"Τα κίτρινα γιλέκα και ο πόλεμος των τάξεων" έγραψε η Ελένη Μπέλλου (tvxs.gr, 9/2/2019)

.............................................................

 

Τα κίτρινα γιλέκα και ο πόλεμος των τάξεων

                            έγραψε η Ελένη Μπέλλου (tvxs.gr, 9/2/2019)

Οι ηγέτες της Γαλλίας φαίνεται να φοβούνται το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων. Δεν πρόκειται για τον συνηθισμένο φόβο μήπως χάσουν τις εκλογές, μήπως δεν προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις τους ή μήπως δουν τη χρηματιστηριακή αγορά να πέφτει. Πρόκειται για μια ανησυχία για το ενδεχόμενο της αποσταθεροποίησης, της εξέγερσης και της ανατροπής από την εξουσία. Οι διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων της 1η Δεκεμβρίου προκάλεσαν ρίγος σε κάποιους, αναφέρει άρθρο της Le Monde Diplomatique για τα τεκταινόμενα στη Γαλλία.

Όπως χαρακτηριστικά είπε η παρουσιάστρια του BFM, Ruth Elkrief: «Το πιο κρίσιμο είναι να επιστρέψουν οι διαδηλωτές στα σπίτια τους». Τα πλάνα που πλαισίωναν το ρεπορτάζ έδειχναν διαδηλωτές που φορούσαν κίτρινα γιλέκα, αποφασισμένους να ζητήσουν μια καλύτερη ζωή για τον εαυτό τους. Λίγες μέρες αργότερα, ένας δημοσιογράφος της L'Opinion θα αποκάλυπτε στην τηλεόραση ότι «όλες οι μεγάλες βιομηχανίες θα δώσουν μπόνους στους εργαζόμενούς τους, επειδή φοβήθηκαν ότι θα τους... κρεμάσουν επί ξύλου». Στο ίδιο πρόγραμμα, ο επικεφαλής μιας δημοσκοπικής εταιρείας δήλωσε ότι οι κορυφαίοι εργοδότες «ήταν πραγματικά πολύ ανήσυχοι» και είπε ότι η ατμόσφαιρα του έφερε στο μυαλό τα γεγονότα του 1936 και του 1968, για τα οποία είχε διαβάσει.

Το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων έχει προκαλέσει μια αντίδραση που έχει πολλά προηγούμενα επειδή έχει αποδειχθεί ότι είναι ανθεκτικό, δύσκολο να κατανοηθεί, χωρίς ηγέτες, μιλά μια γλώσσα που οι θεσμοί δεν καταλαβαίνουν και παραμένει αποφασισμένο παρά την καταστολή της αστυνομίας και δημοφιλές παρά την εχθρική κάλυψη των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Σε εποχές που οι κοινωνικές ομάδες κρυσταλλώνονται και υπάρχει αδιαμφισβήτητος ταξικός αγώνας, όλοι πρέπει να επιλέξουν πλευρές. Το κέντρο εξαφανίζεται. Και ακόμη και οι πιο φιλελεύθεροι, μορφωμένοι και διακεκριμένοι άνθρωποι εγκαταλείπουν κάθε προσποίηση ειρηνικής συνύπαρξης.

Ο αγώνας των «κατώτερων» τάξεων

Κατά τη διάρκεια της Παρισινής Κομμούνας το 1871, υπήρξε μια έκφραση σκέψης μεταξύ των διανοουμένων και των καλλιτεχνών της εποχής, αν και μερικοί από τους αυτούς θεωρούνταν πολύ προοδευτικοί. Ο ποιητής Leconte de Lisle εξοργίστηκε από «αυτό το κύμα των κατώτερων τάξεων, όλων των άχρηστων ανθρώπων, όλων των ζηλιάρηδων, των δολοφόνων και των κλεφτών». Ο Gustave Flaubert πίστευε ότι «το πρώτο μέτρο θα πρέπει να ήταν το τέλος της καθολικής ψήφου», που όπως έλεγε ήταν η «ντροπή» του ανθρώπινου πνεύματος. Ο Émile Zola, παρά τους 20.000 θανάτους και τις σχεδόν 40.000 συλλήψεις, πίστευε ότι η κατάληξη αυτή αποτελούσε ένα ηθικό δίδαγμα για την εργατική τάξη: «Το λουτρό αίματος που μόλις βίωσαν ήταν ίσως μια φρικτή αναγκαιότητα να ηρεμήσουν από τους πυρετούς τους», είχε πει.

Ο πρώην υπουργός Παιδείας του Jacques Chirac, ο Luc Ferry, «γιατρός» της φιλοσοφίας και των πολιτικών επιστημών, μπορεί να είχε κατά νου τις εξωφρενικές δηλώσεις των προκατόχων του όταν, σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη στις 7 Ιανουαρίου, κάλεσε τις δυνάμεις του νόμου και της τάξης να ενισχύσουν τη στάση τους στα Κίτρινα Γιλέκα, λέγοντας: «Θα έπρεπε πραγματικά να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους» ενάντια σε «αυτούς τους κακοποιούς, αυτούς τους μπάσταρδους από την άκρα δεξιά ή από την άκρα αριστερά ή από τα προάστια που έρχονται επιδιώκοντας μια μάχη με την αστυνομία».

