«ΕΔΩ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ», μονόλογοι γυναικών στο χώρο τέχνης "Ιδιόμελο" στο Μαρούσι.

...........................................................

«ΕΔΩ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ», μονόλογοι γυναικών

«ΕΔΩ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ»

Εδώ, στη μικρή σκηνή του Ιδιόμελου, τρεις διάσημες ηρωίδες του παγκόσμιου δραματολογίου συναντιούνται με μια Αλβανή καθαρίστρια, με τη γυναίκα ενός μετανάστη κάπου στη Μακεδονία και μ’  έναν περιπλανώμενο, κατά παραγγελία ερωτευμένο,  αφηγητή, και διεκδικούν με την εξομολόγησή τους λόγο αληθείας, αντιμέτωπες με τον έρωτα, την προδοσία και την Ιστορία. Αφορμή για τη συνάντηση αυτή το αφιέρωμα της Ατρύμων Art  στις 8 Μαρτίου για την ημέρα της γυναίκας.

Παραστάσεις:  8, 9, 10 Μαρτίου

Σάββατο και Κυριακή 16, 17

Παρασκευή και Σάββατο 22-23 και 29-30.

Έναρξη:  Παρασκευή και Σάββατο στις 21.00, Κυριακές στις 20.30

Κρατήσεις θέσεων: 210 68 17042

Είσοδος 10 ευρώ

Παίζουν:  Μανώλης Γιούργος, Λένα Παπαθεοδώρου, Γιάννης Παπαθύμνιος, Εριφίλη Σαββίδου, Μαίρη Σταγάκη, Τένια Τζiμέα. Μαζί τους ο μικρός Χρήστος Γκλέζος

Σκηνοθετική, σκηνογραφική και μουσική επιμέλεια:  Μανώλης Γιούργος

Κοστούμια:  Εβίτα Ασλανίδου, Βεστιάριο

Για τον Τσάβες : Μια κουβέντα και ένας απολογισμός

..........................................................

Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου για τον θάνατο Τσάβες

.........................................................

Τσάβες: Με όχημα το πετρέλαιο καταπολέμησε ανεργία και φτώχεια

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

Μία οικονομία καλύτερη από αυτήν που παρέλαβε αφήνει κατά γενική ομολογία ο αποθανών πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες. Μία εμβληματική φυσιογνωμία που εγκαινίασε τη στροφή αριστερά σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 2000, παρόλο που υπάρχουν τεράστιες διαφορές αντιλήψεων μεταξύ των κεντροαριστερών και των πιο ριζοσπαστικών κυβερνήσεων στην περιοχή, που τους ενώνει ωστόσο η εναντίωση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στον νεοφιλελευθερισμό που κυριάρχησε τις προηγούμενες δεκαετίες.

 Ο χθεσινός «Γκάρντιαν» παρουσιάζει μία σύνοψη οικονομικών και κοινωνικών μεγεθών με αφορμή το θάνατο του Τσάβες. Η ανεργία μειώθηκε από 14,5% που ήταν το 1999-την πρώτη χρονιά που εκλέχτηκε πρόεδρος- σε 7,6% το 2009. Το κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε επίσης από 4.105 δολάρια σε 10.801 δολάρια το 2011. Το ποσοστό φτώχειας μειώθηκε. Το 1999 το 23,4% του πληθυσμού ζούσε σε συνθήκες υπερβολικής φτώχειας, το οποίο μειώθηκε σε 8,5% το 2011 σύμφωνα με τα επίσημα κυβερνητικά στοιχεία.  Η παιδική θνησιμότητα έχει επίσης και αυτή μειωθεί από το 20 προς 1.000 γεννήσεις το 1999 στο 13 ανά 1.000 γεννήσεις το 2011.

 Ακόμη και οι διεθνείς οργανισμοί παραδέχονται σημαντική βελτίωση των οικονομικών μεγεθών επί Τσάβες. Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι η οικονομία της Βενεζουέλας κατέγραψε ανάπτυξη μεγαλύτερη του 5% το 2012. Για το 2013 προβλέπει ωστόσο περιορισμό της ανάπτυξης 1,8%.

 Εκεί που πάσχει όσον αφορά τους αριθμούς η Βενεζουέλα είναι ο πληθωρισμός, ο οποίος έχει αυξηθεί στο 31,6% από 23,6% το 1999. Η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος του μπολίβαρ, η ισοτιμία του οποίου βρίσκεται στα 4,3 ανά δολάρια από κάτω από το ένα δολάριο που ήταν η ισοτιμία την πρώτη χρονιά της προεδρίας Τσάβες, έχει βοηθήσει  ωστόσο στο να αυξηθούν ακόμη περισσότερο τα έσοδα από τις πωλήσεις πετρελαίου. Οι πωλήσεις πετρελαίου είναι και η βασική πηγή εσόδων για την οικονομία αλλά και τροφοδότης της πολιτικής αναδιανομής του πλούτου που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις του Ούγκο Τσάβες.

