Παρασκευή 4 Μαΐου 2012

Και ολίγα συνταγματικά : Μετά τις εκλογές: Έντεκα ημέρες για το σχηματισμό κυβέρνησης (03 Μάιος 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

.............................................................
 

Μετά τις εκλογές: Έντεκα ημέρες για το σχηματισμό κυβέρνησης

tvxs.gr/node/93130
 

 
Σε διάστημα έντεκα ημερών - από την αναμέτρηση της 6ης Μαΐου έως τις 17 Μαΐου που έχει οριστεί η σύγκληση της νέας Βουλής - θα κριθεί ο σχηματισμός της επόμενης κυβέρνησης.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, σε περίπτωση που κάποιο κόμμα εξασφαλίζει αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία 151 εδρών, τη Δευτέρα μετά τις εκλογές ο επικεφαλής του θα λάβει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.



Σε περίπτωση όμως μη επίτευξης αυτοδυναμίας, το Σύνταγμα προβλέπει τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών στα τρία πρώτα κόμματα και με διαφορά τριών ημερών για κάθε διερευνητική εντολή.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα (άρθρο 37), Πρωθυπουργός διορίζεται ο αρχηγός του κόμματος το οποίο διαθέτει στη Βουλή την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών. Αν κανένα κόμμα δεν διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέχει στον αρχηγό του κόμματος που διαθέτει τη σχετική πλειοψηφία διερευνητική εντολή για να διακριβωθεί η δυνατότητα σχηματισμού Κυβέρνησης που να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Βουλής.

Αν δεν διαπιστωθεί αυτή η δυνατότητα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέχει διερευνητική εντολή στον αρχηγό του δεύτερου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος και εάν δεν τελεσφορήσει και αυτή, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δίνει διερευνητική εντολή στον αρχηγού του τρίτου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος.

Κάθε διερευνητική εντολή ισχύει για τρεις ημέρες.
 

Αν οι διερευνητικές εντολές δεν τελεσφορήσουν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλεί τους αρχηγούς των κομμάτων σε σύσκεψη και αν επιβεβαιωθεί η αδυναμία σχηματισμού Κυβέρνησης που να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής, επιδιώκει το σχηματισμό Κυβέρνησης από όλα τα κόμματα της Βουλής για τη διενέργεια εκλογών και σε περίπτωση αποτυχίας αναθέτει στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας ή του Αρείου Πάγου ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου το σχηματισμό κυβέρνησης, όσο το δυνατό ευρύτερης αποδοχής, για να διενεργήσει εκλογές και διαλύει τη Βουλή.

Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες ανατίθεται εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης ή διερευνητική εντολή σε αρχηγό κόμματος, αν το κόμμα δεν έχει αρχηγό ή εκπρόσωπο ή αν ο αρχηγός ή ο εκπρόσωπός του δεν έχει εκλεγεί βουλευτής, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δίνει εντολή σε αυτόν που προτείνει η Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος. Η πρόταση για ανάθεση εντολής γίνεται σε τρεις ημέρες από την ημέρα που ο Πρόεδρος της Βουλής ή ο αναπληρωτής του ανακοινώνει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τη δύναμη των κομμάτων στη Βουλή. Η ανακοίνωση αυτή γίνεται πριν από κάθε ανάθεση εντολής.

Στις διερευνητικές εντολές, αν κόμματα είναι ισοδύναμα σε βουλευτικές έδρες, προηγείται εκείνο που έλαβε τις περισσότερες ψήφους στις εκλογές. Νεοσχηματισμένο κόμμα με κοινοβουλευτική ομάδα, σύμφωνα με τα οριζόμενα στον Κανονισμό της Βουλής, έπεται του παλαιότερου με ίσο αριθμό εδρών. Στις δύο αυτές περιπτώσεις δεν παρέχονται διερευνητικές εντολές σε περισσότερα από τέσσερα κόμματα.

Ανεξάρτητα από τη δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης, την 17η Μαΐου 2012 θα πρέπει να συγκληθεί η Βουλή που θα προκύψει μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, όπως ορίζει το Προεδρικό Διάταγμα για τη διάλυση της Βουλής, την προκήρυξη εκλογών και τη σύγκληση της νέας Βουλής που υπογράφηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια και θυροκολλήθηκε στις 11 Απριλίου 2012.

Αμέσως μόλις κηρυχθεί η έναρξη των εργασιών της πρώτης συνεδρίασης της Βουλής, ο προσωρινός Πρόεδρος, ανακοινώνει στη Βουλή τον κατάλογο των βουλευτών που ανακηρύχθηκαν σύμφωνα με το νόμο και τους καλεί να δώσουν το νενομισμένο όρκο (άρθρο 3 του Κανονισμού της Βουλής).

Πέμπτη 3 Μαΐου 2012

"Περικλής Κοροβέσης: Και η αποχή ψήφος είναι" (03 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr)

.............................................................

Περικλής Κοροβέσης: Και η αποχή ψήφος είναι

tvxs.gr/node/92996
 


Η αποχή, το λευκό και το άκυρο, πηγαίνουν κατά κύριο λόγο στο πρώτο κόμμα. Αυτό δηλαδή που θέλεις να καταψηφίσεις. Ο εκλογικός νόμος νοθεύει την άρνησή σου και την κάνει κατάφαση. Δηλαδή και η αποχή είναι και αυτή ψήφος..." Π.Κ. Με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές της 6ης Μαϊου, στην ενότητα “Ξέρω τι να ψηφίσω;” του tvxs.gr, πρόσωπα των γραμμάτων, της διανόησης και της τέχνης, μιλούν στην Κρυσταλία Πατούλη εκφράζοντας τις απόψεις, τις σκέψεις και τους προβληματισμούς όχι μόνο για την δική τους ψήφο αλλά και την ψήφο του Ελληνικού λαού. Σήμερα απαντά ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Περικλής Κοροβέσης. 


Σε όλη μου τη ζωή ψήφιζα Αριστερά. Και κάθε φορά έθετα στον εαυτό μου το ίδιο ερώτημα. Ψηφίζω για μια κοινωνική δικαιοσύνη, ευημερία αυτού του τόπου και εθνική ανεξαρτησία ή ψηφίζω κάποιους γραφειοκράτες για να βγάζουν λόγο στα κενά έδρανα της Βουλής; Στην πολιτική όπως και στη ζωή ποτέ δεν υπάρχουν ξεκάθαρες και ιδανικές καταστάσεις. Και οι επιλογές σου δεν είναι μεταξύ άσπρου και μαύρου, αλλά είναι σε όλη τη γκάμα των δυνατών χρωμάτων. Οπότε αναγκαστικά ψηφίζεις το λιγότερο καταστροφικό για τον τόπο
Ποτέ δεν ήταν για μένα η ψήφος μια απόλυτη εξουσιοδότηση, αλλά μια εντολή για κοινωνικές αλλαγές προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας. Από όλο το φάσμα των κομμάτων της Αριστεράς, επέλεγα το λιγότερο δογματικό και το περισσότερο ενωτικό, ακόμα και στην περίπτωση που έβλεπα δογματικές παραμορφώσεις, παραγοντισμούς κι αρχηγισμούς.
Αυτό που με ενδιέφερε πρωτίστως ήταν η δημιουργία μιας κοινωνικής Αριστεράς, που να υπάρχει παντού και να πρωταγωνιστεί σε όλους τους κοινωνικούς χώρους. Συνδικάτα, Περιβάλλον, Παιδεία, Υγεία κλπ , με μόνιμες δομές. Και αυτό δεν το είδαμ ε.Αυτό που θα λέγαμε νέα κινήματα, πλατείες, διόδια, κίνημα πατάτας, εναλλακτικές αγορές κλπ δεν προήλθε από καμιά Αριστερά, όσο κι αν στελεχώθηκαν από αριστερούς .Γιατί το παράδοξο με την Αριστερά είναι πως οι ψηφοφόροι της  έχουν συχνά υψηλότερο πολιτικό επίπεδο από τους γραφειοκράτες του κόμματος και μπορούν από μόνοι τους να πάρουν πρωτοβουλίες.
Μια καλή αρχή για την κοινωνική Αριστερά ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ Ι που δημιούργησε ενθουσιασμό και έφτασε σε υψηλά δημοσκοπικά ποσοστά, αλλά απέτυχε να δημιουργήσει ΣΥΡΙΖΑ μελών, εκλεγμένα όνειρα και συλλογική ηγεσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΙΙ είναι ένας απλός εκλογικός μηχανισμός , στην υπηρεσία κυρίως του ΣΥΝ. Εντούτοις θα τον ψηφίσω για την επόμενη μέρα, μια που την ψήφο την θεωρώ ένα κεκτημένο του λαού με θυσίες και αίμα.
Η αποχή, το λευκό και το άκυρο, πηγαίνουν κατά κύριο λόγο στο πρώτο κόμμα. Αυτό δηλαδή που θέλεις να καταψηφίσεις. Ο εκλογικός νόμος νοθεύει την άρνησή σου και την κάνει κατάφαση. Δηλαδή και η αποχή είναι και αυτή ψήφος.
Αυτό που παίζεται σε αυτές τις εκλογές είναι η ύπαρξη του δικομματισμού, που στην ουσία είναι ένα κόμμα με δύο ανταγωνιστικές φράξιες. Και είναι πιθανόν τα δύο κόμματα να μην μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση, αλλά το σύστημα έχει στήσει τις απόχες του. Υπάρχει η απόχη του Καμμένου (αλήθεια ποιος τον θυμάται στην εκπομπή του Τράγκα που με είχε βγάλει αρχηγό της 17Ν;).
Υπάρχει ακόμα η απόχη της Κατσέλη και το νέο ΠΑΣΟΚ που ίδρυσε ο Φώτης Κουβέλης. Αυτές όλες οι δυνάμεις, με αποστασίες από τον δικομματισμό μπορούν να δημιουργήσουν κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας». Και αν δεν μπορέσουν σε αυτές τις εκλογές, θα κοιτάξουν να βελτιώσουν το σκορ τους στις επόμενες, που μπορεί να έρθουν σύντομα, αφού ίσως παίξουν ένα μακάβριο χαρτί εκβιασμού. Κόψιμο μισθών και συντάξεων μέχρι να βγει ισχυρή κυβέρνηση.
Αυτό πιθανότατα να φέρει μεγάλες κοινωνικές ταραχές, ανεξέλεγκτες, όπου στρατός και αστυνομία θα διαταχθούν να επιβάλλουν την τάξη με μια καταστολή μεγάλης κλίμακας. Και τα ΜΜΕ θα αναλάβουν το ρόλο του διαφωτιστή-χωροφύλακα.
Οι εκλογές από μόνες τους δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα. Απλά στην καλύτερη περίπτωση θα ξαναμοιραστεί η τράπουλα στους παίχτες ενός παραλλαγμένου μνημονίου, που θα κρατήσει την ουσία του, μέχρι την πλήρη καταστροφή αυτής της χώρας και το ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών της έναντι κάποιου χαρτζιλικιού και κάποιες μίζες για τους μεσάζοντες.
Η μόνη δύναμη που μπορεί να αλλάξει το σκηνικό είναι ο λαϊκός παράγοντας με τις κινητοποιήσεις του. Αλλά αυτό είναι θεωρητικό. Μπορεί να έχουμε μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις, αλλά αν δεν υπάρχει ένας πολιτικός παράγοντας να τον εκφράζει και να τον εμπνέει, όχι εκτός κινήματος αλλά εντός και κινητήρια δύναμή του, αλλά να την εναποθέτει στην άμεση και οριζόντια δημοκρατία.
Και ας μη γελιόμαστε. Ο ελληνικός λαός είναι βαθειά δεξιός και το απέδειξε από την μεταπολίτευση και μετά, εναλλάσσοντας στην εξουσία ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Το να αγανακτεί τώρα μαζί τους, δεν σημαίνει και αυτομάτως στροφή στην Αριστερά. Μπορεί να σημαίνει στροφή στην Ακροδεξιά, όπως γίνεται σήμερα σε όλη την Ευρώπη και δεν αποκλείεται η Χρυσή Αυγή να κάνει εντυπωσιακή είσοδο στη Βουλή με προοπτικές ταχύτατης ανάπτυξης.
Και ξέρουμε όπου η Αριστερά δεν είναι ριζοσπαστική, η οργή της  κοινωνίας εκφράζεται με ναζιστικά και φασιστικά κινήματα. Και εδώ η Αριστερά έχει τις ευθύνες της. Και όπως λέει και ένα αναρχικό σύνθημα «το ένα κόμμα βαράει το άλλο και τα δυό το κίνημα».
Ποια θα μπορούσε να ήταν σήμερα μια αριστερή ριζοσπαστική πολιτική; Κατ΄ αρχήν να θέσει υπό αμφισβήτηση όλα τα ταμπού. Είναι η Ε.Ε. και το ευρώ μια εξ΄αποκαλύψεως αλήθεια, ο γνήσιος λόγος του Θεού, που όποιος δεν τη δέχεται είναι αιρετικός και πρέπει να καταδικαστεί στο πυρ το εξώτερο ή είναι μια ένωση του πιο επιθετικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου που θέλει το Νότο της Ευρώπης αποικία της, την καταστροφή των λαών της περιοχής και το άρμεγμα του πλούτου του; Σε τι διαφέρει η οικονομική πολιτική σήμερα της Ευρώπης από αυτή του Χίτλερ; Να σημειώσουμε  πως ο Χίτλερ μιλούσε για οικονομία κατεκτημένων χωρών. Είναι το ευρώ εθνικό νόμισμα ή συνάλλαγμα όπως ήταν το δολάριο για το πέσος της Αργεντινής; Αν ναι, τότε πως μπορούμε Να χαράξουμε εθνική οικονομία με ξένα κόλλυβα;
Η Ελλάδα είναι ανεξάρτητη και κυρίαρχη χώρα και μπορεί να χαράξει δικιά της πολιτική; Τότε τι δουλειά έχει ο ελληνικός στρατός στο Αφγανιστάν; Γιατί το Ισραήλ χρησιμοποιεί την Ελλάδα σαν προσομοίωση του  Ιράν για την μελλοντική του επίθεση; Tι μας χωρίζει εμάς με το Ιράν, τη μόνη χώρα που μας δίνει πετρέλαιο επί πιστώσει; Το περίφημο χρέος πως έγινε; Κανείς δεν μας έχει δώσει μέχρι τώρα μια πειστική απάντηση. Μήπως πήγαν στην τσέπη των «΄Ακηδων» με τον ίδιο τρόπο που είχαν πάει στους δικτάτορες της Λατινικής Αμερικής; Γιατί δεν γίνεται λογιστικός έλεγχος για να δούμε πιο είναι το πραγματικό χρέος και πιο είναι το επαχθές; Μέχρι να μάθουμε ποιο είναι το πραγματικό χρέος γιατί να πληρώνουμε αυτό που μας επιβάλλουν οι τοκογλύφοι;
Tο ελληνικό κράτος και οι κυβερνήσεις του, εκπροσωπούν την ελληνική κοινωνία ή είναι πρακτορείο ξένων συμφερόντων που θέλουν την χώρα μας αποικία με εξαθλιωμένους και πεινασμένους ιθαγενείς;(όπως έγινε κατ΄ επανάληψη στις χώρες της Αφρικής  από τις ίδιες ευρωπαϊκές δυνάμεις που δυναστεύουν κι εμάς).Και έχουν την πείρα και την μέθοδο να το κάνουν. Καμιά εθνική κυβέρνηση δεν διαλύει τη χώρα της όσο συντηρητική και αν είναι. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τις κυβερνήσεις που έχουν τοποθετήσει οι ιμπεριαλιστές. Αυτές κάνουν τα μαζικά εγκλήματα που οι  ίδιοι αποικιοκράτες δεν θα αναλάμβαναν ποτέ την ευθύνη.
Οι μετανάστες τώρα. Γίνεται προεκλογικό θέμα και παρουσιάζονται σχεδόν σαν θεομηνία που απειλεί τη χώρα μας. Ποιός άφησε ανοιχτά τα σύνορα εξ ανατολών και έκλεισε την έξοδο από την Δύση; Ποιος έκανε την Ελλάδα ποντικοπαγίδα για τους μετανάστες; Αυτοί οι δυστυχείς άνθρωποι από κατεστραμμένες χώρες, πέρασμα θέλουν για να πάνε στην Ευρώπη.
Γιατί δεν ανοίγουμε τα σύνορα να φύγουν και να πάνε στον προορισμό τους; Μην τυχόν οι κρατούντες θέλουν να δημιουργήσουν ένα ακόμα πρόβλημα για να στρέψουν τη προσοχή του κόσμου, σε ένα πρόβλημα  κατασκευασμένο και  να παραπληροφορήσει τον κόσμο και να μεταφέρει το κέντρο  βάρους εκεί που δεν είναι; Και το πρόβλημα του κόσμου είναι η ανεργία, η εξαθλίωση και η φτώχεια που δημιούργησαν οι ίδιοι οι κυβερνώντες, όπως βέβαια είναι εκμεταλλευτές της ανθρώπινης  δυστυχίας για κομματικά οφέλη.
Η λίστα των ταμπού που θα έπρεπε να θίξει η Αριστερά είναι ατέλειωτη. Αλλά πιστεύω πως όλοι οι σχηματισμοί της που αναζητούν μια θέση στο κοινοβούλιο έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα και δεν είναι σε θέση να προσφέρουν μια εναλλακτική λύση. Το ΚΚΕ επιθυμεί μια Ελλάδα που θα αντιγράψει το καθεστώς της Β.Κορέας (150.000 υπολογίζονται οι κρατούμενοι που εργάζονται σε καταναγκαστικά έργα). Ο  ΣΥΡΙΖΑ  ισχυρίζεται πως είναι έτοιμος να κυβερνήσει, άσχετα αν παραμένει πάντα μια μειοψηφία ακόμα και στην περίπτωση που τα δημοσκοπικά του ποσοστά είναι υψηλά.
Η ΔΗΜΑΡ και αυτή θέλει να κυβερνήσει με «προγραμματική σύγκληση» με κόμματα που δεν κατονομάζει. Προφανώς γιατί αυτά θα πέσουν στην νέα Βουλή εξ ΄ουρανού. Και εδώ υπάρχει στους δύο τελευταίους  μια δημαγωγία. Πως γίνεται προεκλογικά να μην υπάρχουν κόμματα που συγκλίνουν προγραμματικά και πως θα βρεθούν μετεκλογικά; Μήπως τελικά η περίφημη ανανέωση της Αριστεράς είναι ανανέωση του δικομματισμού και βάλε;
Κοιτάω στη τηλεόραση τα ψυχρά μάτια των πολιτικών αρχηγών που ρήμαξαν την Ελλάδα, δηλώνουν ότι θα την ρημάξουν μέχρι ολοκληρωτικής καταστροφής και εμφανίζονται σαν σωτήρες. Κανείς δεν είδε ανθρώπους να τρώνε από τα σκουπίδια και να κοιμούνται στο δρόμο; Καμιά αυτοκτονία δεν τους συγκίνησε, όσο και αν αυτοί ήταν πίσω από την σκανδάλη; Ίσως κάτι θα έχουν να μας πουν όταν θα έρθει η Δικαιοσύνη. Μπορεί να αργεί, όπως στην περίπτωση του Πινοσέτ και των άλλων.
Αλλά κάποτε φθάνει.
Περικλής Κοροβέσης

"Πέτρο, πέσε - Ψήφος εν καιρώ πολέμου" ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ (http://www.lifo.gr, 3/5/2012)

..............................................................

