[Δρόμοι] Το πρώτο... Του Ρούσσου Βρανά (ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα "ΝΕΑ", Παρασκευή 27 Απριλίου 2012)

.......................................................

[Δρόμοι] Το πρώτο...

Του Ρούσσου Βρανά

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 27 Απριλίου 2012

... ρήγμα στο μέτωπο των φανατικών του σκληρού ευρώ κατάφερε το μπλοκ κατά της λιτότητας το οποίο αρχίζει να διαμορφώνεται στους δρόμους και τις κάλπες των ευρωπαϊκών χωρών. Φοβούμενη τις πολιτικές και οικονομικές παρενέργειες της λιτότητας στην Ισπανία, την Ιταλία, την Ολλανδία, το Βέλγιο και την Ελλάδα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επεξεργάζεται σχέδιο το οποίο προβλέπει τη χαλάρωση του δημοσιονομικού στόχου του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ) και αναμένεται να ανακοινωθεί στις 15 Μαΐου. Θα μπορούσαμε άραγε να μιλήσουμε από τώρα για μια πρώτη νίκη; Οχι πριν η εξέγερση των λαών και των ψηφοφόρων κατά της λιτότητας ολοκληρωθεί. 

 

Τι διακυβεύεται...

 

... μέχρι τότε; Η απορρόφηση κάθε ικμάδας των ευρωπαϊκών λαών σε έναν μηχανισμό αιώνιας λιτότητας, με μια νέα συνθήκη που οι διαδικασίες της επικύρωσής της έχουν προγραμματισθεί να αρχίσουν τον προσεχή Ιούλιο. Ας τη δούμε καλύτερα κατ' άρθρο. Αρθρο 9: «Τα μέλη του ΕΜΣ αναλαμβάνουν αμετάκλητα και άνευ όρων την υποχρέωση να καταβάλουν οποιοδήποτε κεφάλαιο τους ζητηθεί εντός επτά ημερών από την παραλαβή του σχετικού αιτήματος». Τι σημαίνει όμως «αμετάκλητα και άνευ όρων»; Θα δεσμεύει αυτό και έναν λαό που θα έχει εκλέξει μια νέα κυβέρνηση η οποία δεν θα επιθυμεί να μεταβιβάσει χρήματα στον μηχανισμό; Αρθρο 10: «Το διοικητικό συμβούλιο θα μπορεί να μεταβάλει το αιτούμενο ποσό και να τροποποιεί ανάλογα τη συνθήκη». Θα μπορεί λοιπόν ο μηχανισμός να απαιτεί όσα χρήματα θέλει και όποτε θέλει; Και θα είμαστε υποχρεωμένοι σύμφωνα με το άρθρο 9 να τα καταβάλουμε αμετάκλητα και άνευ όρων; Αρθρο 27, 2-3: «Ο ΕΜΣ, το ταμείο του και τα περιουσιακά του στοιχεία θα έχουν ασυλία από οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία». Θα μπορεί δηλαδή ο μηχανισμός να μας εγκαλεί, χωρίς εμείς να έχουμε καμία δυνατότητα να προσφύγουμε στα δικαστήρια; Αρθρο 27, 4: «Τα περιουσιακά στοιχεία και το ταμείο του ΕΜΣ θα έχουν ασυλία από κάθε έρευνα, διεκδίκηση, κατάσχεση, απαλλοτρίωση από οποιαδήποτε εκτελεστική, δικαστική, διοικητική ή νομοθετική δράση». Σημαίνει άραγε αυτό πως ούτε οι κυβερνήσεις μας ή τα κοινοβούλιά μας ούτε οι δημοκρατικοί νόμοι μας θα έχουν καμία δικαιοδοσία σε αυτόν μηχανισμό; Αρθρο 30: «Διοικητές, αναπληρωτές διοικητές, διευθυντές, αναπληρωτές διευθυντές, ο διευθύνων σύμβουλος και το προσωπικό θα έχουν ασυλία από νομικές διαδικασίες σε σχέση με τις αρμοδιότητές τους». Θα είναι λοιπόν όλοι αυτοί στο απυρόβλητο; Δεν θα είναι υπόλογοι για τίποτα και σε κανέναν; 

 

Ο μηχανισμός...

 

... της αιώνιας λιτότητας που θα απομυζά τους ευρωπαϊκούς λαούς θα έχει απόλυτη ασυλία. Θα είναι ανεξέλεγκτος από ελεγκτές και από νόμους. Καμιά κυβέρνηση δεν θα μπορεί να στραφεί εναντίον του. Και τα βαμπίρ του χρήματος θα αφαιμάσσουν στο διηνεκές τις εθνικές οικονομίες. 

 

Αυτό θα είναι...

 

... λοιπόν το μέλλον της Ευρώπης; Μόνο αν οι λαοί που συγκροτούν σήμερα στους δρόμους και στις κάλπες το μπλοκ κατά της λιτότητας αφεθούν να ηττηθούν.

ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗΣ - ΙΩΆΝΝΟΥ: Χιούμορ προεκλογικόν Νο 2...

......................................................

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη

Συγνώμη, έναντι …

Απρ27

 

οι Επικρατέστατοι !

Απρ26

 

οι κλώσες τ’αυγού

Απρ26

 

Γιατί, πού πάνε; του Γιάννη Βαρουφάκη ("Lifo", 25/4/2012)

............................................................

Γιατί, πού πάνε;

Η αξία των πολιτικών αγαθών στο μηδέν και οι Έλληνες πολιτικοί σε κώμα.

Φθινόπωρο του 1975. Ο στρατάρχης Φράνκο, ετοιμοθάνατος, απέχει μόλις ώρες από την πλήρη απώλεια των αισθήσεών του. Δύο υπασπιστές του, για να του τονώσουν το ηθικό, του είπαν ένα ψέμα: ότι, δήθεν, έχουν μαζευτεί έξω από το νοσοκομείο χιλιάδες λαού να τον αποχαιρετήσουν. Και τότε, ο δικτάτορας τους ρώτησε: «Γιατί, πού πάνε;».

Αυτήν τη σκηνή θυμήθηκα, διαβάζοντας τους λόγους των ηγετών των κομμάτων εξουσίας σήμερα, λίγο πριν από τις εκλογές. Ετοιμάζονται να μπουν σε κώμα, αλλά, φευ, το μυαλό τους δεν έχει συμφιλιωθεί με το ανύπαρκτο μέλλον τους. Μιλούν σαν να παραμένουν στο επίκεντρο των εξελίξεων, σαν όλοι οι άλλοι να «φεύγουν» κι εκείνοι να μένουν.

«Πρέπει να τα αλλάξουμε όλα», διάβασα ότι είπε ο Αντώνης Σαμαράς. «Το αποτέλεσμα των εκλογών βρίσκεται στα χέρια της δημοκρατικής παράταξης, σε αυτούς που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ τα προηγούμενα χρόνια», αντέτεινε ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Συμβόλαια αλήθειας και τιμής προσφέρονται και από τους δύο σε ποσότητα και με ένταση αντιστρόφως ανάλογη της επαφής τους με την πραγματικότητα.

Μέχρι πρότινος, το πολιτικό πρόβλημα της χώρας ήταν λίγο-πολύ το ίδιο μ’ εκείνο όλων των δημοκρατικών πολιτευμάτων: το έλλειμμα δημοκρατίας. Όταν αναφερόμαστε σε αυτό το έλλειμμα, ξεχνάμε ότι δεν πρόκειται για «ατύχημα» αλλά για ένα βασικό συστατικό της σχεδίασης των σύγχρονων δημοκρατικών πολιτευμάτων - ότι από τον 18^ο αιώνα το δημοκρατικό έλλειμμα ήταν, και παραμένει, σχεδιασμένο χαρακτηριστικό (design feature) των σύγχρονων δημοκρατιών.

Ο εκ των ιδρυτών του αμερικανικού πολιτεύματος Αλεξάντερ Χάμιλτον έγραφε το εξής, όσον αφορά τους «βάναυσους» της κοινωνίας, τους ανθρώπους της χειρωνακτικής δουλειάς, τους μηχανικούς, τους παραγωγούς «πραγμάτων»: «Οι συνήθειες της ζωής τους δεν είναι τέτοιες που να τους δίνουν τα επίκτητα χαρίσματα, χωρίς τα οποία ακόμα και οι πιο σπουδαίες φυσικές ικανότητες είναι άχρηστες στο πλαίσιο μιας Συνέλευσης ή Βουλής. Συνεπώς, πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη ότι μόνο οι έμποροι είναι οι φυσικοί εκπρόσωποι όλων των κοινωνικών τάξεων». Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 το μόνο που άλλαξε, ουσιαστικά, ήταν ότι εντός αυτής της επιούσιας τάξης εμπόρων αναδείχτηκε μια υποδιαίρεσή της ως εκείνη που, «δικαιωματικά», κυριαρχεί στις δημοκρατίες μας: οι έμποροι χρήματος, δηλαδή οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών και οι μάνατζέρ τους.

Μήπως το τσιτάτο του Χάμιλτον έχει πάψει να είναι αντιπροσωπευτικό των σύγχρονων δημοκρατιών; Σε καμιά περίπτωση! Ας αναλογιστούμε την εμμονή στην «ανεξαρτησία» των κεντρικών τραπεζών από τη λαϊκή βούληση. Το βασικό επιχείρημα υπέρ «ανεξάρτητων» κεντρικών τραπεζών είναι ότι η σφαίρα του χρήματος θα υποφέρει, αν αφήσουμε τους εκλεγμένους μας αντιπροσώπους να τη διαχειριστούν. Η δημοκρατία, με άλλα λόγια, καλείται να απεμπολήσει την κυριαρχία της επί της διαχείρισης του χρήματος. Για να την πάρει ποιος; Μα η «ανεξάρτητη» κεντρική τράπεζα. Και ποιος ελέγχει αυτή την «τράπεζα». Μα οι τραπεζίτες, βέβαια, οι οποίοι μπορεί να μην τη διοικούν άμεσα αλλά προσφέρουν στην κεντρική τράπεζα τα στελέχη της, άτομα που γνωρίζουν πως μετά τη συνταξιοδότησή τους θα επιστρέψουν σε κάποια τράπεζα με παχυλότατο μισθό που θα τους εξασφαλίσει τιμημένα γηρατειά. Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου τυχαίο ότι στον Καιρό της Κρίσης, όταν κουμάντο κάνει μια τόσο «ανεξάρτητη» κεντρική τράπεζα, οι πτωχευμένες τράπεζες μεγιστοποιούν την ικανότητά τους να υπεξαιρούν τα φθίνοντα (λόγω Κρίσης) πλεονάσματα όλων των υπόλοιπων κλάδων, επιχειρήσεων και πολιτών.

Από την ίδρυση των σύγχρονων δημοκρατιών στις ΗΠΑ, μέχρι και την διαμόρφωση της Ε.Ε. στις μέρες μας, κομβικό ρόλο έπαιξε ο διαχωρισμός των οικονομικών αγαθών από τα πολιτικά αγαθά και η παράλληλη δημιουργία μιας κυρίαρχης σφαίρας οικονομικών αγαθών που να παραμένει στο απυρόβλητο των βουλών της πλειονότητας. Όσο μονοπωλούνταν από έναν «κλειστό κύκλο», τα «στεγανά» (που έλεγε και ο Ανδρέας Παπανδρέου), τα πολιτικά αγαθά διατηρούσαν την αξία τους: όποιος τα είχε μπορούσε να επηρεάσει τις ζωές μας, θετικά ή αρνητικά.

Περί τα μέσα της δεκαετίας του 1970 παγκοσμίως, και μετά το 1980 στην Ελλάδα, ξεκίνησε μια παράλληλη διαδικασία που μας έφερε, λίγο-λίγο, στη σημερινή κατάσταση: από τη μία, τα οικονομικά αγαθά άρχισαν να υπερτιμούνται (βασικά λόγω της υπερτίμησης των χρηματοοικονομικών «προϊόντων», τη γιγάντωση των τραπεζών, των παρατραπεζών, των χρηματιστηριακών εταιρειών κ.λπ.). Παράλληλα, λόγω της σχετικής υποτίμησής τους, τα πολιτικά αγαθά διαχύθηκαν πιο ευρέως εντός χωρών όπου ο κόσμος τα είχε στερηθεί και τα απαιτούσε (π.χ. στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης).

Το γεγονός ότι οι πολιτικοί μας δεν είναι αυτοί που ήταν κάποτε (σε όλα τα κόμματα) αποτελεί μια απλή αντανάκλαση της υποτίμησης των πολιτικών αγαθών. Το γεγονός ότι κατασπατάλησαν τα υποτιμημένα πολιτικά αγαθά που έλαβαν, με τη δική μας ανοχή, είναι αναμφισβήτητο. Όπως αναμφισβήτητο είναι το ότι κάποτε πολλά «καλά μυαλά» ελκύονταν από την πολιτική λόγω της εξουσίας που προσέδιδε. Εδώ και καιρό αυτή η εξουσία έχει εκλείψει με αποτέλεσμα να τα ελκύει το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Σε αυτό το σκηνικό ήρθε να προστεθεί η Κρίση, που πέτυχε να στείλει την αξία των πολιτικών αγαθών στο μηδέν σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όσο για την Ελλάδα, όπου ακόμα και τα χρηματοοικονομικά αγαθά είδαν την αξία τους να εκμηδενίζεται, οι πολιτικοί μας βρίσκονται στο στάδιο που βρέθηκε ο Φράνκο εκείνο το βροχερό πρωινό του Οκτωβρίου του 1975. Μια αγγαρεία έχει μείνει γι’ αυτούς, πριν βυθιστούν στο αναπόφευκτο κώμα και στην προδιαγεγραμμένη απαξίωση: να εξασφαλίσουν στους πτωχευμένους τραπεζίτες ευρωπαϊκά κεφάλαια που θα τα χρεωθεί, άνευ ουσιαστικών ανταλλαγμάτων, το υπό (δεύτερη) πτώχευση Δημόσιο. Στο μεταξύ, ακούν να τους λένε οι υπασπιστές τους για ψηφοφόρους που τους κουνάνε το μαντήλι και ρωτούν όλο ηλιθιότητα: «Γιατί, πού πάνε;».

"Πλατινένια διαφορετικότητα και Χρυσή Αυγή" του Κώστα Βαξεβάνη (Lifo, 25/4/2012)

.............................................................

Πλατινένια διαφορετικότητα και Χρυσή Αυγή

Η αντιπαράθεση με τον φασισμό είναι η δήλωση για την πολιτική του ουσία.

Πρώτα χάνουν οι άνθρωποι την ευθύνη τους απέναντι στα πράγματα και μετά οι λέξεις το νόημά τους. Η λέξη Δημοκρατία, για παράδειγμα, δεν θα είχε καμιά αμφισημία, αν οι πολίτες ήθελαν να υπερασπίσουν αυτό που είναι.Η πολιτική δεν θα παρέπεμπε σ’ ένα σύνολο από ψέματα, αν ο καθένας την υπερασπιζόταν ως την αλήθεια της σχέσης με την κοινωνία και όχι με το συμφέρον.

Έχω ακούσει ζευγάρια φίλων να μαλώνουν μεταξύ τους, αποκαλώντας ο ένας τον άλλο «φασίστα». Και εννοούν την κακή συμπεριφορά, ίσως και την απαίτηση για μια συμπεριφορά που θα είναι αρεστή. «Φασισμός» κατέληξε να είναι η δυσαρέσκεια, η διατάραξη της προσωπικής ησυχίας.

Ο φασισμός όμως είναι τα 55 εκατομμύρια νεκροί του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι σκηνές που δεν υποψιάζεται όποιος θεωρεί πως οι λογαριασμοί με τον φασισμό είναι η λογομαχία για το «δικαίωμα» που ανατρέπεται από την αποδοχή της διαφορετικότητας.

Την ώρα που τα τάγματα της Χρυσής Αυγής έχουν κινήσει για το περιστύλιο της Βουλής και οι ιαχές τους υπόσχονται πως «θα ξεβρομίσει η Ελλάδα», οι διαμαρτυρίες για την κοινωνία που δεν «σέβεται τη διαφορετικότητα» φαντάζουν ψίθυρος σε γήπεδο με χουλιγκάνους.

Πρόσφατα, σε μια εκδήλωση παρουσίασης της καμπάνιας ενάντια στην ηπατίτιδα, ένας από τους πολύ γνωστούς ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων θεώρησε πως ένα βίντεο το οποίο έδειχνε πως η ασθένεια μεταδίδεται μέσω μολυσμένης σύριγγας, ερωτικής επαφής χωρίς προφυλακτικό, ακόμη και του πίρσινγκ, διαμαρτυρήθηκε. Κατά την άποψή του, αυτά τα επιστημονικά δεδομένα στοχοποιούσαν κατηγορίες ανθρώπων και αυτός ήταν ένας φασισμός.

Προφανώς ο φασισμός μπορεί να περνάει στην κοινωνία απ’ όποια ρωγμή αφήνουν η απολυτότητα και οι διακρίσεις, αλλά δεν ταυτίζεται ούτε με τα στερεότυπα ούτε με την άγνοια. Γι’ αυτούς που πίστευαν πως η αποδοχή της διαφορετικότητας, η συνταγή της ευγενούς συμπεριφοράς και της ανεκτικότητας στέλνουν τον φασισμό στα βιβλία της ιστορίας, οι χρυσαυγίτες δεν είναι μόνο η γλώσσα αλλά και τα δόντια της.

Ζήσαμε τον αντιφασισμό που ήταν προσηλωμένος στην περιφρούρηση των «δικαιωμάτων» που οριοθετούνται γύρω από το μαλακό μας υπογάστριο και τον αντιρατσισμό που θεωρούσε ρατσισμό κάθε αναφορά ακόμη και σε αυτά τα φυσικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Τα εκατομμύρια των θυμάτων του φασισμού εξομοιώθηκαν με τις θιγμένες δύστροπες ευαισθησίες μας και τον καταπιεσμένο μας εγωισμό.

Το βαρύ κόστος του φασισμού αποπολιτικοποιήθηκε κι έγινε η αντιπαράθεση για τον «σεξισμό», η μάχη με τους «ομοφοβικούς», η ανησυχία για τη διχοτόμηση της τρίχας. Την ώρα που ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος, πρόεδρος του κόμματος Φιλελεύθερη Συμμαχία, έγραφε στο facebook για τον θάνατο του Δημήτρη Μητροπάνου «η υπέροχη φωνή ενός ομοφοβικού», η Χρυσή Αυγή μετέφερε με ασφάλεια γριούλες στις τράπεζες για να πάρουν τη σύνταξή τους. Μπορεί, άραγε, αυτός που δεν έχει πειστεί πως η Χρυσή Αυγή είναι ένα τσούρμο από επικίνδυνους φασίστες να κατανοήσει πόσο επικίνδυνα είναι τα στερεότυπα; Ή μήπως η εμμονική ενασχόληση με τα στερεότυπα δεν είναι η ίδια ένα στερεότυπο;

Ένας στους πέντε Γάλλους ψήφισε Λε Πεν. Μεγάλο ενδεχομένως να είναι και το ποσοστό των Ελλήνων που θα δώσουν τη δυνατότητα στους φασίστες να μπουν στη Βουλή. Να κάτσουν στα έδρανα της Δημοκρατίας. Ο λόγος δεν είναι γιατί ήμασταν σεξιστές, κακότροποι και δεν εκτιμήσαμε σωστά τη φυσική αναγκαιότητα της διαφορετικότητας. Αλλά γιατί δεν καταλάβαμε πως ο φασισμός φτάνει πάντα με το άρμα της πολιτικής.

Καβάλα πάνω στον λαϊκισμό, δείχνοντας στιβαρός σε σχέση με την πολιτική αβεβαιότητα, χρησιμοποιώντας την αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, ο φασισμός φτάνει με την υπόσχεση ενός ονείρου που υπήρξε ο εφιάλτης της υφηλίου. Όπως στα εξαθλιωμένα κράτη του υπαρκτού σοσιαλισμού και στη Γαλλία των αντιθέσεων, έτσι και στην Ελλάδα της κατάρρευσης θα αναδείξει τις ανάγκες. Δεν θα χρησιμοποιήσει ούτε ομοφοβικούς ούτε σεξιστές ούτε φωνακλάδες των διαπροσωπικών σχέσεων. Θα χρησιμοποιήσει τους νοικοκυραίους, τους «αγανακτισμένους» μικροαστούς, τους αδικημένους των πελατειακών σχέσεων.

Η μάχη για κανένα δικαίωμα δεν είναι πολυτελής. Αλλά είναι αυταπάτη πως η εξασφάλιση της πολύτιμης, της «πλατινένιας» διαφορετικότητας είναι ο αυτόματος και αποτελεσματικός εχθρός του φασισμού. Ο φασισμός στηρίζεται στην ισοπέδωση και τη γενίκευση. Δεν τον αντιμετωπίζουν, όμως, οι προσωπικές υποσημειώσεις που δηλώνουν μόνο πόσο διαφορετικοί είμαστε ο καθένας.

Η αντιπαράθεση με τον φασισμό είναι η δήλωση για την πολιτική του ουσία. Είναι κατανοητό πως όλοι εμείς που δεν ζήσαμε τις θηριωδίες του μπορούμε ν’ αποκαλούμε φασισμό την έντονη διαφωνία του καναπέ και τη σκληρή αντιπαράθεση των φύλων. «Πατώντας πάνω στην ανεμελιά» μας, όπως έλεγε και ο Μπρεχτ, ο φασισμός δεν γελάει μόνο τους προβληματισμούς μας. Μπορεί να μας κάνει να κλάψουμε.

...........................................................

Slavoj Zizek - Η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο της Ευρώπης

Slavoj Zizek - Η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο... από infowar


 http://www.dailymotion.com/video/xqcs1e_slavoj-zizek-y-yyyyyy-yyyyy-yy-yyyyyyyyyyyy-yyy-yyyyyyy_shortfilms

"Υστερικοί σαν Ελληνες" της Ξενιας Κουναλακη / xkounalaki@kathimerini.gr - 26/4/2012

.............................................................

Υστερικοί σαν Ελληνες      Tης Ξενιας Κουναλακη / xkounalaki@kathimerini.gr Μισό εκατομμύριο χρήστες του Διαδικτύου  είδαν μέσα σε λίγα 24ωρα το σποτάκι «I am  Hellene» με την Κατερίνα Μουτσάτσου, το  οποίο ξεκινά σαν μια πλακατζίδικη αποδόμηση  όλων των κλισέ σε βάρος των Ελλήνων  (δημόσιοι υπάλληλοι, ούζο, Γιάννης  - Γιώργος) και καταλήγει σε ένα σοβινιστικό  κρεσέντο και την ανάκρουση του  Εθνικού Υμνου. Πρόκειται υποτίθεται  για μία νέα εκστρατεία υπεράσπισης της  Ελλάδας στο εξωτερικό που βασίζεται σε  μια καμπάνια καναδέζικης μπίρας. Χωρίς ίχνος  χιούμορ (γέλασε κανείς;), η συμπαθής  κατά τα άλλα «Χελληνίδα» (λόγω δασείας),  και ουχί Γραικιά, ηθοποιός και τραγουδίστρια  ξεσπά μέσα σε ενάμιση λεπτό σε ένα  υστερικό παραλήρημα, όπου παρελαύνουν  εξίσου παρωχημένα στερεότυπα με  αυτά που καταρρίπτονται στην αρχή.  Το άφατο συμπέρασμα είναι: «όταν εμείς  κάναμε πολιτισμό, εσείς τρώγατε βελανίδια,  γι’ αυτό πλερώστε». Περίπου αυτό ήταν και το νόημα της  προχθεσινής παρέμβασης από τον  Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων στην  αίθουσα των Γλυπτών του Παρθενώνα,  στο Βρετανικό Μουσείο. Μέλη του συλλόγου  σήκωσαν ΚΚέδικης αισθητικής πανό με  το σύνθημα «Δεν μπορούν να πληρώσουν,  δεν θα πληρώσουν. Αλληλεγγύη στην Ελλάδα».  Εμμέσως πλην σαφώς υπονοείται:  «σιγά μη σας επιστρέψουμε τα δανεικά,  εδώ εσείς δεν μας γυρνάτε τα Ελγίνεια». Είχε προηγηθεί η διαφήμιση γνωστής  μάρκας ουίσκι, που έδειχνε διάφορους  cool τύπους με άρια κυρίως χαρακτηριστικά  και λυγερή κορμοστασιά να περπατάνε  υπό τους ήχους του ύμνου της Λίβερπουλ  μέσα στη βροχή, να ενώνονται σιγα  σιγά και να καταφθάνουν σε ένα ηλιόλουστο  ξέφωτο υπό την προτροπή: «Συνέχισε  να περπατάς Ελλάδα». Η κατακλείδα  και αυτής της προσπάθειας: «η Ελλάδα  ποτέ δεν πεθαίνει». (Ποτάμι τα δάκρυα των  τηλεθεατών, που ξόρκισαν τη συγκίνησή  τους με ένα Τζόνι on the rocks). Αλήθεια, ποιος Ελληνας αναγνωρίζει τον  εαυτό του μέσα σε αυτές τις εκστρατείες;  Γιατί τόση επιτήδευση και υστερία;  Οταν μία χώρα ξεπατικώνει σποτ για  αλκοολούχα ποτά για να ενισχύσει το  brand name της διεθνώς, υπάρχει πρόβλημα.  Αυτό είναι βέβαιο. Εχουν κάτι μελαγχολικό αυτές οι  εκστρατείες προώθησης, υποτίθεται,  της διεθνούς εικόνας της Ελλάδας. Γιατί  μετά τη διετή καταβαράθρωση του γοήτρου  της χώρας το μόνο που μας φταίει (πάλι!)  είναι οι άλλοι. Καμία διάθεση  αυτοκριτικής ή αυτοσαρκασμού. Ιχνος  περισυλλογής και σοβαρού διαλόγου  «πώς φτάσαμε ώς εδώ» και «ποια είναι η   θέση μας μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη  και το νέο διεθνές ανταγωνιστικό  περιβάλλον». Με σοβαροφάνεια και  υστερία εμείς, οι αιώνια αδικημένοι  Ελληνες, προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε  την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό.  Ομως με απλουστευτικά επιχειρήματα  όπως «εμείς εφηύραμε τη δημοκρατία»,  δικός μας είναι ο Σωκράτης και η λέξη  «αγορά», το πολύ πολύ... να  πουλήσουμε καμιά καναδέζικη μπίρα.

Guernica: ένα έγκλημα πολέμου και ένα αριστούργημα (26 Απρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

.............................................................

Guernica: ένα έγκλημα πολέμου και ένα αριστούργημα

08:04, 26 Απρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/36087

 

Όταν στις 26 Απριλίου 1937, στα πλαίσια του Ισπανικού Εμφυλίου γερμανοί και ιταλοί πιλότοι βομβάρδισαν την κωμόπολη Guernica στη χώρα των Βάσκων της Ισπανίας, ο Pablo Picasso βρήκε στο τραγικό αυτό γεγονός, το οποίο κόστισε τη ζωή σε 1,650 ανθρώπους και ισοπέδωσε το 70% της πόλης, μια πηγή έμπνευσης. Ο λόγος για το έργο του, Guernica, το οποίο περιγράφει την απανθρωπιά, τη βιαιότητα και τη φρίκη του συγκεκριμένου πολέμου, αλλά και όλων των πολέμων. 

Από το 1936 έως το 1939 η Ισπανία αντιμετώπισε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο: ο δικτάτορας Franco εναντίον των δημοκρατικών δυνάμεων. Οι Βάσκοι, στο βορρά της χώρας, ήταν από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τους εθνικιστές του Franco, καθώς αντιστέκονταν σθεναρά και συνεργάζονταν με τη δημοκρατική κυβέρνηση της Μαδρίτης. Όταν, λοιπόν, την άνοιξη του 1937, οι εθνικιστές θέλησαν να καταλάβουν επιτέλους τον ατίθασο βορρά, η Guernica θεωρήθηκε εξαρχής το μεγαλύτερο εμπόδιο για την κατάληψη της στρατηγικής πόλης Bilbao.

