Μίκης Θεοδωράκης: "Η 25η Μαρτίου ανήκει στο λαό" (14 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr) - "Ενα νόημα για την 25η Μαρτίου 2012" Tου Νικου Γ. Ξυδακη ("Καθημερινή", 13/3/2012) και "Παρελάσεις και διαμαρτυρία / Η λαϊκή οργή και τα παιχνίδια με τη φωτιά" του Κωστή Παπαϊωάννου ("ΤΑ ΝΕΑ", 15/3/2012)*

.........................................................

Μίκης Θεοδωράκης: "Η 25η Μαρτίου ανήκει στο λαό"

13:03, 14 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/87936

 

 

«Δεν έχετε το δικαίωμα να μολύνετε με την παρουσία σας τη μνήμη όλων αυτών που θυσιάστηκαν για την τιμή της πατρίδας που εσείς ποδοπατήσατε» αναφέρει σε νέα σκληρή δήλωσή του προς την κυβέρνηση ο Μίκης Θεοδωράκης. «Η 25η Μαρτίου ανήκει στο λαό» σημειώνει ο μουσικοσυνθέτης.

Η δήλωση του Μ. Θεοδωράκη αναρτήθηκε στην ηλεκτρονική σελίδα του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών:

Είδα και άκουσα στο βραδινό δελτίο της ΝΕΤ τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο κ. Καψή να προσπαθεί να εξομοιώσει τους τραμπούκους του παρακράτους της Δεξιάς που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη με τα σημερινά θύματα της αντεθνικής, αντικοινωνικής και αντιλαϊκής πολιτικής της ξένης Τρόικα και της ντόπιας Κυβέρνησης που προσπαθούν να διαδηλώσουν την αγανάκτησή τους.

Ώστε οι κύριοι Παπαδήμος, Παπανδρέου, Σαμαράς, Βενιζέλος, Νταλάρας και Παπουτσής είναι οι σημερινοί Μπελογιάννης, Σαράφης, Λαμπράκης και Πέτρουλας και όλο αυτό το 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, οι δεκάδες χιλιάδες που έχασαν τις δουλειές τους κι άλλοι τόσοι που θα είναι από δω και στο εξής αναγκασμένοι να ζουν με 200 ως 500 Ευρώ το μήνα, οι νέοι επιστήμονες που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν, οι καταστηματάρχες και οι υπάλληλοι των κλεισμένων μαγαζιών και οι ιδιοκτήτες και εργαζόμενοι των 4.500 επιχειρήσεων που έβαλαν λουκέτο, όλοι αυτοί που η πολιτική σας, κ. Καψή, τους οδήγησε στο τελευταίο σκαλί του πόνου, της απελπισίας, της απόγνωσης και της οργής είναι οι σημερινοί τραμπούκοι ενός αόρατου παρακράτους, απλώς αντί να κρατούν μαχαίρια, πιστόλια και σιδηρολοστούς χρησιμοποιούν τα ... θανατηφόρα γιαούρτια για να εξοντώσουν τους σύγχρονους εθνικούς ήρωες Πρωθυπουργούς, Υπουργούς και διακεκριμένους οπαδούς μιας ουσιαστικά και τυπικά παράνομης κυβερνητικής εξουσίας που έχει καταντήσει προ πολλού άβουλο όργανο-μαριονέτα στα χέρια των κυρίων Μέρκελ, Σόιμπλε, Τόμσεν και Ράιχεμπαχ. 

Μας είπατε, κ. Καψή, ότι ο κ. Νταλάρας συμβολίζει σήμερα τη Δημοκρατία κι έτσι καταλάβαμε το κρυφό νόημα αυτών των περίφημων συναυλιών που τόσο υπερβολικά προβάλλονται από τα ΜΜΕ που ελέγχετε, στις οποίες ένας προβεβλημένος και αγαπητός από το πλατύ κοινό τραγουδιστής προσπαθεί να αναδειχθεί σε θύμα στο βωμό της Δημοκρατίας που απειλείται από όλους εμάς τους «απ' έξω», που με τόση αφέλεια προσπαθείτε να μας κάνετε με το ζόρι «παρακρατικούς». Ξεχνώντας ότι πριν λίγες μέρες εσείς οι ... «δημοκράτες» δεν διστάσατε να εκσφενδονίσετε όχι αυγουλάκια και γιαούρτια αλλά βόμβες δακρυγόνων με στόχο τα κεφάλια μας και να μας ψεκάσετε με χημικά που αποδεδειγμένα ιατρικά καταστρέφουν ένα από τα πιο ζωτικά όργανα του ανθρώπου, τους βρόγχους. Στα κεφάλια διαδηλωτών που δεν έκαναν τίποτα άλλο πέραν του να φωνάζουν συνθήματα.

Θα έπρεπε να σας είχαμε κάνει (σε όλη την Κυβέρνηση) μήνυση για απόπειρα δολοφονίας, όμως προσωπικά δεν καταδέχομαι να έχω καμμιά σχέση μαζί σας, ούτε του κατηγόρου. Και ξέρετε γιατί; Γιατί εγώ έμαθα να πιστεύω και να υπερασπίζομαι ακόμα και με τη ζωή μου την Εθνική μας Ανεξαρτησία, που εσείς την πουλήσατε στους ξένους για μια χούφτα αργύρια.

Αλήθεια, με τι πρόσωπα θα πάτε να τιμήσετε τους ήρωες του '21 που θυσιάστηκαν για την Εθνική μας Ανεξαρτησία, όταν έχετε παραδώσει -γεγονός πρωτοφανές στην ιστορία μας- αυτή την Ανεξαρτησία στους ξένους, βάζοντας οικειοθελώς τον ελληνικό λαό κάτω από τον ζυγό των ανελέητων ξένων τοκογλύφων; ΟΧΙ !  Η 25η Μαρτίου δεν ανήκει σε σας! Δεν έχετε το δικαίωμα να μολύνετε με την παρουσία σας τη μνήμη όλων αυτών που θυσιάστηκαν για την Τιμή της Πατρίδας που εσείς ποδοπατήσατε. Η 25η Μαρτίου ανήκει στον Ελληνικό Λαό. Σε κείνους που ακόμα και σήμερα αγωνίζονται για την Ανεξαρτησία της Χώρας, τα δικαιώματα των εργαζομένων και την πίστη στις ανεξάντλητες δυνάμεις του Λαού μας,. Του Ελληνικού Λαού που είναι ο μόνος που μπορεί να εξασφαλίσει την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, φτάνει να μπορέσει να απαλλαγεί από τις δαγκάνες των νέο-Ναζί της Ευρώπης, οι οποίοι με τη συνεργασία ανθρώπων μειωμένης εθνικής ευθύνης τον έχουν δέσει σήμερα χειροπόδαρα προσπαθώντας να τον αχρηστεύσουν.

Αλλά αυτό δεν θα το πετύχουν!

.........................................................

Ενα νόημα για την 25η Μαρτίου 2012 

Tου Νικου Γ. Ξυδακη

Οι Ελληνες καυχώνται για την Ιστορία τους, αλλά συχνά την υπερερμηνεύουν, έτσι ώστε να την αδειάζουν από τις αντινομίες και τα οδυνηρά της διδάγματα, να τη χρησιμοποιούν σαν γλυκαντική ουσία, παρηγορητική, σαν το sweetener που πρόσφερε αυτάρεσκα ο αντιπρόεδρος Βενιζέλος στους πιστωτές. Η υπερερμηνεία, η κατάχρηση, και τα κατοπτρικά ισοδύναμά τους, δηλαδή η άγνοια και η αποδόμηση της Ιστορίας, λειτουργούν εντέλει καθ’ όμοιο τρόπο: αφαιρούν κάθε δυνατότητα αυτογνωσίας, αυτοπεποίθησης, αυτοδιάθεσης, αυτονομίας.

Η επέτειος του Ξεσηκωμού του 1821, που πρόκειται να εορταστεί σύντομα, θα μπορούσε να λειτουργήσει ενωτικά και εμψυχωτικά για τους δοκιμαζόμενους Ελληνες του 2012. Αυτή θα έπρεπε να είναι η επιδίωξη των πολιτικών ηγετών πάσης αποχρώσεως, και ίσως έτσι συναντούσαν το λαϊκό αίσθημα και πρόσφεραν μια ψυχική παρηγοριά. Διότι, πέραν του υλικού ζόφου που απλώνεται πάνω σε όλο και ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού, η μεγαλύτερη ίσως ζημιά σήμερα είναι η απόγνωση, η έλλειψη πίστης, η ήττα που διαποτίζουν την κοινωνία.

Το ’21 προϋποθέτει τον σημερινό Ελληνισμό, το κράτος του και τη δημοκρατία του. Η Επανάσταση είναι η έναρξή μας. Περιέχει την ανάταση, τη μάχη, το όραμα ελευθερίας, την αποκοτιά, τον ηρωισμό, τη δημιουργία. Περιέχει επίσης τον εμφύλιο, τον διχασμό, την προδοσία, την ιδιοτέλεια, την ήττα. Στο ιστορικό μεταίχμιο που στέκουμε σήμερα, γονατισμένοι, βαριά λαβωμένοι, μπορούμε να αντλήσουμε και από τις δύο αυτές δεξαμενές του Ξεσηκωμού· μπορούμε επίσης να διδαχθούμε και να μην επαναλάβουμε λάθη.

Δεν είναι εύκολο βέβαια να ορίσουμε βολονταριστικά τον ρουν της Ιστορίας, υπάρχουν δυνάμεις που μας ξεπερνούν εξ αντικειμένου. Μπορούμε ωστόσο να προσπαθήσουμε: να γείρουμε προς την πλευρά της υπέρβασης, της δημιουργίας, της αναγέννησης, της σύνθεσης. Σε μια τέτοια προσπάθεια, ένα τιτάνιο εγχείρημα ανόρθωσης, θα ’πρεπε να καλέσουν τους Ελληνες οι ηγέτες τους, αν απέμειναν. Κι ακόμη παραπέρα: οι ίδιοι οι Ελληνες, αναλογιζόμενοι τα παρελθόντα πάθη, να γείρουν τη ζυγαριά προς την επιβίωση, εννοούμενη ως συνέχιση του ιστορικού βίου εν δικαιοσύνη και ειρήνη.

Είναι ωφέλιμο να θυμόμαστε και να τελετουργούμε, δίνοντας κάθε φορά νέο περιεχόμενο στην επέτειο. Φέτος, πέρα από ωφέλιμο, είναι αναγκαίο, είναι επείγον. Η 25η Μαρτίου 2012 μπορεί να σημασιοδοτηθεί πολλαπλώς: σαν κορυφαίο ξαναφανέρωμα του αντιστασιακού πνεύματος, σαν σάλπισμα υπεράσπισης της δημοκρατίας, σαν κατανόηση της νεωτερικότητας και των δεινών της, σαν λαχτάρα για δημιουργία, σαν βούληση να διατηρηθεί ακέραιη η χώρα, σαν βούληση να επιβιώσει ο ελληνισμός - υπό ετέρα μορφή ενδεχομένως, αλλά ορισμένως να επιβιώσει.

 ......................................................

Παρελάσεις και διαμαρτυρία

Η λαϊκή οργή και τα παιχνίδια με τη φωτιά

του Κωστή Παπαϊωάννου ("ΤΑ ΝΕΑ", 15/3/2012)

Τα πρόσφατα γεγονότα στη Ρόδο συμπυκνώνουν με χαρακτηριστικό τρόπο το επαναλαμβανόμενο μοτίβο: ομάδες αποδοκιμάζουν παρευρισκόμενους πολιτικούς, οι αποδοκιμασίες καταλήγουν σε «επίθεση» με ρίψη αντικειμένων, οι πολιτικοί αποχωρούν. Συχνά οι διαμαρτυρίες προαναγγέλλονται μέσω διαδικτύου και στον αρχικό πυρήνα (που έχει χαρακτηριστικά συντεταγμένης ομάδας) προστίθενται κι άλλοι, καθώς η ασφυκτική συγκυρία αποτελεί τον καλύτερο τροφοδότη της λαϊκής αγανάκτησης. Έχουν πολλά ειπωθεί για τη «διαμαρτυρία των γιαουρτιών» και μάλλον δεν ωφελεί ιδιαίτερα ο «καθεστωτικός» λόγος επίπληξης προς τους διαμαρτυρόμενους. Όμως, χρήσιμες είναι ορισμένες επισημάνσεις.

Ένα σεβαστό τμήμα των «αγανακτισμένων» αναπαράγει το σύνθημα «Αλήτες – προδότες – πολιτικοί». Ελάχιστη γνώση πολιτικής Ιστορίας αρκεί για να αντιληφθούμε την προέλευση του συνθήματος. Ο χαρακτηρισμός «προδότες» αποπνέει ακροδεξιά οσμή που δεν χάνεται, ανεξαρτήτως ποια χείλη ξεστομίζουν το σύνθημα. Αυτό ακριβώς το σημείο αποτελεί μια από τις τραγωδίες της σημερινής Αριστεράς: υποκύπτοντας στην ευκολία του εθνολαϊκιστικού χουλιγκανισμού παίζει με τους όρους εκείνων που βρίσκονται στον ιδεολογικό της αντίποδα. Θεωρεί ότι βάζοντας νερό στο διεθνιστικό της κρασί θα προσελκύσει όσους δονούνται από αισθήματα εθνοφυλετισμού. Στην πραγματικότητα απλώς σύρεται προς το μέρος τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο πολιτικός αρχηγός της Αριστεράς που δηλώνει «μάλλον αυτοί που μας κυβερνούν δεν είναι και τόσο Έλληνες». Κλείνει το μάτι σε έναν κόσμο ζηλωτών, μιλάει με κώδικα Τράγκα και ανασύρει την μειωμένη εθνικοφροσύνη. Με λίγα λόγια, σπέρνει ανέμους.

Ταυτόχρονα, η παιδαγωγική της μούντζας ανάγει περίπου σε εμβληματικό τον ρόλο μαθητών που παρελαύνουν με την παλάμη ανοιχτή προς την εξέδρα των επισήμων. Είναι μέρος της ενηλικίωσης οι νέοι να «βγάζουν τη γλώσσα» στους μεγάλους και καμιά ηθικοπλαστική διάθεση δεν αρκεί για να το παραβλέψουμε. Απλώς, ο δεκαεξάχρονος που μουντζώνει την πολιτική ηγεσία είναι σύμβολο της συλλογικής μας ήττας. Όχι τόσο γιατί επιλέγει έναν ακραία ακαλαίσθητο τρόπο αποδοκιμασίας, μα κυρίως γιατί εννοεί να το κάνει εκ του ασφαλούς (με την πεποίθηση και τη διεκδίκηση της ατιμωρησίας) και αδιακρίτως. Και εάν η περσινή πρώτη μούντζα μπορεί να συμβόλιζε την εφηβική οργή, η γενίκευσή της γίνεται τελετουργική καρικατούρα, πιο μπανάλ κι από την ίδια την παρέλαση.

Πολλά από τα παραπάνω τα επισημαίνει και ο κυρίαρχος «αντιλαϊκιστικός» λόγος που καταδικάζει τις «πρακτικές των άκρων». Όμως οι φορείς του οφείλουν ταυτόχρονα να δουν κριτικά την πολιτική που τροφοδότησε το αντισυστημικό περιθώριο. Είναι η ίδια πολιτική που, στο όνομα της εθνικής σωτηρίας, άνοιξε το μεγάλο σαλόνι της κεντρικής πολιτικής σκηνής και υποδέχτηκε τους εκπροσώπους της εθνικιστικής, αντισημιτικής, ρατσιστικής Ακροδεξιάς. Κι εκείνοι άφησαν το τσεκούρι στην είσοδο και φόρεσαν το κουστούμι της συναινετικής υπευθυνότητας χωρίς ποτέ να ανακαλέσουν τις ιδεολογικές τους αναφορές. Το δικομματικό κατεστημένο βαρύνεται ιστορικά με αυτή τη νομιμοποίηση του μεταδικτατορικού χουντισμού. Παράλληλα, η ακροδεξιά ρητορική τείνει να ηγεμονεύσει στο δρόμο. Και έχει ευθύνες γι’ αυτό και η Αριστερά, γιατί θα έπρεπε να τραβάει ευδιάκριτες διαχωριστικές γραμμές και να αποστασιοποιείται από πρακτικές που τροφοδοτούν τον τυφλό εθνολαϊκισμό. Αντ’ αυτού, απλόχερα προσφέρει το άλλοθι της λαϊκής διαμαρτυρίας στη διάχυση της χουλιγκανικής βίας. Έτσι όμως σπρώχνει κόσμο στον τυφλό αντισυστημισμό και τον αντικοινοβουλευτισμό από τον οποίο έχει να χάσει κι η ίδια. Χρειάζεται απόδειξη; Στη Ρόδο, αφού οι εκπρόσωποι της πολιτικής ηγεσίας απομακρύνθηκαν κακήν κακώς, η παρέλαση συνεχίστηκε με την παρουσία εκπροσώπων του στρατού και της εκκλησίας! Κάτι τέτοιο, αν δεν απατά η μνήμη, έχει να συμβεί από την εποχή της δικτατορίας, όταν στρατός και εκκλησία ήταν οι μόνοι «ταγοί του έθνους».

Οι επικείμενες παρελάσεις ευλόγως απασχόλησαν τους αρμόδιους. Επέλεξαν τελικά να τις διοργανώσουν, με αυξημένη παρουσία κυβερνητικών στελεχών και αυστηρή περιφρούρηση. Σεβαστή η απόφαση αλλά σε καμιά περίπτωση δε φανερώνει θάρρος, όπως επιχειρείται να προβληθεί. Το αντίθετο θα έδειχνε τόλμη. Η κυβέρνηση, χωρίς να φοβηθεί τις ιερές κραυγές των εθναμυντόρων, έπρεπε να ανακοινώσει ότι αναστέλλονται οι παρελάσεις, στρατιωτικές και μαθητικές. Θα ρωτήσουν πολλοί: έπρεπε η συντεταγμένη πολιτεία να υποχωρήσει υπό το κράτος του φόβου; Όχι. Έπρεπε με θάρρος να επικαλεστεί τρία επιχειρήματα. Πρώτον, η δημοσιονομική συγκυρία δεν δικαιολογεί τη σπατάλη των παρελάσεων. Δεύτερον, το προαναγγελθέν πανελλαδικό φεστιβάλ αποδοκιμασίας καμιά σχέση δεν έχει με την επέτειο της 25ης Μαρτίου. Τρίτον, οι παρελάσεις αποτελούν κατάλοιπο άλλων εποχών στο οποίο επιδίδονται κυρίως στρατοκρατικά καθεστώτα και «λαϊκές δημοκρατίες». Τι άλλο χρειαζόταν η κυβέρνηση για να επιλέξει μια σεμνή εκδήλωση πραγματικής τιμής και μνήμης, αντίστοιχη με τα δεδομένα και τις ανάγκες των ημερών; 

*: Οι παραπάνω τοποθετήσεις δεν υιοθετούνται απόλυτα (εξ άλλου δεν θα ήταν αυτό δυνατόν μιας και διαφέρουν μεταξύ τους) και γι' αυτό θα επανέλθω σε επόμενη ανάρτηση ξεκαθαρίζοντας τη θέση μου.  

Συλλαλητήριο ενάντια στον ρατσισμό και τα πογκρόμ κατά των μεταναστών (15 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

..............................................................

Συλλαλητήριο ενάντια στον ρατσισμό και τα πογκρόμ κατά των μεταναστών

08:03, 15 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/87954

 

 

Αντιρατσιστικό-αντιναζιστικό συλλαλητήριο θα πραγματοποιηθεί στις 17 Μαρτίου, στα Προπύλαια, με αφορμή την «Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στον Ρατσισμό» στις 21 Μαρτίου. Η πορεία θα καταλήξει στον Άγιο Παντελεήμονα, όπου θα ακολουθήσει συναυλία. To tvxs.gr μίλησε με τον δημοτικό σύμβουλο Αθήνας, Πέτρο Κωνσταντίνου, συντονιστή της Κίνησης "Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή" (ΚΕΕΡΦΑ), που σημείωσε πως η κινητοποίηση της 17ης Μαρτίου είναι ένα πρώτο μήνυμα. «Ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι να φύγουν οι νεοναζιστικές συμμορίες από τις γειτονιές», τόνισε.

Η κινητοποίηση στηρίζεται από συνδικάτα, φοιτητικούς συλλογούς, κοινότητες μεταναστών και τοπικές κινήσεις. Ειδικότερα το συλλαλητήριο στηρίζουν το Εργατικό Κέντρο Αθήνας, σύλλογοι Δασκάλων και καθηγητών, η ΕΙΝΑΠ, η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, η ΤΔΕ ΔΕΗ Ρούφ, η Εργασιακή Επιτροπή ΔΟΛ και το Σωματείο Εργαζόμενων Ιντρακόμ.  Μαζί με την ΚΕΕΡΦΑ στο συλλαλητήριο καλούν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδος, η Ένωση Μεταναστών Εργατών, η Επιτροπή Αφγανών Προσφύγων στην Ελλάδα, η Επιτροπή Ιρανών Πολιτικών Προσφύγων, η ΑΣΑΝΤΕ, Σύροι μετανάστες και η Πρωτοβουλία Φοιτητών σχολών κέντρου της Αθήνας. Ο Πέτρος Κωνσταντίνου, μιλώντας στο tvxs.gr, ανακοίνωσε  πως καταστηματάρχες του κέντρου της Αθήνας και της περιοχής, μετανάστες αλλά και Έλληνες, αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν στάση εργασίας και να κλείσουν τα μαγαζιά τους στη μία το μεσημέρι ώστε να συμμετάσχουν στην κινητοποίηση. 

Ο Πέτρος Κωνσταντίνου σημειώνει επίσης πως μαζί με τους καταστηματάρχες, οι οποίοι συμμετείχαν στο Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών του Δήμου της Αθήνας, κατήγγειλαν στο Συμβούλιο «ρατσιστικές συμπεριφορές» και «κλοπές» από αστυνομικούς της περιοχής. «Τους λένε να κλείσουν τα μαγαζιά και να φύγουν από τη χώρα», αναφέρει και καταγγέλλει πως αστυνομικοί «μπαίνουν στα μαγαζιά, παίρνουν πράγματα και φεύγουν χωρίς να πληρώσουν». Μάλιστα, όπως σημειώνει, τόσο ο ίδιος όσο και οι μετανάστες καταστηματάρχες ζήτησαν η καταγγελία τους, που έγινε στο Συμβούλιο την Τρίτη και στην οποία αναφέρθηκαν σε συγκεκριμένα περιστατικά, να φτάσει στον εισαγγελέα.

Οργανώσεις, συνδικάτα, φοιτητικοί σύλλογοι, κοινότητες μεταναστών και τοπικές κινήσεις ζητούν να μπει τέλος «στα πογκρόμ της Χρυσής Αυγής κατά των μεταναστών στις γειτονιές αλλά και στις επιθέσεις κατά αγωνιστών της Αριστεράς και των κινημάτων».

Υπενθυμίζεται πως πριν από μία περίπου εβδομάδα μέλη του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (ΣΕΚ), οργάνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κατήγγειλαν επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής στον Πειραιά, ενώ μοίραζαν ενημερωτικά φυλλάδια για το αντιρατσιστικό συλλαλητήριο της 17ης Μαρτίου. Με αφορμή την επίθεση στα μέλη του ΣΕΚ πραγματοποιήθηκε αντιρατσιστική συγκέντρωση και πορεία στον Πειραιά, το Σάββατο 10 Μαρτίου.

Η συγκέντρωση της 17ης Μαρτίου θα γίνει στα Προπύλαια στις 14.00. Θα ακολουθήσει πορεία μέχρι την πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα και συναυλία στις 16.00. Στη συναυλία συμμετέχουν οι Λάκης Χαλκιάς, Δημήτρης Πουλικάκος, Νίκος Τουλιάτος, Ζακ Στεφάνου, Ισμήνη Πεπέ, Flower Train και Στροβίλη Κουϊντετ.

Πριν την έναρξη της συναυλίας θα μιλήσει ο Σταύριος Φονικάκος, απεργός της Ελληνικής Χαλυβουργίας, ο οποίος θα πλαισιωθεί εκ μέρους των «Καλλιτεχνών ενάντια στους νεοναζί» από τους ηθοποιούς Β.Κουκαλάνι, Ν. Χατζηγεωργίου, Γ. Μαυραγάνη και την ομάδα διαδραστικού θεάτρου Ψ.
 
Οι «Καλλιτέχνες ενάντια στους νεοναζί» καλούν με ανακοίνωσή τους τον κόσμο να συμμετάσχει στο συλλαλητήριο. «Το τελευταίο διάστημα ζούμε κυριολεκτικά στον πετσί μας την αδικία και τον εξευτελισμό κάθε δημοκρατικής έννοιας. Ανεχόμαστε -όχι για πολύ ακόμα - μια παράνομη και μη εκλεγμένη κυβέρνηση η οποία εκτός από την αντιλαϊκή και καθαρά καπιταλιστική πολιτική της προσπαθεί να νομιμοποιήσει το φασισμό, την  τρομοκρατία και το φόβο. Τα καθεστωτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης αποσιωπούν συστηματικά τις εγκληματικές ενέργειες  και τις μεθόδους των νεοναζί της Χρυσής Αυγής  και του ΛA.O.Σ , τα πογκρόμ, τις επιθέσεις σε βάρος μεταναστών και αγωνιστών, ενώ αντίθετα σπεύδουν να υπερθεματίσουν στις δημοσκοπήσεις τους για τα ποσοστά των παραπάνω», αναφέρεται στην ανακοίνωση.
 
«Γνωρίζουμε καλά πως το μίσος γεννά μίσος και η άγνοια φόβο και εκμετάλλευση. Είμαστε εκεί ενάντιοι σε κάθε ρατσιστική απειλή και θα είμαστε εκεί κάθε φορά μέχρι να κηρυχτεί παράνομη και αντισυνταγματική η ύπαρξη και  η λογική τους», τονίζεται στην ανακοίνωση.
 
«Η κινητοποίηση γίνεται με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα κατά του Ρατσισμού. Ωστόσο είναι σαφές πως θέλουμε να ανοίξουμε το μέτωπο με τους νεοναζί διότι μέσα στην περίοδο της κρίσης οικονομικής και πολιτικής ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σπρώχνουν τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής ως απειλεί και μπαμπούλα απέναντι στο κίνημα», δηλώνει στο tvxs.gr ο Πέτρος Κωνσταντίνου.
 
«Ανοίγουν ως καθεστώς μία επίθεση στην Αριστερά και μέσα από αυτή πριμοδοτούν όλη την πολιτική του ρατσισμού και των φασιστικών προκλήσεων», προσθέτει.
 
Όπως καταγγέλλει ο δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων, της δημοτικής παράταξης «Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας», οι επιθέσεις από μέλη της Χρυσής της Αυγής που σημειώνονται το τελευταίο διάστημα είναι «οργανωμένες» και έχουν ως κέντρο τον Άγιο Παντελεήμονα, όπου «οι νεοναζοί της Χρυσής Αυγής με την κάλυψη της αστυνομίας και του τοπικού αστυνομικού τμήματος κάνουν κάθε μέρα μία παρέλαση μίσους χτυπώντας με ρόπαλα μετανάστες, από την πλατεία Αττικής μέχρι τον Άγιο Παντελεήμονα».
 
«Προσπαθούν να ντύσουν την Χρυσή Αυγή με τον μανδύα της πολιτικής νομιμότητας, με τη συμμετοχή της στις εκλογές. Στόχος τους είναι η συμμετοχή τους στη Βουλή να νομιμοποιήσει όλα αυτά τα χτυπήματα που κάνουν καθημερινά», αναφέρει και προσθέτει πως «στόχος δικός μας είναι να αποτρέψουμε τα εγκλήματα που κάνουν με τη μαζική κινητοποίηση των εργαζόμενων και της νεολαίας, με τη μαζική κινητοποίηση του κόσμου στις γειτονιές, με την ενότητα της εργατικής τάξης, ανεξάρτητα από το αν είναι ντόπιοι, μετανάστες, χριστιανοί ή μουσουλμάνοι».
 
«Αυτή η ενότητα είναι η απάντηση απέναντι στους νεοναζί. Ταυτόχρονα αγωνιζόμαστε κόντρα στην κυβέρνηση του μνημονίου της λιτότητας και των περικοπών, ώστε να μην υπάρχει το έδαφος της απελπισίας πάνω στην οποία καλλιεργούν το κλίμα του φόβου οι φασιστικές συμμορίες», τονίζει ο Πέτρος Κωνσταντίνου, μιλώντας στο tvxs.gr.  «Είναι ένας κοινός αγώνας», επισημαίνει σημειώνοντας πως «κυβέρνηση και νεοναζί επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο και να στρέψουν την οργή και τον θυμό κατά των μεταναστών και όχι κατά των τραπεζών και το μνημόνιο».
 
Σχετικά με τις διάφορες αναφορές για εγκληματικότητα στο κέντρο, σημείωσε πως «η φτώχεια και η ανεργία έχει γεννήσει αυτή την εγκληματικότητα. Δεν αναφέρεται κανείς στα εγκλήματα των τραπεζιτών και των κυβερνήσεων που κλέβουν μισθούς και συντάξεις, κλείνουν σχολεία και νοσοκομεία και διαλύουν όλες τις  δομές, από αυτές για τους άστεγους μέχρι αυτές για τους εξαρτημένους».
 
«Κυνηγάμε φτωχοδιαβόλους. Οι φτωχοί τσουβαλιάζονται στο κέντρο και τους καταδιώκουν από την αστυνομία μέχρι τους νεοναζί. Πρέπει να βάλουμε ένα τέλος στα ψέματα. Οι επιχειρήσεις σκούπα, που πολλοί υποστηρίζουν πως είναι η μόνη λύση, είναι βουτηγμένες σε εκβιασμούς σε καταστήματα και σε μαγαζιά ακόμα και σε κλοπές».

Ο Πέτρος Κωνσταντίνου αναφέρθηκε και στην ερώτηση του Α. Πλεύρη, βουλευτή του ΛΑΟΣ, στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοϊδη, στην οποία έκανε λόγο για «προκλητική συγκέντρωση αντιρατσιστών στον Άγιο Παντελεήμονα». Ο βουλευτής του ΛΑΟΣ, μεταξύ άλλων, μίλησε για «κατ’ επάγγελμα αντιρατσιστές» και «ακροαριστερούς που στο παρελθόν έχουν επιτεθεί σε κατοίκους». Ακόμη υποστήριξε πως «ακροαριστερές οργανώσεις εκβιάζουν καθημερινά τους κατοίκους του Αγίου Παντελεήμονα» και εξέφρασε ανησυχίες για το ενδεχόμενο «επεισοδίων» και «καταστροφών από τους ακροαριστερούς».

