
Μετά από μέρες ο αστυνομικός σε ενημερώνει ότι το αυτοκίνητο ανήκει σε έναν “Κασιδιάρη” που είναι μέλος της νεοναζιστικής συμμορίας. Σου προτείνει να μην ανακατευτείς. (Θα αποδειχτεί ότι έχει δίκιο)

Ξέρεις ότι θα περάσεις μια ψυχοφθόρα διαδικασία, ξέρεις ότι μπλέκεσαι σε μια υπόθεση που μπορεί να βάλει σε κίνδυνο τη ζωή σου, αλλά αποφασίζεις να κάνεις το σωστό, ανεξαρτήτως κόστους.

Μαθαίνεις από την τηλεόραση ότι είσαι “μεγαλοστέλεχος του Σύριζα” ενώ δεν ήσουν ποτέ μέλος οποιουδήποτε κόμματος.
Ο Κασιδιάρης σε αποκαλεί “ρουφιάνα” στα κανάλια υποστηρίζοντας ότι είσαι σε εντεταλμένη υπηρεσία.
Δηλώνει ότι είσαι κι εσύ κατηγορούμενη, χωρίς να αναφέρει ότι είσαι κατηγορούμενη γιατί σου έχει κάνει ο ίδιος μήνυση για ψευδομαρτυρία.
Σέρνεσαι 7 χρόνια στα δικαστήρια με αναβολές.

Καταθέτεις αυτά που είδες. Ο φιλοναζί δικηγόρος σε προσβάλλει και αφήνει να εννοηθεί ότι στα 60 σου χρόνια αποφάσισες να εμπλέξεις σε μια άσχετη υπόθεση έναν παντελώς άγνωστο τότε άνθρωπο, για πολιτικούς λόγους.

Ο εισαγγελέας κι ο δικαστής αφήνουν τον δικηγόρο να σε προσβάλλει και να σου μιλάει σαν να είσαι εγκληματίας. Αντιμετωπίζουν τελείως αδιάφορα τη μαρτυρία σου.
Μια δημοσιογράφος με καρφάκια, δηλώνει ότι πολύ εύκολα θα μπορούσες να βρεις τον αριθμό του αυτοκινήτου από το Ιndymedia. Δεν ήξερες καν την ύπαρξη του Indymedia.
Κρίνεσαι αναξιόπιστη μάρτυρας, αντίθετα με τους φίλους του κατηγορούμενου που δηλώνουν ότι τον είδαν το πρωί με το αυτοκίνητο, που κρίνονται πιο αξιόπιστοι παρόλο που δεν προσκομίστηκε καμία απόδειξη ότι όντως το αυτοκίνητο ήταν αλλού.

Η δίκη τελείωσε. Αθώος.

Τώρα είσαι εσύ κατηγορούμενη για ψευδομαρτυρία. Στα 67 σου χρόνια. Ο γολγοθάς συνεχίζεται και πλέον η δικαστική απόφαση βαραίνει εναντίον σου.
Το πρώτο θέμα δημοσιεύει το όνομά σου και η φωτογραφία σου κυκλοφορεί σε νεοναζιστικά site με αηδιαστικά σχόλια από κάτω.
Αυτό κέρδισες από την καλή σου πράξη λοιπόν.

Τώρα έμαθες το μάθημά σου. “Μην ανακατεύεσαι – μη μιλάς – είσαι χαμένος από χέρι”

Είσαι τραμπούκος σε νεοναζί οργάνωση

Γράφεις ύμνους για τον Χίτλερ στο επίσημο περιοδικό της.
Καταφέρνεις να γίνεις το δεξί χέρι του μεγάλου φύρερ.
Βγαίνεις παγανιά με το αυτοκίνητο σου και τραμπουκίζεις κόσμο.
Κάποιος από αυτούς τόλμησε να σου κάνει μήνυση.
Τώρα πια είσαι βουλευτής.

Πλακώνοντας στο ξύλο μια 50χρονη γυναίκα και αποφεύγοντας το αυτόφωρο για 2 μέρες καταφέρνεις να γίνεις λαϊκός ήρωας και πολιτικός αστέρας.
Όταν μετά από 7 χρόνια δεν μπορείς πλέον να πάρεις άλλη αναβολή, πας στο δικαστήριο.

Έχεις φροντίσει 100 φουσκωτοί να πιάσουν όλες τις θέσεις της αίθουσας 2 ώρες πριν ξεκινήσει η δίκη.

Ενώ το αυτοκίνητό σου ήταν leasing και υποτίθεται ότι το'χες σε πάρκινγκ και ενώ η εταιρεία σου ζητούσε τις αποδείξεις από τα έξοδά σου, δεν έχεις καμία απόδειξη να παρουσιάσεις στο δικαστήριο.

Ο δικαστής κι ο εισαγγελέας σου μιλούν με το “σεις” και με το “σας”. Ουδέποτε ακούγεται η λέξη “κατηγορούμενος”.
Ο εισαγγελέας προτείνει αθώωση. Είναι φανερό ότι πρόκειται για σκευωρία της αριστεράς.