Η μικρή αυτή κωμόπολη, με τους 5.000 μόνιμους κατοίκους, αλλά και τους χιλιάδες δημοκρατικούς πρόσφυγες, βρισκόταν σε στρατηγικό σημείο πάνω στο δρόμο για το Bilbao. Επιπλέον, η Guernica ήταν σημαντική για τους Βάσκους γιατί στο κέντρο της πόλης υπήρχε μια βελανιδιά, κάτω από την οποία συνήθιζε να συνεδριάζει η Βουλή τους.

Η «Επιχείρηση Επίπληξη» (Operation Rugen), όπως ονομάστηκε ο βομβαρδισμός της Guernica, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της 26ης Απριλίου, 1937, από τις 16:30 έως τις 19:00. Στην επιχείρηση έλαβαν μέρος 20 γερμανικά μαχητικά και 3 ιταλικά. Επρόκειτο στην πραγματικότητα για μια πολύ απλή επιχείρηση, καθώς η μικρή βασκική πόλη ήταν ανοχύρωτη. Μετά από τους απανωτούς βομβαρδισμούς γρήγορα ξέσπασαν πυρκαγιές σε πολλά σημεία της πόλης, καταστρέφοντάς την ολοσχερώς.

Οι εθνικιστές δεν αρνήθηκαν τον βομβαρδισμό της Guernica, αλλά έριξαν την ευθύνη για τις φωτιές και την εκτεταμένη καταστροφή της πόλης στους υποχωρούντες Δημοκρατικούς, τους οποίους και κατηγόρησαν για εφαρμογή τακτικών «καμένης γης». Εξήντα, πάντως, χρόνια μετά από αυτό το έγκλημα πολέμου –επίθεση σε μη στρατιωτικό στόχο, θάνατος άοπλων- το 1997, ο γερμανός πρόεδρος Roman Herzog «έτεινε χείρα φιλίας και συμφιλίωσης, εξ ονόματος του γερμανικού λαού» προς τους επιζώντες της επίθεσης.

Από την αρχή του πολέμου ο Picasso είχε ταχθεί με τους δημοκρατικούς. Όταν, λοιπόν, πληροφορήθηκε την καταστροφή της βασκικής πόλης Guernica θέλησε να διαμαρτυρηθεί με το δικό του τρόπο: ζωγραφίζοντας τον ομώνυμο πίνακα, καταδικάζοντας έτσι τον πόλεμο και την ωμότητά του. Ο διάσημος ζωγράφος ήταν, εξάλλου, οπαδός της στρατευμένης τέχνης, έχοντας δηλώσει στο παρελθόν ότι «η ζωγραφική είναι ένα όπλο για την επίθεση και την άμυνα ενάντια στον εχθρό».

Τις ημέρες, λοιπόν, εκείνες του βομβαρδισμού, ο Picasso ετοίμαζε έναν πίνακα, παραγγελία της Δημοκρατικής κυβέρνησης της Μαδρίτης για τη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού. Μόλις έμαθε για την τύχη της Guernica είχε βρει τόσο το θέμα, όσο και τον τίτλο του έργου του. Λέγεται, τέλος, ότι όταν κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Γερμανοί εισέβαλαν στο Παρίσι, με στόχο την κατάσχεση καλλιτεχνικών θησαυρών, ένας Γερμανός αξιωματικός έδειξε στον Πικάσο τον πίνακα αυτόν και τον ρώτησε: δικό σας έργο; «Όχι, δικό σας!» ήταν η απάντηση.

Όσλο: 40.000 άνθρωποι τραγούδησαν κατά του Μπρέιβικ Επιμέλεια: Στέλιος Κάνδιας (www.skai.gr, 26/4/2012)

..............................................................

Όσλο: 40.000 άνθρωποι τραγούδησαν κατά του Μπρέιβικ

Επιμέλεια: Στέλιος Κάνδιας

26/04/2012

---

Αψηφώντας το κρύο και τη βροχή, περίπου 40.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν σήμερα το μεσημέρι στην πλατεία Γιάνγκστοργκετ του Όσλο, για να τραγουδήσουν μια διασκευή του τραγουδιού «My Rainbow Race» του συνθέτη Πιτ Σίγκερ. Το τραγούδι είναι ένας ύμνος στην πολυπολιτισμικότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η συγκέντρωση διοργανώθηκε μέσω της υπηρεσίας κοινωνικής δικτύωσης Facebook και είχε ως στόχο τον Άντερς Μπρέιβικ, ο oποίος ισχυρίζεται ότι το τραγούδι «My Rainbow Race» είναι παράδειγμα της «μαρξιστικής πλύσης εγκεφάλου».

Με το τέλος της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας χιλιάδες άνθρωποι προσήλθαν στο Περιφερειακό Δικαστήριο του Όσλο, όπου εξελίσσεται η δικαστική διαδικασία κατά του Μπρέιβικ, οπού κατέθεσαν λουλούδια στη μνήμη των θυμάτων του.

Παρόμοιες συγκεντρώσεις κατά του Μπρέιβικ, αλλά μικρότερης κλίμακας, πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες πόλεις της Νορβηγίας.

Σοκαρισμένοι από τη στάση του αμετανόητου Μπρέιβικ, οι Νορβηγοί αποφάσισαν ότι ο καλύτερος τρόπος για να τον αντιμετωπίσουν είναι να διατρανώσουν την υποστήριξή στην ανοχή και τη δημοκρατία.

Ο Μπρέιβικ αναγνωρίζει ότι σκότωσε οκτώ ανθρώπους με μία βομβιστική επίθεση σε κυβερνητικό κτίριο στο Όσλο, και ότι μετέπειτα προκάλεσε το θάνατο 69 άλλων στο νησί Ουτόγια, όπου βρισκόταν καλοκαιρινή κατασκήνωση του Σοσιαλιστικού Κόμματος Νορβηγίας. Τα περισσότερα θύματα της επίθεσης του Μπρέιβικ στην Ουτόγια ήταν έφηβοι.


