Francisco Tarrega: Recuerdos de la Alhambra - Andrés Segovia (youtube, 13.12 2018)

 ...............................................................

Francisco Tarrega: Recuerdos de la Alhambra - Andrés Segovia

(youtube, 13.12 2018)

"Λευκαντικά για την άκρα δεξιά" γράφει ο Νικόλας Σεβαστάκης (www.lifo.gr, 1.5.2026)

 ...............................................................

Λευκαντικά για την άκρα δεξιά

Μέσω του σύγχρονου lifestyle έχει αποκρυσταλλωθεί μια παγκόσμια σφαίρα ξιπασμένης πλουτοκρατίας με όχημα ειδύλλια, αγορές σπιτιών και luxury επιλογές.

                                         Οι ιστορίες προσωπικής ανόδου, ο παραμυθητικός εθνικισμός της «προστασίας» 

                                         και η μυθολογία μιας αναγεννημένης επιχειρηματικότητας γίνονται ένα μείγμα 

                                         που κερδίζει την ψυχή όλο και περισσότερων παραγόντων. 

                                         Εικονογράφηση: izoldie/LIFO

γράφει ο Νικόλας Σεβαστάκης (www.lifo.gr, 1.5.2026)

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ ονομάζαμε lifestyle και ίσως τώρα δεν έχει την ίδια ονομασία, είχε, με λίγες εξαιρέσεις, μια αγάπη στη λεύκανση. Διάφορα αμφιλεγόμενα ή σκοτεινά πρόσωπα, περνώντας μέσα από σελίδες και ψηφιακούς τόπους κοσμικής επεξεργασίας, έβγαιναν λουσμένα στο φως της δημοκρατικής αθωότητας.

Χαρακτηριστικό αυτού του στυλ δημοσιότητας είναι ότι, πολιτικά, κατάντησε βιότοπος των πιο συντηρητικών αντιλήψεων. Σε όλη σχεδόν την Ευρώπη, ο λεγόμενος τύπος people (όπως τον ονομάζουν στη Γαλλία) και ο ινσταγκραμικός του βραχίονας αποθεώνουν τη μοναρχία, τις ολιγαρχίες, τους κόσμους των ξεφτισμένων δυναστειών. Όσο και να αλλάζουν οι καταστάσεις, να προκύπτουν παγκόσμιες κρίσεις και πόλεμοι ή να πέφτουν κάποιες φιγούρες τύπου Έπσταϊν λόγω σκανδάλων, αυτή η «νομιμοποίηση» των χειρότερων ιδεών μέσω της κοσμικής φούσκας επεκτείνεται. Έχει αποκρυσταλλωθεί μια παγκόσμια σφαίρα ξιπασμένης πλουτοκρατίας με όχημα ειδύλλια, αγορές σπιτιών, luxury επιλογές.

Σε όλη σχεδόν την Ευρώπη, ο λεγόμενος τύπος people (όπως τον ονομάζουν στη Γαλλία) και ο ινσταγκραμικός του βραχίονας αποθεώνουν τη μοναρχία, τις ολιγαρχίες, τους κόσμους των ξεφτισμένων δυναστειών.

Τον περασμένο Μάρτιο, το «Paris Match», μια από τις ναυαρχίδες του μεγαλοαστικού κουτσομπολιού της Γαλλίας, αφιέρωνε το κεντρικό του στόρι στο «νέο ειδύλλιο στην πόλη», στη σχέση του νεαρού ηγέτη της γαλλικής ακροδεξιάς, Ζορντάν Μπαρντελά, με την πριγκίπισσα Μαρία Καρολίνα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών. Αξίζει εδώ να κάνουμε μια εξαίρεση παραθέτοντας τον τρόπο με τον οποίο προλογίζεται η «αποκάλυψη- έκπληξη»:

Εκείνο το πρωί, στο Αζάτσιο, το φως είχε εκείνη την απαλότητα που σταματά τη ροή του χρόνου. Ανάμεσα στη Μεσόγειο και τα σιωπηλά βουνά, όλα φαίνονταν να συνυπάρχουν σε μια σχεδόν εξωπραγματική αρμονία. Οι Κορσικανοί γνωρίζουν αυτό το θαύμα: τα νησιά Sanguinaires, αυτά τα τέσσερα μυστηριώδη νησάκια που βρίσκονται στην άκρη του κόλπου. Σε αυτό το σκηνικό, όπου κάθε πέτρα φαίνεται να είναι φορτωμένη με μνήμες, μια απροσδόκητη σκηνή προσφέρθηκε στα βλέμματα: ο Ζορντάν Μπαρντελά και η πριγκίπισσα Μαρία Καρολίνα των Βουρβόνων και των Δύο Σικελιών να περπατούν δίπλα δίπλα.

Μέσα από αυτές τις γραμμές, μαζί με τις φωτογραφίες των δύο από την κορσικανική ύπαιθρο, θα προωθηθεί ακόμα περισσότερο η φαντασίωση γύρω από τον Ζορντάν Μπαρντελά. Ήδη ο τεράστιος αριθμός followers δείχνει ότι έχει συγκροτηθεί μια νεανική βάση που βλέπει στον συγκεκριμένο άνθρωπο ένα παράδειγμα επιτυχίας, φωτογένειας και πατριωτισμού. Το «Paris Match» και το συνολικό κοσμικο-παπαρατσικό σύστημα φροντίζουν για την αισθητική ενός ανερχόμενου συστήματος εξουσίας. Την ίδια στιγμή, πολύ ισχυροί άνθρωποι στον επιχειρηματικό χώρο, όπως ο Βενσάν Μπολορέ, κατοχυρώνουν την επιβολή τους στον γαλλικό εκδοτικό χώρο, σε ένα μεγάλο μέρος του Τύπου και της τηλεόρασης. Παράλληλα, διαβάζουμε για συναντήσεις του Μπαρντελά με την ηγεσία του MEDEF, του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Γαλλίας, και για ένα οικονομικό σχέδιο με βασικό στοιχείο την «απλούστευση». Ο κορμός της πρότασης αυτής της αναβαπτισμένης ακροδεξιάς είναι η ελευθερία τού επιχειρείν με λιγότερα εμπόδια και κανονιστικές ρυθμίσεις. Το γνωστό παιχνίδι μεταξύ της μάχης με τη γραφειοκρατία –ωραία ακούγεται πάντοτε αυτό– και της υπονόμευσης των όποιων κανόνων.

Μαγνητισμένη η προσοχή στρέφεται στην απόφοιτη μιας 

φημισμένης σχολής μόδας Μαρία Καρολίνα των 

Βουρβόνων. Έχει κάτι από την αρχέγονη αριστοκρατική 

ξανθιά Γαλλία που σμίγει με το φτασμένο παιδί –ιταλικής 

και λίγο αλγερινής καταγωγής– από το λαϊκό προάστιο του 

Σεν Ντενί.

Προφανώς ορισμένα θέματα –τα οικονομικά, τα εργασιακά– δεν είναι πολύ σέξι. Μαγνητισμένη η προσοχή στρέφεται στην απόφοιτη μιας φημισμένης σχολής μόδας Μαρία Καρολίνα των Βουρβόνων. Έχει κάτι από την αρχέγονη αριστοκρατική ξανθιά Γαλλία που σμίγει με το φτασμένο παιδί –ιταλικής και λίγο αλγερινής καταγωγής– από το λαϊκό προάστιο του Σεν Ντενί. Σχεδόν σαν να διαβάζεις Σταντάλ, πάντως κάτι από τις αφηγήσεις του 19ου αιώνα. Οι ιστορίες προσωπικής ανόδου, ο παραμυθητικός εθνικισμός της «προστασίας» και η μυθολογία μιας αναγεννημένης επιχειρηματικότητας γίνονται ένα μείγμα που κερδίζει την ψυχή όλο και περισσότερων παραγόντων. Είναι πια χαρμάνι που ατμίζεται και από σημαντικό κομμάτι νέων ανθρώπων, αν και στους νεότερους η Γαλλία έχει πολλά ριζοσπαστικά και αντιφασιστικά αντίβαρα.

