""Μη παραχαράσσετε την ιστορία": Το τραγούδι δεν είναι ένα και δεν είναι ελληνικό..." (tvxs.gr, 15/2/2019)

...............................................................

"Μη παραχαράσσετε την ιστορία": Το τραγούδι δεν είναι ένα και δεν είναι ελληνικό...

(tvxs.gr, 15/2/2019)

Έγινε το τραγούδι των απανταχού «Μακεδονομάχων». Έγινε εμβατήριο στα συλλαλητήρια κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Έγινε viral στο διαδίκτυο. Διασκευάστηκε μάλιστα σε κάθε πιθανή εκδοχή.

Το «Μην παραχαράσσετε την ιστορία» έγινε πραγματικά ένας ύμνος για όσους υπερασπίζονται ότι «η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική».

Μόνο που... το ίδιο τραγούδι δεν είναι ένα και μάλιστα δεν είναι ελληνικό, αλλά σλάβικο!

Τραγική ειρωνεία να υπερασπίζεσαι την Μακεδονία από τους Σλάβους με ένα σλάβικο παραδοσιακό τραγούδι...

"ΤΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΝΤΕΛ" ποίημα της ποιήτριας και φίλης στο fb Χλόης Κουτσουμπέλη (facebook, 14/2/2019)

.............................................................

 Χλόη Κουτσουμπέλη (γ.1962)





 

ΤΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΝΤΕΛ 

Στην οικογένεια μου είμαστε όλοι πορτρέτα.
Ζούμε γαντζωμένοι από καρφιά.
Με πρόσωπα χλωμά και μάτια μαύρα
μαλλιά σε κότσο και παλαιομοδίτικα φουστάνια
σακάκια που μυρίζουν πράσινο σαπούνι.
Καθώς είμαστε κρεμασμένοι σε τοίχους
που χρειάζονται σοβάτισμα,
έξαφνα κάποιος ερωτεύεται
η κορνίζα του ραγίζει
και κυλάει στο πάτωμα.
Στον τοίχο εμφανίζεται τετράγωνος
ο λεκές της απουσίας.
Ύστερα από λίγο κάποιοι τον ανασύρουν
τον αποκαθιστούν στην αρχική του θέση.
Μόνο τα μάτια του για λίγο αλλάζουν χρώμα.
Μπορεί όμως να’ ναι κι απ’ την υγρασία.

(από την συλλογή ΟΙ ΟΜΟΤΡΑΠΕΖΟΙ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΓΗΣ, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2016)

"ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ ΓΙΑ ΒΟΡΙΑΔΕΣ" ανέκδοτο ποίημα της ποιήτριας και φίλης στο fb Δήμητρας Χριστοδούλου (facebook, 14/2/2019)

..............................................................

Δήμητρα Χριστοδούλου (γ.1953)






 

ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ ΓΙΑ ΒΟΡΙΑΔΕΣ

Αέρας στήνει μάχη με αέρα
Στην πόλη απόψε. Τη χτυπάει σαν αυγό
Με δυο πιρούνια τ’ αγιάζι.
Κάποια μαγειρική για ζωντανούς
Θα πέρασε σε χέρια πεθαμένων.
Το υδραγωγείο, το αμαξοστάσιο, το μουσείο
Σπρώχνονται πότε κατά το λιμάνι
Πότε εδώ κάτω, στον φωταγωγό.
Στην ίδια κατσαρόλα συντρίβονται
Τα γυαλικά των αστεριών.
Κι ακούω που κλαίει ένας γάτος φουκαράς
Κάτω στην άδενδρη πλατεία.
Ως και το τσόφλι του φεγγαριού να σπάσει,
Κανείς δεν θα έκανε τα χέρια του κούπες
Να του μαζέψει τον χυλό.
Διπλοκλειδώνουν με τέτοιον καιρό τις πόρτες,
Κλείνουν τ’ αυτιά τους με το μαξιλάρι
Και ο ύπνος τους είναι σπασμένος και ωμός.
Και μόνο μες στον κρόκο του ονείρου τους
Σαλεύει ένα κλωσσοπούλι. Τρέμω
Μήπως και γεννηθεί τέτοια ώρα
Κι αφτέρουγο το αρπάξει η φασαρία
Και σβήσει η κραυγούλα της ζωής του
Στο στόμα άλλου ζώου που πεινά.
…………………………………………………………………….

( Ανέκδοτο, κατοχυρωμένο. Η εικόνα Γ. Γουναρόπουλος. Επειδή και έρημοι είμαστε και κανιβαλικοί και συχνά βορά των ανέμων. Νομίζω. Δ.Χ. )

ΠΌΘΟΙ - Γιάννης Αγγελάκας (youtube, 4 Μαΐ 2013) Από τον Δίσκο "Γελαστή Ανηφόρα"(2013)

..............................................................