 Τα πετρέλαια

 Η Βενεζουέλα είναι μία από τις χώρες με τα υψηλότερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο. Χώρα μέλος του ΟΠΕΚ έχει ευνοηθεί τα τελευταία χρόνια από τις σταθερά υψηλές διεθνείς τιμές του πετρελαίου. Τα πρώτα χρόνια μάλιστα των κυβερνήσεων Τσάβες, στις αρχές του 2.000, η τότε μείωση των τιμώντου πετρελαίου, χρησιμοποιούνταν ως μοχλός πίεσης για την ανατροπή του καθεστώτος.

 Ο Τσάβες προχώρησε σε κρατικοποίηση της εταιρίας πετρελαίου PSDVA το 2003 και απέλυσε το 40% των εργαζομένων μετά τη γενική απεργία στην οποία είχαν προχωρήσει οι εργαζόμενοι στην εταιρία. Μία απεργία που ήταν πολιτικά υποκινούμενη για την ανατροπή του Τσάβες κατά τα πρότυπα των «απεργιών» που συγκλόνιζαν τη Χιλή του Αλιέντε το 1973 και οι οποίες σήμερα είναι πλήρως αποδεδειγμένο ότι χρηματοδοτούνταν από τη CΙΑ.

Τα έσοδα από πετρέλαιο στην Βενεζουέλα ανήλθαν το 2011 στα 60 δισ. δολάρια από 14,4 δισ. δολάρια το 1999. Το 50% περίπου των κυβερνητικών εσόδων προέρχεται από τις πωλήσεις πετρελαίου. Ο Τσάβες έχει μάλιστα δεχτεί επικρίσεις ότι διοχέτευε τα έσοδα από πετρέλαιο σε κοινωνικά προγράμματα που βοηθούσαν μεταξύ άλλων και την οικονομική ανάπτυξη, σε βάρος της συντήρησης των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων.

 Αξίζει επίσης να επισημανθεί ότι παρά την εχθρότητα μεταξύ ΗΠΑ και Βενεζουέλας, ιδιαίτερα την περίοδο που πρόεδρος ήταν ο Τζορτζ Μπους, η Βενεζουέλα παραμένει βασικός προμηθευτής πετρελαίου των ΗΠΑ. Κάποια περίοδο μάλιστα ο Τσάβες είχεπρομηθεύσει φτωχές περιοχές των ΗΠΑ με φθηνότερο πετρέλαιο.

 Το κινέζικο "μυστικό"

 Το άλλο «μυστικό» της επιτυχίας της Βενεζουέλας τουΤσάβες λέγεται Κίνα. Η κρατική τράπεζα της Κίνας για την Ανάπτυξη(ChinaDevelopmentBank) έχει δανείσει συνολικά στη Βενεζουέλα 42,5 δισ. δολάρια για μία περίοδο πέντε ετών. Ο υπουργός πετρελαίου της χώρας Ραφαέλ Ραμίρεζ δήλωσε τον Σεπτέμβριο του 2012 ότι 640.000 βαρέλια πετρελαίου την ημέρα εξάγονται στην Κίνα. Από αυτά 200.000 βαρέλια δίνονται ως εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους.

 Η παράθεση των στοιχείων αυτών κάθε άλλο παρά καθιστούν «τέλεια» την οικονομία επί εποχής Τσάβες. Η αποκλειστική σχεδόν εξάρτηση από το πετρέλαιο δεν έχει επιτρέψει την ανάπτυξη άλλων εξίσου ζωτικών τομέων για την οικονομική ανάπτυξη.

 Η πολιτική Τσάβες, όπως η πολιτική των άλλων ηγετών στη Λατ. Αμερική, από τον Κορέα του Ισημερινού μέχρι τον Έβο Μοράλες στην Βολιβία, από τον Λούλα στην Βραζιλία έως την Κίρχνερ στην Αργεντινή, αν και εκ διαμέτρου αντίθετες-μόνο ο Τσάβες μιλούσε για σοσιαλισμό του 21^ου αιώνα- δείχνει ότι μπορεί να υπάρξουν διαφορετικές πολιτικές που θα μπορούσαν να ωφελήσουν μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας.

 Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι για την απώλεια του Τσάβες θρηνούν εκατομμύρια φτωχοί στην Βενεζουέλα, σε αντίθεση με τους πλουσίους που θεωρούν ότι η απώλεια ενός χαρισματικού ηγέτη, ανοίγει ίσως το δρόμο για την πολιτική ρεβάνς των υποστηριζόμενων από την οικονομική ελίτ και τις ΗΠΑ, αντιπάλων του.

Το τρολ και πώς να τ' αποφύγετε... (http://el.wikipedia.org)

.......................................................

Τρολ (Διαδίκτυο)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

 

 

Χιουμοριστική απεικόνιση ενός τρολλ

 

Στη γλώσσα του Διαδικτύου, η λέξη τρολ ή τρολλ (troll) περιγράφει κάποιον χρήστη του Ίντερνετ με πονηρά προκλητικές, σκόπιμα ανόητες ή επιτηδευμένα εκτός θέματος θέσεις και απόψεις σε μία online ανοιχτή κοινότητα, όπως ένα φόρουμ συζήτησης, mailing list, chat room ή μπλογκ, με πρωταρχική πρόθεση να προκαλέσει και να ερεθίσει άλλους χρήστες^[1] ή με κάθε τρόπο να επιφέρει διαταραχή σε μια διαδικτυακή συζήτηση για οποιοδήποτε θέμα και να πετύχει μια αλυσίδα αντιδράσεων από άλλους χρήστες^[2]. Η συμπεριφορά αυτή πολλές φορές συνοδεύεται από αμφιλεγόμενη διαμάχη των υπολοίπων περί του σκοπού του.

Πίνακας περιεχομένων 1 Ετυμολογία 2 Τρολ και τρολάρισμα 3 Αντιμετώπιση του τρολ 4 Παραπομπές 5 Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ετυμολογία

Η σύγχρονη χρήση του όρου φαίνεται ότι εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο διαδίκτυο στα τέλη της δεκαετίας του 1980^[3], αλλά η πιο γνωστή καταγεγραμμένη αναφορά προέρχεται από συζήτηση του 1991^[4].

Σύμφωνα με αυτή την έννοια, Troll είναι αυτός που κάνει trolling, αγγλική λέξη που αναφέρεται σε σύρσιμο του δολώματος μέσα στο νερό κατά την τεχνική της αλιείας θύννου (τόννου) και ξιφία, παρόμοια με την συρτή.

Η λέξη παραπέμπει επίσης και στα τρολλ (trolls), δαιμόνια πλάσματα που παρουσιάζονται στη σκανδιναβική λαογραφία.

Τρολ και τρολάρισμα

• Τρολ είναι αυτός που έχει σκοπό να κάνει κακό σε μια διαδικτυακή κοινότητα, προκαλώντας αναταραχή.
• Το τρολάρισμα είναι αποτέλεσμα συμπεριφοράς, όχι απαραίτητα με κακό σκοπό από τους φανερά εμπλεκόμενους, μια κατάσταση στην οποία μπορεί να έρθει η αλληλεπίδραση των χρηστών. Το τρολάρισμα κάνει την εμφάνισή του υπό διάφορες συνθήκες, όπως:

1. Λόγω ενός πονηρού τρολ, στα καμώματα του οποίου ανταποκρίνονται, ανυποψίαστα, αδαείς χρήστες.
2. Λόγω κάποιου αδαή που παρασύρεται, ακούσια, σε συμπεριφορά αγανάκτησης.

Αντιμετώπιση του τρολ

Ένα ιδιαίτερα επίμονο και ενοχλητικό τρολ μπορεί να αποτρέψει άλλους χρήστες από το να συμμετάσχουν σ' έναν κοινό διάλογο, ενώ μπορεί να προκαλέσει ακόμα και τη διάλυση μιας διαδικτυακής κοινότητας. Αν ένα τρολ αγνοηθεί από την υπόλοιπη κοινότητα (πρόκειται συνήθως για το πιο αποτελεσματικό μέτρο), συνήθως αρχίζει να παράγει όλο και πιο ενοχλητικά και προσβλητικά μηνύματα με μόνο στόχο να προκαλέσει αντίδραση. Αν αυτή δεν έρθει, τότε το τρολ συνήθως εγκαταλείπει την κοινότητα.

Η συμμετοχή ή απάντηση σε συζήτηση που συμμετεχει το τρολ, σατιρικά περιγράφεται ως "τάισμα" του τρολ, γι' αυτό και υπάρχει η συνήθης παραίνεση «μην ταΐζετε τα τρολ» (Αγγλ. "Don't feed the trolls") ωστε να μην προκληθούν αντιδράσεις που θα ικανοποιήσουν το τρολ, ή περαιτέρω δυσάρεστες τροπές.

Εκτός από την αδιαφορία, σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν χρήσιμα τεχνικά μέσα για την καταπολέμηση ενός χρήστη - τρολ, όπως η άμεση αφαίρεση των μηνυμάτων του, η τεχνική με κατάλληλα φίλτρα προστασίας ώστε αυτά να καθίστανται αυτομάτως αόρατα, ή η φραγή του αν υπάρχει αυτή η δυνατότητα ώστε να μην έχει τη δυνατότητα να γράψει απολύτως τίποτα. Σε chat rooms οι διαχειριστές ("operators" ή "moderators") έχουν τη δυνατότητα να απομακρύνουν το τρολ από ένα "δωμάτιο" συζήτησης (kick) ή και να του απαγορεύσουν την επανείσοδο (ban). Δραστικότερη είναι η μέθοδος κατά την οποία το τρολ τίθεται αμέσως εκτός chat room με την απλή είσοδό του σε αυτό με συγκεκριμένο ψευδώνυμο ή από συγκεκριμένη IP (akick). Τέλος, αν η περίπτωση του τρολ είναι πολύ «βαριά», δεν του επιτρέπεται καν η σύνδεση με το διακομιστή (K-lined).

Όταν οι προπάτορες της Χρυσής Αυγής (Δεξιά και Χούντα) έστελναν μετανάστες τους Έλληνες στα ξένα...(από το βιβλίο του Γιώργου Ξ. Ματζουράνη "Όπου κι αν είμαι ξένος", εκδ. Καστανιώτη, γ'εκδ., 2000)

..........................................................

 

Όταν οι προπάτορες της Χρυσής Αυγής (Δεξιά και Χούντα) έστελναν μετανάστες τους Έλληνες στα ξένα...(από το βιβλίο του Γιώργου Ξ. Ματζουράνη "Όπου κι αν είμαι ξένος", εκδ. Καστανιώτη, γ'εκδ., 2000)

 

........................................................................

                         Εν Κ…     Τη 12^η     Μαΐου   1971

   Αγαπημένε μας άντρα και πατέρα,

      Υγείαν έχομε και υγείαν δι’ εσέ ποθούμε. Επιστολή σου δεν πήραμε και ανησυχούμε. Έχομε τώρα και δύο μήνες να πάρουμε. Ρωτούμε τον ταχυδρόμο και όλο μας λέει την άλλη βδομάδα. Μη μας αλησμονείς, εμείς πιο καλά έχομε το γράμμα σου από την επιταγή. Επιταγή ήρθε προχθές, είναι τώρα δέκα μέρες, και ξεπλήρωσα όλο το χρέος του κυρ Βασίλη, μα αυτός λέει πως έχουν μείνει και 170 δραχμές από τόκοι, και εγώ του λέω «Άμα έρθει το καλοκαίρι ο Θανάσης μου, τα κανονίζετε», και εκείνος λέει «Μέχρι το καλοκαίρι οι τόκοι θα πολύνουνε».

      Ο Αντωνάκης γίνεται τον άλλο μήνα, στις 28, πέντε χρονώ. Όλο παίζει στην αυλή, μα το πιο καλό του παιχνίδι είναι να στολίζει τα γραμματόσημα που στέλνεις στο φάκελο. Είναι παχύς, του ‘χω και του πουλιού το γάλα, μόνο το χάδι σου του λείπει.

      Εδώ τώρα ήρθανε μηχανικοί και μαστόροι από την Κοζάνη και μετρούνε, λένε, για να ανοίξουνε δρόμο, μα τώρα πια που όλοι είσαστε στη Γερμανία τι να τον κάνουμε το δρόμο, να ‘τανε για να φύγουμε κι εμείς, μα πιο καλά να γυρίσετε πίσω, εμείς πολλά δε θέλουμε, να δουλέψουμε κι οι δυο, να στείλουμε στο σχολείο τον Αντωνάκη μας, να μην τρέχει κι αυτός μεθαύριο στην ξενιτιά, γιατί η γη μας προκομμένη είναι, μα καζάντι δεν βλέπουμε, 2 δραχμές και 1,5 πάλι φέτος τα ροδάκινα και παρακαλεστά, όλοι λένε να τα χτυπήσουμε κάτω και να φύγουμε. Ο γιος της Λαζαρίνας που ήτανε στον Κάναδα, πήρε και το μικρό τους, και η Λαζαρίνα γριά γυναίκα έμεινε μονάχη της, ν’ αρρωστήσει δεν έχει άνθρωπο να της δώσει ένα τσάι, μα λέει «Με την ευκή μου τα κακόμοιρα, από μικρά παιδιά δουλεύανε και παντελόνι γερό δε βάλανε».

      Θανάση μου, να προσέχεις αυτού με τα κρύα και να μην δρώνεις στο εργοστάσιο. Σου έχω πλέξει ένα πουλόβερ και θα σου το στείλω με τον εξάδελφο Μιχάλη, που η γυναίκα του απόκτησε κορίτσι. Η Παναγιά να σ’ έχει καλά και να προσέχεις τον εαυτό σου, γιατί όλα γίνονται, μονάχα Θανάσης όχι.

                                                                  Σε φιλούμε πολλές φορές,

                                                                          η γυναίκα σου Ζωή

                                                                  και ο γιος σου Αντωνάκης

      Θείε μου Θανάση,

      Το γράμμα το έγραψα εγώ όπως μου έλεγε η θεία. Φέτος πηγαίνω στην πρώτη του γυμνασίου. Μην ξεχάσετε εκείνο που σας είπα.

                                                                           Σας χαιρετώ,

                                                                           ο ανιψιός σας

                                                Θανασάκης της αδελφής σας

..........................................................

"Το φιδάκι θέριεψε" του Παντελή Μπουκάλα ("Καθημερινή", 7/3/2013)

........................................................

Το φιδάκι θέριεψε

Του Παντελή Μπουκάλα

Τ’ ακούς μια φορά, τ’ ακούς δύο, τρεις... Γιατί δεν το πιστεύεις. Δεν θέλεις να το πιστέψεις. Στο τέλος αρρωσταίνεις. Ντρέπεσαι που έτυχε να μοιράζεσαι μαζί τους την ίδια γλώσσα, το ίδιο χώμα, τον ίδιο αέρα - τον «ελληνικό αέρα», που «τον μολύνουν» λέει «τα μιάσματα, οι πρωτόγονοι, οι υπάνθρωποι, οι μπαμπουίνοι». Μιάσματα και μπαμπουίνοι είναι οι ξένοι· οι μετανάστες φυσικά, όχι οι τουρίστες. Αφγανοί, Πακιστανοί, όλοι τους. Ετσι κηρύσσει, αραχτός σε μια καρέκλα καφενείου, ο υποψήφιος βουλευτής Α΄ Αθηνών της Χρυσής Αυγής Αλέκος Πλωμαρίτης, λάτρης και μιμητής του αρχηγού του. Δεν πρόκειται για προϊόν υποκλοπής ενός παραληρήματος σε κλειστό χώρο. Πρόκειται για ευθεία δήλωση. «Αστεία», λέει ο κ. Κασιδιάρης. Αλλά αστειεύεται κανείς με ό,τι τον «φτιάχνει». Ο υποψήφιος της Χ.Α., ένας ακόμα άνθρωπος της διπλανής πόρτας και όχι κάποιο τέρας, ήξερε ότι τον καταγράφει η κάμερα του βρετανικού Chanel 4 στο πλαίσιο ενός ντοκιμαντέρ για την κατάσταση στην Ελλάδα. Οσα είπε τα είπε ξέροντας ότι θα προβληθούν. Θέλοντας να προβληθούν. Και τα είπε χαλαρά και χαμογελαστά. Τάχα σαν να καλαμπούριζε με τους κολλητούς του. Κάπως έτσι, άλλωστε, ξεκίνησαν όλα. Με δήθεν αθώα και ανώδυνα καλαμπουράκια για μαύρους, Φιλιππινέζους και Εβραίους που γράφονταν από σπουδαίους των μίντια ακόμα και σε σοβαρές εφημερίδες και λέγονταν με λαϊφσταϊλίστικη ωμότητα σε κανάλια περιωπής. Κάπως έτσι το φιδάκι ο χιτλερής τρύπωσε στα σωθικά πολλών και σε αρκετά βρήκε θαλπωρή. Γιατί οι περισσότεροι έτσι έχουμε δασκαλευτεί παιδιόθεν, κι αυτό μάθαμε να πιστεύουμε σαν αυτονόητο. Οτι η ράτσα μας είναι θεϊκή, καθαρόαιμη, και οι υπόλοιποι λαοί είναι κατώτεροί μας, «κουτόφραγκοι» ή «κάφροι». Οτι τα σαπούνια οι Εβραίοι κυβερνούν τον κόσμο με ύπουλες μεθόδους και ανθελληνικούς στόχους και από πάνω είναι οι φονιάδες του Χριστούλη μας, τον οποίο πολύ πιστεύουμε βέβαια, ιδίως όσα έλεγε για τους ξένους. Κτλ. Σαν να λέει λοιπόν κάποιο ανέκδοτο, χασκογελώντας, ο χρυσαυγίτης ξεδιπλώνει το ναζιστικό όνειρό του: «Είμαστε έτοιμοι ν’ ανοίξουμε τους φούρνους και να τους κάνουμε (τους μετανάστες) σαπούνια. Οχι για το σώμα μας όμως, γιατί θα βγάζουμε καντήλες, αλλά για τα αμάξια και τα πεζοδρόμια. Θα φτιάχνουμε λαμπατέρ με το δέρμα τους και με τα δόντια τους θα κάνουμε μπεγλέρια να τα πουλάμε στους ξένους στο Μοναστηράκι». Και να τα πεις φρικαλέα και αποτρόπαια όλα αυτά, και να εξαντλήσεις το λεξιλόγιο της οργής και της καταδίκης, ποιο το αποτέλεσμα; Θα αποκηρύξει η Χ.Α. τον φιλοναζισμό της; Θα πάψουν οι αλήτες να δέρνουν ή να μαχαιρώνουν «για την Ελλάδα» ό,τι σκούρο κινείται; Ακόμα κι αν τεθεί εκτός νόμου η Χ.Α., οι «ιδέες» της έχουν γίνει το «πιστεύω» τού ενός στους δέκα. Ας το ξανασκεφτούν όσοι νομιμοποίησαν πολιτικά την ακροδεξιά, δίνοντάς της υπουργεία, και όσοι υλοποιούν τμήματα της χρυσαυγίτικης ατζέντας για μια χούφτα ψήφους.

Stanley Kubrick: Πρωτότυπος, προκλητικός, καινοτόμος (07 Μαρ 2013 | tvxsteam tvxs.gr)

...........................................................

Stanley Kubrick: Πρωτότυπος, προκλητικός, καινοτόμος

07:57, 07 Μαρ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/33008

 

Σαν σήμερα, στις 7 Μαρτίου 1999, ο χώρος του κινηματογράφου έχασε έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του, τον αμερικανό Stanley Kubrick. Γνωστός ως ο πλέον ολοκληρωμένος και καινοτόμος σκηνοθέτης, ο Kubrick δημιούργησε ταινίες εγκώμια, συχνά αμφιλεγόμενες, ωστόσο πάντα αντάξιες της τελειομανής φύσης του. Όπως έχει σημειωθεί, πρόκειται για «τις πιο πρωτότυπες, προκλητικές, και με όραμα ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου». 

Ο Stanley Kubrick γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1928 στο Μανχάταν, και γονείς του ήταν ο Jacques Leonard και η Gertrude Perveler. Ο πατέρας του, του έμαθε σκάκι όταν ο Kubrick ήταν 12 χρονών, χόμπι που θα τον ακολουθούσε σε όλη του την ζωή, ενώ έναν χρόνο αργότερα αγοράζοντας του μια φωτογραφική Graflex, ο νεαρός Kubrick γοητεύτηκε από την φωτογραφία.

Σαν έφηβος ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την τζαζ μουσική και επιχείρησε για μικρό χρονικό διάστημα να εργαστεί σαν μουσικός. Ενώ βρισκόταν ακόμη στο γυμνάσιο επιλέχθηκε ως επίσημος φωτογράφος του σχολείου για έναν χρόνο. Το 1946, εξαιτίας των χαμηλών του βαθμών δεν μπόρεσε να συνεχίσει την εκπαίδευση του σε κάποιο κολέγιο, παρακολούθησε κάποια μαθήματα στο City College της Νέας Υόρκης (CCNY). Τελικά και μετά την αποφοίτηση του εργάστηκε σαν φωτογράφος, συμπληρώνοντας το εισόδημα του παίζοντας σκάκι στο Washington Square Park και σε διάφορα κλαμπ σκακιού στο Μανχάταν.

Το 1946 έγινε μαθητευόμενος φωτογράφος στο περιοδικό Look, στο οποίο αργότερα εργάστηκε σαν μόνιμος φωτογράφος. Κατά την περίοδο αυτή, ο Kubrick ξεκίνησε να παρακολουθεί προβολές ταινιών στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης και τους κινηματογράφους της Νέας Υόρκης, οι οποίες επηρέασαν το μετέπειτα έργο του. Το 1951, μετά από ενθάρρυνση του φίλου του Alex Singer, ξεκίνησε να κάνει μικρά ντοκιμαντέρ για το The March of Time, και δημιούργησε το Day of the Fight. Χαρακτηριστικό της ταινίας ήταν τα ανεστραμμένα πλάνα, κάτι το οποίο θα αποτελούσε μανιέρα στην καριέρα του σκηνοθέτη. Δύο ακόμη ντοκιμαντέρ ακολούθησαν, το Flying Padre (1951), και το The Seafarers (1953).