Ο Πέτρος Κωνσταντίνου μιλώντας στο tvxs.gr αποκάλεσε τον Α. Πλεύρη «Αδόλφο» και τον χαρακτήρισε «ομογάλακτο των νεοναζί» , επισημαίνοντας πως «επιχειρεί να επιβάλει την απαγόρευση της συναυλίας». «Είναι μία μαζική ειρηνική εκδήλωση πολιτισμού. Εκδήλωση ειρήνης, φιλίας και αλληλεγγύης και βέβαια αυτά δεν χωράνε στον ναζιστικό πολιτισμό του Πλεύρη και των ομογάλακτών του. Για αυτό στοχοποιούν την Αριστερά που κάνει αυτές τις κινήσεις γιατί αυτοί δίνουν κάλυψη στις φασιστικές συμμορίες που επιτίθενται σε εργαζόμενους νεολαίους και μετανάστες της περιοχής», σημείωσε ο Πέτρος Κωνσταντίνου.

«Είναι ώρα να γυρίσουμε στη πλάτη στους νεοναζί είτε φόρεσαν γραβάτα σαν το Α.Πλεύρη,  είτε πέταξαν τα τσεκούρια σαν το Μ.Βορίδη και τους έβαλε το κατεστημένο σε υπουργικά γραφεία, είτε με ρόπαλα στα χέρια  επιτίθενται όπως η Χρυσή Αυγή στις 3 Μάρτη στο Πειραιά. Είναι ώρα να στείλουμε τις προβοκάτσιες  ΛΑ.Ο.Σ και των νεοναζί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, μαζί με τη συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου», αναφέρει ανακοίνωση της ΚΕΕΡΦΑ.

«Η διαδήλωση θα είναι μία από τις μεγαλύτερες αντιρατσιστικές διαδηλώσεις και θα στείλουμε το μήνυμα πως στην Ελλάδα έχουμε πάρει την προειδοποίηση που έστειλε ο Μπρέιβικ στη Νορβηγία και λέμε να μην επαναληφθεί. Έχουμε μνήμη για το τι ήταν η ναζιστική κατοχή και οι γερμανοτσολιάδες, και αυτό είναι οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής, γνήσιοι απόγονοί τους. Θυμόμαστε την απόπειρα δολοφονίας του Δημήτρη Κουσουρή. Θυμόμαστε τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα. Δεν ξεχνάμε τι έγινε στο Πολυτεχνείο. Το Σάββατο στέλνουμε ένα πρώτο μήνυμα και θα συνεχίσουμε μέχρι να φύγουν οι συμμορίες από τις γειτονιές. Στις γειτονιές θα υπάρχει το εργατικό κίνημα, η νεολαία και η αντίσταση. Πρόκειται για μία διαδήλωση που θα γίνει μαζικά και ειρηνικά και θα καταλήξει σε ένα πανηγύρι χαράς μέσα σε μία γειτονιά που  το έχει ανάγκη ο κόσμος και οι κάτοικοι της, που η κυβέρνηση και η τρόικα τους στερούν όλα αυτά τα δικαιώματα», τονίζει ο Πέτρος Κωνσταντίνου.

Σημειώνεται πως αντιρατσιστικές διαδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν την ίδια ημέρα, 17 Μαρτίου, στη Θεσσαλονίκη, Αγ. Βενιζέλου στις 14.00, στη Πάτρα, Πλατεία Γεωργίου στις 12.00, στα Γιάννενα, Πλατεία Νομαρχίας στις 15.00, στα Χανιά, στην Αγορά στις 12.00, στο Ρέθυμνο, στο Δημαρχείο στις 13.00, στο Ηράκλειο, στα Λιοντάρια στις 12.00.

Η Εξουσιοφρένεια των Βενιζέλου και Σαμαρά. Του Γιώργου Στάμκου (15 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

..............................................................

Η Εξουσιοφρένεια των Βενιζέλου και Σαμαρά.  

Του Γιώργου Στάμκου

08:03, 15 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/88025

 

«Θέλουν την Ελλάδα πόρνη να τους ανοίγει τα σκέλια στην ποδιά της Ακρόπολης, να προμηθεύει μισοτιμής το ρίγος της αμαρτίας στις μαραγκιασμένες από τον πουριτανισμό ψυχές τους».

                                                     Στρατής Τσίρκας

Με τις συνεχόμενες αλλαγές και ανατροπές που συμβαίνουν τελευταία στην Ελλάδα, έχουμε την εντύπωση πως «αλλάζουμε σελίδα», όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στην πολιτική σκηνή. Νέα κόμματα σχηματίζονται και νέοι πρωταγωνιστές ε(παν)εμφανίζονται. Και μάλιστα εντελώς Εξουσιοφρενείς, δηλαδή εμφορούμενοι από παθολογική δίψα για Εξουσία. Από τη μία ο Αντώνης Σαμαράς, που το Νοέμβριο του 2009 ψηφίστηκε ως νέος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας (εκτοπίζοντας τη Ντόρα Μπακογιάννη, κι εμμέσως τον «προαιώνιο εσωτερικό εχθρό» του, τον Μητσοτάκη), ετοιμάζεται πυρετωδώς να υλοποιήσει το παιδικό του απωθημένο: να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας. Από την άλλη ο Ευάγγελος Βενιζέλος, παλιός Δελφίνος του ΠΑΣΟΚ, ένα άτομο παθολογικά φιλόδοξο και εξουσιοφρενές (κατά τον προσφιλή όρο του φίλου Δρ. Κλεάνθη Γρίβα), ετοιμάζεται να αναλάβει τα ηνία του ΠΑΣΟΚ και να δώσει φτερά στα πιο λαίμαργα όνειρά του. Η πολυπόθητη στιγμή που τόσο περίμενε επί δεκαετίες θα έρθει την Κυριακή 18 Μαρτίου του 2012, όταν θα γίνει πανηγυρική ενθρόνιση του Βενιζέλου στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Απουσία αντιπάλου φυσικά...

Η Εξουσιοφρένεια του Βενιζέλου δεν είναι κάτι το μυστικό, ειδικά για όσους γνωρίζουν την πολιτική του διαδρομή, από το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του 1980 μέχρι την Αντιπροεδρία του ΠΑΣΟΚ πρόσφατα. Φαίνεται άλλωστε κι από το «εκτόπισμα» του, από τον τρόπο που μιλά και συμπεριφέρεται. Η λαιμαργία του για τα υλικά αγαθά και την Εξουσία δεν κρύβεται –και ούτε καν μπήκε στον κόπο να την κρύψει. Η πορεία του όμως προς την πολυπόθητη Εξουσία όμως δεν ήταν πάντοτε στρωμένη με ροδοπέταλα.

Στις 2 Οκτωβρίου του 2007, όταν τα αποτελέσματα των Βουλευτικών Εκλογών τοποθετούσαν το ΠΑΣΟΚ για μια ακόμη φορά στην Αντιπολίτευση, μ’ ένα ποσοστό της τάξης του 38,1%, ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεν έκρυψε τις φιλοδοξίες του κι έσπευσε την ίδια νύχτα στο Ζάππειο για να θέσει θέμα ηγεσίας στο κόμμα του. Η σπουδή με την οποία κινήθηκε έδειχνε μια λαιμαργία, μια δίψα για εξουσία, που δεν πέρασε απαρατήρητη. Ειδικά από τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ που στις κομματικές εκλογές της 11ης Νοεμβρίου του 2007 έδωσε στον Βενιζέλο μόνο το 38,2% των ψήφων, ενώ στον ηττημένο Γ. Παπανδρέου το 55,9% χαρίζοντας του και πάλι την ηγεσία του κόμματος. Αυτή η ήττα σίγουρα δεν κάθισε καλά στο στομάχι του Βενιζέλου, αλλά τελικά τη χώνεψε και συνεργάστηκε με τον Παπανδρέου. Πήρε όμως το μήνυμα.

Έπρεπε να κάνει υπομονή. Ο κόσμος μπορεί ακόμη να μην τον ήθελε, αλλά «έχει ο καιρός γυρίσματα». Θα ερχόταν η στιγμή να πάρει την εκδίκηση του κι από τον Παπανδρέου κι από τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ Θα ‘ρχόταν η στιγμή που θα τον παρακαλούσαν. Που η εξουσία θα του καθόταν ως «ώριμο φρούτο».

Ο έτερος της παρέας, ο αποστεωμένος γυαλάκιας Αντώνης Σαμαράς, έχει κι αυτός ένα ενδιαφέρον εξουσιοφρενές παρελθόν. Όντας «παιδί-θαύμα» της ΝΔ, δεν άργησε να καταστεί υψηλόβαθμο στέλεχος και τελικά Υπουργός Εξωτερικών της Κυβέρνησης Μητσοτάκη (1990-1993). Επειδή όμως ήταν κι αυτός παθολογικά ερωτευμένος με την Εξουσία, δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ ένα «χλωμό τροπικό φυτό» στη σκιά του πανύψηλου Μητσοτάκη, τον οποίο και έβλεπε πάντοτε ως «ξένο σώμα» που νόθευε την παραδοσιακή Δεξιά. Δεν είχε καθόλου τύψεις λοιπόν να τον κεράσει με το ίδιο ποτό της προδοσίας (όπως και ο Μητσοτάκης έκανε στο Γέρο Παπανδρέου το 1965), με πρόσχημα διαφωνίες σχετικά με το Σκοπιανό. Έριξε την τότε κυβέρνηση της ΝΔ, προκαλώντας με την απόσχιση του νέες εκλογές τις οποίες και κέρδισε το αντίπαλο ΠΑΣΟΚ, ενώ ο ίδιος μπήκε στην περιπέτεια να ιδρύσει ένα ετερόκλητο κόμμα με την ονομασία «Πολιτική Άνοιξη». Τα πράγματα όμως δεν πήγαν όπως φιλοδοξούσε. Μετά το τέλος του αποτυχημένου εγχειρήματος της «Πολιτικής Άνοιξης» και το αποκαρδιωτικό 2,96% που απέσπασε στις Εκλογές του 1996, πέρασε μια δεκαετία απομονωμένος σε μια «πολιτική έρημο», χωρίς συμμετοχή στα κοινά και χωρίς λαϊκά στηρίγματα –μακριά από την «αγάπη του κόσμου» της Δεξιάς. Ποιος ξέρει τι αρρωστημένες σκέψεις φώλιασαν στο μυαλό του βρισκόμενος στο βαθύ σκοτάδι της «πολιτικής ερήμου» του. Τα έβαλε άραγε με τον εαυτό του επειδή δεν έκανε σωστές επιλογές ή με τον ελληνικό λαό που δεν τον προτίμησε; Εσείς τι λέτε;
 Βενιζέλος και Σαμαράς. Ο χοντρός κι ο λιγνός. Και οι δύο λιμασμένοι για Εξουσία. Εξουσιοφρενείς και οι δύο τους ως το μεδούλι, έχοντας ήδη συστήσει Κοινό Μνημονιακό Μέτωπο, είναι καταδικασμένοι να συνεργαστούν μετά τις επερχόμενες εκλογές. Τους ενώνουν άλλωστε αρκετά. Όχι τόσο η κοινή τους υποστήριξη στο νέο Μνημόνιο και στο εφαρμοστικό του πρόγραμμα, όσο η δίψα τους για εξουσία και το μίσος τους προς τον ελληνικό λαό που τους απέρριψε στο παρελθόν. Με χαρά λοιπόν θα τον εκδικηθούν. Θα απολαμβάνουν ενδόμυχα κάθε επώδυνο νέο μέτρο που θα λαμβάνουν εις βάρος του ελληνικού λαού. Ως άλλοι Γκαουλάιτερ (Gauleiter) της Ελλάδας θα απολαμβάνουν τα βασανιστήρια και το «μαρτύριο της σταγόνας» στο οποίο θα υποβάλλουν τον ελληνικό λαό, ενώ οι ίδιοι θα αλέθουν με το στόμα τους μεγάλα λόγια περί έθνους και πατρίδας, ευχαριστώντας ταυτόχρονα το Θεό που τους χάρισε την εξουσία (είναι γνωστό πως ο χοντρός είναι «άνθρωπος της Εκκλησίας», ενώ ο λιγνός είναι αμετανόητος εθνικιστής).