Η εξουσία συνήθως λειτουργεί μέσω ξεχωριστών και πολλές φορές ανταγωνιστικών υποομάδων - ανώτερων δημόσιων υπαλλήλων, διανοούμενων, αφεντικών, δημοσιογράφων, συντηρητικών και μετριοπαθών αριστερών. Μέσα σε αυτό το βολικό πλαίσιο, γίνονται οι αλλαγές στην εξουσία, και αυτές υπακούν σε συγκεκριμένες δημοκρατικές διαδικασίες που ακολουθούνται από περιόδους ηρεμίας. Στη Λίλ το 1900, ο σοσιαλιστής ηγέτης Jules Guesde είχε ήδη δει αυτό το πολιτικό παιχνίδι στο οποίο η καπιταλιστική τάξη οφείλει τη μακροζωία της στην εξουσία: «Είναι χωρισμένη σε προοδευτική αστική τάξη και δημοκρατική αστική τάξη, κληρική αστική τάξη και ελεύθερη αστική μπουρζουαζία έτσι ώστε μια ηττημένη παράταξη να μπορεί πάντα να αντικατασταθεί στην εξουσία από μια άλλη ομάδα από την ίδια τάξη, η οποία είναι επίσης ο εχθρός μας», είχε πει.«Μοιάζει με πλοίο που μπορεί να πάρει νερά από τη μία πλευρά αλλά λόγω των στεγανών του δεν μπατάρει. Αλλά μερικές φορές η θάλασσα ταράζεται και η σταθερότητα του πλοίου απειλείται. Σε μια τέτοια κατάσταση, οι διαμάχες πρέπει να μπουν στην άκρη και να δώσουν τη θέση τους σε ένα ενωμένο μέτωπο, ώστε να μπορούν να παραμείνουν στην επιφάνεια.

Αυτό έκανε η μεσαία τάξη όταν ήρθε αντιμέτωπη με τα Κίτρινα Γιλέκα. Οι κύριοι εκφραστές της, υπό την επίφαση του πλουραλισμού της γνώμης, έχουν ομόφωνα αποδώσει στους διαδηλωτές των Κίτρινων Γιλέκων, «γνωρίσματα» όπως ρατσιστές, αντισημίτες, ομοφοβικοί, δολοπλόκοι και ταραχοποιοί. Αλλά κυρίως... βλάκες. «Θα κερδίσει η ηλιθιότητα;», «Τα Κίτρινα Γιλέκα διεκδικούν χωρίς να σκέφτονται», «Τα χαμηλότερα ένστικτα επικρατούν, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι βασικοί καθώς πρέπει τρόποι», είναι μερικά μόνο από όσα έχουν ειπωθεί στα γαλλικά μέσα ενημέρωσης.

Οι «αγροίκοι» που δημιουργούν «προβλήματα»

Κι αυτά είναι μόνο λίγα από όσα έχουν γραφτεί ή ειπωθεί στα γαλλικά μέσα. Πολλοί μιλούν για ένα κίνημα των «ενοχλητικών αγροίκων», που αποτελείται από «ορδές αποτυχημένων και κακοποιών», οι οποίοι επιδίδονται σε μια έκρηξη «οργής και μίσους». Ο φιλόσοφος Pascal Bruckner, δόξασε τον Θεό μάλιστα σε δημόσια δήλωσή του «που η έσωσε τη Δημοκρατία από τους βάρβαρους και τους κουκουλοφόρους».

Ένα ολόκληρο κοινωνικό σύμπαν έχει συνασπιστεί, από τους Πράσινους και τα απομεινάρια του Σοσιαλιστικού Κόμματος κι από τη Γαλλική Δημοκρατική Συνομοσπονδία Εργασίας (CFDT) στους παρουσιαστές των πρωινών ενημερωτικών εκπομπών της γαλλικής τηλεόρασης, για να καταδικάσουν οποιονδήποτε πολιτικό εκφράσει την αλληλεγγύη του στο κίνημα, κατηγορώντας τον ότι υπονομεύει τη δημοκρατία και δεν μοιράζεται τον φόβο τους. Στο πλαίσιο αυτό τίθεται σε εφαρμογή ένα παλιό κόλπο: ψάχνουν αν βρουν συνδέσεις των λεγομένων οποιουδήποτε εκπροσώπου των Κίτρινων Γιλέκων με την ακροδεξιά.

Σε μια ανατροπή βέβαια αυτή την εβδομάδα, στο όνομα της «σύγκλισης των αγώνων», δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν σε πολλές πόλεις της Γαλλίας, έπειτα από έκκληση κυρίως του συνδικάτου CGT, αλλά και με συμμετοχή για πρώτη φορά «κίτρινων γιλέκων» που μέχρι τώρα αντιμετώπιζαν με επιφύλαξη τα συνδικάτα.

Μέχρι το τελευταίο ευρώ

Οι αντανακλαστικές αντιδράσεις του αστικού μπλοκ που αποτελεί την εκλογική βάση του Εμμανανουέλ Μακρόν αποκαλύφθηκαν εντελώς όταν η Le Monde δημοσίευσε ένα άρθρο για μία οικογένεια που συντάσσεται με τα Κίτρινα Γιλέκα, που επιγραφόταν «Arnaud και Jessica: μέχρι το τελευταίο ευρώ»και δημοσιεύτηκε στις 16 Δεκεμβρίου.

Τα σχόλια κάτω από το άρθρο ήταν οργισμένα. «Δεν είναι πολύ έξυπνο ζευγάρι... Δεν είναι αλήθεια η φτώχεια σε ορισμένες περιπτώσεις πολιτιστική και όχι οικονομική;». «Το παθολογικό πρόβλημα των φτωχών: η ικανότητά τους να ζουν πέρα των δυνατοτήτων τους». «Δεν θα μπορούσαν να γίνουν ερευνητές, μηχανικοί ή να κάνουν κάτι δημιουργικό για την κοινωνία. Τα τέσσερα παιδιά τους θα είναι ακριβώς όπως οι γονείς τους: ένα βάρος για την κοινωνία». « Τι θα έπρεπε να κάνει ο Μσκρόν; Να ελέγχει αν η Τζέσικα παίρνει κάθε μέρα το αντισυλληπτικό χάπι της;». Αυτά ήταν κάποια από τα εκατοντάδες σχόλια που γράφτηκαν.

Ο δημοσιογράφος που έγραψε το άρθρο εντυπωσιάστηκε από τις πατερναλιστικές επιθέσεις. Αλλά ο πατερναλισμός υποδηλώνει απλώς μια οικογενειακή διαμάχη, την ίδια στιγμή που οι αναγνώστες της Le Monde, μιας φαινομενικά μετριοπαθούς εφημερίδας, έκρουαν ουσιαστικά των κώδωνα του ταξικού πολέμου.

Το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων σηματοδοτεί την αποτυχία ενός έργου που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και αργότερα καθοδηγήθηκε από τους ευαγγελιστές του κοινωνικού φιλελευθερισμού, ώστε να δημιουργηθεί μια κεντρώα δημοκρατία στη Γαλλία που θα τερματίσει τις ιδεολογικές αναταραχές, ωθώντας την εργατική τάξη εκτός δημοσίου διαλόγου και πολιτικών θεσμών. Η εργατική τάξη, αν και εξακολουθούσε να είναι η πλειοψηφία του πληθυσμού, ήταν πάρα πολύ αποδιοργανωμένη και θα έπρεπε να κάνει χώρο για τη μορφωμένη μεσαία τάξη.

Η στροφή που έκανε το 1983 η Γαλλία προς την ακαμψία, η φιλελεύθερη αντεπανάσταση του Εργατικού Κόμματος της Νέας Ζηλανδίας το 1984 και στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο Τρίτος Δρόμος του Τόνι Μπλερ, του Μπιλ Κλίντον και του Γκέρχαρντ Σρέντερ, φαίνονταν να έχουν πραγματοποιήσει αυτό το σχέδιο. Καθώς η κοινωνική δημοκρατία βρισκόταν καθηλωμένη στις δομές του κράτους και έκανε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα διοικητικά συμβούλια των επιχειρήσεων «σπίτι» της, εξόρισε τους πρώην υποστηρικτές της εργατικής τάξης στην πολιτική έρημο.

Στη Γαλλία, ο Dominique Strauss-Kahn, που διαμόρφωσε τις απόψεις πολλών ανθρώπων του κύκλου Μακρόν, εξηγούσε σε ένα βιβλίο το 2002 ότι η βάση του κόμματός του θα έπρεπε να είναι μέλη ενδιάμεσων ομάδων, που αποτελούσαν συντριπτικά από μισθωτούς εργαζόμενους, πληροφορημένους και μορφωμένους, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας. Όπως έγραφε, πρόκειται για εκείνους που διασφαλίζουν τη σταθερότητα , λόγω της προσκόλλησής τους στην οικονομία της αγοράς. Για τις κατώτερες τάξεις έγραφε πως η μοίρα τους είναι σφραγισμένη. Κανείς δεν μπορεί να περιμένει ειρηνική συμμετοχή τους στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, υποστήριζε. Με αυτούς τους ανθρώπους θα πρέπει κανείς να ασχολείται μόνο μια φορά στα πέντε χρόνια και να καταδεικνύει τον αριθμό εξ αυτών που ψήφισαν την ακροδεξιά, συνέχιζε. Μετά από αυτό θα καταλήγουν και πάλι στη λήθη και την αορατότητα, κατέληγε. Όταν όμως τα έγραφε αυτά ο  Strauss-Kahn ο Κοκ της Γαλλίας δεν υποχρέωνε όλους τους οδηγούς να έχουν ένα κίτρινο γιλέκο στα πορτμπαγκάζ τους...

Η στρατηγική αυτή λειτούργησε. Η γαλλική εργατική τάξη αποκλείστηκε από την πολιτική εκπροσώπηση και εξαφανίστηκε ακόμη κι από το κέντρο των μεγάλων πόλεων της Γαλλίας: μόλις το 4% των νέων ιδιοκτητών σπιτιών προέρχονται από την εργατική τάξη κάθε χρόνο, ενώ το Παρίσι του 2019 θυμίζει τις Βερσαλίες του 1789. Την ίδια στιγμή εξαφανίστηκαν κι από την τηλεόραση, όπου το 60% των ατόμων που εμφανίζονται σε ειδησεογραφικά προγράμματα προέρχονται από το 9% του πληθυσμού με τα υψηλότερα προσόντα. Όσον αφορά τον Μακρόν, η εργατική τάξη ίσως δεν υπάρχει. Πιστεύει ότι η Ευρώπη είναι «μια παλαιά ήπειρος μικρών αστών που αισθάνονται ασφαλείς να ζουν στην υλική άνεση».