Πέτρο, πέσε

Ψήφος εν καιρώ πολέμου


ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ


Magnify Image


Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι εκλογές της Κυριακής είναι οι κρισιμότερες από τη μεταπολίτευση του 1974. Αλλά αυτό ισχύει μέχρι τις επόμενες, που θα είναι οι αποφασιστικές και δεν θ’ αργήσουν πολύ. Οι τωρινές είναι μεταβατικές για δύο λόγους: πρώτον, διεξάγονται στo πλαίσιo ενός πολιτικού συστήματος που ψυχορραγεί, αλλά δεν έχει καταρρεύσει πλήρως. Και δεύτερον, πραγματοποιούνται σε συνθήκες ενός ακήρυχτου πολέμου, με αβέβαιη έκβαση.
Ο πόλεμος αυτός είναι οικονομικός. Είναι η επίθεση των αγορών εναντίον των λαών, της ολιγαρχίας που θέλει να αναδιανείμει τον παγκόσμιο πλούτο προς όφελός της και σε βάρος των πιο αδύνατων. Δεν προκαλεί τόσα θύματα όσα ο συμβατικός πόλεμος. Αλλά είναι και πιο δύσκολο γι’ αυτούς που δέχονται την επίθεση να καταλάβουν ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός, ώστε να τον αντιμετωπίσουν.
Όταν το 2008 ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες στην Ευρώπη, το ανίκανο και διεφθαρμένο ελληνικό πολιτικό σύστημα είχε μετατρέψει τη χώρα στον πιο αδύναμο κρίκο της ευρωζώνης. Όπως και η προηγούμενη που το έβαλε στα πόδια, η κυβέρνηση Παπανδρέου έχασε τον πόλεμο, χωρίς μάχη. Στην αρχή, όταν τα στόματα θ’ ανοίξουν για να περιγράψουν τις περίφημες «διαπραγματεύσεις» για τα μνημόνια, το έθνος θα γελάσει και θα κλάψει. Ύστερα θα ζητήσει την τιμωρία των υπευθύνων για εσχάτη προδοσία.
Όταν οι ηγέτες μιας χώρας χάνουν κατά κράτος έναν πόλεμο, αποχωρούν από τη σκηνή στην καλύτερη περίπτωση. Αλλά επειδή στον οικονομικό πόλεμο το αποτέλεσμα δεν είναι ποτέ τόσο καθαρό όσο στον συμβατικό, τα κόμματα και οι ηγέτες που κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια εξακολουθούν να υπάρχουν. Καλύτερα, επιβιώνουν τα απομεινάρια τους: ποτέ στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της χώρας δεν έγιναν εκλογές κατά την οποία υποψήφιοι φοβούνται να κάνουν προεκλογική εκστρατεία στα καφενεία.
Δείγμα ότι το σύστημα τελειώνει - μόνο οι θιασώτες της χούντας ήταν τόσο απομονωμένοι και γιουχάρονταν στις εκλογές του 1974. Όπως, μάλιστα, η δημοκρατική ευφορία κυριαρχούσε τότε, ήταν με χιούμορ που εκφραζόταν η αποδοκιμασία «Πέτρο, πέσε» (από το μπαλκόνι) – έτσι φώναζαν οι περαστικοί στον χουντικό Γαρουφαλιά. Ούτε ντομάτες του πετούσαν, ούτε τον προπηλάκιζαν.
Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που διέπραξαν το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η ΝΔ, αρνούμενα πεισματικά να τιμωρήσουν τους υπεύθυνους για την ήττα και τη λεηλασία της χώρας κι ύστερα να αυτοκαταργηθούν, είναι η πρόκληση μιας τυφλής οργής για το σύστημα, που εκμεταλλεύονται οι νεοναζί. Δεν πρόκειται μόνο για το υπαρκτό μεταναστευτικό πρόβλημα ή για τον ρατσισμό, στην καλλιέργεια των οποίων έβαλαν το χεράκι τους, ακόμη και σε περιοχές της χώρας όπου δεν υπάρχει πρόβλημα με τους μετανάστες - η Χρυσή Αυγή επιλέγεται ως η εκδικητική ψήφος που υποτίθεται ότι πονάει περισσότερο το «σύστημα».
Δεν θα πάρει πολύ να αποδειχτεί ότι οι νεοναζί δεν είναι παρά η πιο αποκρουστική πλευρά του συστήματος. Άλλωστε, η πορεία της χώρας θα εξαρτηθεί από άλλους παράγοντες, κυρίως από την έκβαση του πολέμου σε όλη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο: o συσχετισμός των δυνάμεων είναι πολύ αρνητικός για μια ηττημένη χώρα όπως η Ελλάδα, ώστε να τα βγάλει πέρα μόνη της. Ήδη οι εξελίξεις σε άλλες χώρες, από τη Γαλλία και την Ισπανία έως τη φτωχή Ρουμανία και την πλούσια Ολλανδία, όπου έπεσαν οι κυβερνήσεις λόγω των μέτρων λιτότητας, δείχνουν ότι η ελληνική περίπτωση, με όλες τις ιδιομορφίες και τις στατιστικές μπαγαποντιές της, δεν αποτελούσε ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Όταν το σύστημα στην Ελλάδα καταρρεύσει πλήρως και ο πόλεμος κριθεί στην Ευρώπη, θα διεξαχθούν νέες εκλογές. Μέχρι τότε, όμως, μπορούμε να κάνουμε κάτι: να τιμωρήσουμε αυτούς που έφεραν τη χώρα μέχρι εδώ, καθώς και τους υποστηρικτές του συστήματος που καταρρέει. Όχι μόνο τους φανερούς αλλά και τους κρυφούς, αυτούς που κρύβονται πίσω από γενικολογίες και θεωρητικά σχήματα, προκειμένου ν’ αναλάβουν τις ευθύνες τους εν καιρώ πολέμου. Στέλνοντας ένα μήνυμα και στους ισχυρούς που διεξάγουν τον πόλεμο και στους λαούς που αυτήν τη στιγμή υποφέρουν από τις εχθροπραξίες.

"Αντρες ανεγκέφαλοι" της Ξενιας Kουναλακη ("Καθημερινή", 3/5/2012)

..............................................................



Αντρες ανεγκέφαλοι 
 
 

Tης Ξενιας Kουναλακη

Είναι μεγάλη, αχανής περιφέρεια η Β΄ Αθηνών. Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ που θα αναδειχθεί πρώτος στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας μπορεί την επομένη των εκλογών να αμφισβητήσει τον Βαγγέλη Βενιζέλο, σε περίπτωση που το μεγαλύτερο (λέμε και καμιά ανοησία να περνάει η ώρα) κόμμα συντριβεί στην επικείμενη εκλογική αναμέτρηση. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να ιδωθεί η σπουδή των Ανδρέα Λοβέρδου και Μιχάλη Χρυσοχοΐδη να υπερασπιστούν την ηθικά φασιστική και νομικά αμφισβητούμενη πρακτική της διαπόμπευσης των οροθετικών ιερόδουλων μέσα από τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών τους, όχι όμως και των 1.500 πελατών τους που πλήρωσαν κάτι παραπάνω για να μη φορέσουν προφυλακτικό και έχουν κατακλύσει με τηλεφωνήματα το ΚΕΕΛΠΝΟ.
Στο προφίλ του στο Facebook (ναι, είναι tech savy ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, τι νομίζετε;) αναρωτιέται: «Τι μετράει περισσότερο στη ζυγαριά στάθμισης των συμφερόντων και των δικαιωμάτων από την πλευρά της οργανωμένης πολιτείας; Το δικαίωμα στην υπόληψη και την προστασία των προσωπικών δεδομένων ή το δικαίωμα στη διάσωση της ζωής έστω και ενός ανθρώπου, που μπορεί να έχει μολυνθεί εν αγνοία του από τη νόσο; Ποια είναι η ευθύνη ενός ανηλίκου που πηγαίνει για την πρώτη του “εμπειρία” με ένα από αυτά τα κορίτσια; Τι θα πούμε στην οικογένειά του; Οτι φταίει και πρέπει να πληρώσει γι’ αυτό;».
Οι ρητορικές ερωτήσεις του υπουργού συμπυκνώνουν όλα τα παρωχημένα κλισέ, που τόσο κατάφωρα απάδουν με το μέσο που χρησιμοποιεί ο κύριος Χρυσοχοΐδης. Μια χούφτα πόρνες και δη αλλοδαπές αν μπουν στη ζυγαριά με την ελληνική οικογένεια έχουν σαφώς μικρότερο ειδικό βάρος. Τα προσωπικά δεδομένα είναι υποδεέστερα της ανθρώπινης ζωής, σύμφωνα με τον ρελατιβισμό του υποψηφίου βουλευτή της Β΄ Αθηνών. Επίσης με βάση την... προωθημένη αντίληψή του, τα ανήλικα αγοράκια για να ενηλικιωθούν θα πάνε αναπόφευκτα στα «κορίτσια» (μπορεί να τα πάει κι ο μπαμπάς). Και υπάρχει ο κίνδυνος να μην τους έχει μιλήσει κανείς για το προφυλακτικό.
Από την άλλη, ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος μπορεί να βαυκαλιστεί ότι έχει προφητικές ικανότητες: πριν από λίγους μήνες είχε προειδοποιήσει ότι «Ελληνες οικογενειάρχες πηγαίνουν στους οίκους ανοχής μεταφέροντας έτσι τη νόσο στα σπίτια τους». «Δυστυχώς επιβεβαιώθηκα» δήλωσε προχθές, εμφανώς συντετριμμένος. Η ειρωνεία είναι η ευκολία με την οποία η ελληνική κοινωνία πηδάει από την ανάγκη για περιορισμό του κράτους στον κρατικό πατερναλισμό και δη σε ένα ζήτημα κατ’ εξοχήν προσωπικής ευθύνης (τη χρήση προφυλακτικών από πελάτες οίκων ανοχής). Σε μία εποχή που ο τομέας της Υγείας δοκιμάζεται 1.500 ανεγκέφαλοι άνδρες διεκδικούν αιματολογικές εξετάσεις και ορισμένοι εξ αυτών πανάκριβες αντιρετροϊκές θεραπείες για προληπτικούς λόγους. Αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους, μπορούν κάλλιστα να αγανακτήσουν αναφωνώντας: «Δεν υπάρχει κράτος».

"Οι αρχηγοί κουράστηκαν" του Παντελη Μπουκαλα ("Καθημερινή", 3/5/2012)


 .........................................................
 
Οι αρχηγοί κουράστηκαν



Tου Παντελη Μπουκαλα

Πάλι καλά που η προεκλογική περίοδος 
είναι σύντομη. Γλίτωσαν έτσι τα κόμματα 
από περιττά έξοδα και οι αρχηγοί από 
επίσης περιττές ομιλίες. Και μόνο μια βδομάδα 
παραπάνω να διαρκούσε η εκστρατεία 
τους, θα συνειδητοποιούσαν και οι ίδιοι 
πόσο μονότονα και πληκτικά 
επαναλαμβάνονται. Και θα αποδέχονταν 
ότι τίποτα δυσκολότερο από τη διοργάνωση 
επιβλητικών ανοιχτών συγκεντρώσεων, 
αφού και δέκα Μπιρσίμηδες να 
επιστρατεύσεις, το αποτέλεσμα 
παραμένει φτωχό. Βεβαίως, ουδείς 
λόγος συντρέχει να νοσταλγήσουμε τα 
εκατομμύρια του Ανδρέα Παπανδρέου 
και του Κωνσταντίνου Καραμανλή, 
γιατί και πλαστά ήταν, όπως εκ των 
υστέρων ομολόγησαν οι τηλεσκηνοθέτες 
τους (και μάλιστα δίχως τύψεις), και 
μετέτρεπαν τους πολίτες σε άσημο και 
απρόσωπο υλικό ενός φαραωνικού σόου.
Ενα εικοσαήμερο τώρα, κάθε αρχηγός 
έχει βρει μια-δυο φράσεις που 
τις μηρυκάζει εκνευριστικά, με την 
πίστη ότι αρκούν για να μαγέψουν 
 τα (τηλεοπτικά) πλήθη. Ο κ. Βενιζέλος 
λέει και ξαναλέει ότι ένα συνεργείο διάσωσης 
(το ΠΑΣΟΚ δηλαδή) δεν φταίει για την 
καταστροφή όσο φταίνε αυτοί που 
γκρέμισαν το οικοδόμημα. Ακόμα 
όμως κι αν παραβλέψουμε το προ του 
2004 διαβρωτικό ΠΑΣΟΚ, ουδέποτε 
συνεργείο διάσωσης έδρασε τόσο 
άτσαλα, πρόχειρα, καταστροφικά. 
Ο κ. Σαμαράς πάλι εμφανίζεται 
μονίμως θυμωμένος, επειδή 
«κάποιοι θέλουν να του στερήσουν 
την ισχυρή εντολή δίνοντας φιλί ζωής 
στο ΠΑΣΟΚ». Και δεν πείθει ούτε τον 
καθρέφτη του. Γιατί η ζωή, με τους κύκλους της, 
τα ’φερε έτσι ώστε να λέει στους 
άλλους όσα κατακεραυνωτικά άκουγε ο 
ίδιος από τον κ. Μητσοτάκη το 1993. 
Αν ανοίξει τοτινές εφημερίδες θα το θυμηθεί.
Από την πλευρά της η κ. Παπαρήγα επιμένει 
ότι τίποτα δεν θ’ αλλάξει με τις εκλογές, 
ό,τι κι αν γίνει. Ετσι, αντί να ενθουσιάζει 
(έστω τους κομματικούς), απελπίζει, αφού 
είναι σαν να υπονοεί ότι ώσπου να ξημερωθούμε 
σαν από θαύμα σε κομμουνιστική 
πολιτεία, δεν δικαιούμαστε να ελπίζουμε τίποτα, 
άρα δεν υποχρεούμαστε να πολεμήσουμε για 
οτιδήποτε. Ποτέ ένα κόμμα που «θέλει να τ’ 
αλλάξει όλα», δεν έδειχνε τόσο απρόθυμο 
ν’ αλλάξει το παραμικρό. Ο κ. Τσίπρας 
τώρα, ασαφώς σαφής, προτείνει σταθερά 
μια ανέφικτη κυβέρνηση της Αριστεράς, 
την οποία δεν αποδέχεται ούτε καν ο 
σαφώς ασαφής κ. Κουβέλης 
τής μολαταύτα αυτοπροσδιορισμένης 
«κυβερνώσας Αριστεράς».
Οσο για τον φανερά κουρασμένο 
κ. Καρατζαφέρη, περιφέρει το θλιμμένο 
ύφος του, δίχως σπίρτο και με τα 
ΜΜΕ που τόσο τον αγαπούσαν, να μην τον 
αβαντάρουν πια. Η κ. Μπακογιάννη καταγγέλλει 
διαρκώς τους «αδιόρθωτους μεγάλους» 
(δηλαδή, για τους μνήμονες, αυτοκαταγγέλλεται), 
όπως άλλωστε και το ετεροβαρές δίδυμο 
Κατσέλη-Καστανίδη. Κι αν ο κ. 
Καμμένος έχει συνειδητοποιήσει ότι όσο 
λιγότερο μιλάει τόσο καλύτερα για τις 
φιλοδοξίες του, οι χιτλερόφρονες 
Χρυσαυγίτες κατάλαβαν ότι όσο 
λιγότερο φαίνονται αυτοί και τα 
σύμβολά τους τόσο καλύτερα για τις 
φαιές φαντασιώσεις τους.

"Χλιαρό απόγευμα στο πάρκο" της Άννας Δαμιανίδη (http://pezotis.blogspot.com - "Ημερολόγιο οδοστρώματος", 3/5/2012))

.............................................................

Χλιαρό απόγευμα στο πάρκο 

της Άννας Δαμιανίδη


Μετά τη φύση του Πηλίου, μετά τα πάρκα του Παρισιού, μπορεί να με γεμίσει ευφροσύνη το καθημερινό μου πέρασμα από το Πεδίο του Άρεως; Κι όμως. Μέσα στο μήνα που έλειπα ήρθε η άνοιξη εδώ, μαζί της ήρθαν και τα παιδιά με τις μπάλες τους. Πλημμύρισαν το χώρο μπροστά στο Ηρώο, οι φωνές τους ακούγονται σα μουσική, σαν ύμνος στη χαρά, προσφέρουν ένα είδος λουτρού αισιοδοξίας. Στα παγκάκια οι μαμάδες τους μιλούν πολωνικά, αλβανικά, ρουμάνικα, γεωργιανά. Δεν ξεχωρίζω όλες τις γλώσσες. Φωνάζουν τα παιδιά τους στα ελληνικά. Είναι δύσκολο να επιμείνουν να τα μάθουν τη δική τους μητρική γλώσσα. Το ξέρω από τις φίλες μου που ζουν στη Γαλλία και την Αγγλία, πόσο δυσκολεύονται να μάθουν ελληνικά στα παιδιά τους.
Δηλαδή, για στάσου, η ΝΔ του Σαμαρά θα διώξει από δω όλον αυτόν τον κόσμο; Θα αλλάξει το νόμο της ιθαγένειας, να μην έχουν ποτέ πολιτική ύπαρξη αυτά τα παιδιά που παίζουν εδώ, που πάνε στο 60ο Λύκειο και στο 135ο Δημοτικό της γειτονιάς μου, που θα δουλέψουν αύριο για τις συντάξεις μας, που περνάνε τα απογεύματα τους παίζοντας στο πάρκο; Τι εφιάλτης είναι αυτός που μας υπόσχεται αυτό το κόμμα; Θα ψηφίσουν οι Έλληνες του 6ου διαμερίσματος ξανά τη ΝΔ, για να αδειάσει η πολυκατοικία τους από νέες μανάδες, από παιδιά, από μεροκαματιάρηδες και μικροεπιχειρηματίες βαλκανικής καταγωγής; Θα κάνουν τη ζωή τους κόλαση οι Κυψελιώτες οικειοθελώς; Και ποιος θα πληρώνει τα κοινόχρηστα, για να μη ρωτήσω ποιος θα φροντίζει τις γιαγιάδες που μένουν εδώ και τα μωρά των συμπατριωτών μας που μένουν σε καλές γειτονιές;
Πάρε τη δική μας πολυκατοικία, ο εργατικά ενεργός πληθυσμός της είναι όλοι μετανάστες. Οι ντόπιοι είμαστε όχι απλώς λιγότεροι, αλλά και στο περιθώριο της εργασίας, συνταξιούχοι ή εισοδηματίες από νοίκια. Νοίκια μεταναστών. Φαντάσματα θα κατοικούν στη γειτονιά μας αν όντως καταφέρει να τους διώξει όλους ο Σαμαράς. Άσε που θα καταρρεύσει ό,τι έχει απομείνει να λειτουργεί στη χώρα.
Αλλά φυσικά δεν θα το κάνει. Δεν μπορεί να το κάνει, έτσι τα λέει αυτά για να ικανοποιήσει ένα αίσθημα, πώς να το πω τώρα; Μισαλλοδοξίας; Μίσους γενικά, οργής προς πάσα κατεύθυνση που πλανάται πάνω από την πόλη, κι ας τη στρέψουμε προς τους μετανάστες για να την οργανώσουμε;
Γιατί όμως οι πολιτικοί να θέλουν να ικανοποιήσουν τέτοια αισθήματα; Γιατί να θεωρούν ότι το πνευματικό επίπεδο των ψηφοφόρων είναι τόσο χαμηλό, γιατί να αναζητούν τη χειρότερη σταθερά; Δεν μας αξίζει κάτι καλύτερο;
Έχουν περάσει είκοσι χρόνια αφότου άρχισε η δύσκολη εγκατάσταση μεταναστών στη γειτονιά μας. Δύσκολη για κείνους, δύσκολη και για μας που δεν είχαμε συνηθίσει. Επί χρόνια ακουγόταν η λέξη Αλβανός σα βρισιά, τρομάξαμε να απαλλαγούμε από τον πρώιμο ρατσισμό, τώρα θέλουν να μας ξαναρίξουν χωρίς ενοχές σε δαύτον. Με δυσκολία καλλιεργήθηκαν οι σχέσεις, τώρα θέλουν να τις αγνοήσουν, να ξεριζώσουν τους δεσμούς που δημιουργήθηκαν, να βασανίσουν τα παιδιά που γεννήθηκαν, να χαρίσουν ταπεινή ικανοποίηση στους ‘εξ αίματος’ Έλληνες, να τους γυρίσουν πίσω στις απωθημένες προκαταλήψεις.
Μα δεν αξίζουμε κάτι καλύτερο; 

Τετάρτη 2 Μαΐου 2012

«Ξέρω τι να ψηφίσω;». Απαντά ο Τεύκρος Μιχαηλίδης (02 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr)

........................................................