Δεν θα μας λυπηθούν καθόλου. Και δεν θα έχουν καθόλου τύψεις γι’ αυτό. Ξεχειλίζουν άλλωστε από Μακιαβελισμό.  Γι’ αυτούς «η εξουσία είναι εξουσία. Δεν έχει σημασία ποιος την ασκεί: Ο Πάπας, ο πρίγκιπας, ο πολιτικός ή ο γιατρός. Καθένας τους μπορεί να καταπιέζει, να διώκει και να σκοτώνει εκείνους που υπόκεινται στην εξουσία του…» (Thomas Szasz).  Και γι’ αυτό, θεωρούν πως η εξέγερση ενάντια στην εξουσία ήταν και παραμένει το «αληθινό αμάρτημα», το κλασσικό έγκλημα της ατομικής προσωπικότητας. Αν εξεγερθούμε λοιπόν δεν θα μας το συγχωρέσουν. Θα απολαμβάνουν τη χαρά της εκδίκησης. Θα τιμωρήσουν κι άλλο τον ελληνικό λαό γιατί κατά βάθος τον σιχαίνονται για την δουλικότητα και εξαρτιοσιομανία του, όπως σημείωσε κάποτε εύστοχα και ο Alexis de Tolqueville: «Η μόνη ανεξάρτητη πράξη των μαζών θα είναι να εκλέγουν τον αφέντη τους και αμέσως μετά να ξαναγυρίζουν και πάλι στην κατάσταση της εξάρτησης τους...» Ναι, έτσι μας βλέπουν, μην έχετε αυταπάτες.

Αλλά ελπίζω πως θα τους εκπλήξουμε δυσάρεστα. Τουλάχιστον για το δικό μας το καλό.

Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας, δημοσιογράφος και δημιουργός του εναλλακτικού περιοδικού Ζενίθ (www.zenithmag.wordpress.com)

Οι αδυναμίες μάς δίνουν δύναμη; Του Βασιλη Καραποστολη ("Καθημερινή"11/3/2012)

Οι αδυναμίες μάς δίνουν δύναμη;

Σκέψεις για τον ελληνικό χαρακτήρα με αφορμή τις τελευταίες ελεεινολογίες

Του Βασιλη Καραποστολη*

Με όσα γίνονται τον τελευταίο καιρό μπαίνει κανείς στον πειρασμό να ασπασθεί το αξίωμα ότι καλύτερα ένας λαός να είναι ελαττωματικός παρά να μην είναι τίποτα. Γιατί, πράγματι, οι καταδικαστικές βολές, οι ελεεινολογίες, οι μυκτηρισμοί που έχουν για στόχο τους τον χαρακτήρα των συγχρόνων Ελλήνων, εκεί οδηγούν. Κατήγοροι κάθε λογής φορτώνουν στον πληθυσμό όλα τα κουσούρια που θα χρειάζονταν για να θεωρηθεί ο πληθυσμός αυτός οριστικά χαμένος: φαίνεται πως τον έχει σφραγίσει η διαφθορά, η οκνηρία, η κουτοπονηριά. Σημαδεμένος με όλα αυτά τα γνωρίσματα ένας λαός θα έπρεπε να σέρνεται εδώ και αιώνες μες στην εξαθλίωση. Δεν συνέβη έως τώρα αυτό. Αλλά οι κριτές επιμένουν. Παρατηρώντας με οίκτο ανάμεικτο με απέχθεια το τεράστιο λαϊκό ζώο να τσαλαβουτάει στο βούρκο του, του στέλνουν το ύστατο μήνυμα: ανορθώσου, βγες απ’ τη λάσπη, γίνε άνθρωπος! Μεταμορφώσου από τη μια στιγμή στην άλλη!

Δεν ξέρει κανείς εάν σ’ αυτές τις παροτρύνσεις των αφ’ υψηλού εξυγιαντών της ζωής μας υπερισχύει η υποκρισία ή η ρηχότητα. Το βέβαιο είναι ότι τα δύο αυτά συνδυάζονται εύκολα. Αφενός οι τιμητές κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ότι σ’ ένα ζωντανό σώμα -και κάθε κοινωνικό σύνολο τέτοιο είναι- δεν μπορεί το κεφάλι να καταδικάζει τα χέρια και τα πόδια. Αφετέρου οι μομφές αυτές είναι επιπόλαιες, γιατί ξεχνούν το πασίγνωστο: ότι καμιά αλλαγή στις στάσεις και τη συμπεριφορά ενός λαού δεν μπορεί να έρθει μέσα σε σύντομο χρόνο και ούτε με τη μέθοδο μιας βίαιης παιδαγωγικής.

Αλλού όμως βρίσκεται το μείζον πρόβλημα. Είναι ότι κάθε εισαγγελική και τιμωρητική αντίληψη που εφαρμόζεται στα κοινωνικά ζητήματα χάνει από τα μάτια της το εξής θεμελιώδες: ότι εφόσον δεν γίνεται να εξαφανιστούν μερικά ελαττώματα, επιβάλλεται να βρεθεί τρόπος ώστε, τουλάχιστον, να αναδειχθεί και να ενεργοποιηθεί η θετική τους πλευρά. Δεν υπάρχει ελάττωμα που να μην μπορεί ώς ένα βαθμό να αξιοποιηθεί. Αυτή είναι μια πραγματική δυνατότητα που μας τη δείχνει τόσο η ιστορία όσο και οι καθημερινές εμπειρίες. Πάρτε για παράδειγμα τη ροπή προς την ανομία που χαρακτηρίζει μερικά άτομα. Εάν αφεθεί ανεξέλεγκτη αυτή η ροπή θα δώσει ασυγκράτητους άρπαγες, ληστές, πειρατές. Μόλις όμως εμφανιστεί η σταθερή και αποφασισμένη θέληση κάποιου άλλου που θα σταθεί εμπόδιο στον δρόμο τους όχι απλώς για να ανακόψει τους αδέσποτους, αλλά για να στρέψει την ορμή τους σε άλλη κατεύθυνση, τότε είναι πιθανόν οι σκληροτράχηλοι παραβάτες των νόμων να μπουν στο καινούργιο αυλάκι που ανοίχθηκε μπρος τους. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη με τους κλέφτες και τους αρματολούς λίγο πριν από την εθνεγερσία κατά των Οθωμανών; Και δεν συντελέστηκε μια παρόμοια «μεταποίηση ενέργειας» με τους ζωοκλέφτες που στη διάρκεια της Κατοχής στελέχωσαν τις αντάρτικες οργανώσεις;

Τα ανάλογα ισχύουν στην οικονομία και την κοινωνική ζωή. Το παν είναι να αντιληφθούμε ότι τα στοιχεία που απαρτίζουν μια κοινωνία συναρτώνται οργανικά μεταξύ τους και ότι επιπλέον η κακή επίδραση του ενός μπορεί να αντισταθμιστεί είτε από την καλή επίδραση ενός άλλου είτε από μια εσωτερική «διάσπαση» του αρνητικού στοιχείου που θα εξισορροπούσε κάπως τις βλαπτικές του συνέπειες. Γινόμαστε μήπως πολύ θεωρητικοί την ώρα που ο κόσμος καίγεται; Μα πώς είναι δυνατόν σ’ αυτόν τον τόπο που λάτρευε πάντα τη θεά Ομήγυρη να μη συζητήσουμε μεταξύ μας για τη φωτιά προτού να ριχτούμε καταπάνω της; Οι αγορεύσεις, οι λογομαχίες ή και το κουβεντολόι αν θέλετε είναι ένα μέρος της εθνικής παθολογίας μας, αλλά την ίδια στιγμή αποτελούν και ένα είδος γυμνάσματος.

Συχνά παρατραβούν, πράγματι, οι σχολιασμοί και οι εικοτολογίες - από την εποχή του Ησιόδου και του Αριστοφάνη έως εκείνη του Ροΐδη και μέχρι σήμερα δεν έχει εξασθενίσει πολύ αυτό το χούι να φέρνουν οι ντόπιοι τα γεγονότα στο στόμα τους για να τα αναπλάσουν, αμελώντας συχνά να τα αντιμετωπίσουν άμεσα. Η συνήθεια άντεξε λοιπόν πολύ στον χρόνο. Δύσκολα επομένως θα αλλάξει δραστικά. Εάν, ωστόσο, υπάρχει μια παθητικότητα σ’ αυτήν την παράδοση, δέστε και πόση ενεργητικότητα κρύβει. Σε μια συντροφιά που συζητάει σήμερα ώρες ατέλειωτες για την κρίση και το Μνημόνιο και όπου ο καθένας θέλει να λέει τη δική του εκδοχή για τα πράγματα («τι ψωροέπαρση!» θα έλεγε ένας ειδήμων. Τι «κοπανισταί αέρος» είναι τούτοι, θα αναφωνούσε κι ο Ροΐδης), είναι γεγονός ότι από τη μια μεριά η ανθρώπινη ενέργεια σπαταλιέται, από την άλλη, όμως, ακονίζεται η επιχειρηματολογία και η διάθεση να έχει κανείς γνώμη και να τη λέει ανοιχτά τη γνώμη του και κατόπιν να την ακολουθεί έως έξω, στον δρόμο. Από τις σπιτικές κουβέντες μπορούν να γεννηθούν κινητοποιήσεις στους δρόμους. Από τις απεραντολογίες ένας ξαφνικός και συγκεκριμένος θυμός. Από τη γλώσσα που δουλεύει ροδάνι μια κραυγαλέα απόφαση να απαιτηθούν αλλαγές.