Αλλά αυτός ο κοινωνικός κόσμος, ο οποίος υποτίθεται ότι έχει εξαλειφθεί, αποδεικνύεται υπερβολικά ανθεκτικός και ως εκ τούτου λαμβάνοντας τη μοίρα του στα χέρια του, έχει ξαναβρεθεί κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου και τα Ηλύσια Πεδία καθώς και στα οδοφράγματα σε κομβικά σημεία της χώρας. Όσο βέβαια το σχέδιο για την απομάκρυνση της πλειοψηφίας του πληθυσμού από την πολιτική σκηνή πάει στραβά, αλλά νέο θέμα μπαίνει στην ημερήσια διάταξη της άρχουσας τάξης και δεν είναι άλλο από το θόλωμα της διάκρισης μεταξύ δεξιάς και αριστεράς...

"Φωτιά θα πέσει να μας κάψει" έγραψε ο ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ (www.lifo.gr, 8.2.2019)

..............................................................
 

Φωτιά θα πέσει να μας κάψει

Από τον πολιτικό γάμο και τις ταυτότητες μέχρι το σύμφωνο συμβίωσης και τη Συμφωνία των Πρεσπών, η χώρα μας ζει με θαυμαστή συχνότητα τελετουργικά επαναλαμβανόμενους ηθικούς πανικούς 

                       έγραψε ο ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ (www.lifo.gr, 8.2.2019)

Στα '80s ο πολιτικός γάμος και η αποποινικοποίηση της μοιχείας έβαζαν βόμβα στα θεμέλια της οικογένειας, θα γινόμασταν Σόδομα και Γόμορρα.

Μετά, η κατάργηση της σχολικής ποδιάς τραυμάτιζε το κύρος του σχολείου: η νεολαία θα βουλιάξει, οι μαθήτριες θα καλλωπίζονται, τα αγόρια θα ξεμυαλίζονται.

Στα '90s ήρθε το τέλος του κόσμου με το θρήσκευμα στις ταυτότητες: αφελληνισμός, προδοσία, 666, «Ελλάς σημαίνει Ορθοδοξία», ο Χριστόδουλος με το λάβαρο της Αγίας Λαύρας.

Μετά, το έθνος κινδύνευσε από τον αλλοδαπό σημαιοφόρο που κρατούσε τα εθνικά σύμβολα.

Έπειτα, πήγαν να αλλάξουν τα σχολικά βιβλία. Ξεσηκωθήκαμε, είναι σαν να αλλάζει το Ευαγγέλιο, η Αγία Γραφή, ο Εθνικός Ύμνος και οι δέκα εντολές μαζί. Κάτω τα χέρια από την ιστορία μας, τα σχολικά βιβλία είναι θεόπεμπτα, χαραγμένα στο μάρμαρο.

Κι ύστερα ήρθε ο νόμος για την ιθαγένεια. Νυν υπέρ πάντων. Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι, και δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ.

Και αφού ξεμπλέξαμε και μ' αυτό, ήρθε το σύμφωνο συμβίωσης και μετά η ταυτότητα φύλου. Συντέλεια. Θα μας κάνουν όλους γκέι, θα αλλάζουν τα αγόρια φύλο για να γλιτώνουν τον στρατό ή γιατί τους το είπαν οι εξωγήινοι στον Υμηττό.

«Ζούμε εποχή εκπούστευσης και εκπουτάνευσης του έθνους. Σπεκουλαδόροι κίναιδοι διευθύνουν τη χώρα μας» που ανέκραξε με τη γλώσσα των δασκάλων του γένους και ο μακαρίτης Σαράντος Καργάκος.

 Ο φόβος πουλάει. Το πέρασμα σε πιο ανοιχτές επιλογές, είτε αυτές αφορούν τον ατομικό βίο είτε συλλογικά ταυτοτικά ζητήματα, δεν είναι εύκολο. Και η υπεράσπισή του φέρνει ηθικό στιγματισμό και λεκτικό λιντσάρισμα.

Η χώρα ζει με συχνότητα θαυμαστή τελετουργικά επαναλαμβανόμενους πανικούς. Βιώνει ηθικές συντριβές, στις ακραίες περιπτώσεις αντικρίζει το επερχόμενο τέλος της. Κάθε τόσο εξαπλώνεται νέο αίσθημα φόβου, κάτι κακό απειλεί την κοινωνική ευημερία.

Ο ηθικός πανικός αρχικά αφορούσε συγκεκριμένες ομάδες που τρομοκρατούσαν τον μέσο πολίτη, απειλώντας κυρίαρχες αξίες και την κατεστημένη ηθική τάξη (τον όρο εισήγαγε ο Stanley Cohen για να εξηγήσει τις φοβικές αντιδράσεις απέναντι στην άγρια νεολαία του Brighton στα '60s).

Γρήγορα περάσαμε στην ακραία εχθρότητα προς καθετί που θεωρείται σοβαρός κίνδυνος, σαν να μας απειλεί μια φυσική καταστροφή.

Και, βέβαια, τα ΜΜΕ πουλάνε ηθικό πανικό με κάθε ευκαιρία. Οι φορείς της αντιδραστικής σκέψης οργανώνουν εκστρατείες, φουσκώνουν στερεότυπα, ενισχύουν τις προϋπάρχουσες διαιρετικές γραμμές με βάση φυλές, θρησκείες, φύλο, σεξουαλικές ταυτότητες ή κοινωνικές τάξεις.

Δουλειά τους είναι να μεγαλώνουν το χάσμα ανάμεσα στη φαντασιακή ένταση της συλλογικής απειλής και στην πραγματικότητα.

Ποντάρουν στην έντονη κλιμάκωση: αρχική ανακάλυψη της απειλής ‒ ραγδαία άνοδος – κορύφωση – μείωση ή απότομη εξαφάνιση του φόβου. Η δουλειά έγινε. Τι απέγινε ο μαζικός πανικός για το θρήσκευμα στις ταυτότητες; Δεν έχει καμιά σημασία.

Το βασικό είναι πως απέφερε απτά οφέλη στους εμπνευστές του ‒ εκκλησιαστικούς, πολιτικούς, μιντιακούς ‒ και διέχυσε ένα αίσθημα ήττας, υποχώρησης, διαρκούς κινδύνου για την εθνική υπόσταση.

Δεν είναι ελληνικό προνόμιο. Περνάνε κι αλλού ηθικούς πανικούς: επιδημίες, συμμορίες νέων, μετανάστες, σατανιστές, εγκληματικότητα, βία των video games, τρομοκρατία.

Και σ' εμάς παλιά η ψήφος των γυναικών ήταν επικίνδυνη επειδή «δι' όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν».

Και πιο πριν οι Μικρασιάτες πρόσφυγες έφερναν την καταστροφή και ο εκδότης του «Πρωινού Τύπου» πρότεινε να φορέσουν οι πρόσφυγες κίτρινα περιβραχιόνια για να τους ξεχωρίζουν και να τους αποφεύγουν οι Έλληνες.

Σήμερα, με τη Συμφωνία των Πρεσπών έρχεται νέα συντέλεια. Θα χάσουμε το όνομα, τη γλώσσα, την εθνότητα, τη Θεσσαλονίκη, τα προϊόντα μας. Από τα σχολικά βιβλία θα διαγραφεί ο Παύλος Μελάς, όποιος τραγουδάει «Μακεδονία ξακουστή» θα διώκεται.

Η Αλίκη στη Χώρα των Fake News. Αλήθεια και επιστήμη είναι ό,τι συμφέρει το έθνος. Συμφέρον του έθνους είναι η περιχαράκωση, ο συλλογικός αυτοοικτιρμός.

Τρία σε ένα: και επιβάλλουμε στους γείτονες να αλλάξουν όνομα και βγαίνουμε από το αδιέξοδο και νιώθουμε ηττημένοι. Τριπλό τζάκποτ.

Ο φόβος πουλάει. Το πέρασμα σε πιο ανοιχτές επιλογές, είτε αυτές αφορούν τον ατομικό βίο είτε συλλογικά ταυτοτικά ζητήματα, δεν είναι εύκολο. Και η υπεράσπισή του φέρνει ηθικό στιγματισμό και λεκτικό λιντσάρισμα.

Ο άλλος είναι εθνομηδενιστής, βλάσφημος, πουλημένος, μειοδότης ή ανήθικος, ανάλογα με την περίσταση. Είναι το πρόσωπο του κακού.

Οι φορείς του πανικού, οι έμποροι του φόβου ξέρουν καλά το παιχνίδι: «Ο τόνος Αποκάλυψης, η οπτική μιας ηπείρου που έχει χάσει τη φύση της, το αφήγημα μιας συλλογικής αυτοκτονίας, το αντιδραστικό ήθος...» γράφει ο Raphaël Glucksmann (Εναντίον της αντιδραστικής σκέψης, εκδ. Πόλις).

To άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Πηγή: www.lifo.gr

"Το ολοκαύτωμα πριν από το Ολοκαύτωμα" έγραψε ο Θωμάς Τσαλαπάτης ("Εφημερίδα των Συντακτών", 03.02.2019)

..............................................................
 

Το ολοκαύτωμα πριν από το Ολοκαύτωμα

 

Αριστερά: το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Shark Island 

(ή αλλιώς Νησί του Θανάτου) και δεξιά, Γερμανοί στρατιώτες 

«πακετάρουν» κρανία εκτελεσθέντων αβοριγίνων στο νησί 

(περίπου 1903)

 

έγραψε ο Θωμάς Τσαλαπάτης

 ("Εφημερίδα των Συντακτών",  03.02.2019)

 

 

 

 

Η 27η Γενάρη έχει οριστεί ως «Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος». Το Ολοκαύτωμα δεν μπορεί να έχει μόνο παρελθόν. Ως συμβάν δεν περιγράφει μόνο κάτι που έγινε στο παρελθόν, αλλά κάτι που κατοικεί στη φύση του ανθρώπου, τον υπερθετικό βαθμό κτηνωδίας, την αθλιότητα της ανθρώπινης ράτσας, το σημείο όπου καθετί ανθρώπινο τελειώνει.

Το Ολοκαύτωμα συνομιλεί ταυτόχρονα με το παρόν και το μέλλον μας, ως σκοτεινό ενδεχόμενο, ως φόβος και ως φρίκη. Ο Πρίμο Λέβι μάς ξεκαθαρίζει: «Η ιστορία των στρατοπέδων εξόντωσης θα έπρεπε να ερμηνευθεί από όλους σαν ένα δυσοίωνο σημάδι κινδύνου».

Ενας κίνδυνος εξακολουθητικός, που κυνηγάει τον άνθρωπο μέσα στην Ιστορία. Είναι τέτοιο το μέγεθος του αποτροπιασμού για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που συχνά τα αντιμετωπίζουμε ως μοναδική στιγμή έκφρασης της ανθρώπινης υπερθετικής σκληρότητας, τα ταυτίζουμε με μια ιδεολογία και ένα πρόσωπο. Ορίζουμε έτσι το σύνολο των συγκυριών, ώστε να πιστέψουμε πως κάτι τέτοιο δεν είχε ξανασυμβεί, άρα είναι λίγες οι πιθανότητες να επαναληφθεί και στο μέλλον.  

Και όμως, η πρόσφατη Ιστορία μάς μαρτυράει και άλλα ματωμένα παραδείγματα. Παραδείγματα που η μνήμη παρακάμπτει, η Ιστορία καταχωνιάζει και οι κυβερνήσεις των λαών αρνούνται να αποζημιώσουν.

Η γενοκτονία των Herero και των Nama περιγράφηκε από τη συγγραφέα Elizabeth Baer ως «πρόβα» για το Ολοκαύτωμα. Ουσιαστικά αποτελεί την πρώτη γενοκτονία του 20ού αιώνα.

Από το 1904 μέχρι το 1908 στην περιοχή που σήμερα περιλαμβάνεται στο κράτος της Ναμίμπια και τότε στην αποικία με το όνομα «Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική», πάνω από 100.000 άνθρωποι εξοντώθηκαν από τον γερμανικό στρατό. Ουσιαστικά, το 10% του πληθυσμού, το 80% των Herero και το 50% των Nama.

Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν προοικονομούν τη φρίκη της Soah: στρατόπεδα συγκέντρωσης και στρατόπεδα θανάτου, βιασμοί, θάνατος από ασιτία. Οι κρατούμενοι χρησιμοποιήθηκαν ως πειράματα ευγονικής.

Περίπου 300 κομμένα κεφάλια στάλθηκαν στη Γερμανία για εξέταση. Τα κομμένα αυτά κεφάλια θα εξεταστούν από τον ίδιο τον Eugen Fischer, τον Γερμανό επιστήμονα και μετέπειτα στέλεχος του ναζιστικού κόμματος, του οποίου οι μελέτες για την ευγονική θα αποτελέσουν τη βάση για τη θεωρία της Αριας Φυλής που θα αναπτύξει ο Χίτλερ στο «Mein Kampf». Μόνο 34 κεφάλια επιστράφηκαν στη Ναμίμπια από το γερμανικό κράτος μόλις το 2011 και το 2014.

Το περίφημο στρατόπεδο του Shark Island (ή αλλιώς Νησί του Θανάτου) αποτέλεσε το πρότυπο για το Αουσβιτς. Εκεί οι κρατούμενοι δεν είχαν απολύτως κανένα δικαίωμα, στοιβάζονταν σε κλουβιά στην παραλία και πέθαιναν κατά εκατοντάδες.

Η αιτία του ολοκαυτώματος της Ναμίμπια ήταν η αντίδραση των ντόπιων πληθυσμών στην κλοπή της γης τους από τους Γερμανούς αποίκους. Η γενοκτονία ήταν η γερμανική αντίδραση στο αίτημά τους.

Ενας μεγάλος αριθμός του στρατού των εξεγερμένων εκτελέστηκε, ενώ οι υπόλοιποι εκδιώχθηκαν στην έρημο όπου πέθαναν από τη δίψα.

Χαρακτηριστική ήταν η λύση που πρότεινε ο επικεφαλής στρατηγός των γερμανικών δυνάμεων, Lothar von Trotha: «Πιστεύω πως ένα έθνος σαν αυτό πρέπει να εξαφανιστεί ολοκληρωτικά, ή αν κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό για πρακτικούς λόγους πρέπει τουλάχιστον να εξοριστούν από τη χώρα».

Η γενοκτονία αναγνωρίστηκε ως τέτοια από τα Ηνωμένα Εθνη το 1985, ενώ η γερμανική κυβέρνηση απολογήθηκε για τα γεγονότα μόλις 100 χρόνια μετά την έναρξή τους, το 2004. Μέχρι και σήμερα δεν έχουν δοθεί αποζημιώσεις στους συγγενείς των θυμάτων.

Η περίπτωση της γενοκτονίας των Herero και των Nama αποδεικνύει πως το Ολοκαύτωμα δεν ήταν επινόηση μιας κυρίαρχης ομάδας ναζί. Αποτελεί τη μετεξέλιξη πρακτικών που μπορεί κανείς να ανιχνεύσει στο αποικιοκρατικό παρελθόν (και προφανώς όχι μόνο της Γερμανίας), κορύφωση μιας συνθήκης και μιας αντίληψης που υπήρχαν από αρκετά παλαιότερα.

Ταυτόχρονα, μας επιβεβαιώνει πως η ανθρώπινη σκληρότητα επαναλαμβάνεται μέσα στην ιστορία με άγνωστες διαδρομές, εκφάνσεις και μεταστάσεις.

Το σήμα κινδύνου της μνήμης οφείλει να ακούγεται ακόμα πιο δυνατά. Ειδικά σε εποχές σαν τη σημερινή, που το σκοτάδι ξαναφοράει τις μπότες του.

tsalapatis.blogspot.gr

"Τοπίο πολιτικής παρακμής" έγραψε η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ (www.lifo.gr, 6.2.2019)

.............................................................


Τοπίο πολιτικής παρακμής

 

έγραψε η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ  www.lifo.gr, 6.2.2019

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης και το πρώτο μνημόνιο το πολιτικό τοπίο είχε αρχίσει να μοιάζει με κινούμενη άμμο. Τα μεγάλα κόμματα συρρικνώθηκαν, τα μικρά διογκώθηκαν, νεοναζιστές μπήκαν στη Βουλή, καινούργια κόμματα εμφανίστηκαν και άλλα εξαφανίστηκαν, ενώ γραφικές προσωπικότητες που κάποτε έβλεπες μόνο στην trash tv βρέθηκαν στο Κοινοβούλιο να εκπροσωπούν τους πολίτες της χώρας.

Δέκα χρόνια μετά, η πολιτική ρευστότητα συνεχίζεται, χωρίς να έχει εμφανιστεί τίποτα νέο, απλώς ανακατεύοντας ξανά και ξανά τα ίδια φθαρμένα υλικά. Οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας επιβεβαιώνουν πλήρως τους πολιτικούς αναλυτές που μιλούν εδώ και καιρό για «εικονική κοινοβουλευτική δημοκρατία».

Είναι γεγονός ότι η κυβέρνηση Τσίπρα είναι μια κυβέρνηση μειοψηφίας, καθώς στηρίζεται πλέον σε ένα μόνο κόμμα, στο οποίο ο ελληνικός λαός δεν έδωσε ποτέ εντολή αυτοδυναμίας. Από τη στιγμή που το κόμμα των ΑΝ.ΕΛ. αποχώρησε και πέρασε στην αντιπολίτευση, έχει πρόβλημα πολιτικής νομιμοποίησης. Αυτό, όμως, δεν προβλημάτισε ποτέ το κυβερνητικό επιτελείο. Το μόνο που το απασχόλησε ήταν να ξεπεραστούν τα πρακτικά εμπόδια στη Βουλή, ώστε να περνάνε τα νομοσχέδια με 151 βουλευτές. Αυτό δεν γινόταν χωρίς να διαλυθεί η κοινοβουλευτική ομάδα του Πάνου Καμμένου, ο οποίος όμως απειλούσε την κυβέρνηση ότι, αν το κάνουν, δεν θα προλάβουν να πάνε στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Βρέθηκε έτσι, για άλλη μια φορά, λύση-τέχνασμα. Οι έξι βουλευτές, που εδώ και μήνες είναι σε συνεννόηση με την κυβέρνηση (Έλενα Κουντουρά, Βασίλης Κόκκαλης, Κατερίνα Παπακώστα, Σπύρος Δανέλλης, Κώστας Ζουράρις και Θανάσης Παπαχριστόπουλος), ζήτησαν με επιστολή από τον πρόεδρο της Βουλής να προσμετράται η ψήφος τους σε αυτές του ΣΥΡΙΖΑ. Πέρα από τα θεσμικά ζητήματα, υπάρχει σαφώς και θέμα πολιτικής ηθικής, το οποίο επισήμαναν πολλά στελέχη της αντιπολίτευσης, καθώς οι έξι βουλευτές εξελέγησαν με άλλα κόμματα και βρίσκονται σε άλλες κοινοβουλευτικές ομάδες. Το πλέον πρωτοφανές, ωστόσο, είναι η εκ των προτέρων εκχώρηση της ψήφου τους σε νομοσχέδια που δεν έχουν δει ακόμα.

Η φράση της εβδομάδας που πέρασε είναι μάλλον του Πάνου Καμμένου, που είπε: «Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη να έχει (σ.σ. ο Τσίπρας) 151 βουλευτές, αλλά θα έπρεπε αυτοί οι βουλευτές να εξαγοραστούν από τους Ανεξάρτητους Έλληνες; Δεν υπήρχανε άλλοι, από το ΠΑΣΟΚ ή από το Ποτάμι;».

Οι βουλευτές, σύμφωνα με το Σύνταγμα, ψηφίζουν κατά συνείδηση και ακόμα κι αυτοί του κυβερνώντος κόμματος μπορούν να καταψηφίσουν έναν νόμο με τον οποίο διαφωνούν. Οι εν λόγω έξι, όμως, δίνουν λευκή επιταγή στην κυβέρνηση και δεσμεύονται να ψηφίζουν «ναι σε όλα», χωρίς να ξέρουν καν τι πρόκειται να έρθει προς ψήφιση.

Οι έξι επιστολές που έστειλαν στη Βουλή είναι περίπου ίδιες, καθώς ένας από αυτούς παραδέχτηκε ότι γράφτηκε καθ' υπόδειξιν του Μεγάρου Μαξίμου. Η μοναδική που διέφερε, πλην της κατακλείδας, ήταν της Κατερίνας Παπακώστα, που χρειάστηκε δύο σελίδες για να αιτιολογήσει την απόφασή της, συνοδεύοντάς τη με βαρύγδουπες φράσεις όπως «... Θεωρώ καθήκον και υποχρέωσή μου, όπως πρέσβευε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής...», ενώ όλοι οι υπόλοιποι έγραψαν απλώς διεκπεραιωτικά σε 4-5 σειρές ότι ζητούν η ψήφος τους να προσμετράται σε αυτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Θ. Παπαχριστόπουλος των ΑΝ.ΕΛ., που ορκιζόταν ότι θα παρέδιδε την έδρα την περασμένη Παρασκευή, ζήτησε παράταση, ο Τέρενς Κουίκ και η Μαρίνα Χρυσοβελώνη, αν και σκληροί δεξιοί μέχρι πρότινος, προσπαθούν να ενταχθούν στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο Σπύρος Δανέλλης, που πριν από λίγες μέρες δήλωνε πως η στήριξή του στην κυβέρνηση είναι μόνο για τη Συμφωνία των Πρεσπών, τώρα δέχεται να ψηφίζει «ναι» σε όσα νομοσχέδια θα φέρει, χωρίς να τα έχει δει καν.

Η φράση της εβδομάδας που πέρασε είναι μάλλον του Πάνου Καμμένου, που είπε: «Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη να έχει (σ.σ. ο Τσίπρας) 151 βουλευτές, αλλά θα έπρεπε αυτοί οι βουλευτές να εξαγοραστούν από τους Ανεξάρτητους Έλληνες; Δεν υπήρχανε άλλοι, από το ΠΑΣΟΚ ή από το Ποτάμι;». Τα λόγια αυτά αντανακλούν πλήρως την κατάσταση που επικρατεί στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.

Ο Καμμένος εξακολουθεί να προβληματίζει το Μέγαρο Μαξίμου, καθώς ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να «κάνει τη δουλειά του», χωρίς όμως να «απασφαλίσει τον Πάνο». Τον φοβούνται γιατί γνωρίζει πράγματα που δεν θα ήθελαν να βγουν στη δημοσιότητα, όπως ισχυρίζονται πολλοί; Τα κυβερνητικά στελέχη το αρνούνται και λένε ότι απλώς είναι ενοχλητικό να φωνάζει και προτιμούν να τον κρατάνε ήσυχο.

Ο Καμμένος, πάλι, εφαρμόζει για την ώρα την τακτική «μια στο καρφί και μια στο πέταλο», καθώς το παζάρι με τον Τσίπρα στο παρασκήνιο συνεχίζεται και, παρότι ο τελευταίος απάντησε εκνευρισμένος στη Νέα Δημοκρατία ότι δεν εκβιάζεται, τα πραγματικά περιστατικά δείχνουν ότι δεν θα ρισκάρει εύκολα μια ρήξη με τον πρώην συνέταιρό του. Άλλωστε, ο Τσίπρας αυτό που ήθελε το πέτυχε: να περάσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, χωρίς να πέσει η κυβέρνηση. Αντιθέτως, ο Καμμένος αντιλήφθηκε εκ των υστέρων ότι την έχει πατήσει, γι' αυτό και δήλωσε ότι εξαπατήθηκε από τον Αλέξη Τσίπρα. Τι εννοεί ακριβώς; Ο αρχηγός των ΑΝ.ΕΛ. αναφέρεται κυρίως στους χρόνους που είχαν συμφωνήσει με τον πρωθυπουργό.

Είναι αλήθεια ότι ο Τσίπρας του είχε πει πως θα καθυστερούσε να φέρει τη Συμφωνία των Πρεσπών, κάπου τον Μάρτιο, αφήνοντας να εννοηθεί ότι αυτό θα ήταν λίγο πριν από τις εκλογές. Άρα ο Καμμένος δεν είχε να χάσει και πολλά. Για την ακρίβεια, δεν είχε να χάσει σχεδόν τίποτα, πάρα μόνο λίγες μέρες εξουσίας. Ο Τσίπρας, όμως, τον αιφνιδίασε, φέρνοντάς την όσο πιο σύντομα γινόταν (μια εξήγηση είναι οι πιέσεις που δεχόταν από την Ε.Ε. γι' αυτό), και μάλιστα παίρνοντάς του τους βουλευτές και αφήνοντάς τον χωρίς κοινοβουλευτική ομάδα.

Κυβερνητικές πηγές υποστηρίζουν ότι ο Καμμένος είχε συμφωνήσει να «δανείσει» βουλευτές του στον πρωθυπουργό, εάν δεν έβρισκε από αλλού όσους χρειαζόταν, και ότι ο πρόεδρος των ΑΝ.ΕΛ. ήταν αυτός που δεν τα είχε υπολογίσει καλά και τώρα διαμαρτύρεται. Πηγές των ΑΝ.ΕΛ. επισημαίνουν, ωστόσο, ότι είναι άλλο να τον αφήνουν χωρίς βουλευτές κι εκτός κυβέρνησης για δέκα μήνες (αν οι εκλογές γίνουν τον Οκτώβριο, όπως θέλει ο Τσίπρας) κι άλλο για έναν μήνα (αν έφερνε τη Συμφωνία τον Μάρτιο και πήγαινε σε εθνικές εκλογές τον Μάιο).

Στο Μαξίμου δηλώνουν κατηγορηματικά ότι δεν φοβούνται καθόλου τον Πάνο Καμμένο. Πηγές προσκείμενες στους ΑΝ.ΕΛ., όμως, άφηναν να διαρρεύσει αυτές τις μέρες ότι ο περιβόητος Μανώλης Πετσίτης που εμφανιζόταν ως συνεργάτης του Μεγάρου Μαξίμου – και ερευνά πλέον η Δικαιοσύνη – έχει επισκεφθεί μαζί με τον (υπόδικο και καταδικασμένο) επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη το δικηγορικό γραφείο της συζύγου του Πάνου Καμμένου. Προειδοποιητικά πυρά; Θα δείξει.

Στο Μέγαρο Μαξίμου, πάντως, μπορεί να λένε αλήθεια ότι δεν φοβούνται τον Πάνο Καμμένο, αλλά είναι βέβαιο ότι αυτό δεν ισχύει για την υπόθεση Πετσίτη και όσα μπορεί να ξετυλίξει το κουβάρι αυτό.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Πηγή: www.lifo.gr