Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

"Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑΣ" αφήγημα του Κώστα Γ. Καρυωτάκη (1896-1928)

............................................................






Κώστας Γ. Καρυωτάκης (1896 - 1928)







Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑΣ


Θ καλλιεργήσω τ ραιότερο νθος. Στς καρδις τν νθρώπων θ φυτέψω τν χαριστία. Ενοϊκο εναι ο καιροί, κατάλληλος τόπος. νεμος τσακίζει τ δέντρα. Στ νοσηρ τμόσφαιρα ρθώνονται φίδια. Ο γκέφαλοι, ργαστήρια κιβδηλοποιν. Τερατώδη νήπια τ ργα, πάρχουν στς γυάλες. Κα μέσα σ δάσος π μάσκες, ζήτησε ν ζήσεις. γ θ καλλιεργήσω τν χαριστία.

ταν ρθει τελευταία νοιξις, κπος μου θά ναι γεμάτος π θεσπέσια δείγματα το εδους. Τ σεληνοφώτιστα βράδια, μονάχος θ περπατ στος καμπυλωτος δρόμους, μετρώντας ατ τ λουλούδια. Πλησιάζοντας μ κλειστ μάτια τ βελούδινη, σκοτειν στεφάνη τους, θ νιώθω στ πρόσωπο τος αχμηρούς των στημόνες κα θ᾿ ναπνέω τ᾿ ρωμά τους.

Ο ρες θ περνον, θ γυρίζουν τ᾿ στρα, κα ο αρες θ πνέουν, λλ γώ, γέρνοντας λοένα περσότερο, θ θυμμαι.

Θ θυμμαι τς σφιγμένες γροθιές, τ παραπλανητικ χαμόγελα κα τν προδοτικ διαφορία.

Θ μένω κίνητος μέρες κα χρόνια, χωρς ν σκέπτομαι, χωρς ν βλέπω, χωρς ν κφράζω τίποτε λλο. Θ εμαι λόκληρος μία πικρ νάμνησις, να γαλμα πο γύρω του θ μεγαλώνουν τροπικ φυτά, θ πυκνώνουν, θ μπερδεύονται μεταξύ τους, θ κερδίζουν τ γ κα τν έρα. Σιγ σιγ ο κλνοι τους θ περισφίγγουν τ λαιμό μου, θ πλέκονται στ μαλλιά μου, θ μ τυλίγουν μ νθρώπινη περίσκεψη.

Κάτου π τ σταθερή τους θηση, θ βυθίζομαι στ χμα.

Κα κπος μου θ εναι κπος τς γάπης.*

Σημείωση: .Έτσι το αντιγράφω από την έκδοση του "Ερμή" (Ανατύπωση Ε' 1980, επιμέλεια Γ. Π. Σαββίδης, σ.143)."...Και ο κήπος μου θα είναι ο κήπος της Αγάπης" Στο διαδίκτυο όμως σε πολλά σάιτς και μπλογκς επιμένουν στο "...Και ο κήπος μου θα είναι ο κήπος της Αχαριστίας". Ποιος ξέρει...



Δεν υπάρχουν σχόλια: