"Ζώνες και ζωνάρια" Γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος ("ΤΑ ΝΕΑ", 10-11/12/2011)

..........................................................

Ζώνες και ζωνάρια

 Γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος

 

Είχαμε στο λεξιλόγιό μας τη ζωστήρα του χωροφύλακα, τις ζώνες επιρροής, το σύστημα ζώνης στη διάταξη μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, τον έρπητα ζωστήρα, επώδυνο δερματικό μολυσματικό νόσημα, τις ζώνες, ανδρικές και γυναικείες, ακόμα και τη βρακοζώνα της γιαγιάς και τόσες άλλες που παρέλκει τώρα να καταλογογραφήσω.

Θα μείνω σε δύο «ζώνες» που χαρακτηρίζω δύο φάσεις της διαχρονίας μας. Ετσι θα δείξω πώς από το τραγικό ρίγος φθάσαμε στην αφελή πίστη σε φετίχ και ταμπού. Οταν στα ομηρικά έπη μονομάχησαν στο πεδίο της Τροίας ο Εκτωρ και ο Αίας, χωρίς κανένας να καμφθεί και να υποχωρήσει, σε αναγνώριση της αμοιβαίας εκτίμησης αντάλλαξαν δώρα. Ο Εκτωρ έδωσε στον σαλαμίνιο ήρωα το σπαθί του και ο Αίας δώρισε στον άριστο των Τρώων τη ζώνη του. Αυτοί οι δύο ήρωες με τον ακέραιο χαρακτήρα πέθαναν κατά τρόπο απόλυτα εξευτελιστικό. Ο Εκτωρ σκοτωμένος από τον Αχιλλέα ταπεινώνεται δεμένος πίσω από το άρμα του νικητή που τον περιφέρει στο στρατόπεδο. Δεμένος με τη ζώνη του Αίαντα! Το δώρο του ισόπαλου αντιπάλου είχε λειτουργήσει ως απωθημένο εργαλείο θανάτου. Οταν ο Αίας βυθίζεται στην τρέλα αυτοκτονεί με το σπαθί που του είχε δωρίσει ο Εκτωρ. Ετσι το χάρισμα και σ' αυτόν είχε λειτουργήσει σαν απωθημένο εργαλείο θανάτου!

Αλλά οι τραγικές ζώνες δεν έχουν τελειωμό και έλεος στην αρχαία μυθική και λογοτεχνική παράδοση. Η Ιοκάστη όταν αποκαλύπτεται το φρικτό γεγονός της αιμομιξίας, όταν ο γιος της Οιδίπους αποδεικνύεται πατροκτόνος και σύζυγος της μητέρας του, η τραγική εκείνη βασίλισσα απαγχονίζεται με όργανο θανάτου τη ζώνη της. Αλλά ίσως γιατί υπάρχει ένας τρομερός μιμητισμός στις προθέσεις των αυτοχείρων, η κόρη της Ιοκάστης Αντιγόνη αυτοχειριάζεται με τον ίδιο τρόπο όπως η μητέρα της, με τη ζώνη της.

Δεν θα ήθελα να εξαντλήσω το θέμα με τη χρήση της ζώνης στους αρχαίους μύθους και στα χρόνια που ο άνθρωπος ήταν ακόμη τραγικός. Διότι από τότε μεσολάβησε ο αντιτραγικός χριστιανικός τρόπος ζωής. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως οι άνθρωποι έπαψαν να πεθαίνουν, να αυτοκτονούν ακόμη και με τις ζώνες τους. Απόδειξη πως το πρώτο πράγμα που αφαιρείται από τους καταδικασμένους πριν οδηγηθούν στο κελί τους είναι η ζώνη, ο ζωστήρας τους. Ομως η μεσολάβηση του ευθύγραμμα σωτηριολογικού χρόνου του χριστιανισμού (αλλά και των άλλων μονοθεϊστικών θρησκειών) στέρησε το σύμβολο της ζώνης από τις αρχαίες σημάνσεις.

Τα παραπάνω περιληπτικά οφείλονται στο γεγονός της περιφοράς και της προσκύνησης της Αγίας Ζώνης της Παναγίας τώρα και στην ορθόδοξη Ρωσία όπως διαβάσαμε και είδαμε στα σχετικά ειδησεογραφικά ντοκουμέντα. Η Αγία αυτή Ζώνη έγινε επισήμως δεκτή στην αχανή χώρα του πρώην άθεου σοσιαλισμού με τιμές αρχηγού κράτους. Δηλαδή παράταξη ουλαμού στρατιωτών με όπλα και παλάσκες, με μπάντα που παιάνιζε και επισήμους του νέου καθεστώτος με μεγάλη στολή παρελάσεων. Το άγιο κειμήλιο είχε εκτεθεί σε πολυτελή εκθεσιακό χώρο και εκατομμύρια πιστοί αναμένουν και συνωθούνται για να προσκυνήσουν το ιερό έκθεμα. Και είναι να ευγνωμονεί κανείς τον άγιο εκείνο άνθρωπο (ποιον άραγε;) που συνέλεξε αυτό το πολύτιμο αντικείμενο που φορούσε πριν από 2.000 χρόνια η μητέρα Του Υιού του Θεού. Διότι τρέμω στην ιδέα αντί της ιερής ζώνης να είχε κατορθώσει να διασώσει άλλα από τα φορητά αντικείμενα της αγίας εκείνης Μητέρας Του Θεού: φορέματα, εσώρουχα, τσουράπια, παντούφλες, τσεμπέρια, χτένες, σκουλαρίκια κ. λπ. Μια ζώνη, όσο κι αν είναι πολυτελής, δεν επιτρέπει να συναγάγεις συμπεράσματα για το γούστο π. χ. της Παναγίας ή για την τόλμη της αμφίεσης ή ακόμη και το μέτρο της κοκεταρίας της.

Αναφέρομαι σ' αυτά γιατί ως γνωστόν με τον ίδιο ακριβώς ζήλο, με αφοσίωση, λατρευτική διάθεση, εκτίθενται, πλειστηριάζονται, πωλούνται και κυκλοφορούν χιλιάδες προσωπικά αντικείμενα πολιτικών, σταρ, τραγουδιστών, ακόμα και ειδεχθών δολοφόνων. Και απορώ πώς δεν διασώθηκαν από το νοικοκυριό της Παναγιάς ο τέντζερης, η φουφού, το μπρίκι, η σκάφη, η πινακωτή, τα μπικουτί της, το τσιμπιδάκι για τα φρύδια, το ψαλιδάκι των νυχιών, η λίμα, η πομάδα της, αλλά και καμιά πλεξούδα σκόρδα, οι συνταγές μαγειρικής της (δώρο της μητέρας της Ελισάβετ όταν παντρεύτηκε τον Ιωσήφ).

Σκεφτείτε πόσα θα έβαζε ο μπαταχτσής αν κάθε ένα από τα παραπάνω κειμήλια ήταν αποκλειστικό έκθεμα και προσκύνημα χιλιάδων μοναστηριών. Εδώ για χρόνια κυκλοφορούσαν και θησαύριζαν καλόγεροι με συνταγές για τις άκληρες, για τη γέννηση αρσενικών (αρσενικόχορτα), την τσίμπλα και την ανικανότητα. Πώς τους ξέφυγε να πουλάνε τη συνταγή της Παναγιάς για κουλουράκια, μπακαλιάρο πλακί και σαγανάκι με μύδια. Αμ τα γλυκά του κουταλιού!

Πρώτος έσπευσε να προσκυνήσει ο Μεντβέντεφ και μεγαλοπρεπώς ο Πούτιν. Αλήθεια, αυτό το μούτρο που χρημάτισε γκαγκεμπίτης πόσους παπάδες ξύρισε και αποσχημάτισε τότε που ο χριστιανισμός ήταν το όπιο του λαού;

Τώρα το όπιο του νέου καπιταλιστικού καθεστώτος έγινε με τιμές αρχηγού κράτους το κειμήλιο που περιφέρει δεκαρολογώντας ο ύπουλος Εφραίμ. Αυτοί λοιπόν οι αλιτήριοι που όχι τη ζώνη της Παναγίας πουλάνε και τα μάτια της, είχατε την εντύπωση πως θα σεβόντουσαν τη Βιστωνίδα λίμνη;

Λαοί που προσκυνάνε τη μια φορά το βαγόνι που έφερε τον Λένιν (και τη σύφιλή του, παράσημο από τα πορνεία της Γενεύης) στη Μόσχα και την άλλη το ζωνάρι της Παναγίας (αλήθεια έχει χρονολογηθεί με τον γνωστό άσφαλτο ραδιενεργό άνθρακα;) πορεύονται προς τον Μεσαίωνα με διαστημόπλοια.

Σοφή κουβέντα από τη Σαρλοτ Ράμπλινγκ ("Η Σαρλότ Ράμπλινγκ στα 65 / Ώριμη και αινιγματική", από το άρθρο του Δημήτρη Πολιτάκη- "ΤΑ ΝΕΑ", 10-11/12/2011)

...............................................................

Charlotte Rampling 

Γοητευτικό αίνιγμα ετών 65

 

"Το καλύτερο πράγμα με τον πόνο είναι να του επιτρέψεις να σε αγγίξει, η αντίσταση κάνει επώδυνα τα πράγματα"

Σαρλότ Ράμπλινγκ 

(από το άρθρο του Δημήτρη Πολιτάκη, "Η Σαρλότ Ράμπλινγκ στα 65 / Ώριμη και αινιγματική" - "ΤΑ ΝΕΑ", 10-11/12/2011) 

 

Mικρό αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη: "Ο μικρός ναυτίλος" στο "Ιδιόμελο", 10, 11 και 16/12/2011.

.............................................................

Mικρό αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη: 

 

Ο μικρός ναυτίλος

 

Σάββατο 10, Κυριακή 11,  Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου

Ποιητική παράσταση βασισμένη στο «Μικρό Ναυτίλο» του Οδυσσέα Ελύτη, αφιερωμένη στον ποιητή για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, με τραγούδια από το σύνολο του έργου του.

 είσοδος ελεύθερη,
ώρα 21.00

Ο Μικρός Ναυτίλος είναι ένα έργο ιδιόμορφο. Περιλαμβάνει  ποιήματα σε ελεύθερη φόρμα και σε πεζό λόγο - σε πρώτο πρόσωπο - τον αναστοχασμό του ποιητή. Περιλαμβάνει επίσης πολλαπλούς "καταλόγους" με όλους του εράσμιους τόπους, τρόπους και τύπους του ποιητή. Συγχρόνως αποτελεί μια μικρή αλλά πυκνή βιωματική περιήγηση στην απανταχού ελληνική και όχι μόνο αδικοπραξία. Εκτός από  βαρυσήμαντο και γενναιόδωρο κείμενο, που προσφέρει στον αναγνώστη όχι μόνο ό,τι θεωρούμε ποιητική απόλαυση, αλλά και σημαντικά κλειδιά ανάγνωσης του ελυτικού έργου, είναι κι ένα ταξίδι, ένας περίπλους μέσα στον ελληνικό χωροχρόνο και στο  ποιητικό σύμπαν  του ποιητή, με σπάνια τοπία σοφίας και υψηλής ποιητικής πνοής.

Ο λόγος για τον οποίο αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με το δύσκολο έργο της σκηνικής προσαρμογής ενός τέτοιου ποιητικού κειμένου είναι η ανάγκη μας  να βιώσουμε με τρόπο απτό, και όχι μέσω θεωρητικών αναλύσεων,  τη βαθιά προσήλωση  του ποιητή στο νοητό τόπο "Ελλάδα", "την Ελλάδα τη δεύτερη του επάνω κόσμου", και να πλεύσουμε ίσως μαζί του ως ναυτίλοι προς τις δυσεύρετες κόχες μιας ελληνικής οδύνης που αξιώνει δημιουργία. Το ταξίδι αυτό μας προσέφερε την μοναδική τύχη να ανακαλύπτουμε σιγά - σιγά τόπους της ιστορίας μας, τη λαλιά μας, την παράδοσή μας, ακόμα την ποιητική μας ματιά μέσα στο ανεξάντλητο ποίημα.

Η ομάδα μας αποτελείται από τους:  Ευγενία Βουγιουκλάκη, Μανώλη Γιούργο, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, Ναντίνα Κυριαζή, Γιάννη Παπαθύμνιο, Αίγλη Τσαρούχη.

Την επεξεργασία κειμένου έκανε η Γεωργία Δεληγιαννοπούλου,  τη σκηνική προσαρμογή η ίδια μαζί με τον Μανώλη Γιούργο.  Τραγουδά η Ναντίνα Κυριαζή.

Φιλική συμμετοχή - έκπληξη: Λίλιαν Τσατσαρώνη (τραγούδι) και Μίκα Κακάκη (πιάνο).
Ευχαριστούμε τη  Μάτα Κουλουρίδη που διαμόρφωσε το βίντεο της παράστασης και τον Valkristo για την ευγενική  παραχώρηση του τραγουδιού του "Τα Κορίτσια του Ισπαχάν".

"Περί Δικαίου και αδίκων" του Κώστα Βαξεβάνη (08 Δεκ 2011 | tvxsteam tvxs.gr)

.............................................................

Περί Δικαίου και αδίκων

του Κώστα Βαξεβάνη

03:12, 08 Δεκ 2011 | tvxsteam tvxs.gr/node/78330

 

Για να αποδοθεί Δικαιοσύνη, δεν αρκεί να το εύχεσαι αλλά να το εξασφαλίζεις θεσμικά.Η ελληνική Δικαιοσύνη είναι διαβρωμένη,όσο και η υπόλοιπη ελληνική κοινωνία. Δεν είναι μόνο οι στημένες συνθέσεις δικαστηρίων αλλά ένας ολόκληρος τρόπος λειτουργίας. Με τους φακέλους της γραφειοκρατίας, ακριβοπληρωμένοι δικηγόροι χτίζουν το τείχος προστασίας των ανήθικων πελατών τους. Αναβολές, νομικά παράθυρα, ανύπαρκτος και αδύναμος έλεγχος και μεγάλα λόγια για την τυφλή Δικαιοσύνη.

Η περί τυφλότητας της Δικαιοσύνης κουβέντα, είναι ένα μαυσωλείο για να προσκυνούν αυτοί που της έχουν βγάλει τα μάτια. Και δεν είναι δικαστές.Είναι πρώτα και κύρια αυτοί που νομοθετούν. Πολιτικοί. Υπάρχουν εκατοντάδες υποθέσεις “επωνύμων” υποδίκων, που μέχρι να φτάσουν στο ακροατήριο, η ελληνική Βουλή έχει νομοθετήσει για να μετατρέψει το κακούργημα σε πλημμέλημα. Υποθέσεις που παραγράφονται, επειδή ο υπουργός Δικαιοσύνης τις τακτοποίησε “θεσμοθετικά”. Πρόσφατα αποκαλύψαμε πως έκαναν νόμο με τον οποίο νομιμοποιούν όλες τις υποθέσεις απευθείας αναθέσεων στα νοσοκομεία. Προμήθειες, μίζες,διεφθαρμένοι διοικητές νοσοκομείων, όλα είναι ένα παράνομο παρελθόν αλλά ένα τακτοποιημένο παρόν. Με νόμο παρακαλώ. Οι υπόδικοι ως σήμερα θα πάνε ως την εισαγγελία και θα επιδείξουν τον νέο νόμο για να πάνε στα σπίτια τους.

Πώς να αντέξει ο τίμιος δικαστής; Πώς να επιβιώσει; Από πού να κρατηθεί. Απ’ το περί δικαίου αίσθημα ή από την ηθική του; Και όσοι καταφέρνουν να κρατηθούν πώς να παλέψουν τα χτυπήματα από το”όλον” σύστημα; Σε αυτό το σύστημα συμπεριλαμβάνονται και τα ΜΜΕ. Τα δελτία ειδήσεων και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, έχουν κάνει ήρωες ανθρώπους της Δικαιοσύνης που στη συνέχεια ανέλαβαν θέσεις και υπηρέτησαν τις πιο αντιδημοκρατικές απαιτήσεις αυτών που τους ανέδειξαν.

Την τελευταία εβδομάδα, άνθρωποι της Δικαιοσύνης που χειρίζονται δύο μεγάλες υποθέσεις,δέχονται την επίθεση των ΜΜΕ. Η μία υπόθεση είναι τα στημένα παιχνίδια. Οι εισαγγελείς κυρίες Ελένη Ράικου και Πόπη Παπανδρέου, είχαν την τιμητική τους σε δημοσίευμα του Κυριακάτικου Έθνους.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα δημιούργησαν μια μεγάλη φούσκα προσδοκιών που θα σπάσει. Η έρευνα είναι ακόμη σε εξέλιξη, τα στοιχεία της δεν τα γνωρίζουμε, ο ένας κατηγορούμενος (Ψωμιάδης) διαφεύγει, η δικογραφία γεμίζει ένα δωμάτιο αλλά το συμπέρασμα έχει βγει.Στη υπόθεση αυτή πραγματικά υπάρχει πρόβλημα. Το ανακριτικό έργο δεν προχωρά, αφού έχουν ληφθεί ελάχιστες καταθέσεις. Ο ίδιος ο ανακριτής άφησε τον Ψωμιάδη να διαφύγει παρότι είχε βγάλει εντάλματα αναγνωρίζοντας έτσι στοιχεία ενοχής. Το άρθρο ωστόσο δεν κάνει κριτική σε αυτό αλλά σε δύο εισαγγελείς που έτρεξαν όλη την υπόθεση.Το τέλος προδιαγράφεται δημοσιογραφικά και ίσως η ζωή, μαζί και η Δικαιοσύνη, να κληθούν να το επιβεβαιώσουν. Αλλά αυτό δεν είναι Δικαιοσύνη. Είναι παιχνίδι με τη Δικαιοσύνη.

Σε μία ακόμη περίπτωση η Δικαιοσύνη καλείται να βρει το φως της από το ΣΚΑΙ και να αντιληφθεί το φωτοστέφανο που περιβάλλει τους Βατοπαιδινούς αγίους. Σε αυτή την υπόθεση, η εφέτης ειδική ανακρίτρια κυρία Ειρήνη Καλού, μετά από τρία χρόνια έρευνας που προκλήθηκε από τις αποκαλύψεις στο Κουτί της Πανδώρας,στέλνει 32 άτομα στο σκαμνί. Ανάμεσά τους Εφραίμ και Αρσένιος οι οποίοι πλήρωσαν 200.000 ευρώ ως εγγύηση για να μην προφυλακιστούν. Για τον Εφραίμ η ανακρίτρια έχει ζητήσει την προφυλάκισή του και αναμένεται η απόφαση του δικαστικού Συμβουλίου. Κατηγορούμενοι είναι και οι “γνωμοδότες” του Κράτους που στην γνωμοδότησή τους στηρίχθηκε η απόσυρση του Δημοσίου από τα δικαστήρια εναντίον του Βατοπεδίου την ώρα που η απόφαση ήταν ευνοϊκή για το Δημόσιο.

Η κυρία Καλού, εντοπίζει ως φυσικούς αυτουργούς στο σκάνδαλο τους υπουργούς Μπασιάκο,Δούκα και Φωτιάδη αλλά δεν έχει δικαίωμα να στραφεί εναντίον τους. Αυτό το δικαίωμα το έχει μόνο η Βουλή.Το κλείσιμό της από τον Καραμανλή πριν τις εκλογές,οδήγησε σε παραγραφή λόγω του νόμου Βενιζέλου περί ευθύνης υπουργών. Ξεκάθαρα όλα αυτά για κάποιον που διαβάζει απλώς τα γεγονότα. Όχι όμως για τον ΣΚΑΙ.Λίγες μέρες πριν καταθέσουν οι βασικοί κατηγορούμενοι (Αρσένιος,Εφραίμ,Πάπιστας) προσπαθεί να διαμορφώσει την κοινή γνώμη με ντοκιμαντέρ περί της αλήθειας για το Βατοπέδι. Την ώρα που οι πιο ξεκάθαρη αλήθεια είναι πως 32 θα δικαστούν. Για αυτό κουβέντα. Ο Εφραίμ, αυτός ο άγιος του Real Estate και της βρώμικης μπίζνας, προσπαθεί να καθαγιαστεί με περιφορά της Αγίας Ζώνης στη Ρωσία και με τα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ που αυτή τη φορά δεν μιλούν για την μουχρίτσα και τα κολεόπτερα, αλλά προσπαθούν να αποδείξουν πως το σκουλήκι της διαφθοράς, είναι μια πολύχρωμη πεταλούδα που πρέπει να θαυμάσουμε.

Η Δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη δυστυχώς. Ούτε η δημοσιογραφία. Αυτοί που το καταλαβαίνουν οφείλουν όχι να βρίζουν αλλά να σκέπτονται. Καμιά φορά και το να γελάς είναι αρκετό.

Το Κουτί της Πανδώρας

Η Google τιμά τον μεξικανό ζωγράφο Diego Rivera (http://www.protothema.gr/culture/arts/article/?aid=164168)

.................................................................

Γεννήθηκε σαν σήμερα πριν 125 χρόνια…

Η Google τιμά τον μεξικανό ζωγράφο Diego Rivera

\

 

http://img.protothema.gr/0A8BC4D8D20D90D4FDC3A5D930227AEA.jpg

 

Η Google, όπως και κάθε φορά σε κάθε σημαντικό γεγονός, τιμά με το λογότυπο της, που είναι ειδικά διαμορφωμένο, τον μεξικανό ζωγράφο Diego Rivera, ο οποίος γεννήθηκε σαν σήμερα πριν 125 χρόνια. 

Το πλήρες όνομα του είναι Diego María de la Concepción Juan Nepomuceno Estanislao de la Rivera y Barrientos Acosta y Rodrígue και έγινε γνωστός με τις τοιχογραφίες του, στις οποίες απεικονίζεται η ιστορία του Μεξικού. 

Ο Rivera γεννήθηκε το 1886 δείχνοντας από μικρός την καλλιτεχνική του κλίση. Στα δέκα του χρόνια γράφτηκε στην Ακαδημία Τεχνών του Σαν Κάρλος ενώ όταν ενηλικιώθηκε πήγε στην Ισπανία για να συνεχίσει τις σπουδές του με κρατική υποτροφία. 

Το Παρίσι ήταν ο επόμενος σταθμός του, όπου μέσα από το κίνημα του κυβισμού, τη ζωγραφική του Σεζάν και τις νωπογραφίες της Αναγέννησης, που μελέτησε εκτενώς στην Ιταλία, διαμόρφωσε το προσωπικό του ύφος.

Ιδιαίτερα ταραχώδης ήταν και η προσωπική του ζωή. Στο Παρίσι απέκτησε τουλάχιστον δύο εξώγαμα τέκνα ενώ γνωστή έμεινε και η θυελλώδης σχέση του με του με την μεξικάνα καλλιτέχνη Frida Kahlo, με την οποία παντρεύτηκε δύο φορές και η ιστορία τους γυρίστηκε και ταινία το 2002 στο Hollywood.

Η φιλοσοφία του ζωγράφου για την τέχνη και την ζωή δεν ανήκε σε ένα συγκεκριμένο δόγμα. Είχε μια εξαιρετικά ανεπτυγμένη διαίσθηση με την βοήθεια της οποίας σχημάτισε την γνώμη του για τον κόσμο. Η ικανότητα του να παρουσιάζει αριστοτεχνικά εικόνες και ιδέες του κόσμου εξακολουθεί να μαγεύει τους φίλους της τέχνης μέχρι και σήμερα. 

Η γιγαντιαία όμως τοιχογραφία, ένα έπος για την ιστορία του Μεξικού, στο Εθνικό Μέγαρο της Πόλης του Μεξικού, έμεινε ημιτελής, λόγω του θανάτου του στις 24 Νοεμβρίου 1957.

http://www.protothema.gr/culture/arts/article/?aid=164168

"Τεχνογνωσία εξ Ινδίας" tου Παντελη Μπουκαλα ("KAΘΗΜΕΡΙΝΗ", 7/12/2011)

..............................................................

Τεχνογνωσία εξ Ινδίας

Tου Παντελη Μπουκαλα

 

Θα πρέπει να τον είχαν φτάσει στα όριά του τον άνθρωπο. Και όσο κι αν μετέχει εκ γεννήσεως σε έναν πολιτισμό της αταραξίας, σαν την αταραξία που ονειρεύτηκαν κάποιοι αρχαίοι Ελληνες σοφοί, όπως ο Επίκουρος, στο τέλος απαύδησε. Και για να δώσει «διέξοδο στα αδιέξοδά» του (αυτό, για όσους δεν θυμούνται, ήταν κάποτε το σύνθημα του ιδιωτικού κόμματος του κ. Μητσοτάκη), ο Ινδός πολίτης Χουκούλ Χαν χρησιμοποίησε την τεχνογνωσία και τα όπλα του: Εισέβαλε στην εφορία της περιοχής του και ελευθέρωσε σαράντα δηλητηριώδεις φιδούκλες, ανάμεσά τους και τέσσερις κόμπρες, για να πάρουν πίσω το αίμα του, ή μάλλον τα νεύρα του. Για να τσακίσουν δηλαδή για λογαριασμό του τα νεύρα των υπαλλήλων, οι οποίοι από αναβολή σε αναβολή και από εκβιασμό σε εκβιασμό τον έφεραν σε απόγνωση. Και απαιτούσαν από τον κ. Χαν, γητευτή φιδιών το επάγγελμα, να τους λαδώσει, αν και κάποιο άλλο ρήμα θα χρησιμοποιούν μεταφορικά στην Ινδία για τέτοιες περιπτώσεις.

Κόμπρες στην Ελλάδα δεν έχουμε, και μάλιστα βασιλικές (μολονότι διαθέτουμε βασιλικά σόγια, τρία τον αριθμό, κι ας τελούμε υπό αβασίλευτη δημοκρατία). Εχουμε πάντως μια χαρά (και δυο τρομάρες) οχιές, με διασημότερες την κερασφόρο και την οχιά της Μήλου, που ο πληθυσμός της απειλείται από το παράνομο εμπόριο· έχουμε αστρίτες, ακονάκια, λουρίτες (οι καθ’ ημάς βόες, σε σμίκρυνση), σαϊτούρες, δεντρογαλιές. Και παρότι ο κ. Παπανδρέου, λίγο πριν παραδώσει την πρωθυπουργία, δεσμεύτηκε ότι δεν θα γίνουμε Ινδία, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν θα πείραζε καθόλου μια απομίμηση της ινδικής τεχνογνωσίας και πρακτικής.

Σε καθυστερούν βδομάδες, μήνες, χρόνια στην πολεοδομία για ένα χαρτάκι; Αμολάς πεντέξι οχιές για να μάθουν να σου λένε όχι. Σε πάνε από 29 Φλεβάρη σε 29 Φλεβάρη στον Χολαργό, για μια ανανέωση ή για μια κλεμμένη πινακίδα αυτοκινήτου; Ελευθερώνεις τις δεντρογαλιές σου κι άσε τους να ψάχνουν για... γαλές ικανές να πολεμήσουν τον εισβολέα. Σου ζητάνε φακελάκι στο νοσοκομείο, ειδάλλως, με τον ΟΓΑ ή με το ΙΚΑ, θα χειρουργηθείς λίγο μετά τα εξαμήνια σου; Ε, λοιπόν, για να τους θυμίσεις τον Ασκληπιό και τα φίδια του τα τυλιγμένα γύρω από ένα ραβδί, πας πεσκέσι στους ορκαπάτες γιατρούς δέκα «λαφιάτες Ασκληπιού» για να τους μάθουν γράμματα· ώστε να το βάλουν καλά στο μυαλό τους, αλλιώς μαύρο φίδι τούς έφαγε, πως όταν συλλαβίζουν «ό-μνυ-μι» σημαίνει «ορ-κί-ζο-μαι» και όχι «χα!χα!χα!».

Και αν απελπιστείς με τους αμέτρητους που σου ζητάνε προμήθεια «για να σε ξεμπλέξουν» ενώ δεν είσαι καθόλου μπλεγμένος, ειδάλλως θα του κάνουν τον βίο αβίωτο, η λύση είναι απλή: Μαζεύεις 37 σαπίτες, όσα τα χρόνια της μεταχουντικής δημοκρατίας, και τους ελευθερώνεις στο Σύνταγμα. Και βάζεις πάνω στον καθένα μια ταμπελίτσα: «Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας». Κι ας μην είναι βασίλειο.

"Ο Ελβετός τραπεζίτης βουτάει από το παράθυρο" του Στεφανου Κασιματη (kassimatis@kathimerini.gr, 7/12/2011) Ή μέχρι ο εξευτελισμός τους να γίνει τέλειος...!

...............................................................

 

Ο Ελβετός τραπεζίτης βουτάει από το παράθυρο

 

Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr

Γιατί απορείτε; Τόσο καιρό ο Γιώργος δεν βγάζει μιλιά, ενώ ο κόσμος έχει έρθει ανάποδα. Αλλά εκείνος συνεχίζει κανονικά τη ρουτίνα του, λες και παραμένει πρωθυπουργός, λες και το κάνει σκοπίμως για να δοκιμάσει τα νεύρα τους. Ε, λοιπόν, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης δεν άντεξε: έσπασαν τα νεύρα του και τα είπε χύμα.

Η δική μου απορία είναι γιατί πολιτικοί και δημοσιογράφοι παριστάνουμε τους σοκαρισμένους. Ασφαλώς υπάρχουν διάφορα που θα μπορούσε να καταλογίσει κανείς στη στάση του Μ. Χρυσοχοΐδη, τα οποία εξασθενίζουν τη θέση του. Αλλά επειδή αυτός που την εκφέρει συγχρόνως την αποδυναμώνει με τη στάση του δεν σημαίνει ότι αυτή καθαυτή η θέση είναι απαραιτήτως εσφαλμένη. Ας μην κοροϊδευόμαστε, λοιπόν. Ας ξεχάσουμε για λίγο το πρόσωπο και θα δούμε ότι αυτό που είπε είναι αυτό που υπαγορεύει ο κοινός νους και καταλαβαίνει ο καθένας: Η αποτυχία του Γιώργου είναι τερατώδης, το ξέρουν πλέον και οι πέτρες του ΠΑΣΟΚ ή, αν θέλετε, τα τούβλα του.

Το ερώτημα το οποίο, κατά την ταπεινή γνώμη μου, αξίζει να μας απασχολήσει είναι γιατί όλοι αυτοί οι παμπόνηροι πολιτευτές παριστάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν και προσπερνούν τον παροιμιώδη «ελέφαντα στο σαλόνι» προσποιούμενοι ότι δεν τον βλέπουν; Κατ’ αρχάς, υπάρχει μια κατηγορία στελεχών του ΠΑΣΟΚ που πράγματι δεν τον βλέπουν, λόγω ιδεολογικής τύφλωσης, προσωπολατρίας, διανοητικής ανεπάρκειας ή ό,τι άλλο τέλος πάντων. Αυτοί όμως αποτελούν μια μικρή μειονότητα, ασήμαντη ως προς την επιρροή της στην κοινωνία, όπως λ.χ. είναι οι Ιεχωβάδες, οι Ευαγγελιστές και άλλοι παρόμοιοι.

Οι περισσότεροι όμως σιωπούν από ιδιοτέλεια. Οι ανθρωπολόγοι θα μας πουν ότι η ασέβεια προς τους νεκρούς είναι, ως επί το πλείστον, κοινή σε όλους τους πολιτισμούς. Στην προκειμένη περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, για λόγους οι οποίοι δεν είναι της παρούσης, ο νεκρός συμβαίνει να έχει σταθεί όρθιος. (Χωρίς να συνεπάγεται ότι αυτό τον καθιστά ζωντανό...) Κατ’ αρχάς, λοιπόν, γιατί να χρεωθεί κάποιος την ασέβεια, σπρώχνοντας τον νεκρό ώστε να πέσει; Ολοι περιμένουν να το κάνει κάποιος άλλος για λογαριασμό τους. Ακόμη περισσότερο, όμως, βαραίνει -έτσι νομίζω- ότι για τους περισσότερους από αυτούς τους φιλόδοξους ηγετίσκους ο Γιώργος, έστω και στην κατάσταση του πολιτικού πτώματος, έχει ακόμη μια χρησιμότητα για το «όλον ΠΑΣΟΚ»: πρέπει να αναλάβει τον λογαριασμό, που θα έλθει με τις επόμενες εκλογές και ο οποίος είναι όλος δικός του.

Κυρίως, για τον λόγο αυτόν, κανείς δεν στρέφεται ακόμη ανοιχτά εναντίον του. Ποιος θα ήθελε να οδηγήσει μόνος του το ΠΑΣΟΚ στη συντριβή των εκλογών και να ξεκινήσει την ηγετική σταδιοδρομία του ακόμη χαμηλότερα από εκεί όπου, φέρ’ ειπείν, ο Βούδας της Ραφήνας εγκατέλειψε τη δική του; Εδώ, από τους πολιτικούς μας απουσιάζει και αυτό το στοιχειώδες αίσθημα της ευθύνης! Είναι δυνατόν να περιμένουμε ότι θα επιδείξουν ηρωισμό μέχρι σημείου αυτοθυσίας; Υποθέτω, συνεπώς, ότι θα τους άρεσε -επειδή θα τους συνέφερε- να παραμείνει ο Γιώργος με κάποιο τρόπο (δυαρχία ίσως;), ο οποίος θα επέτρεπε να χρεωθεί ολόκληρο τον λογαριασμό της ήττας.

Από την άλλη πλευρά, βέβαια, κάτι τέτοιο θα καλλιεργούσε τις ελπίδες του Γιώργου στη νεκρανάστασή του. Αλλά και κάτι ακόμη: όσο αργεί η διαδικασία απομάκρυνσης του Γιώργου το κόστος της παραμονής του το μοιράζονται όλοι εκείνοι που την ανέχονται. Ο κόσμος που παρακολουθεί χρεώνει σε όλους αυτούς τους πονηρούληδες υπολογιστάκους την ανοχή τους ως αναισθησία και ιδιοτέλεια. Ενδέχεται, επομένως, γι’ αυτό ακριβώς ο Μ. Χρυσοχοΐδης να έσπευσε πρώτος να κάνει εκείνο που ουδείς άλλος τολμά.

Θα του βγει όμως; Ο Βολταίρος, που ως άνθρωπος του ορθού λόγου εθαύμαζε τους Ελβετούς τραπεζίτες, έλεγε ότι, αν δεις έναν Ελβετό τραπεζίτη να βουτάει από το παράθυρο, ακολούθησέ τον. Νομίζω, ωστόσο, ότι είναι μάλλον απίθανο να ακολουθούσε κανείς τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη αν έκανε το ίδιο...

"Το μανιφέστο μιας αναχώρησης" της Mαριας Kατσουνακη ("Καθημερινή", 4/12/2011)

.....................................................

Το μανιφέστο μιας αναχώρησης Tης Mαριας Kατσουνακη   «Ηθελε να αλλάξει τον κόσμο και ο κόσμος τα τελευταία χρόνια διέψευδε αφόρητα την ουτοπία του», έγραψε η La Repubblica, αναφερόμενη στον δημοσιογράφο και έναν εκ των ιδρυτών της εφημερίδας «Il Manifesto» Λούτσιο Μάγκρι, ο οποίος, την περασμένη Δευτέρα, στα 79 του χρόνια, αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του. Ο Μάγκρι ήταν μια εμβληματική προσωπικότητα της ιταλικής Αριστεράς. Πολιτικός φωτισμένος και καλλιεργημένος όσο λίγοι, άφησε ένα σημαντικό αποτύπωμα στην ιστορία της ιταλικής Αριστεράς, σχολίασε στο ηλεκτρονικό της πρωτοσέλιδο η Manifesto. Ο Λούτσιο Μάγκρι, ο οποίος είχε στρατευθεί στα νιάτα του στη νεολαία της Χριστιανοδημοκρατίας (DC), εντάχθηκε το 1958 στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI). Το 1969, με τη βοήθεια δύο άλλων νεαρών αριστερών, ίδρυσε την «Il Manifesto», η οποία αποτέλεσε μια κριτική φωνή στο εσωτερικό του Κομμουνιστικού Κόμματος. Στο τέλος της ίδιας χρονιάς διαγράφηκε από το PCI και το 1974 ίδρυσε το Κόμμα της Προλεταριακής Ενότητας, το οποίο 10 χρόνια αργότερα θα ενταχθεί στο PCI. Το συνοπτικό βιογραφικό αναφέρεται για έναν και μόνον λόγο: ως συνοδευτικό της φράσης της «La Repubblica». Για να δηλώσει την παλιά διαδρομή και τη σύγχρονη διάψευση. Τι οδήγησε τον Μάγκρι στη λύση της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας στην Ελβετία; «Ο προσωπικός πόνος εξαιτίας του θανάτου της γυναίκας του, της Μάρα, που ήταν το φίλτρο του με τον κόσμο, από καρκίνο, ήρθε να προστεθεί σε μια πολιτική αποτυχία η οποία ήταν προφανής και μπροστά στα μάτια όλων», συνεχίζει η «Repubblica». Η πολιτική αποτυχία στην οποία αναφέρεται είναι αυτή της άκρας αριστεράς στην Ιταλία, με την πλήρη περιθωριοποίηση των διαφόρων μικρών κομμουνιστικών οργανώσεων. «Αντίο, αποφάσισα να πεθάνω», λέει στην επιστολή, με την οποία εξηγεί την επιλογή του στους συντρόφους μιας ζωής. Τα οργάνωσε όλα μόνος του, με απόλυτη διαύγεια, στην Ελβετία όπου επιτρέπεται η υποβοηθούμενη αυτοκτονία υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Ο τρόπος του θανάτου και το λιτό σημείωμα του Μάγκρι αποκτούν διαστάσεις στη δοκιμαζόμενη και κλονιζόμενη Ευρώπη. Γίνονται σύμβολα ενός κόσμου στη δύση του, μιας εποχής στο τέλος της και μιας άλλης στο ξεκίνημά της. Ο Μάγκρι, από κατάθλιψη ή από διάψευση που δεν μπορούσε να διαχειριστεί, οδηγήθηκε στο τέλος. Αυτοκτόνησε. Αλλά το τέλος για τον ίδιο μπορεί ήδη να είχε συντελεστεί. Νωρίτερα. Πολύ νωρίτερα. Ας ανατρέξουμε στην περίπτωση του Πρίμο Λέβι. Τι περνούσε από το μυαλό του συγγραφέα λίγο πριν βουτήξει στο κενό από το κλιμακοστάσιο του διαμερίσματός του, εκείνο το Σάββατο, 11 Απριλίου του 1987; Ο Ελί Βίζελ είχε πει τότε ότι «ο Πρίμο Λέβι ουσιαστικά πέθανε στο Αουσβιτς». Μήπως αυτό σημαίνει ότι η αυτοκτονία του Λέβι ισοδυναμούσε με συνθηκολόγηση, με παραδοχή της ήττας; Ή μήπως το ακριβώς αντίθετο; Μια πράξη βούλησης, μια άρνηση της ήττας; Δεν υπάρχουν οριστικές απαντήσεις. Οπως και να ερμηνεύσει κανείς την πράξη, απείθεια, τρέλα, παθητικότητα, αυτονομία, οι διαχωριστικές γραμμές είναι εξαιρετικά ασαφείς. Η υποβοηθούμενη αυτοκτονία, βέβαια, προσθέτει στο ψυχογράφημα συγκρότηση, μεθοδικότητα, πειθαρχία. Σε ανθρώπους - σημεία αναφοράς, η εκούσια αναχώρησή τους προκαλεί σφοδρές αναταράξεις, ποικίλες σκέψεις και συζητήσεις. Κυκλώνει με την αύρα ενός πένθους όχι μόνο προσωπικού αλλά και πολιτικού, ιδεολογικού, κοινωνικού. Ο Μάγκρι ισχυριζόταν ότι κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος, έστω και αν δεν οδηγεί στην επανάσταση.

"Σύντροφε, κοιμάσαι;" 

από τα "ΑΝΕΠΙΔΟΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ"

του Άρη Αλεξάνδρου

Μουσική: Μιχάλης Γρηγορίου

Τραγουδούν : Αφροδίτη Μάνου και Σάκης Μπουλάς*

*(Ναι, ναι αυτός, πολύ πριν τη φθορά της τηλεόρασης)

"Στης κωλοτούμπας τον καιρό" της Mαριαννας Tζιαντζη ("Καθημερινή", 4/12/2011) Τώρα που όλοι βυθιζόμαστε, προσοχή στους αυτόκλητους "αμφισβητίες" του πολιτικού σκηνικού, που χρόνια τώρα οι ίδιοι κατασκεύασαν, συντήρησαν και απόλαυσαν τα προνόμια που τους παρείχε...

..............................................................

Στης κωλοτούμπας τον καιρό

Tης Mαριαννας Tζιαντζη

Πληκτρολογώ σε μια μηχανή αναζήτησης τη λέξη «κωλοτούμπες» και εμφανίζονται περίπου 1.400.000 αποτελέσματα. Για την ακρίβεια, τα πρώτα αποτελέσματα, κυρίως πολιτικά σχόλια, είναι γύρω στα 1.000 και τα υπόλοιπα είναι επαναλήψεις τους. Και πάλι, όμως, το πλήθος τους είναι εντυπωσιακό, ενώ ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το χρονικό διάστημα της εμφάνισής τους, δηλαδή οι τελευταίες εβδομάδες του 2011.

Νομίζω ότι πρώτη φορά στην πρόσφατη ανεπίσημη πολιτική ιστορία η λέξη αυτή χρησιμοποιείται σε τόσο μεγάλη έκταση και με τόσο υποτιμητική έννοια, αντικαθιστώντας άλλες λέξεις και εκφράσεις με παρόμοιο νόημα, όπως «τα στρίβω», «τα γυρίζω», «λέω και ξελέω», «αλλαξοπιστώ», «υπαναχωρώ», «κάνω στροφή 180 μοιρών».

Ο πιο αναγνωρίσιμος τύπος κωλοτούμπας είναι η αλλαγή κόμματος, αν και η φιγούρα αυτή μπορεί να εκτελεστεί χωρίς κάποιος να αλλάξει κομματικό ή ιδεολογικό στρατόπεδο. Κάποτε όμως η προσχώρηση σε ένα άλλο κόμμα ήταν ασυγχώρητη. Η κοινωνία της Ζακύνθου, γράφει σε ένα έξοχο χρονογράφημά του ο Διονύσιος Ρώμας, πιο εύκολα μπορούσε να συγχωρέσει «Χριστιανό που γινότανε Εβραίος ή Ελληνα που τούρκευε, παρά έναν Ρωμιάνο που γινότανε Λομβαρδιανός ή το αντίθετο» (αυτά ήταν τα δύο παραδοσιακά κόμματα στο νησί). Μάλιστα, στη Ζάκυνθο αποκαλούσαν «γαρδελόμουλο» όποιον μεταπηδούσε από το ένα κόμμα στο άλλο, ενώ η λέξη ετυμολογείται από το «γαρδέλι» (καρδερίνα) και το «μούλος». Ο γαρδελόμουλος, ο «αλλαξοπιστισμένος», κατά τον Ρώμα, έπαυε να είναι «φυσικός», «βέρος», «βαμμένος» και γινόταν αντικείμενο περιφρόνησης.

Συνήθως κωλοτούμπες εκτελούν οι άλλοι, οι από πάνω, ποτέ εμείς, οι κάτω. Ωστόσο, ξεχωριστό ενδιαφέρον αποκτούν οι υπόγειες, οι αφανείς μετατοπίσεις των πολλών, των ανωνύμων. Μετατοπίσεις όχι από κόμμα σε κόμμα, αλλά από παλιά άλλοθι, ερμηνείες, βεβαιότητες σε νέες αυταπάτες, δικαιολογίες και αβεβαιότητες, σε νέους τρόμους και νέες αναμονές. Οι μετατοπίσεις αυτές δεν εκφράζονται άμεσα μέσω των δημοσκοπήσεων και των εκλογικών προτιμήσεων, δεν εντοπίζονται με τα εργαλεία της στατιστικής, ενώ κανείς δεν ξέρει πώς θα εκδηλωθούν και ποιοι θα τις καρπωθούν.

Οι μεγάλες εποχές, τα σημεία καμπής της Ιστορίας ευνοούν τη μεταστροφή. Δεν είναι πάντα εύκολο και προβλέψιμο το «με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις». Και έχουμε κάθε λόγο να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στους εξ ορισμού άτεγκτους που καυτηριάζουν κάθε παρέκκλιση από τον ορθό δρόμο, τις συντεταγμένες του οποίου συνήθως γνωρίζουν μόνον οι ίδιοι.

Ταυτόχρονα, είναι δικαιολογημένη η λαϊκή δυσπιστία απέναντι στις κωλοτούμπες, ιδίως αν έχουν προηγηθεί ανέξοδες επιδείξεις αδιαλλαξίας και προσήλωσης στις αρχές. Μόνο που αυτά είναι πανάρχαια χαρακτηριστικά της πολιτικής και δεν έχουν σχέση τόσο με τα πρόσωπα όσο με τα ρεύματα της εποχής, αφού ο κωλοτουμπισμός είναι παιδική ή γεροντική ασθένεια της πολιτικής ή μάλλον της δίψας για εξουσία.

Χάρη στο Διαδίκτυο, τα γραπτά και τα προφορικά μένουν. Εύκολα μπορεί κανείς να βρει και να συγκρίνει το τι έλεγαν κορυφαίοι πολιτικοί πριν από λίγα χρόνια ή λίγους μήνες και το τι λένε σήμερα. Εύκολα τα λόγια μένουν, όμως και εύκολα ξεχνιούνται, ενώ συχνά νικητής αναδεικνύεται όχι αυτός που έκανε τις περισσότερες ή τις λιγότερες κωλοτούμπες, αλλά εκείνος που κατάφερε -με λίγη βοήθεια από τα ΜΜΕ- να σβήσει τα ίχνη τους.

Μικρό αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη: "Ο μικρός ναυτίλος" / Σάββατο 10, Κυριακή 11 & Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου στο "Ιδιόμελο"

.............................................................

μικρό αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη: 

 

                     Ο μικρός ναυτίλος

                            Σάββατο 10, Κυριακή 11 & Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου

Ποιητική παράσταση βασισμένη στο «Μικρό Ναυτίλο» του Οδυσσέα Ελύτη, αφιερωμένη στον ποιητή για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, με τραγούδια από το σύνολο του έργου του.

 Ώρα 21.00 
είσοδος  ελεύθερη

Ο Μικρός Ναυτίλος είναι ένα έργο ιδιόμορφο. Περιλαμβάνει  ποιήματα σε ελεύθερη φόρμα και σε πεζό λόγο - σε πρώτο πρόσωπο - τον αναστοχασμό του ποιητή. Περιλαμβάνει επίσης πολλαπλούς "καταλόγους" με όλους του εράσμιους τόπους, τρόπους και τύπους του ποιητή. Συγχρόνως αποτελεί μια μικρή αλλά πυκνή βιωματική περιήγηση στην απανταχού ελληνική και όχι μόνο αδικοπραξία. Εκτός από  βαρυσήμαντο και γενναιόδωρο κείμενο, που προσφέρει στον αναγνώστη όχι μόνο ό,τι θεωρούμε ποιητική απόλαυση, αλλά και σημαντικά κλειδιά ανάγνωσης του ελυτικού έργου, είναι κι ένα ταξίδι, ένας περίπλους μέσα στον ελληνικό χωροχρόνο και στο  ποιητικό σύμπαν  του ποιητή, με σπάνια τοπία σοφίας και υψηλής ποιητικής πνοής.

Ο λόγος για τον οποίο αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με το δύσκολο έργο της σκηνικής προσαρμογής ενός τέτοιου ποιητικού κειμένου είναι η ανάγκη μας  να βιώσουμε με τρόπο απτό, και όχι μέσω θεωρητικών αναλύσεων,  τη βαθιά προσήλωση  του ποιητή στο νοητό τόπο "Ελλάδα", "την Ελλάδα τη δεύτερη του επάνω κόσμου", και να πλεύσουμε ίσως μαζί του ως ναυτίλοι προς τις δυσεύρετες κόχες μιας ελληνικής οδύνης που αξιώνει δημιουργία. Το ταξίδι αυτό μας προσέφερε την μοναδική τύχη να ανακαλύπτουμε σιγά - σιγά τόπους της ιστορίας μας, τη λαλιά μας, την παράδοσή μας, ακόμα την ποιητική μας ματιά μέσα στο ανεξάντλητο ποίημα.

Η ομάδα μας αποτελείται από τους:  Ευγενία Βουγιουκλάκη, Μανώλη Γιούργο, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, Ναντίνα Κυριαζή, Γιάννη Παπαθύμνιο, Αίγλη Τσαρούχη.

Την επεξεργασία κειμένου έκανε η Γεωργία Δεληγιαννοπούλου,  τη σκηνική προσαρμογή η ίδια μαζί με τον Μανώλη Γιούργο.  Τραγουδά η Ναντίνα Κυριαζή.

Φιλική συμμετοχή - έκπληξη: Λίλιαν Τσατσαρώνη (τραγούδι) και Μίκα Κακάκη (πιάνο).

Απεβίωσε ο Βραζιλιάνος διεθνής ποδοσφαιριστής Σόκρατες (http://www.kathimerini.gr, 4/12/2011) & (http://www.sport24.gr/Columns/Fileris)

................................................................

Απεβίωσε ο Βραζιλιάνος διεθνής ποδοσφαιριστής Σόκρατες 

Ο Σόκρατες αντιμετώπιζε αρκετά προβλήματα με την υγεία του, τους τελευταίους μήνες.  

Ακόμη ένας από τους μεγάλους ποδοσφαιριστές του παρελθόντος έφυγε από την ζωή! Ο Σόκρατες άφησε την τελευταία του πνοή τα ξημερώματα της Κυριακής (04.30) στο νοσοκομείο «Αλμπερτ Αϊνστάιν» στο Σάο Παόλο υποκύπτοντας σε σηψαιμικό σοκ.

«Το νοσοκομείο Άλμπερτ Αϊνστάιντ ενημερώνει με βαθιά θλίψη τον θάνατο του πρώην ποδοσφαιριστή Σόκρατες στις 4.30 τα ξημερώματα από σηψαιμικό σοκ», αναφέρει το ιατρικό ανακοινωθέν το οποίο εξέδωσε το νοσοκομείο και ενημερώνει για τον θάνατο του «γιατρού».

Ο Σόκρατες αντιμετώπιζε αρκετά προβλήματα με την υγεία του, τους τελευταίους μήνες. Είχε μεταφερθεί εκτάκτως σε νοσοκομείο δύο φορές, στο τρέχον έτος. Οι γιατροί έκαναν λόγο για γαστρεντερική αιμορραγία, αποδίδοντας την στην μεγάλη του αδυναμία το ποτό.

Όπως αναφέρουν τα βραζιλιάνικα ΜΜΕ, το βράδυ της Πέμπτης ο Σόκρατες ένιωσε αδιαθεσία κατά τη διάρκεια γεύματος σε εστιατόριο του Σάο Πάολο. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Υποβλήθηκε σε εξετάσεις από τις οποίες διαπιστώθηκε ότι η λοίμωξη στο γαστρεντερικό συστήμα είχε εξαπλωθεί και σε άλλα όργανα.

 ..............................................................

Ο ποδοσφαιρικός σοσιαλισμός 

του Σόκρατες...

Ο Γιάννης Φιλέρης θυμάται τον ποδοσφαιριστή Σόκρατες που έγραψε ιστορία όχι μόνο παίζοντας μπάλα. Ο σοσιαλιστικός πυρήνας της Κορίνθιανς, η μάχη για τη Δημοκρατία και το τσιγάρο που δεν έφυγε ποτέ από το στόμα του.

Επιμέλεια: Γιάννης Φιλέρης Δημοσίευση: 04 Δεκ. 2011 14:36

 

Το 1982 η Εθνική Βραζιλίας ηττήθηκε από την Ιταλία με 3-2. Τα τρία γκολ του Πάολο Ρόσι ήταν η αρχή του δρόμου για τον τελικό θρίαμβο της ομάδας του Έντσο Μπέαρτζοτ και ένα σοκ ...για την καλύτερη Βραζιλία όλων των εποχών μετά από εκείνη του 1970.

Πράγματι, η "σελεσάο" του 82 μπορεί να μην έφτασε πουθενά στο Μουντιάλ της Ισπανίας, είναι μια ομάδα όμως που όλοι την θυμούνται για το γοητευτικό της ποδόσφαιρο. Κι αυτό οφείλεται σε τρεις μεγάλες μορφές της μεσαίας γραμμής. Ζίκο, Φαλκάο και ο αρχηγός της ομάδας, που έφυγε από τη ζωή την Κυριακή σε ηλικία μόλις 57 ετών, ο Σόκρατες.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο του Σάο Πάουλο άφησε ο παλαίμαχος Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής Σό...

 

Αν θυμάστε εκείνο το ματς, ο Σόκρατες ισοφαρίζει για την Βραζιλία σε 1-1, δίνοντας την πρώτη πάσα και μπαίνοντας στην περιοχή των Ιταλών σαν κρυφός σέντερ-φορ, σουτάρει στην κλειστή γωνία του Ντίνο Τζοφ. Πανύψηλος κεντρικός μέσος, με άριστη τεχνική κατάρτιση ήταν από τους κορυφαίους Βραζιλιάνους ποδοσφαιριστές της δεκαετίας του 80.

Μόνο, που ο Σόκρατες δεν έγινε γνωστός μόνο για τις εξαιρετικές του ποδοσφαιρικές ικανότητες. Η προσωπικότητά του ήταν ξεχωριστή. Την ώρα, που ο Ζίκο και ο Φαλκάο έβγαζαν εκατομμύρια παίζοντας μπάλα, αυτός σπούδαζε ιατρική, είχε αιρετικές ιδέες, ήταν ακτιβιστής και παρότι έγινε γιατρός κάπνιζε και έπινε ασταμάτητα. Ένας γοητευτικός άνθρωπος, όπως λένε όσοι τον γνώρισαν.

Μετά τη λήξη της καριέρας του, ο Σόκρατες άνοιξε μια πολυκλινική και συμμετείχε ενεργά στην πολιτική. Δεν έκρυψε ποτέ τις αριστερές του πεποιθήσεις, αλλά ούτε και μπόρεσε ποτέ να τιθασεύσει τα πάθη του. Άρθρωσε, ωστόσο, λόγο που σπάνια συναντάει κανείς σε ποδοσφαιριστή και γι αυτό αγαπήθηκε από τους Βραζιλιάνους και όχι μόνο. Απεχθανόταν τους ατζέντηδες (δεν είχε ποτέ στην καριέρα του), ήταν  εραστής του ωραίου ποδοσφαίρου (και του ωραίου φύλλου), ρομαντικός και ρεαλιστής ταυτόχρονα. Ένας επαναστάτης της μπάλας, όχι μόνο στα λόγια αλλά και στα έργα!

Η Δημοκρατία της Κορίνθιανς

Ήταν ο εμπνευστής άλλωστε της δημιουργίας της πρώτης ποδοσφαιρικής ομάδας σε σοσιαλιστικά πρότυπα, που ονομάστηκε "η Δημοκρατία της Κορίνθιανς". Ο Σόκρατες πήγε στην Κορίνθιανς το 1978. Όπως συμβαίνει στα ποδοσφαιρικά κλαμπ, για τις αποφάσεις της διοίκησης οι ποδοσφαιριστές είχαν τον τελευταίο λόγο. Με δεδομένη και την έλλειψη δημοκρατίας στην Βραζιλία σε συνολικό επίπεδο, το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο βυθίζεται συχνά πυκνά στην διαφθορά, τη διαπλοκή και το σκλαβοπάζαρο των ποδοσφαιριστών.

 

Ο Σόκρατες και ο συμπαίκτης του Βλαντιμίρ αποφάσισαν να ορθώσουν το ανάστημά τους. Ο ένας είχε το όνομα του Έλληνα φιλόσοφου κι ο άλλος του πιο γνωστού μπολσεβίκου της ιστορίας! Οργάνωσαν τους συμπαίκτες τους σε ένα ουτοπικό σοσιαλιστικό πυρήνα. Ψήφιζαν για τα πάντα. Ακόμη και για το πότε θα έτρωγαν το μεσημέρι! Στις 15 Νοεμβρίου του 1982 η Κορίνθιανς και η Δημοκρατία της, τύπωσαν στις φανέλες των παικτών το σύνθημα "ψηφίστε", καθώς οι εκλογές εκείνης της χρονιάς ήταν το πρώτο βήμα εκδημοκρατισμού της Βραζιλίας.

Η Δημοκρατία της Κορίνθιανς, έδωσε μάχη να καταργήσει τον στρατιωτικό χαρακτήρα που έπαιρνε κάθε φορά, η προετοιμασία της ομάδας πριν από κάθε παιχνίδι. Ξέρετε τώρα. Προπόνηση, ξενοδοχείο και ανάποδα.: "Ήταν περίπλοκο. Υπήρχε ένας φόβος που παραμένει ακόμη και σήμερα, ότι χωρίς όλα αυτά, χωρίς την συγκέντρωση όπως λέγεται, οι παίκτες νιώθουν εκτεθειμένοι. Αλλά από ιδεολογικής πλευράς όλα αυτά γίνονται για να υποβαθμιστεί το κύρος του ατόμου. Είναι σα να σου λένε "δεν αξίζεις δεκάρα, είσαι ανεύθυνος. Χρειάζεσαι τη φυλακή". Είναι βλακώδες. Ο ποδοσφαιριστής παίζει καλά, όταν νιώθει καλά. Και που νιώθεις καλύτερα, από το ίδιο σου το σπίτι;" έλεγε ο Σόκρατες σε μια συνέντευξή του στον Αλεξ Μπέλος, συγγραφέα του βιβλίου "Futebol".

 

Το 1982 η Κορίνθιανς κατέκτησε το πρωτάθλημα του Σαο Πάολο με τους παίκτες να φοράνε φανέλες που έγραφαν "Δημοκρατία": "Ήταν η ωραιότερη στιγμή της ζωής μου" δήλωνε ο Σόκρατες, που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής. Το 1984 μίλησε μπροστά σε 1.5 εκατομμύριο κόσμο, υποσχόμενος ότι αν το Κογκρέσο ψήφιζε τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών, ο ίδιος θα ακύρωνε την απόφασή του να πάρει μεταγραφή στην Ιταλία. Το Κογκρέσο ψήφισε το αντίθετο, ο Σόκρατες πήγε στην Φιορεντίνα και η Δημοκρατία της Κορίνθιας διαλύθηκε.

Όχι στον Καντάφι, ναι στον Τσε και στον Λένον

Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο συνέχισε να ασχολείται με τα κοινά. Το 1996 συναντήθηκε με τον Μουαμάρ Καντάφι (!) ο οποίος μέσα σε μια σκηνή κάπου στην έρημο της Λιβύης του πρότεινε να βάλει υποψηφιότητα για πρόεδρος της Βραζιλίας: "Απέρριψα την πρόταση" εξήγησε. Ίσως γιατί σαν είδωλα, ο Σόκρατες δεν είχε τύπους σαν τον Καντάφι, αλλά τον Τσε Γκεβάρα και τον Τζον Λένον.

Τα έβαλε πολλές φορές με τον Πελέ, που εκπροσωπούσε το ποδοσφαιρικό κατεστημένο όσο κανείς άλλος στη Βραζιλία, ζήτησε διαφάνεια στην εν πολλαίς αμαρτίαιας περιπεσούσα βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομοσπονδία, έκανε προτάσεις για αλλαγή των ποδοσφαιρικών κανόνων, όπως το να παίζουν "εννιά εναντίον εννιά, καθώς πλέον με την ταχύτητα που τρέχουν οι ποδοσφαιριστές έρχονται πιο κοντά ο ένας στον άλλον, άρα για να παιχθεί ποδόσφαιρο, πρέπει να αδειάσει ο χώρος".

Κάποτε πρότεινε να εκλέγεται με δημοψήφισμα ο προπονητής της Εθνικής Βραζιλίας: "Κι αν δεν γίνει αυτό, να αυξηθεί ο κύκλος των ανθρώπων που παίρνουν την απόφαση να αναθέσουν την τεχνική ηγεσία της σελεσάο. Να αναλάβει μια μεγάλη επιτροπή από δημοσιογράφους, προπονητές και αθλητές. Αν ο προπονητής δεν τα πηγαίνει καλά να παρουσιάζεται ενώπιόν τους και να ζητάει ψήφο εμπιστοσύνης. Η Δημοκρατία πρέπει να είναι πάντοτε στο μυαλό μας".

Έρωτας για τη Βραζιλία και το τσιγάρο

Ο Σόκρατες δεν αρνήθηκε ποτέ τον έρωτά του για την Βραζιλία, μια χώρα βασανισμένη από δικτάτορες ξένους και εγχώριους αλλά με μια κουλτούρα, που όπως έλεγε ο ίδιος "βασισμένη σε ένα μείγμα φυλών, αποτελεί τον μεγαλύτερο φυσικό μας πόρο. Είναι μια κουλτούρα ευτυχίας, δεν βασίζεται στις διακρίσεις και είναι ελεύθερη".

Και ποτέ του, βέβαια, δεν κατάφερε να σταματήσει να καπνίζει και να πίνει: "Έχω δοκιμάσει 50.000 φορές να το κόψω. Καπνίζω από τα 13 μου. Δεν μπορώ όμως. Αυτός είμαι. Δεν με νοιάζει και πολύ τι νομίζουν οι άλλοι. Το καλύτερο για έναν άνθρωπο είναι η ανεξαρτησία. Δεν με απασχολεί η γνώμη του κόισμου. Μπορούν να νομίζουν ότι είμαι γκέι. Και τι έγινε; Η γνώμη τους δεν αλλάζει τίποτα. Το ξέρω. Θα πεθάνω από καρκίνο των πνευμόνων, ή εμφύσημα. Δεν μπορώ, όμως, να το κόψω". Δεν έπεσε και πολύ έξω...

2 Iωάννου + 1 Πετρουλάκης: για γέλια και για κλάματα ...με δόσεις!

 .......................................................

  κάνε κλικ πάνω στο κόμικ δύο φορές για να μεγενθυθεί

η νέα Ιθάκη 53, με δόσεις

Δεκεμβρίου 4, 2011

self service

Νοεμβρίου 30, 2011

 

...............................................................

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη

Φυλλα ξερά και μελαγχολικά της Άννας Δαμιανίδη (από το http://pezotis.blogspot.com)

................................................................

Φυλλα ξερά και μελαγχολικά

 της Άννας Δαμιανίδη

Ένα πράγμα με έκανε πάντα περήφανη για την Κυψέλη, με όλα της τα χάλια, πως έχει καλές συγκοινωνίες. Μεταχειρίζομαι ακόμα ενεστώτα, αν και καταργήθηκε το τρόλει 9, και τα άλλα αραιώνουν πολύ, δεν προσλαμβάνουν οδηγούς μάλλον. Τελευταία χρησιμοποιώ μια συγκοινωνία που ουσιαστικά δεν είναι της Κυψέλης, το λεωφορείο 224, Καισαριανή- Πολύγωνο. Κατεβαίνω στην Ευελπίδων, στη Γεωγραφική Υπηρεσία. Έχει καταντήσει αυτό το λεωφορείο να περνάει με την ίδια συχνότητα που έχουν τρία τρόλεϊ μαζί. Το παίρνω από τη Σόλωνος, πότε στο Κολωνάκι, πότε στη Νομική. Μέσα στα καυσαέρια περιμένω, βαρέθηκα, είπα χτες θα πάω πάλι στην Πανεπιστημίου για τρόλεϊ.