Τα επόμενα 40 χρόνια θα αναδείκνυαν το ιδιοφυές ταλέντο του Stanley Kubrick, ως σκηνοθέτη, σεναριογράφου, παραγωγού και φωτογράφου των ταινιών του. Από τις πιο δημοφιλείς ταινίες της καριέρας του υπήρξαν οι εξής: Spartacus (1960), Lolita (1962), Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964), 2001: A Space Odyssey (1968), A Clockwork Orange (1971), Barry Lyndon (1975), The Shining (1980), Full Metal Jacket (1987), Eyes Wide Shut (1999).

Oι μόλις ταινίες του Stanley Kubrick προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν αίσθηση εξαιτίας των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους. Πολλές από αυτές περιλάμβαναν αφήγηση, μερικές φορές αυτολεξεί από το μυθιστόρημα στο οποίο βασίζονταν, ενώ χαρακτηριστική είναι η επαναφορά του «Τhe End» στους τίτλους τέλους από τον σκηνοθέτη, όταν η κινηματογραφική βιομηχανία είχε σταματήσει να το χρησιμοποιεί.

Ενδεικτική της τελειομανίας του ήταν και η προσοχή που έδινε ο σκηνοθέτης στην κυκλοφορία των ταινιών του σε άλλες χώρες, αφού είχε πλήρη έλεγχο της μετάφρασης τους και γύριζε εναλλακτικές εκδοχές τους. Με αφετηρία την ταινία του 2001: A Space Odyssey και σε όλες τις ταινίες του, εκτός από το Full Metal Jacket, χρησιμοποίησε ως επί το πλείστον ηχογραφημένη κλασική μουσική, ενώ σαν στοιχείο ειρωνείας τοποθετούσε εύθυμα ακούσματα ποπ μουσικής σε σκηνές ερήμωσης και καταστροφής.

Πέντε ταινίες του Stanley Kubrick ήταν υποψήφιες για Όσκαρ σε διάφορες κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένου και αυτού της Καλύτερης Ταινίας για το Dr. Strangelove, A Clockwork Orange, και Barry Lyndon, και Καλύτερης Σκηνοθεσίας για το 2001: A Space Odyssey, Dr Strangelove, A Clockwork Orange, και Barry Lyndon. Τα περισσότερα βραβεία για τα οποία προτάθηκαν οι ταινίες του ήταν στους τομείς της κινηματογράφησης, καλλιτεχνικού σχεδιασμού, συγγραφή σεναρίου και μουσικής. Όλες οι ταινίες του Kubrick μέχρι το τέλος της καριέρας του προτάθηκαν για τουλάχιστον μια Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ (μαζί με αρκετές υποψηφιότητες για τα βραβεία BAFTA).

Το 1999, ο 70χρόνος Stanley Kubrick πέθανε από καρδιακή προσβολή στον ύπνο του και κηδεύτηκε δίπλα στο αγαπημένο του δέντρο στο Childwickbury Manor, στο Hertfordshire της Αγγλίας, όπου και διέμενε τα τελευταία 40 χρόνια. To 1997, τρεις από τις ταινίες του Kubrick επιλέχθηκαν από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου για το κατάλογο των 100 καλύτερων ταινιών στην Αμερική: το 2001: A Space Odyssey βρέθηκε στο νούμερο 22, το Dr Strangelove στο 26 και το A Clockwork Orange στο 46. Φιλμογραφία: 1953-Fear and Desire, 1955 -Killer's Kiss , 1956 -The Killing, 1957 -Paths of Glory, 1960-Spartacus, 1962 –Lolita, 1964 -Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb, 1968 -2001: A Space Odyssey, 1971 -A Clockwork Orange, 1975-Barry Lyndon, 1980 -The Shining, 1987 -Full Metal Jacket, 1999 -Eyes Wide Shut.

"Έτσι καμιά φορά..." ποίημα άγνωστου Άραβα ποιητή ("ΑΥΓΗ", 6/3/2013)

..........................................................

Έτσι καμιά φορά, για να με κάνει να ξεχάσω τους πόνους που υποφέρω απ' τα δαγκώματά της, φιλά τα ρόδινα μισοφέγγαρα που τα δόντια της αποτύπωσαν στις σάρκες μου.

                                                                                             ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΑΡΑΒΑ ΠΟΙΗΤΗ


μετάφραση Ν.Ν

από το ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ της "ΑΥΓΗΣ" (6/3/2013)

με ανθολόγο του Μαρτίου 2013 την Αριστέα Παπαλεξάνδρου

"Αρρένων - Θηλέων" Της Τζίνας Πολίτη ("ΑΥΓΗ" ,06/03/2013)

..........................................................

Αρρένων - Θηλέων

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/03/2013 στην "ΑΥΓΗ"

Της Τζίνας Πολίτη

Το κόμμα, το οποίο θυμάται και διατυμπανίζει στις εκλογές ότι συμπορεύεται με το γυναικείο κίνημα και όχι μόνο, στην πράξη διακατέχεται από μια κουτοπόνηρη, μικροαστική, ανδροκρατική νοοτροπία, η οποία αντιμετωπίζει το «άλλο» της ως αντικείμενο!