ΠΌΘΟΙ - Γιάννης Αγγελάκας

Πέρασαν χρόνια κι η καρδιά μου πια δεν κλαίει 
Μόνο μεθάει και θυμάται και γελά 
Με τους αετούς μου που όλοι γίναν αρουραίοι 
Μόλις με είδαν να ορμάω στη φωτιά 

Πέρασαν χρόνια και κατάλαβα τι φταίει 
Που όλοι δειλιάζουμε μπροστά στην ομορφιά 
Ακούω καλύτερα τη γάτα μου να κλαίει
Παρά τους πόθους μου να ουρλιάζουν σαν σκυλιά 

Μα τι είν' αυτά που λέει 
Του 'βαλε ο διάολος φωτιά 
Τα λέει ξεθυμαίνει 
Και ξαναπαίρνει τα βουνά 

Πέρασαν χρόνια κι η ψυχή μου πια το ξέρει 
Όσοι φτερούγισαν και πήγαν πιο ψηλά 
Ήταν ανάξιοι ρηχοί και τιποτένιοι 
Και κάποια μύγα τους τσιμπούσε τα φτερά 

Αχ πόσο γρήγορα αυτή η ζωή διαβαίνει 
Όλοι επιστρέφουμε μια μέρα στη σιωπή 
Μόνο η βλακεία μας αιώνια παραμένει 
Να μας ξοδεύει και μετά να μας υμνεί 

Μα τι είν' αυτά που λέει 
Του 'βαλε ο διάολος φωτιά 
Τα λέει ξεθυμαίνει 
Και ξαναπαίρνει τα βουνά

(youtube, 4 Μαΐ 2013)

 

Από τον Δίσκο "Γελαστή Ανηφόρα"(2013)

ΜΟΝΟΚΟΝΤΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΟΥΛΑ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ-ΒΑΦΟΠΟΥΛΟΥ (Θεσσαλονίκη 1908-1935) από τον ποιητή και φίλο στο fb Ηλία Κεφάλα (facebook, 14/2/2019)

..............................................................
 

ΜΟΝΟΚΟΝΤΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΟΥΛΑ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ-ΒΑΦΟΠΟΥΛΟΥ

(Θεσσαλονίκη 1908-1935)

Σ’ ἀγαπῶ καὶ μὲ λόγια σκληρὰ ἂς μιλῶ σὰ σὲ βλέπω.
Εἶναι ἡ ἀγάπη μου ἀπέραντη, σὰν τοῦ ἥλιου τὸ φῶς.
Μυστικὰ θὰ λατρεύεσαι, σὺ ποὺ εἶσαι γιὰ μένα
τῶν ὀνείρων μου στόλισμα κι ὁ κρυφὸς στοχασμός.
Σὲ πονῶ κι ἂς γελῶ μὲ κακία τῆς καρδιᾶς σου τὸν πόνο.
Τῆς ἀγάπης σου σκλάβα εἶμαι κι ὄχι κυρά.
Κι ἂν ἀγέρωχα διώχνω τὰ γλυκά σου τὰ χάδια,
ἄλλα χάδια σοῦ παίρνω πιὸ πολὺ τρυφερά.

(«Σ᾽ ἀγαπῶ» ἀπὸ τἰς «Νύχτες ἀγρύπνιας» τῆς Ἀνθούλας Σταθοπούλου-Βαφοπούλου)

Ὅπως ἦταν ὁ τίτλος τῆς μοναδικῆς της συλλογῆς, ἔτσι ἦταν καί ἡ λιγοστή ζωή τῆς ἀδικημένης ἀπό τή μοίρα ποιήτριας Ἀνθούλας Σταθοπούλου-Βαφοπούλου. Καταγόμενη ἀπό τήν Πολυθέα Τρικάλων, γεννήθηκε στή Θεσσαλονίκη (1908) καί ὕστερα ἀπό μόλις 27 χρόνια πέθανε στό σανατόριο τοῦ Ἀσβεστοχωρίου τῆς ἴδιας πόλης (16 Ἀπριλίου 1935).
Ἦταν σύζυγος τοῦ ποιητῆ Γιώργου Βαφόπουλου (1932). Χτυπημένη ὅμως ἀπὸ τὴ φυματίωση, δὲν μπόρεσε νὰ χαρεῖ καὶ νὰ ἐκμεταλλευτεῖ δημιουργικὰ τὸ πλούσιο ταλέντο της καὶ τοὺς εὐρεῖς λογοτεχνικοὺς ὁρίζοντες ποὺ ἄνοιγαν μπροστά της, δεδομένης καὶ τῆς ὕπαρξης στὴ ζωή της τοῦ δυναμικοῦ καὶ ἄκρως μεθοδικοῦ συζύγου της. Ἡ ἀσθένεια τῆς ἀφήρεσε πολὺ νωρὶς κάθε ζωτικότητα καὶ ἐπιθυμία γιὰ ὄνειρα. Ὁ πλησιόχωρος θάνατος ἔστεκε ἐμπόδιο ἀνυπέρβλητο μπροστὰ σὲ κάθε ἀπελπισμένη προσπάθειά της γιὰ ζωὴ καὶ καλλιτεχνικὴ ἐξέλιξη.
Ἡ πρώτη ἐπίσημη καὶ σοβαρὴ λογοτεχνική της ἐμφάνιση ἔγινε στὴ "Νέα Ἑστία" τὸ 1930 σὲ ἡλικία 22 ἐτῶν. Τὴν ἑπόμενη χρονιὰ τύπωσε τὴ μοναδική της ποιητικὴ συλλογὴ μὲ τίτλο " Νύχτες ἀγρύπνιας " (1931).
Στὶς παραδοσιακὲς φόρμες τῶν ποιημάτων αὐτῶν ἡ Ἀνθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου ἀφήνει νὰ ξεχειλίσει ὅλη ἡ πρώιμη πίκρα της καὶ νὰ διαφανεῖ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς τὸ πλούσιο ποιητικό της ταλέντο. Ὁ στίχος της κυλάει ὁρμητικός, ἀνεμπόδιστος ἀπὸ τεχνικὲς δυσκολίες καὶ μὲ μιὰ ξέφρενη πολλὲς φορὲς βία, τἀχα θέλοντας νὰ προλάβει νὰ μιλήσει καὶ νὰ πεῖ ὅσο περισσότερα μπορεῖ. Φοβούμενη ὅτι στὴν ἑπόμενη λέξη θὰ τὴ βρεῖ ὁ θάνατος, κατορθώνει νὰ μὴν ἀσθμαίνει, ἀπελευθερώνοντας μονάχα ὅλο καὶ πιὸ πολλὰ δάκρυα. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ προσδίδει τραγικὴ ὑφὴ τόσο στὴν ποίησή της, ὅσο καὶ στὴν ἴδια της τὴ ζωή. Ἀποβαίνει ἐκρη-κτικὸς χαρακτήρας μὲ ἀπρόβλεπτες ἐξάρσεις. Μέσα στὸν βαθύ συναισθηματισμό της μὲ τὸ πηγαῖο ἐρωτικὸ ὑπόστρωμα μπλέκεται ἡ αἴσθηση τῆς ἀπώλειας τοῦ βίου καὶ τὸ γκρέμισμα τῶν ὀνείρων. Ὁ ποιητικός της λόγος γίνεται ἔτσι μιὰ μόνιμη κραυγὴ ἀγωνίας, ἀπελπισίας καὶ θρήνου. Ἀλλὰ μέσα σ' αὐτά τὰ πένθιμα καὶ ἀποτρόπαια ὁράματα ποὺ ἐπιδεινώνουν τὸ ποιητικὸ τοπίο, ἡ ποιήτρια καταξιώνεται σὲ κάτι τὸ θαυμαστὸ καὶ ἀναπάντεχο: διατηρεῖ ὅλη τὴ φρεσκάδα τῆς νιότης της, ὅλη τὴν παιδικότητά της καὶ τὴν γονιμοποιὸ ἀκμὴ τοῦ φύλου της. Ἀκόμα καὶ τό ξόρκισμα τοῦ θανάτου τὸ κάνει μὲ ὅλο τὸ ἄδολο παράπονο τῆς νεανικότητάς της καὶ τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ δίκιου ποὺ ἔχουν τὰ νιάτα καὶ ὅλοι οἱ μελλοθάνατοι.
Μπόρεσε νὰ γράψει ἀκόμα πέντε διηγήματα καὶ δύο θεατρικὰ ἔργα. Ὅλα τὰ γραπτά της βρίσκονται συγκεντρωμένα στὸν τόμο ποὺ ἐπιμελήθηκε καὶ ἐξέδωσε μὲ τὴ χορηγία τοῦ Δήμου Θεσσαλονίκης ὁ σύζυγός της Γιῶργος Βαφόπουλος ὑπὸ τὸν τίτλο "Ἔργα" (1936). Ὁ πρόλογος στὸν τόμο αὐτόν κοσμεῖται ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Γρηγορίου Ξενοπούλου.

H.K.

Εορταστικόν... του Αγίου Βαλεντίνου από τη φίλη στο fb Stavroula Papaspyrou (facebook, 14/2/2019)

..............................................................
 

(...) Επειδή είναι δύσκολο ν' αγαπάς
και δυσκολότερο ν' αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο
για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά
και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη
κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές
και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά
και καμένα, θέλοντας ο καθένας
να 'ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο
και πηγή, κατά τις περιστάσεις
ή και όλα μαζί στην ανάγκη,
δε θα πει πως εγώ δεν μπορώ
να γίνω κάτι απ' αυτά ή και όλα μαζί,
κι αν είναι να περάσω
μια ζωή στη σκλαβιά -έτσι κι αλλιώς-
ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης.

(Μιχάλης Γκανάς "Προσωπικό")

το τελευταίο ποίημα που έγραψε η Σύλβια Πλαθ. Μετάφραση από τον ποιητή και φίλο στο fb Χάρη Βλαβιανό (facebook, 11/2/2019)

..............................................................