«Ξέρω τι να ψηφίσω;». 

Απαντά ο Τεύκρος Μιχαηλίδης

tvxs.gr/node/92862
 
 
 
Με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές της 6ης Μαϊου, στην ενότητα "Ξέρω τι να ψηφίσω;" του tvxs.gr, πρόσωπα των γραμμάτων, της διανόησης και της τέχνης, μιλούν στην Κρυσταλία Πατούλη εκφράζοντας τις απόψεις, τις σκέψεις και τους προβληματισμούς όχι μόνο για την δική τους ψήφο αλλά και την ψήφο του Ελληνικού λαού. Σήμερα απαντά ο συγγραφέας Τεύκρος Μιχαηλίδης.
 
-  Έχω αποφασίσει τί θα ψηφίσω γιατί... στο ερώτημα «ποιος θα πληρώσει» στις 7 Μαΐου μισθούς και συντάξεις;» με το οποίο  εκβιαστικά βομβαρδίζουν τον πολίτη οι αργυρώνητοι κονδυλοφόροι των μεγάλων καναλιών, ραδιοσταθμών και εντύπων έχω να αντιτάξω το ερώτημα «γιατί, σήμερα ποιος πληρώνει μισθούς στους 1.000.000 ανέργους, τι απομένει από τους κουτσουρεμένους μισθούς και συντάξεις όσων ακόμη τους λαμβάνουν αφού πληρώσουν τους φόρους, τα χαράτσια, τις έκτακτες εισφορές;». Θα ψηφίσω ενάντια στην ανίερη συγκυβέρνηση και τα σταγονίδια που θα ήθελαν πολύ να συμπεριληφθούν σε αυτήν αλλά προς το παρόν «δεν τους παίζουν».

- Τα διλήμματα που αφορούν στις επερχόμενες εκλογές είναι...
αν θα διευκολύνουμε τους συγκυβερνώντας και τους έξωθεν εντολείς τους να ολοκληρώσουν την εξαθλίωση του Ελληνικού λαού και την υποδούλωση της Ελλάδας ή αν θα ανοίξουμε το δρόμο για μια νέα προοπτική.

- Προβληματίζομαι επειδή...
φοβούμαι ότι οι συμπολίτες μου δεν έχουν μια σαφή, καθαρή εικόνα του τι γίνεται και συχνά αφήνουν το έλασσον να τους κρύβει το μείζον. Για παράδειγμα το 2009 γνώριζαν ποιο είναι το ΠΑΣΟΚ, είχαν λάβει δείγματα γραφής από τη στάση του στο σχέδιο Ανάν, στα Ίμια, στο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, το ασύδοτο φαγοπότι των Ολυμπιακών αγώνων. Γνώριζαν ακόμα το ποιόν των βασικών στελεχών που ζητούσαν την ψήφο τους, του κ. Παπανδρέου, του κ. Πάγκαλου, του κ. Βενιζέλου, του κ. Λοβέρδου και τόσων άλλων. Είχαν γνωρίσει στο πετσί τους την αλαζονεία τους, την αναλγησία τους, την ανακολουθία των λόγων τους. Και όμως τους χάρισαν μια ευρύτατη πλειοψηφία με βάση την οποία οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή. Συνειδητά, προγραμματισμένα, εκτελώντας έξωθεν εντολές και όχι από ανικανότητα ή απειρία όπως επιχειρούν να ισχυριστούν σήμερα.
Στη συνέχεια, το 2010 και ενώ ήδη είχαν λάβει δείγματα γραφής τόσο των παλαιών πολιτικών όσο και των «κηπουρών» επικρότησαν μαζικά την πολιτική των κ.κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου και των παρατρεχαμένων τους, δωρίζοντάς τους δυο μαϊμού –  ΠΑΣΟΚ δημάρχους στους μεγαλύτερους δήμους της πόλης, έναν μαϊμού –  ΠΑΣΟΚ περιφερειάρχη και πάμπολλους καθαρόαιμους κομματικούς δημάρχους και περιφερειάρχες σε όλη την Ελλάδα. Πώς λοιπόν να μην αισθανθούν οι κυβερνώντες άνεση και σιγουριά ώστε να συνεχίσουν το καταστροφικό έργο τους;
Προβληματίζομαι επειδή φοβούμαι πως οι συμπολίτες μου είναι έτοιμοι να υποκύψουν ξανά στον εκβιασμό, να κάμψουν για μια ακόμη φορά τον αυχένα, να ψηφίσουν «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω» δίνοντας στην ανίερη συμμαχία που κυβερνά τον τόπο τη δύναμη να συνεχίσει.

- Θεωρώ ότι τα εκλογικά αποτελέσματα μπορούν να επηρεάσουν θετικά την πορεία της χώρας αν διαμορφωθούν...
έτσι ώστε να μη δίνουν τη δυνατότητα στους σημερινούς δεσπότες να συνεχίσουν το ολέθριο έργο τους και να αποβάλουν οριστικά από την πολιτική ζωή της χώρας αυτούς που, δι’ ίδιον όφελος  μας έφεραν ως εδώ.
- Πιστεύω ότι τα εκλογικά αποτελέσματα μπορούν να φέρουν σημαντικές αλλαγές στη χώρα αν...
τα κόμματα της σημερινής κυβέρνησης λάβουν μονοψήφια ποσοστά κάτι που θα οδηγήσει στη διάλυσή τους. Φοβούμαι ωστόσο ότι αυτό δεν θα γίνει.

- Το σημαντικότερο θέμα που διακυβεύεται στις εκλογές της 6ης Μαΐου κατά την προσωπική μου άποψη είναι...
Θα με σκοτώσουν με τη συγκατάθεσή μου ή θα αναγκαστούν να το πράξουν χωρίς αυτήν. Αν δώσω τη σύμφωνη γνώμη μου στη θανατική μου καταδίκη, αυτοί δεν θα διστάσουν να την εκτελέσουν. Αν πω όχι, ίσως τους δημιουργήσω κάποιο πρόβλημα.

– Οργίζομαι διότι...
Η σημερινή κρίση στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται ως μέρος της παγκόσμιας οικονομικής  κρίσης. Δεν είναι αλήθεια. Η βαριά φορολογία, οι περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικών παροχών δεν συμβάλλουν στην αντιμετώπιση ενός «κακού που βρήκε όλη την οικουμένη». Πάνε για να πληρώσουν τα υπερτιμολογημένα και σήμερα πια ρημαγμένα «Ολυμπιακά Έργα», τις πολυτελείς βίλλες, νεοκλασσικά και πισίνες των εκατοντάδων υπουργών, υφυπουργών, γενικών γραμματέων και προέδρων οργανισμών, τη μονόφθαλμη σήραγγα του Αρτεμισίου, το κτηματολόγιο που δεν έγινε, το ση φορ άι που δε λειτούργησε, τα αλλήθωρα αεροπλάνα, τα κουτσά υποβρύχια, το τραμ της γκαμήλας. Δεν είναι κρίση δομική, δημοσιονομική ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο βαρύγδουπο και κενό περιεχομένου. Είναι κλεμμένα από αυτούς που χρόνια μας κυβερνούν και πολύ φοβούμαι ότι θα συνεχίσουν να μας κυβερνούν.
Οργίζομαι ακόμη γιατί κανένας από αυτούς δεν θα πληρώσει. Οργίζομαι γιατί ακόμα και οι ελάχιστοι αποδιοπομπαίοι τράγοι που φυλακίστηκαν δια το θεαθήναι, στις 7 Μαΐου θα είναι ξανά ελεύθεροι.-
---
Ο Τεύκρος Μιχαηλίδης γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα. Είναι διδάκτωρ των μαθηματικών του Πανεπιστημίου Pierre et Marie Curie. Από το 1981, διδάσκει μαθηματικά στη μέση εκπαίδευση. Έχει δημοσιεύσει άρθρα και μελέτες σχετικά με τη διδακτική των μαθηματικών, την εισαγωγή της πληροφορικής στην εκπαίδευση και τη χρήση της αφήγησης και της ιστορίας στη διδασκαλία των μαθηματικών. Έχει κατά καιρούς συνεργαστεί με τις εφημερίδες "Τα Νέα", "Ελευθεροτυπία", "Ελεύθερος Τύπος" και "Καθημερινή". Έχει μεταφράσει από τα αγγλικά και τα γαλλικά 28 βιβλία, λογοτεχνικά και επιστημονικά, σχετικά μετά μαθηματικά και την ιστορία των επιστημών. Το 2006 η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε τον τίτλο τού Chevalier dans l' Ordre des Palmes Academiques. Είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας Θαλής+Φίλοι και της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Από τις εκδόσεις "Πόλις" κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα "Πυθαγόρεια Εγκλήματα" (έχει μεταφραστεί σε 6 γλώσσες -ιταλικά, ισπανικά, αγγλικά, κορεάτικα, κινέζικα, γαλλικά) και "Αχμές, ο γιος του φεγγαριού" (Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας), καθώς και το βιβλίο του "Μαθηματικά Επίκαιρα - Συνειρμοί διαβάζοντας την εφημερίδα". Συμμετείχε με διηγήματα του στους συλλογικούς τόμους "Ελληνικά Εγκλήματα" 2, 3 και 4 των εκδόσεων "Καστανιώτη", "Είσοδος Κινδύνου" των εκδόσεων Μεταίχμιο, και στη σειρά "Κλέφτες και Αστυνόμοι" του ραδιοσταθμού "902 Αριστερά στα FΜ".

