"Νάτη, νάτη η πρωθυπουργός" του Δημήτρη Καστριώτη (http://www.reporter.gr, 2/5/2012)

..............................................................

Νάτη, νάτη η πρωθυπουργός

Δημήτρης Καστριώτης

fdkastro@yahoo.com

Date: 01:35 - 02 Μαϊ 2012

Πρόκειται, κατά μία άποψη, για σατανικό πολιτικό ελιγμό.

Για κίνηση που αποδεικνύει ότι ο Τσίπρας δεν είναι ένας νέος σε ένταση που δεν μπορεί να θυμηθεί το 1989 επειδή ήταν μικρός τότε (και παραπέμπει στον Ανδρουλάκη όποτε, σπανίως, ερωτάται για τη γνώμη του -τη δική του, όχι του Ανδρουλάκη), αλλά μπορεί να αναπολήσει τον Μάο, επί των ημερών του οποίου ήταν αγέννητος, αλλά τον αποκαλεί πρόεδρο (τον Μάο, όχι τον Ανδρουλάκη). Δεν είναι, λοιπόν, άδολος νέος υπό ένταση, αλλά σατανάς της πολιτικής, ένας Ζιντάν σε άλλο χώρο.

Τι λέει η άποψη αυτή; Ότι ο Αλέξης, βλέποντας πως οι κινδυνολογίες για έξοδο από το ευρώ και το διαμέτρημα των τρισμεγίστων Σαμαρά και Βενιζέλου δεν φτάνουν να πεισθεί ο κόσμος να ψηφίσει «παραδοσιακά», πρότεινε για πρωθυπουργό την Αλέκα. Σου λέει ο γάτος, βλέποντας τέτοια πρόταση ο κόσμος θα πάθει πλάκα μεγάλη, θα πει «πρωθυπουργό την Αλέκα που θέλει επιστροφή στην Τσεχοσλοβακία (όχι του Ντούμπτσεκ, φυσικά), άσε καλύτερα.

Μετά, λέει (πάλι) ο γάτος, θα σκεφθεί ο κόσμος ότι κι αυτός ο Τσιπ (& Ντέιλ), για να προτείνει Παπαρρήγα πρωθυπουργό, κι αυτός επικίνδυνος θα ’ ναι, άσε να ρίξουμε Αντώνη, που κοντεύει πια να ολοκληρώσει τα άπαντα της Πηνελόπης Δέλτα, ή Μπένι, που προσεγγίζει πλέον τον στόχο να ερμηνεύσει γιατί ο ίδιος, παρότι γεννήθηκε από ανθρώπους, είναι τόσο ασύλληπτα ανώτερος του ανθρώπινου είδους.

Τέτοιος δαίμονας ο Αλέξης, πίσω από τις λέξεις...

Πέρα απ’ την πλάκα, όμως, υπάρχει ένα ερώτημα σε ό,τι είπε ο Τσίπρας.  Ευτελώς, οι περισσότεροι στάθηκαν στο ζήτημα της πιθανής κυβερνητικής συνεννόησης με τον Καμένο, ενώ ο Τσίπρας ήταν σαφής στο θέμα - μιλούσε για ψήφο ανοχής ή συνεργασία σε συγκεκριμένο κυβερνητικό πρόγραμμα.

Και έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει, ο Καμένος δεν έχει πολιτική ευλογιά (ούτε ευλογία, βέβαια), αν συμφωνούν σε εφικτό πρόγραμμα ανακούφισης από το Μνημόνιο, πολύ καλά θα κάνουν - κι ο Αντώνης και ο Μπένι, που συνεργάστηκαν με το (ΤΟ, έτσι το λέει ο κόσμος- αν τους αρέσει) ΛΑΟΣ καλό θα ήταν να σιωπήσουν εν προκειμένω (κατά προτίμηση και γενικότερα).

Η Αλέκα, όμως; Διότι αυτήν ο Αλέξης την πρότεινε για πρωθυπουργό, όχι για ψήφο ανοχής. Αυτήν, που κρίνει ότι πρέπει να καταργηθεί η Βουλή, που θέλει αντιπροσωπευτικό σώμα μόνο ορισμένων τάξεων (κατά την κρίση της, υποθέτω), που δεν ενδιαφέρεται αν η χώρα φτωχύνει στο περιθώριο της Ε.Ε. επειδή οι νυν φτωχοί με την κοινωνικοποίηση (= κρατικοποίηση) των πάντων θα είναι πάντως καλύτερα, αυτήν που οργάνωσε συνέδριο σταλινοποίησης, αυτήν που το κόμμα της στις επιχειρήσεις του (!!!) ξεχνάει τα βαριά φιλεργατικά λόγια και «μετονομάζει» το Πάμε σε ... Φύγετε.

Εντάξει, ξέρουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αχταρμάς (δεν είναι, ωστόσο, η μόνη παράταξη με αυτό το χαρακτηριστικό), ότι μερικές από τις «συνιστώσες» ίσως είναι ιδιόρρυθμες έναντι του κοινοβουλευτισμού, ο ΣΥΝ όμως και οι περισσότεροι του ΣΥΡΙΖΑ είναι (ή μήπως υποτίθεται ότι είναι;) παρατάξεις δημοκρατικές, δεχόμενες και την καθολικότητα της ψήφου και τα ατομικά δικαιώματα.

Πώς, λοιπόν, πρωθυπουργό την ηγέτιδα του ΚΚΕ; Ένεκα το Μνημόνιο; Είναι αυτό σημαντικότερη διαχωριστική γραμμή από το δικαίωμα της ψήφου και την ελευθερία του λόγου και του τύπου; Είναι αρκετό;

Απάντηση κατά Σεφέρη:

 Όχι Κύριε, όχι μ’ αυτούς. Ας γίνει αλλιώς το θέλημά σου.

Διαπομπεύστε τους! Του Γιάννη Μακριδάκη (http://ostria-gr.blogspot.com, 2/5/2012)

.............................................................

Διαπομπεύστε τους!

   Του Γιάννη Μακριδάκη      

 

 Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές η Ελλάδα δείχνει την απόλυτη αποκτήνωσή της, τον εκφασισμό της, γίνεται ολοένα και πιο οφθαλμοφανής η ανήθικη, ναζιστική πολιτική που ακολουθούν οι αδίστακτοι ντίλερς των παγκόσμιων αγορών, οι οποίοι κυβερνούν τη χώρα και διεκδικούν ξανά την ψήφο μας. Όλα αυτά ήταν διακριτά βέβαια κι από τα πριν αλλά τα επισκίαζαν οι αλλεπάλληλες ειδήσεις για τα οικονομικά μέτρα, ειδήσεις που αποπροσανατόλιζαν τους πολίτες από τις υπόλοιπες παραμέτρους του ξεπεσμού.
Τώρα, που η εντολή είναι να πάνε στην άκρη τα οικονομικά ζητήματα για να ξεχαστούν, όσο γίνεται, μέχρι τη μέρα των εκλογών, τώρα που η μικροπολιτική τακτική τους επιτάσσει τρομοκρατία και ενεργοποίηση των συντηρητικών ενστίκτων της κοινωνίας, τώρα παίζουν το....
τελευταίο τους χαρτί δείχνοντας κάθε μέρα περισσότερη απανθρωπιά, χυδαιότητα και ωμή βαρβαρότητα.
Πρώτα θύματά τους οι μετανάστες και ακολούθως οι πόρνες. Οι θλιβεροί εξουσιαστές των ζωών μας ξεσπούν ανελέητα πάνω σε ανήμπορους, φτωχούς και άρρωστους ανθρώπους, διαγκωνιζόμενοι για το ποιος μπορεί να διαφυλάξει καλύτερα την Ελλάδα των νοικοκυραίων. Την Ελλάδα των αποβλακωμένων φασιστών ψηφοφόρων του δικομματισμού, που σέρνονται από τον καναπέ του τσιμεντοκυτίου τους ως το γραφειάκι, ζουν φυλακισμένοι ανάμεσα σε μπάτσους και τρώνε πλαστικές τροφές πεθαίνοντας κάθε μέρα.
Η κατάντια της χώρας και του κράτους μας δεν περιγράφεται πλέον με λόγια. Η Ελλάδα χρεοκόπησε. Σε όλους τους τομείς, με τελευταίο και πιο ασήμαντο τον οικονομικό.
Οι άθλιοι μεσίτες που εκπορνεύουν τη χώρα μας, διαπομπεύουν τις πόρνες της. Οι αδίστακτοι ατζέντηδες που στέλνουν τους νέους της χώρας μας κατά χιλιάδες στο εξωτερικό ως μετανάστες, φυλακίζουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους εδώ πρόσφυγες. Οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί των καθημερινών φόνων, αυτοχειριών αλλά και της εξαθλίωσης του Έλληνα πολίτη, επιτίθενται απάνθρωπα, ξεδιάντροπα και ναζιστικά στους ανήμπορους, για να κολακέψουν και να πλανέψουν τους αποκτηνωμένους ψηφοφόρους τους.
Μα δεν μπορούν να αντιληφθούν ούτε στο παραμικρό οι θλιβεροί τη δύναμη της ψυχής ενός φτωχού πρόσφυγα ή μιας πόρνης, πόσω μάλλον οροθετικής, δε μπορούν ούτε για μια στιγμή να νιώσουν πόσο τιποτένια αξιολύπητα ανθρωπάκια φαντάζουν οι ίδιοι, μες στα γραβατωμένα προγούλια τους εμπρός σε αυτούς τους απελπισμένους και βασανισμένους ανθρώπους.
Όλοι όσοι νιώθουμε ντροπή που είμαστε άνθρωποι βλέποντας τα απάνθρωπα καμώματά τους, δεν έχουμε άλλην επιλογή από το να τους διαπομπεύσουμε με την ψήφο μας την Κυριακή των εκλογών. Είναι το μόνο που τους αξίζει και το μόνο που μας αξίζει.

"Ο πανικός της Παρασκευής" του Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr, 2/5/2012

..............................................................

Ο πανικός της Παρασκευής

Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr

Σαρκαστικά σχόλια βλέπω να προκαλεί η πρόθεση του προέδρου Βαγγέλη του Βενιζέλου να παρουσιάσει την «κυβερνητική ομάδα» του ΠΑΣΟΚ από την εξέδρα της πλατείας Συντάγματος, την Παρασκευή. Προσωπικώς, όμως, με εκπλήσσει περισσότερο το πρωθύστερο του σχήματος. Σε ποιους, δηλαδή, θα παρουσιάσει την κυβερνητική ομάδα και γιατί να την παρουσιάσει; Αφού, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, οι ενδείξεις για την προσέλευση του κόσμου την Παρασκευή είναι τόσο αποκαρδιωτικές, ώστε κάποιοι προεξοφλούν ότι όσοι θα κάνουν τον κόπο να προσέλθουν το πιθανότερο είναι να γνωρίζονται όλοι μεταξύ τους.

Για την ώρα, φαίνεται ότι ο ορμητικός και πάντα έμπλεος αυτοπεποιθήσεως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει παγιδευθεί με την επιλογή του να πραγματοποιήσει ανοικτή συγκέντρωση και μάλιστα στο Σύνταγμα. Ωστόσο, προσπαθεί να αποτρέψει τον κίνδυνο της αποτυχίας, ρίχνοντας στη μάχη το υπερόπλο που ακούει στο όνομα Στέλιος Αγγελούδης. Πρόκειται για έναν πρώην λοχαγό του στρατού, αλλά και απόφοιτο της Νομικής Σχολής, στον οποίο ανέθεσε τον πολιτικό σχεδιασμό όταν ανέλαβε την ηγεσία του κινήματος. Εκτοτε όμως ουδείς αντελήφθη να αναλαμβάνει δραστηριότητες στο πλαίσιο των καθηκόντων του, ώσπου το βράδυ της Δευτέρας ο εν λόγω συνεργάτης του προέδρου συνεκάλεσε σύσκεψη δεκαπέντε γενικών γραμματέων, στους οποίους τόνισε την ανάγκη να συμβάλουν κατά τις δυνάμεις τους στη λαοθάλασσα της Παρασκευής. Αν οι εκκλήσεις του αποδειχθούν αποτελεσματικές είναι κάτι συζητήσιμο, καθώς μαθαίνω ότι κατέφυγε στη χρήση επιχειρηματολογίας, η οποία θα ήταν άκρως πειστική μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα απευθυνόταν σε πρωτοετείς της ΠΑΣΠ από τα ΤΕΙ των ξακουστών για την ομορφιά τους Γρεβενών.

Φοβάμαι ότι, για μία ακόμη φορά θα αποδειχθεί ότι ο χειρότερος εχθρός του Βαγγέλη του Βενιζέλου είναι ο εαυτός του. Αλλωστε, μια ιδέα της αυτοκαταστροφικής αυτοπεποίθησής του μπορεί να έχει ήδη ο καθένας από τις ολοσέλιδες καταχωρήσεις στις εφημερίδες όπου δεσπόζει η μορφή του.

Ανοικτοί λογαριασμοί

Δεδομένου ότι οι μαξιμαλιστικοί στόχοι του ΠΑΣΟΚ για τις εκλογές δείχνουν ανέφικτοι, η επομένη των εκλογών για το άλλοτε κραταιό κίνημα προμηνύεται ελαφρώς ταραχώδης. Λόγου χάριν, ο Ανδρέας ο Λοβέρδος -για τον οποίο είναι παγκοίνως γνωστό ότι ήθελε να βρίσκεται στη θέση του Ευάγγελου- φέρεται να εκδηλώνει την πικρία του για τον υποβαθμισμένο ρόλο του στην προεκλογική εκστρατεία. Κατά πληροφορίες, δε, επιδιώκει να εκλεγεί στην κατά το δυνατόν καλύτερη θέση στην Β΄ Αθηνών. Οχι, προς Θεού, λόγω της προσωπικής φιλοδοξίας του! Για το μέλλον του κινήματος και μόνον, αν τελικά η εκλογική επίδοση του ΠΑΣΟΚ είναι αυτή που φαντάζονται οι έμπειροι περί τα τοιαύτα...

Του κομματικού σωλήνα

Ετυχε να παρακολουθήσω τηλεοπτική συνέντευξη του Νίκου Ανδρουλάκη, τον οποίο ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τοποθέτησε στην τρίτη (και εκλόγιμη) θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας, καθώς τυγχάνει εκλεκτός συνομιλητής του. Η άνεση του στη χρήση της ξύλινης κομματικής γλώσσας ήταν τέτοια, ώστε προς στιγμήν αναρωτήθηκα αν πράγματι είναι νέος ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί μια τόσο γερασμένη γλώσσα. Ωσπου τον άκουσα να εκστομίζει το υπέροχο «είναι συνάρτηση της διεθνής (sic) οικονομίας» και, για όσους δεν είχαν προλάβει να το πιάσουν με την πρώτη, να προσθέτει: «Της διεθνής (sic) κατάστασης». Ετσι πείσθηκα ότι, ναι, παρά την πρώιμη ωριμότητα που προσδίδει στην όψη του το κουρασμένο ύφος του, ο άνθρωπος είναι πράγματι νέος, αφού μιλάει τη γλώσσα τους...

Και πάλι κοντά μας

Ουφ! Τεράστια ήταν η ανακούφισή μου όταν είδα ότι ο Μάκης Ψωμιάδης ή Αγαπούλας ή Μάκαρος ή Μπιγκ Μακ εκδόθηκε επιτέλους στην Ελλάδα. Διότι καθώς οδεύουμε σταθερά προς την ακυβερνησία, από εκεί στην πλήρη οικονομική κατάρρευση και το κοινωνικό χάος, με κατάληξη την παράδοση της χώρας στις μαφίες, καλό είναι τουλάχιστον η χώρα να έχει ισχυρή ηγεσία...

Εκθέματα

«Πιστεύω ότι αυτή η κλοπή ήταν στοχευμένη και ο στόχος δεν ήταν ο Πικάσο αλλά η Μαρίνα Λαμπράκη - Πλάκα. Γιατί έληγε η θητεία της σε πέντε μέρες και ο καλύτερος τρόπος, ο πιο διαβολικός, ο πιο μεφιστοφελικός για να την υπονομεύσουν ήταν αυτός». Αυτά δήλωσε σχετικώς με την πρόσφατη κλοπή η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης, αποστασιοποιούμενη διά του τρίτου προσώπου από το έργο της, ώστε η αντικειμενικότητα της κρίσης της να μην επιδέχεται την αμφισβήτηση των βυσσοδομούντων εχθρών της. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, είναι ευχής έργον ότι η κυρία Λαμπράκη δεν εκτίθεται στην Πινακοθήκη ως μέρος της συλλογής, αλλά μόνο διά των δηλώσεών της...

Απαραίτητη διευκρίνιση

Επειδή με ρωτούν σχετικώς, μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, αναγνώστες της στήλης, αλλά και προσωπικοί φίλοι, που μου τηλεφωνούν για τον λόγο αυτόν, διευκρινίζω ότι ο υποψήφιος της Δράσης Σ. Κασιμάτης ουδεμία σχέση έχει με τον υπογράφοντα, πέραν του κοινού επωνύμου. Πρόκειται για τον εκπαιδευτικό και στέλεχος της Σχολής Μωραΐτη Σπύρο Κασιμάτη, άνθρωπο καθ’ όλα αξιόλογο, καθ’ όσον γνωρίζω.

Εκλεκτικές συγγένειες

Είναι αλήθεια ότι, ενώπιον των αντιδράσεων που προκάλεσε ο υπαινιγμός συνεργασίας με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, ο πρόεδρος Τσίπρας έσπευσε να τα μαζέψει. Λογικό ήταν, διότι η συνεργασία δεν θα προχωρούσε, καθώς «ΣΥΝ + Καμμένος = Συγκαμμένος»· και ο συγκαμμένος μετά βίας καταφέρνει να σέρνει τα βήματά του...

"Η ανατολή σαν απειλή" του Παντελη Μπουκαλα ("Καθημερινή", 2/5/2012)

.............................................................

Η ανατολή σαν απειλή

Tου Παντελη Μπουκαλα

Μούδιασα ακούγοντάς το, και βλέποντάς το έπειτα και τυπωμένο: «Η γη να τρέμει, ο ήλιος ανατέλλει». Να το πήραν από τίποτα «Κάρμινα Μπουράνα» το καινούργιο σύνθημα που φώναξαν στη Θεσσαλονίκη οι νεαροί οπαδοί του ΠΑΣΟΚ; Να το πέταξαν ελπίζοντας πως θα δώσουν παλμό σε μια συγκέντρωση υπνωτισμένη, και όχι από τον λόγο του βαριεστημένου και ανιαρού ρήτορα παρά από τη μόνιμη πια αθυμία και τη βεβαιότητα της ήττας; Να το φώναξαν μόνο και μόνο επειδή τους φάνηκε βαρύηχο, οπότε δεν έκατσαν να ψιλολογήσουν το νόημά του, έτσι όπως έχουν ξεμείνει άλλωστε από ωραίες λέξεις, καμένες πια και διασπαθισμένες; Να έπεσαν θύματα της ομοιοκαταληξίας, αλά Καρυωτάκη; Αλλά η ρίμα τού «τρέμει» με το «ανατέλλει» δεν είναι δα καμιά πετυχημένη. Και γενικά το σύνθημα «Η γη να τρέμει, ο ήλιος ανατέλλει» δεν  θα μπορούσε να ταξινομηθεί στα δημεγερτικά, σε αυτά που προκαλούν ενθουσιασμό στο πλήθος, πλουτίζοντας τη δίαιτά του με γλυκερές φαντασιώσεις νίκης, επιβολής, ευδαιμονίας. Και όσοι από τους συγκεντρωμένους της Θεσσαλονίκης θυμήθηκαν την ώρα εκείνη σε ποια διαβόητη φράση, γκαιμπελικής κοπής, «τρέμει η γη», σίγουρα θα μούδιασαν κι αυτοί. Ισως και να ανατρίχιασαν.