Από τον ποιητή και φίλο στο fb Haris Vlavianos (facebook, 11/2/2019)

Αυτό είναι το τελευταίο ποίημα που έγραψε η Πλαθ. Έξι μέρες αργότερα, στις 11 Φεβρουαρίου του 1963, αυτοκτόνησε. 

ΑΚΡΗ

Η γυναίκα τελειοποιείται.
Το νεκρό της

Σώμα φοράει το χαμόγελο της πραγμάτωσης,
Η ψευδαίσθηση μιας αρχαιοελληνικής αναγκαιότητας
Κυλάει στις πτυχές του χιτώνα της,
Τα γυμνά της
Πόδια μοιάζουν να λένε:
Φτάσαμε ώς εδώ, τελείωσε.
Κάθε νεκρό παιδί κουλουριασμένο, λευκό ερπετό,
Ένα σε κάθε μικρή
Κανάτα γάλακτος, τώρα αδειανή.
Τα δίπλωσε και τα ξανάβαλε
Στο σώμα της σαν πέταλα
Ενός τριαντάφυλλου που κλείνουν όταν ο κήπος
Σκληραίνει και αρώματα αιμορραγούν
Από τους γλυκούς, βαθείς λαιμούς του νυχτολούλουδου.
Η σελήνη δεν έχει λόγο να θλίβεται,
Ατενίζοντας από την κοκάλινη κουκούλα της.
Είναι συνηθισμένη σε τέτοια πράγματα.
Τα σκοτάδια της κροταλίζουν και σέρνονται.

[5 Φεβρουαρίου 1963]

Μετάφραση: Χ.Β.

[Σ.τ.Μ.:Το ποίημα, «σκοτεινό και αμφίσημο» όπως έγραψαν αργότερα, έχει απασχολήσει πλήθος μελετητών και διαβάζεται ως μακάβριος αποχαιρετισμός. Όπως υποστηρίζουν κάποιοι κριτικοί, στους στίχους «Κάθε νεκρό παιδί κουλουριασμένο… / αδειανή» η Πλαθ αναφέρεται στα δικά της παιδιά, τα οποία όταν έγραφε το ποίημα είχε σκοπό να πάρει μαζί της στο θάνατο – αλλά τελικά άλλαξε γνώμη. Ο τελευταίος στίχος, «Her blacks crackle and drag», έχει ερμηνευθεί με δεκάδες τρόπους. Οι περισσότεροι κριτικοί συγκλίνουν στην άποψη ότι η λέξη blacks αναφέρεται στη σελήνη, η οποία σέρνει τα σκοτάδια πίσω της σαν πέπλα. Μια άλλη εκδοχή λέει ότι τα «blacks» είναι οι κουρτίνες του θεάτρου που πέφτουν και κλείνει η αυλαία (της ζωής της Πλαθ).]

"Azure X 3..." Σύνθεση του Ντιουκ Έλλινγκτον σε τρεις εκδοχές. Με την Έλλα Φιτζέραλντ στην φωνή... (youtube, 2013-2015)

...........................................................

Azure X 3...

A. ELLA FITZGERALD (youtube, 24/6/2013)

B.Duke Ellington (youtube, 14/2/2015)

C. Ella Fitzegerald - Azure - Ella At Duke's Place - 1965 - (youtube, 28/1/2014)

Azure - Lyrics

Driftin' Dreamin'
In an Azure mood,
Stardust gleamin'
Thru my solitude:
Here in my seclusion,
You're a blue illusion
While I'm in this Azure interlude.
I'm not wanted I'm so all alone;
Always haunted
By the dreams I own;
But, though Im tormented
I must be contented
Driftin' Dreamin'
In an Azure mood!
Driftin'…

In an Azure mood,
Star dust gleamin'
Thru my solitude:
Here in my seclusion,
You're a blue illusion
While I'm in this Azure interlude!

- Από τις «Ευτυχισμένες Μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ (1906-1989) (μτφ. Ερρίκος Μπελιές, εκδ. «Κέδρος», 2008, β’ έκδοση)

..............................................................

Σάμουελ Μπέκετ 

(1906 - 1989)

•  Από τις «Ευτυχισμένες Μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ (μτφ. Ερρίκος Μπελιές, εκδ. «Κέδρος», 2008, β’ έκδοση)

…ΓΟΥΙΝΝΙ: …Ω, γη, πανάρχαιο χωνευτήριο. (Στρέφει μπροστά) Φαντάζομαι πως αυτό έχει συμβεί και άλλοτε, παρ’ όλο που δεν μπορώ να το ανακαλέσω στη μνήμη μου. (Παύση) Εσύ μπορείς, Γουίλλι;  (Στρέφει προς το μέρος του) Μπορείς να θυμηθείς εάν αυτό έχει ξανασυμβεί; (Παύση. Γέρνει πίσω να τον κοιτάξει) Ξέρεις τι έχει συμβεί, Γουίλλι; (Παύση) Πάλι φευγάτος; (Παύση) Δεν σε ρωτάω αν έχεις πλήρη αίσθηση όσων συμβαίνουν γύρω, απλώς σε ρωτάω αν είσαι πάλι φευγάτος. (Παύση) Τα μάτια σου μοιάζουνε κλειστά όμως, όπως ξέρουμε αυτό δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. (Παύση) Κούνησε ένα δάχτυλο, καλέ μου, αν δεν έχεις χάσει τελείως τις αισθήσεις σου. (Παύση) Για χάρη μου καν’ το, Γουίλλι, σε παρακαλώ, μόνο το μικρό σου δάχτυλο, αν ακόμα έχεις τις αισθήσεις σου. (Παύση. Χαρούμενη) Ω, και τα πέντε, είσαι λατρευτός σήμερα, τώρα μπορώ να συνεχίσω με ήσυχη τη συνείδηση. (Στρέφει μπροστά) Ναι, τι συνέβη κάποτε, που δεν είχε συμβεί προηγουμένως κι όμως… απορώ, ναι, ομολογώ πως απορώ (Παύση) Με τον ήλιο να πυρώνει τόσο άγρια τη γη, κάθε ώρα πιο άγρια, δεν είναι φυσικό τα πράγματα ν’ αρπάζουνε φωτιά, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ, μ’ αυτό τον τρόπο εννοώ, σαν από μόνα τους; (Παύση) Μήπως κι εγώ η ίδια δε θα λιώσω, ίσως, στο τέλος, ή θα καώ, ω, δεν εννοώ απαραίτητα ν’ αρχίσω να βγάζω φλόγες, όχι, απλώς λίγο-λίγο ν’ απανθρακωθεί, να γίνει μαύρη τέφρα όλη αυτή – (Πλατιά χειρονομία των χεριών) – η σάρκα που φαίνεται; (Παύση) Από την άλλη, έχω ποτέ γνωρίσει εύκρατη εποχή; (Παύση) Όχι. (Παύση) Μιλάω για εύκρατες εποχές και διακεκαυμένες εποχές, λέξεις, μόνο άδειες λέξεις. (Παύση) Μιλάω για τότε που δεν είχα ακόμη παγιδευτεί μ’ αυτό τον τρόπο, και είχα τα πόδια μου, και έκανα χρήση των ποδιών μου, και ήμουνα σε θέση να αναζητήσω ένα μέρος σκιερό, όπως εσύ, όταν βαριόμουνα τον ήλιο, ή ένα μέρος ηλιόλουστο, όπως εσύ, όταν βαριόμουνα τη σκιά, και όλα είναι άδειες λέξεις. (Παύση) Η σημερινή μέρα δεν είναι πιο ζεστή από τη χτεσινή, και η αυριανή δεν θα είναι πιο ζεστή από τη σημερινή, πώς θα μπορούσε άλλωστε, και ούτω καθεξής έως πίσω στο απώτατο παρελθόν, έως μπροστά στο απόμακρο μέλλον. (Παύση) Και αν μια μέρα η γη θα πρέπει να σκεπάσει τα στήθη μου, εγώ δεν θα έχω δει ποτέ τα στήθη μου, και κανένας δεν θα έχει δει ποτέ τα στήθη μου. (Παύση) Ελπίζω να συγκράτησες κάτι απ’ αυτά, Γουίλλι, θα με στεναχωρούσε να σκεφτώ πως δεν συγκράτησες τίποτα απ’ όλα αυτά, γιατί δεν φτάνω κάθε μέρα σε τέτοια ύψη. (Παύση) Ναι, φαίνεται πως κάτι έχει συμβεί, έχεις απόλυτο δίκιο, Γουίλλι. (Παύση) Η ομπρέλα θα είναι και αύριο πάλι εκεί, δίπλα μου, στον λοφίσκο, να με βοηθήσει να βγάλω την ημέρα μου. (Παύση) Παίρνω αυτό τον μικρό καθρέφτη, τον κάνω κομμάτια πάνω σε μια πέτρα – (Το κάνει) – τον πετάω μακριά – (Τον πετάει μακριά πίσω της) – και αύριο θα είναι πάλι μέσα στην τσάντα, χωρίς ούτε μια γρατσουνιά, να με βοηθήσει να βγάλω την ημέρα μου. (Παύση) Ναι, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. (Παύση) Αυτό το βρίσκω υπέροχο, τον τρόπο που τα πράγματα… (Η φωνή σπάει, το κεφάλι σκυμμένο)… τα πράγματα… τόσο υπέροχο. (Μεγάλη παύση, το κεφάλι σκυμμένο. Τελικά στρέφει, σκυμμένη ακόμα, στην τσάντα, βγάζει απροσδιόριστα αντικείμενα, τα ξαναστοιβάζει μέσα, ψαχουλεύει πιο βαθιά, τελικά βγάζει ένα μουσικό κουτί, το κουρδίζει, το ανοίγει, το ακούει για μια στιγμή κρατώντας το και με τα δύο χέρια, γερμένη πάνω του, στρέφει μπροστά, ανορθώνεται και ακούει τη μελωδία, κρατώντας με τα δυο χέρια της το κουτί κοντά στο στήθος της. Παίζει το ντουέτο βαλς «Σ’ αγαπώ πολύ!» από την «Εύθυμη χήρα». Βαθμιαία παίρνει μια ευτυχισμένη έκφραση. Λικνίζεται στον ρυθμό. Η μουσική σταματάει. Παύση. Σύντομο ξέσπασμα ενός βραχνού τραγουδιού χωρίς λόγια – στη μελωδία του μουσικού κουτιού, από τον Γουίλλι. Η ευτυχισμένη έκφραση γίνεται πιο εμφανής. Αφήνει κάτω το κουτί) Ω, αυτή θα μείνει ως ευτυχισμένη μέρα! (Χτυπάει τα χέρια σαν χειροκρότημα) Ξανά, Γουίλλι, ξανά! (Χειροκροτεί) Κι άλλο, Γουίλλι, σε παρακαλώ! (Παύση. Η ευτυχισμένη έκφραση σβήνει) Όχι; Δεν θα μου κάνεις το χατίρι; Εντάξει, σε καταλαβαίνω απόλυτα, σε καταλαβαίνω απόλυτα.  Δεν μπορείς να τραγουδάς μόνο και μόνο για να τέρψεις κάποιον, όσο και να τον αγαπάς, όχι, το τραγούδι πρέπει να βγαίνει απ’ την καρδιά, αυτό το λέω πάντα, να ξεχύνεται από πολύ βαθιά μέσα σου, όπως του αηδονιού. (Παύση) Πόσες φορές έχω πει, σε ώρες μαύρες, Τραγούδησε τώρα, Γουίννι, πες το τραγούδι σου, δεν υπάρχει άλλη λύση, κι όμως δεν το έκανα. (Παύση) Δεν μπορούσα. (Παύση) Ναι, σαν το αηδόνι της νύχτας ή σαν τον κορυδαλλό της χαραυγής, χωρίς καμιά υστεροβουλία, ούτε για τον εαυτό σου ούτε για τους άλλους. (Παύση) Και τώρα; (Παύση. Χαμηλόφωνα.) Παράξενη αίσθηση. (Παύση. Το ίδιο) Παράξενη αίσθηση πως κάποιος με κοιτάζει. Η εικόνα μου καθαρή, μετά θολή πάλι, και ούτω καθεξής, μπρος πίσω, μέσα κι έξω στο μάτι κάποιου. (Παύση. Το ίδιο) Παράξενο; (Παύση. Το ίδιο) Όχι, εδώ καθετί είναι παράξενο. (Παύση. Κανονική φωνή) Κάτι μου λέει, Σταμάτα να μιλάς τώρα, Γουίννι, για ένα λεπτό, μη σπαταλάς όλες τις λέξεις της ημέρας, σταμάτα να μιλάς και ασχολήσου με κάτι άλλο, έτσι για αλλαγή, έλα, καν’ το. (Σηκώνει τα χέρια και τα κρατάει ανοιχτά μπροστά στα μάτια της)  Κάντε εσείς κάτι! (Κλείνει τα χέρια) Τι γαμψά νύχια αρπακτικού! (Στρέφει στην τσάντα, ψαχουλεύει, τελικά βγάζει μια λίμα νυχιών, στρέφει μπροστά κι αρχίζει να λιμάρει τα νύχια της…)


Σημείωση: Θυμίζω τη διανομή και τον σκηνικό χώρο του έργου στην έναρξη: 

("- Γουίννι: γυναίκα, πενήντα χρόνων περίπου
- Γουίλλι: άντρας, εξήντα χρόνων περίπου 

 Μια έκταση με καμένο χορτάρι. Στο κέντρο της σχηματίζεται ένας λοφίσκος. Οι πλευρές του χαμηλώνουν μαλακά προς τις δύο κουίντες και το προσκήνιο. Στο πίσω μέρος η κλίση είναι πιο απότομη ως το επίπεδο της σκηνής. Μάξιμουμ απλότητας και συμμετρίας. Στο βάθος, φόντο από ύφασμα, εμφανώς ψεύτικο, που αναπαριστά μια απογυμνωμένη πεδιάδα που απλώνεται και συναντιέται μακριά μ' έναν ουρανό χωρίς σύννεφα. Στο κέντρο ακριβώς του λοφίσκου η Γουίννι, θαμμένη σχεδόν μέχρι τη μέση. Περίπου πενήντα χρόνων, καλοδιατηρημένη, ξανθιά κατά προτίμηση, παχουλή, τα χέρια και οι ώμοι της γυμνοί, κορσάζ με βαθύ ντεκολτέ, μεγάλα στήθη, μαργαριταρένιο κολιέ. Τη βρίσκουμε να κοιμάται με τα χέρια στο έδαφος μπροστά της και το κεφάλι ακουμπισμένο πάνω τους. Δίπλα κι αριστερά της, στο έδαφος, μια μεγάλη μαύρη τσάντα απ' αυτές για τα ψώνια και δεξιά της μια πτυσσόμενη κλειστή ομπρέλα που το ρύγχος της λαβής της προβάλλει από τη θήκη. Δεξιά της και πίσω, ξαπλωμένος στο έδαφος, κοιμάται ο Γουίλλι, που τον κρύβει ο λοφίσκος. 

Μεγάλη παύση. Ακούγεται ο διαπεραστικός ήχος του ενός κουδουνιού για περίπου δέκα δευτερόλεπτα και μετά σταματάει. Η Γουίννι δεν κινείται. Παύση. Πιο διαπεραστικός ήχος κουδουνιού για περίπου πέντε δευτερόλεπτα. Το κουδούνι σταματάει. Η Γουίννι σηκώνει το κεφάλι, κοιτάζει μπροστά. Μεγάλη παύση. Ορθώνει το σώμα της, ακουμπάει τις παλάμες της στο έδαφος, τινάζει πίσω το κεφάλι της και ατενίζει το ζενίθ. Μεγάλη παύση...")

"Αβράκωτοι με κίτρινα γιλέκα" έγραψε ο Περικλής Κοροβέσης ("Εφημερίδα τών Συντακτών", 09.02.2019)

.............................................................

 

Αβράκωτοι με κίτρινα γιλέκα

 

έγραψε ο Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα τών 

Συντακτών

09.02.2019

12 νεκροί. 3.200 τραυματίες. Εκατοντάδες νοσηλεύονται, με 6 να βρίσκονται σε κώμα. Και περίπου 300 ακρωτηριασμένοι από τα νέα όπλα της αστυνομίας που χτυπούν το πλήθος σε ευθεία βολή (flash-ball). Οι συλληφθέντες έχουν φτάσει στους 8.300. Από αυτούς έχουν ήδη καταδικαστεί οι 1.100 και περιμένουν στη σειρά οι υπόλοιποι. Και ήδη οι 400 πρώτοι έχουν οδηγηθεί στη φυλακή. Και όλα αυτά όχι στη Βενεζουέλα, αλλά στην καρδιά της Ε.Ε., στη Γαλλία, που έχει εθνικό έμβλημα το «Ελευθερία-Ισότητα-Αδελφοσύνη» που είναι γραμμένο σε κάθε δημόσιο κτίριο. Και όλα αυτά με δημοκρατικούς νόμους.

Αλλά φαίνεται πως αυτή η σφαγή δεν αρκούσε. Το κράτος χρειάζεται ένα μεγαλύτερο νόμιμο μακελειό. Και ψήφισε έναν νόμο που θα τον ζήλευε κάθε δικτάτορας. Στην ουσία του αυτός ο ειδεχθής νόμος κάνει ποινικό αδίκημα τη συμμετοχή σε συλλαλητήριο με βαριά φυλάκιση και αβάσταχτο πρόστιμο (15.000 €).

Τι σημαίνει αυτή η άγρια καταστολή; Τον πανικό της εξουσίας μπροστά σε ένα πρωτοφανές κίνημα που ξεπήδησε από το πουθενά.

Από την περιθωριακή επαρχία, τη βαθιά Γαλλία, όπως λέγεται, για να γίνει πανεθνικό. Μέσα σε λιγότερο από τρεις μήνες, γιγαντώθηκε χωρίς άμεσες προοπτικές να ξεθυμάνει. Δηλαδή δεν ακολούθησε τη μοίρα των αυθόρμητων κινημάτων, που ξεσπούν δυναμικά και μετά ή χάνονται ή αφήνουν μια μαγιά για την επόμενη φορά. Ο κ. Μακρόν, ο κομψευόμενος δανδής των τραπεζών, μισεί τους «τίποτα», κατά αντιστοιχία των ευγενών στη Γαλλική Επανάσταση που φορούσαν τα ακριβά παντελόνια με το όνομα culotte.

Οι αριστοκράτες κατηγορούσαν την πλέμπα πως δεν είναι ευπρεπώς ενδεδυμένη και άρα τι σόι επανάσταση θα μπορούσε να κάνει; Οι λεγόμενοι αβράκωτοι, sans culotte (χωρίς κιλότα) είναι τα σημερινά «κίτρινα γιλέκα», χαρακτηριστικό ένδυμα των εργατών που κάνουν μια επικίνδυνη δουλειά και πρέπει να φαίνονται. Μπορούμε λοιπόν να πούμε αβίαστα πως η culotte του κ. προέδρου είναι χεσμένη. Και ακολουθεί έναν ιδιαίτερα επικίνδυνο δρόμο που είναι η ανοιχτή σύγκρουση με τον λαό του. Κοινώς τα έχει κάνει θάλασσα και ίσως να την πληρώσει ακριβά.

Το κίνημα αυτό δεν προσέχθηκε όσο έπρεπε από τη διεθνή αριστερή κοινότητα. Ο Γαλλικός Μάης του ’68, σε σύγκριση με αυτό το μακελειό, είχε ελάχιστα θύματα, κράτησε περίπου έναν μήνα και συντάραξε την υφήλιο. Εδώ η Αριστερά μοιάζει να μην έχει καταλάβει και πολλά πράγματα. Τα δημοσιεύματα φειδωλά και τα κινήματα συμπαράστασης σχεδόν ανύπαρκτα.

Και καλά τα παραδοσιακά κόμματα της Αριστεράς (όρος που έχει πια πολλαπλές ερμηνείες, περίπου αντίστοιχες με τις βιβλικές σπουδές), αλλά η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά -καλή της ώρα- που τρέχει για κάθε πικραμένο σε όποια γωνιά της Γης, είναι και αυτή απούσα. Ισως οι αναζητήσεις της για τη μετεμψύχωση των Μαρξ, Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, Μάο, άντε βάλε και κανέναν Μπακούνιν, να την οδηγεί προς το Υπερπέραν και να χάνει τη γη που πατάει. Και τα «κίτρινα γιλέκα» φύτρωσαν στο χώμα της κοινωνίας και έδωσαν ένα παράξενο φρούτο, που πολλοί πίστευαν πως δεν πιάνει πια. Την άμεση δημοκρατία.

Η μεγάλη έρευνα του καθηγητή Alexis Spire (1), με συνεντεύξεις 2.700 φορολογουμένων μέσα στις εφορίες, έδειξε πως σχεδόν όλα τα έσοδα του κράτους προέρχονται από τους πολλούς και φτωχούς και οι πλούσιοι συμβάλλουν από ελάχιστα ώς καθόλου. Η πιο πλούσια γυναίκα στη Γαλλία, η Λιλιάν Μπετανκούρ, απέκρυψε από την Εφορία το χαρτζιλικάκι της που ανερχόταν σε περισσότερα από 100 εκατ. ευρώ. Αλλά δεν ήταν τσιγκούνα. Χρηματοδότησε πλουσιοπάροχα την εκλογική καμπάνια του Σαρκοζί. Αντίθετα στην επαρχία κλείνουν σχολεία, ιατρεία, μπακάλικα και φούρνοι, όπως και σταθμοί τρένων λόγω της λιτότητας. Οπότε χωρίς αυτοκίνητο είσαι χαμένος.

Γι’ αυτό η αύξηση των καυσίμων ήταν δυσβάσταχτη λόγω πολλαπλών μετακινήσεων. Τα εργατικά κινήματα που ξέραμε μέχρι σήμερα είχαν αιτήματα για αυξήσεις, εναντίον απολύσεων, για τις συνθήκες εργασίας, αλλά όχι για φόρους. Δηλαδή τα «κίτρινα γιλέκα» δεν στρέφονταν εναντίον κάποιου εργοδότη, αλλά κατευθείαν εναντίον του κράτους. Και μάλιστα στο πιο νευραλγικό του σημείο. Στα έσοδά του. Με άλλα λόγια, κατά της φτώχειας των πολλών. Και έτσι άναψε η πυρκαγιά που έκαψε όλους τους θεσμούς και τα κόμματα της εργατικής τάξης που είχαν συριζοποιηθεί πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ. «Εμπιστοσύνη λοιπόν σε κανέναν. Πίστη μόνο σε μας τους ίδιους».

Σήμερα σε κάθε γωνιά της Γαλλίας υπάρχει η Γενική Συνέλευση που αποφασίζει. Συντονίζονται από τη «Συνέλευση των Συνελεύσεων» (2) και συμμετέχουν από όλη τη Γαλλία. Σήμερα τα αιτήματα είναι: Παραίτηση Μακρόν. Αμεση ανακούφιση του λαού από τη λιτότητα. Βαθιά δημοκρατική αναμόρφωση. Δημοψηφίσματα. Διακοπή της αστυνομικής βίας και αμνήστευση των διωκομένων και καταδικασθέντων. Για πρώτη φορά τα συνδικάτα ενώθηκαν με το κίνημα στην απεργία της 5ης Φεβρουαρίου και συμμετείχαν κόμματα και κινήσεις της Αριστεράς. Εν τούτοις η δυσπιστία των «κίτρινων γιλέκων» για καπέλωμα από τα συνδικάτα παραμένει. Η μνήμη του Μάη του ‘68 είναι ζωντανή και ο ρόλος των συνδικάτων (CGT) δίδαγμα για την προάσπιση του κινήματος.

1. Alexis Spire, «Resistances a l’ impot, attachement a l’ etat» εκδόσεις Seuil 2018.

2. Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος παραβρέθηκε στην 1η «Συνέλευση των Συνελεύσεων» και έγραψε ένα έγκυρο ρεπορτάζ στο μπλογκ του. Αναδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Δρόμος» 2/2/19.

perkor29@gmail.com