Είχε νυχτώσει κι ήταν έρημη όπως πάντα η Πανεπιστημίου, κακοφωτισμένη, όπως πάντα. Αμηχανία μας φέρνει αυτός ο δρόμος με τα μεγάλα πεζοδρόμια. Πάντα άδειος τη νύχτα, κι όσοι περνάνε βιάζονται, να φύγουν να γλιτώσουν. Ένας μουσικός κάτι βρήκε να τον κάνει, έπαιζε σαξόφωνο μπροστά στον Άγιο Διονύση. Έπαιζε το Les feuilles mortes. Η μελαγχολία του με τσάκισε. Του έδωσα μισό ευρώ, κι απομακρύνθηκα μέσα στην κατάθλιψη. Φύλλα του φθινοπώρου σα να ήταν ολόκληρη η πόλη γύρω μου, σκοτεινή, έρημη, αναγάπητη. Υπάρχει τέτοιο επίθετο; Φύλλα του φθινοπώρου που ξεράθηκαν και πέσανε, και τώρα πρέπει να τα μαζέψει κάποιος με ένα φτυάρι. Οι φιλοδοξίες των αρχιτεκτόνων και των ευεργετών που έφτιαξαν τον Άγιο Διονύσιο, την Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο και τη Βιβλιοθήκη, και κατάφεραν να κρατήσουν τόσο χώρο ελεύθερο μπροστά τους, φύλλα ξερά.

Δεν την αγάπησαν την Αθήνα οι κάτοικοι της. Δεν μπόρεσαν να εκπαιδευτούν στον τρόπο που αγαπάς μια πόλη. Ήθελαν όλοι να έρθουν εδώ, την κομμάτιασαν όσο δεν έπαιρνε άλλο, και στο τέλος έπαψε να είναι πόλη, την παράτησαν, αφού την έκαναν κομματάκια και μοσχοπούλησαν τον αέρα και τη γη της, το κάθε τετραγωνικό της, επεκτείνοντας τις ιδιοκτησίες τους πάνω, κάτω και πλαγίως, μέχρι που πια να μη μπορούν να τις ιδιοκατοικήσουν.

Στη στάση έχει κόσμο, άρα περιμένουν πολλή ώρα,  θα περάσει όπου να’ ναι. Αμ δε. Είμαι κουρασμένη,  κάθομαι στο μαρμάρινο ερεισίνωτο της πρασιάς, δίπλα σε έναν ασιάτη που πουλάει κάλτσες. Έχει απλώσει ένα σεντόνι κάτω και τις έχει βάλει ταχτικά στη σειρά. Το τρόλεϊ αργεί, μελετάω προσεχτικά τη διάταξη των καλτσών. Είναι τόσο πολύ ταχτικά, τόσο τέλεια βαλμένες, δεν εξέχει καμία από την αράδα της, δεν υπάρχει ούτε ένα χιλιοστό ύφασμα του σεντονιού να φαίνεται από κάτω. Τον κοιτάζω, είναι μικρόσωμος και σκουρόχρωμος, με ευρωπαϊκά, καθώς λένε, χαρακτηριστικά. Μπάνγκλαντές μάλλον παρά Πακιστάν. Τρίβει τα χέρια του να ζεσταθεί. Πόση ώρα άραγε  του παίρνει να ταχτοποιεί έτσι το σεντόνι του;

Να πού βρέθηκε κι άλλη χρήση για το πεζοδρόμιο.

Αχ, μην αρχίστε να με βρίζετε αμέσως, για τα παραεμπόριο, το φόρο που δεν πληρώνουν, τους λαθρομετανάστες που λαθροφέρνουν όλα τα κακά της γης στα άγια χώματα μας. Μπορώ να θαυμάσω για μια στιγμή την επιμέλεια του μικροπωλητή χωρίς να σκέφτομαι τη γκρίνια σας; Ευχαριστώ.

Περνάει ένας μαύρος με τη δική του πραμάτεια στον ώμο, φεύγει αυτός, σχόλασε. Χαιρετάει τον δικό μου στα ελληνικά, του λέει «γειά σου» κι απομακρύνεται. Ο δικός μου του κουνάει το χέρι χωρίς χαμόγελο, είναι κουρασμένος. Τα ελληνικά είναι η lingua franca της γης των κολασμένων. Λαθραία ελληνικά, γλιστράνε από τις χαραμάδες της σκληρότητας μας και γίνονται όργανο επικοινωνίας των ασιατών με τους αφρικάνους.

Έρχεται το τρόλεϊ, ανεβαίνουμε παγωμένοι και στριμωχνόμαστε. Στο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου το ταλέντο της ταχτοποίησης εκτίθεται μάταια, όσο αντέχει. Περνάμε το Ρεξ, κλειστό, με αυτοκίνητα παρκαρισμένα μπροστά στην είσοδο του. Δουλεύει, δεν δουλεύει, δεν ξέρω. Ξαφνικά, δίπλα του, τα φώτα του ξενοδοχείου Τιτάνια με τυφλώνουν. Καημένοι σκηνοθέτες τουριστικών θεαμάτων, πώς να ζωντανέψετε κι εσείς αυτή την εγκατάλειψη;

Εύχομαι να βρεθούν δυο τουρίστες να πάνε βόλτα ρομαντική στο σκοτάδι της Πανεπιστημίου, να αγοράσουν κάλτσες από κείνες που έβαλε τακτικά ο Μπαγκλαντεσιανός πίσω από τη στάση της Κυψέλης.

 Νομίζω αύριο θα ξαναπάρω λεωφορείο.

«Το ΠΑΣΟΚ είναι πλας»... του Παντελη Mπουκαλα ("Καθημερινή", 3/12/2011). Καλύτερα, "Το ΠΑΣΟΚ είναι ταμπλάς (ή μπελάς), κι εσύ λαέ το ξύλο σου θα φας!..."

.................................................

 

«Το ΠΑΣΟΚ είναι πλας»...   Του Παντελη Mπουκαλα Μπορεί να καμαρώνουν πολλοί, χωρίς να πολυβασανίζουν τα πράγματα ή να νοιάζονται για την επιστήμη, πως η ελληνική είναι μητέρα όλων των γλωσσών και πως διαθέτει εκατομμύρια λέξεις, κάθε τόσο όμως κάτι ξεφυτρώνει, ένα δάνειο λ.χ. ή μια μίμηση από ξιπασιά, για να τους αποκαρδιώσει και να τους βάλει στη θέση τους. Να, τώρα ξεφύτρωσε το «ΠΑΣΟΚ-plus», υβρίδιο ελληνοαγγλικό ή τραγέλαφος, διαλέξτε. Να πούμε «εγεννήθη ημίν» και να δώσουμε μεσσιανικό τόνο, συνήθη στη μακροσκελή Πασοκιάδα, δεν στέκει, διότι ακόμα πρόκειται περί υποθέσεως. Απλώς η νονά του, η αγγλομαθής κ. Διαμαντοπούλου, βιάστηκε να το βαφτίσει για να κατοχυρώσει δικαιώματα, μια και δεν γίνεται να μην πιστεύει ότι η Ιστορία αποφάσισε κατόπιν ωρίμου σκέψεως να τη συμπεριλάβει στους δελφίνους. Τι ακριβώς έχει στο μυαλό της η υπουργός με το «plus» αυτό, κι αν παρακινήθηκε από το ήδη δρων «Megaron plus» δεν είναι σαφές, αλλά ας μην απορούμε: Η Πασοκιάς είναι γεμάτη εσκεμμένες ασάφειες από πατέρα σε γιο. Οτι δίνει πάντως έναν αέρα ευρωπαϊκό η λεξούλα, δεν χωράει συζήτηση. Αν μάλιστα συνυπολογιστεί ότι το «plus» ακούγεται σαν ήχος παραλιακός, σαν φλοίσβος, προκύπτει ότι ο αέρας αυτός είναι θαλασσινός. Είναι δηλαδή προάγγελος των ωραίων ταξιδιών που μας περιμένουν με το «νέο-νέο ΠΑΣΟΚ», που έ-έ-έρχεται να αντικαταστήσει το «νέο ΠΑΣΟΚ» του Γιώργου Παπανδρέου, το οποίο αντικατέστησε το «εκσυγχρονιστικό» (πλην όχι εκσυγχρονισθέν) ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη, το οποίο με τη σειρά του κ.ο.κ. Εδώ που τα λέμε, δεν θα μπορούσε η νονά-υπουργός να προτείνει το όνομα «ΠΑΣΟΚ συν» ή «ΠΑΣΟΚ +», διότι από την πολιτική θα γλιστρούσαμε στη χημεία ή στα μαθηματικά. Ούτε όμως και το «ΠΑΣΟΚ επιπλέον» θα ευτυχούσε, γιατί οι κακοήθεις θα άρχιζαν τα λογοπαίγνια, «επιπλέει-δεν επιπλέει», «μαζί το βουλιάξαμε» κ.τ.λ. Ο στόχος άλλωστε είναι προφανής: Να τσιμπήσουν όσοι είναι πάντοτε πρόθυμοι να τσιμπήσουν τα πασοκικά δολώματα, για «ανασύνταξη της Κεντροαριστεράς» και λοιπά κούφια. Εγώ πάντως περιμένω με αγωνία τη μέρα που οι Πασοκτζήδες θα φωνάξουν το σύνθημα: «Το ΠΑΣΟΚ είναι πλας, κι εσύ λαέ μην το ξεχνάς».