 

My Rainbow Race  - Pete Seeger

One blue sky above us
One ocean lapping all our shore
One earth so green and round
Who could ask for more
And because I love you
I'll give it one more try
To show my rainbow race
It's too soon to die.

Some folks want to be like an ostrich,
Bury their heads in the sand.
Some hope that plastic dreams
Can unclench all those greedy hands.
Some hope to take the easy way:
Poisons, bombs. They think we need 'em.
Don't you know you can't kill all the unbelievers?
There's no shortcut to freedom.

[Chorus]

Go tell, go tell all the little children.
Tell all the mothers and fathers too.
Now's our last chance to learn to share
What's been given to me and you.

[Chorus]

"Μαγνητόφωνα και γλάροι" του Παντελη Μπουκαλα ("Καθημερινή", 26/4/2012)

............................................................

Μαγνητόφωνα και γλάροι Tου Παντελη Μπουκαλα Την είχαν καλέσει κι αυτή σε κάποια  προεκλογική τηλεσυζήτηση. Με την  πρώτη ματιά φαινόταν πως είναι πρωτάκι.  Και το κόμμα της πρωτάκι είναι. Εχει -  δεν έχει σαραντίσει, κι όμως στα γκάλοπ  ερωτοτροπεί με το 10%, γεγονός που πιστοποιεί  ότι στην πολιτική και στο ποδόσφαιρο οι  εκπλήξεις δεν τελειώνουν ποτέ. Ρωτάει  λοιπόν ο συντονιστής της βραδιάς ποιο  είναι το πρόγραμμα του κόμματός της και  πώς ακριβώς εννοεί την απαλλαγή από το  Μνημόνιο. Η εκπρόσωπος των  «Ανεξάρτητων Ελλήνων» κομπιάζει:  «Ε... όπως είπε και ο πρόεδρός μας, ο  Πάνος Καμμένος... ε... το Μνημόνιο   καταστρέφει, ε...» «Ναι, αλλά ποιο  ακριβώς είναι το πρόγραμμα του  κόμματός σας;» επιμένει  καλότροπα ο δημοσιογράφος. Και πέφτει  αποσβολωτική η απάντηση: «Δεν μπορώ  να σας απαντήσω. Το πρόγραμμά μας   υπάρχει στο σάιτ του κόμματός μας,  βρείτε το εκεί, www» κ.λπ κ.λπ. Περιττεύει να πω ότι την τηλεοπτικώς  ατυχήσασα νεαρά την περιέλαβαν  χιουμοριστικές και μη εκπομπές του  ραδιοφώνου και της τηλεόρασης. Αλλά  κάνουμε λάθος όταν ειρωνευόμαστε έναν  άνθρωπο που ντροπιάζεται μπροστά  στα μάτια μας. Είναι λάθος, αν όχι αγριότητα,  να σπάμε πλάκα με κάποιον που καταρρέει  σε κοινή θέα, σαν μαθητάκι που το πιάνει  αδιάβαστο ο δάσκαλος. Και το ξαναλέω,  δεν έφταιγε ο συντονιστής, δεν στάθηκε  αγροίκος μαζί της, ούτε κάποιος  από τους τηλεσυνομιλητές. Φταίει ο αρχηγός  της, που την έστειλε στο γυάλινο σφαγείο  ανεκπαίδευτη (μα τι να πρωτοπρολάβει κι  αυτός και πώς να μη ζαλιστεί όταν βλέπει  ότι ξαφνικά τον καλεί η Ιστορία) ή οι  πιθανές δικές της τηλεοπτικοπολιτικές  φιλοδοξίες. Ο κύριος λόγος που η εκπρόσωπος των  «Ανεξάρτητων» δεν ήξερε το πρόγραμα  του κόμματός της, δηλαδή το  πρόγραμμα του κ. Καμμένου, είναι  απλός: Δεν το ήξερε επειδή δεν υπάρχει.  Ενα βιαστικό τουρλού συνθημάτων με  κορφολόγημα δεξιά και αριστερά,  συν μπόλικη συνωμοσιολογία και  κατοχολογία, δεν αποτελούν πρόγραμμα  που να μπορούν να το αποστηθίσουν  τα στελέχη που θα βγουν στην  τηλεόραση. Το πρόγραμμα είναι ο  Καμμένος, τελεία και παύλα. Και  δεν αποστηθίζεται. Ούτε επαναλαμβάνεται. Κατά κάποιο τρόπο όμως το όλο επεισόδιο  μπορεί να θεωρηθεί παρηγορητικό. Το  «δεν γνωρίζω, δεν απαντώ» της  πολιτευόμενης ήταν όαση ειλικρίνειας.  Δεν είναι συνηθισμένο να βλέπουμε  κομματικά στελέχη να κομπιάζουν.  Δεν είναι συνηθισμένο να τα ακούμε να  μιλάνε με τη δική τους φωνή (έστω κι αν  αστοχούν, έστω κι αν δεν ξέρουν τη «σωστή»  απάντηση) και όχι σαν μαγνητόφωνα  που παίζουν και ξαναπαίζουν την κασέτα  με τις σοφίες του αρχηγού:  «Ο πρόεδρός  μας είπε... Ο προέδρός μας  έδειξε...» Ενας κομματάνθρωπος που  διστάζει, που δεν εμφανίζεται απολύτως  βέβαιος ότι η αλήθεια είναι μία και μόνη και  φυσικά δική του, είναι είδος τόσο   σπάνιο όσο κι ο γλάρος (το σύμβολο του  κ. Καμμένου) στο ημιορεινό  Δίστομο, μεταξύ Παρνασσού και  Ελικώνα, όπου βαφτίστηκε στην  κολυμβήθρα του λαϊκισμού το νεογέννητο  κόμμα.