Οσο ξέρουμε, ο ήλιος (όχι ο εσβεσμένος του ΠΑΣΟΚ, ο άλλος, ο κανονικός) δεν αποτελεί φόβο και τρόμο για τη γη. Κάθε άλλο. Την ευεργετεί. Τη φωτίζει και τη θερμαίνει. Δωρεάν. Και σύμφωνα τουλάχιστον με τους αστρονομούντες, θα περάσουν δισεκατομμύρια χρόνια ώσπου να εκραγεί ή να καταβροχθίσει τον πλανητάκο μας. Μέχρι τότε όμως θα είναι ο ουράνιος χορηγός του. Αρα, τι πάει να πει, ω ποιητά μας, το σύνθημα «Η γη να τρέμει, ο ήλιος ανατέλλει»; Ποιος συγχυσμένος νους το δανείστηκε ή το σκαρφίστηκε νομίζοντας ότι έτσι εξυπηρετεί το κόμμα του, ενώ στην πραγματικότητα το εκθέτει;

Εντάξει. Τίποτα δεν επιτρέπει να φωνάξουν οι πράσινοι, και μάλιστα για δέκατη εκλογική αναμέτρηση, «Εμπρός για μια νέα Ελλάδα». Και σ’ εκείνο το αυτοεπιβεβαιωτικό «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό», μόνο το άρθρο, «το», έχει κάποια αλήθεια μέσα του. Γιατί ούτε με το αυθεντικό ΠΑΣΟΚ έχουμε να κάνουμε, από διάσπαση σε διάσπαση και από φυγή σε φυγή, ούτε το ρήμα «είναι» ισχύει απολύτως με τόσο σοβαρό υπαρξιακό πρόβλημα που ταλανίζει το εν λόγω κόμμα· όσο για το «ενωμένο» και το «δυνατό», ε, έχει και ο αυτοσαρκασμός τα όριά του. Αλλά όταν μετράς γύρω σου (και κυρίως μέσα σου, στο μυαλό και στην ψυχή σου) λείψανα λέξεων που εσύ ο ίδιος τους στέρησες τη ζωή, οφείλεις να είσαι δέκα φορές πιο προσεκτικός. Ειδάλλως καταλήγεις να απειλείς με συνθήματα ρεβανσιστικά, συνταγμένα με τη λογική του ποδοσφαιρικού τσαμπουκά.

Ας πληκτρολογήσουν «η γη να τρέμει» στο ψαχτήρι τους οι συνθηματοδότες του ΠΑΣΟΚ, για να δουν ποιοι φιλέκδικοι και φιλοχουντικοί «ελληνόψυχοι» απειλούν ότι «θα ξανάρθουν και η γη θα τρέμει». Και ο αρχηγός τους ας ζητήσει δημόσια συγγνώμη.

Ο εχθρός είναι εντός. Και η ελπίδα, επίσης. Του Γ. Παπαδόπουλου-Τετράδη (02 Μάιος 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

..........................................................

Ο εχθρός είναι εντός. Και η ελπίδα, επίσης. 

Του Γ. Παπαδόπουλου-Τετράδη

09:05, 02 Μάιος 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/92963

 

Ο ελληνικός λαός βαδίζει προς τις κάλπες οργισμένος, είτε πρόκειται να ψηφίσει κάποιο από τα δυο κόμματα εξουσίας, είτε ένα από τα κόμματα της αριστεράς, της συγκυρίας ή της διαμαρτυρίας. Στη συντριπτική του πλειονότητα ο λαός βλέπει σαν διακύβευμα των εκλογών το οικονομικό του μέλλον, μέσα από τον στενό οικογενειακό προϋπολογισμό, ο οποίος στενεύει όσο πάει και πιο επικίνδυνα. Αυτό, όμως, είναι το αποτέλεσμα. 

Εκείνο που πρωτεύει και δεν πρωταγωνιστεί στην εκλογική μάχη, κυρίως από τα δυο κόμματα εξουσίας, είναι το αίτιο. Η χώρα και οι κάτοικοι της δεν έχουν πρόβλημα μελλοντικής επιβίωσης εξ αιτίας οικονομικών λόγων. Αλλ’ εξαιτίας πολιτικών και κοινωνικών. Η χώρα δεν βρίσκεται σε δεινή θέση επειδή δεν ήταν νομοταγής στις οικονομιστικές απαιτήσεις μιας ευρωπαϊκής συμφωνίας, όπως αρέσκονται να διατυμπανίζουν οι εκπρόσωποι της τρόικας και οι εδώ υποστηρικτές τους. Ούτε επειδή οι εγχώριες πολιτικές εξουσίες διαχειρίστηκαν - και διαχειρίζονται-  λάθος την οικονομία της χώρας. Η Ελλάδα βρίσκεται στα χέρια ενός πολυπλόκαμου τέρατος, που το ένα του κομμάτι ανασαίνει σε διεθνές επίπεδο και το άλλο εδώ μέσα.  Σε διεθνές επίπεδο η χώρα στραγγαλίζεται από την κυριαρχία ενός ακραία νεοφιλελεύθερου συστήματος εξουσίας, που κυριαρχεί στην Ευρωζώνη, και που εκφράζεται από τις οικονομικές ελίτ των σκανδιναβικών χώρων, της Ολλανδίας και της Γερμανίας.  Αυτό το σύστημα, που βλέπει το μέλλον του να απειλείται από επιβράδυνση της παραγωγής και των κερδών, εξ αίτιας της ανόδου των ασιατικών ανταγωνιστών του, ονειρεύεται να δημιουργήσει μια Σαγκάη σε όλο τον ευρωπαϊκό νότο, ώστε να συνεχίσει να κερδίζει αδιατάρακτα. Δεν αντιλαμβάνεται, ότι δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τις άλλες αγορές με τα όπλα που χρησιμοποιεί από τον 17ο αιώνα. Αυτή την κουλτούρα έχει, μ’ αυτήν έχει κερδίσει χρήμα και εξουσία, αυτήν συνεχίζει. Δεν ενδιαφέρεται καθόλου αν αυτή η κουλτούρα έχει οδηγήσει σε δυο παγκόσμιους πολέμους, σε έναν εκατονταετή πριν από αυτούς και σε ένα σύστημα δουλοπαροικίας ακόμα πιο πριν. Για να μην αναφέρει κανείς και τις αποικιακές αιματοχυσίες.  Αυτή η νοοτροπία, έχει συνδεθεί εδώ και δυο χρόνια με τον εύκολο γερμανικό πλουτισμό. Τα χρήματα από τον ευρωπαϊκό νότο, που φυγαδεύονται για να εξασφαλιστούν πηγαίνουν σχεδόν κατά αποκλειστικότητα στη Γερμανία, με επιτόκιο έως και κάτω του μηδενός! Η Γερμανία σωρεύει τεράστια ξένα κεφάλαια, απλώς και μόνο αναδεικνύοντας την ανασφάλεια, που αυτά μπορεί να έχουν στις άλλες χώρες της Ευρώπης!

 
Επιπλέον, σωρεύει τεράστια κεφάλαια από τα τοκογλυφικά επιτόκια, που έχει υπογράψει στις δανειακές συμβάσεις, τις οποίες έχει επιβάλλει με το ψευδεπίγραφο όνομα «πακέτα στήριξης», στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία. Δίνει 100 και παίρνει 105 σε βάθος πολυετίας. Το αισχρότερο: Ψευδολογεί στους πολίτες της ότι οι κάτοικοι αυτών των χωρών τρέφονται με τα λεφτά των Γερμανών φορολογούμενων!
 
Παράλληλα μ’ αυτό το σύστημα, αλλά με την ίδια νοοτροπία κινείται ένα τεράστιο διεθνές κεφάλαιο τρισεκατομμυρίων, που προέρχεται από αμερικανικά και ευρωπαϊκά συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά ταμεία, από ποικίλης μορφής ομόλογα, προϊόντα ταχύτατου κέρδους και υψηλού ρίσκου, καθώς και από λαθρεμπορία όπλων, ναρκωτικών και πετρελαίου, το οποίο αποζητά υψηλές αποδόσεις και σημεία καταφυγής.
 
Αυτό το κεφάλαιο κινείται μέσα από χρηματοπιστωτικές εταιρίες και τράπεζες. Είναι εκείνο που ονομαζεται ωραιοποιημένα «αγορές».
 
Σ' αυτό το τοπίο πρέπει να βάλει κανείς τον οικονομικό πόλεμο μεταξύ δολαρίου και ευρώ για την κυριαρχία επί των αγορών. Οι δυο δυνάμεις μπορεί να φαίνεται ότι ομονοούν, αλλά στην πραγματικότητα η επίθεση κατά της Ελλάδας ήταν μια επίθεση των «αγορών» εναντίον του αδύναμου κρίκου του ευρώ.
 
Όλα αυτά τα κοράκια, που αναζητούν τροφή για να επιβιώσουν ψάχνουν για θύματα. Στη ζούγκλα τα θύματα είναι είτε οι ασθενείς, είτε οι αδύναμοι, είτε οι απρόσεχτοι, για να χρησιμοποιήσει κανείς τις ηπιότερες λέξεις. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκει η Ελλάδα.
 
Στο παραπάνω τοπίο η Ελλάδα έμοιαζε με μια υπερτραφή ελαφίνα που χαριεντιζόταν στη λιμνούλα την ώρα που τα λιοντάρια έψαχναν με βρυχηθμούς για θήραμα. Όχι μόνο αυτό. Αλλά, αντί να φύγει από το επίκεντρο του ενδιαφέροντος και του κυνηγιού, εκείνη φρόντισε να επιδεικνύει τα πάχη της!
 
Η πολιτική, που ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δυόμισι χρόνια, αλλά και η πολιτική που διαφημίζει η ΝΔ εδώ και μήνες δείχνουν ότι όχι απλώς δεν έχουν αντιληφθεί τα αίτια, που η χώρα κατασπαράσσεται, αλλά τα διαιωνίζουν κι όλας!
 
Τίποτε από τον σάπιο δημόσιο μηχανισμό δεν έχει αγγιχτεί ακόμη. Τα κονδύλια εξακολουθούν και είναι θηριώδη χωρίς ανταπόδοση. Ο εισπρακτικός μηχανισμός είναι ουσιαστικά ανενεργός, επειδή το πελατειακό κομματικό σύστημα δεν τολμάει να υποχρεώσει τους πελάτες του να αλλάξουν νοοτροπία. Η δικαιοσύνη πηγαίνει σαν τον κάβουρα, όπως πάντα, ίσως και χειρότερα, μέχρι σημείου αρνησιδικίας, και κανείς δεν θέλει στην πράξη να την αλλάξει. Η δημόσια τάξη έχει αφήσει τους πολίτες απολύτως ανυπεράσπιστους στο έλεος του εγκλήματος και ασχολείται συνήθως με τα παπάκια και τα πρεζόνια. Οι πολίτες είναι στο έλεος της γραφειοκρατίας και της όλο και συχνότερης ανυπαρξίας υπηρεσιών συντονισμού και διοίκησης. Κάθε έννοια υπακοής σε κανόνες και νόμους είναι άγνωστη στο μεγαλύτερο μέρος της υπαλληλικής βαθμίδας, ενώ η διαφθορά παραμένει ανενόχλητη στις πολεοδομίες, τα νοσοκομεία, την τάξη, την τοπική αυτοδιοίκηση, τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος.
 
Και τίποτε από τον σάπιο ιδιωτικό τομέα δεν έχει αγγιχτεί ακόμη. Τα πλαστά τιμολόγια δίνουν και παίρνουν, οι ελεύθεροι επαγγελματίες εξακολουθούν να κερδίζουν πέντε και δέκα φορές περισσότερα από όσα δηλώνουν – όταν δηλώνουν - οι υπερτιμολογήσεις δίνουν και παίρνουν στα έργα, οι προμήθειες το ίδιο, και οι μικρομεσαίοι εξακολουθούν να κλείνουν ο ένας μετά τον άλλον, απροστάτευτοι από τη στάση των Τραπεζών και από την διαρκή μείωση των εισοδημάτων των εργαζομένων.
 
Οι ίδιες οι Τράπεζες, εξακολουθούν ανενόχλητες να νοιάζονται μόνο για τα χρηματοκιβώτια τους, έχοντας εξασφαλίσει ήδη πάνω από 50 δις εγγυήσεις και ταμειακή ανάσα από τα πακέτα στήριξης, τα οποία φυσικά χρεώνονται στον λογαριασμό κάθε πολίτη, που προσδοκά ματαίως την ανταπόδοση. Η αγορά εξακολουθεί και μένει χωρίς δανεισμό και το εμπόριο, που ήταν πάντα η ψυχή του τόπου, πεθαίνει. Φυσικά, κανένα από τα δυο κόμματα εξουσίας δεν ακουμπά τους επικυρίαρχους τραπεζίτες. Αντιθέτως, προωθείται η διατήρηση των κεκτημένων τους με έξοδα του ελληνικού λαού!
 
Φυσικά, από την άλλη, το κράτος αρνούμενο να κινήσει τους μηχανισμούς είσπραξης, που θα έπλητταν τους πελάτες του και θα ανάγκαζαν το «δε βαριέσαι» σύστημα να εργαστεί, βάζει το χέρι στην τσέπη των μισθών και των συντάξεων, που τις έχει έτοιμες από τα μηχανογραφικά, και τις ΚΛΕΒΕΙ από τους δικαιούχους, έχοντας το θράσος να επικαλείται γι’ αυτό τις ξένες δυνάμεις και το ΔΝΤ!!
 
Το χειρότερο απ’ όλα είναι, ότι υπογείως, τα δυο μεγάλα κόμματα κλείνουν το μάτι σε όλο αυτό το σάπιο σύστημα, ότι θα εξακολουθήσουν να το προστατεύουν για να μη χάσουν την ψήφο του, και μετά τις εκλογές!
 
Μ αυτά τα δεδομένα, η χώρα δεν έχει καμιά ελπίδα να δει καλύτερες μέρες. Το πρόβλημα της είναι ΔΟΜΙΚΟ. Οφείλεται σε μια αντικοινωνική και απολύτως ατομική νοοτροπία ευμάρειας, με την όποια έχει γαλουχηθεί και βολευτεί όλη η γενιά από τη μεταπολίτευση και εδώ. Και την όποια διαιωνίζει στα παιδιά της.
 
Ο εχθρός της Ελλάδας δεν είναι μόνο ο διεθνής καπιταλισμός-καζίνο. Είναι κυρίως ο εσωτερικός εχθρός της διατήρησης συμφερόντων, που εξυπηρετούσαν και εξυπηρετούν όχι το σύνολο, όχι τον πολίτη, αλλά πελατειακές ομάδες. Που δυνάστευαν και δυναστεύουν τον πολίτη. Που ξεκοκάλιζαν και ξεκοκαλίζουν την τσέπη του και τις οικονομικές δυνατότητες της χώρας. Που φρέναραν και φρενάρουν κάθε ανάπτυξη, που δεν περνάει από τις τσέπες της ρεμούλας και του στενού ελέγχου μιας διαπλοκής.
 
Αυτή η νοοτροπία είναι ανάγκη να ανατραπεί. Και να αντικατασταθεί από μια νοοτροπία αλληλεγγύης και κοινωνικής συνείδησης. Όπου καθένας θα προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο και στον διπλανό του για να προσφέρει στον εαυτό του. Στην κάθε του μέρα και στην κάθε του πράξη. Αυτή είναι η μόνη έξοδος από την ελληνική ζούγκλα. Και η μόνη ελπίδα να επιβιώσουμε στην παγκόσμια ζούγκλα.
 
Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης
Δημοσιογράφος
Ο Καιρός
 
Υποψήφιος Β’ Αθήνας
με τον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ

"Αυτές", τα 11 κορίτσια (http://xeblogarisma.blogspot.com, 2/5/2012) και ''Ντρέπομαι που είμαι άνθρωπος σ' αυτήν τη χώρα'' (01 Μάιος 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

...........................................................

  "Αυτές", τα 11 κορίτσια

 

Από το blog του Athensville.

 

Πρέπει να’ ταν δέκα μέρες όταν ένα κορίτσι απ’ αυτά που εκδίδονται μου χαμογέλασε με το πιο αθώο χαμόγελο που ‘χω δει στην Ομόνοια. Μου ‘κανε πραγματικά πολύ ξένο, συνήθως τα κορίτσια στην Γ’ Σεπτεμβρίου είναι πολύ στρέιτ στο καμάκωμα τους, η ανάγκη, ο νταβατζής απέναντι, πράγματα αμείλικτα, αυτή όμως η κοπέλα είχε μια γλυκύτητα. Σήμερα, 10 μέρες μετά την είδα, στις 11 κοπέλες που συνελήφθησαν ως ιερόδουλες που μετέδιδαν το aids στους ανύποπτους πελάτες.
Το σκρολάρισμα στις τραγικές εικόνες τους μου 'φερε βαθειά λύπη. Δεν είναι οι πληγές τους, τα σκοτωμένα τους βλέμματα, η απόγνωση, η αγάπη που δεν πήραν που φωνάζει από παντού. Είναι που δεν είναι ξένα αυτά τα κορίτσια. Όσοι ζούμε/δουλεύουμε στην Ομόνοια τα ξέρουμε.
Τα ‘χω δει αυτά τα κορίτσια να τρεκλίζουν έτοιμα να πέσουν, τα ‘χω δει να στέκονται αδύναμα σ’ αυτό που χτίσαν για τρόπο τους για ώρες, ζητώντας από μας, τους οικείους ξένους που καθημερινά προσπερνούσαμε, μια ματιά συμπόνιας. Τα ‘χω δει σε υπόγειες στοές πάνω στα ρολά να τα πηδάνε γέροι, τα ‘χω δει να ουρλιάζουν ακατάληπτα μέσα στην εξάρτησή τους.
Σ’ αυτά τα κορίτσια λοιπόν βρήκε η Αστυνομία τις τόσο απαραίτητες μάγισσες.
Και βγαλε ανακοίνωση (με το α-σύλ-λη-πτο χαντάκωμα: πλήρη ονόματα).
Ποια; Η ίδια η Αστυνομία που 30 χρόνια τώρα έχει αφήσει την Ομόνοια να μεταβληθεί σε ναρκότοπο. Κοριτσάκια μικρότερα αυτής της κατάστασης που σ’ αυτό το σημείο, εδώ βρήκαν, μάθαν και κατάντησαν. Στην ίδια πλατεία που, ακόμα και σήμερα τον καιρό των σκουπών, θα δεις στο ίδιο ειλικρινέστερο πια θέατρο τους αστυνομικούς να στέκονται ομάδα στα Hondos και στο απέναντι ακριβώς πεζοδρόμιο, ένα μπουλούκι βαποράκια μπρος στα Mc.
Και που αλλού; Στα μπουρδέλα που στις ίδιες τελευταίες δεκαετίες της παρακμής έχουν ανθίσει ανενόχλητα κι ανεξέλεγκτα: διπλασιάστηκαν μέσα σε 2 χρόνια στο Μεταξουργείο, στο πάνω μέρος της Ιάσωνος δεν υπήρχε τίποτα, και τώρα έχουν ανοίξει 10, στην Κολωνού, στην Μεγάλου Αλεξάνδρου. Στην Βικτώρια, πέρα απ' την δεδομένη Φυλής, η Φωκαίας μέχρι πριν 2 χρόνια ήταν ένας ήσυχος δρόμος φουλ οικογενειαρχών πολυκατοικίες, και τώρα έχει γεμίσει αμέτρητα μπουρδέλα σε πυκνή παράταξη. Και τόσες άλλες γειτονιές χωρίς κανένα παρελθόν, Πολύγωνο, Κουκάκι, Γκάζι, λαμπάκια και φούξια ταμπέλες με εξπρές one stop shop διαδικασίες.

Σήμερα λοιπόν αυτή η Αστυνομία, αφού έλαβε υπόψιν τις ευθύνες της και αδιαφορώντας αδιαμφισβήτητα για το προεκλογικό τους πράγματος, εξέθεσε ολοκληρωτικά 11 αναλώσιμες, ανύπαρκτες ζωές. Βολικές, απ' αυτές που όλοι μας συνηθισμένοι προσπερνάμε, απ' αυτές που η τρομερή όψη τους θα χαϊδέψει τις ανασφάλειες των νοικοκυραίων και δεν θα ψηφίσουν άκρα. Κορίτσια που θυσιάζονται για να βγουν κάποιοι βουλευτές απ' αυτούς που θ' αγκαλιάζουν στοργικά τις δικές κόρες τους στους χοντρούς τους καναπέδες στα προάστια και το τραγικότερο, που δεν πέρασε καν απ' το μυαλό τους πως αυτά τα κορίτσια είναι ακόμα και έτσι κάποιων παιδιά.

 

Διαβάστε επίσης και...

Ντρέπομαι που είμαι άνθρωπος σ' αυτήν τη χώρα

23:05, 01 Μάιος 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/92925

 

 

 

Πότε θα σταματήσει αυτή η ύβρις που ξεκίνησε με τη διαπόμπευση οροθετικής πόρνης η οποία δεν έχει καμία ευθύνη εάν οι πελάτες της δεν χρησιμοποιούσαν προφυλακτικό;

Που είναι τα κόμματα, οι υποψήφιοι, οι διανοούμενοι, οι ειδικοί, το σύστημα δικαιοσύνης όσο και υγείας, η διεθνής Αμνηστία, το κράτος βρε αδερφέ, για να πάρουν θέση απέναντι στον πιο χυδαίο κανιβαλισμό, που δεν έχει τελειωμό... απαιτώντας δικαιοσύνη;

Αν όχι τίποτε άλλο, ποιος δίνει το δικαίωμα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να δημοσιεύουν  φωτογραφία ασθενούς καταπατώντας το ανθρώπινο δικαίωμα τού προσωπικού και ιατρικού του απορρήτου;

Είναι γελοίο και να αναρωτιόμαστε αλλά εκεί που φτάσαμε ας μιλήσουμε σα να είμαστε στο Νηπιαγωγείο...

Αρχικά, λοιπόν, αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, θα πρέπει -τουλάχιστον- να απαιτήσουμε ΑΜΕΣΑ να τιμωρηθούν:

α. όσοι κατέστησαν οροθετικό ένα ανήλικο.
β. όσοι ανάγκασαν το ανήλικο σε πορνεία.
γ. όσοι το κακοποίησαν και τέλος το διαπόμπευσαν δείχνοντας παντού τη φωτογραφία του – και τα ΜΜΕ.
δ. όσοι επιτίθενται, ξεφτιλίζουν, βασανίζουν και κακοποιούν με οποιοδήποτε τρόπο, όχι μόνο ανήλικα αλλά και γενικά όλους τους ενήλικους και ανήλικους, άρρωστους ή υγιείς, αδύναμους όσο δυνατούς, αλλά ανυπεράσπιστους ανθρώπους.
ε. όσοι -και μάλιστα πριν την εξετάσουν ψυχολογικά- καταδίκασαν την κοπέλα ερήμην της, χωρίς δίκη, ως δολοφονο και μάλιστα εν ψυχρώ.
ζ. όσοι ξεφτιλίζουν το γυναικείο φύλο μέσα από αυτή την κοπέλα, άρα ξεφτιλίζουν και κάθε έναν από εμάς που λέγεται άνθρωπος.

Διότι -εκτός των άλλων- όποιος ξεφτιλίζει και κακοποιεί το άλλο φυλο, μέσω μίας πόρνης, ξεφτιλίζει και κακοποιεί την μισή πλευρά του εαυτού του, εφόσον όλοι έχουμε την αρσενική και τη θηλυκή πλευρά μας εξίσου. Αυτό, άλλωστε, θα πει άνθρωπος: Γυναίκα και άντρας μαζί. Και όποιος γαμάει, γαμιέται εξίσου και γι αυτόν τον λόγο.

Γι αυτό επίσης, οι υπερασπιστές της συγκεκριμένης ύβρεως,  προτείνω επειγόντως, να ψυχαναλυθούν για τις προβολές των απωθημένων τους για τα πάσης φύσεως θηλυκά τους Anima (κατά Γιουνγκ), στα μάτια ανύποπτων άτυχων ανθρώπων.

Είναι προφανώς πολύ περίσσοτερο άρρωστα τραγικοί από αυτούς και άλλο τόσο περισσότερο εγκληματίες ή ότι άλλο τολμούν να τους κατηγορούν.

Και επιτέλους, να λογοδοτήσουν όλοι οι υπεύθυνοι γι αυτό το αίσχος και να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Τα αποτελέσματα τέτοιων φαινομένων βίας, σε βάθος χρόνου επηρεάζουν, χαρακτηρίζουν και μοιραία αποτυπώνονται ανεξίτηλα στην κοινωνία, με συμπεριφορές εγκληματικότητας,  ρατσισμού, και φυσικά βίας, υποτέλειας ανθρώπου από άνθρωπο.

Κανένα είδος αξιοπρέπειας σε αυτή τη χώρα δεν θα μείνει αλώβητο; Θα τη βγάλουμε από δω και περα φτιάχνοντας στρατόπεδα ανά ομάδα που μας δημιουργεί προβλήματα; Αυτός είναι ο πολιτισμός μας; Αυτή είναι η δικαιοσύνη μας; Καμία ανθρώπινη αξία δεν έχει μείνει χωρίς να καταπατηθεί;

Υποκριτές, ασυνείδητοι, αδαείς όσο και αγράμματοι που ψάχνουν αποδιοπομπαίους τράγους, λες και βρισκόμαστε στο Μεσαίωνα, δείχνουν πόσο πίσω είναι η κοινωνία ψυχικά, κοινωνικά και πνευματικά, όσο και πολιτικά.

Προσωπικά ντρέπομαι, πλέον, που είμαι άνθρωπος σ' αυτήν τη χώρα.

Κρυσταλία Πατούλη

υγ. Μια... πουτάνα κοινωνία που μόνη αξία της είναι η εκπόρνευση κάθε αξίας, μια κοινωνία που νομίζει ότι μπορεί όλα να τα αγοράζει και να τα πουλάει, αλλά παρόλ' αυτά επιτίθεται σε μία άτυχη και άρρωστη πόρνη με τον πιο χυδαίο τρόπο, τι μέλλον μπορεί να οραματίζεται άραγε;
Δυστυχώς, μάλλον, πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τις λέξεις για το τι σημαίνουν, ξεκινώντας από το Άλφα και από τη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

  

«Ξέρω τι να ψηφίσω;». Απαντά ο Χριστόφορος Κάσδαγλης (01 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr)

................................................................

«Ξέρω τι να ψηφίσω;». 

Απαντά ο Χριστόφορος Κάσδαγλης

07:05, 01 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/92860

 

Με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές της 6ης Μαϊου, στην ενότητα "Ξέρω τι να ψηφίσω;" του tvxs.gr, πρόσωπα των γραμμάτων, της διανόησης και της τέχνης, μιλούν στην Κρυσταλία Πατούλη εκφράζοντας τις απόψεις, τις σκέψεις και τους προβληματισμούς όχι μόνο για την δική τους ψήφο αλλά και την ψήφο του Ελληνικού λαού. Σήμερα απαντά ο συγγραφέας Χριστόφορος Κάσδαγλης. 

Εκλογές: Η μεθεπόμενη μέρα!

Εκλογές 6ης Μαΐου 2012. Οι προτεραιότητές μου:

1. Να μην μπει στη Βουλή η νεοναζιστική «Χρυσή Αυγή».
2. Να ηττηθούν τα κόμματα που εκφράζουν ό,τι μας έφερε ως εδώ: Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Δημοκρατική Συμμαχία, ΛΑΟΣ, Ανεξάρτητοι Έλληνες, Κοινωνική Συμφωνία.
3. Να ενισχυθεί η Αριστερά.
4. Ν’ ανοίξει ο δρόμος για ένα πιο ανοιχτό, πιο αριστερό, πιο οικολογικό πολιτικό τοπίο, να ενισχυθούν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο οι δυνάμεις της αντίστασης.
5. Να αποδυναμωθούν οι αντιευρωπαϊστές.

Από την παραπάνω λίστα «to do» γίνεται σαφές ότι το διακύβευμα αυτών των εκλογών δεν έχει να κάνει ούτε με το δίλλημα «ευρώ ή δραχμή», αλλά ούτε και «αντιμνημονιακοί ή μνημονιακοί». Όχι γιατί αυτά τα διλήμματα δεν υφίστανται, αλλά γιατί τοποθετούν λάθος τις διαχωριστικές γραμμές. Κάποιος πρέπει να πληρώσει για την κρίση, και μέχρι τώρα πληρώνουμε μόνο εμείς. Ε, λοιπόν, αυτό καιρός είναι να σταματήσει!

Δεν περιμένω τα πάντα απ’ αυτές τις εκλογές. Το πολιτικό σκηνικό βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο, οι παλιές ηγεσίες σαρώνονται, αλλά αυτό θα πάρει χρόνο. Από την άλλη, οι τραπεζίτες παραμένουν στις θέσεις τους, το ίδιο και οι διαπλεκόμενοι και κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, τα στελέχη του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ, οι μιντιάδες, οι καθηγητάδες, όλη αυτή η ελίτ που είναι υπεύθυνη για τον εκτροχιασμό της χώρας – σε πείσμα των ρηχών σλόγκαν «Να πληρώσουν οι πολιτικοί!» και «Φέρτε πίσω τα λεφτά!».

Πώς θα ήταν για μένα ένα ιδανικό κόμμα; Χρειαζόμαστε ένα κόμμα του καθενός και όχι του κανενός. Αριστερό, ευρωπαϊκό, ανοιχτό, ακτιβιστικό, οικολογικό. Ένα κόμμα που θα ενώνει τον κόσμο πάνω σ’ ένα απλό, κατανοητό και ευρύ πολιτικό πρόγραμμα. Αντισυστημικό στη ρίζα του, αλλά έτοιμο να προτείνει θετικές προτάσεις σε κάθε περίσταση, ευέλικτο, ανοιχτό σε συνεργασίες βάσει αρχών. Ένα κόμμα των έργων και όχι των λόγων, ένα κόμμα της αλληλεγγύης, που θα αναπτύξει το ίδιο ένα δίχτυ προστασίας των αδυνάτων αυτής της χώρας, παράλληλα με τη διεκδίκηση αντίστοιχων κρατικών πολιτικών και υποδομών. Πάνω απ’ όλα, όμως, ένα κόμμα που θα πει την απλή αλήθεια ότι δεν υπάρχουν πια εύκολες συνταγές για την Ελλάδα. Τα πράγματα από ’δω και πέρα θα είναι δύσκολα για πολλά χρόνια. Κανέναν δεν πρέπει ν’ αφήσουμε να μας ξεγελάσει ως προς αυτό.

Παρά το γεγονός ότι στις εκλογές της 6ης Μαΐου θα συμμετάσχουν 36 (!) συνδυασμοί, τέτοιος φορέας δυστυχώς σήμερα δεν υπάρχει. Παρ’ όλα αυτά, προσωπικά ξέρω τι θα ψηφίσω! Έχω αποφασίσει ανεπιφύλακτα να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύοντας ότι είναι ο χώρος που θα παίξει καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση του νέου πολιτικού σκηνικού, πράγμα που έκανε  άλλωστε όλη την τελευταία κρίσιμη περίοδο.
Εδώ είναι αναγκαία μια επισήμανση: Οι κοσμογονικές αλλαγές που εξελίσσονται  στην πολιτική σκηνή της χώρας, πρέπει μεν να σαρώσουν το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα αλλά πρέπει επίσης να συμπεριλάβουν με δομικό τρόπο και το χώρο της Αριστεράς. Αλλιώς η αυριανή ψήφος θα ακυρωθεί, και θα επιστρέψουμε πάλι στο κόμμα του κανένα.

Αλλά επειδή δεν θέλω να αντιμετωπίζω τα πράγματα με μονομερή και μίζερο τρόπο, χωρίς να κάνω τον έξυπνο ή τον γκουρού έχω και τρεις εναλλακτικές προτάσεις για όσους παραμένουν επιφυλακτικοί: Οικολόγοι-Πράσινοι, ΔΗΜΑΡ, ή Πειρατές. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές ακριβώς τις δυνάμεις λογαριάζω επίσης ως μέρη μιας αυριανής επανίδρυσης του χώρου της Αριστεράς, ως μέρη της λύσης για το δυσεπίλυτο πρόβλημα της χώρας.

Χριστόφορος Κάσδαγλης
25/4/2012

----------
 Ο Χριστόφορος Κάσδαγλης γεννήθηκε το 1958. Έχει γράψει τα βιβλία Ανώνυμοι χρεοκοπημένοι (2012), Απολύομαι και τρελαίνομαι (1988), Επικίνδυνη ευρεσιτεχνία (1991), Σπλιτ! (2009), Η Αριστερά και ο κακός ο λύκος - Το γαμώτο ενός Αρι­στερού (2009), Το γαμώτο ενός παναθηναϊκού (2010). Έχει δουλέψει σε εφημερίδες, σε περιοδικά, στο ραδιόφωνο και στο ίντερνετ. Σπούδασε Οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Ζει στην Αθήνα, δραπετεύει στα Τρίκαλα Κορινθίας και ονειρεύεται τα Απαλάχια Όρη.

Η "ακυβερνησία", ο φόβος, και το "θαυμάσιο κενό" (leninreloaded.blogspot.com, 1/5/2012)

..............................................................

Η "ακυβερνησία", ο φόβος, και το "θαυμάσιο κενό"

 

 

Ένα φάντασμα απλώνεται πάνω από τα λαϊκά στρώματα, και το σαρακοφαγωμένο σεντόνι του υφαίνεται από τα επιδέξια χέρια των εντολοδόχων του κεφαλαίου: το φάντασμα της "ακυβερνησίας." Διαρκώς, με κάθε τρόπο, η προσπάθειά τους είναι να τρομάξουν τον λαό με το ενδεχόμενο να μην σχηματιστεί κυβέρνηση, δηλαδή να τον εκβιάσουν σε μια ψήφο που ισοδυναμεί με αυτοκτονία για να γλιτώσει από την αγωνία της ζωής. Οι αστοί γραφιάδες ρίχνονται μετά μανίας σε προφητικές δυστοπίες, λοιπόν: είδαμε το "κακό όνειρο" του Δημήτρη Θωμά του Σκάι, μας φιλοδώρησε με υψηλού πανεπιστημιακού κύρους σενάρια τρόμου ο γνωστός και μη εξαιρετέος Στάθης Καλύβας, δεν έμεινε έξω από τον άτυπο διαγωνισμό προβλέψιμων δυστοπιών το μπαρουτοκαπνισμένο μελανοδοχείο του ένδοξου φιγετονίστα Πάσχου Μανδραβέλη.

"Να μην μείνουμε ακυβέρνητοι!", φωνάζουν στον ύπνο και τον ξύπνιο τους οι επαγγελματίες προαγωγοί της λαϊκής απελπισίας και ηττοπάθειας, δηλαδή της συντήρησης της αστικής εξουσίας με κάθε διαθέσιμο μέσο μετά το ηθικό ξεγύμνωμα και την πολιτικο-οικονομική απονομιμοποίησή της. 

"Να μην μείνουμε ακυβέρνητοι", γιατί;  Γιατί, όπως όλοι οι προαναφερθέντες κάνουν ξεκάθαρο, αν "μείνουμε ακυβέρνητοι" ποιος θα εφαρμόζει αυτά που δεν αποφασίσαμε ποτέ εμείς; Ποιος θα λειτουργεί ως εντολοδόχος της μοναδικής "κυβέρνησης" που στην πραγματικότητα έχει η Ελλάδα, της Τρόϊκας;

Αλλά βέβαια αυτό σημαίνει, και οι προαναφερθέντες το γνωρίζουν καλά, ότι αυτό που αναζητείται, αυτό που οι ίδιοι αναζητούν εναγωνίως, δεν είναι κυβέρνηση. Κυβέρνηση έχουμε ήδη, τραπεζοπιστωτική και ευρωπαϊκή, και όποιος έχει κάνει τον κόπο να διαβάσει έστω μια αράδα από τα Μνημόνια Ι και ΙΙ το γνωρίζει. Αυτή η κυβέρνηση δεν θα κουνηθεί από τη θέση της απλώς και μόνο επειδή το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ ή ο οποιοσδήποτε δεν συγκεντρώσει τα ποσοστά που χρειάζεται όχι για να κυβερνήσει, βέβαια, αλλά για να εκτελέσει τις εντολές της κυβέρνησης που έχουμε ήδη και που θα έχουμε και την επόμενη των εκλογών.

Το πραγματικό λοιπόν πρόβλημα του ελληνικού λαού, και συγκεκριμένα της εργατικής τάξης, των αγροτών, των πτωχευμένων και πνιγμένων στα χρέη μικροαστών, δεν είναι ότι απειλούνται να μην έχουν κυβέρνηση στις 7 του Μάη.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι απειλούνται να μην μπορούν, βάσει των εκλογικών αποτελεσμάτων, να ανατρέψουν την κυβέρνηση που ήδη έχουν και που, αν δεν κάνουν κάτι ενεργητικό για αυτό, θα συνεχίσουν να έχουν, άκοντες εκόντες, και μετά τις 7 του Μάη.

Και φυσικά, ο λαός, τα στρώματα αυτά που αναφέραμε, ξέρει καλά τι θα πει ότι έχει ήδη και ότι απειλείται να έχει ξανά κυβέρνηση. Δεν το ξέρει απλά από τα μνημόνια Ι και ΙΙ, που όσο και να φώναζε στις πλατείες πέρασαν με τις πιο αισχρές και θεατρινίστικες ενέργειες των αστικών κομμάτων στην πρόσφατη ιστορία· το ξέρει και από το ότι, μπροστά στο ενδεχόμενο δημοψηφίσματος για τις ρήτρες του δεύτερου Μνημονίου, η πραγματική κυβέρνηση ανέτρεψε ουσιαστικά τον θίασο μαριονετών που είχε ως τότε χρησιμοποιήσει και εγκατέστησε άλλον στη θέση του, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις, ανάμεσα σε άλλα, "κυβερνοποίησης" της ακροδεξιάς σε σύγκλιση με το κόμμα του "προέδρου της σοσιαλιστικής διεθνούς", και  εκπαραθύρωσης του "προέδρου" για να ανέβει στην εξουσία κάποιος ακόμα πιο "ρεαλιστής", δηλαδή ακόμα πιο πειθήνιος και αδίστακτος στην εκτέλεση των εντολών της μοναδικής ουσιαστικά πραγματικής κυβέρνησης που έχει η χώρα από το 2010 και μετά. 

Μ' αυτή την πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας και της αλήθειας πάνε να κοροϊδέψουν τον λαό. Με τέτοιες τρίτης διαλογής φοβέρες πάνε να τον κάνουν να πιστέψει στον ανύπαρκτο και ανυπόστατο για τα δικά του συμφέροντα φόβο της ακυβερνησίας. Κι αυτός ο φόβος είναι το ίδιο ανύπαρκτος και το ίδιο ανυπόστατος με την ιδέα πως η "κυβέρνηση" των εντολοδόχων νομιμοποιείται τάχαμου ως τέτοια από τη βούληση του λαού. Το ίδιο ανύπαρκτος και το ίδιο ανυπόστατος με την ιδέα της λαϊκής νομιμότητας κυβερνήσεων που στέρησαν από ένα κομμάτι των κατώτερων στρωμάτων τη δουλειά, από ένα άλλο ακόμα και το ίδιο το κεραμίδι πάνω απ' το κεφάλι ως δικαίωμα, και από όλους μαζί τον βιώσιμο μισθό και την αξιοπρέπεια. Κι όλα αυτά, όταν δεν τους τσάκιζαν στο ξύλο οι δυνάμεις καταστολής και δεν τους μπούκωναν με χημικά.