Προσπαθώ να σκεφτώ αν κάτι ανάλογο θα μπορούσε να προχωρήσει και στην Ελλάδα ως ένα κάποιο στυλ lifestyle εξευγενισμού στη δεξιά. Κάτι φαίνεται να δοκιμάζεται τον τελευταίο καιρό με τον γιο του Κωνσταντίνου και με τους Ντε Γκρες, όμως οι συνθήκες αντιστέκονται. Υπάρχουν φυσικά ακροατήρια που δεν τους λέει τίποτα ούτε η ιστορία της βασιλείας, ούτε καν η δικτατορία και τα δεινά της. Ένας κόσμος πρόθυμος να καταναλώσει τη μεγαλοαστική χλιδή στα σόσιαλ δείχνει επιπλέον να κυριεύεται από περιφρόνηση και αντιπάθεια προς οτιδήποτε «φτωχό» και «μίζερο» (από τους Παλαιστίνιους μέχρι την παραμικρή διαδήλωση στη χώρα). Σε αυτόν τον κόσμο, ένας έρωτας μαζί με μια κάποια εθνικιστική παρόλα θα αρκούσαν ίσως ως πολιτικά σήματα. Στη Γαλλία ωστόσο ο Ζορντάν Μπαρντελά έχει πίσω του ένα κόμμα οργανωμένο και με ιστορία, τον Εθνικό Συναγερμό, το πρώην Εθνικό Μέτωπο. Και υπάρχει ήδη ένα δημοσκοπικό προβάδισμα, αφού, όπως πάνε τα πράγματα, το μεγαλύτερο μέρος της δεξιάς στη Γαλλία θα ανασυντεθεί γύρω από αυτόν τον χώρο και τις ιδέες του και όχι αντιστρόφως. Δεν υπάρχει κάτι ανάλογο, ακόμα, στην Ελλάδα, πέρα από προθέσεις και ένα σκόρπιο ακροατήριο.

Κάτι φαίνεται να δοκιμάζεται 

τον τελευταίο καιρό με τον 

γιο του Κωνσταντίνου και με 

τους Ντε Γκρες, όμως οι 

συνθήκες αντιστέκονται. 

Φωτ.: Eurokinissi

Έχει όμως τη σημασία του το πώς, διαχρονικά, η απολιτική σφαίρα των celebrities λειτουργούσε υπέρ των πιο αντιδραστικών ιδεών. Αρκεί να θυμηθεί κανείς πόσο το «εξαθλιωμένο» στυλ των ρούχων που φορούσαν οι πρώτοι ταλαίπωροι Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα του ’90 είχε γίνει στόχος ιταμής λοιδορίας σε κάποια περιοδικά και στα τηλεοπτικά τους παραρτήματα. Ή το πώς χριστιανο-εθνικιστικές κορόνες κυκλοφορούν στα χείλη διασημοτήτων από κοινού με έναν κοινωνικό συντηρητισμό τύπου δεκαετίας του ’50. Η πρόσφατη μόδα επιστροφής σε έναν «παραδοσιακό» μητρικό ή πατρικό ρόλο (tradwifes και άλλες αστειότητες) και οι δηλώσεις αγανάκτησης από το woke –το οποίο στην Ελλάδα, το έχουμε πει, ουδέποτε είχε την μορφή και τη δύναμη που του αποδίδουν– καλλιεργούν το έδαφος για συνάντηση πολιτικής ακροδεξιάς και απολιτικής ελαφρότητας.

Στη Γαλλία πάντως το πράγμα κινείται με άλλες ταχύτητες και έχει ωριμάσει ως ένας πολύ συγκεκριμένος πολιτικός κίνδυνος. Τα διάφορα «Paris Match» θα συνεχίσουν τις κιτς ρομαντικές περιγραφές τους, οι δημοσιολόγοι του κατεστημένου θα υποκύπτουν στην ανάγκη για λεύκανση της άκρας δεξιάς και ο καλός κόσμος θα λέει: «μα δεν είναι τελικά νοστιμούλης αυτός ο νεαρός;».

Αναλογίζεσαι έτσι μελαγχολικά εκείνη την παλιά ρήση που βεβαίωνε, αφελώς, ότι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο· το πώς πια μπορεί να πραγματώνεται και με διεστραμμένο τρόπο σε διάφορες «μοναρχικές» αυλές του μεταμοντέρνου σύμπαντός μας. Εδώ που πια πολλαπλασιάζονται οι φωτογενείς ρατσιστές, οι καλλονές εθνικίστριες και οι άψογα ντυμένοι μαϊντανοί του κακού.

"Μετα - κόμματα" έγραψε ο Κύρκος Δοξιάδης ("Εφημερίδα των Συντακτών", 28.4.2026)

 ...............................................................

Μετα - κόμματα

έγραψε ο Κύρκος Δοξιάδης ("Εφημερίδα των Συντακτών", 28.4.2026)

Η χρήση του προθήματος «μετα-» (αγγλικά: «post-») μάλλον έγινε μόδα με τις λέξεις «μετανεωτερικός» και «μετανεωτερικότητα». Ετσι λοιπόν, έχουμε και την εμφάνιση λέξεων όπως «μετα-αλήθεια», «μετα-δημοκρατία», «μετα-καπιταλισμός», «μετα-πολιτική» και δεν συμμαζεύεται. Εξ αρχής είχα σοβαρές επιφυλάξεις για τους περισσότερους από αυτούς τους όρους, τουλάχιστον όταν η θεωρούμενη ως μετάβαση σε μια νέα, «μετα-» κατάσταση υπονοεί πως η προηγούμενη έχει λήξει. Ειδικά όσον αφορά τη «μετα-πολιτική», τα φαινόμενα που συνήθως σηματοδοτούνται με αυτόν τον όρο είναι πολιτικότατα. Πρόκειται για μια πασιφανώς εξουσιαστική, δηλαδή πολιτική παρέμβαση του κοινωνικο-πολιτικού (καπιταλιστικού) καθεστώτος που αποσκοπεί στην περαιτέρω χειραγώγηση των λαϊκών μαζών διά μέσου της πολιτικής παθητικοποίησής τους. Δεν πρόκειται για την εγκατάλειψη της πολιτικής εν γένει, κάθε άλλο.

Ο όρος «μετα-κόμμα» από την άλλη δεν εμπεριέχει τέτοιου είδους σημασιολογικούς κινδύνους. Αναφέρεται σε συγκεκριμένους πολιτικούς σχηματισμούς, που στη σύγχρονη Ελλάδα περιλαμβάνουν κυρίως, αλλά όχι μόνο, το νεοϊδρυθέν κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, το κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη και το υπό ίδρυση κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Προφανέστατο κοινό χαρακτηριστικό και των τριών είναι βέβαια ο προσωποπαγής χαρακτήρας τους. Τα εν λόγω «κόμματα» θα ήταν απλούστατα αδιανόητα χωρίς την ύπαρξη των συγκεκριμένων ηγετών τους. Τούτο φαίνεται ακόμα και στη δευτερεύουσα σημασία της ονομασίας τους: το κόμμα του Κασσελάκη άλλαξε όνομα (από «Κίνημα Δημοκρατίας» σε «Δημοκράτες-Προοδευτικό Κέντρο») χωρίς να το πάρει κανείς είδηση, και το κόμμα της Καρυστιανού έτσι το αναγνωρίζει ο κόσμος και μετά την ίδρυσή του (δεδομένου ότι, ούτως ή άλλως, το «Ξεκινάμε για την ελπίδα» είναι σύνθημα, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως ονομασία κόμματος). Δεν έχουμε ιδιαίτερο λόγο να υποθέσουμε ότι κάτι ριζικά διαφορετικό θα ισχύει με το κόμμα του Τσίπρα, όταν με το καλό ιδρυθεί και εκείνο.

Πέρα από το ζήτημα της ονομασίας, ο προσωποπαγής χαρακτήρας φαίνεται στη δομή και λειτουργία των συγκεκριμένων φορέων. Και στις τρεις προαναφερθείσες περιπτώσεις, η βασική δομή που προσδιορίζει ως τέτοια την ύπαρξη ενός στοιχειωδώς δημοκρατικού πολιτικού κόμματος –ήτοι κυρίως συνέδριο με αποφασιστικές αρμοδιότητες και εκλεγμένα όργανα που λογοδοτούν στο συνέδριο– υποκαθίσταται από την αδιαμεσολάβητη σχέση αρχηγού και οπαδών. Με διαφορετικό βέβαια τρόπο στην κάθε περίπτωση.

Στο κόμμα της Καρυστιανού, τούτο καθίσταται αρκετά εύκολα εφικτό, δεδομένου ότι πρόκειται ουσιαστικά για μονοθεματικό «κόμμα». Η εν λόγω πολιτικός αντιμετωπίζει το κόμμα της ως προέκταση του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023» στο πεδίο της πολιτικής. Και ως προς την ευρύτερη ιδεολογική διάσταση της πολιτικής της ταυτότητας, συνδυάζει αυτόν ακριβώς τον συμβολικό ρόλο της μητέρας θύματος με τις πιο συντηρητικές εκδοχές της οικογενειακής (-θρησκευτικής) και εθνικής ιδεολογίας (βλ. θέσεις της για τις αμβλώσεις, τα ελληνοτουρκικά και τους μετανάστες). Τούτη είναι «εξ ορισμού» και η ιδεολογική ταυτότητα του κόμματός της. Ο Κασσελάκης, ήδη από τότε που ήταν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, είχε εισαγάγει το πρότυπο του κόμματος-επιχείρησης διά μέσου βασικών αρχών της αμερικανικής τεχνογνωσίας στη διοίκηση επιχειρήσεων. Ετσι, τα όργανα και τα τμήματα του κόμματος είχαν αντικατασταθεί από εξειδικευμένα think tanks που θα ήταν σύμβουλοι του προέδρου/CEO.

Ο Τσίπρας δεν έχει ακόμη ιδρύσει το κόμμα του. Εχει όμως το Ινστιτούτο του. Οι έως τώρα ενέργειές του φανερώνουν ότι το Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα έχει ενεργοποιηθεί εξ ολοκλήρου προς την κατεύθυνση της συγκρότησης του κόμματός του. Δεν θα ήταν αυθαίρετο να πούμε πως το συγκεκριμένο ινστιτούτο δεν είναι παρά η πρωτόλεια μορφή τού υπό ίδρυση «κόμματος». Με άλλα λόγια, το κόμμα που κυοφορείται φαίνεται πως θα είναι μια –πιο σοβαρή βέβαια– εκδοχή των κασσελάκειων think tanks, κατά το ότι η λειτουργία του θα συνίσταται κατά κύριο λόγο στη συμβουλευτική πλαισίωση του προέδρου. Αναμφίβολα, θα είναι κάτι πιο σύνθετο από τον παλιό περιβόητο «πρωινό καφέ». Μόνο που τούτος ο «διευρυμένος πρωινός καφές» θα είναι το ίδιο το κόμμα. Ισως η αποκαλυπτικότερη ένδειξη για όλα αυτά είναι το πρώτο ενικό πρόσωπο που χρησιμοποίησε σε συνέντευξή του στο Φόρουμ των Δελφών, όταν ισχυρίστηκε πως μπορεί να «πείσει» τους «20, 30, 100» πλουσιότερους Ελληνες επιχειρηματίες να δώσουν κάτι για τα σχολεία και τα νοσοκομεία. Η προσωποπαγής πολιτική στην υπηρεσία της υποκατάστασης της κοινωνικής πολιτικής από τη νεοφιλελεύθερη φιλανθρωπία.

Επέλεξα τα τρία παραπάνω «κόμματα» επειδή ως πρόσφατα πολιτικά φαινόμενα καταδεικνύουν επαρκέστερα την έννοια του «μετα-κόμματος». Τα μετα-κόμματα είναι οι συγκεκριμένοι νεότευκτοι πολιτικοί φορείς που μεθοδεύουν αυτό για το οποίο κακώς χρησιμοποιείται ο όρος «μετα-πολιτική»: την περαιτέρω πολιτική παθητικοποίηση των λαϊκών τάξεων.

Seven Songs for Piano / Armenian Songs · komitas (Released on: 2022-04-18 / youtube 28.11.2024)

 ...............................................................

Seven Songs for Piano /  Armenian Songs · komitas

(Released on: 2022-04-18 / youtube 28.11.2024)

''Κραυγή δέκατη πέμπτη'' ποίημα του Κλείτου Κύρου (από τη συλλογή "Κραυγές της νύχτας", 1960)

...............................................................

              Κλείτος Κύρου (1921 - 2006)

''Κραυγή δέκατη πέμπτη''



"Μιλώ με σπασμένη φωνή δεν εκλιπαρώ
Τον οίκτο σας μέσα μου μιλούν χιλιάδες στόματα
Που κάποτε φώναζαν οργισμένα στον ήλιο
Μια γενιά που έψελνε τα δικαιώματά της
Κουνώντας λάβαρα πανηγυριού σειώντας σπαθιά
Γράφοντας στίχους εξαίσιους μιας πρώτης νεότητας
Ποτίζοντας τα σπαρτά με περίσσιο αίμα
Μικρά παιδιά που αφέθηκαν στο έλεος τ' ουρανού


Η γενιά μου ήταν μια αστραπή που πνίγηκε
Η βροντή της η γενιά μου καταδιώχτηκε
Σα ληστής σύρθηκε στο συρματόπλεγμα
Μοίρασε σαν αντίδωρο τη ζωή και το θάνατο
Οι άνθρωποι της γενιάς μου δεν πέθαιναν
Στα νοσοκομεία κραυγάζαν έξαλλοι στα εκτελεστικά
Αποσπάσματα τα χέρια τους ήταν μαγνήτες
Τρώγαν πικρό ψωμί καπνίζαν φημερίδες
Ζητώντας ευλαβικά μια θέση σ' αυτήν τη γη

Όπου κι αν στάθηκαν οι σκιές τους ριζώναν
Άδικα προσπαθείτε δε θα ξεριζωθούν ποτέ
Θα προβάλλουν μπροστά στα τρομαγμένα σας μάτια
Τώρα τα καταλάβαμε όλα καταλάβαμε
Τη δύναμή μας και για τούτο μιλώ
Με σπασμένη ψωνή που κλαίει
Κάθε φορά στη θύμησή τους"


Κλείτος Κύρου, ''Κραυγή δέκατη πέμπτη'' ("Κραυγές της νύχτας", 1960)

Αφηγήσεις από την περίοδο της δικτατορίας - Ιωάννα Καρυστιάνη (youtube, 10.4.2026)

 ..............................................................

Αφηγήσεις από την περίοδο της δικτατορίας - Ιωάννα Καρυστιάνη

(youtube, 10.4.2026)

Η Ιωάννα Καρυστιάνη είναι Ελληνίδα συγγραφέας. Ως φοιτήτρια της Νομικής Σχολής Αθηνών εντάχθηκε στην ΚΝΕ και την Αντι-ΕΦΕΕ, αποτελώντας ένα από τα κορυφαία στελέχη του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος. Στις αρχές του 1973 εξελέγη πρόεδρος της Φοιτητικής Ένωσης Κρητών και, λίγες εβδομάδες αργότερα, διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στην κατάληψη της Νομικής. Η συστηματική πολιτική της δράση οδήγησε, τον Μάιο του 1973, στη σύλληψη και φυλάκισή της από το καθεστώς, στα κρατητήρια της ΕΣΑ. Αποφυλακίστηκε τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ύστερα από τη γενική αμνηστία που χορηγήθηκε από τη χούντα. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου συμμετείχε στη Συντονιστική Επιτροπή της κατάληψης. Μετά την καταστολή της εξέγερσης και μέχρι την πτώση της δικτατορίας, παρέμεινε στην παρανομία.