Απ’ τον ομορφάντρα στο διακύδευμα Του Τάκη Θεοδωρόπουλου (ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα "ΝΕΑ", Τετάρτη 02 Μαΐου 2012)

............................................................

Απ’ τον ομορφάντρα στο διακύδευμα*

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα "ΝΕΑ",  Τετάρτη 02 Μαΐου 2012
Η λέξη «διακύβευμα» είναι ωραία. Εύηχη, σπάνια μέχρι πρότινος τουλάχιστον, ακούγεται σαν κάτι βαρύγδουπο και πολύ σοβαρό. Οταν σκάει μύτη ανάμεσα στις λοιπές κοινοτοπίες που ζητούν την ψήφο σου ανεβάζει το επίπεδο. Είναι κάτι σαν τα «ισοδύναμα μέτρα». Κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς σημαίνουν, όμως καθότι και ισοδύναμα και μέτρα όλοι υποψιάζονται τη σπουδαιότητά τους. Ετσι και με τη λέξη διακύβευμα που χρησιμοποιείται ως συνώνυμη του «ζητήματος» ή του «ζητούμενου». Αν βέβαια πεις «ζήτημα» ή «ζητούμενο», ο άλλος καταλαβαίνει αμέσως ότι το μόνο που ζητάς είναι η ψήφος του. Ενώ το διακύβευμα την προβιβάζει σε ένα ζήτημα που, ακόμη και αν δεν ξέρεις τι ακριβώς σημαίνει, ή μάλλον επειδή δεν ξέρεις τι ακριβώς σημαίνει, παραμένει ζητούμενο.
Η λέξη διακύβευμα στις «σημαντικότερες εκλογές της Μεταπολίτευσης» έχει εκδημοκρατισθεί. Είναι κάτι σαν τον «ομορφάντρα» του έξοχου Μανώλη Μαυρομματάκη της διαφήμισης (επί τη ευκαιρία, όσοι δεν τον είδατε στου «Κουτρούλη τον γάμο», στο Εθνικό, χάσατε). Η χρήση της σε βοηθούσε να δείξεις ότι είσαι ενήμερος, γιατί βλέπεις δέκα ώρες την ημέρα τηλεόραση, ότι έχεις χιούμορ, γιατί πιάνεις αμέσως τα αστεία, ότι μπορείς να ειρωνευτείς, αλλά και να χαϊδέψεις τον συνομιλητή σου. Η χρήση της λέξης διακύβευμα βοηθάει τους πολιτικούς μας άνδρες να σε πείσουν ότι αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα της κατάστασης, τόσο που ενίοτε τα μπερδεύουν λίγο. Οπως εκείνος ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στο Ηράκλειο, ο κ. Μιχελογιαννάκης, που κατέρχεται αυτή τη φορά με τα ψηφοδέλτια της ΔΗΜΑΡ και πέρυσι το καλοκαίρι είχε κουφάνει το πανελλήνιο με το περίφημο «Ανδρός πεσούσης πας ανήρ ανδρεύεται» - ε, τώρα άκουσα τον κ. Μιχελογιαννάκη στον Βήμα FM να μιλάει για το «διακύδευμα». Νόμισα πως δεν άκουσα καλά, όμως, επειδή το επανέλαβε δις και τρις, αναρωτήθηκα μήπως πρόκειται για νεολογισμό που παράγεται από το «κύδος» - τη δόξα. Τη δόξα της δημοκρατίας μας που σου επιτρέπει να αρλουμπολογείς χωρίς να δίνεις λογαριασμό σε κανέναν.
Η λέξη διακύβευμα δεν υπάρχει στο Λεξικό Δημητράκου. Υπάρχει η λέξη «διακύβευσις», καθώς και το ρήμα «διακυβεύω» του οποίου η πρώτη σημασία είναι «παίζω τους κύβους», κοινώς ρίχνω ζαριές, εξού και η μεταγενέστερη σημασία του «διακινδυνεύω». Υπάρχει και το ρήμα «διακυβιστώ» που σημαίνει «κάνω τούμπες». Μπορεί η συσχέτιση των δύο ρημάτων να μη στέκει εκ πρώτης όψεως, όμως, όταν το διακύβευμα είναι τόσο σοβαρό όσο η βουλευτική έδρα και τούμπες μπορείς να κάνεις και ό,τι άλλο θέλεις.
Αυτά ως ελάχιστη προσφορά στο διακύβευμα αυτών των εκλογών, των οποίων το διακύβευμα είναι τόσο μεγάλο ώστε οι υποψήφιοι σε καλούν να σκεφτείς τι θα ψηφίσεις πριν ψηφίσεις. Κοινώς να ψηφίσεις με το μυαλό σου. Για να σου αποδείξουν ότι οι ίδιοι εμπιστεύονται και την κρίση σου, και τη λογική σου, και τις διανοητικές σου ικανότητες. Κοινώς, ότι αν νομίζεις ότι σε παίρνουν για ηλίθιο κάνεις τεράστιο λάθος. Απλώς σου ζητούν να μην ψηφίσεις με τα πόδια, όπως το συνηθίζεις. Λόγω διακυβεύματος.
*Σχόλιο: Κάποτε ο Βιμ Βέντερς ισχυρίστηκε ότι οι Αμερικανοί αποικιοποίησαν το υποσυνείδητο των Ευρωπαίων. Στην Ελλάδα το υποσυνείδητο των νεοελλήνων αποικιοποήθηκε από τη λαίλαπα του ΠΑΣΟΚ, εξ ου και η γλωσσική έκφραση που ασπάστηκε και επέβαλε στην προσπάθειά του να καταγραφεί ως "διπλανός γείτονας της Αριστεράς" ή και ως πολιτικός της συγγενής. Συνεισέφερε δε και σε νεολογισμούς και σε άδειασμα συνθημάτων και νοημάτων. (Θυμηθείτε, "στις 18 σοσιαλισμός", "ετεροχρονισμός", "κοινωνικοποίηση", "οι βάσεις φεύγουν", "αντιεξουσιαστές της εξουσίας" και άλλα διαμαντικά). Έτσι το χούι παραμένει, ακόμα κι αν ενδύεσαι άλλο κομματικό ρούχο.    

Ανακοίνωση του Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών για το δημόσιο λιντσάρισμα της 22χρονης(http://www.left.gr, 2/5/2012)

.............................................................


Ημερομηνία: 02/05/2012
Ανακοίνωση του Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών για το δημόσιο λιντσάρισμα της 22χρονης

Το δημόσιο λιντσάρισμα της 22χρονης εκδιδόμενης μετανάστριας   από τις συντονισμένες ομόψυχα δυνάμεις  Υπουργείου – Εισαγγελέων – Αστυνομίας και  υπηρεσιών υγείας και το ρατσιστικό παραλήρημα που το συνόδευε, αποκάλυψε την έκταση της κατάρρευσης όλων εκείνων των αρχών που αποτέλεσαν μέχρι χθες   σημαίες του αστικού οικοδομήματος  προστασίας  των δικαιωμάτων.
Οι φωτογραφίες της διαπόμπευσης, τεκμήρια ντροπής του συστήματος,   δεν βρήκαν ούτε  ένα μέσο να αρνηθεί να τις  προβάλει.
Οι γιατροί του ΚΕΕΛΠΝΟ  που με τον ιδρυτικό του νόμο  έχει στους  σκοπούς του την υποστήριξη των «ειδικών πληθυσμιακών ομάδων», όπως τα θύματα του τραφικινγκ και οι  μετανάστες («μετακινούμενοι πληθυσμοί»)  δεν δίστασαν δημόσια και on camera να  καταδίδουν εμμονικά το θύμα, δίνοντας στη δημοσιότητα στοιχεία ιατρικού ιστορικού  που συνιστούν προστατευόμενα προσωπικά δεδομένα  και  καλύπτονται από το απόλυτο ιατρικό απόρρητο, τα οποία καθόλου δεν αφορούσαν την προστασία των θυμάτων (όπως  η γνώση ή μη της νεαρής για την κατάσταση της)  σε πλήρη εξευτελισμό  κάθε  έννοιας  ιατρικής δεοντολογίας (που επιβάλλεται έτσι κι αλλιώς και  με  το νόμο!).
Η  δημοσιοποίηση της υπόθεσης  παρέλειπε  επιδεικτικά τα στοιχεία που αφορούσαν  τους προστάτες, τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης και του σπιτιού, το κοντινό αστυνομικό τμήμα,  (που η εμπειρία έχει δείξει ότι  κατά κανόνα επιφορτίζεται με  την προστασία του «καταστήματος»)  τους όρους αναγκαστικής  - περισσότερο ή λιγότερο -  παροχής των υπηρεσιών της  μετανάστριας, ούτε κανείς μπήκε στον κόπο να αναρωτηθεί πόσο οι «πελάτες»  εκβίαζαν την ελεύθερη  παροχή των υπηρεσιών της όσο και το αν τυχόν  από αυτές τις  «παροχές»  μολύνθηκε το θύμα  (3 από τους «πελάτες» ήταν ήδη οροθετικοί όπως  μαθαίνουμε).
Το δικαστικό σύστημα  διέγνωσε κακούργημα και  αποφάσισε  την  προφυλάκιση του θύματος,  που απολογήθηκε χωρίς νομική στήριξη,  αγνοώντας προκλητικά  και την  ανάγκη προστασίας του και τις ευθύνες των θυτών.