Με τέτοια τσιτάτα νομίζουν πως θα τρομάξουν ανθρώπους που δεν τρομάζουν να τρώνε από τα σκουπίδια ή να βλέπουν άλλους να τρώνε από τα σκουπίδια. Ανθρώπους που δεν τρομάζουν να πατούν την σκανδάλη σε όπλα που έχουν στραμένα στο κεφάλι τους ή να πηδούν από παράθυρα ή να απαγχονίζονται.  Ανθρώπους που δεν τρομάζουν να ζουν τον θάνατο της προσωπικότητας, της αξιοπρέπειας, της οικογενειακής ζωής, των ονείρων τους, των ονείρων των παιδιών τους. 

Από αυτούς τους ανθρώπους περιμένουν να φοβηθούν την "ακυβερνησία". Από αυτούς, που τρώνε τον φόβο της επιβίωσης για πρωϊνό, μεσημεριανό και δείπνο. Να φοβηθούν τι, λοιπόν, όσοι έζησαν την καλπάζουσα φρίκη του καπιταλισμού τα τελευταία τρία χρόνια; Να φοβηθούν μία κατάσταση στην οποία η καλπάζουσα αυτή φρίκη δεν θα βρίσκει εντολοδόχους και εκτελεστές; Να φοβηθούν πως θα προκύψουν ελείμματα στην αγορά προσφοράς υποψήφιων δημίων; Να φοβηθούν μήπως τυχόν δεν βρεθούν εγχώρια άρβυλα να τους πατήσουν στο λαιμό, μόνο και μόνο επειδή πάνω απ' τα άρβυλα θα στέκεται, ως εχέγγυο δημοκρατικής νομιμότητας, ένα κουστούμι Armani αντί για το συνηθέστερο flight jacket του κεκαρμένου νεοναζί ή τη στολή παραλλαγής του πραξικοπηματία; 

Να φοβηθούν το "κενό" που αφήνει ένα χαλασμένο γρανάζι στη μηχανή του βασανισμού τους; Μα αυτό το χαλασμένο γρανάζι, αυτό το "κενό", είναι η αρχή της δυνατότητας για ελευθερία από ό,τι είναι αποδεδειγμένα αβάσταχτο για την πλειοψηφία! Είναι, είπε χθες η ΓΓ του ΚΚΕ --ξέρετε, του εξουσιομανούς αυτού κόμματος-- ένα "θαυμάσιο κενό." Είναι το κενό εκείνο χωρίς το οποίο δεν είναι εφικτή καν η θεμελίωση μιας άλλης εξουσίας. Μιας εξουσίας των ποδοπατημένων. Μιας εξουσίας των τρομοκρατημένων. Μιας εξουσίας αυτών που κάθε μέρα, από το πρωί ως την νύχτα, τρέφουν τις αρτηρίες του υλικού κόσμου με τον ιδρώτα τους και το αίμα τους -- και δεν μιλάμε για μεταφορικό αίμα σε μια χώρα όπου κάθε τρεις και λίγο ακρωτηριάζεται, τεμαχίζεται, συνθλίβεται, ή αποκεφαλίζεται κι ένας αποκαμωμένος εργάτης στις πρέσσες και στα τρυπάνια των εργοστασίων των πλουτοκρατών που εντατικοποιούν την παραγωγή κρατώντας τους μισθούς σε επίπεδα πείνας. 

Αυτό για το οποίο θέλουν να τρομάξεις και να φοβηθείς είναι ο δικός τους φόβος. Δεν είναι ο δικός σου. Με τον δικό σου ζεις κάθε μέρα, όταν αυτοί κοιμούνται μακάριοι σε σπίτια πολυτελείας, προφυλαγμένοι από αλάρμ, αν όχι από μπράβους, ενώ άλλοι κοιμούνται στον δρόμο, μέσα στη βροχή και τα σκατά, πάνω σε χαρτόκουτα, ντυμένοι κουρέλια, τρομαχτικές προφητείες του δικού σου μέλλοντος μέσα στην κοινωνία του καπιταλιστικού ολέθρου. 

Γίνε λοιπόν εσύ η ελπίδα σου, κι εσύ ο φόβος τους. Στις 6 του Μάη ψήφισε με μια σφαίρα από μελάνι και χαρτί. Στρέψ' την στην καρδιά του τέρατος, στην πηγή του φόβου σου. Και, όταν έχεις δημιουργήσει με την δραστηριοποίησή σου παντού --στο δρόμο, στη δουλειά, στα περιβάλλοντα συζήτησης και διάχυσης των ιδεών-- το μπλοκάρισμα στη φριχτή αλυσίδα της τρομοκράτησής σου, μείνε με τα μάτια ανοιχτά και δεκατέσσερα. Επιδίωξε ενεργά και με όλα τα μέσα πάλης απέναντι στην αστική εξουσία την αποκένωσή της από πρόθυμο πολιτικό προσωπικό. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να χτίσεις, μαζί με άλλους, μαζί με την λευτερωμένη απ' τον φόβο κοινωνία του ιδρώτα και του τίμιου μεροκάματου που δεν έχει ανάγκη την εκμετάλλευση για να ζήσει, το σπίτι της δικής σου εξουσίας.

Εκρηκτικός ο Σταμάτης Κραουνάκης μιλά για την κρίση, τους πολιτικούς και την Τέχνη (Συνέντευξη στο in.gr, 1/5/2012)

..............................................................
 

Συνέντευξη στο in.gr

Εκρηκτικός ο Σταμάτης Κραουνάκης μιλά για την κρίση, τους πολιτικούς και την Τέχνη

 

 

Πλέον το μπουρλότο έχει μπει στα σπίτια, δηλώνει ο κ. Κραουνάκης, και προβλέπει ότι οι εκλογές «θα είναι ίσως η μεγαλύτερη μεταπολιτευτική έκπληξη όσον αφορά την ψήφο»   (Φωτογραφία:  Eurokinissi )

---

Αθήνα

 

Λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές, ο συνθέτης Σταμάτης Κραουνάκης μιλά στο in.gr για τις πολιτικές εξελίξεις, τα πρόσωπα των ημερών και τη στάση του πνευματικού κόσμου απέναντι στην κρίση -για τον οποίο παραδέχεται ότι ήταν «τραγικά απών».

Ο γνωστός συνθέτης δηλώνει ότι μπορεί να υπάρξει πολιτική λύση «από ηθικούς ανθρώπους, όχι από τσιράκια της διαπλοκής που θέλουν να δώσουν φτηνά τη χώρα στις τρεις αγκαλίτσες που περιμένουνε: Τουρκία, Γερμανία, Αμερική».

Εκτιμά ότι εάν ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Αντώνης Σαμαράς είχαν τη δύναμη και το θάρρος να εμφανιστούν με καινούρια κόμματα, θα είχαν καλύτερη τύχη. «Είναι υποχρεωμένοι αυτή τη στιγμή να κάνουν τη δουλειά τους με κτίρια υπό αναπαλαίωση, τα οποία δεν αναπαλαιώνονται γιατί είναι σαθρά, είναι τελειωμένα αυτά τα δύο κτίρια, και η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ» λέει.

Μιλώντας για την Αριστερά, δηλώνει ότι το πρόβλημα είναι πως αυτή «δεν μπορεί να κυβερνήσει ούτε τον εαυτό της» και εκτιμά ότι ο κόσμος θα κατέβει να ψηφίσει, γιατί «το μπουρλότο έχει μπει πλέον στα σπίτια».

Για την άκρα Δεξιά εκφράζει την ανησυχία του ότι «αν σηκωθεί αυτός ο πυρήνας ψηλά θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα» και κάνει λόγο ακόμη και για «αλληλοσφαγές».

Τέλος, εκτιμά ότι ο λαός θα πρέπει να πάψει να φοβάται τι θα συμβεί εάν φύγουμε από το ευρώ. «Ο άνθρωπος που δεν έχει μία, δεν τον νοιάζει σε τι νόμισμα θα πληρωθεί» λέει χαρακτηριστικά. 

