{ Καθυστερημένη οφειλή: Τι απάντησε ο κομαντάντε Μάρκος όταν τον αποκάλεσαν "αδελφή" } (http://www.lifo.gr, 23/11/2012)

..........................................................

http://www.lifo.gr, 23/11/2012

Τι απάντησε ο κομαντάντε Μάρκος όταν τον αποκάλεσαν "αδελφή"*

"Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φραντσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, εβραίος στη Γερμανία, γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάντε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη"

*: Ο Μάρκος, ο ηγέτης των Ζαπατίστας, δεν είπε πάντως ότι έχει πηδήξει το μισό Μεξικό...!

"Στα χέρια της Γερμανίας η τύχη της Ελλάδας." του Στέλιου Κούλογλου (27 Νοε 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

...........................................................

Στα χέρια της Γερμανίας η τύχη της Ελλάδας. 

Του Στέλιου Κούλογλου

07:11, 27 Νοε 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/112397

Δεν επιφύλασσε καμιά ιδιαίτερη έκπληξη η χθεσινή μαραθώνια συνεδρίαση του Εurogroup. Η δόση θα εκταμιευθεί, έστω και με δόσεις, αφού διαφορετικά μπορούσε να καταρρεύσει ολόκληρη η ευρωζώνη, όχι μόνο η Ελλάδα. Αλλά στο πιο κρίσιμο θέμα, την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, η απόφαση παραπέμφθηκε για μετά το φθινόπωρο του 2013, στις γερμανικές καλένδες: μέχρι τότε η Ελλάδα θα εξακολουθήσει να χαροπαλεύει. Οι 17 υπουργοί έσκυψαν πάνω από τον Έλληνα ασθενή, αλλά δεν αποφάσισαν να προχωρήσουν στη δραστική εγχείρηση που θα του έσωζε τη ζωή και θα τον έβαζε σε μια πορεία ανάκαμψης. Η γερμανική κυβέρνηση, που αντιτάχθηκε σθεναρά στη δραστική λύση του κουρέματος, επέβαλλε τη δική της θέση και είναι η νικήτρια της αναμέτρησης με το ΔΝΤ.

Τα φάρμακα που δόθηκαν στον ασθενή, πέρα από την εκταμίευση της δόσης, δηλαδή η μείωση των επιτοκίων δανεισμού, η επιστροφή των κερδών που έχει η ΕΚΤ από τα ελληνικά ομόλογα και το πρόγραμμα επαναγοράς ελληνικών ομολόγων στο 35% της ονομαστικής τους αξίας, υπολογίζονται στα 40δις ευρώ. Ειδικά για το τελευταίο μέτρο, την επαναγορά ομολόγων, παραμένει ερωτηματικό πως θα εφαρμοστεί ένα τέτοιο σχέδιο, που προβλέπει συντονισμένες και αιφνιδιαστικές κινήσεις, οι οποίες κανονικά δεν προαναγγέλλονται. Σε κάθε όμως περίπτωση, η συμβιβαστική συνταγή δεν αποτελεί το δραστικό κούρεμα που ήθελε το ΔΝΤ, να παραιτηθούν δηλαδή οι χώρες δανειστές από το 50% των απαιτήσεων τους, προκειμένου το ελληνικό χρέος να είναι βιώσιμο.

  Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Η ανακούφιση από τα φάρμακα θα περάσει γρήγορα. Τα πρόσφατα επαχθή μέτρα θα προκαλέσουν μεγαλύτερη ύφεση στην οικονομία, η Ελλάδα θα πέσει ξανά έξω στους δημοσιονομικούς της στόχους και η τρόικα των δανειστών θα ζητήσει νέα μέτρα, για να καλυφθούν τα κενά. Η κοινωνική και πολιτική αποδιάρθρωση της χώρας θα συνεχιστεί και το μοναδικό ερώτημα είναι αν δεν θα έχει πλήρως καταρρεύσει μέχρι το τέλος του 2013, όταν θα έχουν πραγματοποιηθεί οι γερμανικές εκλογές και σχηματιστεί η νέα κυβέρνηση. Γιατί είναι προφανές ότι οι Μέρκελ-Σόιμπλε, όπως ήδη διέρρευσε στον τύπο, εξετάζουν θετικά το κούρεμα για μετά τις εκλογές, αν επανεκλεγούν. Και πιθανώς αυτό υποσχέθηκαν στην Λαγκάρντ, προκείμενου η επικεφαλής του ΔΝΤ να μετριάσει τις απαιτήσεις της.
  Για μια ακόμα φορά, η ελληνική πλευρά έχασε την ευκαιρία να διαπραγματευθεί με αξιώσεις, αξιοποιώντας την πρόθεση του ΔΝΤ για δραστική λύση της ελληνικής εκκρεμότητας και τις γερμανικές εκλογές, πριν από τις οποίες η Άνγκελα Μέρκελ θέλει να αποφύγει μια μεγάλη κρίση της ευρωζώνης, κάτι που θα συνέβαινε αν η Ελλάδα κατέρρεε. Η γερμανική ηγεσία είχε άλλωστε πάρει την απόφαση να στηρίξει την ελληνική πλευρά μέσα στο καλοκαίρι, πριν η κυρία Μέρκελ συναντήσει τον κ. Σαμαρά, αλλά ο τελευταίος δεν το αξιοποίησε στους χειρισμούς του. Κολακεύτηκε από τα καλά λόγια και το ταξίδι της καγκελάριου στην Αθήνα ,που συνιστούσαν ασφαλώς μια στήριξη στο πρόσωπο του. Αλλά το τίμημα ήταν να προσκολληθεί στην Γερμανία αντί να διαπραγματευτεί. Έτσι έφτασε στο τέλος να ανησυχεί για το πως και πότε θα πάρει την δόση, τακτική που του καταλογίζουν και οι εταίροι στην τρικομματική κυβέρνηση.

Η γερμανική κυβέρνηση βγαίνει κερδισμένη από το bras de fer με το ΔΝΤ, αφού κατάφερε να επιβάλλει την θέση της για την μετεκλογική μετάθεση της επίλυσης του ελληνικού προβλήματος. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο σχεδιασμός της θα της βγει και η Ελλάδα δεν θα καταρρεύσει, εν τω μεταξύ, πυροδοτώντας μια κρίση στην ευρωζώνη που θα επηρέαζε καθοριστικά το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών. Το βέβαιο αντίθετα είναι ότι, απούσα σε μια ακόμη μάχη, προσκολλημένη σε μια πλευρά,  η Ελλάδα έχει πλέον εναποθέσει τις τύχες της στα χέρια της Γερμανίας.

Σχετικά Άρθρα: 

Μια χώρα μπαλάκι του πινκ πονγκ. Του Στέλιου Κούλογλου

Είμαι το Ι σ ρ α ή λ . . . (http://www.youtube.com, 2012)

.......................................................

Είμαι το  Ι σ ρ α ή λ . . .

Το Πολυτεχνείο, ο Χρ. Λαζαρίδης και η εκδίκηση της πολιτικής. του Δ. Ψαρρά (26 Νοε 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

........................................................

Το Πολυτεχνείο, ο Χρ. Λαζαρίδης και η εκδίκηση της πολιτικής.

του Δ. Ψαρρά

17:11, 26 Νοε 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/112353

 

Τον δικτυακό τόπο «antinews» του δεύτερου τη τάξει συμβούλου του πρωθυπουργού επέλεξε ο πρώτος τη τάξει για να κοινοποιήσει τις απόψεις του για τον «μύθο του Πολυτεχνείου». Ήταν επόμενο να εισπράξει ενθουσιώδεις επιδοκιμασίες, ανώνυμες και επώνυμες, οι οποίες εκκινούσαν από την προσυπογραφή των απόψεών του και έφταναν στα όρια της ταύτισης με τη χούντα. Του Δημήτρη Ψαρρά.

Ο δικτυακός του αμφιτρύων Φαήλος Κρανιδιώτης πρόσθεσε και τον θαυμασμό του για τον ηρωισμό του «ταξίαρχου Ιωαννίδη», για να αποδειχτεί ότι 39 χρόνια μετά, όλοι είμαστε μια «ωραία ατμόσφαιρα», χουντικοί και δημοκράτες, βασανιστές και αντιστασιακοί

Είναι αλήθεια ότι ο Χρύσανθος Λαζαρίδης είναι από αυτούς που «δικαιούνται διά να ομιλούν». Οχι μόνο επειδή σε ηλικία 19 χρόνων ήταν «εκεί» και μάλιστα από εκείνους που έλαμψαν τις μέρες εκείνες του 1973, αλλά κυρίως επειδή είναι βάσιμος ο ισχυρισμός του ότι πολύ έγκαιρα είχε διατυπώσει τις ενστάσεις του για τη φετιχοποίηση του εορτασμού. Τις ίδιες απόψεις παραθέτει σήμερα, όπως έχει κάθε δικαίωμα. Επιβεβαιώνω ότι όσα λέει σήμερα επαναλαμβάνουν σε μεγάλο βαθμό τα δικά του κείμενα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Αγώνας για την κομμουνιστική ανανέωση» τον μακρινό Νοέμβρη του 1978 και του 1979.

Άλλωστε η κριτική στη μυθοποίηση του Πολυτεχνείου ήταν κοινός τόπος για μεγάλη μερίδα της μεταπολιτευτικής ανανεωτικής Αριστεράς και βεβαίως της εικονοκλαστικής οργάνωσης «Ρήγας Φεραίος, Β' Πανελλαδική», της οποίας ήταν κεντρικό όργανο το περιοδικό αυτό και ηγετικό στέλεχος ο Χρύσανθος Λαζαρίδης.

Μόνο που σ' εκείνες τις παλιές του απόψεις ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας προσθέτει και ορισμένα όψιμα συμπεράσματα. Αφήνω κατά μέρος τη βεβαιότητα του πρωθυπουργικού συμβούλου ότι ανήκει σ' εκείνους που δεν εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους στην εξέγερση. Στέκομαι στην πρότασή του να καταργηθεί ο εορτασμός, όχι επειδή γίνεται μ' αυτό το βαλσαμωμένο τυπικό, αλλά κυρίως επειδή πρόκειται για ένα απλό «συμβάν», το οποίο δεν μπορεί να συγκρίνεται με τις ιστορικές στιγμές που τιμάμε σε άλλες εθνικές εορτές.
  Για το θέμα αυτό, τότε άλλα έλεγε. Οτι ναι μεν «δεν είναι το απαράμιλλο γεγονός του αιώνα», αλλά είναι «μεγάλο ιστορικό γεγονός» και «η μόνη σύγχρονη εμπειρία γενικευμένης, αλλά και νικηφόρας πολιτικής αναμέτρησης». Αλλά το πρόβλημα του κ. Λαζαρίδη δεν είναι το γεγονός καθεαυτό. Είναι ο ιδιαίτερος ρόλος της Αριστεράς στην εξέγερση. Στόχος του είναι να εξομοιώσει την παγερή απουσία της Δεξιάς με τον δισταγμό της Αριστεράς.
  Με τη γνωστή του επιδεξιότητα ξεγλιστρά με τη μισή αλήθεια: «Η ίδια η Αριστερά δεν ήθελε την εξέγερση, δεν τη στήριξε, κάποια στιγμή την κατήγγειλε κι όλα, και στη συνέχεια την οικειοποιήθηκε πλήρως». Αυτό που παραλείπει να πει είναι ότι όλοι οι πρωταγωνιστές της εξέγερσης, φανεροί και κρυφοί, εξαργυρώσαντες και μη, είχαν άμεση αναφορά στην Αριστερά, σε κάθε είδους Αριστερά. Αν τα κόμματα της Αριστεράς –κι από κοντά το ΠΑΣΟΚ- κατόρθωσαν να «οικειοποιηθούν» την εξέγερση, αυτό έγινε επειδή μόνο η Αριστερά ήταν παρούσα. Ακόμα και η Αριστερά που «δεν ήθελε την εξέγερση». Ακόμα και ο Λαζαρίδης -όπως και όλοι μας- ως αριστερός και μέλος αριστερής οργάνωσης (του Ρήγα Φεραίου) μετείχε στην εξέγερση.

Ισχύει, μ' άλλα λόγια εκείνο που ο ίδιος έγραφε τότε που τα γεγονότα ήταν νωπά και η χάλκευση πιο δύσκολη: «Η Αριστερά επανασυνδέθηκε με τον λαό στην εξέγερση του Πολυτεχνείου». Οσο για τη Δεξιά, όχι μόνο ήταν απούσα, αλλά και πολέμησε το Πολυτεχνείο μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, σε βαθμό που η πρώτη ηγεσία της ΟΝΝΕΔ αποκαθηλώθηκε επειδή διανοήθηκε να μετάσχει στον εορτασμό της πρώτης επετείου.

Ενοχλεί, λοιπόν, τον στενό συνεργάτη του Αντώνη Σαμαρά η ανάμνηση του Πολυτεχνείου. Τον ενοχλεί γιατί είναι μέρος της δικής του ιστορίας, την οποία δεν μπορεί να διαγράψει. Αλλά μ' αυτή την προσωπική πολιτική διαδρομή δεν μπορεί να σταθεί σε ένα κόμμα σαν τη σημερινή Νέα Δημοκρατία, παρά μόνο αν προσφερθεί ως ειδήμων περί τα «επαναστατικά» και πρόθυμος στο ξαναγράψιμο της ιστορίας, σύμφωνα με τις προδιαγραφές της σημερινής πολιτικής του ένταξης. Διαθέτει δυστυχώς η ιστορία της Αριστεράς πολλές σημαντικές προσωπικότητες που προσφέρθηκαν να παίξουν ανάλογο ρόλο σε σκοτεινές και δύσκολες εποχές.
  Το στενόχωρο είναι ότι όλη αυτή η κινητοποίηση στελεχών της Νέας Δημοκρατίας να συσκοτίσουν την ιστορία του Πολυτεχνείου συμβαίνει κάτω από την πίεση της Χρυσής Αυγής που επιτέθηκε στον «μύθο» της εξέγερσης, ακολουθώντας τον δρόμο που είχαν ανοίξει πριν από χρόνια ο Καρατζαφέρης και τα τότε στελέχη του (Γεωργιάδης, Βορίδης).

Η πολιτική, όμως, εκδικείται. Και την ίδια στιγμή που η Δεξιά σε όλες της τις εκφάνσεις θεωρεί ότι ήρθε η ώρα να ξεμπερδέψει με τον ενοχλητικό εορτασμό, η φετινή πορεία απαντά με τη μαζικότητά της, ενώ η Αριστερά που συκοφαντείται βρίσκεται για πρώτη φορά τόσο κοντά σε μια μεγάλη πολιτική ανατροπή, ιστορικών διαστάσεων.
 
* Του Δημήτρη Ψαρρά από την «Εφημερίδα των Συντακτών»

"λήμματα" του Βασίλη Παπαβασιλείου (ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα "ΝΕΑ", Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012)

.................................................

λήμματα

Του Βασίλη Παπαβασιλείου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα "ΝΕΑ",  Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012

 

αγγελία. Ενόψει εορτών η στήλη αφιερώνεται σήμερα στα βιβλία. Πρόκειται για εκδόσεις που θα κυκλοφορήσουν μέσα στον επόμενο μήνα.

αγωνιστής. Αυτό είναι το επάγγελμα του κεντρικού ήρωα του μυθιστορήματος «Μήτσος ο μικροπρεπής - Η περήφανη απάντηση» που υπογράφει ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας Γιώργος Αντιμονίδης. Ο Μήτσος γεννήθηκε και μεγάλωσε στους κόλπους μιας οικογένειας που περιλάμβανε τρεις γενιές αγωνιστών. Ο ίδιος, παιδί της Μεταπολίτευσης, είπε να κάνει την οικογενειακή ιδιότητα επάγγελμα καθότι «αυτήν τη μετάλλαξη την ευνοούσαν, αν δεν την επέβαλαν, οι νέες συνθήκες». Κάτω, λοιπόν, από ποικίλες περιστάσεις, βρίσκεται πάντα στην «πρώτη γραμμή του αγώνα». Το διακύβευμα του αγώνα μπορεί να αλλάζει, η θέση του Μήτσου, όμως, ποτέ. Αγωνιστής ακόμα κι όταν αναπαύεται στο εξοχικό του στην Πάρο, έχοντας μεταφέρει τα λεφτά του στο εξωτερικό, δεν σταματά να διαμαρτύρεται και να καταγγέλλει τους «νέους δυνάστες της πατρίδας που την κατάντησαν μπατιρίδα». Ποιοι; Μα, βέβαια, πάντα οι άλλοι, οι ξένοι, οι κακοί, οι πιστωτές, οι «Γερμανότουρκοι», όπως αποκαλεί τους εχθρούς του έθνους. Το βιβλίο, που διαβάζεται πολύ ευχάριστα, παίρνει τον τίτλο του από μια έκρηξη του πρωταγωνιστή μπροστά στη διεθνή συνωμοσία που οδήγησε γνωστό τουρκικό σίριαλ στην οθόνη της ελληνικής τηλεόρασης: «Ποιος Σουλεϊμάν, ρε, και ποιος μεγαλοπρεπής; Εδώ σου μιλά ο ένας, ο Μήτσος ο μικροπρεπής!» Ο Γιώργος Αντιμονίδης (πρόκειται για ψευδώνυμο) είναι βέβαιο πως διαθέτει ταλέντο. Στο βιογραφικό του διαβάζουμε ότι «είναι φιλόλογος» και ότι «όπως τόσοι και τόσοι άνθρωποι, κάνει κι αυτός πως ζει και εργάζεται στην σημερινή Ελλάδα». Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αιθρία.

ελίτ. «Ελίτ, σου λέει ο άλλος. Εγώ τις μόνες ελίτ που ξέρω στην Ελλάδα είναι οι φρυγανιές!» Είναι μια χαρακτηριστική φράση από το μυθιστόρημα του πρωτοεμφανιζόμενου επίσης Χρήστου Κάπρου με τίτλο «Κλαυθμών - Κλαυθμώνος». Πρόκειται για μια αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο που ξεκινά ως εξής: «Είμαι αγανακτισμένος, οργισμένος και αμετανόητος. Τιμή μου και καμάρι μου! Βλέπω μάρμαρο στη θέση του, εκεί στην πλατεία, και με πιάνει τεταρταίος πυρετός. Είμαι και κουκουλοφόρος, άμα λάχει. Γιατί δεν αντέχω να μην είμαι. Γιατί η κουκούλα που φορώ είναι ένδειξη σεμνότητας και μετριοφροσύνης. Το πρόσωπό μου, γυμνό και ακάλυπτο, θα πλαστογραφούσε την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι πως, κάτω από τα χαρακτηριστικά μου και τη φυσιογνωμία μου, αισθάνομαι ότι την ώρα εκείνη έχουν δώσει ραντεβού η ενέργεια ενός Αχιλλέα, ενός Λεωνίδα, ενός Καραϊσκάκη, ενός Κολοκοτρώνη. Γι' αυτό δεν καταδέχομαι τη φάτσα μου και φοράω κουκούλα. Η κουκούλα είναι η μετωνυμία όλων των ηρώων που κουβαλάω  μέσα μου εγώ, ο ελάχιστος και τιποτένιος». Ο Κάπρος (ψευδώνυμο κι αυτό) είναι λογιστής, παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Υετός.   

Νταίζη. Η στήλη ξεχωρίζει το βιβλίο του Κώστα Ιεράκη «Οι συνέπειες ενός ραντεβού - Στοιχεία για μια νέα εθνική αφήγηση», πέρα από την αξία του, και για προσωπικούς λόγους. Ο συγγραφέας (πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο του, σπούδασε αρχιτέκτονας, είναι ανύπαντρος και δουλεύει part time μπάρμαν στου Ψυρή) αναπτύσσει σε ένα ολόκληρο κεφάλαιο το επεισόδιο που είχαν καταγράψει τα «Λήμματα» πριν από έναν χρόνο και αναφερόταν στο ραντεβού που είχε ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ στις 18 Οκτωβρίου 1981 όχι με την Ιστορία (όπως νόμιζε αρχικά ο ίδιος και μαζί του ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού) αλλά με την ξαδέλφη (και σωσία) της, την Νταίζη. Ο Ιεράκης περιγράφει πώς το ραντεβού της νύχτας εκείνης εξελίχτηκε σε κανονικό δεσμό ανάμεσα στον ιδρυτή και την Νταίζη, που κράτησε έως τον θάνατό του. Η Ιστορία, όμως, σαν προδομένη και ζηλιάρα γυναίκα, το φύλαγε μανιάτικο. Και βρήκε την ευκαιρία να πάρει την εκδίκησή της είκοσι οκτώ χρόνια ύστερα από κείνο το μοιραίο ραντεβού. Με ποιον τρόπο; Σχεδίασε αριστοτεχνικά την πολιορκία και πέτυχε τελικά να κατακτήσει ερωτικά τον γιο του ιδρυτή, που είχε καταλάβει εν τω μεταξύ τη θέση του πατέρα του, «πράγμα φυσικό και αναμενόμενο», λέει ο συγγραφέας, «στην μεταπολιτευτική ελληνική Δημοκρατία των κληρονόμων». Επιμύθιο: έτσι την παθαίνουν οι λαοί που ασπάζονται την οικογενειοκρατία. Πληρώνουν τον λογαριασμό επειδή o πατέρας τα 'φτιαξε με την ψευτοϊστορία κι ήρθε ύστερα από περίπου τριάντα χρόνια η original κι έβαλε στο εσώρουχό της τον γιο. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Το σόι.

Ellis Island: Σπάνιες φωτογραφίες από το νησί των δακρύων (23 Νοε 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

.........................................................

Ellis Island: Σπάνιες φωτογραφίες από το νησί των δακρύων

08:11, 23 Νοε 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/112047

 

Το νησί Ellis βρίσκεται έξω από το Μανχάταν.  Έως τις αρχές του 17ου αιώνα ονομαζόταν Γκαλ και το 1603, όταν ο τοπικός κυβερνήτης το αγόρασε από τους Ινδιάνους το μετονόμασε σε Oyster Island. Λίγο καιρό αργότερα, αγοράστηκε από τον Samuel Ellis. Από το 1892, ως Ellis Island, ξεκίνησε τη λειτουργία του ως κέντρο υποδοχής μεταναστών και συνέχισε μέχρι το 1954. Από εκεί πέρασαν 12.000.000 εκατομμύρια νεοαφιχθέντες μετανάστες. Ενδεικτικά, έχει υπολογιστεί ότι περίπου το 40% όλων των σημερινών πολιτών των ΗΠΑ είχε έναν τουλάχιστον πρόγονό του στο νησί Ellis. Το περιοδικό Life δημοσίευσε μια σειρά σπάνιων φωτογραφιών από το νησί - είσοδο στις ΗΠΑ, με αφορμή το σφράγισμα του νησιού το Νοέμβρη του 1954. 

Όταν το νησί άνοιξε τις πύλες του, μια μεγάλη αλλαγή άρχισε να πραγματοποιείται στον τομέα της μετανάστευσης στην Αμερική. Οι αφίξεις από τη βόρεια και τη δυτική Ευρώπη (τη Γερμανία, την Ιρλανδία, την Βρετανία και τις σκανδιναβικές χώρες) αραίωσαν και όλο και περισσότεροι μετανάστες προέρχονταν από τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Μεταξύ της νέας αυτής γενιάς ήταν πολλοί Εβραίοι, Ιταλοί, Έλληνες, Πολωνοί, Ούγγροι, Τσέχοι, Σέρβοι, Σλοβάκοι, αλλά και πολλοί μη-Ευρωπαίοι από τη Συρία, την Τουρκία και την Αρμενία. Όλοι ήλπιζαν για μια καλύτερη ζωή στη «Γη της Επαγγελίας», μακριά από τον πόλεμο, την πείνα και τις διώξεις. 

Οι μετανάστες μεταφέρονταν στο νησί Ellis, με σκοπό να υποβληθούν σε νομικό και ιατρικό έλεγχο. Πάνω στο νησί, πολλοί αποκτούσαν καινούρια ονόματα, καθώς αν κάποιος υπάλληλος δεν μπορούσε να εκφέρει το όνομα κάποιου, το μετέτρεπε σε κάτι πιο απλό και σύντομο. Η πρώτη μετανάστρια που πέρασε από το νησί Ellis ήταν η Annie Moore, ένα 15χρονο κοριτσάκι από το Cork της Ιρλανδίας. Πήρε από τους υπαλλήλους ένα κομμάτι χρυσό αξίας 10 δολαρίων, το μεγαλύτερο ποσό που είχε αποκτήσει στην μέχρι τότε ζωή της.

Από το 1924 μέχρι το κλείσιμό του, το 1954, το νησί Ellis έπαψε να υποδέχεται μετανάστες. Με αλλαγές στη νομοθεσία, οι μετανάστες ελέγχονταν πριν φύγουν από τη χώρα τους από το Προξενείο. Από τότε, το Ellis χρησιμοποιήθηκε ως κέντρο κράτησης για εγκληματίες και για ανεπιθύμητους μετανάστες, των οποίων η άδεια είχε λήξει. Δεν υπάρχουν αρχεία μεταξύ 1924-1954.

Από το 1965, το νησί είναι μέρος του Εθνικού Μνημείου του Αγάλματος της Ελευθερίας και πλεόν στις εγκαταστάσεις του νησιού λειτουργεί μουσείο. Μέσω της ψηφιοποίησης των αρχείων και της εφαρμογής στο http://www.ellisisland.org/ ο καθένας πλέον μπορεί να εντοπίσει   συγγενείς που πριν χρόνια μετανάστευασαν στις ΗΠΑ και πέρασαν από την «κρίση» του Ellis.

 

Μύηση πρώτου βαθμού στην Ελευσίνα της Άννας Δαμιανίδη ("Ημερολόγιο Οδοστρώματος", 25/11/2012)

......................................................

Μύηση πρώτου βαθμού στην Ελευσίνα

 της Άννας Δαμιανίδη

Στη σπηλιά υπήρχε ιερό του Πλούτωνα

Έχουν κάτι τόσο ανυπεράσπιστο οι αρχαιολογικοί χώροι τις μέρες με λιακάδα. Ειδικά όταν είναι έτσι μεγάλοι, άδειοι και κάπως έρημοι, μακριά από τα πλήθη που συρρέουν στην Ακρόπολη πληρώνοντας 12 ευρώ το άτομο για να πατήσουν στο ιερό βράχο και να φέρουν βόλτα τον Παρθενώνα. Στην Ελευσίνα το εισιτήριο έχει μόνο 3 ευρώ, και μπορείς να πας παντού στο χώρο του αρχαίου ιερού, να περάσεις πάνω από πηγάδια και δεξαμενές πατώντας σε ξύλινες κατασκευές, να μείνεις αρκετή ώρα ακόμα και για μια μύηση πρώτου βαθμού, σαν αυτή που κάναμε εμείς στην κυριακάτικη βόλτα μας. Κι εκεί απολαμβάνοντας την ήσυχη λιακάδα να νιώσεις την ανωτερότητα του παρόντος πάνω στο παρελθόν, το προνόμιο του σύγχρονου ανθρώπου που ξέρει ότι δεν υπάρχει είσοδος στον Άδη στο πίσω μέρος της σπηλιάς, δεν μπορεί να ξεγελαστεί με θέατρο σκιών σε κανένα ναό, έχει επιστημονική εποπτεία στα πράγματα, περνάει πάνω από κατεστραμμένες θρησκείες, χαμογελάει πάνω ακριβώς από την Αγέλαστο πέτρα. Τίποτε δεν έχει μείνει από τα τόσο λαμπρά σημάδια της πίστης, τα διάσημα ιερά, τα αυτοκρατορικά αφιερώματα, τίποτε εκτός από ρημαγμένες πέτρες. Τα λίγα που ξέρουμε από τα Μυστήρια, η ιερογαμία ας πούμε, προκαλούν άλλα χαμόγελα ανωτερότητας. Ανοιγμένα στον ήλιο όλα τα ανάκτορα και οι ναοί, οριστικά κι αμετάκλητα νικημένα, εκτεθειμένα, έχουν κάτι το συγκινητικό, όπως και να το κάνεις. Κάποιος είχε αφήσει λουλούδια σε κάτι ανάγλυφα, να ήταν δωδεκαθεϊστής, ή απλώς σκηνοθετούσε ντεκόρ για φωτογραφίες;

Μαζεύω την παρέα και διηγούμαι το δράμα της Δήμητρας, πόσο βασανίστηκε ως θεά πριν διδάξει στους θνητούς την ίδια τη λατρεία της, εκτός από τη μέθοδο καλλιέργειας των δημητριακών. Πώς περιπλανήθηκε με τα μαλλιά λυμένα και πώς κάθισε στην Αγέλαστο πέτρα, και πώς την κάλεσαν στο σπίτι του βασιλιά, και χαμογέλασε μονάχα με τ’ αστεία της Ιάμβης. Διάβασα καλά το μάθημα μου πριν ξεκινήσουμε την εκδρομή, τον παλιό μεγάλο τόμο του Jean Richepin μεταφρασμένο σε βαριά καθαρεύουσα που ξεκοκάλλιζα από παιδάκι. Να αισθανθούμε την ατμόσφαιρα του τόπου όσο γίνεται, να φανταστούμε την αίσθηση του χρόνου που ήταν τόσο διαφορετική. . Δέκα μέρες κρατούσαν τα  Ελευσίνια μυστήρια. Δέκα μέρες με εκεχειρία, που την ανακοίνωνε ο κήρυκας. Η απόσταση Αθήνα- Ελευσίνα γινόταν με τα πόδια τρεις φορές για τους νέους, μια για να πάνε να φέρουν τα ιερά αντικείμενα στην Αθήνα, μία να τα επιστρέψουν εν πομπή και παρατάξει, μία για να γυρίσουν πίσω. Κανονικά χρειάζεται 6 ώρες για να κάνεις 22 χιλιόμετρα, αλλά σταματούσαν συνέχεια σε διάφορους ναούς, οπότε θα τους έπαιρνε όλη τη μέρα. Στη γέφυρα του Κηφισού είχε μια τελετή με ανταλλαγή αστείων. Δύσκολο να συλλάβεις την εικόνα, όχι των ανταλλαγών αστείων, του ποταμού Κηφισού. 

Είχε υπέροχο καιρό, η θάλασσα στραφτάλιζε  από κάτω, σε κάθε γωνιά οι σωροί από πέτρες δείχνουν ότι το μέρος είχε συσσωρεύσει πλούτο και άνεση που ακόμα διακρίνονται. Τεράστια μέλη αρχιτεκτονικών στοιχείων, διακοσμήσεις επιδειχτικές, αγάλματα εξαιρετικής τέχνης. Μέσα στο μουσείο βλέπεις ανδριάντα του Νέρωνα, οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες σίγουρα κάνανε τον τουρισμό τους. Αναγνωρίζω από μακριά και τον Αντίνοο,  είχε κι εδώ καθιερωθεί η λατρεία του διάσημου αυτού νέου που πνίγηκε στο Νείλο κι άφησε απαρηγόρητο τον Αδριανό, τόσο πια συναντάς αγάλματά του σε όλον τον κόσμο.

Στο γυρισμό η Ακρόπολη δεν ξεχώριζε απο την αιθαλομίχλη που κάλυπτε τα πάντα. Έχουμε συνηθίσει πια τη μόλυνση της ατμόσφαιρας, δεν ενοχλούμαστε. 

αλμπουμ με φωτογραφίες στο facebook http://www.facebook.com/media/set/?set=a.4523186671480.180731.1045241404&type=1&notif_t=like

Χριστόφορος Λιοντάκης : Σε καιρούς χαλεπούς η ποίηση είναι μια απόδραση (http://www.tovima.gr, 25/11/2012)

.........................................................

Σε καιρούς χαλεπούς η ποίηση είναι μια απόδραση

 

Οι τρεις πρώτες συλλογές του κυκλοφόρησαν σε έναν τόμο και ο ποιητής μιλάει για το τι σημαίνει να γράφεις στην Αθήνα του 2012

 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  http://www.tovima.gr, 25/11/2012 05:45

 

 

«Ο ποιητικός λόγος είναι παρηγορητικός, αντίθετα από τον πολιτικό ή τον λόγο ορισμένων διανοουμένων, που είναι αμετροεπής, πληκτικός και ξύλινος» λέει ο Χριστόφορος Λιοντάκης

 

 

Πάνε 40 χρόνια τώρα που στην Αθήνα της χούντας ο νεαρός φοιτητής από το Ηράκλειο, φέρνοντας μαζί του τους μύθους του τόπου του, τις εικόνες από την εκρηκτική φύση της Κρήτης, το θάμπος για τις γραμμένες σε μια ακατάληπτη γλώσσα πέτρες που βρίσκονταν στους αγρούς, ακόμη και τα σημάδια των παιδικών του χρόνων, αποφάσιζε να εκδώσει την πρώτη ποιητική συλλογή του.

Το τέλος του τοπίου ήταν ο τίτλος της. Με αυτήν ο Χριστόφορος Λιοντάκης θα έμπαινε στον κόσμο της ποίησης με τα δύσβατα και βασανιστικά μονοπάτια. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1976, θα ακολουθούσε η δεύτερη συλλογή, η Μετάθεση, και το 1978 το Υπόγειο γκαράζ. Και οι τρεις εξαντλημένες προ πολλού, έτσι ώστε η συγκεντρωτική επανέκδοσή τους σήμερα με τίτλο Εικόνες που επιμένουν να σηματοδοτεί μια νέα αρχή.

Στο μεταξύ ο Χριστόφορος Λιοντάκης με τον πυκνό, σπαρακτικό λόγο και μια ιερή εμμονή στις λέξεις θα είχε διαμορφώσει το προσωπικό ποιητικό του ιδίωμα, θα είχε τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1999) και το Βραβείο Ποίησης του περιοδικού «Διαβάζω» (2000), θα είχε κάνει εξαιρετικές μεταφράσεις γάλλων ποιητών, ενώ ποιήματά του θα μεταφράζονταν σε πολλές γλώσσες και θα δημοσιεύονταν στο περιοδικό «Harvard Review».

Στις Εικόνες που επιμένουν εκείνο που κυριαρχεί είναι η νεανική αθωότητα. Αυτό ακριβώς που λείπει σήμερα. «Συγκινήθηκα βαθύτατα ξαναδιαβάζοντας τα ποιήματα, γιατί θυμήθηκα τα γεγονότα που αποτέλεσαν το έναυσμα για να γραφτούν. Οι εικόνες αυτές ήταν βαθιά καταχωνιασμένες μέσα μου και ξεχασμένες, αλλά κατά καιρούς επανέρχονταν πάρα πολύ έντονα. Από την άλλη όμως, εξακολουθώ πάντα να αμφιβάλλω γι' αυτό που κάνω. Γιατί καθώς περνούν τα χρόνια νιώθεις μια βαρύτερη ευθύνη. Δεν υπάρχουν πια ο ενθουσιασμός και η αθωότητα της νιότης» λέει ο ίδιος.

Μπήκατε στον πειρασμό να αλλάξετε κάτι;

«Πώς... Σε πολύ μεγάλο πειρασμό μάλιστα, έτσι άλλαξα πάρα πολλά! Κλάδεψα λαίμαργους βλαστούς, στίχους πολλούς, αφαίρεσα και ορισμένα ποιήματα, γιατί πιστεύω ότι μόνο με την αφαίρεση αποκαλύπτεται η ομορφιά».

Τι σημαίνει να είναι κανείς ποιητής στην Αθήνα του 2012;

«Πιστεύω ότι ο ποιητής είναι μια άγρυπνη συνείδηση. Καταγράφει τα γεγονότα, τα βιώματά του, τις κοινωνικές καταστάσεις με έναν εντελώς ειδικό τρόπο, τα συμπυκνώνει, τα γαλβανίζει και έτσι ο αναγνώστης μπορεί να ταυτιστεί με αυτά και να δραπετεύσει από μια συμβατική σκέψη. Γιατί η καλή ποίηση και η καλή ανάγνωση είναι στην κυριολεξία μια απόδραση. Βγαίνεις από τον καθημερινό ζόφο».

Σε εποχές δύσκολες οι άνθρωποι καλούν τους ποιητές, τους συγγραφείς, σε εγρήγορση...

«Ο ποιητικός λόγος είναι παρηγορητικός. Αντίθετα από τον πολιτικό ή τον λόγο ορισμένων διανοουμένων, που εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις είναι αμετροεπής, πληκτικός και ξύλινος».

Τον Μάη του '68 το κυρίαρχο σύνθημα ήταν «η φαντασία στην εξουσία». Σήμερα μάλλον δεν το συζητεί πια κανείς. Ζούμε σε μια αντιποιητική εποχή;

«Δεν υπάρχουν ποιητικές και αντιποιητικές εποχές. Αντίθετα, οι δύσκολες εποχές όπως αυτή πυροδοτούν ποιητικά ερεθίσματα. Γιατί υπάρχει στέρηση, υπάρχει ανατροπή του τρόπου ζωής που είχαν συνηθίσει οι περισσότεροι Ελληνες, όταν η πρόοδος είχε ταυτιστεί με την κατανάλωση. Παραφράζοντας όμως το σύνθημα, θα έλεγα ότι σήμερα χρειάζεται η φαντασία στους πολίτες. Να προσπαθήσουν να βρουν τρόπους διαφυγής από αυτούς που τους επιβάλλονται».

Αυτή την εποχή παράγεται πολιτισμός στην Ελλάδα;

«Βεβαίως, σε πάρα πολλούς τομείς. Αυτό που λείπει όμως είναι ο πολιτισμός της καθημερινότητας, ο πολιτισμός της αλληλεγγύης και της συμπεριφοράς προς τον διπλανό μας. Αυτό είναι πραγματικά το μεγάλο κενό. Παλιά ο κόσμος ήταν πιο ήπιος και πιο συνεννοήσιμος. Σήμερα υπάρχει αγριότητα στους ανθρώπους, επικρατεί ένας άκρατος εγωισμός».

Απογοητευθήκατε ποτέ από το γράψιμο;

«Οχι. Απογοητεύθηκα από άλλα πράγματα, από συμπεριφορές συναδέλφων ή άλλων ανθρώπων, αλλά από αυτό καθαυτό το γράψιμο, ποτέ. Οταν έρχονταν οι λέξεις για τις εικόνες που ήθελα να γράψω, τότε ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος. Γιατί δεν γράφω ποτέ στην τύχη. Πάντα έχω ένα συγκεκριμένο θέμα και περιμένω να έρθουν οι λέξεις».

Από αυτά τα 40 χρόνια τι σας έχει μείνει;

«Νιώθω απόλυτη ικανοποίηση όταν μπορώ να εκφράσω αυτό που θέλω. Από την άλλη, είναι μια τυραννία η ποίηση, ένα βασανιστήριο. Ας το καταλάβουν ότι θυσιάζει από την προσωπική του ζωή ο ποιητής. Δεν μετανιώνω όμως. Νομίζω εξάλλου ότι μισό επιλέγεις και μισό σε επιλέγει εκείνη».

Είστε αισιόδοξος για το μέλλον;

«Οπως έχει η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα, είναι δύσκολο να είσαι αισιόδοξος. Νομίζω ότι θα έρθουν απρόβλεπτες αλλαγές. Θα μπορούσα να περιγράψω την εποχή μας με έναν στίχο του Μήτσου Παπανικολάου: "Γκρίζα η ώρα, γκρίζα η χώρα"».

Η Αθήνα και το σπίτι με τα κεραμίδια   
Σε αυτόν τον πεζόδρομο των Εξαρχείων τα παιδιά παίζουν με τα ποδήλατα, οι γυναίκες επιστρέφουν στο σπίτι με τις τσάντες στα χέρια και στην ταβέρνα της γωνίας οι χρωματιστές λάμπες αντιφέγγουν σε ήρεμα πρόσωπα. Ο Χριστόφορος Λιοντάκης δεν θέλησε ποτέ να φύγει από εδώ. Αλλωστε, όπως λέει, η εικόνα των Εξαρχείων που δίνεται προς τα έξω είναι πλαστή.

Ο ίδιος στην Αθήνα, την οποία ομολογεί ότι λατρεύει, βρίσκει συχνά καταφύγιο στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στη μουσική. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στη νέα έκδοση των ποιητικών συλλογών του συμπεριλαμβάνεται CD με πέντε τραγούδια για φωνή και πιάνο πάνω σε δική του ποίηση, τα οποία μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος και ερμηνεύει ο Κώστας Θωμαΐδης.

«Τον τελευταίο χρόνο με συγκίνησαν ιδιαίτερα ορισμένα καλλιτεχνικά γεγονότα, όπως η παράσταση του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου "Εκκλησιάζουσες" στην Επίδαυρο, η ταινία "Η κόρη" του Θάνου Αναστόπουλου, που νομίζω ότι κάνει μια πολύ σοβαρή προσπάθεια για να συνεχιστεί το ελληνικό σινεμά, επίσης μια μουσική παράσταση από το συγκρότημα Γιάννεις στο Gagarin, όπου έμεινα τρεις ώρες όρθιος χωρίς να νιώσω καθόλου κούραση».

Από τη βεράντα του σπιτιού του, που ευωδιάζει κι ας είναι φθινόπωρο, με τη μικρή ροδιά να γέρνει από το βάρος της και μια ωραία εικόνα του Λυκαβηττού, ο Χριστόφορος Λιοντάκης προτιμά την άλλη, την «πίσω». «Δεν έβαλα επίτηδες κουρτίνες για να βλέπω αυτό το σπίτι με τα κεραμίδια» λέει. Και μου διηγείται την ιστορία μιας γυναίκας στις αρχές του 20ού αιώνα, που διατηρούσε εκεί οίκο ανοχής και έδινε όλες τις εισπράξεις της για να κάνει - εκείνη την εποχή - κινηματογράφο! Είναι η περίπτωση όπου ακόμη και ξηλωμένα κεραμίδια μπορεί να δώσουν έναυσμα για ποίηση.      

Ich bin ein Berliner με ελληνικούς υπότιτλους (http://www.youtube.com, 14/11/2012)

..........................................................

Ich bin ein Berliner με ελληνικούς υπότιτλους

Δύο εξαιρετικά άρθρα της Άννας Δαμιανίδη : "Play it again..." / "Η κρυφή γοητεία της οπισθοδρόμησης" της Αννας Δαμιονίδη ("Ημερολόγιο Οδοστρώματος" 22 & 19/11/2012)

..........................................................

Δύο εξαιρετικά άρθρα της Άννας Δαμιανίδη 

Play it again...

Πριν λίγες μέρες ξεκίνησα το πρωινό με αρβανίτικα τραγούδια που έβαζε ο 9,84, τραγούδια της αλβανικής διασποράς κατά κάποιον τρόπο, μερικά με ιταλικές επιρροές, πανέμορφα. Εν συνεχεία έβαλε βουλγάρικα τραγούδια. Λέω πως θα είχαν ιταλικές επιρροές, για να βρω μια λογική αιτία που τόσο με συγκινούσαν. Μήπως επειδή μου γεννησαν την απορία, έχουν μουσική οι Βούλγαροι; Απίστευτο ε; Θα νόμιζε κανείς ότι το μόνο που κάνουν στη ζωή τους είναι να παίζουν κακό ποδόσφαιρο.

Έπαιρναν τηλέφωνα στο σταθμό οι ακροατές ενθουσιασμένοι. Και μόνο ο κόπος να τα βρει ο Τάκης Καμπύλης που κάνει αυτή την εκπομπή, να ψάξει να μαζέψει δίσκους που δεν είχαν ξανακουστεί τόσα χρόνια στο ραδιόφωνο, ήταν εντυπωσιακός. Αυτή την ιδέα είχε για την κάλυψη του θέματος που ανέκυψε με την ιθαγένεια, το νόμο Ραγκούση και την απόφαση που διέρρευσε από το ΣτΕ. Καλεσμένοι στο στούντιο νομικοί και ειδικοί το περιέγραψαν μια χαρά το θέμα, αλλά όσο άνοιγαν την καρδιά, τη δική μου τουλάχιστον, τα τραγούδια, κανένας νομικός και ειδικός δεν μπορούσε να το κάνει.

Χωρίς να καταλαβαίνω λέξη από τα λόγια τους, τα τραγούδια μου θύμισαν ότι από την ευκαιρία που μας δόθηκε, να γνωρίσουμε την κουλτούρα των γειτόνων αφότου ο ψυχρός πόλεμος έληξε, εκμεταλλευτήκαμε τα ελάχιστα. Κουκουλωμένοι με τη δυσπιστία και την έχθρα, δεν καταφέραμε να τα ξεπεράσουμε. Μόνο ιδιωτικά και πολύ διακριτικά, σχεδόν μυστικά. Δεν μπορέσαμε να χαρούμε τον πλούτο που έφεραν μαζί τους οι μετανάστες. Την κουλτούρα τους, τα τραγούδια τους, τις ιστορίες τους, τα μοτίβα τους στο κέντημα, τα φαγητά τους, τις συνήθειές τους. Υποτίθεται ότι έχουμε πολλούς μετανάστες, πού τους ακούμε όμως, πού γευόμαστε την τέχνη τους; Δεν αφήσαμε να ακουστεί τίποτε, μην τυχόν και σαν σειρήνα μας μαγέψει, μας ψιθυρίσει ότι κι αυτοί πονάνε σαν άνθρωποι κι έχουν τις ίδιες επιθυμίες, ότι μας μοιάζουν περισσότερο από όσα θα θέλαμε.

Παίξε πάλι την εκπομπή Τάκη, γιατί το πράγμα είναι απλό. Όπως τα παιδιά των ελλήνων που ζούνε στην Αγγλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ, την Αυστραλία, σε όλες αυτές τις πρότυπες χώρες, έχουν την ιθαγένεια του τόπου που γεννήθηκαν και ταυτόχρονα αγαπούν τα φαγητά της γιαγιάς τους, τα παραμύθια της και τα τραγούδια του τόπου των γονιών τους, έτσι και τα δικά μας παιδιά μεταναστών μπορούν και δικαιούνται να αγαπούν τον τόπο καταγωγής των γονιών τους, ενώ ταυτόχρονα δικαιούνται ελληνική ιθαγένεια. Έτσι είναι οι άνθρωποι, σύνθετοι, πολύπλοκοι, πλούσιοι, με ποικίλες κουλτούρες που προδίδουν πόσο ίδιοι είναι στο βάθος,  δεν είναι τρόφιμοι στρατοπέδου με σφραγισμένα μπράτσα. 

 ...............................

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Η κρυφή γοητεία της οπισθοδρόμησης

Να πηγαίναμε και πίσω στο χρόνο....

Να πηγαίνουν οι γυναίκες φαντάροι; Άκουσα μια τέτοια συζήτηση την προηγούμενη εβδομάδα. Πόθεν προέκυψε πάλι αυτό το ξεθυμασμένο, μπαγιάτικο θέμα; Αφού το παρακολούθησα σε καμιά δεκαριά εκπομπές, κατάλαβα ότι ήταν πρόταση της Χρυσής Αυγής. Σίγουρα μου θύμησε τα νιάτα μου, ήταν της μόδας αυτό στη δεκαετία του 80. Λες και ήταν χτες.

Σε λίγες μέρες ξεκίνησε το σήριαλ με το νόμο Ραγκούση, και όπου να’ ναι θα έρθει άλλο, κάποιο θέατρο που μπορεί να θεωρηθεί τολμηρό, όπως ο Τελευταίος Πειρασμός πριν τριάντα χρόνια, και γιατί όχι όπως τα Ευαγγελικά, πριν εκατό; Προχωρώντας ο χειμώνας μπορεί να φτάσουμε να συζητάμε περί δουλείας, κι αν οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι, αρέσει πολύ στη ΧΑ αυτό, όπως άρεσε και στον Χίτλερ, που είχε επεξεργαστεί την επιστροφή στη δουλεία θεσμικά, ή μάλλον είχε καταβυθιστεί στο παρελθόν της αρχαιότητας και την είχε ανασύρει, όπου μπορούσε εφάρμοζε την ιδέα αυτή πολύ οργανωμένα και μαζικά. Στο δρόμο για την αρχαία Σπάρτη μπορεί να ξεθαφτούν κι άλλα αρχαία ζητήματα και πολύ οικεία, η ψήφος των γυναικών, το οικογενειακό δίκαιο, ο πολιτικός γάμος, η μίνι φούστα και τα σορτς, οι ποδιές στο σχολείο, διάφορα, σκεφτείτε κι εσείς κάτι πιο εθνικοπατριωτικό, δεν είμαι πολύ καλή σ’ αυτά.

Αν και κατά βάθος είμαστε όλοι καλοί σ’ αυτά. Γυναίκες στο στρατό, μάλιστα, είχαμε κάνει κάτι ωραία ρεπορτάζ  τότε, πολλή πλάκα είχαν. Πόσο οικείο το θέμα, και πόσο ανακουφιστική αυτή η οικειότητα, αυτή η καταβύθιση στο παρελθόν κάθε ώρα και στιγμή, αυτή η στροφή στα σίγουρα και στα συζητημένα. Κάθε μέρα μπορεί να βρίσκεται κάτι τέτοιο, να γλιστράμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, στο γυμνασιάρχη της επαρχίας που απαγόρευε τα πάντα, να ξεχνιόμαστε.  Γλυκούτσικα, χαριτωμένα δηλητήρια μιας οικείας χυδαιότητας.  Να ξαναβρίσκουμε κάτι που νομίζουμε συλλογικό υποσυνείδητο, τα λυμένα ζητήματα του προπολεμικού εικοστού αιώνα, και να νιώθουμε την ευτυχία του cocooning με την απλή και αδάπανη αυτή μέθοδο. Που δεν είναι και τόσο αδάπανη βέβαια, αλλά δεν το ξέρουμε. Θα νομίζουμε πως είναι νορμάλ καθώς προχωράει ο 21^ος αιώνας κι ο κόσμος αλλάζει και πρέπει να τον προλάβουμε, εμείς να ασχολούμαστε με τα παιδικά μας χρόνια, την υπέροχη χαμένη μας υπανάπτυξη. Θα ξεχάσουμε σιγά- σιγά όσα μάθαμε, όσα στ’ αλήθεια μας ενδιαφέρουν, θα φύγουν τα τρένα χωρίς εμάς, και δεν θα τα βλέπουμε καν να περνάνε, θα ξεχάσουμε τις δεξιότητες που αποχτήσαμε, τους ορίζοντες που άνοιξαν μπροστά μας, θα συζητάμε για το αν πρέπει τα παιδιά των μεταναστών να πηγαίνουν στους παιδικούς σταθμούς. Κρίμα τα πτυχία και τα σχολεία, και τη μόρφωση που μαζέψαμε, τόσες γνώσεις, τόσες ευαισθησίες, τόσες αποχρώσεις, όλες θα τις χάσουμε ανεπαισθήτως. Θα αποβλακωθούμε καθώς θα γερνάμε πρόωρα και θα παλιμπαιδίζουμε ασύστολα. Τόνοι από παπλώματα θα μας σκεπάσουν, θα μας απομονώσουν, θα μας κουφάνουν και θα μας τυφλώσουν.

Γιατί το δαγκώνουμε τόσο εύκολα το δόλωμα που μας πετάει η ακροδεξιά; Μα γιατί είναι φτιαγμένο από οικεία υλικά. Πώς θα αντισταθούμε να διασώσουμε τα εγκεφαλικά μας κύτταρα; Δεν μπορείς να την αγνοήσεις, είναι επικίνδυνη, πρέπει διαρκώς να δίνεις απαντήσεις. Δεν μπορείς να την αφήσεις να λύνει και να δένει στις γειτονιές και στα σχολεία. Αλλά αναμασώντας ανέμελα στα κανάλια τα τσιτάτα της ως γραφικά μάλλον την ενισχύει. Κάτι άλλο χρειάζεται, κάτι που ίσως θα έχει να κάνει με τα ίδια αυτά τα οικεία υλικά. Ίσως πρέπει να ξανακοιτάξουμε αυτά που τα θεωρούμε τόσο οικεία, μήπως θέλουν γενική επισκευή και πέταμα, που λένε στο χωριό μου.