Και ο υπουργός υγείας  περιφέρει το θήραμα στο γύρο του θριάμβου,  καμαρώνοντας για την δικαίωση των υστερικών κραυγών του  και την τεκμηρίωση της τρομολαγνας  φιλολογίας ναζιστικής πνοής για την υγειονομική βόμβα  που είναι οι μετανάστες. Αυτός που με τις ρυθμίσεις του στερεί χιλιάδες Έλληνες και μετανάστες από τις στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας  καταδικάζοντας αυτούς και τις οικογένειες τους στο φόβο της αρρώστιας και του θανάτου,
Που απειλεί  τον μετανάστη  με σύλληψη αν πλησιάσει την πόρτα του νοσοκομείου.
Και ο υπουργός  της εκνομης  τάξης ενεργοποιεί τις υπηρεσίες του για να  εφαρμόσει το νόμο: τα θύματα θα απελαθούν και οι προστάτες θα συνεχίσουν όπως πάντα την  επιχείρηση με νέο φρέσκο εμπόρευμα.
Είναι βέβαιο ότι δεν θα βρούμε ποιοι αστυνομικοί καλύπτουν τα κυκλώματα της αναγκαστικής και μη πορνείας και κανείς δεν θα τιμωρηθεί.
Είναι βέβαιο ότι κανείς δεν θα ψάξει το πόθεν εσχες των αστυνομικών της Πέτρου Ράλλη!
Είναι βέβαιο ότι δεν θα κινητοποιηθεί κανείς  Εισαγγελέας για να  ελέγξει τους χρήστες των ειδικών υπηρεσιών , τους πελάτες   και τις ευθύνες τους.
Είναι βέβαιο ότι κανείς δεν θα  προτείνει εξέταση υπό εχεμύθεια και προστασία των  κοριτσιών των δρόμων  για να  παρασχεθεί σ’ αυτές ό αναγκαίος έλεγχος και φροντίδα.
Αλλά ρωτάμε:  δεν θα παρέμβουν οι ιατρικοί σύλλογοι να  διαγράψουν τον γιατρό που δημόσια ενίσχυε την ανάκριση με προσωπικές  και απόρρητες πληροφορίες  από το ιατρικό ιστορικό της γυναίκας;
Θα τον  διώξει πειθαρχικά η υπηρεσία του;
Θα  παρεμβεί ο συνήγορος του πολίτη και οι ελεγκτές υγείας;
Θα βρεθεί ένα νοσοκομείο να αρνηθεί να κάνει τους γιατρούς του  υποτακτικούς των υπηρεσιών δίωξης μεταναστών;
Η θα συνεχίσουμε να  παρακολουθούμε  την διαπόμπευση   (άλλες 11 γυναίκες σήμερα)  στο όνομα της «προστασίας της  ελληνικής οικογένειας»;

                                                                                                                  Αθήνα 1-5-12                    

Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

«Ξέρω τι να ψηφίσω;» Απαντά ο Αλέξης Πανσέληνος (01 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr)

........................................................

«Ξέρω τι να ψηφίσω;»

Απαντά ο Αλέξης Πανσέληνος

tvxs.gr/node/92861
 

 
Με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές της 6ης Μαϊου, στην ενότητα "Ξέρω τι να ψηφίσω;" του tvxs.gr, πρόσωπα των γραμμάτων, της διανόησης και της τέχνης, μιλούν στην Κρυσταλία Πατούλη εκφράζοντας τις απόψεις, τις σκέψεις και τους προβληματισμούς όχι μόνο για την δική τους ψήφο αλλά και την ψήφο του Ελληνικού λαού. Σήμερα απαντά ο συγγραφέας Αλέξης Πανσέληνος.
Εδώ και πολλά χρόνια η ψήφος ανά τετραετία ή τριετία ή όποτε, τέλος πάντων, μου ζητείται, αποτελεί αγκάθι οδυνηρό. Θα ήθελα να θέλω να ψηφίσω. Θα ήθελα να θέλω να συμμετέχω στη διαμόρφωση του πολιτικού τοπίου με την ελάχιστη αλλά σημαντική αυτή συμβολή στα δημόσια. Περισσότερο απ’ όλα θα ήθελα να υπήρχε πολιτικός φορέας που να συγκεντρώνει έναν ελάχιστο αριθμό προϋποθέσεων που θα τον έφερνε κοντά στις απόψεις και στις προσδοκίες μου. Αλλά τίποτα από τα τρία δεν συμβαίνει τις τελευταίες δεκαετίες και αισθάνομαι γι’ αυτόν τον λόγο βίαια πεταγμένος έξω από την πολιτική μου υπόσταση, την υπόσταση του πολίτη.


Αισθάνομαι την αποχή σαν ντροπή. Αλλά φέτος αισθάνομαι την συμμετοχή ακόμα πιο ντροπή. Γιατί καταλαβαίνω ότι εκεί που νομίζω πως συμμετέχω στην διαμόρφωση του πολιτικού τοπίου (γίγνεσθαι, κομψότερα), απλούστατα συμμετέχω στην νομιμοποίηση μιας δράκας αρπακτικών που επί δεκαετίες λυμαίνονται τον τόπο και διαμοιράζουν τα αγαθά του σε μια ευρύτερη δράκα από πιστούς, οπαδούς, υποστηρικτές και συστασιώτες τους.
Έχω καταλάβει ότι η δημοκρατία μας δεν είναι παρά μία φενάκη, μια μεταμφίεση της παμπάλαιας απολυταρχίας κάτω από την προβιά της «δημόσιας» διαβούλευσης, της «δημόσιας» συναίνεσης και της καθιέρωσης της «γνώμης» της πλειοψηφίας ως πλαισίου των θεσμών. Αλλά η πλειοψηφία εξαιτίας των εκλογικών συστημάτων που ισχύουν επί δεκαετίες τώρα στην Ελλάδα είναι πλαστή. Και η γνώμη της διαμορφώνεται από τον τύπο και την τηλεόραση που ελέγχονται από τα ίδια οικονομικά συμφέροντα τα οποία πατρονάρουν τα πολιτικά κόμματα που μας κυβερνούν σε αυτό το διάστημα. Έτσι ούτε γνώμη ούτε πλειοψηφία είναι αυτά που καθορίζουν τις κυβερνήσεις και την πολιτική τους στην Ελλάδα. Και η χώρα αποκαλύπτεται κάτω από μια δημοκρατία ψευδεπίγραφη που την κρατά δεμένη στα συμφέροντα μιας παρδαλής ντόπιας μειοψηφίας οικονομικών παραγόντων και μιας τεράστιας δεξαμενής ισχυρών ξένων συμφερόντων και εργολαβιών.
Από την εποχή της ίδρυσής του το ελληνικό κράτος αποτέλεσε ένα παράξενο κρατικό και πολιτικό μόρφωμα. Στήθηκε για να αποτελέσει αγκάθι στα πλευρά της οθωμανικής αυτοκρατορίας και χρηματοδοτήθηκε από την πρώτη μέρα της ύπαρξής του με δάνεια μεγάλων δυνάμεων – δάνεια τα οποία ουδέποτε θέλησαν οι δανειστές να αποπληρωθούν. Και διότι κέρδιζαν από τα υπέρογκα επιτόκια αλλά και γιατί έτσι έλεγχαν την πολιτική που ασκούσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις διακηρύσσοντας από την πρώτη μέρα ότι η Ελλάδα ανήκει στην Δύση και επί δυο σχεδόν αιώνες τώρα εξακολουθούν (για τους ίδιους ακριβώς λόγους) να το διακηρύσσουν.
Η χώρα παρά τις σποραδικές προσπάθειες κάποιων πολιτικών να αποκτήσει οικονομία και ανεξάρτητη – στοιχειωδώς έστω – πολιτική, παρέμεινε ως σήμερα στο ίδιο επίπεδο. Οι Έλληνες κεφαλαιούχοι εξάγουν τα κέρδη τους στο εξωτερικό και δεν επενδύουν στον τόπο. Οι κυβερνήσεις φορολογούν επί δύο αιώνες τώρα τους πιο αδύναμους οικονομικά, για να τους διατηρούν στο ίδιο επίπεδο, και κλείνουν τα μάτια στην υποχρέωση των ισχυρότερων να συνεισφέρουν τα περισσότερα, αφού κατ’ ουσία διορίζονται από εκείνους και για δικό τους λογαριασμό νέμονται την εξουσία.
Η πρόσφατη οικονομική κρίση έδειξε έξαφνα την απίστευτη καταλήστευση του τόπου, από τους πολιτικούς και τις οικονομικές δυνάμεις που τους πατρονάρουν, κάτω από ένα φως για πρώτη φορά τόσο εκτυφλωτικό. Δεν πιστεύω ότι έχουν απομείνει πολλοί που να μην κατανόησαν ότι ο πολιτικός κόσμος της χώρας είναι απ’ άκρου εις άκρο διεφθαρμένος και κακοποιός. Δεν πιστεύω ότι έχουν απομείνει πολλοί που να μην έχουν κατανοήσει ότι ο τόπος είχε την κατάληξη που ήταν φυσικό να έχει, δηλαδή να πτωχεύσει. Και πιστεύω ότι ελάχιστοι απομένουν που φαντάζονται πως οι εκλογές του φετινού Μαΐου θα αποτελέσουν λύση για οποιονδήποτε εκτός από τους δανειστές μας, οι οποίοι θα εξασφαλίσουν την συνεχή και συνεπή είσπραξη των τοκοχρεολυσίων από την ανάδειξη μιας κυβέρνησης συνεργασίας των λεγομένων «μνημονιακών» παρατάξεων (και όσων ροζ αποχρώσεων προστεθούν στο ουράνιο τόξο της).
Αν μπορούμε να τις αποφύγουμε; Δεν μπορούμε.