Ετσι ζουν οι κοινωνίες. Η κάθε μια με τον δικό της τρόπο. Και όποιοι φαντάζονται ότι με ειδικά «μεταρρυθμιστικά μέτρα» θα κάνουν έναν λαλίστατο πληθυσμό να καταπιεί τη γλώσσα του ώστε να δουλεύει στο εξής πιο αποδοτικά, σιωπηλός και συγκεντρωμένος, πελαγοδρομούν σε κάποιες φαντασιώσεις τους περί παγκοσμίου και ορθού μοντέλου ζωής. Δεν σημαίνει βέβαια αυτό ότι δεν είναι χρήσιμο να περιοριστεί η φλυαρία και το αναμάσημα των άλλοθι. Αλλο όμως είναι να ζητάς οι συζητήσεις να είναι πιο ουσιώδεις πολιτικά, και άλλο να λες ότι με την πολιτικολογία χάνεται πολύτιμος χρόνος. Για να τον κάνουμε, τελικά, τι τον χρόνο;

* Ο κ. Βασίλης Καραποστόλης είναι καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Σέργιος Γκάκας: από το διήγημά του "Γιασεμιών 7", ("Ελληνικά εγκλήματα 3", εκδόσεις Καστανιώτη, 2009)

.............................................................

Σέργιος Γκάκας "Γιασεμιών 7":  Μια ματιά στο παρελθόν που θα μπορούσε να είναι "απάντηση" της Αριστεράς...

"...Χειμώνας του '43, δεν θυμάμαι πια πώς το λέγαν το χωριό, έξω απ' την Καρδίτσα ήτανε, τριάντα σπίτια και πολλά σου λέω, δικό μας χωριό μου 'χανε πει, κουβάλαγα έξι ντουφέκια και σφαίρες μέσα σ' ένα τσουβάλι, έπεσε ομίχλη και το μουλάρι δεν έλεγε να προχωρήσει, η αποστολή ήταν να πάω τα όπλα τρία χωριά πιο πάνω, τι να 'κανα, ξεπέζεψα, έκρυψα το ζώο πίσω από μια μάντρα και χτύπησα στο πρώτο σπίτι, μ' άνοιξε μια γυναίκα, να κοιμηθώ μέχρι να φύγει το σύννεφο, κουβαλάω πράγματα για τους πατριώτες πιο πάνω, μπες παλικάρι μου, λέει, έχουμε και ψωμί, κάτσε να γείρεις και φεύγεις όταν θέλεις, έχει Γερμανούς στο κάτω χωριό, της λέω, μη σκιάζεσαι και δεν πατάνε στο χωριό, έλα μέσα, μή φοβάσαι. Με ταΐσανε ψωμί και μου στρώσανε σε μια καμαρούλα και ξάπλωσα, κι αυτοί, ο άντρας της, ο αδερφός της και δυο κούτσικα, μόλις νομίσανε πως κοιμήθηκα το γυρίσανε και κουβεντιάζανε στα βλάχικα, εγώ τους άκουγα και καταλάβαινα γιατί βλάχικα ήξερα απ' τον παππού μου, τσοπάνος ήτανε και τα μίλαγε, το γυρίσανε που λες στα βλάχικα και σχεδιάζανε στα μουλωχτά πώς θα με δώσουνε στους Γερμανούς, εγώ ροχάλιζα στα ψέματα κι αυτοί λογοφέρνανε για το ποιος θα πάει να με μαρτυρήσει, ο άντρας ήθελε να πάει η γυναίκα, ο αδερφός της του 'λεγε να πάει εκείνος και δώσ' του να τσακώνονται με χαμηλή φωνή κι εγώ σηκώθηκα σαν τη γάτα, πήδησα απ' το παραθύρι και ποιος με είδε. Πήρα το μουλάρι σε μια ρεματιά μέχρι που καθάρισε ο τόπος και με τα πολλά έφτασα στους συναγωνιστές και τους είπα το και το. Ευθύς στείλανε τρεις στο χωριό να βρουν τους προδότες. Τι τους κάνανε δεν έμαθα ποτέ. Αλλά τότε κατάλαβα πολλά πράγματα. Ότι πατρίδα δεν υπάρχει, υπάρχουνε άνθρωποι μονάχα, άνθρωποι καλοί και κακοί, πολέμησα πλάι σε καλούς και κακούς, εγώ δεν μετανιώνω που έγινα πολλές φορές κακός γιατί είχαμε δίκιο, αυτό το υπογράφω, δικιο είχαμε, αλλά πολλές φορές το ζητήσαμε με λάθος τρόπο, και μετά όταν σταμάτησαν οι πολέμοι κατάλαβα και το δεύτερο πράγμα, κατάλαβα πως δεν τα κάναμε καλά τα πράγματα γιατί ήμασταν αμόρφωτοι, ντιπ αμόρφωτοι ήμασταν κι άμα είσαι αμόρφωτος σε σέρνουνε από δω κι από κει οι συμμορίες. Γι' αυτό στενοχωριέμαι που δεν μορφώθηκε η μικρή μου Νατάλια. Βάρος το 'χω. Κι άλλα κατάλαβα στην Τασκένδη. Δεν θα τελειώσουν οι πολέμοι, ποτέ δεν θα τελειώσουν. Και τώρα στα στερνά κατάλαβα και τούτο. Αφού δεν θα τελειώσουνε οι πολέμοι, εμείς που έχουμε δίκιο, χρωστάμε να το ψάξουμε. Σκας χαμόγελο Λευτέρη, σε βλέπω, σκας χαμόγελο, συμφωνείς κι εσύ, ε; Κι εσύ λες τι έχουμε να χάσουμε τώρα πια..."

από το διήγημα του Σέργιου Γκάκα "Γιασεμιών 7" που περιλαμβάνεται στον τόμο "Ελληνικά εγκλήματα 3" (εκδόσεις Καστανιώτη, β' έκδοση, 2009) 

 

"Πονηριές, μπαρούφες και η τακτική του οδοστρωτήρα" Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr., 14/3/2012)

..............................................................

 

Πονηριές, μπαρούφες και η τακτική του οδοστρωτήρα 

 

Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr

Περίπτωση πρώτη. Μόλις η παινεμένη υπουργοπούλα του ΠΑΣΟΚ είχε αναλάβει το Παιδείας, ένας «πολιτικός της αντιπολίτευσης» την πλησίασε, όχι με κακό σκοπό στον νου του, αλλά με καλό: για να τη συμβουλεύσει. «Σε αυτό το υπουργείο ή θα κάνεις πράγματα και θα πονέσεις ή να μην κάνεις τίποτε και θα περάσεις καλά», αυτό της είπε και εκείνη το θυμήθηκε και το είπε και σε εμάς την ημέρα που παρέδωσε το υπουργείο.

Ο ακροατής των αποκαλύψεων της υπουργοπούλας μένει, βεβαίως, εντυπωσιασμένος από τη βαθιά σοφία των λόγων του «πολιτικού της αντιπολίτευσης»! Μόλις όμως υποχωρήσει το θάμβος και βάλει το μυαλό του να δουλέψει, γεννάται το ερώτημα: «Και αυτός πώς το ήξερε;». Για να το ξέρει, θα πρέπει να ήταν ή ο Στυλιανίδης ή ο Σπηλιωτόπουλος, που και οι δύο διετέλεσαν υπουργοί Παιδείας στις κυβερνήσεις του μικρού Καραμανλή και οι οποίοι όχι μόνον δεν προσπάθησαν να σταματήσουν την προϊούσα παρακμή της δημόσιας παιδείας, αλλά την άφησαν ανενόχλητη, για να μη χαλάσουν τη ζαχαρένια τους. (Και, πάντως, μάλλον απίθανο να ήταν η Μαριέττα Γιαννάκου, η οποία έχει αποσυρθεί εις τα Ευρώπας και είναι φυσικό να θέλει να ξεχάσει τις περιπέτειες της παιδείας στην Ελλάδα...)

Ενθυμούμενη την προειδοποίηση του πολιτικού της αντιπολίτευσης, η υπουργοπούλα υποβάλλει στην αντίληψη του ακροατή της δύο τινά: Κατά πρώτον, την ευνοϊκή για την ίδια σύγκριση με τους προκατόχους της, αφού μία προσπάθεια που μάλλον απέτυχε ή, έστω, αβέβαιης έκβασης είναι προτιμότερη από μία ανύπαρκτη προσπάθεια – και από δύο και τρεις ή και περισσότερες. Κατά δεύτερον, εκτρέπει την προσοχή από το γεγονός ότι η ίδια εγκαταλείπει την προσπάθεια που ξεκίνησε στο πιο κρίσιμο σημείο της και την αφήνει στην τύχη της – και, το χειρότερο, την αφήνει στα χέρια του Γ. Μπαμπινιώτη...

Περίπτωση δεύτερη. Ο στόχος του Βαγγέλη του Βενιζέλου -ανεπισήμως νέου αρχηγού του ΠΑΣΟΚ- και τον οποίο ο ίδιος χαρακτήρισε «ρεαλιστικό» είναι «η νίκη στις βουλευτικές εκλογές, η πρωτιά». Σύμφωνοι, δικαίωμά του. Ως και ο ιδιόρρυθμος Θ. Πελεγρίνης, που λέει ο λόγος, έχει την ελευθερία να θέτει ως στόχο του να ανεβάσει τον μονόλογό του «Φθορά, φθορά, φθορά» (σ.σ.: παρεμπιπτόντως, ουδεμία σχέση έχει με την κατάσταση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών...) στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας και μάλιστα στη θεατρική σκηνή Lyttelton, της οποίας η αίθουσα έχει καθίσματα για 900 θεατές. Δεν θα γελούσε ο κάθε πικραμένος αν έβγαινε ποτέ για να το πει δημοσίως; Προφανώς. Τότε γιατί δεν γελάει κανείς όταν ο Βαγγέλης ο Βενιζέλος διατρανώνει από το βήμα του Εθνικού Συμβουλίου του κόμματός του έναν στόχο τόσο ανεδαφικό όσο και οι φιλοδοξίες του οποιουδήποτε ερασιτέχνη έχει αφεθεί στο παράφορο πάθος του για τη σκηνή και το χειροκρότημα;

Δεν θέλει πολλή σκέψη η απάντηση. Επειδή πάμε σε εκλογές και ένας νέος αρχηγός δεν μπορεί να ξεκινήσει ηττοπαθώς. Το δέχομαι, αλλά η ουσία του ερωτήματος ακόμη δεν έχει απαντηθεί: Γιατί οτιδήποτε άλλο πλην του εξωπραγματικού (πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ) πρέπει να είναι ηττοπαθές; Γιατί, δηλαδή, η άρνηση της ηττοπάθειας συνεπάγεται απαραιτήτως τον αποκλεισμό της πραγματικότητας; Ενδεχομένως, επειδή τέτοια είναι η πολιτική κουλτούρα μας. Επειδή οράματα, ουτοπίες και πράσινα άλογα εδώ τα θαυμάζουμε με το στόμα ορθάνοιχτο αντί να μας προξενούν την καχυποψία. Το γεγονός, σε κάθε περίπτωση, είναι ότι πολιτική και αερολογία στην Ελλάδα είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένες, με την πρώτη να σέρνει από πίσω της τη δεύτερη.

Περίπτωση τρίτη. Δημοσιογράφος έχει κάνει το σφάλμα να προσκαλέσει σε ραδιοφωνική συνέντευξη τον πολιτικό του ΠΑΣΟΚ με την αντιπαθέστερη φωνή και την ανεξήγητη έπαρση: τον υφυπουργό Παρασκευά Κουκουλόπουλο. Ουσιαστικά, η συνέντευξη τελειώνει μόλις ξεκινά. Διότι, αμέσως μετά την πρώτη ερώτηση, τον υφυπουργό καταλαμβάνει ο λεγόμενος «απύλωτος». Με τη μονότονη φωνή του να γίνεται ακόμη πιο εκνευριστική εξαιτίας της βαριάς προφοράς του και του μονίμως κλαψιάρικου τόνου του, αρχίζει να αραδιάζει τις προτάσεις με την ταχύτητα πολυβόλου, κάνοντας τον ακροατή να αναρωτιέται μήπως ο υφυπουργός έχει κάνει ειδικές ασκήσεις για να ρυθμίζει την αναπνοή ώστε να μη χρειάζεται να κάνει την παραμικρή παύση ενώ μιλάει! Να εισάγει με πλάγιο τρόπο (π.χ., «και να σας πω κάτι ακόμη;») ερωτήματα που τον ευνοούν και να τα απαντά· να μην απαντά στα ερωτήματα που έθετε ο συνομιλητής του (όποτε κατόρθωνε να τα θέσει...) με το πρόσχημα «αυτό που θα σας πω είναι πιο σημαντικό»· να προλαβαίνει άλλα ερωτήματα αναπόφευκτα, με το πρόσχημα «εκεί θα καταλήξω και εγώ», ώστε να τα διατυπώσει ο ίδιος όπως τον βολεύει· έτσι κύλησε όλη η συζήτηση: με τη μορφή ενός μονολόγου. Εν ολίγοις, ήταν να τον ακούς και να σε πιάνει η απελπισία – αλλά και ο θαυμασμός για την αντοχή του δημοσιογράφου συνομιλητή του.

Φυσικά, ο Π. Κουκουλόπουλος δεν είναι ο μόνος πολιτικός που χρησιμοποιεί την τακτική του οδοστρωτήρα στις, κατ’ ευφημισμόν, συνεντεύξεις με δημοσιογράφους. Οι περισσότεροι το ίδιο κάνουν, απλώς αυτός το έχει αναγάγει σε τέχνη. Το φαινόμενο, τόσο κοινό πλέον ώστε να το έχουμε συνηθίσει, είναι και αυτό πολιτισμικό. Διότι αυτού τους είδους την ισηγορία διδάχθηκε μια ολόκληρη γενιά πολιτικών μέσα στα αμφιθέατρα των αριστεροκρατούμενων πανεπιστημίων της Μεταπολίτευσης.

Συνοψίζοντας τα χαρακτηριστικά των τριών παραπάνω περιπτώσεων, θα έλεγα ότι τουλάχιστον όσοι ενδιαφερόμαστε για το πολιτικό πρόβλημα της χώρας καλό είναι να οπλιστούμε με ψυχραιμία και αντοχή στις πονηριές, τις μπαρούφες και την ισοπεδωτική φλυαρία. Αυτά θα είναι και τα χαρακτηριστικά του δημόσιου διαλόγου περί την πολιτική κατά το επόμενο διάστημα και ώς τις αρχές Μαΐου. Εχουμε μπει πια σε προεκλογική περίοδο...

"Στον κόσμο του δημοτικού" του Παντελη Μπουκαλα ("Καθημερινή", 14/3/2012)

..........................................................

Στον κόσμο του δημοτικού

Tου Παντελη Μπουκαλα

Οταν πεθαίνει κάποιος σπουδαίος της τέχνης, των γραμμάτων ή της πολιτικής, τα ιδιωτικά κανάλια, στη συντριπτική τους πλειονότητα, στην ουσία δεν έχουν τίποτα να πουν, ίσως επειδή δεν έχουν τίποτα να δείξουν, δεν διαθέτουν δηλαδή αποκλειστικά δικές τους εικόνες. Ακολουθώντας τη διαδρομή τους, ασύμπτωτη με την κοινωνική διαδρομή του τόπου και της μνήμης των ανθρώπων του, θα πρέπει να γκρεμιστούν μια ντουζίνα φούρνοι για ν’ ασχοληθούν με θέματα «κουλτουριάρικα» ή «βαριά». Εκτός πια και προκληθεί σκανδαλάκι. Δεν πρέπει, λοιπόν, να πέφτω έξω λέγοντας πως η τελευταία (ίσως και η πρώτη) φορά που ακούστηκε το όνομα της Δόμνας Σαμίου σε κανάλια Ι. Χ. ήταν τότε με τα «Αποκριάτικα»  και την εναντίον της μήνυση.

Μακάρι να λαθεύω. Μακάρι επίσης να είναι αστήρικτη η εικασία ότι τα κρατικά κανάλια έχουν μεν κάτι να δείξουν, αλλά αυτό χρονολογείται μια δεκαετία πριν, το λιγότερο. Το «Παρασκήνιο» λ. χ. ξελασπώνει συνεχώς τη «δημόσια τηλεόραση», η οποία, χάνοντας τον προσανατολισμό της (για να υπηρετεί υποτακτικά τους κρατούντες) αλλά και τα χρήματά της (για να παχαίνει ημετέρους και κομματανθρώπους), σπάνια παράγει πια κάτι που να αντέχει στον χρόνο. Για τη Σαμίου και πάλι, η σπουδαιότερη μεταθανάτια προσφορά των δημόσιων διαύλων ήταν η επαναπροβολή στο κανάλι της Βουλής ενός αφιερώματος του Γιώργου Παπαστεφάνου: Τότε ο Σίμων Καράς, ο δάσκαλος της Σαμίου, που πέθανε σχεδόν αιωνόβιος, ήταν μεσόκοπος, κι ο Διονύσης Σαββόπουλος ήταν ακόμα ένα από «τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα».

«Η Σαμίου ερχόταν από έναν άλλο χρόνο» είπε εκεί ο Σαββόπουλος. Και την ιστόρησε καλά έτσι. Από άλλο χρόνο μουσικό, καλλιτεχνικό, κοινωνικό. Οχι καλά και σώνει «καλύτερο», απλώς διαφορετικό. Με την επίμονη και μεθοδική δουλειά της συναριθμείται στους ανθρώπους που αγαπώντας το δημοτικό τραγούδι στην αδιάσπαστη τριπλή υπόστασή του (λόγος, μελωδία, χορός) γι’ αυτό που όντως είναι και όχι για τον μύθο του, το υπηρέτησαν πιστά. Συνέβαλαν έτσι στην κάθαρσή του από τη γελοία χρήση του επί χούντας και στην εδραίωση της υψηλής αξίας του ακόμα και στην ακοή όσων δεν έκρυβαν την ξινίλα τους μπροστά στα «βλάχικα».

Η Σαμίου, ερευνώντας και σε καιρούς που η τεχνολογία είχε ακόμα όρια, καταγράφοντας (και τίποτα πιο δύσκολο, όπως έχουν πει όλοι οι συλλέκτες, αφού οι πληροφορητές δυσκολεύονται ή και αρνούνται να πουν λ. χ. μοιρολόι στα καλά καθούμενα) και τραγουδώντας υπηρέτησε με ήθος το ήθος του δημοτικού τραγουδιού· και της το χρωστάμε. Κάτι περί ήθους έλεγαν τη μέρα του θανάτου της και σε ιδιωτικό κανάλι.

Την ίδια στιγμή (και σαν για να προβληθεί το Μέγαρο παρά η θανούσα) είχαν φόντο μια σκηνή με τον τότε υπουργό Πολιτισμού να βραβεύει τη Σαμίου. Επρόκειτο για τον κ. Βουλγαράκη, θεωρητικό της σχετικότητας της ηθικής. Κι όσα καλά λόγια ακούγονταν, ηχούσαν ειρωνικά. Tο ’νιωσαν άραγε;

Γιάννης Αγγελάκας: "Δεν βλέπω τον κόσμο να αγωνιά για κάτι καινούργιο" από τη συνέντευξή του στην Κατερίνα Μπακογιάννη ("Κ" της "Καθημερινής", 11/3/2012) Και δυο τραγούδια ένα δικό του κι ένα των Electric Litany...

...........................................................

Γιάννης Αγγελάκας: "Δεν βλέπω τον κόσμο να αγωνιά για κάτι καινούργιο"

από τη συνέντευξή του στην Κατερίνα Μπακογιάννη ("Κ" της "Καθημερινής", 11/3/2012)

...Είναι κακό να σου αρέσει να έχεις ένα ωραίο σπίτι ή ένα ωραίο αυτοκίνητο;

Όχι, δεν είναι κακό να έχεις ένα ωραίο αμάξι ή ένα ωραίο σπίτι, αλλά είναι πολύ κακό να νομίζεις πως αυτό είναι το σύμπαν. Οι πολιτικοί που μας έφτασαν εδώ ήταν ολοφάνερο ότι ήταν απατεώνες από τότε. Τα σκάνδαλα έρχονταν το ένα πίσω από το άλλο. Αλλά, καθώς ο μέσος Έλληνας έστηνε το ιδιωτικό του όραμα, ανεχόταν και τους ψήφιζε χωρίς καμία μνήμη και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Δηλαδή φταίμε.

... Δεν είναι επικίνδυνο για τη δημοκρατία όταν ο κόσμος χάνει συλλήβδην την εμπιστοσύνη του στους πολιτικούς;

Ε, βέβαια είναι. Αλλά την έχει χάσει; Είναι το σοκ αρκετό για να καταλάβουμε τι έγινε; Εγώ δεν βλέπω τον κόσμο να αγωνιά για κάτι καινούργιο.

Από πού μπορεί να έρθει το καινούργιο και η ελπίδα; 

Από την εσωτερική αλλαγή του καθενός μας. Πώς θα αλλάξει κάτι, εάν μέσα μας δεν αλλάξουμε;

Ακόμη και σε μια κοινωνία της οποίας οι νέοι έχουν χάσει τη δική τους ελπίδα;

Είναι τραγικό. Δε λυπάμαι τη μεσαία τάξη που αυτήν τη στιγμή χάνει το εξοχικό της ή το δεύτερο αμάξι της. Λυπάμαι τους πολύ φτωχούς, για τους οποίους ήταν πάντα δύσκολη η ζωή - και τώρα έχει γίνει ανυπόφορη. Λυπάμαι και τους νέους που η πραγματικότητα τους κόβει τα πόδια και τα φτερά... 
       

Η εμβληματική μορφή του κινηματογράφου, Κριστόφ Κισλόφσκι (13 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

..............................................................

Η εμβληματική μορφή του κινηματογράφου, Κριστόφ Κισλόφσκι

07:03, 13 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/39515

 

Στις 13 Μαρτίου του 1996, αφήνει την τελευταία του πνοή στην Βαρσοβία, από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του 20ου αιώνα, ο Κριστόφ Κισλόφσκι. 

Ο Κισλόφσκι γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου του 1941 στη Βαρσοβία. Σε ηλικία 16 ετών γράφτηκε σε σχολή πυροσβεστών, την οποία εγκατέλειψε γρήγορα. Το 1965, μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες, γίνεται δεκτός στην Κινηματογραφική Σχολή του Λοντζ και την επόμενη χρονιά γύρισε την πρώτη μικρού μήκους ταινία του «Tramwaj» (1966). Τρία χρόνια αργότερα ολοκληρώνει τις σπουδές του, έχοντας στο ενεργητικό του τέσσερις ταινίες μικρού μήκους, και στρέφεται προς τα ντοκιμαντέρ.

Με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, το «Personel», κερδίζει και το πρώτο του βραβείο από το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Μανχάιμ. Με την πρώτη του ταινία εντάσσεται στο ρεύμα του κοινωνικού ρεαλισμού, ένα ρεύμα που θα ακολουθήσει και στις επόμενες ταινίες του, όπως «Το Σημάδι», το «Ερασιτέχνης Κινηματογραφιστής», με το οποίο κέρδισε και το Μέγα Βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας, το «Η τύχη». Η είσοδος του στον πολιτικό κινηματογράφο, πραγματοποιείται με την ταινία «Δίχως Τέλος» (1984). Ακολουθεί το «Ο Δεκάλογος», το οποίο αποτελείται από 10 ταινίες μικρού μήκους εμπνευσμένες από τις Δέκα Εντολές. Από αυτή τη συλλογή προέκυψαν και οι μεγαλύτερου μήκους εκδοχές του πέμπτου και έκτου επεισοδίου με τον τίτλο «Μικρή Ιστορία για ένα Φόνο» (1988) και «Μικρή Ερωτική Ιστορία» (1988).

Η διεθνής καταξίωση θα έρθει με τις ταινίες «Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα» (1991) και η τριλογία «Τρία Χρώματα: Η Μπλε /Λευκή /Κόκκινη Ταινία» (1993-1994).

  

Απεβίωσε ο Τίμο Κονιέτζκα, πρώτος σκόρερ της Μπουντεσλίγκα (www.kathimerini.gr, 13/3/2012)

............................................................

Απεβίωσε ο Τίμο Κονιέτζκα, πρώτος σκόρερ της Μπουντεσλίγκα

Ο Τίμο Κονιέτζκα, που υπήρξε ο πρώτος που χρίστηκε σκόρερ στην μπουντεσλίγκα, «έσβησε» χθες, σε ηλικία 73 ετών. Την είδηση έδωσε στην δημοσιότητα η σύζυγος του, Κλαούντια, η οποία πρόσθεσε πως τα τελευταία χρόνια, ο Κονιέτζκα έπασχε από καρκίνο. «Ο Τίμο αποφάσισε να πεθάνει και με τη βοήθεια των γιατρών άφησε την τελευταία του πνοή, μη μπορώντας να συνεχίσει άλλο την άνιση μάχη με τον καρκίνο», δήλωσε λακωνικά η σύζυγος του εκλιπόντος, ο οποίος στις 24 Αυγούστου 1963 σκόραρε στο πρώτο λεπτό της αναμέτρησης Ντόρμουντ-Βέρντερ Βρέμης. Ο Κονιέτζκα αγωνιζόταν στους γηπεδούχους και αυτός ήταν ο πρώτος αγώνας από την καθιέρωση της μπουντεσλίγκα. Τα τελευταία 40 χρόνια, ο Κονιέτζκα είχε εγκατασταθεί στην Ελβετία, όπου εργάσθηκε ως προπονητής, κατακτώντας τέσσερις φορές το πρωτάθλημα με την Ζυρίχη, ενώ το 1977 έφτασε την ομάδα του, μέχρι τα ημιτελικά του κυπέλλου πρωταθλητριών. Ως ποδοσφαιριστής, ο Κονιέτζκα κατέκτησε δύο τίτλους στην Γερμανία (με την Ντόρτμουντ το 1963 και με την Μόναχο 1860, το 1966), ενώ φόρεσε εννέα φορές την φανέλα της -τότε- Δυτικής Γερμανίας, πριν αποχωρήσει από την ενεργό δράση το 1971.

Ιωάννου και Πετρουλάκης: Χιούμορ πένθιμον 1 + 2

.......................................................

…και καλό ξημέρωμα !!

Μαρ13

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη
 

 

"Έλειψε όμως ο Παλαμάς..." Του Παντελη Μπουκαλα ("Καθημερινή", 13/3/2012)

....................................................

Έλειψε όμως ο Παλαμάς... 

Του Παντελη Μπουκαλα

O απερχόμενος, ο κ. Παπανδρέου, σε μια απολογία με όλα τα γνωρίσματα του αυτοεγκωμίου, θυμήθηκε τον Ρίτσο: «Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε απ’ τον κόσμο...». Ο επερχόμενος, ο κ. Βενιζέλος, σε μια «πλατφόρμα» που μετά βίας χώρεσε πάνω της όλο το δικό του αυτοεγκώμιο, διπλασίασε, χωρίς πάντως να εντυπωσιάσει, αφού άντλησε από τα ευρείας χρήσεως, τόσο ευρείας που να απειλούνται με απώλεια του νοήματός τους: Και Σολωμό, το εθνικό που είναι το αληθές, και Σεφέρη, για την Ελένη και το αδειανό πουκάμισο. Ο μέχρις εκείνη τη στιγμή δεύτερος υποψήφιος, ο κ. Παπουτσής, σκέφτηκε να αντεπιτεθεί με στίχους του «ποιητή του Αιγαίου», όπως συνήθως αποκαλείται ο Ελύτης, αλλά τον απέτρεψαν φρονιμότερες σκέψεις, ιδίως δε η μνήμη του «Σαμίνα», που δεν μπορεί, πικρή θα ’ναι και γι’ αυτόν, τον «άνευ ευθύνης».

Δεν σημαίνουν όλα τούτα ότι επρόκειτο για σύναξη ποιητικών φασμάτων. Ελειπε άλλωστε ο σατιριστής Παλαμάς, για να τρυπήσει με τους οξείς στίχους του το μπαλόνι της φιλολογίζουσας ατμόσφαιρας: «Ο κόλακας κι ο ψεύτης χαλασμοί σου, / της αμαρτίας πατρίδα, άμυαλη Μάνα, / του κόσμου είσαι το σκύβαλο· απελπίσου! // Σε λιώσανε τα χάιδια τα λαοπλάνα / στου κόλακα τα χέρια και στου ψεύτη». Ψέματα έλεγε; Ψέματα λέει;

Και ενώ οι αρχηγοί τύλιγαν το ξιφίδιο της φιλοδοξίας τους με ποιητικές δάφνες, οι οπαδοί, όσοι δεν δυσφορούσαν οφθαλμοφανώς, κατασκεύαζαν τα δικά τους στιχάκια, ή μάλλον ανέσυραν ό,τι πρόχειρο από την κομματική αποθήκη: «Βαγγέλη, μαζί, στη νέα εποχή» οι βενιζελικοί. «Οι νέοι μαζί με Χρήστο Παπουτσή», οι του τέως υπουργού «Προστασίας του Πολίτη διά του προληπτικού χημικού βομβαρδισμού του». Αν λοιπόν οι νέοι του ΠΑΣΟΚ είναι τόσο γερασμένοι (ή τόσο απελπισμένοι) ώστε να μη βρίσκουν άλλο λάβαρο για να στρατευτούν πλην του κ. Παπουτσή, τότε ποια πιθανότητα ευόδωσης μπορεί να υπάρξει για τις αναζωογονήσεις, επανεκκινήσεις κτλ. που εξαγγέλλει ο άνευ αγώνος εντέλει νικητής κ. Βενιζέλος;

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κατάφερε να επικρατήσει στο κόμμα του με οκταετή καθυστέρηση, στη διάρκεια της οποίας από τη φιλοδοξία μετακινήθηκε στη λιμοδοξία. Ο ίδιος (και όσοι έσπευσαν να ενταχθούν στη χορεία των κολάκων του, χαμαιλεοντικά προσαρμοζόμενοι σε κάθε νέα εξουσία) αυτοπαρουσιάζεται ως ο πολιτικός που σήκωσε ένα σταυρό μαρτυρίου που δεν ήταν δικός του. Μόνο που η σπουδή του να μεταφράσει σε σκληρό προσωπικό κεφάλαιο αυτό τον «σταυρό της αυτοθυσίας», αποκαλύπτει με πόση πίστη εφαρμόζει τη σολωμική ρήση που μνημόνευσε. Οσο για τη «νέα εποχή» που ευαγγελίζονται οι οπαδοί του, ποια νέα εποχή να υπάρξει, όταν η οικονομική πορεία της χώρας για τα επόμενα χρόνια είναι ασφυκτικά προδιαγεγραμμένη και έξωθεν επιβαλλόμενη χάρη και στη δράση του κ. Βενιζέλου, ο οποίος πρώτος αποδέχτηκε, μάλλον ασυγκίνητος, ότι χάσαμε ένα τμήμα της εθνικής μας κυριαρχίας;