Marais & Forqueray. French Baroque for Viola da Gamba | Pandolfo and friends · MarchVivo (youtube, 23.4.2026)

 ...............................................................

Marais & Forqueray. French Baroque for Viola da Gamba | Pandolfo and friends · MarchVivo

(youtube, 23.4.2026)

Jean-Henri d'Anglebert (1629-1691)

00:00 Prélude non mesuré



Marin Marais (1656-1728)

03:54 Prélude in D Minor

06:30 Couplets des Folies d'Espagne (Suite No. 1 in D Minor)


Marin Marais (1656-1728)

23:09 Prèlude in C Minor


Antoine Forqueray (1672-1745)

Suite No. 5 in C Minor (selection)

25:10 La Rameau (Majestuesement)

28:20 La Léon - Sarabande (Tendrement)

30:58 Jupiter (Modérément)


Robert de Visée (1652-1730)

35:53 Prélude

Marin Marais (1656-1728)

37:17 Tombeau de Mr. Meliton


Antoine Forqueray (1672-1745)

47:13 La Régente (Suite No. 3 in D Major) Jean-Baptiste Forqueray (1699-1782)

52:13 La Du Vaucel (Suite No. 3 in D Major by Antoine Forqueray)

Antoine Forqueray (1672-1745)

55:05 La Portugaise (Suite No. 1 in D Minor) Antoine Forqueray (1672-1745):

58:37 La Ferrand (Rondeau) (Suite No. 3 in D Major)

......................................

Paolo Pandolfo, viola da gamba.

Amélie Chemin, basso di viola da gamba.

María Ferre, theorbo and baroque guitar.

Joan Boronat Sanz, harpsichord

"ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΑΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ" ποίημα του Νίκου - Αλέξη Ασλάνογλου (1931 - 1996) Από τη συλλογή "ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ" στον τόμο "Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ" (εκδ. "ΕΓΝΑΤΙΑ", 1978)

 ...............................................................

Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)

ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΑΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

Κληρονομήσαμε την καρδιά των παιδιών

με τα μικρά ξαφνικά τους ναυάγια

Όταν νυχτώσει ξεφυλλίζονται σα ρόδα

αρωματίζοντας ταράτσες και παράθυρα

αιμορραγούν κρυφά μες στα βιβλία

Πόσα απ' αυτά δε μας φωταγωγούν ακόμα

Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου (1931 - 1996)

Από τη συλλογή "ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ" στον τόμο "Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ" (εκδ. "ΕΓΝΑΤΙΑ", 1978)

MILES DAVIS - "BLUE MOODS" (1955) - FULL ALBUM (youtube, 27.6.2020)

 ...............................................................

MILES DAVIS - "BLUE MOODS" (1955) - FULL ALBUM

Blue Moods is a 1955 album by Miles Davis, released on Charles Mingus’ Debut Records label. It brings Davis together with Mingus on bass, trombonist Britt Woodman, vibraphonist Teddy Charles, and drummer Elvin Jones. The arrangement of “Alone Together” is by Mingus, while the other tracks were arranged by Charles.

According to the original sleeve notes, the relatively short playing time of the album was because “the recording was cut at 160 lines per inch (instead of the usual 210 to 260 lines per inch) making the grooves wider and deeper and allowing for more area between the grooves for bass frequencies … and was deemed necessary to reproduce the extended bass range and give the listener more quality to that of high fidelity tape recording.” It was reissued onto CD pairing up with Collectors’ Items.

1. “Nature Boy” Eden Ahbez;

2. “Alone Together” Arthur Schwartz & Howard Dietz;

3. “There’s No You” Hal Hopper & Tom Adair;

4. “Easy Living” Ralph Rainger & Leo Robin.

Personnel: 

Miles Davis – trumpet

Britt Woodman – trombone

Charles Mingus – bass

Teddy Charles – vibes

Elvin Jones – drums

(youtube, 27.6.2020)

Massive Attack / Tom Waits - "Boots on the Ground" (youtube, 16 Απρ 2026)

 ...............................................................

Massive Attack / Tom Waits - "Boots on the Ground"

(youtube, 16 Απρ 2026)

Film created by Massive Attack (working with US photo artist thefinaleye). This montage work portrays a momentous American epoch that is yet to be named, and comes in the aftermath of the largest public protests in American history - focused on opposition to ICE raids, the militarisation of domestic forces, and state authoritarianism.

The film quotes statistics and research by the following sources: American Immigration Council, American Civil Liberties Union, Inside Higher Ed, National Coalition for Homeless Veterans, US National Library of Medicine, US National Institute on Drug Abuse (NIDA), Privacy International, FactCheck.org. Viewers seeking further information or wishing to take action are encouraged to visit aclu.org, veterans-aid.net, immigrantdefenseproject.org, and freedomforimmigrants.org.

Lyrics:

Big legs dangle from a helicopter hole / Big chug rhythm it’s gotta be now ho! / Brown, mean and young / Dumb and full of cum / What can you use a marine for / This is a fucking ass machine gun war

With your boots on the ground / Boots on the ground / Boots on the ground / Boots on the ground /

We trim your hedges, we fight your wars / Wait in the trenches, and we fuck ‘til we’re sore /

Boots on the ground / Boots on the ground /

Born shiny bullets in an army of ants / Blow that horn, we sleep in our pants / Big titties, big titties / Well we holler and we burn down cities /

Boots on the ground / Boots on the ground /

Shootin up the town / Stayin in the hole until Jimmy Hoffa is found / With my boots on the ground /

Well something goes tink when the cartridge is spent / Where do you think all your cartilage went / Boots on the ground / Boots on the ground /

Now who the hell are these federal pricks? / Hiding in the senate like a bloated ass tick / Air conditioned fuckstick loafers / Sittin in a room full of army posters /

A coal to a diamond, a vote into law / They Campaign up all the blood they can draw / Mold your world, a soldier’s just clay / How much does every soldier weigh? / Cut you off at the ankles and they throw that away /

Boots on the ground /

It’s cold and hot, as Satan’s .hoof / Spinning on the world I’m hiding on a roof / I kill a brown man I never ass knew / Choked on spit and then he turned blue / He spattered black blood, he rolled fin out / He died right here I got the pearl from his snout / A puff of gray smoke from the tongue of a cloud / He rotted in the sand and all that they found was his / boots on the ground, boots on the ground, boots on the ground / All that they found was his boots on the ground, boots on the ground

L'aria di Firenze (Pavane, gaillarde et saltarello) : L'aria di Firenze Ensemble: Le Concert Brisé / Composer: Anonymous (youtube, 18,5,2017)

 ...............................................................

L'aria di Firenze (Pavane, gaillarde et saltarello) : L'aria di Firenze

Ensemble: Le Concert Brisé
Composer: Anonymous

(youtube, 18,5,2017)

"ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΑ ΤΗΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΗΣ ΜΝΗΜΗΣ" Από τον ποιητή και φίλο στο fb Γιώργο Χ. Θεοχάρη (facebook, 21.4.2026)

 ...............................................................