Ο Πρόεδρος συμφωνεί. Αν ήθελε ας διαφωνούσε εκεί μέσα.
Τους τρίβεις στη μούρη την απόφαση. Είσαι παντοδύναμος. Είσαι κυρίαρχος.

Τώρα έμαθαν το μάθημά τους. “Μην ανακατεύεσαι – μη μιλάς – είσαι χαμένος από χέρι”.

Πηγή: luben.tv

Ιωάννου + Λίγα "αστειάκια της κρίσης"

.........................................................

σεμινάρια εμπειρίας

Μαρ11

ποιό δημόσιο;

Μαρ10

..επίορκοι

Μαρ9

οι Συλλέκτες

Μαρ8

συστάσεις,..το προπατορικόν αγαθόν

Μαρ7

 

 

Φήμες λένε ότι το ΙΚΑ θα μετονομαστεί σε ΙΚΕΑ με σλογκαν το "Θεραπεύσου μόνος σου"...

Ήρθε και ο λογαριασμός της ΔΕΗ. Φαίνεται ότι ο ανεμιστήρας που είχα ανοιχτό
όλο το καλοκαίρι, ήταν από Boeing 747. Δεν εξηγείται αλλιώς...
 

Δε μας φτάνουν τα προβλήματα των άλλων, έχουμε και τα δικά μας.

-Τις προάλλες ένα αυτοκίνητο στούκαρε στη βιτρίνα ενός καταστήματος και
φώναξε ο καταστηματάρχης:
-Επιτέλους, μπήκε ένας άνθρωπος στο μαγαζί.

-Τα πράγματα γίνονται ολοένα και χειρότερα.....χθες πέρασα από το Σύνταγμα
και είδα τα περιστέρια να ταΐζουν τους ανθρώπους.
- Δεν είναι θέμα χρέους, αλλά ανταλλαγής οργάνων: Τους χρωστάμε τα άντερά
μας - θα πάρουν τ' @ρχίδι@ μας!

-Σκέφτονται να κατέβουν στο Σύνταγμα για διαμαρτυρία οι ληστές και οι
λωποδύτες.  Κατηγορούν τη κυβέρνηση για μονοπωλιακές τακτικές στο επάγγελμα.

Αν η κοπέλα σου παραπονιέται ότι δεν την πάς ποτέ κάπου ακριβά,
πήγαινέ την σε ένα βενζινάδικο.

..δικαιοσύνη κατ’ επιλογήν

Μαρ6

ελαφρύδικα

Μαρ5

θεσμοφύλακες, γρηγορείτε

Μαρ2

Κατηχητικό

Μαρ1

το τίμημα της σιγουριάς

Φεβ27

λοιμωδών..

Φεβ26

αναπτυξιακά προγράμματα

Φεβ25

Βία και πάλι εναντίον Αγανακτισμένων ή... "τ'ονομά μου είναι Αλέξανδρος Σταυρόπουλος...!"

.........................................................

enet.gr, 10:21 Κυριακή 10 Μαρτίου 2013

Βία και πάλι εναντίον Αγανακτισμένων

Συγκεντρώσεις σε Σύνταγμα και Λευκό Πύργο με σύνθημα «Φτάνει πια!»

Τελευταία ενημέρωση: 21:21 Κυριακή 10 Μαρτίου 2013

Στην πλατεία Συντάγματος και στον Λευκό Πύργο επέστρεψαν το απόγευμα της Κυριακής οι «Αγανακτισμένοι», με σύνθημα «Φτώχεια, ανεργία, αυτοκτονίες. Φτάνει πια!». Έντονη ήταν η παρουσία των αστυνομικών δυνάμεων στη συγκέντρωση της Αθήνας. Έκαναν χρήση δακρυγόνων και προσήγαγαν έναν διαδηλωτή. Στο βίντεο του enet.gr μπορείτε να δείτε την προσαγωγή του διαδηλωτή μπροστά από το περίπτερο, έξω από τον Εθνικό Κήπο. Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ τού κλείνουν το στόμα όταν εκείνος, πεσμένος στο πεζοδρόμιο, προσπαθεί να φωνάξει το όνομά του.

Βίντεο: Στέλιος Στεφάνου Οι διαδηλωτές άρχισαν να καταφθάνουν από τις 6 το απόγευμα στο Σύνταγμα με μπαλόνια, αυτοσχέδια πλακάτ, πανό και συνθήματα ενάντια στο μνημόνιο, το σχέδιο «Αθηνά» και τα μεταλλεία χρυσού στη Χαλκιδική. Από τη συγκέντρωση διακόπηκε η κυκλοφορία στη λεωφόρο Αμαλίας.

Ένταση σημειώθηκε περίπου στις 19.00, όταν οι αστυνομικές δυνάμεις έκαναν χρήση χημικών, προκειμένου να απωθήσουν τους διαδηλωτές προς την πλατεία. Οι συγκεντρωμένοι παρέμειναν στη λεωφόρο Αμαλίας αλλάζοντας τη θεματική των συνθημάτων τους, από την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης σε συνθήματα ενάντια στην αστυνομία και την καταστολή. Στις 20.15 ξεκίνησε δεύτερη επιχείρηση της αστυνομίας με ευρεία ρίψη χημικών, απωθώντας τους συγκεντρωμένους. 

Βίντεο Σπύρος Τσακίρης Μετά τις 21.00, οι περισσότεροι διαδηλωτές αποχώρησαν και η λεωφόρος Αμαλίας δόθηκε και πάλι στην κυκλοφορία.

Οι Έλληνες πήραν αυτή τη φορά τη σκυτάλη από τους Πορτογάλους, οι οποίοι το περασμένο Σάββατο πραγματοποίησαν ογκώδεις διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα κατά των πολιτικών λιτότητας. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ανθρώπων που συμμετείχαν ενεργά στο «πρώτο Σύνταγμα», στις γενικές συνελεύσεις και τις ομάδες εργασίας, πρόκειται για προσπάθεια που μόλις ξαναρχίζει, μετά από τη σιωπή δύο χρόνων και παρά την επιδείνωση της ζωής των ανθρώπων,  με στόχο σύντομα να γιγαντωθεί και πάλι ως κίνημα, και από «αγανακτισμένοι» να γίνουν και πάλι «αποφασισμένοι». Όπως συνέβη την άνοιξη του 2011, εν καιρώ πρώτου Μνημονίου, όταν ξεκίνησε από λίγους διαδηλωτές έξω από την ισπανική πρεσβεία, για να φτάσει ένα εκατομμύριο κόσμος στις μεγάλες συγκεντρώσεις του Συντάγματος και την βίαιη καταστολή τους, τέλος Ιουνίου του 2011 -ενώ παράλληλα ψηφιζόταν το Μεσοπρόθεσμο- που έφεραν τη χώρα στα διεθνή πρωτοσέλιδα. 

Το κάλεσμα στην κινητοποίηση της Αθήνας έγινε μέσω του Facebook, όπως και της Θεσσαλονίκης. Το ραντεβού διαμαρτυρίας δόθηκε στις 18.00, με κάλεσμα για μαζική συμμετοχή, καθώς «Η Άνοιξη των λαών έχει αρχίσει». Περίπου 40.000 άτομα προσκλήθηκαν, ενώ από τα μηνύματα που έγραψαν μέλη του group έγινε σαφές ότι η διαμαρτυρία δεν περιορίζεται μόνο στις οικονομικές επιπτώσεις της κρίσης και της λιτότητας, αλλά και σε θέματα όπως η ιστορία με τα χρυσωρυχεία στην Χαλκιδική, το "σχέδιο Αθηνά" για την παιδεία, η καταστολή κ.α. 

 

(πηγή: twitter.com/thesspirit) 

  Επίσης, το παρών έδωσαν και οι Αγανακτισμένοι Μοτοσυκλετιστές Ελλάδας, οι οποίοι οργάνωσαν την 56η Μοτοπορεία τους στον νομό Αττικής, με αναχώρηση από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, στις 18.30 για το Σύνταγμα. "Χωρίς κόμματα, χωρίς διαχωριστικές γραμμές απλά σαν πολίτες για να φωνάξουμε ότι Φτάνει Πια με Φτώχεια, την ανεργία, τις αυτοκτονίες, ως εδω! Καιρός να φεύγουν!", τονίζουν.  
 

 

πηγή: twitter.com/RegularGrrrl)

"Οι γιορτές φεύγουν, η βία μένει" Της Μαρίας Κατσουνάκη ("Καθημερινή", 9/3/2013)

........................................................
 

Οι γιορτές φεύγουν, η βία μένει

Της Μαρίας Κατσουνάκη

Aν η χθεσινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας προκάλεσε περισσότερο θόρυβο απ' ό,τι άλλες χρονιές οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν είναι πλέον καθόλου γιορτή. Δεν είχε κανένα χαρακτήρα ηρωικό ή εξυμνητικό, της προσφοράς, των δυνατοτήτων και των προσόντων της γυναίκας, πάντα σε σύγκριση με τον ανδρικό πληθυσμό. Κάτι το οποίο ανέκαθεν δεν έπειθε ούτε για τις προθέσεις ούτε για την αποτελεσματικότητά του, καθώς η διάκριση εμπεριέχει και την περιθωριοποίηση. Χθες όμως τα επίσημα μηνύματα (όπως του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ), οι ημερίδες ή τα σχετικά ρεπορτάζ έδωσαν προτεραιότητα στην αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών. Πώς να προσπεράσεις, εξάλλου, τα στοιχεία; Παγκοσμίως, 603 εκατομμύρια γυναίκες ζουν σε κράτη στα οποία η ενδοοικογενειακή βία δεν θεωρείται έγκλημα. Σε ποσοστό έως και 70% οι γυναίκες σε ολόκληρο τον κόσμο αναφέρουν ότι έχουν βιώσει σωματική βία κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Κατά πόσο η κρίση ενισχύει τα ποσοστά ή απλώς αφαιρεί τις «πολιτισμένες» επιστρώσεις αποκαλύπτοντας το καρκίνωμα; Η απάντηση μπορεί και να μην έχει τόση σημασία για τη βιωμένη πραγματικότητα. Ενα είναι βέβαιο: με την κρίση παρήχθη οπισθοδρόμηση. Αναδύθηκαν απωθημένα πάσης φύσεως. Ξέσπασε ανεμπόδιστη η παθογένεια που οδηγεί στη βία κατά των γυναικών, ορίζοντας συμπεριφορές που εξασθενούν την κοινωνία. Ο πόλεμος έπαψε να είναι αόρατος. Γιατί η κακοποιημένη γυναίκα σε οποιαδήποτε ηλικία (οι μισές από τις σεξουαλικές επιθέσεις έχουν ως θύματα κορίτσια κάτω των 16 ετών) είναι ένας ανεξίτηλα τραυματισμένος άνθρωπος. Το αίτημα των καιρών δεν είναι η ισότητα. Είναι ο περιορισμός του φαινομένου που απλώνεται σαν επιδημία στοχοποιώντας τη γυναίκα ως αδύναμο κρίκο λόγω φύσης (και πάλι). Τι κι αν στις δεκαετίες που μεσολάβησαν από την κορύφωση του φεμινιστικού κινήματος οι γυναίκες εδραίωσαν την παρουσία τους και τη θέση τους στην πολιτική και οικονομική ζωή; Η κρίση απέδειξε ότι κανένας θώρακας δεν είναι άτρωτος. Οτι τα ελλείμματα είναι σοβαρά γιατί είναι πολιτισμικά. Οτι η οικογένεια παραμένει λίκνο ανισότητας και θερμοκήπιο βίας, ειδικά σήμερα, στην έκτακτη συνθήκη της κρίσης, που οι ρόλοι κλονίζονται και αναπροσδιορίζονται. Οι γυναίκες συντηρούν συχνά οικογένειες (ως οι μόνες εργαζόμενες), οι άνδρες παροπλίζονται μέσα σε συνθήκες ανεργίας και ανέχειας. Οι πολιτικές δεσμεύσεις και δράσεις συνδιαμορφώνουν αντιλήψεις. Είναι απαραίτητες, τώρα ειδικά που ο κόσμος χάνει, για να ξαναβρεί, τον βηματισμό του.

"Ποιοι κρύβονται πίσω από τη λίστα Λαγκάρντ;" Της Ζέζας Ζήκου ("Kαθημερινη", 9/3/2013)

..........................................................

Ποιοι κρύβονται πίσω από τη λίστα Λαγκάρντ;

Της Ζέζας Ζήκου

Με το ερώτημα αυτό, η γαλλική εφημερίδα Le Monde σε εκτενές ρεπορτάζ για την Ελλάδα επισημαίνει ότι ο τρόπος με τον οποίο διεξάγεται η έρευνα για τη λίστα Λαγκάρντ δημιουργεί την εντύπωση ότι επιχειρείται να συσκοτισθεί η υπόθεση και να μην αποκαλυφθεί η εμπλοκή πρώην και νυν πολιτικών παραγόντων. Στο επίκεντρο της δημοσιότητας και των ερευνών βρίσκονται «όλως περιέργως» απλοί υπάλληλοι εταιρειών και υπουργείων, ενώ οι πραγματικά εμπλεκόμενοι μένουν στο σκοτάδι, αναφέρει η εφημερίδα. Κάτω από τον τίτλο «Καμπανάκι για την έκρηξη μίσους στην Ελλάδα», κάνει, επίσης, λόγο για ένα εκρηκτικό κοκτέιλ λαϊκισμού, ρατσισμού, αντισημιτισμού και ξενοφοβίας με αναφορές στην άνοδο της «ρατσιστικής νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής». Στο ρεπορτάζ επισημαίνεται η έκρηξη της ρατσιστικής βίας στην Ελλάδα με αναφορά στην πρόσφατη δολοφονία του νεαρού Πακιστανού από έναν 29χρονο Ελληνα πυροσβέστη και τον 24χρονο φίλο του, στο σπίτι του οποίου βρέθηκαν φυλλάδια της Χρυσής Αυγής και αντίγραφα του Mein Kampf, του Αδόλφου Χίτλερ. «Η δημοκρατία στην Ελλάδα δοκιμάζεται, τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους», αναφέρει η εφημερίδα σε μία φράση όλο υπονοούμενα. Και έχει δίκαιο. Οι δικές μας πληροφορίες λένε ότι κάποιοι δικαστές έχουν ανοίξει το κουτί της Πανδώρας, που περιέχει μεγάλα σκάνδαλα και ότι σχεδόν κανείς διεφθαρμένος δεν πρόκειται να γλιτώσει. Η επιχείρηση «Καθαρά χέρια» α λα ελληνικά είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία για να ξαναβρεί η πολιτική στην Ελλάδα τη χαμένη τιμή της. Προφανώς, στην περίπτωση της Ελλάδας, δεν αρκεί η πολιτική βούληση για να γίνει μια επιχείρηση «Καθαρά χέρια» όπως παλιότερα στην Ιταλία (η οποία δεν κατέληξε και σε μεγάλη κάθαρση). Ελπίζω η Ελλάδα να ζήσει μια ελληνική επιχείρηση «Καθαρά χέρια», την οποία θα προχωρήσουν μέχρι το τέλος έντιμοι δικαστικοί σε αγαστή συνεργασία με πολιτικούς που δεν «μασάνε». Ο Τσοχατζόπουλος και ο Παπαγεωργόπουλος καταδικάστηκαν σε ποινές που κατέπληξαν για την αυστηρότητά τους! Για τους πολλούς το 2013 θα είναι «μαύρο», αφού οι απαιτήσεις του τελευταίου Μνημονίου θα αρχίσουν να γίνονται αφόρητες. Απεργίες, διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις. Ομως, όλες αυτές οι εκδηλώσεις εκφράζουν την ευρύτερη απόρριψη μιας πολιτικής ελίτ που καταργεί βασικά δημοκρατικά δικαιώματα, όπως η προστασία της εργασίας και η στήριξη της κοινωνίας. Η χώρα έχει παγιδευθεί σε έναν ζοφερό φαύλο κύκλο λιτότητας και ύφεσης. Σύμφωνοι, δεν είναι ένα ολοκληρωμένο ριπλέι της Μεγάλης Υφεσης του ’30 στις ΗΠΑ, αλλά αυτό δεν είναι παρηγοριά. Η ανεργία γίνεται καταστροφικά υψηλή. Και οι δημοκρατικές αξίες βρίσκονται υπό πολιορκία. Οπως κάθε κατεστημένη εξουσία διαχρονικά, έτσι και οι πολιτικοί ηγέτες αναγκάζονται να δίνουν μάχες, συμμαχώντας με πρόσκαιρους και αμφιλεγόμενους συμμάχους. Οι πολιτικοί δεν τολμούν να τονώσουν τη ζήτηση, την κατανάλωση ή την απασχόληση. Δεν τολμούν ούτε να προσφέρουν ρευστότητα στην πραγματική οικονομία. Για να σωθεί όμως η Ευρωζώνη, η Ευρώπη θα πρέπει να ζει σε μόνιμη ύφεση, με τις χώρες της Μεσογείου σε οικονομική σκλαβιά, για χάρη ενός υπερτιμημένου νομίσματος. Οχι, δεν πρόκειται για κινδυνολογίες. Τόσο στο πολιτικό όσο και στο οικονομικό μέτωπο είναι σημαντικό να μην πέσουμε στην παγίδα της σύγκρισης με το Κραχ. Η υψηλή ανεργία δεν είναι «καλή», μόνο και μόνο επειδή δεν έχει φτάσει στα επίπεδα του 1933: και οι δυσοίωνες πολιτικές τάσεις δεν πρέπει να απορρίπτονται, μόνο και μόνο επειδή δεν έχει εμφανιστεί ακόμη κάποιος Χίτλερ.

" Τσοντολούλουδο" της Λώρης Κέζα, (ΒΗΜΑ, 8.3.13)

..........................................
                                                                                                                                         

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

Τσοντολούλουδο

Της Λώρης Κέζα, ΒΗΜΑ, 8.3.13

Αντιφάσεις. Μιλάει για «τσοντοκάναλα» και στήνεται στα μικρόφωνα που τείνουν τα τσοντοκάναλα φορώντας το γυαλιστερό κουστουμάκι του. Στα τσοντοκάναλα, όπου θέλει να πρωταγωνιστεί ο φαιός βουλευτής, θα έπρεπε να εμφανίζεται τσίτσιδος. Η τσόντα δεν ταιριάζει με το γεροντίστικο σακάκι του. Ο ακροδεξιός βουλευτής αθωώθηκε από το δικαστήριο λόγω μη αξιόπιστης μαρτυρίας. Είχε κατηγορηθεί ότι δάνεισε το αυτοκίνητό του σε άτομα που επιτέθηκαν σε φοιτητή. Δεν αποδείχτηκε η κατηγορία, έφυγε ελεύθερος. Βγαίνοντας από την αίθουσα του δικαστηρίου δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη γλύκα του φακού. Τον τραβάει. Τη θέλει την τσόντα του. Μόλις λοιπόν είδε τα μικρόφωνα, λειτούργησε ως πορνοστάρ.  Ετρεξε να διεκπεραιώσει τον ρόλο του. Η δήλωση αυτούσια: «Μέχρι σήμερα τα τσοντοκάναλά σας έλεγαν ότι είμαι ληστής, μαχαιροβγάλτης και εγκληματίας. Εγώ από την πρώτη στιγμή έλεγα ότι είμαι αθώος. Σήμερα η δικαιοσύνη είπε ότι είμαι αθώος. Τρίβω στα μούτρα σας αυτή την απόφαση, στα αφεντικά σας, στους εργολάβους σας, στους καναλάρχες και στους θλιβερούς πολιτικούς μας αντιπάλους, που πολλοί θα ήθελαν σήμερα η Χρυσή Αυγή να είναι στο περιθώριο.  Ομως, είμαστε εδώ. Είμαστε πανίσχυροι και πολύ σύντομα θα είμαστε κυρίαρχοι». 

Η δήλωση έτσι γραμμένη δεν λέει τίποτα. Η ερμηνεία είναι αυτή που μετράει. Το θυμωμένο, επηρμένο υφάκι. Πολύ καλός ηθοποιός για τα τσοντοκάναλα. Πείθει το αμόρφωτο κοινό του ότι τα βάζει με τους εργολάβους και τους καναλάρχες. Τρέχει όμως στους εργολάβους και στους καναλάρχες, τρέχει κάθε φορά που τον προσκαλούν. Τρέχει για να εμφανιστεί σε εκπομπές, τρέχει όπου υπάρχει κάμερα. Εχει εθιστεί στα τσοντοκάναλα που τον κατέστησαν αναγνωρίσιμο στο κοινό της πολιτικής ηδονοβλεψίας. Πόσες φορές έχει πετάξει το μικρόφωνο, πόσες φορές έχει προσβάλλει τον οικοδεσπότη εκπομπής, πόσες φορές δημιούργησε ταραχή για να αυξήσει την θεαματικότητα; Αυτός είναι ο ρόλος του στην πορνογραφία. Να λέει «δεν θέλω» αλλά να θέλει σαν παλαβός.

Αναρτήθηκε από Gustave Flaubert

"Μπαμ ηκούσθη!" Του Φίλιππου Δ. Δρακονταειδή ("Εφημερίδα των Συντακτών", 6/3/2013)

........................................................

Μπαμ ηκούσθη!

Του Φίλιππου Δ. Δρακονταειδή

Μπαμ! ηκούσθη στον αέρα,

πλην τα βόλια πήγαν πέρα.

(δίστιχο παιδικού παιχνιδιού)

Ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί, πεζογράφος, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος, πολιτικός αναλυτής και άλλα πολλά, έχει πάντα μεγάλες ιδέες, οι οποίες πάντα βρίσκουν απήχηση και τυγχάνουν πάντα προβολής. Διανοούμενος, στρατευμένος στην υπεράσπιση της Ευρώπης, την οποία ταλαιπωρεί με το πλεονέκτημα της μητρικής του γλώσσας (της γαλλικής), που επιτρέπει να λες φανταχτερές αερολογίες, απρεπής ταυτοχρόνως απέναντι στη γλώσσα του, που χρησιμοποιεί ποταμηδόν και με «μαγκιά», κατάφερε να οργανώσει ημερίδα στις 25 Ιανουαρίου με θέμα «Ευρώπη ή Χάος;». Καλεσμένοι του Ευρωπαίοι «διανοούμενοι», μεταξύ των οποίων οι συγγραφείς Ουμπέρτο Εκο (Ιταλία), Γιόργκι Κονράντ (Ουγγαρία), Πέτερ Σνάιντερ (Γερμανία), ο Ισπανός δημοσιογράφος Χουάν Λουίς Θερμπιάν, η Τζούλια Κρίστεβα, φιλόσοφος, κριτικός λογοτεχνίας, ψυχαναλύτρια, φεμινίστρια, κοινωνιολόγος («γεννημένη στη Βουλγαρία, ζω στη Γαλλία, είμαι Αμερικανίδα υπήκοος», όπως προσφώνησε τον εαυτό της) και αρκετοί άλλοι. Στο τέλος της ημερίδας, οι συμμετέχοντες υπέγραψαν το προετοιμασμένο από τον Λεβί «μανιφέστο», του οποίου το μήνυμα είναι πως «αν δεν υπάρξει πολιτική ένωση, η Ευρώπη θα πεθάνει. Οχι ως εδαφική περιοχή, αλλά ως ιδέα, ως όνειρο και δημιουργία». Το κύρος των υπογραφών στο τέλος του «μανιφέστου» ήταν αρκετό για να δημοσιευτεί το πλήρες κείμενο σε μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες. Επιπλέον, το γαλλογερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο Arte αφιέρωσε 142 λεπτά σε ζωντανή αναμετάδοση των απόψεων των «διανοουμένων», οι οποίοι, επί σκηνής, διάβασαν κείμενά τους ή αυτοσχεδίασαν σκεπτόμενοι. Το βίντεο ανέβηκε στο Διαδίκτυο και ώς τις 22 Φεβρουαρίου είχε 66 views, καθώς και δύο σχόλια.

Κανείς δεν αρνείται την αξία του λογοτέχνη και ειδικού της Σημειωτικής Ουμπέρτο Εκο, κανείς δεν παραβλέπει τις ταλαιπωρίες του λογοτέχνη Γκιόργκι Κονράντ υπό το σοσιαλιστικό καθεστώς της χώρας του, κανείς δεν υποτιμά την ενοχή του λογοτέχνη Πέτερ Σνάιντερ για το παρελθόν της Γερμανίας, κανείς δεν αρνείται τον ρόλο του δημοσιογράφου Χουάν Λουίς Θερμπιάν, εκ των ιδρυτών της εφημερίδας «Ελ Παΐς», κανείς δεν προσπερνά τις ψυχαναλυτικές και κοινωνιολογικές μελέτες της Τζούλια Κρίστεβα. Κανείς όμως δεν μπορεί να μείνει αδιάφορος στην ένδεια της πολιτικής σκέψης αυτών των κορυφαίων, στο θλιβερό αναμάσημα των προτροπών τους υπέρ της δημοκρατίας και άλλων ηχηρών παρόμοιων, στην παπαγαλία τους υπέρ Γραφών ευρωπαϊκής προοπτικής, τις οποίες η πραγματικότητα έχει διαψεύσει. Κερασάκι σε αυτόν τον χυλό, ο σεληνιαζόμενος υπέρ της Αθήνας «λίκνου της δημοκρατίας» και της Ρώμης «πηγής του κράτους δικαίου» Λεβί, ο οποίος στραγγάλιζε το μικρόφωνο αντιλαμβανόμενος ότι δεν τον άντεχε πια. Το παιδικό δίστιχο «μπαμ ηκούσθη στον αέρα, πλην τα βόλια πήγαν πέρα» δεν έχει χάσει εδώ την αξία του.

