"Προς τη διαμόρφωση μιας νέας ιδεολογίας" Του Νίκου Ερηνάκη (02 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

..............................................................

Προς τη διαμόρφωση μιας νέας ιδεολογίας.

 Του Νίκου Ερηνάκη

07:03, 02 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/86625

 

 

Η ψύχραιμη και εύστοχη αναγνώριση της ύπαρξης της κρίσης (όχι τόσο της οικονομικής όσο της κοινωνικής και πολιτικής) και η επίγνωση της ευθύνης για τη δημιουργία της οφείλει να θεωρηθεί ως μια πρώτη νίκη. 

Αν αντιληφθούμε τη σημασία της ύπαρξης τριών διαφορετικών αλλά αλληλένδετων σταδίων (διαφώτιση, ενδυνάμωση, απελευθέρωση) ως προς την ολοκληρωμένη αντίσταση και κατ’επέκταση έξοδο από μια τέτοια κρίση, τότε μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ίσως έχουμε καταφέρει να επιτύχουμε το πρώτο στάδιο (αυτό της διαφώτισης). Είναι πολλοί που θα χαρακτηρίσουν αυτήν την άποψη υπέρμετρα αισιόδοξη. Παρόλαυτα είναι γεγονός πως η κοινή γνώμη έχει ξεκινήσει να αποκτάει ξανά το σεβασμό και τη δύναμη που της πρέπει.

Σίγουρα μια πλειοψηφία μέσων μαζικής ενημέρωσης συνεχίζει να λειτουργεί καθεστωτικά, όμως ο κόσμος μέσα από την εμπειρία της συνειδητοποίησης αυτών των παιχνιδιών, ειδικά τα δύο τελευταία έτη, έχει αναπτύξει ένα είδος ιδιαίτερης κριτικής σκέψης. Ένα είδος κριτικής σκέψης που μπορεί να είναι περισσότερο ενστικτώδες παρά αναλυτικό όπως ίσως θα χρειαζόταν, αλλά και πάλι έχει τη σημασία του. 

Η αφύπνιση έχει λάβει χώρα και μια ψευδής συλλογική συνείδηση των προηγούμενων ετών έχει καταρρεύσει, δίνοντας χώρο στην πιθανότητα δημιουργίας μιας νέας ριζικά διαφορετικής. Μια συνείδησης που για να γίνει επιτυχημένα συλλογική και να μην καταλήξει έρμαιη στα χέρια εξουσιαστικών τάσεων, έχει νόημα πρώτα να αναπτυχθεί σε ατομικό επίπεδο και στη συνέχεια, έχοντας βρεθεί όλοι στο ίδιο σημείο, να συλλογικοποιηθεί. Αυτή η διαδικασία θα της προσδώσει μια δύναμη που πλέον θα την καταστήσει πολύ δύσκολα καταρρίψιμη.
 
Έχοντας λοιπόν αναγνωρίσει τη λανθασμένη συνείδηση του παρελθόντος και έχοντας ξεκινήσει ήδη τη δημιουργία μιας νέας, μπορούμε να προσανατολιστούμε προς μια κατεύθυνση δράσης. Μια δράσης σίγουρα συλλογικού ύφους που όμως θα πρέπει να έχει γεννηθεί αυτόνομα σε κάθε άτομο ξεχωριστά. Μιας δράσης που δεν θα εκτονωθεί μεμονωμένα και άσκοπα και σίγουρα δεν θα αφήσει περιθώρια για αποπροσαντολισμό της ουσίας της. Ο συλλογικός της χαρακτήρας, η αλήθεια της και η συνέπεια που θα τη περιβάλει (όντας το φυσικό επόμενο μιας συλλογικής συνείδησης ενός αφυπνισμένου κοινωνικού συνόλου) θα την καταστήσει απόλυτα αιτιολογημένη και σίγουρα καρποφόρα.
 
Το στάδιο της συνειδητής πλέον δράσης θα αποδυναμωθεί μόνο αν υιοθετηθεί από μεμονωμένες ομάδες, με δικιά τους αυθαίρετη προσέγγιση στα μέσα έκφρασης της. Το στάδιο της συνειδητής δράσης, στο οποίο και βρισκόμαστε, ή τουλάχιστον οφείλουμε σύντομα να βρεθούμε, πρέπει να υιοθετηθεί και να ασκηθεί από το σύνολο των έστω και ετερόκλητων σε αυτή τη φάση κοινωνικών ομάδων. Η μόνη ανάγκη είναι αυτή μιας στρατηγικής κοινωνικής αλλαγής μέσα από πολιτική ρήξη που θα είναι ταυτόχρονα συγχρονισμένη με μια στρατηγική πολιτιστικής επανάστασης.
 
Πριν όμως το τοπίο αρχίσει να θολώνει ξανά ρίχνοντας μας πάλι επαναπαυόμενους σε μια στάσιμη και βαλτωμένη αποδοχή μιας ημίμετρης πρωτοβουλίας, πρέπει να σχηματοποιηθούν και να προταθούν οι νέες διαδρομές της ανανεωμένης πλέον συνείδησης (και δεν λέω απόλυτα αναγεννημένης γιατί είναι απαραίτητο να κουβαλάμε μαζί μας τα αδιέξοδα του παρελθόντος για τους ελιγμούς του μέλλοντος).
 
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η νέα αυτή ατμόσφαιρα που έχει ήδη δημιουργηθεί και οι νέες αυτές ιδέες μας που θα προκύψουν από αυτήν θα αποτελέσουν τον κύριο ρόλο στη μεταμόρφωση της τωρινής κοινωνικής ισορροπίας (που κάθε άλλο παρά ισορροπία αποτελεί) και στη δημιουργία μιας ριζικά νέας.
 
Είναι ιστορικά αυταπόδεικτο πλέον πως αποτελούμε ένα σύνολο πληθυσμού που δεν μπορεί να λειτουργήσει και να εξελιχθεί κάτω από κάθετες μορφές οργάνωσης και εξουσίας. Ας αποδεχτούμε λοιπόν αυτή την ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητα μας και ας επικεντρωθούμε στη δημιουργία οριζόντιων μορφών οργάνωσης.
 
Μια στροφή προς αντιαυταρχικές δομές δεν μπορεί πλέον να θεωρείται ουτοπική. Και σαφέστατα δεν πρέπει να θεωρούμε τις ουτοπικές και ρομαντικές ιδέες ως μη-ρεαλιστικές. Αντιθέτως, ο ρεαλισμός που μας επιβάλουν είναι ουτοπικός (με την κυριολεκτική έννοια του όρου ου+τόπος) αφού δεν υπάρχει καμία περίπτωση να τον ανεχτούμε και να παραμείνουμε υποτελείς σε αυτόν. Οφείλουμε πλέον να αντιληφθούμε το χώρο που μας ανοίγεται για ιδέες που μέχρι τώρα θεωρούνταν ρομαντικές και ουτοπικές, αλλά πλέον αποτελούν τη μοναδική προσεγγίσιμη διέξοδο από έναν εμφανώς μη βιώσιμο ρεαλισμό ορθολογικής σύγχυσης.
 
Αν όντως συνειδητοποιήσουμε λοιπόν πως βρισκόμαστε στο στάδιο της ενδυνάμωσης αυτής της νέας συνείδησης, ακόμα κι αν δεν είμαστε καθόλα σίγουροι για τη φύση της και για τις προεκτάσεις που μπορεί να πάρει, θα αντιληφθούμε και το βαθμό στον οποίο έχει αρχίσει ήδη να καλλιεργείται. Συνεπώς πρέπει να την ανακαλύψουμε μέσα μας και να την αρθρώσουμε ολοκληρωμένα και το σημαντικότερο όλων έμπρακτα. Η σημασία της εσωτερικής γέννησης και όχι εξωτερικής επιβολής είναι καθοριστική, καθώς αποτελεί το μόνο δρόμο αποφυγής ανάμειξης οποιασδήποτε μορφής εξουσιαστικής σχέσης. Με σκοπό να οδηγηθούμε συνειδητά και εύστοχα αυτήν την φορά στη δράση, της οποίας η φύση δεν πρέπει να υπαγορευθεί από κανέναν πάρα να γεννηθεί συλλογικά και πάραλληλα αυτόνομα ως φυσικό επόμενο μιας αυτόνομης και απελευθερωμένης πλέον από κάθετες εξουσιαστικές δομές κοινωνία.
 
Ο δρόμος αυτής της νέας συνείδησης δεν μπορεί να υπαγορευθεί, αλλά πρέπει να βιωθεί. Δεν μπορεί να μεταβιβαστεί μέσω θεωρίας, αλλά μόνο μέσω συλλογικής εμπειρίας. Δεν πρέπει ο τελικός στόχος να προσεγγίσει το άτομο, αλλά το άτομο συνειδητά να προσεγγίσει τον τελικό στόχο. Η διαδρομή πρέπει να χαραχθεί από το άτομο και κατ’επέκταση από το σύνολο, έτσι ώστε η γνώση και η ευθύνη να είναι κοινή. Κατ’αυτόν τον τρόπο δεν θα βρεθούμε και πάλι αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα της οποίας την φύση μας υποσχέθηκαν διαφορετική από αυτήν που τελικώς συναντήσαμε (βλ. θεωρητικός έναντι υπαρκτού σοσιαλισμού).
 
Είναι καιρός να αντιληφθούμε τη φύση της θεωρίας ως φύση πράξης και να κατανοήσουμε ότι μια ιδεολογία μπορεί να διαμορφωθεί και να εξελιχθεί μόνο μέσα από την έμπρακτη εφαρμογή της.
 
Βρισκόμενοι στο στάδιο της ενδυνάμωσης της συνειδητοποίησης της ανάγκης για μια νέα συνείδηση που θα οδηγήσει σε μια νέα ιδεολογία, υποστηριζόμενη τόσο από θεωρία όσο και από πράξη, θα είμαστε έτοιμοι για συνειδητή συλλογική αυτόνομη δράση.
 
Οι σπόροι έχουν ριχτεί στο χώμα.
Τα πρωτοβρόχια έχουν ήδη ξεκινήσει.
Αναμένουμε λοιπόν τα πρώτα άνθη.
Ας είναι όμορφα.
 

"Σε ράγες το μετεκλογικό τοπίο" Tου Σταυρου Λυγερου ("Καθημερινή", 2/3/2102)

...........................................................

Σε ράγες το μετεκλογικό τοπίο 

 

Tου Σταυρου Λυγερου

Εάν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, η Ν. Δ. θα είναι πρώτο κόμμα, αλλά μακριά από την αυτοδυναμία. Είναι εύκολο ο Σαμαράς να λέει ότι θα προκηρύξει νέες εκλογές, αλλά δύσκολο να το κάνει. Η τρόικα και οι ντόπιοι σταυροφόροι του Μνημονίου, στους οποίους πια έχει προσχωρήσει, θα του ασκήσουν ασφυκτικές πιέσεις για να τον αποτρέψουν και θα έχουν επιχείρημα. Μόνο εάν προσπαθήσουν να του «φορέσουν καπέλο» (στην πρωθυπουργία) τον Παπαδήμο, ο Σαμαράς θα τα στυλώσει. Η Ν. Δ. δεν πρόκειται να κερδίσει αυτοδυναμία. Από τη στιγμή που ψήφισε το νέο Μνημόνιο έρχεται σε αντίθεση με την κοινωνική βάση της. Ο χρόνος δουλεύει εναντίον της. Η επιρροή της βρίσκεται σε καθοδική και όχι σε ανοδική τροχιά. Ενα σημαντικό τμήμα της λαϊκής Δεξιάς δικαιολογημένα αντιμετωπίζει πια τη Ν. Δ. σαν συνεργό στο «έγκλημα» και γι’ αυτό θα αναζητήσει δοχεία για την ψήφο διαμαρτυρίας του. Και τέτοια δοχεία υπάρχουν. Ο χρόνος μέχρι τις εκλογές, όμως, είναι λίγος για να προσλάβει μεγάλες διαστάσεις η φθορά. Η πολιτικοεκλογική αποδόμηση της Ν. Δ. θα συντελεσθεί μετεκλογικά.

Ετσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, ο μόνος δρόμος για τον Σαμαρά θα είναι να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας. Μόνος διαθέσιμος εταίρος θα είναι η πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ που ψήφισε και το νέο Μνημόνιο και έχει συσπειρωθεί γύρω από τον Βενιζέλο. Τα προγνωστικά δείχνουν ότι ο σημερινός υπουργός Οικονομικών θα κερδίσει την εσωκομματική μάχη, αλλά είναι πολύ αμφίβολο εάν το ΠΑΣΟΚ θα παραμείνει ενωμένο. Εκτός από το ρήγμα που προκάλεσαν οι πρόσφατες μαζικές διαγραφές, είναι πιθανόν να προκύψει στην πορεία κι άλλο ρήγμα.

Μία κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου θα έχει τις ευλογίες της τρόικας, αλλά αυτό δεν πρόκειται να τη σώσει. Θα χρεωθεί την εκτιμώμενη περαιτέρω βύθιση της οικονομίας στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, τον πολλαπλασιασμό των οικονομικών και κοινωνικών ερειπίων, τα νέα αιματηρά μέτρα και πιθανώς μία κοινωνική έκρηξη. Με άλλα λόγια, το ενδεχόμενο να καταρρεύσει η χώρα στα χέρια των Σαμαρά - Βενιζέλου συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες.

Μετά την επιτυχή ρυμούλκηση της Ν. Δ. του Σαμαρά στην όχθη του Μνημονίου, η τρόικα και οι ντόπιες δυνάμεις που υποστηρίζουν την πολιτική της έχουν στρέψει τις πιέσεις τους προς τη ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη. Και αυτό, επειδή το μικρό αυτό κόμμα έχει γίνει ο προνομιακός υποδοχέας των «εκλογικών προσφύγων» που μαζικά συρρέουν από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται δημοσκοπικά δεύτερο κόμμα. Η -με διαφορά χρονικής φάσης- αποσύνθεση του ΠΑΣΟΚ και της Ν. Δ. υποχρεώνει τους σταυροφόρους του Μνημονίου να βρουν πρόσθετο πολιτικό - κοινοβουλευτικό στήριγμα για την πολιτική τους. Ετσι κι αλλιώς αντιμετωπίζουν τα υπάρχοντα κόμματα σαν αναλώσιμα. Το επόμενο διάστημα, η ΔΗΜΑΡ θα βρεθεί στη μέγγενη, γεγονός που θα την υποχρεώσει να ξεκαθαρίσει «με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει».

«Τις άτιμες τις τιμές...» του Παντελη Μπουκαλα ("Καθημερινή", 2/3/2012)

.........................................................
 

«Τις άτιμες τις τιμές...» 

 

Tου Παντελη Μπουκαλα

«Να το δούμε και να μην το πιστέψουμε»,  όπως θα έλεγε ο Θωμάς εμπνεόμενος από τη λαϊκή θυμοσοφία. Να δούμε δηλαδή αν το Ιντερνετ θα πετύχει εκεί όπου απέτυχαν οι θρυλικοί τελαρομάχοι, οι συνεταιρισμοί (όσοι δεν ήταν σκέτες σφραγίδες, κατασκευασμένες προς απομύζηση κοινοτικών επιδοτήσεων), τα εκ γενετής εθελοτυφλούντα Παρατηρητήρια Τιμών, οι χελωνοπρεπώς σπεύδουσες αγορανομίες, οι υπουργοί που επιχειρούσαν «αιφνιδιαστικές επιθεωρήσεις» συνοδευόμενοι από μόλις έξι κάμερες. Να δούμε αν θα φτάσουμε να αγοράζουμε την πατάτα σαν πατάτα και όχι σαν φράουλα και τα πορτοκάλια σαν πορτοκάλια και όχι σαν μήλα των Εσπερίδων.

Δυσκολεύομαι να δεχτώ το νέο δόγμα, ότι οι επαναστάσεις στις αραβικές χώρες ή τα κινήματα στη Δύση εκδηλώνονται επειδή τα εκμαιεύει και τα καθοδηγεί το Ιντερνετ, όπως υποστηρίζουν αρκετοί λάτρεις των νέων μέσων.  Πρώτο αίτιο και πρώτο κινούν παραμένει η κοινωνία και οι ανάγκες της, όχι η επικοινωνία και οι βλέψεις της.  Και πριν από τον Γουτεμβέργιο γίνονταν εξεγέρσεις και πριν από το Ιντερνετ επίσης. Το Ιντερνετ έρχεται πάνω στην υπάρχουσα κοινωνική διαθεσιμότητα, όχι πριν· δεν τη γεννάει. Ακριβώς όπως οι άνθρωποι δεν γεννούν επειδή υπάρχουν εμβρυουλκοί· για άλλους λόγους το αποφασίζουν.

Αν λοιπόν δεν έφτανε ο κόμπος στο χτένι για τους πατατοπαραγωγούς του Νευροκοπίου και της Θήβας και αν, στον θυμό τους επάνω, δεν φόρτωναν τις πατάτες στα αγροτικά για να τις χαρίσουν σε Αθηναίους και Θεσσαλονικείς, όσο κι αν προσπαθούσαν να τους «κατεβάσουν στους δρόμους» κάποιοι πληκτρολογώντας επαναστατικά συνθήματα στο κομπιούτερ τους, τίποτα δεν θα γινόταν. Και σαν καταναλωτές θα συνεχίζαμε να πιστεύουμε πως είναι μοιραίο να κοστίζει ένα προϊόν πέντε λεπτά στο χωράφι, στο δε πιάτο μας πέντε ευρώ.

Στη συνθήκη που διανύουμε, η κοινωνική διαθεσιμότητα έχει το όνομα της ανάγκης, που επιδεινώνεται καθημερινά, για τα πιο αδύναμα στρώματα δε είναι ήδη αφόρητη. Οι «άτιμες οι τιμές», κατά το κοινώς λεγόμενο, εξανεμίζουν ό, τι αφήνει πίσω της η «κοινωνική πολιτική»  των πρασινογάλαζων συγκυβερνώντων, που συνεχίζουν να παίζουν το τηλεοπτικό παιχνίδι της «σύγκρουσής» τους, σαν να μη βλέπουν ότι δεν υπάρχει κοινό. Αυτή ακριβώς η ανάγκη στήνει νέα δίκτυα συναλλαγών, αδιαμεσολάβητα και ακαπέλωτα, ώστε τουλάχιστον τα αγροτικά προϊόντα (ένα μέρος τους) να φτάνουν στους καταναλωτές (και πάλι, σε ένα μέρος τους) σε τιμές συμβατές με την πραγματική αξία τους και την πραγματική αντοχή του βαλαντίου μας. Το εγχείρημα αυτό, όπως έδειξαν τα ανάλογά του σε άλλες χώρες, έχει τα όριά του. Αλλά όσο νουνεχείς μπορούμε να είμαστε ακόμα, με όσα συμβαίνουν, οφείλουμε να το εμπιστευόμαστε περισσότερο από όσο τους καλούς ανθρώπους των υπουργείων, που κόπτονται βέβαια για το καλό μας, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα κόψουν και τις παλιές πελατειακές τους συνήθειες.

Kurt Weill: μουσικός πρωταγωνιστής (02 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

 ...........................................................
  

Kurt Weill: μουσικός πρωταγωνιστής

07:03, 02 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/34862

 

Ο Kurt Weill (1900-1950) ξεκίνησε την καριέρα του στις αρχές της δεκαετίας του 1920, μετά από μια παιδική ηλικία γεμάτη μουσική και πολλά χρόνια αντίστοιχων σπουδών στο Βερολίνο. Τη στιγμή που η πρώτη του όπερα «Ο πρωταγωνιστής» («The protagonist») ανέβηκε τον Απρίλιο του 1926, ο Kurt Weill καθιερώνεται ως ένας νεαρός μα σημαντικός Γερμανός συνθέτης. Ο ίδιος είχε ήδη αποφασίσει να αφοσιωθεί στο μουσικό θέατρο και τα έργα που δημιούργησε σε συνεργασία με τον Bertolt Brecht σύντομα τον έκαναν διάσημο σε όλη την Ευρώπη. Το 1933 έφυγε από τη νέα... ναζιστική Γερμανία και συνέχισε ακούραστα τις μουσικές του περιπέτειες. Πρώτα στο Παρίσι (1933-35) και στη συνέχεια στις ΗΠΑ μέχρι και το θάνατό του. 

Ορισμένα από τα σημαντικότερα έργα του είναι: «Κοντσέρτο για βιολί» (1925), «Η όπερα της πεντάρας» (Μπέρτολτ Μπρεχτ, 1928), «Το ενέχυρο» (Caspar Neher, 1932), «Τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα» ( Μπρεχτ, 1933), «Lady in the Dark» (Moss Hart και Ira Gershwin, 1941), «Lost in the Stars» (Anderson Maxwell, 1949).





 

O Kurt Weill γεννήθηκε, σαν σήμερα, στις 2 Μάρτη το 1900 και έφυγε από τη ζωή στις 3 Απρίλη το 1950 από καρδιακή ανεπάρκεια, αφήνοντας πίσω του έναν μακρύ κατάλογο φημισμένων και διαχρονικών έργων.

 

[Περικλής Κοροβέσης: "Προσπάθησα να παραμείνω πολίτης"] (29 Φεβ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr)

 ...........................................................................

Περικλής Κοροβέσης: Προσπάθησα να παραμείνω πολίτης

08:02, 29 Φεβ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/86430

 

 

Η ύψιστη επαναστατική αρετή σήμερα είναι να είσαι πολίτης. Και είναι ο πιο αποτελεσματικός φραγμός σε κάθε αυθαιρεσία. […] Μετά την 21η Απριλίου 1967, το δικαίωμα να υπάρξεις σαν πολίτης ήτανε αντίσταση. Σ’ αυτούς που επέμεναν να ΄ναι πολίτες, το νέο καθεστώς επέβαλε μια τυπική διαδικασία προσαρμογής. Προσπάθησα να παραμείνω πολίτης. (1), (2) 

Έχουμε μπει πια σε μια σκοτεινή εποχή και ίσως τα χειρότερα να μην τα έχουμε δει ακόμα. Η τάξη του κόσμου έχει διασαλευτεί. Οι προτάσεις σωτηρίας που εμφανίζονται με τη μορφή του Εθνικισμού και του Φυλετισμού είναι ένα ακόμα βήμα προς το βάραθρο. […] Πάνω από όλα αυτά, εγώ, με την ταπεινή μου γνώμη, θεωρώ την πιο μεγάλη απειλή της ζωής στον πλανήτη μας την αδιαφορία.

Οι άρχοντες της Γης θεωρούν τον άνθρωπο σαν καταναλωτική μονάδα. Ενδιαφέρονται μόνο για τις μεγάλες αγορές του Βορρά και όσοι δεν έχουν να καταναλώσουν, δε θεωρούνται άνθρωποι αλλά περιττά έξοδα. Οι φτωχοί, οι άθλιοι και οι κολασμένοι στέκονται με απάθεια μπροστά στο σκοτεινό και αβέβαιο μέλλον τους. Στο πρόσφατο παρελθόν οι άνθρωποι είχαν μια ελπίδα και πάλευαν για μια καλύτερη ζωή και για μια διαφορετική κοινωνία. Σήμερα οι εξαθλιωμένοι θέλουν να γίνουν το ίδιο καταναλωτές, όσο και οι πρωταγωνιστές των σήριαλ και των διαφημίσεων που βλέπουν. Και όλα τα μέσα είναι θεμιτά γι’ αυτό. Και αυτό αναγκαστικά σημαίνει βία και εγκληματικότητα.

Η Αμερική είχε προηγηθεί. Η Ευρώπη θ’ ακολουθήσει. Οι προοπτικές μετά το Μάαστριχτ δεν είναι ρόδινες. Αν κανείς λάβει υπόψη του και το διαρκώς αυξανόμενο κύμα των οικονομικών προσφύγων που κατακλύζουν την Ευρώπη, τότε δε χρειάζεται και θεοσοφία για να καταλάβει κανείς πως η αστυνομική βία θα γίνει νόμος. […]

Στην εποχή μας, που δεσπόζουσα θέση έχουν οι θεωρίες «περί τέλους της Ιστορίας» και «τέλους των ιδεολογιών», έχει διαμορφωθεί μια πλάνη που όλο και εξαπλώνεται με τη βοήθεια των ΜΜΕ. Αυτή η κατάσταση θα μπορούσαμε να την λέγαμε Α-ιστορία, όπου θέλει ν’ αποδείξει πως ο άνθρωπος μπορεί να υπάρξει εκτός ιστορίας αλλά εντός αγοράς. Πράγμα που σημαίνει πως τα πράγματα είναι δεδομένα και κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να τα’ αλλάξει.

Η άποψη αυτή δεν είναι καινούργια. Είναι τόσο παλιά όσο και η εξουσία, μικρή ή μεγάλη, σημαντική ή ασήμαντη, κεντρική ή απόκεντρη. Η οποιαδήποτε εξουσία πιστεύει πως θα μείνει πάντα στην ίδια θέση. Αλλά για να μείνει στην ίδια θέση, πρέπει και η κοινωνία να μείνει ακίνητη. Δηλαδή να μην αποτελεί μέρος μιας ιστορικής πορείας. Κατ’ επέκταση λοιπόν η Ιστορία τελειώνει μπροστά στην εξουσία και μαζί της τελειώνουν και οι ιδεολογίες που στηρίζονται σε μη εξουσιαστικές ιδέες. Μ’ αυτό τον τρόπο, είναι η εξουσία, και μόνο αυτή, που έχει το δικαίωμα να κατευθύνει τα πράγματα προς τον επιθυμητό της στόχο. Όποιος δε συμφωνεί, δεν έχει παρά να πεισθεί πως δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα.

Ο πολίτης που ενστερνίζεται μια τέτοια άποψη, παραιτείται αυτομάτως και από τα πολιτικά και από τα ανθρώπινα δικαιώματά του.
Αποκτά ευχάριστα την ιδιότητα του σκλάβου, φτάνει να έχει αυτοκίνητο, τηλεόραση και τη δυνατότητα να καταναλώνει ό,τι θεωρεί πιο πετυχημένο στις διαφημίσεις. Και βρίσκεται εκτός ιστορίας και πολιτικής, αφήνοντας τον εαυτό του αμανάτι στην εξουσία.

Η ιστορία, αλλά και η μικρο-ιστορία του καθενός, όσο και αν είναι επώδυνη, δεν είναι ποτέ προς λήθη. Είναι για έρευνα και γνώση. Αλλιώτικα, ο άνθρωπος βρίσκεται κυριολεκτικά εκτός τόπου και χρόνου. Και τα γεγονότα που περιγράφονται σ’ αυτό το βιβλίο διεκδικούν τη μεγαλύτερη δυνατή ιστορική ακρίβεια. Οι εκατοντάδες παράλληλες ιστορίες που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, δεν αφήνουν πια καμιά αμφιβολία για το ότι γινόταν. […]

Η τηλεόραση, έτσι όπως χρησιμοποιείται, είναι η κουλτούρα του σκλάβου. Δεν αποχαυνώνεται, όπως συνηθίζεται να λέγεται, αλλά μέσα από κει εκπαιδεύεται. Μαθαίνει να αποποιείται τις ευθύνες του. (Δεν είμαι εγώ που θ’ αλλάξω τον κόσμο). Να αδιαφορεί για το είδος του. (Ο καθένας για πάρτη του). Να βλέπει ανταγωνιστικά τον άλλον. (Όποιος πρόλαβε τον Κύριο είδε). Να μην αισθάνεται μέλος κάποιας ανθρώπινης κοινότητας. (Και τι με νοιάζει εμένα τι γίνεται στη Ρουάντα). Να γίνεται εχθρικός προς τη φύση. (Τσιμέντο να γίνει). Ο σκλάβος καταναλωτής είναι ένα εγωκεντρικό άτομο που φαντασιώνει τον κόσμο. Δεν τον αντιλαμβάνεται. […]
 
Αν και στο βιβλίο δηλώνεται με τρόπο κατηγορηματικό πως το δικαίωμα (επί χούντας) να είσαι πολίτης ήταν και απόδειξη της ενοχής σου, φαίνεται λίγο πειστικό. Ας μου επιτραπεί να ξαναεπιχειρηματολογήσω.

Το να έχει κανείς απόψεις που δεν είναι αποδεκτές από τις εξουσίες είναι πολύ πιο επικίνδυνο απ’ όσο αρχικά μπορεί να υποθέσει κανείς. Όλα ξεκινούν από μια μικρή διαπίστωση πως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως μας τα παρουσιάζουν. Και αυτό είναι μια πρώτη αμφισβήτηση του κύρους της εξουσίας.
Η Εξουσία ποτέ δεν αστειεύεται. Φοβάται ότι θα μολυνθεί από τον «ιό» και αντιδρά κεραυνοβόλα. […]

Τα βήματα της Ιστορίας συχνά είναι πιο μεγάλα από τη ζωή των ανθρώπων. Οι ενοράσεις του Σόλωνα μέχρι τη δημιουργική εφαρμογή τους από τον Περικλή χρειάστηκε να περιμένουν δύο αιώνες. Η Αγία Γραφή, αν και θεόπνευστη, χρειάστηκε τέσσερις αιώνες για να αποσαφηνιστεί ποιο θα ήταν το ακριβές της περιεχόμενο. Τα παραδείγματα δεν είναι τυχαία.

Η ελπίδα που ζέστανε την ανθρωπότητα τους δύο τελευταίους αιώνες δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτε άλλο στην Ιστορία της Ανθρωπότητας, παρά μονάχα με τα θρησκευτικά κινήματα που καθιέρωσαν τις μεγάλες θρησκείες. Και όπως κανείς δεν μπορεί ν’ αποδώσει την ευθύνη της Ιεράς Εξέτασης στο Χριστό –κατά την έκφραση του Ζ. Παπαδημητρίου-, κανείς πάλι δεν μπορεί να αποδώσει στο Μαρξ και στους άλλους μεγάλους στοχαστές των απελευθερωτικών κοινωνικών προταγμάτων τις ευθύνες των εγκλημάτων των επιγόνων. Και πολύ περισσότερο στους ήρωες και στους μάρτυρες αυτών των κινημάτων. […]

Στην επιθυμία του ανθρώπου για ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα, αξιοπρέπεια, ανθρώπινα δικαιώματα, δεν εξυπακούεται αυτομάτως και μια ολοκληρωμένη θεωρία και μάλιστα σωστή και αλάνθαστη. […] Κι αν υπήρχαν στην Ιστορία μεσαίωνες και δεσποτείες, αφορούσαν ένα τμήμα του πλανήτη, του λεγόμενου γνωστού κόσμου. Σήμερα αφορούν ολόκληρο τον πλανήτη. Και το ζητούμενο πάντα είναι οι πολίτες και όχι οι μεσίες. […]

Καμιά φορά ο έφηβος γιος μου ή άλλοι νεαροί και νεαρές που βρίσκουν τα δικά μας νιάτα ηρωικά και όμορφα με ρωτούν για το τι πρέπει να γίνει για ν’ αλλάξει ο κόσμος. Κι εγώ τη συνταγή που είχα κάποτε την έχω χάσει πια.

Μπορώ όμως να πω με σιγουριά. Η βία, ο πόλεμος, η μισαλλοδοξία, οι φυλακές, τα βασανιστήρια είναι η έσχατη αθλιότητα του ανθρώπινου είδους, που τις ονομάζουν εθνοσωτήριες αρετές για να μπορούν να εγκληματούν χωρίς ενοχές.

Θα έλεγα κι εγώ μαζί με τον Μπρεχτ. Αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες. Και θα πρόσθετα. Αυτό σημαίνει πως δεν έχει πολίτες. Η ύψιστη επαναστατική αρετή σήμερα είναι να είσαι πολίτης. Και είναι ο πιο αποτελεσματικός φραγμός σε κάθε αυθαιρεσία. Από αυτή την άποψη λοιπόν είναι καλύτερα να διαβάζει κανείς ένα τέτοιο βιβλίο, παρά να το γράφει. […]
 
Απώλεια μνήμης στα πολιτικά γεγονότα σημαίνει παραχάραξη της Ιστορίας και σίγουρος δρόμος για την επανάληψη των ίδιων συμφορών.
Τον Οκτώβρη του 67 έγιναν αυτά που γράφονται σ’ αυτό το βιβλίο και η αξία αυτής της μαρτυρίας είναι ακριβώς στο πόσο ίδια είναι με χιλιάδες άλλες που δεν γράφτηκαν ποτέ. Κατά τα άλλα, τα βασανιστήρια παραμένουν η τρέχουσα ανακριτική μέθοδος σε μια σειρά χώρες και δεν είναι μοναχά το θλιβερό προνόμιο κάποιας χούντας […]
 
Το βιβλίο αυτό αφιερώνεται στη μνήμη της Αμαλίας Φλέμινγκ. Σε τελική ανάλυση, σ’ αυτήν οφείλω το βιβλίο. Ήταν αυτή που διοργάνωσε την απόδρασή μου από την Ελλάδα, σε συνεργασία με τον Μ. Ράπτη (Πάμπλο), για να καταθέσω σαν μάρτυρας στο Συμβούλιο της Ευρώπης, στη Δίκη της Χούντας για τα βασανιστήρια.

Στην Αμαλία Φλέμινγκ επίσης χρωστάω τη γνώση πως οι αξίες είναι σημαντικότερες από τις ιδεολογίες. […]

Η καταδίκη της Χούντας στο Συμβούλιο της Ευρώπης ήταν η αρχή του τέλους της Δικτατορίας. […](2)

 
Περικλής Κοροβέσης


 

(1) - (1983) Ανθρωποφύλακες, Κάλβος
(2) - (1994) Ανθρωποφύλακες, Γνώση
(3) - (2007) Ανθρωποφύλακες, Ηλέκτρα

(Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ανθρωποφύλακες» του Περικλή Κοροβέση, την συγκλονιστική κατάθεσή του στο Συμβούλιο της Ευρώπης και στη Διεθνή Αμνηστία, που γνωστοποίησε για πρώτη φορά στην διεθνή κοινότητα τα φρικτά βασανιστήρια που υφίσταντο οι πολιτικοί κρατούμενοι της χούντας των συνταγματαρχών.

Η πρώτη έκδοση έγινε το 1969 από τις εκδόσεις Raben & Sjogren (Σουηδία), στη σειρά Tema. Επίσης, μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στις ακόλουθες χώρες: La filière ,Seuil, 1969-Γαλλία,The Method-A Personal Account of the Tortures in Greece, Allison & Busby, 1970 και Τhe Method, Panther,1970-Αγγλία, Metoden-Vittesmål om tortyren I Grekland, Originalutgava Rabén & Sjӧgren, 1970-Σουηδία, Sotilas Saappaan Alla,Weilin+Gӧӧs, 1970-Φιλανδία, Torturen,Gyldendal 1973, με επίμετρο του James Becket-Nορβηγία, Sorgu,Yӧntem, 1972 και La Question/Sorgu, Alan Yayincilik ,1989, με πρόλογο το Jean Paul Sartre-Τουρκία, Die Menschenwärter , εκδόσεις 2001,1981 και Die Menschenwarter, Raith Verlag Munchen,1976- Γερμανία, Calvārio,Publicacōes Europa-America,1970-Πορτογαλία.).
-------------------

«Να ποιο είναι το θέμα του βιβλίου: ο ανθρώπινος λόγος και το σώμα αντιμετωπίζουν το ά-λογο, το γρύλισμα, το ρόπαλο, το σκοινί και τον θάνατο.
«Είναι εικοστός αιώνας […] Θα σας καταγγείλω, λέει ο κρατούμενος Κοροβέσης στον βασανιστή, αστυνόμο Σπανό.
Απάντηση: «Θα μου κλάσεις τ’ αρχίδια».

Από την αρχή ως το τέλος αυτής της περιπέτειας (σύλληψη, ανάκριση, βασανιστήρια κ.τ.λ.) ένα αγαθό διακυβεύεται, πέρα από τη ζωή, τη σωματική ακεραιότητα και την ελευθερία ενός ανθρώπου: ο ανθρώπινος λόγος. Ο κρατούμενος μιλάει στους δημίους ως άνθρωπος πολιτικός, με συνείδηση δικαιωμάτων του πολίτη, μεταξύ των οποίων είναι η αντίσταση κατά της παρανομίας, αλλά και ως πολιτικός με την πανάρχαιη έννοια: φορέας πολιτισμού, κάτοχος του λόγου. […]
«Το ν’ ακούς ανθρώπους να μιλάνε είναι μια ελπίδα», διαπιστώνει ο κρατούμενος στην απομόνωση, μετά τα βασανιστήρια, όταν ξανακούει ανθρώπινη ομιλία άλλων κρατουμένων που δεν μπορεί να τους δει.

Και χωρίς ν’ ακούει τίποτα όμως, βρίσκει επαφή με τον ανθρώπινο λόγο, διαβάζει τους τοίχους του κελιού του:
«Ανάβω ένα σπίρτο. Οι τοίχοι είχανε σκαλισμένα ένα σωρό πράγματα. Μια μικρή βιβλιοθήκη. Κυριαρχούσαν συνθήματα πολιτικά. Πού και πού καμιά βρισιά. Σε μια γωνιά υπήρχε μια λυρική έξαρση, τη μαθαίνω απ’ έξω. Είναι ένα τετράστιχο από δημοτικό τραγούδι…»

Ποια γλώσσα μιλάει ο βασανιστής; Η πιο γνήσια έκφραση αυτής της γλώσσας είναι το άναρθρο γρύλισμα, ο οργίλος βρυχηθμός που επιχειρεί να εξουδετερώσει τις αντιστάσεις του κρατουμένου, όπως το δηλητηρίο του φιδιού παραλύει τα νεύρα του θηράματος. Το ιδίωμα των βασανιστών χαρακτηρίζεται από βαριά μαγκιά, ανέξοδο νταηλίκι με βορβορώδες σεξιστικές βρισιές, στοιχεία αργκό που υποκόσμου και άνθη χωροφυλακίστικου πνεύματος: «Δώσε φυστίκι, Κώστα». Αλλά η γνησιότατη εκδοχή του είναι εκείνη του σκοινιού και του παλουκιού… Απευθύνεται όχι στον νου αλλά στο έντρομο ένστικτο και στη σάρκα, τα μόνα που μπορεί να θίξει, να κάμψει ή να εκδικηθεί, ικανοποιώντας σκοτεινά ορμέφυτα. Ελπίζει να βεβαιώσει έτσι τη δική του υπεροχή». […] (3)

Δημήτρης Ραυτόπουλος

(Απόσπασμα από τον πρόλογο του Δημήτρη Ραυτόπουλου, στην έκδοση (3)  που προστίθεται "παράρτημα" με ντοκουμέντα που στοιχειοθετούν την διαδρομή του βιβλίου στην Ευρώπη και τον κόσμο, από την εποχή της έκδοσής του μέχρι σήμερα)

..........................................
info
Την Πέμπτη 15 Μαρτίου 2012 , στις 7:30μμ, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με τίτλο "Αφήγηση Έργου - Ζωής" αφιερωμένη στον συγγραφέα Περικλή Κοροβέση.
Στην εκδήλωση θα μιλήσει και η ιστορικός Τασούλα Βερβενιώτη για την "Ιστορική αξία της βιωματικής αφήγησης".
Pocket Theater - @Xώρος Τέχνης Ασωμάτων , Μικρό Πολυτεχνείο, Οδός Ασωμάτων 6 - Θησείο. Για κρατήσεις θέσεων: τηλ. 2103243306. Μόνο ελεύθερη είσοδος.

Frédéric Chopin: ο ποιητής του πιάνου (01 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

.............................................................

Frédéric Chopin: ο ποιητής του πιάνου

08:03, 01 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/30438

 

 

Έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως «ποιητής του πιάνου». O Frédéric François Chopin είναι ο πιο διακεκριμένος Πολωνός συνθέτης, κορυφαίος πιανίστας και κύριος εκπρόσωπος της μουσικής της ρομαντικής περιόδου. 

Frédéric François Chopin Το ζήτημα της ημερομηνίας γέννησής του δεν έχει λυθεί μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με δική του γραπτή κατέθεση ήρθε στον κόσμο την 1η Μαρτίου του 1810. Σύμφωνα με το μητρώο βαπτίσματος στην ενοριακή εκκλησία του Brochów η ημερομηνία γέννησής του είναι 22 Φεβρουαρίου 1810, ενώ υπάρχει και η πληροφορία ότι είχε γεννηθεί ένα χρόνο νωρίτερα. Πάντως, ο τόπος γέννησης είναι αναμφισβήτητος: Żelazowa Wola, ένα χωριό στις όχθες του ποταμού Utrata της Πολωνίας, 54 χιλιόμετρα δυτικά της Βαρσοβίας.

Ο πατέρας του Nicolas Chopin (1771-1844) ήταν Γάλλος που ζούσε στην Πολωνία από το 1787 και παρέδιδε μαθήματα γαλλικής γλώσσας. Είχε αποκτήσει την πολωνική υπηκοότητα και είχε πάρει μέρος στην εξέγερση του 1794. Η μητέρα του συνθέτη, Tekla Justyna Krzyźanowska (1782-1861), ήταν Πολωνή. Μητέρα και γιος είχαν έναν πολύ ισχυρό συναισθηματικό δεσμό. Ο Frédéric είχε μια αδερφή μεγαλύτερη κατά τρία χρόνια, την Ludwika (1807–1855) και δύο μικρότερες τις Izabela και Emilia. Οι γονείς του συχνά έπαιζαν μουσική στο σπίτι. Η μητέρα πιάνο και ο πατέρας συνόδευε με φλάουτο ή βιολί.

Σύμφωνα με τη μικρή του αδερφή Izabela, ο Frédéric άρχισε από μωρό να εμφανίζει μια ευαισθησία στη μουσική. Ξεκίνησε μαθήματα πιάνου όταν ήταν μόλις 6 ετών. Ο δάσκαλό του, Wojciech Żywny (1756–1842), ήταν ένας Τσέχος που οι μαθητές του τον θυμούνται ως κάπως κωμικό και παλιομοδίτη και στήριζε τη μουσική του διδασκαλία σχεδόν αποκλειστικά σε έργα των Bach και Mozart. Ο Frédéric ήταν 7 ετών όταν έγραψε τις πρώτες του συνθέσεις. Μάλιστα, την χρονιά αυτή τυπώθηκε και η πρώτη του σύνθεση, μια Πολωνέζα σε σολ ελάσσονα, ενώ σε ηλικία 8 ετών εμφανίστηκε πρώτη φορά δημοσίως ως πιανίστας.

Για την Πολωνέζα σε σολ ελάσσονα η πολωνική εφημερίδα Pamiętnik Warszawski (Ημερολόγιο της Βαρσοβίας 1815-1823) έγραψε τον Ιανουάριο του 1818: «Αν και δεν κατατάσσουμε τους μουσικοσυνθέτες στην ίδια κατηγορία με τους συγγραφείς λογοτεχνίας (παρόλα αυτά είναι και εκείνοι δημιουργοί), δεν μπορούμε να μην παρουσιάσουμε στο κοινό την παρακάτω σύνθεση, την οποία μας έκανε γνωστή ένας φίλος: Polonaise pour Pianoforte dediée à son Exellence Mle: la Comtesse Victoire Skarbek par Frédéric Chopin âgé de 8 ans ( Πολωνέζα σε pianoforte αφιερωμένη στην κοντέσα Victoire Skarbek από τον Frédéric Chopin, 8 ετών).

O συνθέτης αυτού του πολωνικού χορού, ένας νεαρός άνδρας που μόλις έκλεισε τα 8 του χρόνια, είναι γιος του κ. Mikołaj Chopin, καθηγητής της γαλλικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο λύκειο της Βαρσοβίας, καθώς και μια πραγματική μουσική ιδιοφυΐα: όχι μόνο παίζει τα πιο δύσκολα κομμάτια στο πιάνο με μεγάλη άνεση και εξαιρετικά καλό γούστο, αλλά είναι ήδη συνθέτης ενός-δύο χορών και παραλλαγών τους που δεν παύουν να εκπλήσσουν ειδικούς στη μουσική, ιδίως λαμβάνοντας υπόψη τη νεαρή ηλικία του δημιουργού. Αν ο νεαρός άνδρας είχε γεννηθεί στη Γερμανία ή τη Γαλλία, θα είχε ήδη προσελκύσει την προσοχή όλων των εθνών: ας είναι αυτή η αναφορά μία υπόδειξη ότι και στη χώρα μας γεννιούνται μεγαλοφυίες και μόνο η έλλειψη μεγάλης δημοσιότητας είναι που τους κρατά κρυμμένους από το κοινό».

Ως παιδί θαύμα αρχίζει να δίνει παραστάσεις σε σπίτια ευγενών και αριστοκρατών. Σύντομα γίνεται πολύ γνωστός και στη Βαρσοβία τον θεωρούσαν δεύτερο Μότσαρτ. Το 1822 σταματάει τα μαθήματα πιάνου με τον Żywny αλλά συνεχίζει τα μαθήματα σύνθεσης στο Ωδείο της Βαρσοβίας με τον Γιόζεφ Έλσνερ. Ο Έλσνερ μιλούσε για εξαιρετικές ικανότητες και μουσική ιδιοφυία. Λίγα χρόνια αργότερα (1829) ο Frédéric θα πει ότι: «με τους κυρίους Żywny και Elsner ακόμη και οι μεγαλύτεροι βλάκες μπορούν να μάθουν».

Το 1829 έδωσε τις πρώτες μεγάλες του συναυλίες στη Βιέννη ενώ στο μεταξύ είχε συνθέσει ήδη μερικά σημαντικά έργα, όπως το κοντσέρτο σε φα ελάσσονα (γνωστό ως 2ο κοντσέρτο), την πρώτη σονάτα για πιάνο (σε ντο ελάσσονα), και κάποιες από τις σπουδές για πιάνο. Το 1830 έφυγε από την Πολωνία για να συνεχίσει τις εμφανίσεις του στη Βιέννη. Μετά την αναχώρησή του ξέσπασε στη χώρα επανάσταση κατά της τσαρικής εξουσίας και ο συνθέτης δεν μπόρεσε ποτέ να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Στις 2 Ιουλίου του 1831 θα γράψει ο ίδιος: «Οι εφημερίδες έχουν ήδη ανακοινώσει τη συναυλία μου, η οποία θα διεξαχθεί σε δύο ημέρες, και είναι σαν να μην ήταν να συμβεί, πόσο λίγο με νοιάζει [...] Εύχομαι να ήμουν νεκρός, και πάλι θα ήθελα να δω τους γονείς μου[...] Οι άνθρωποι εδώ δεν είναι δικοί μου, καλοί άνθρωποι, αλλά καλοί από συνήθεια, κάνουν τα πάντα πολύ πειθαρχημένα, ανούσια, με μετριότητα, που με σκοτώνει. –Μετριότητα που δεν θα ήθελα να νιώσω».

Στις 20 Ιουλίου του ίδιου έτους φεύγει από τη Βιέννη και τον Σεπτέμβρη φθάνει στο Παρίσι, όπου και θα παραμείνει μέχρι το θάνατό του. Λίγους μήνες μετά θα περιγράψει την παραμονή του στην «πόλη του φωτός» σε γράμμα του: «Το να αναπνέεις είναι γλυκό εδώ- αλλά ίσως κανείς αναστενάζει εδώ πιο πολύ γιατί είναι πιο εύκολο. Το Παρίσι είναι ότι θα μπορούσε κανείς να ευχηθεί –μπορείς να διασκεδάσεις, να βαρεθείς, να γελάσεις, να κλάψεις, να κάνεις ό,τι σε ευχαριστεί και κανένας δεν σε κοιτάει, καθώς εδώ υπάρχουν χιλιάδες άτομα που κάνουν ακριβώς ότι και εσύ και ο καθένας με τον τρόπο του. Δεν ξέρω αν κάπου αλλού υπάρχουν περισσότεροι πιανίστες από ότι στο Παρίσι- δεν ξέρω αν κάπου αλλού υπάρχουν πιο πολλοί βλάκες και πιο πολλοί δεξιοτέχνες από ότι εδώ».

Λίγους μήνες μετά την άφιξή του έδωσε το πρώτο του ρεσιτάλ και σταδιακά η φήμη του εξαπλωνόταν. Σύντομα απέκτησε πολλούς μαθητές και τα μαθήματα του προσέφεραν οικονομική άνεση και ασφάλεια. Παρά τη μεγάλη φήμη του όμως απέφευγε τις εμφανίσεις σε μεγάλα ακροατήρια-στα 18 χρόνια παραμονής στο Παρίσι, έδωσε μόνο 19 ρεσιτάλ. Το 1837 είχε ερωτευτεί μία μαθήτρια πιάνου, την Maria Wodzińska, και είχαν αρραβωνιαστεί, όμως η οικογένεια της κοπέλας διέλυσε τον αρραβώνα εξ αιτίας των προβλημάτων υγείας του συνθέτη. Όταν έληξαν τα σχέδια για γάμο, στη ζωή του εμφανίστηκε η κοντέσα Delfina Potocka, η οποία υπήρξε και μούσα του. Για εκείνη έγραψε το Βαλς σε Ρε ύφεση μείζονα, Opus 64 No. 1, γνωστό και ως Minute Waltz.

Τέλος Οκτωβρίου του 1936 ο Chopin γνωρίζει στο Παρίσι τη συγγραφέα George Sand (Amandine-Aurore-Lucile Dupin, αργότερα Βαρώνη Aurore Dudevant). Η εκκεντρική συγγραφέας που ντύνεται ανδρικά, καπνίζει πούρα και προκαλεί δεν του έκανε καλή πρώτη εντύπωση. «Γνώρισα μια μεγάλη προσωπικότητα, την κ. Sand, αλλά το πρόσωπό της δεν είναι ελκυστικό, δεν μου αρέσει, υπάρχει κάτι αποκρουστικό σε αυτή» θα πει ο ίδιος. Ωστόσο, το 1838 ξεκινάει η σχέση τους, που κράτησε 9 χρόνια.

Το ζευγάρι έζησε για λίγους μήνες στη Μαγιόρκα, στο ερημωμένο Μοναστήρι Valldemossa. Η George Sand πήγε εκεί γιατί το κλίμα θα βοηθούσε τον γιό της Maurice να ξεπεράσει κάποια προβλήματα υγείας και ο συνθέτης, που έπασχε από φυματίωση, την ακολούθησε θεωρώντας ότι εκεί θα βελτιωνόταν και η δική του υγεία. Ωστόσο, οι άσχημες συνθήκες στο μοναστήρι του προκαλούν παρόξυνση της νόσου. Φεύγει από το νησί και επιστρέφει στη Γαλλία στα πρόθυρα του θανάτου. Η σχέση με τη George Sand έληξε το 1847.

Ο λόγος του χωρισμού, όπως προκύπτει από επιστολή της Sand προς τον Chopin η οποία ανακαλύφθηκε το 1950, είναι ότι ο συνθέτης υποστήριξε την κόρη της σε έντονη διαμάχη που είχε με τη μητέρα της επειδή είχε αρραβωνιαστεί κρυφά. Από το 1847 η υγεία του επιδεινώνεται. Το 1848 έζησε για μεγάλο διάστημα στην Αγγλία και τη Σκωτία για ρεσιτάλ. Όταν επέστρεψε στο Παρίσι η υγεία του ήταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση. Πέθανε στο Παρίσι το 1849, μετά από χρόνια φυματίωση. Tάφηκε στο Κοιμητήριο Περ Λασέζ του Παρισιού, όμως λόγω δικής του επιθυμίας η καρδιά του μεταφέρθηκε στην Πολωνία, όπου φυλάσσεται μέχρι και σήμερα.

Τα κυριότερα έργα του

Το έργο του Σοπέν προορίζεται σχεδόν αποκλειστικά για πιάνο.

Ο Σοπέν αξιοποίησε τους παραδοσιακούς χορούς της πατρίδας του, τις Πολωνέζες και τις Μαζούρκες, αλλά τα δικά του έργα δεν προορίζονται για χορό, αφού είναι πολύ γρήγορα και δεξιοτεχνικά. Το ίδιο ισχύει και για τα Βαλς του: ευχάριστα κομμάτια σαλονιού, που προορίζονται για διασκέδαση.

Για πιάνο • 4 Scherzi (1831, 1837, 1839, 1842) • 3 Σονάτες (1828, 1839, 1844) • 12 Σπουδές αφιερωμένες στον Φραντς Λιστ (1829-1832) και 12 αφιερωμένες στην κόμησσα Ντ' Αγκού (1832-1836) • 24 Πρελούδια, έργο 28 (1831-1839) • Πρελούδιο σε ντο δίεση ελάσσονα, έργο 45 (1841) • 19 Νυχτερινά • 4 Μπαλάντες • 58 Μαζούρκες • 16 Πολωνέζες • 17 Βαλς • 3 Impromptus • Fantaisie-Impromptu (1835) • Φαντασία σε φα ελάσσονα (1841) • Berceuse (1843) • Βαρκαρόλλα (1846) • Πολωνέζα-Φαντασία (1846)

Μουσική δωματίου • Σονάτα για βιολοντσέλο και πιάνο

Για πιάνο και ορχήστρα • Rondo Krakowiak (1828) • Κοντσέρτο σε φα ελάσσονα [2ο κοντσέρτο] (1829-30) • Κοντσέρτο σε μι ελάσσονα [1ο κοντσέρτο] (1830) • Grande Polonaise Brillante (1830-1) και Andante spianato (1834)


 



 

 

Απεβίωσε ο Λούτσιο Ντάλλα (www.kathimerini.gr, 1/3/2012)

..............................................

Απεβίωσε ο Λούτσιο Ντάλλα

Σύμφωνα με τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης, ο γνωστός τραγουδοποιός Λούτσιο Ντάλλα, απεβίωσε σήμερα το πρωί στην Ελβετία, εξαιτίας καρδιακής προσβολής. Ο Ντάλλα, βρισκόταν στο Μοντρέ της Ελβετίας για σειρά συναυλιών και πριν από δυο εβδομάδες είχε πάρει μέρος στο φεστιβάλ ιταλικού τραγουδιού του Σαν Ρέμο.

"Ο «μη πόλεμος» και το τελάρο" του Παντελη Μπουκαλα ("Καθημερινή", 1/3/2012)

.........................................................

Ο «μη πόλεμος» και το τελάρο    Tου Παντελη Μπουκαλα    Ως μονοετή ή το πολύ διετή είχαν προαναγγείλει  οι στρατηλάτες τον Πόλεμο κατά των  Μεσαζόντων, αλλά ήδη είναι τριακονταετής  πλας, όπως θα λέγαμε στα τηλεοπτικά  ελληνικά μας. Κι απ’ ό, τι φαίνεται,  για εκατονταετής πάει, υπό την προϋπόθεση  ότι το 2012 δεν θα αποδειχθεί έτος της  ολικής κοσμικής καταστροφής,  όπως προέβλεψαν οι Μάγιας,  ο Νοστράδαμος, ο Αγαθάγγελος,  ο Μπαρόζο και οι λοιποί εσχατολόγοι.  Η πρώτη μάχη σ’ αυτόν τον αδυσώπητο  πόλεμο έχει περάσει προ πολλού στην   επικράτεια των θρύλων εκείνων που  γαλουχούν τις νέες γενιές και   χαλυβδώνουν συνειδήσεις.  «Η μάχη του τελάρου», αυτό ήταν το  όνομά της, που και το άκουσμά του  μόνο προκαλεί ρίγη συγκίνησης στα  στελέχη του βαθέος ΠΑΣΟΚ  και του βαθύτατου λαϊκισμού. Μέρες του ’81-’82 λοιπόν κηρύσσεται  ο πόλεμος κατά της αισχοκέρδειας,  ως μία από τις μορφές εκπλήρωσης της  καλά μελετημένης (και κάθετης βέβαια)  υπόσχεσης-δέσμευσης για «σοσιαλισμό  στις δεκαοχτώ». Μεσάζοντες και  λοιποί κερδοσκόποι τρέχουν να  κρυφτούν πανικόβλητοι. Με τη  φωνή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου να  εμψυχώνει και να δίνει γραμμή («θα ’ρθουν  πάλι τσούρμο οι μεσάζοντες, θα  κερδοσκοπήσουν οι μεσάζοντες, κι εμείς  στα ίδια θα ’μαστε άλλη μια φορά. Ε, όχι,  δεν πουλάμε, όχι, δεν πουλάμε»), το ΠΑΣΟΚ  ξεσπαθώνει, ξεσπαθώνει αλλά το σπαθί του,  αν και ηλικίας ολίγων μηνών,   αποδεικνύεται ήδη στομωμένο.  Η πρώτη κιόλας περίοδος της πράσινης  διακυβέρνησης είχε προσφέρει αρκετά  πειστήρια για δύο τινά. Πρώτον, ότι το  ΠΑΣΟΚ δεν είχε καμία όρεξη να  συγκρουστεί με καλά εδραιωμένα  συμφέροντα (πολλά από τα οποία  βρίσκονταν πια στους κόλπους του και  εκπροσωπούνταν από τους δικούς του  πολιτευόμενους και συνδικαλιζόμενους).  Και δεύτερον, ότι το μοναδικό πρόγραμμά  του ήταν το «έτσι χωρίς πρόγραμμα»,  α, και το «Αέρα» ή «Γιούργια!»  που εξαπέλυε, δίκην θουρίου, ο ιδρυτής  και ηγεμών του. Ουδεμία έκπληξη, λοιπόν,  που παρέμεινε πανάκριβο το «καλάθι  της νοικοκυράς», για το οποίο έχει πει  πολλά ωραία και η Ν. Δ., επίσης άνευ  αντικρίσματος. Ψευδώνυμες ήταν οι περισσότερες  μάχες του ΠΑΣΟΚ, αναίμακτες, για το  θεαθήναι. Οπως τότε με το τελάρο.  Οπως επί «εκσυγχρονισμού», όταν  ανακλήθηκε από την εφεδρεία ο κ.  Κίμων  Κουλούρης, ο και Ζορό των λαϊκών  αποκληθείς, που πήρε σβάρνα τις  αγορές, βέβαιος ότι μπορεί να ρίξει  πάραυτα τις τιμές, αντικρίζοντάς τες  και μόνο με το βλέμμα του, άλλοτε  βλοσυρό κι άλλοτε σαγηνευτικό.  Οπως όταν ιδρύονταν Παρατηρητήρια  Τιμών για να παρακολουθούν αμήχανα  τις τιμές να παίρνουν τον ανήφορο και να  κοστίζουν έτσι τα ελληνικά προϊόντα  περισσότερο στον Ελληνα παρά στον   Βορειοευρωπαίο. Για έναν πόλεμο που  καν δεν δόθηκε μιλάμε ή για έναν  «μη πόλεμο», στη γνωστή ανδρεο- παπανδρεϊκή ορολογία. Γιατί όταν  διεκδικείς την εξουσία από τον δρόμο του  λαϊκισμού, μόνο με τη μέθοδο της  δημαγωγίας μπορείς να τη διαχειριστείς  αποκτώντας την.