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΑ ΤΗΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Από τον ποιητή και φίλο στο fb Γιώργο Χ. Θεοχάρη (facebook, 21.4.2026)

Η σύλληψή μου συνέβη την Πρωτομαγιά του 1971, λίγο πριν το μεσημέρι, σε ένα ημιυπόγειο Bar, στη διασταύρωση των οδών Ακαδημίας και Σίνα, κάτω από το κτήριο της Σχολής Δημοσιογραφίας – Δημοσιολογίας και Δημοσίων Σχέσεων του Ελληνοαμερικανικού Ινστιτούτου «Όμηρος», όπου φοιτούσα. Ας σημειωθεί, ως αξιολογικό της αιτίας συλλήψεώς μου, το ότι εργαζόμουν στις εκδόσεις Κέδρος της Νανάς Καλλιανέση, όπου λίγους μήνες πρωτύτερα είχαν εκδοθεί τα «18 Κείμενα» και όπου, εκεί στη μικρή ορθογώνια στοά της Πανεπιστημίου 44, χτυπούσε η καρδιά της λογοτεχνικής αντίστασης εκείνα τα μαύρα χρόνια. Κι ίσως, ακόμη, η ενεργή συμμετοχή μου σε δημόσιες αναγνώσεις ποίησης στις φοιτητικές συντροφιές της εποχής, στη Σχολή Δολιανίτη, στο Πειραματικό θέατρο της Μαριέττας Ριάλδη κι αλλού. Κατά τη σωματική έρευνα που μου έγινε βρέθηκαν στις τσέπες μου ποιήματά μου με αντιδικτατορικές νύξεις και κάποια τρυκάκια με αντιχουντικά συνθήματα. Μετά την εξακρίβωση στοιχείων και τις σχετικές διαδικασίες, στην Ασφάλεια, με παρέδωσαν στην ΕΣΑ, αφού διαπιστώθηκε ότι βρισκόμουν με αναβολή στρατεύσεως λόγω σπουδών, και το αντικείμενο που αναζητούσαν με τη σύλληψή μου ήταν, προφανώς, του ενδιαφέροντος της Στρατιωτικής Αστυνομίας.

Κρατήθηκα στο ΕΑΤ/ΕΣΑ, στο χώρο που σήμερα βρίσκεται το Πάρκο Ελευθερίας, 23 ημέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων είχα, θα έλεγα, χαθεί από προσώπου γης. Κανείς από τους φίλους και οικείους μου δεν γνώρισε πού βρίσκομαι, τι έγινα, αν ζω ή αν πέθανα. Μετά από μιας εβδομάδας απεγνωσμένη και ατελέσφορη αναζήτηση οι γονείς μου, κατόρθωσαν να πληροφορηθούν, από τον συμπατριώτη μας λοχαγό Χρήστο Δαδιώτη (συνέλαβε τη μέρα του πραξικοπήματος τον Γ. Παπανδρέου στο Καστρί), συμμαθητή της μάνας μου, διοικητή της Σχολής Αλεξιπτωτιστών στον Ασπρόπυργο, ότι βρισκόμουν κρατούμενος στο ΕΑΤ/ΕΣΑ ανακρινόμενος. Ο πατέρας μου συνοδευόμενος από τον θείο Νίκο Διαμαντή, αδελφό της μάνας μου, έφτασαν τρεις φορές στην πύλη του ΕΑΤ/ΕΣΑ αναζητώντας με και λάμβαναν την απάντηση ότι δεν υπάρχει κρατούμενος με αυτά τα στοιχεία, φεύγοντας άπρακτοι και βαλαντωμένοι. Μετά από κάθε επίσκεψη του πατέρα και του θείου μου ένας Εσατζής ερχόταν στο κελί μου να με πληροφορήσει ότι οι δικοί μου είναι όλοι καλά και ότι ήρθαν στην πύλη αλλά επειδή δεν επιτρέπεται η συνάντηση κρατουμένων με επισκέπτες, άφησαν τους χαιρετισμούς τους και αποχώρησαν.

Το ζητούμενο για την ΕΣΑ εκείνη την περίοδο ήταν ο εντοπισμός και η εξουδετέρωση αντιστασιακών ομάδων που έβαζαν βόμβες στην Αθήνα. Έτσι και το πλαίσιο της δικής μου ανάκρισης οριοθετήθηκε κυρίως σ’ αυτό. Δεν θυμάμαι πια πόσες φορές κατέθεσα εγγράφως απαντώντας στις ίδιες ερωτήσεις, προσπαθώντας να μην αποκαλύψω πράγματα πέρα από εκείνα που ήταν φανερό ότι γνώριζαν. Κάθε μέρα σχεδόν ένας Εσατζής έμπαινε στο κελί με μια δίφυλλη κόλλα αναφοράς κι ένα στυλό κι αφού έπεφτε το σχετικό μπερντάχι διέτασσε να ξαναγράψω όσα κατέθεσα την προηγουμένη, ελπίζοντας, σκέφτομαι, ότι ίσως δεν έχω απομνημονεύσει επακριβώς την πρώτη κατάθεση και, δεν μπορεί, κάπου θα κάνω το λάθος να πω περισσότερα. Οι ερωτήσεις ήταν τρεις, έτσι όπως φαίνονται στο χαρτί της φωτογραφίας που παραθέτω: 1. Εκρηκτικά, 2. Ονόματα με επάγγελμα, ηλικία, διεύθυνση κατοικίας, τηλέφωνο, σε χαρακωμένη κατάσταση, 3. Οικίαι εντός των οποίων γινόντανε συγκεντρώσεις. Το χαρτάκι με τις ερωτήσεις το διέσωσα κρύβοντάς το μέσα στο παπούτσι μου και, ευτυχώς, δεν αναζητήθηκε από τους Εσατζήδες, πιθανόν επειδή ήταν αναγκαίο να παραμένει για να γνωρίζω σε τι πρέπει να απαντώ καθημερινά, και μάλλον στο τέλος ξεχάστηκε. Οι ερωτήσεις είναι γραμμένες με κόκκινο στυλό σε λεπτό γυαλιστερό χαρτί από το χέρι του ταγματάρχη Δημητρίου Παπαχαραλάμπους, ο οποίος τότε υπηρετούσε στο 2ο γραφείο του ΕΑΤ/ΕΣΑ και με ανέκρινε ο ίδιος την πρώτη μέρα προσαγωγής μου. Ο Παπαχαραλάμπους δικάστηκε από το Στρατοδικείο στη Μεταπολίτευση σε 2 χρόνια φυλάκιση για κατάχρηση εξουσίας κατά συρροή.

Ανάμεσα στους βασανιστές Εσατζήδες που υπηρετούσαν όταν κρατήθηκα ήταν και ο περιβόητος Τσέλιγκας (Γιάννης Αγγελής) από την Αράχωβα, ο οποίος όταν διαπίστωσε ότι καταγόμουν από τη, γειτονική στην Αράχωβα, Δεσφίνα, μετήλθε τον ρόλο του καλού και δεν ξανασήκωσε χέρι επάνω μου, αφήνοντας αυτό το ρόλο σε άλλους. Μια νύχτα, μετά από ξυλοδαρμό, μου έφερε μάλιστα σουβλάκια από την καντίνα της πλατείας Μαβίλη. Δικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκιση για βιαιοπραγία ανωτέρου κατά συρροή, συνέργεια σε κατάχρηση εξουσίας κατά συρροή, βαριά σωματική βλάβη κατά συρροή, εξύβριση ανωτέρου κατά συρροή. Λίγο καιρό μετά την αποφυλάκισή του αρρώστησε και πέθανε από καρκίνο. Λυπήθηκα μαθαίνοντας τον θάνατό του. Ήταν συμπατριώτης, συνομήλικος και παραστρατημένος, ένα ανδρείκελο στα χέρια των στρατοκρατών, όπως εκατοντάδες άλλα νέα παιδιά.

Την 23η ημέρα της κράτησής μου και επειδή, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των βασανιστών μου, δεν προέκυπταν στοιχεία για βομβιστικές επιθέσεις, αλλά μονάχα «ήπια» αντιστασιακή δράση μέσα από τη λογοτεχνία και την Τέχνη γενικότερα και από τις διεκδικήσεις ανωτατοποίησης της Σχολής Δημοσιογραφίας (μετείχα στην επιτροπή της Σχολής μου που έκανε παράσταση δύο φορές στον Γ. Γεωργαλά, στο Υπουργείο Τύπου και Πληροφοριών, για το θέμα αυτό), έληξε η κράτησή μου στο ΕΑΤ/ΕΣΑ, ανακλήθηκε η αναβολή στράτευσης λόγω σπουδών, η οποία εκτεινόταν ως τον Δεκέμβριο του 1974, ντύθηκα στρατιώτης και φυλακίστηκα στο ΚΕΣΑ στο Γουδί, όπου κρατήθηκα μέχρι τον Οκτώβριο του 1971, οπότε με απόφαση του 2ου Επιτελικού Γραφείου του ΓΕΣ μου έγινε καθαίρεση από τον βαθμό του Αρχηγού πληρώματος μέσων αρμάτων (Λοχίας στα άρματα Μ 47) και ένταξη στο βαθμό του Τυφεκιοφόρου και παράλληλα μετάταξη από το Όπλο των Τεθωρακισμένων στο Όπλο του Πεζικού και, χαρακτηρισμένος Β’ (κομμουνιστής εξ ιδίας δράσεως, αφού τον χαρακτηρισμό ως Α’ τον είχα εξασφαλισμένο από τη δράση του πατέρα μου, στην Κατοχή και στον Εμφύλιο) πήγα να υπηρετήσω τη θητεία μου στα βόρεια σύνορα της πατρίδας.

Στο ΚΕΣΑ ανακρίθηκα, δεχόμενος τις γροθιές και τα χαστούκια του, από τον ίλαρχο Σπυρίδωνα Σταθάκη, έναν θηριώδη υπέρβαρο αξιωματικό ο οποίος φέρεται ως επικεφαλής της στρατιωτικής περιπόλου που σκότωσε τον πεντάχρονο Δημήτρη Θεοδωρά του Θεοφάνη, που περπατούσε με τη μητέρα του στα όρια Ζωγράφου Παπάγου το μεσημέρι της 17η Νοέμβρη 1973.

Δύο μνήμες έχουν χαραχθεί στην ψυχή μου από αυτή τη σύντομη και ελάχιστης ταλαιπωρίας, μπρος στα βασανιστήρια που υπέστησαν άλλοι άνθρωποι, περιπέτειά μου:

Η πρώτη αφορά στην εικόνα που αντίκριζα από το κελί μου στο ΕΑΤ/ΕΣΑ εκείνα τα ήρεμα, λαμπερά Αττικά απογεύματα, όταν από το μεγάλο, μοναδικό, παράθυρο, το χωρίς πατζούρια και κλεισμένο με πυκνό μεταλλικό δικτυωτό πλέγμα, έβλεπα στα μπαλκόνια του Ναυτικού Νοσοκομείου, κληρωτούς που νοσηλεύονταν και κάθονταν μαζί με τους δικούς τους που τους είχαν επισκεφτεί. Μου έμενε τότε η καρδιά και βούρκωνα, έκλαιγα με παράπονο μακαρίζοντας την καλή τους τύχη, ευχόμενος να είχα κι εγώ αρρωστήσει αλλά να ήμουν ελεύθερος και να με επισκεπτόταν κι εμένα η μάνα μου να με παρηγορήσει.

Η δεύτερη αναφέρεται σε απογεύματα Κυριακών, το Φθινόπωρο του 1971 στο κελί μου στο ΚΕΣΑ (εκεί το παράθυρο/φεγγίτης ήταν διαστάσεων 50 Χ 50 εκ. και τόσο ψηλά που χρειαζόταν σκάλα για να δεις έξω) όταν ο φρουρός Εσατζής, περιμένοντας να αρχίσουν οι ποδοσφαιρικές μεταδόσεις στο τρανζιστοράκι που είχε στο κρατητήριο, το άφηνε ανοιχτό στη διάρκεια της εκπομπής «Η Λύρα παρουσιάζει» κι άκουγα την αισθαντική φωνή του Γιώργου Παπαστεφάνου να παρουσιάζει τραγούδια του Νέου Κύματος κι η βελούδινη φωνή της Πόπης Αστεριάδη καθώς και η ενθύμηση της ωραιότητας της μορφής της έμπαιναν στο κελί μου, εισχωρούσαν ευεργετικά εντός μου και μαλάκωναν την πονεμένη μου ψυχή. Ήμουν παιδί στα 19 μου χρόνια…

Big Time Sarah - "Fever" (Live in Athens) 1983

 ...............................................................

Big Time Sarah - "Fever" (Live in Athens) 1983

Live in Athens - 1983

Big Time Sarah - vocal

Ray Allison - drums, vocal

Ron Abrams - guitar,vocal

Leo Davis - piano

John Petropoylakis - bass

"Ας μιλήσουμε για την ελληνοϊσραηλινή «συμμαχία»" έγραψε ο Νίκος Γ. Ξυδάκης ("Εφημερίδα των Συντακτών" / ΝΗΣΙΔΕΣ / ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ,19.04.26)

 ..............................................................

Ας μιλήσουμε για
την ελληνοϊσραηλινή «συμμαχία»

έγραψε ο Νίκος Γ. Ξυδάκης ("Εφημερίδα των Συντακτών" / ΝΗΣΙΔΕΣ / ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ,19.04.26) 

Ποια συμμαχία μπορείς να συνάψεις με μια χώρα που τελεί εκτός κάθε πλαισίου διεθνούς δικαίου, που διαπράττει επιθετικούς πολέμους και γενοκτονίες, με τον πρωθυπουργό της υπόλογο στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας;

Οι ραγδαίες εξελίξεις στα μέτωπα πολέμου και γενοκτονιών σε Ιράν, Λίβανο και Παλαιστίνη επηρεάζουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες και ασφαλώς επηρεάζουν και την Ελλάδα. Δυστυχώς, η χώρα μας, συρρικνωμένη γεωοικονομικά από τη Μεγάλη Χρεοκοπία, έχει περιέλθει επιπλέον σε φάση διπλωματικής συρρίκνωσης, και όχι μόνον εξαιτίας αντικειμενικών αδυναμιών. Η κυβέρνηση, βυθισμένη στα σκάνδαλα και την επτάχρονη φθορά, παραδομένη σε έναν αδιέξοδο ατλαντισμό και ισραηλιτισμό, αδυνατεί και υποκειμενικά να συγκροτήσει μια εξωτερική πολιτική μακράς πνοής, προσαρμόσιμη στις εξελίξεις.

Μέγα μέρος της υποκειμενικής αδυναμίας οφείλεται στην ηγεσία. Ο Κυρ. Μητσοτάκης κατά τα πρώτα έτη της διακυβέρνησής του άσκησε εξωτερική πολιτική με σκοπό την ενίσχυση του προσωπικού του προφίλ - λ.χ. η ομιλία του στο Κογκρέσο. Εκτιμάται ότι ζητούσε να διασκεδαστούν οι αρνητικές εντυπώσεις στην Ουάσινγκτον για τη σφοδρή του αντίδραση στη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία τελούσε υπό την ισχυρή παρότρυνση των ΗΠΑ. Σε αυτό το μοτίβο άντλησης αποδοχής παραχωρήθηκε άνευ ανταλλαγμάτων το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, το οποίο έπαιξε στρατηγικό ρόλο στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο.

Στον συνεχιζόμενο αυτό πόλεμο, η ελληνική κυβέρνηση, χωρίς να της ζητηθεί, εκήρυξε ατύπως τον πόλεμο στη Ρωσία, διαρρηγνύοντας μια μακρότατη παράδοση ομαλών ελληνορωσικών σχέσεων, οι οποίες δεν είχαν πληγεί ούτε κατά τον Ψυχρό Πόλεμο ούτε κατά τη δικτατορία. Αντιθέτως, η Τουρκία βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στην προνομιακή θέση να διατηρεί άριστες σχέσεις και με τη Ρωσία και με την Ουκρανία και με την Ε.Ε. και με τις ΗΠΑ.

Ο εχθρός του εχθρού

Βάλαμε την Τουρκία στη συζήτηση. Καλώς ή κακώς, η ελληνική εξωτερική πολιτική πάσχει από μονοκαλλιέργεια: ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τα ελληνοτουρκικά. Αυτή η ενασχόληση, καίτοι απολύτως αναγκαία, τείνει να απομυζά όλους τους διπλωματικούς πόρους και να συρρικνώνει την ελληνική ατζέντα. Ακόμη χειρότερα, κατά καιρούς, ωθεί τις ελληνικές κυβερνήσεις σε ευκαιριακές «φιλίες» με εχθρούς των «εχθρών». Φευ! Με ισχνά ή και οικτρά αποτελέσματα.