Πάει καιρός που ο όρος «διανοούμενος», λέξη που φέρει το βάρος δυόμισι αιώνων βίου, έχει χάσει το πολιτικό και ηθικό βάρος της. Πάει καιρός που η σιωπή έχασε την αξία της, καταπλακωμένη από κραυγές ειδημόνων επί παντός επιστητού. Πάει καιρός που η σοφία των σοφών έχει χάσει τα όριά της, υποτιμώντας τον κοινό νου. Πάει καιρός που δεν χρειάζονται ημερίδες για να απαντηθεί το ερώτημα Ευρώπη ή χάος, επειδή το χάος υπάρχει κιόλας στην Ευρώπη και επειδή ζούμε με το χάος.

Οι ευρωπαϊκοί λαοί, υπολογίζοντας στην καλή πίστη και στις αγνές προθέσεις των οραματιστών μιας Ευρώπης ειρήνης και ευημερίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, υποκύπτοντας στην προβολή των πλεονεκτημάτων της δημοκρατίας σε σύγκριση με τα ατοπήματα του κομμουνισμού, εργαζόμενοι υπέρ της μαγγανείας της δίκαιης κατανομής του πλούτου, στοιχημάτισαν στο άλογο της συνεργασίας, αλληλεγγύης, αλληλοκατανόησης, κοινού νομίσματος, ευρωκοινοβουλίου, ευρωπαϊκής επιτροπής και άλλα τέτοια: έχασαν την ποιότητα του πολίτη, αγοράζοντας την ποσότητα του καταναλωτή. Εφαγαν το μπιφτέκι με (κατά δήλωση) μοσχαρίσιο κιμά, ανακαλύπτοντας έκπληκτοι πως έφαγαν μαζί τον κιμά του αλόγου στο οποίο δεν έπαψαν να στοιχηματίζουν.

Τα βόλια πηγαίνουν πέρα,

ας ακούγεται κάθε λίγο

«μπαμ» στον αέρα.

Ανδρέα Εμπειρίκου (1901-1975) από την "ΟΚΤΑΝΑ" ("Αυγη",27/1/2013)

.........................................................

 Ανδρέα Εμπειρίκου (1901-1975)

από την "ΟΚΤΑΝΑ"

 










"...Όσοι από σας βαρεθήκατε στον κόσμον αυτόν
τον άδικον και βλακώδη
να άγεσθε και να φέρεσθε από τους ψεύτες,
από τους σοφιστάς και λαοπλάνους, όσοι πια βαρεθήκατε
οι δεσμοφύλακές σας σαν τόπια ταλαίπωρα να σας εξαποστέλλουν
εις τον Καϊάφα και πριν απ' αυτόν στον Άννα,
προσμένοντας να έλθη η Ώρα η χρυσαυγής,
η πολυύμνητος και ευλογημένη,
όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί,
όσοι την σημερινήν ελεεινήν πραγματικότητα να αλλάξετε 
                                                                                         /ποθείτε, 
προσμένοντας να έλθη η Ώρα, όσοι ζεστοί,
ελάτε και ας ανακράξωμεν μαζί (νυν και αεί)
σαν προσευχή και σαν παιάνα,
ας ανακράξωμεν μαζί, μια ψυχή,
με μια φωνή - ΟΚΤΑΝΑ!"


                                                         ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

                                          από τη συλλογή "ΟΚΤΑΝΑ"



από το "ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ" της "ΑΥΓΗΣ" (27/1/2013)
με ανθολόγο του Ιανουαρίου του 2013 τον Κυριάκο Κατζουράκη

"Φεύγω" τραγούδι του Ορφέα Περίδη, εδώ με τον Διονύση Σαββόπουλο.

......................................................

Στίχοι:  

Ορφέας Περίδης

Μουσική:  

Ορφέας Περίδης

	1.	Νίκος Παπάζογλου
	2.	Ορφέας Περίδης
	3.	Διονύσης Σαββόπουλος
	4.	Μπάμπης Στόκας

Ρίχνω στη νύχτα μια σπρωξιά
παίρνει φωτιά και ξημερώνει
στη τελευταία ρουφηξιά
παίρνω όρκο να τελειώσει πια
ό,τι τελειώνει.

Μπαίνω στο τρένο την αυγή
για να με βρει σε άλλο μέρος
η μέρα ετούτη που θα μπει
να με γλιτώσει από κει
που ήμουνα ξένος.

Φεύγω, φεύγω, κάθε μέρα φεύγω
μέτρο μέτρο, όλο πιο μακριά
φεύγω, φεύγω, τόσα χρόνια φεύγω,
στη καρδιά μου όλο πιο κοντά.