Όταν ήμουν παιδίσκη, η διαφορά του φύλου αντικατοπτριζόταν και στο σχολείον: σε άλλο μάθαιναν τα γράμματα τα αγόρια, σε άλλο αι κορασίδες. Ομοίως, εις το νησί της γιαγιάς μου, το οποίο επισκεπτόμασταν το θέρος, με την δύσιν του ηλίου, εις τον λεγόμενο «νυχτερινό» περίπατο, αι μεν κορασίδες περιπατούσαν εις το δεξί μέρος του πλακόστρωτου, οι δε νεανίσκοι εις το αριστερό. Όταν αι μεν ανέρχονταν το δρόμο, οι δε τον κατέβαιναν και αντιθέτως. Τοιουτοτρόπως, ο μόνος τρόπος επικοινωνίας μεταξύ των δύο φύλων ήταν διά των βλεμμάτων. Ακόμη αυστηρότερα τηρείτο αυτός ο διαχωρισμός εις την Εκκλησία, αφού εκεί συμπεριελάμβανε και τους ενηλίκους.

Αυτές οι αναμνήσεις με κατέκλυσαν στην Ημερίδα «Φύλο-Πολιτική-Αριστερά» όπου, ως ήταν αναμενόμενο, το ισχυρό φύλο έλαμψε διά της απουσίας του! Και ακριβώς επειδή ήταν «αναμενόμενο», ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, αν και κατάκοπος, τίμησε με την παρουσία του την εκδήλωση, προκειμένου κάπως να καλυφθεί το κενό! Ήταν, λοιπόν, μια «ωραία ατμόσφαιρα» που θύμιζε παρθεναγωγείο, με παρόντες δυο-τρεις θαρραλέους, ειρωνικώς μειδιώντας συντρόφους.

Και εις μεν την κοινωνία, όπως είναι γνωστό, υπήρξε μεγάλη πρόοδος, έτσι ώστε τα μεν σχολεία να είναι πλέον μεικτά, στο δε νησί της γιαγιάς μου οι νέοι και οι νέες να περπατούν αγκαλιασμένοι στο «νυχτερινό». Μόνον η Εκκλησία ανθίσταται ακόμα και βεβαίως η δική μας Αριστερά.

Ωστόσο, επειδή στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε οι ωροδείκτες της Ιστορίας μοιάζει να γυρίζουν πίσω στον 19ο αιώνα, στις βεντούζες αντί των αντιβιοτικών, στις μαίες αντί των μαιευτηρίων, στους χαμηλότερους, λόγω φύλου, μισθούς και στα πορνεία αντί στην παραγωγική εργασία, θα έλεγα, συντρόφισσες, να πιάσουμε τον αγώνα απ’ την αρχή, μήπως και καταλάβουν οι σύντροφοι, όπως κατάλαβαν οι εργάτες τον 19ο αιώνα, πως οι αγώνες μας είναι κοινοί και πως το σύνδρομο «ανωτερότητας» που τους διακρίνει στα μάτια μας τους γελοιοποιεί.

Ως πρώτο βήμα αντίστασης, λοιπόν, προτείνω: στην επόμενη Κεντρική Επιτροπή να μην παραβρεθεί καμιά συντρόφισσα. Σε επόμενη εκδήλωση οργανωμένη από την Αριστερά μας, όπου οι ομιλητές θα είναι μόνο άντρες, να σηκωθούμε όλες εν σώματι και να αποχωρήσουμε. Κοντολογίς, να το παίξουμε αφασία! Κι ας μας πούνε οι διανοούμενοι του χώρου μας, και ιδιαίτερα εκείνοι που κατακρίνουν στα λόγια τον αντι-λαϊκισμό της δεξιάς ελίτ, αλλά στην πράξη πράττουν τα ίδια, «λαϊκίστριες»! Είμαστε. Γούστο μας και καμάρι μας!

Είναι άραγε τυχαίο ότι στις δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ υστερεί σε γυναικείους ψήφους; Το κόμμα, το οποίο θυμάται και διατυμπανίζει στις εκλογές ότι συμπορεύεται με το γυναικείο κίνημα και όχι μόνο, στην πράξη διακατέχεται από μια κουτοπόνηρη, μικροαστική, ανδροκρατική νοοτροπία, η οποία αντιμετωπίζει το «άλλο» της ως αντικείμενο!

Ναι, η θεωρία έχει προχωρήσει πολύ. Αλλά η πράξη μένει κολλημένη στα ίδια και στα ίδια.