Κύριε Κραουνάκη, πώς έχει «φερθεί» η πολιτική στον πολιτισμό;
Δεν έχει φερθεί. Τον έχει χρησιμοποιήσει μόνο σαν βιτρίνα. Ο τελευταίος άνθρωπος που βρισκόταν στη θέση του υπουργού Πολιτισμού και ενδιαφέρθηκε αληθινά ήταν η Μελίνα (Μερκούρη). Πάλεψε για τα Ελγίνεια, άνοιξε τα ΔΗΠΕΘΕ. Ασχέτως εάν κάποια από αυτά δεν λειτούργησαν, ο τελευταίος άνθρωπος που έκανε κάτι για τους ανθρώπους της τέχνης και για τα μνημεία, ήταν η Μελίνα. Επειδή έχω γνωρίσει υπουργούς, το κλίμα στο υπουργείο είναι τόσο δαιδάλωδες που δεν υπάρχει περίπτωση να λειτουργήσει τίποτα σοβαρά μέσα σε αυτόν τον μηχανισμό.
Αναγνωρίζετε, επομένως, ότι υπάρχουν καλές προθέσεις;
Θεωρώ ότι ο Παύλος Γερουλάνος και ο Πέτρος Τατούλης ήταν δύο άνθρωποι που –δεν θέλω να είμαι κτηνωδώς σκληρός- προσπάθησαν να κάνουν κάτι.
Γενικότερα στην πολιτική θα λέγατε ότι υπάρχουν καλές προθέσεις;
Αυτή τη στιγμή η δουλειά των ανθρώπων που πασχίζουν να πάρουν θέσεις είναι διαπραγματευτική. Είναι μεσάζοντες. Δεν είναι Έλληνες που αγαπάνε την Ελλάδα αυτοί.
Θεωρείτε ότι ο πνευματικός κόσμος ήταν παρών σε όλη αυτή την συζήτηση για την κρίση;
Όχι. Ήταν τραγικά απών. Και κάποιοι από μας επιφορτιστήκαμε πολλές φορές τις κατηγορίες του λαϊκιστή, του γραφικού, κάθε φορά που βάζαμε μια αντηρίδα στη συνθήκη που μας πλασάρεται, ακόμα και από τα μέσα ενημέρωσης.  Παρ’ όλα αυτά την ώρα που κανείς αποφασίζει να πάρει μια θέση μέσα από το έργο του -είναι συγκινητικό- ο κόσμος είναι παρών. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει η τέχνη είναι να ξεφοβίσει. Θέλουν να μας βάλουν να σκοτωθούμε μεταξύ μας, αυτός είναι ο καινούριος τρόπος εκτέλεσης των λαών. Για να επιστρέψω, όμως, στην απουσία του πνευματικού κόσμου, ο λόγος γι’ αυτήν είναι ένας: όλοι λίγο έως πολύ είχαν ένα μικρό ή μεγάλο οικονομικό συμφέρον από τα δύο μεγάλα κόμματα. Δεν τους συνέφερε να μιλήσουν με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Υπάρχει έμμεση λογοκρισία, για λόγους μικροσυμφέροντος τις περισσότερες φορές. Δεν μιλάμε για μεγάλα ποσά...
Πλέον δεν υπάρχουν και ποσά για να μιλήσουμε...
Όχι υπάρχουν. Δεν βλέπετε πόσα δοθήκανε για τις εκλογές; Πώς δεν υπάρχουν;
Πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι κάποιοι καλλιτέχνες θέτουν υποψηφιότητα;
Η δουλειά του καλλιτέχνη είναι να κάνει τη δουλειά του μέσα από την τέχνη του. Αυτή είναι η δική μου γνώμη.
Δεν θα κατεβαίνατε δηλαδή υποψήφιος;
Είστε στα καλά σας; Θα αφήσω το 80% για να πάω για το 2%; Αυτή τη στιγμή μέσα από την τέχνη μου έχω το μεγάλο ποσοστό Ελλήνων μαζί μου. Γιατί να το διακυβεύσω; Έπειτα, η λέξη «κατεβαίνω» δεν μου αρέσει καθόλου. Μου αρέσει η λέξη «ανεβαίνω». Το ότι οι πολιτικοί χρησιμοποιούν το ρήμα κατεβαίνω -στον λαό υποτίθεται-, μού φαίνεται πολύ άσχημο. Δεν είναι εκπρόσωποι αυτοί. Από αυτούς τους ανθρώπους που βλέπουμε ποιους θα βάζαμε στο σπίτι μας; Και με ποιο βαθμό συγγένειας;
Υπάρχουν στο σημερινό πολιτικό σκηνικό άνθρωποι που ξεχωρίζουν;
Σαφέστατα υπάρχουν ηθικά στοιχεία σε όλα τα κόμματα. Αλλά δεν είναι οι πρωταγωνιστές.
Θα μπορούσε κάποιος από αυτούς να εμπνεύσει κάποιος τους πολίτες;
Ναι. Αλλά ο κόσμος έχει κουραστεί. Ραπίζεται συνέχεια.
Πιστεύετε ότι ο κόσμος θα πάει να ψηφίσει;
Για μένα η εκλογική αναμέτρηση της 6^ης Μαΐου θα είναι ίσως η μεγαλύτερη μεταπολιτευτική έκπληξη, όσον αφορά την ψήφο. Πλέον το μπουρλότο έχει μπει στα σπίτια, είναι εμφανές. Απλά επικρατεί αυτός ο φόβος για το εάν φύγουμε από το ευρώ. Θα σας πω κάτι: ο άνθρωπος που δεν έχει μία, δεν τον νοιάζει σε τι νόμισμα θα πληρωθεί.
Υπάρχουν ορισμένοι που δηλώνουν απογοητευμένοι...
Δεν νομίζω ότι θα υπάρξει κόσμος που δεν θα πάει να ψηφίσει. Είναι όλοι θορυβημένοι.
Ποια είναι η εκτίμησή σας για τις εκλογές;
Προσωπικά προβλέπω άνοδο του Αλέξη Τσίπρα και του Φώτη Κουβέλη. Πρόκειται για δύο κόμματα «καταφύγια».
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και μια άνοδος –στις δημοσκοπήσεις τουλάχιστον- της Ακροδεξιάς...
Αυτό είναι εμφανές σε όλη την Ευρώπη, δεν είναι μόνο δικό μας θέμα. Γι’ αυτό μίλησα για αλληλοσφαγές. Αν σηκωθεί αυτός ο πυρήνας ψηλά θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα.
Πιστεύετε ότι μπορεί να υπάρξει πολιτική λύση στην κρίση;
Ναι, με αληθινούς Έλληνες και όχι με τσιράκια της τραπεζικής χούντας.
Και μπορεί να προκύψει από αυτές τις εκλογές;
Ναι, με συνεργασία, βεβαίως.
Για σας μια ιδανική κυβέρνηση τι τύπου θα ήταν;
Εγώ θα προτιμούσα μια κυβέρνηση από ηθικούς ανθρώπους, όχι από τσιράκια της διαπλοκής που θέλουν να δώσουν φτηνά τη χώρα στις τρεις «αγκαλίτσες» που περιμένουνε: Τουρκία, Γερμανία, Αμερική.
Και με πρόσωπα εκτός πολιτικής, ίσως;
Βεβαίως, γιατί όχι; Όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε. Είναι ντροπή μας να έχουμε αυτή τη χώρα και να την αφήνουμε να πηγαίνει στο βρόντο.
Θεωρείτε ότι είναι έτοιμη η Αριστερά να κυβερνήσει;
Ούτε τον εαυτό της δεν μπορεί να κυβερνήσει αυτή τη στιγμή. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα.
Ποια είναι η ελπίδα σας για μια αυριανή Ελλάδα;
Ότι οι Έλληνες όσα και να έχουν τραβήξει μέσα στους αιώνες αντέχουν και επιβιώνουν. Έχουμε περάσει πολύ χειρότερα. Κι εγώ έχω «κουρδίσει» σε μια αισιόδοξη σκέψη. Του έχουμε φερθεί άσχημα του τόπου μας. Είμαστε το ωραιότερο προϊόν στη χειρότερη συσκευασία. Αν λειτουργήσει η παραγωγική δύναμη του τόπου –σε όλα τα επίπεδα, προϊόντων και πολιτισμού- αυτό μπορεί να πουληθεί με πολύ ακριβό εισιτήριο. Το θέμα είναι ότι τώρα μας βάζουν να το κατεβάσουμε, προκειμένου να το πουλήσουν άλλοι με ακριβό εισιτήριο. Αυτό είναι το δράμα του τόπου εδώ και χρόνια. Οι πολιτικοί μας διαπραγματεύονται αυτή την ιστορία: να κατεβάσουν την τιμή για να κερδίσουν αυτοί που θα αγοράσουν φτηνά.
Η πολιτική δίνει ευκαιρία σε νέους ανθρώπους;
Έχουμε καινούριους πολιτικούς αυτή τη στιγμή. Προσωπικά πιστεύω ότι και οι δύο κεντρικοί μας παίχτες, Αντώνης Σαμαράς και Ευάγγελος Βενιζέλος -θα το πω ευθαρσώς- αν είχαν τη δύναμη και το θάρρος να εμφανιστούν με καθαρό πολιτικό πρόσωπο κάτω από καινούρια κόμματα, θα είχαν καλύτερη τύχη. Και αυτό θα συμβεί, θα το δούμε. Μετά τις εκλογές θα συμβεί. Μετά τον καταποντισμό τους θα αναγκαστούν να το κάνουν. Ελπίζουν ακόμα ότι τα προηγούμενα πράγματα θα λειτουργήσουν. Δεν θα λειτουργήσουν, ο κόσμος είναι απελπισμένος. Είναι υποχρεωμένοι αυτή τη στιγμή να κάνουν τη δουλειά τους με κτίρια υπό αναπαλαίωση, τα οποία δεν αναπαλαιώνονται γιατί είναι σαθρά, είναι τελειωμένα αυτά τα δύο κτίρια, και η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Αυτό αν το κοιτάξουμε ψύχραιμα είναι ένα τρομερό «σέικερ» ανασύνταξης πραγμάτων και προσώπων. Δεν έχουμε καταλάβει ότι μιλάμε για μια συνθήκη πτώσης του οικονομικού συστήματος που ίσχυε μέχρι σήμερα, στο οποίο –δυστυχώς- τα κράτη της νοτίου Ευρώπης είναι τα πρώτα θύματα. Οι χώρες με ιδιαίτερο τουρισμό, προϊόντα. Εμείς είμαστε μια χώρα γεωργοκτηνοτροφική, και πήγαμε να γίνουμε βιομηχανική.
Πιστεύετε ότι η λύση μπορεί να προκύψει και από την αντίδραση του λαού;
Οι πολιτικοί αναλυτές κρίνουν ότι μετά από πιέσεις το κεφάλαιο θα αναγκαστεί να αρχίσει να δίνει «φιλέτα». Παίζουμε το παιχνίδι του ποντικού με τη γάτα. Όσο μας φοβίζουν, θα κερδίζουν. Εάν ξεφοβηθούμε, θα υπάρχουν μεν θύματα –ήδη υπάρχουν- αλλά μπορεί να κερδίσουμε κάτι. Αυτό δεν είναι, άλλωστε, το αιώνιο παιχνίδι των λαών με τις εξουσίες; Το θέμα είναι να θυμηθούμε ότι η Τέχνη ήταν πάντοτε απέναντι από την εξουσία. Είναι η πρώτη φορά που βλέπω τέτοια σιωπή...

Συνέντευξη: Αγγελική Στελλάκη