Ρίχνω στα μάτια μου ένα φως
και κάνω ανάκριση μονάχος,
ο χωρισμένος μου εαυτός
είναι που χώρισε το κόσμο
από λάθος.

Άραγε τι να φταίει τι
που ονειρευόμαστε στον ξύπνιο,
και να ‘ναι η λησμονιά αυτή
που ανοίγει πόρτες το πρωί
στο πρώτο χτύπο.

"Δημόσιοι μύθοι" Του Παντελή Μπουκάλα ("Καθημερινή", 8/3/2013)

..........................................................

Δημόσιοι μύθοι

Του Παντελή Μπουκάλα

Ιστορίες για το «κακό Δημόσιο» έχουμε να πούμε όλοι. Είτε σαν παθόντες είτε σαν φίλοι θυμάτων. Αλλά και ιστορίες που φτάνουν ώς τ’ αυτιά μας ύστερα από δέκα σπασμένα τηλεφωνήματα, φουσκωμένες συνήθως, κι αυτές τις αναμεταδίδουμε σαν γεγονότα που υπήρξαμε τάχα αυτόπτες μάρτυρές τους, για να ενισχύσουμε την αληθοφάνειά τους, Μπορεί να φταίει το ότι η «αφήγηση του κακού» έχει πάντοτε περισσότερους πιστούς από την εξιστόρηση της καλοσύνης. Ισως πάλι να υπαγορεύει τη στάση μας η παμπάλαιη λογική του εξιλαστηρίου θύματος. Ισως να χρειαζόμαστε απλώς ένα άλλοθι. Ως ένα βαθμό φαίνεται ότι πράγματι το κακό Δημόσιο χρησιμοποιείται προς εξιλασμό των αμαρτιών όλων των απέξω. Γιατί ιστορίες γι’ αυτό λένε χαιρέκακα και δημοσιογράφοι όχι και τόσο αναμάρτητοι, και ταξιτζήδες μαθημένοι στην πονηρία, και υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, εργολάβοι, μπαρμπέρηδες, κλειδαράδες, ιδιαιτεράδες, δικηγόροι, παπάδες που ποτέ τους δεν έκοψαν απόδειξη, μολοταύτα πνέουν μένεα κατά των μεγαλοφοροφυγάδων, και ιδιώτες γιατροί που δηλώνουν πένητες στην εφορία και ας συντηρούν ιατρείο στις ακριβότερες περιοχές της πρωτεύουσας κ.ο.κ. Ετσι φτιάχνονται οι κοινοί τόποι. Και οι αστικοί μύθοι επίσης. Δεν είναι βέβαια αστικός μύθος η διαφθορά στο Δημόσιο. Μύθος όμως είναι σίγουρα ο ριζωμένος κοινός τόπος ότι, για να βρεις έντιμο δημόσιο υπάλληλο πρέπει να διαθέτεις το φανάρι του Διογένη και την υπομονή του. Επίσης μύθος ότι στον ιδιωτικό τομέα ανθούν αποκλειστικά η τιμιότητα, η ανιδιοτέλεια και η φιλοπατρία, η οποία ξαναμπήκε εσχάτως στο λεξιλόγιό μας, και μάλλον από λάθος πόρτα. Και μύθος, τι άλλο, το ότι το Δημόσιο περίπου αυτοδημιουργήθηκε. Ξυπνήσαμε απλώς μια μέρα και είδαμε μπροστά μας πολεοδομίες, νοσοκομεία, τελωνεία, κρατικές τηλεοράσεις, ΙΚΑ, εφορίες – και τα βρήκαμε μάλιστα ήδη υπερδιογκωμένα, γεμάτα υψηλοαργόμισθους και διεφθαρμένα. Αυτό τουλάχιστον δείχνουν να πιστεύουν τα επιτελεία των κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα. Και αυτό θέλουν να πιστέψουμε κι εμείς. Θαρρείς και μόνο διά της τηλεοράσεως προσλαμβάνουμε την πραγματικότητα. Δεδομένου ότι αυτοπροσλήψεις δεν γίνονται, αν είναι διογκωμένο το Δημόσιο, κάποιοι το διόγκωσαν· για τους δικούς τους λόγους, όχι για την καλύτερη εξυπηρέτηση του κόσμου. Και για δικούς τους λόγους αντιμετώπιζαν επί χρόνια ανέμελα, μ’ ένα «δεν βαριέσαι», τα περιστατικά διαφθοράς, όσο κι αν πλήθαιναν. Μπορεί να τα χρησιμοποιούσαν σαν άλλοθι για τη δική τους υψηλή διαφθορά. Μπορεί απλώς να εθελοτυφλούσαν ή να μην ήθελαν να σπάσουν τους δεσμούς χρήματος όταν διαπίστωναν ότι πρωταγωνιστούν δικοί τους άνθρωποι. Αυτονόητα πράγματα. Τι άλλο να πεις όμως όταν βλέπεις ότι τώρα, μόλις τώρα, αποφάσισαν να αναζητήσουν επίορκους, συστηματικούς κοπανατζήδες και προσληφθέντες με πλαστά χαρτιά; Αν χρειαζόταν η τρόικα και γι’ αυτό, παναπεί ότι σε τίποτα δεν φταίει ο στραβός μας ο γιαλός.