"Ο κατεβασμένος αυχένας της κοινωνίας" έγραψε ο Ηλίας Καραβόλιας ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ", 22.07.25)

 ...............................................................

Ο κατεβασμένος αυχένας της κοινωνίας

έγραψε ο Ηλίας Καραβόλιας ("Εφημερίδα των Συντακτών" / "ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ", 22.07.25) 

«Είναι πολύ λεπτή η γραμμή ανάμεσα στο να λέγεσαι άνθρωπος και να είσαι. Και τώρα η χώρα πατά πάνω της» (Ιωάννα Δρόσου, «Εποχή», 12/7)

Χάνουμε καθημερινά βαθμούς ανθρωπιάς και ελευθερίας ταυτόχρονα, παθητικοί μπροστά σε ένα θέαμα υπερεγκληματικότητας πολιτών και διαφθοράς πολιτικών.

Η κοινωνία πάσχει βαριά αφού κανονικοποιεί αδικήματα μπροστά στη δήθεν μη αναστρέψιμη πραγματικότητα. Βάζουμε το κινητό στα POS και καταναλώνουμε αγαθά όπως μας καταναλώνει η τοξικότητα της καθημερινότητας. Εξισώσαμε το έγκλημα με την ακρίβεια και το λεχθέν ψέμα με τη δήθεν λογοδοσία.

Ο ανώτατος «θεσμός» της αυτογνωσίας υποχωρεί μπροστά στη βιοπολιτική της καθυπόταξης: «δεν γνωρίζαμε, δεν είναι πρωτοφανές, είναι ευκαιρία να αλλάξουμε».

Πόσες φορές αυτή η χώρα θα μένει ίδια επειδή αλλάζει; Πόσες φορές θα βλέπουμε να χάνονται ζωές, περιουσίες, να υπεξαιρούνται δημόσιο χρήμα και δημόσιος χρόνος επειδή κλίκες πολιτικών συμφερόντων μεταλλάσσονται ταχύτατα σε ομάδες οικονομικής παραβατικότητας;

Αυτή η καθεστωτική εξουσία ξεσήκωσε τεχνοκράτες και κονομημένους, ευκατάστατους και κρατικοδίαιτους, κληρονόμους και βολεμένους, χωρίς όμως να ιδρώσει το αυτί της εργατιάς. Και δεν ιδρώνει επειδή ο εργάτης με το laptop και τη γραβάτα δεν ξέρει ότι είναι εργάτης. Και επειδή πληρώνει τα πάντα με το κινητό δεν νιώθει να του μειώνονται τα λεφτά (ως πραγματική αξία) αλλά ότι γλιτώνει χρόνο.

Η χώρα -και η Ευρώπη ολόκληρη φυσικά- φοβάται το μεταναστευτικό περισσότερο από την εσωτερική μετανάστευση του θυμικού και του ασυνειδήτου της.

Ξεχάσαμε ότι ο «αυχένας» της νεολαίας της είναι ήδη σκυμμένος πάνω από τα smartphones και παράγονται απαντήσεις με ChatGPT και AI κειμενογράφους - σχεδόν για όλα. Παντού στη Δύση -όχι μόνο εδώ- συνηθίζουμε (επειδή εθιζόμαστε να συναινούμε) στις νέες δομές, στις νέες νόρμες: e-banking, e-governance, e-commerce, e-life.

Βελτιώνεται ο μόχθος μας επειδή πληκτρολογούμε αντί να φυλλομετρούμε; Αλλάζει άραγε ο εσωτερικός μας κόσμος επειδή στέλνουμε καρδούλες και like σε ψηφιακούς φίλους (προτείνοντάς τους και το πού πήγαμε να φάμε ή το καινούργιο SUV);

Αυτά ξέρουν καλά οι άνθρωποι του επικοινωνιακού backstage της εξουσίας. Αυτά βλέπουν ότι αφορούν τη σοσιαλμιντιακή κοινωνία και τους νέους, που ξέχασαν ότι είναι «ανθρώπινη» κοινωνία - οπότε και στα τραπέζια των καφενείων επικοινωνεί ο ένας δίπλα στον άλλο μέσω του κινητού.

Η (αντιαμερικανική) Ελλάδα των 80s έγινε μικρή Αμερική του σήμερα, ένα data center που βάζει στο cloud την πολιτισμική της περιουσία και την κουλτούρα της κριτικής σκέψης, επειδή η προτεσταντική Ευρώπη δεν κατάφερε τελικά να μη γίνει «αμερικανική εκδοχή» μιας καπιταλιστικής αναπόφευκτης πραγματικότητας.

Ψωνίζουμε ευημερία και μας αγοράζουν μόχθο. Πληρώνουμε με χρόνο και μας δίνουν ρέστα χαμένες ανθρωποώρες. Ας το έχουμε κατά νου…