Μια τέτοια κίνηση, με πρωτοφανή διάρκεια και πολλαπλώς αμφιλεγόμενη, είναι η ελληνοϊσραηλινή σχέση, που προσφάτως αποκαλείται και συμμαχία. Συμμαχία; Ποια συμμαχία μπορείς να συνάψεις με μια χώρα που τελεί εκτός κάθε πλαισίου διεθνούς δικαίου, που διαπράττει επιθετικούς πολέμους και γενοκτονίες, με τον πρωθυπουργό της υπόλογο στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας;

Η νομική και ηθική διάσταση θα ήσαν ήδη αρκετές, για την Ελλάδα που πάντα ορθώς επικαλείται το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ, στα ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό. Υπάρχει όμως και η στρατηγική και γεωπολιτική διάσταση. Το Ισραήλ δεν έχει συμμάχους, εκτός των ΗΠΑ. Το Ισραήλ από της ιδρύσεώς του πολεμά μόνο για τον εαυτό του, σε επεκτατικούς πολέμους, με κατοχή εδαφών και εποικισμούς και ήδη προβαίνοντας σε εκτεταμένες εθνοκαθάρσεις.

Η σιωπηρή αποδοχή της γενοκτονίας στη Γάζα δεν προσφέρει τίποτε στην Ελλάδα, της αφαιρεί. Οι βομβαρδισμοί αμάχων στον Λίβανο δεν είναι απλώς «αντιπαραγωγικοί», όπως είπε ο Ελληνας πρωθυπουργός, είναι εγκλήματα πολέμου κατά συρροήν. Δεν είναι δυνατόν να εγκαλείται το Ιράν για τις ασύμμετρες αμυντικές του ενέργειες και να μην εγκαλούνται το Ισραήλ και οι ΗΠΑ για δολοφονίες παιδιών και δολοφονίες διαπραγματευτών.

Ο ανταγωνισμός Ισραήλ-Τουρκίας

Η αντιπαλότητα και ο ανταγωνισμός του με την Τουρκία δεν είναι ικανή συνθήκη για συμμαχία με το Ισραήλ. Ο τουρκοϊσραηλινός ανταγωνισμός τους στη Συρία, λ.χ., δεν μπορεί να μοχλευθεί επωφελώς εκ μέρους της Ελλάδας.

Αντιθέτως, εκεί που η Ελλάδα επιχείρησε να συνάψει διμερείς σχέσεις, απέτυχε: πρωτίστως στη Λιβύη, όπου η Τουρκία έχει ισχυρή οικονομική και στρατιωτική παρουσία και ήδη μετέχει στον διαμοιρασμό των λιβυκών πετρελαϊκών πόρων.

Εκτιμάται ότι ο τουρκοϊσραηλινός ανταγωνισμός δεν θα λάβει θερμές μορφές. Κυρίως διότι δεν αντέχει το Ισραήλ να ανοίξει τέτοιο μεγάλο μέτωπο μετά το Ιράν όπου καταδείχθηκε η αδυναμία του: χωρίς τις ΗΠΑ δεν θα το αποτολμούσε. Ως εκ τούτου, οι βαρύγδουπες αναλύσεις που δημοσιεύονται από Ισραηλινούς για τη Συμμαχία (sic) που θα υπερασπιστεί το Αιγαίο από τους Τούρκους είναι απλώς ανοησίες και φτηνή προπαγάνδα.

Η ώρα των πρωθυπουργών

Η Ελλάδα από την αρχή της μεγάλης της κρίσης, το 2010, βρέθηκε σε εναγκαλισμό με το Ισραήλ. Εκκινώντας με την επίσκεψη Νετανιάχου στην Αθήνα τον Αύγουστο 2010, επί πρωθυπουργίας Γ. Α. Παπανδρέου, και συνεχίζοντας με πρωθυπουργούς Αντ. Σαμαρά και Αλ. Τσίπρα, και με διαρκή συμμετοχή της Λευκωσίας, το Ισραήλ εξασφάλισε στρατηγικό βάθος προς δυσμάς, καταφύγια σε Κύπρο και Ελλάδα, ασφαλή οικονομικό χώρο για τοποθετήσεις ιδιωτών και κρατικών funds, πολλαπλές διευκολύνσεις. Οι διαφημίσεις στο αεροδρόμιο Βενιζέλος «Don’t go home without a home in Greece» είναι ένα μόνον από τα πολλά οφέλη που αποκομίζει το Ισραήλ, σε μια Greece με οξύτατο κοινωνικό πρόβλημα στέγης.

Το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη, επίσημος αγοραστής αλλά και αδειοδότης εξαγωγών του κατασκοπικού Predator, χρήστης μηχανών εκλογικού επηρεασμού της Ομάδας Jorge και των πρώην πρακτόρων που διευκόλυνε ο Ισραηλινός πρόεδρος Χέρτσογκ, είναι πιθανότατα εκτεθειμένο σε ισραηλινούς μηχανισμούς. Η Ελλάδα γιατί να είναι εκτεθειμένη, τη στιγμή που όλος ο κόσμος αλλάζει και οι ισορροπίες αλλάζουν;

Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, καλό θα ήταν να ακουστούν οι φωνές των πρώην πρωθυπουργών που συνέβαλαν στη ελληνοϊσραηλινή «συμμαχία». Πώς την εννοούσαν τότε, πώς την εννοούν τώρα; Οι κ. Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας οφείλουν να μιλήσουν στον ελληνικό λαό, που τους τίμησε και τους εμπιστεύτηκε.

Gurdjieff: Duduki · Anja Lechner · Vassilis Tsabropoulos (2004 ECM Records, youtube, 26.9.2018)

 ...............................................................

Gurdjieff: Duduki

Gurdjieff: Duduki · Anja Lechner · Vassilis Tsabropoulos

Gurdjieff, Tsabropoulos: Chants, Hymns and Dances

℗ 2004 ECM Records GmbH, under exclusive license to Deutsche Grammophon GmbH, Berlin

Schubert: Andantino de la Sonata D 959 | Elisabeth Leonskaja (youtube, 15.6.2018)

 ...............................................................

Schubert: Andantino de la Sonata D 959 | Elisabeth Leonskaja

(youtube, 15.6.2018)

"Οικογενειακό" ποίημα του Ζακ Πρεβέρ (1900 - 1977) (μτφ. Από τον φίλο στο fb Athanase Athanassiou, facebook 19.4.2026)

..............................................................

                Ζακ Πρεβέρ (1900 - 1977)

 Όταν κηρύχτηκε ο πόλεμος, πήρα το κουράγιο μου μες στα δυο μου χέρια και το στραγγάλισα. (Ζ. Π.)

-----------------------------------------

Κυριακές με τον Ζακ Πρεβέρ

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ(*)


Η μητέρα πλέκει
Ο γιος κάνει πόλεμο
Το βρίσκει αυτό εντελώς φυσικό η μητέρα
Και ο πατέρας τι κάνει ο πατέρας;
Κάνει μπίζνες
Η γυναίκα του κάνει πλεκτά
Ο γιος του πόλεμο
Αυτός μπίζνες
Το βρίσκει αυτό εντελώς φυσικό ο πατέρας
Και ο γιος και ο γιος
Τι βρίσκει ο γιος;
Δε βρίσκει τίποτα απολύτως τίποτα ο γιος
Ο γιος η μητέρα του κάνει πλεκτά ο πατέρας του μπίζνες αυτός πόλεμο
Όταν θα έχει τελειώσει τον πόλεμο
Θα κάνει μπίζνες μαζί με τον πατέρα του
Ο πόλεμος συνεχίζεται η μητέρα συνεχίζει πλέκει
Ο πατέρας συνεχίζει κάνει μπίζνες
Ο γιος σκοτώθηκε δε συνεχίζει πια
Ο πατέρας και η μητέρα πάνε στο νεκροταφείο
Το βρίσκουν αυτό φυσικό ο πατέρας και η μητέρα
Η ζωή συνεχίζεται η ζωή με τα πλεκτά τον πόλεμο τις μπίζνες
Τις μπίζνες τον πόλεμο τα πλεκτά τον πόλεμο
Τις μπίζνες τις μπίζνες και τις μπίζνες
Η ζωή με το νεκροταφείο.


(*) Jacques Prévert, Familiale, στη συλλογή Paroles,1945

Απόσπασμα από το θεατρικό έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 – 1956) «Ο κύκλος με την κιμωλία» (μτφ. Οδυσσέας Ελύτης (1911-1996) εκδ. Εταιρία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, Αθήνα 1974)

 ..............................................................

·      Απόσπασμα από το θεατρικό έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898 – 1956) «Ο κύκλος με την κιμωλία» (μτφ. Οδυσσέας Ελύτης (1911-1996) εκδ. Εταιρία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, Αθήνα 1974)

 

     Από την Δ’ Πράξη

 

…ΑΖΤΑΚ : «Να τος ο Δικαστής!» Ε, αυτό είναι κάτι, που δεν έχει ξανακουστεί ποτέ, σ’ όλη τη χώρα της Γεωργίας. Πολίτες, που είναι ο Εξοχώτατος Κύριος Κυβερνήτης; (Δείχνοντας το χώμα) Εδώ βρίσκεται, ξένε, ο Εξοχώτατος. Και πού είναι ο Προϊστάμενος των Φόρων; Πού είναι ο Πατριάρχης; Πού είναι ο Αρχηγός της Φρουράς; Εδώ, εδώ και πάλι εδώ, κι όλοι τους εδώ! Αυτό, σύντροφοι, περίμενα από σας, αυτό!

Β’ ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΣ : Πιο σιγά, μη φωνάζεις! Τι περίμενες, λέει, από μας, πουλάκι μου;

ΑΖΤΑΚ : Αυτό που έγινε και στην Περσία, φίλοι μου, αυτό που έγινε και στην Περσία!

 Β’ ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΣ : Και τι γίνηκε λοιπόν στην Περσία;

ΑΖΤΑΚ : Εδώ και σαράντα χρόνια. Τους κρεμάσανε όλους. Από Βεζύρη μέχρι Εισπράχτορα των Φόρων, όλους! Ο παππούς μου τα είδε ο ίδιος με τα μάτια του, κι ήταν άνθρωπος με μυαλό και γνώση. Τρεις μέρες κρεμάγανε. Απ’ άκρη σ’ άκρη!

Β’ ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΣ : Και ποιος κυβερνούσε, αφού τον Βεζύρη τον κρεμάσανε;

ΑΖΤΑΚ : Ένας αγρότης κυβερνούσε.

Β’ ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΣ : Και ποιος διοικούσε το στρατό;

ΑΖΤΑΚ : Ένας στρατιώτης. Απλός στρατιώτης.

Β’ ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΣ : Και ποιος πλέρωνε τους μιστούς;

ΑΖΤΑΚ : Ένας εργάτης βαφέας. Αυτός πλέρωνε.

Β’ ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΣ : Μπας δεν ήτανε βαφέας κι ήταν υφαντεργάτης;

Α’ ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΣ : Και δε μας λες, εσύ κύριε απ’ τη Περσία: τι βγήκε απ’ όλ’ αυτά;

ΑΖΤΑΚ : Τι βγήκε; Κι ήταν ανάγκη να βγει τίποτε; Γιατί ψάχνετε άδικα, φίλοι μου; Ο πόλεμος! Ο πόλεμος που βάσταξε τόσα χρόνια! Και το άδικο!... Ο παππούς μου ήξερε απ’ έξω ένα τραγούδι, που τα ‘χει μέσα όλ’ αυτά. Εγώ κι ο φίλος μου ο αστυνόμος θα σας το τραγουδήσουμε. (Στο Σωβά.) Σωβά, κοίτα να μου κρατάς το ίσο:

«Γιατί τα παλικάρια μας κι οι κόρες μας, γιατί

πια δε γνωρίζουν αίμα και δάκρυα τι θα πει;

Γιατί το μόνον αίμα να ‘ναι από τα σφαχτάρια,

γιατί τα μόνα δάκρυα, που λάμπουν το πρωί,

να ‘ναι των φύλλων της ιτιάς πάνω στη λίμνη Ουρμί;

 

Ο Βασιλιάς καινούριες χώρες θα κατακτήσει

και την πεντάρα των φτωχών κι αυτή θα τη ζητήσει.

 

Του κόσμου το βασίλειο λαμπρά για να στηθεί

πρέπει το φτωχοκάλυβο να ξεθεμελιωθεί.

Σ’ όλης της γης τα πέρατα τους άμοιρους σκορπίζουν

κι οι αρχόντοι μες στα σπίτια τους νίκες πανηγυρίζουν!

Ο πόλεμος κι αν χάθηκε, κι αν σπάσαν τα σπαθιά μας,

το πιο σπουδαίο γένηκε: πήραμε τα λεφτά μας!

Αλήθεια, να ‘ναι, πέστε μου, αλήθεια να ‘ναι, αλήθεια;»

ΣΩΒΑ : «Ναι-ναι, ναι-ναι, ναι-ναι, ναι-ναι, αλήθεια είναι, αλήθεια!»

   ΑΖΤΑΚ : Θέλετε να τ’ ακούσετε όλο, ως το τέλος;

(Ο Α’ Μαυροσκούφης γνέφει «ναι».)

Β’ ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΣ, στον Αστυνόμο : Σου το ‘μαθε, βλέπω, το τραγουδάκι σου, ε;

ΣΩΒΑ : Και βέβαια. Μόνο που δεν το τραγουδάω σωστά.

Β’ ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΣ : Ναι. (Στον Αζτάκ) Λέγε συνέχεια.

ΑΖΤΑΚ : Η δεύτερη στροφή μιλάει για την ειρήνη:

«Γέμισαν τα γραφεία μας, άλλο πια δε χωράνε,

πληθύναν οι γραφιάδες μας, τους δρόμους πλημμυράνε,

μα ο κακομοίρης ο σποριάς πιο πεινασμένος μένει

κι η άμοιρη φτωχολογιά γυρνάει κουρελιασμένη

Αλήθεια να ‘ναι πέστε μου, αλήθεια να ‘ναι, αλήθεια;»

ΣΩΒΑ :   Ναι-ναι, ναι-ναι, ναι-ναι, αλήθεια είναι, αλήθεια!»

ΑΖΤΑΚ : 

«Γι’ αυτό τα παλικάρια μας αίμα δεν ξέρουν τι θα πει,

  γι’ αυτό τα μόνα δάκρυα που λάμπουν το πρωί πρωί

  δεν είναι παρά της ιτιάς πάνω στη λίμνη Ουρμί».

Α’ ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΣ : Κι έχεις τώρα σκοπό να πας να το τραγουδήσεις αυτό, κάτω στην πόλη;

ΑΖΤΑΚ : Γιατί; Τι συμβαίνει;

Α’ ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΣ : Τις βλέπεις εκείνες τις φωτιές, πέρα μακριά; (Ο Αζτάκ κοιτάζει. Ο ουρανός είναι κατακόκκινος σαν από πυρκαγιά.) Είναι στην εργατική συνοικία. Εκεί τους υφεντεργάτες, τους έπιασε το δικό τους, το περσιάνικο που λες κι εσύ. Τους φάνηκε πως ο Πρίγκιπας Καζμπέκι παραείχε μαζέψει εξουσίες στα χέρια του. Και σήμερα το πρωί, να σου και κρεμάνε τον Κοινοτικό Δικαστή. Εννοείς, εμείς τους κάναμε λιώμα στο πι και φι. Εκατό πιάστρα πλέρωνε ο Καζμπέκι το κεφάλι. Κατάλαβες;

ΑΖΤΑΚ, (ύστερα από μικρή σιωπή) : Κατάλαβα…