Αν πρέπει να περιμένουμε κάτι καλύτερο από την κυβέρνηση
που θα σχηματίσουν τα δύο κόμματα που καταλήστεψαν τον τόπο επί δεκαετίες; Θα ήταν αστείο.
Αν θα είχε κάποιο νόημα να κέρδιζαν υψηλά
ποσοστά τα κόμματα της Αριστεράς;

Ως ένδειξη διαμαρτυρίας, κανένα.
Όχι γιατί δεν θα γινόταν αντιληπτή η οργή και η απαρέσκειά μας απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο και στους δανειστές μας. Αλλά γιατί το να δείχνεις απαρέσκεια τελικά σημαίνει ότι αποδέχεσαι τη μοίρα σου. Διαμαρτυρόμενος δεν αποσπάς ωφελήματα κανενός είδους.

Αν θα είχε κάποιο νόημα να έπαιρναν τα κόμματα της Αριστεράς
μια δύναμη που να τους επιτρέψει να αναλάβουν την διακυβέρνηση του τόπου και να επανακαθορίσουν τις συντεταγμένες της πολιτικής μας; Θα είχε μόνον αν και οι ίδιοι ψηφοφόροι των κομμάτων αυτών αποδέχονταν ως λύση την έξοδό μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Αλλά δεν πιστεύω ότι είναι κανείς από τους ψηφοφόρους της Αριστεράς διατεθειμένος να υποστεί την εξαφάνιση των καταθέσεων και τον εκμηδενισμό της περιουσίας του για να ανακάμψει, αργότερα, στο πολύ απώτερο μέλλον, η οικονομία του τόπου.

Ένα πράγμα βλέπω ως βέβαιο αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου.
Ο τόπος θα εξακολουθήσει να κυβερνάται από όσους τον έφεραν στο σημείο που βρίσκεται, αλλά η πατρωνία τους θα αλλάξει και αντί για τους ντόπιους εισαγωγείς ειδών πολυτελείας, εξοπλισμών και λοιπών χρειωδών -  θα είναι οι ευρωπαϊκές τράπεζες και το ΔΝΤ. Αν δεν αλλάξει ριζικά πορεία η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν θα αλλάξει τίποτα ούτε στην Ελλάδα ούτε σε καμία από τις άλλες χώρες που μία-μία παίρνουνε σειρά για μια παρόμοια εμπειρία με τη δικιά μας. Αλλά ούτε η ΕΕ μπορεί να αλλάξει έτσι ριζικά πορεία αν δεν γίνει πρώτα αυτό στις κραταιές οικονομίες της γης, εκείνες των ΗΠΑ και της Κίνας. Η Ευρώπη δεν είναι σε θέση να κάνει πρώτη ένα τέτοιο βήμα.

Και για να γίνει ένα τέτοιο βήμα από τις κραταιές οικονομίες
της γης, πρέπει να γίνει αντιληπτό πρώτα από τους πολίτες τους (στη ράχη των οποίων θα έχει ξεσπάσει μια θύελλα  ανάλογη με αυτήν που βιώνουμε στην Ελλάδα) και ύστερα από τις μεγάλες πολυεθνικές που θα έχουν χάσει την πελατεία τους και θα βλέπουν τους ισολογισμούς τους να βουλιάζουν και – τέλος, ίσως, και από τους πολιτικούς – ότι χωρίς την εξασφάλιση των στοιχειωδών  δικαιωμάτων που με αίμα κατέκτησαν λαοί και εργαζόμενοι, δικαιωμάτων που δεν θα τα παραχωρεί η αγαθοεργός συνείδηση των κεφαλαιούχων και των κεφαλαιοκρατών αλλά το ίδιο το κράτος ως οργανωμένη κοινωνία (και ως προαπαιτούμενο για την ύπαρξή του ίδιου ως πολιτικού μορφώματος), δεν μπορεί να υπάρξει η ελεύθερη οικονομία.
Επειδή ακριβώς τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που αυτή παράγει χρειάζονται καταναλωτές που να τα αγοράζουν και να τις χρησιμοποιούν, ο καπιταλισμός θα γυρίζει για πολλά χρόνια γύρω-γύρω προσπαθώντας να φάει την ουρά του για να σώσει το κεφάλι του αλλά ούτε το ένα θα καταφέρνει ούτε το άλλο. Όπως όλες οι τυφλές δυνάμεις, έτσι και οι δυνάμεις τού διαρκώς αυξανόμενου κέρδους, βουλιάζουνε κάποια στιγμή μέσα στο χάος που οι ίδιες δημιούργησαν. Ο καπιταλισμός των νεοφιλελεύθερων οικονομολόγων αρκείται να καταγράφει κέρδη στους ισολογισμούς του, ροκανίζοντας το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται – καταστρέφοντας τις μεσαίες και τις κατώτερες οικονομικά τάξεις, στις οποίες όμως αποβλέπει για την αποκόμιση κερδών. Κάποια στιγμή η κρίση του θα φτάσει στο κορύφωμά της – όταν και η γερμανική αλλά και η αμερικανική οικονομία καταρρεύσουν με τη σειρά τους και οι φούσκες τους σκάσουν κι αυτές. Και τότε θα γίνει μια αιματηρή αναδιάταξη των παγκόσμιων οικονομιών και ενδεχομένως θα αποκατασταθεί μια πιο μετριασμένη και πιο λογική τάξη πραγμάτων στις σχέσεις ανάμεσα στις επιχειρήσεις, στα κράτη και στους πολίτες.

Στα δημοκρατικά συντάγματα όλου του κόσμου
περιλαμβάνονται κάποια άρθρα τα οποία αποσκοπούν στον μετριασμό της απόλυτης ατομικής ελευθερίας για χάρη του συνόλου – για χάρη των ελευθεριών όλων των πολιτών. Το ίδιο θα πρέπει κάποτε να αντιληφθούμε πως πρέπει να ισχύει και στην ελεύθερη οικονομία.

Η απόλυτη ελευθερία των ατόμων καταλήγει
σε ανελευθερία του συνόλου. Και η απόλυτα ελεύθερη οικονομία καταλήγει σε πτωχεύσεις. Εκεί και μόνον εκεί. Και πουθενά αλλού.

Το ερώτημα λοιπόν για το τι σκοπεύει κανείς να ψηφίσει
στις επόμενες βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα και αν πιστεύει ή δεν πιστεύει πως (και με ποιον τρόπο) θα προκύψουν έτσι λύσεις στο ελληνικό πρόβλημα, μοιάζει μάλλον με ειρωνεία. Τίποτα δεν πρόκειται να διορθωθεί επί του παρόντος στον πιο αδύναμο κρίκο της αλυσίδας που είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, αν πρώτα δεν φτάσουν στην κατάσταση την δική μας οι ισχυρότερες οικονομίες της ένωσης αυτής και αν δεν επανακαθορισθεί εξαρχής ο οικονομικός ορίζοντας όλων ανεξαιρέτως των δυτικών κοινωνιών.
---
Ο Αλέξης Πανσέληνος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1943. Ο πατέρας και η μητέρα του είναι γνωστοί συγγραφείς της Γενιάς του 30. Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή Αθηνών και εργάστηκε ως δικηγόρος με ειδίκευση το ναυτιλιακό δίκαιο. Δημοσίευσε σχετικά αργά το πρώτο του βιβλίο, το 1982 ("Ιστορίες με σκύλους", διηγήματα, Κέδρος). Ως σήμερα έχουν εκδοθεί άλλος ένας τόμος με διηγήματα ("Τέσσερις ελληνικοί φόνοι"), τέσσερα μυθιστορήματα, ένας τόμος με δοκίμια και άρθρα και ένας τόμος με προσωπικές σκέψεις σχετικά με το βιβλίο και την ανάγνωση. Έχει αρθρογραφήσει σε μεγάλες εφημερίδες γύρω από θέματα τόσο της τέχνης όσο και της πολιτικής και έχει γράψει λογοτεχνική κριτική για σημαντικά λογοτεχνικά περιοδικά. Το μυθιστόρημά του "Η μεγάλη πομπή" τιμήθηκε με το Β' Κρατικό βραβείο μυθιστορήματος το 1986. Από τα βιβλία του, "Η μεγάλη πομπή" έχει μεταφραστεί, μέχρι σήμερα, στα γαλλικά (Griot) και τα ιταλικά (Crocetti), και το "Ζαΐδα ή Η καμήλα στα χιόνια" στα γαλλικά (Gallimard), τα ιταλικά (Crocetti) και τα γερμανικά (Berlin Verlag). Παντρεμένος και πατέρας ενός παιδιού, μοιράζει τον χρόνο του, από το 1996 και μετά, μεταξύ Αθήνας και του νησιού της Πάρου, όπου συχνά αποσύρεται για να γράψει. Έχει μεταφράσει βιβλία από τα αγγλικά και τα γερμανικά. Το 1997 ήταν η ελληνική υποψηφιότητα για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας. Εκτός από τη λογοτεχνία οι ασχολίες του περιλαμβάνουν και μια ιδιαίτερα μεγάλη συλλογή δίσκων κλασικής μουσικής, με την οποία έχει πολύ ιδιαίτερη σχέση, αφού άλλωστε η αρχική του φιλοδοξία ήταν να γίνει μουσικός. Η μουσική κατέχει σημαντική θέση στα λογοτεχνικά του έργα.