"Και όμως, λεφτά υπάρχουν... " του Παντελη Μπουκαλα ("Καθημερινή", 25/4/2012)

..............................................................

Και όμως, λεφτά υπάρχουν...    Tου Παντελη Μπουκαλα Η αλήθεια είναι πως όταν ο Γιώργος Παπανδρέου  πέταγε εκείνο το «Λεφτά υπάρχουν» δεν  εξήγησε τι ακριβώς εννοούσε. Και μάλλον δεν  έφταιγαν γι’ αυτό τα συγχυσμένα ελληνικά του.  Για προεκλογική δημαγωγία επρόκειτο. Ως συνήθως.  Από την άλλη, όταν ο Αντώνης Σαμαράς  κραυγάζει «Λεφτά δεν υπάρχουν», εκείνο που  κυρίως καταλαβαίνουμε είναι ότι ο πρόεδρος της  Ν.Δ. δεν καταλαβαίνει πως μια φράση σαν κι αυτή  δεν τη λέει κανείς με το ίδιο ύφος που θα έλεγε  «Μολών λαβέ». Διάβολε. Οταν έχεις χρεοκοπήσει,  και με ευθύνη σου, δεν το διαλαλείς στις  ρούγες όλο καμάρι. Και ο κ. Σαμαράς  αυτό κάνει: Βροντοφωνάζει αναίτια περήφανος  ότι φαλιρίσαμε. Και ταυτόχρονα υπόσχεται  τα πάντα, με δόλωμα τα ασαφή «ισοδύναμα  μέτρα». Λοιπόν, λεφτά υπάρχουν. Και το 2009 υπήρχαν,  και πριν (θυμηθείτε την καταστροφική  Ολυμπιάδα), και τώρα. Δεν εννοώ τα  πετρέλαια, που προς το παρόν βρίσκονται  αν όχι στον χώρο του μύθου, πάντως βαθιά  θαμμένα, τόσο που θα χρειαστεί εικοσαετία  για να αποδώσουν. Απλά πράγματα εννοώ.  Μόλις τώρα, λ.χ., και με την πίεση της  ανάγκης, αποδεχόμαστε πως οι περίφημες  αμυντικές δαπάνες δεν είναι ανελαστικές.  Επί χρόνια κυκλοφορούσε το αίτημα να μειωθούν,  μήπως πάρουν ανάσα η Παιδεία και η Υγεία.  Οσοι το ζητούσαν όμως καταγγέλλονταν σαν  αντεθνικά στοιχεία. Ωστε λοιπόν από αυτές  τις δαπάνες κάτι σοβαρό θα  μπορούσαμε να εξοικονομήσουμε. Εστω  και αν οι θεσμοθετημένες  προμήθειες των μεσολαβούντων  παρέμεναν θηριώδεις. Και στις εφορίες  υπάρχουν λεφτά. Ισως δισεκατομμύρια.  Με τη μορφή φοροκλοπιμαίων, που ή δεν  εντοπίστηκαν επειδή όσοι όφειλαν να  αγρυπνούν αγρόν ηγόραζαν  (με τα λαδώματα) ή εντοπίστηκαν  αλλά η κρατική μηχανή κινείται με βάση το  δόγμα «τα ζώα μας αργά». Λεφτά  υπάρχουν στις εκατοντάδες απάτες εις  βάρος του Δημοσίου. Και δεν γίνεται να   «πληρώνουν» οι απατεώνες με αστεία  πρόστιμα. Υπάρχει και η δυνατότητα να  κατασχεθεί η περιουσία τους και να ενισχυθεί  έτσι κάποιο ταμείο, λ.χ. το Ταμείο Αρωγής  των Κορόιδων. Και στην Ευρώπη υπάρχουν λεφτά. Υπάρχουν  κονδύλια που δεν τα απορροφήσαμε, γιατί η  εξουσία μας ήταν υπεραπασχολημένη με τις  τηλεοπτικές της εμφανίσεις και με τις  απολαύσεις του νεοπλουτισμού της. Και υπάρχουν  και τα χίλια μύρια πρόστιμα που υποχρεωθήκαμε  να πληρώσουμε εμείς οι χαλαροί είτε  επειδή δεν απορροφήσαμε έγκαιρα τα κονδύλια  που μας αναλογούσαν, είτε επειδή,  με ξιπασμένη αλαζονεία, συνεχίσαμε να  παρανομούμε για χρόνια. Ας θυμηθούμε πόσο  κόστισαν οι διάφοροι Κουρουπητοί, για να  αποτίσουμε φόρο τιμής σε έναν από τους  αποχωρήσαντες από το προσκήνιο  «Φίλους του Λαού», τον κ. Λαλιώτη. Ναι. Λεφτά υπάρχουν. Πολιτική βούληση  να βρεθούν δεν υπήρξε ποτέ. Χρειαζόταν  δηλαδή η τρόικα για να μάθουμε  ότι με όσα φοροκλέπτονται θα μπορούσαν να  ζήσουν δύο και τρεις Ελλάδες, ενώ τώρα  ευδαιμονεί το ένα δέκατο της Ελλάδας, τ ο παράσιτο και παράνομο, εις βάρος των  υπολοίπων;

Ιωάννου - Πετρουλάκης: Χιούμορ προεκλογικόν...

..........................................................

η αγωνία του θεματοφύλακα πρίν απο το πέναλτυ

Απρ25

εξοδος

Απρ24

 

Θά

Απρ23

 

κάνε κλικ δύο (2) φορές πάνω στο κόμικ για να μεγενθυθεί

GULAG 15, γιαλαντζί φασό

Απρ22

 

.....................................................

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη