Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

"Το κενό" ένα τραγούδι της φίλης Κατερίνας Πετράκου (youtube, 26 Αυγ 2009)

............................................................


 Το κενό





 Ανέβηκε στις 26 Αυγ 2009

 Το κενό


Κι άλλο τσιγάρο κι άλλη κασέτα 
τρία πακέτα κι ειν’ η ώρα τρεις και δέκα 
έχω τα φώτα μου σβηστά 
τη μουσική ψιθυριστά 
 μη μαθευτούν τα φοβερά μου μυστικά

 χωρίς αιτία σε περιμένω
 σ’ ένα σημείο που δεν ξέρεις κι είναι ξένο 
γιατί κι αν ήμουν στο γνωστό 
το ίδιο θα ‘ταν πιθανό 
 να ‘ρθεις και να βγει το προαίσθημα σωστό

Μες το μυαλό μου κάνω παιχνίδι  
βλέπω το αίσθημα να μου τελειώνει ήδη 
κι άμα τελειώσει με καημό 
σου λέω κάτι αληθινό 
πως θα βρεθώ σε μεγαλύτερο κενό


Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

"Χωρίς αντίβαρο" ποίημα του Γιάννη Ρίτσου (1909 - 1990) Από τη συλλογή «Πέτρες» (1968)

.............................................................








Γιάννης Ρίτσος
(1909 - 1990)











Χωρίς αντίβαρο


Αηδία – λέει – αηδία· κλείσε τ’ αυτιά, τα ρουθούνια, τα μάτια.

Ν’ ακούσεις τι; Να δεις τι; Εφτά σφαίρες, οχτώ σφαίρες.

Κι ο δολοφόνος δολοφονημένος, κι ο άλλος το ίδιο,

κι εδώ κι εκεί. Προς τα πού να κοιτάξεις; Τι ν’αντιπαραθέσεις;

Σκισμένες όλες οι σημαίες κατά μήκος όλου του χρόνου,

και μήτε μια σ’ ένα μπαλκόνι ψηλά να χαμηλώσεις μεσίστια.

Παλιές εφημερίδες επιπλέουν στα νερά,

                                /πλάι στους πνιγμένους.

                                                          
5.VI.68
                                               ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Από τη συλλογή «Πέτρες» (1968), περιέχεται στο Γ.Ρίτσος, Ποιήματα Ι, εκδ. Κέδρος, Αθήνα 1989

Αρκάς: Μα είναι θαύμα, θαύμα!... (ARKAS -The Original Page/facebook, 27/8/2016)

.............................................................

      
      Αρκάς: Μα είναι θαύμα, θαύμα!...





Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

"ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ" ποίημα της Χλόης Κουτσουμπέλη (facebook, 3/10/2015)

.............................................................




Χλόη Κουτσουμπέλη (γ. 1962)

                                                                                                                                                       


ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ

Ι

Μαγαπάς; την ρώτησε.
Τα βλέφαρά της βαριά
αμπαρωμένα μετά τον οργασμό.
Γύρισε προς το μέρος του,
άκαμπτη και ακίνητη
θαρρείς και πέτρωσε στον χρόνο.
(στο μεταξύ η άμμος κυλούσε στην κλεψύδρα)

ΙΙ
Θέλω να μάθω, την ρωτάει.
Πώς οι γυναίκες απορροφούν
Πώς αγαπιούνται σε χάλκινο καθρέφτη
Κι ύστερα αποσύρονται κοχύλια.

ΙΙΙ
Θέλω να μάθω
πως ο αγαπημένος
μπορεί να είναι γιός και εραστής
πατέρας, βασιλιάς
τυφλός χρησμός
πρησμένη θηλιά
βήματα με μπαστούνι
ξένος που ξέχασε το αίνιγμα.

IV
Θέλω να μάθω
Αν οι γυναίκες είναι κόρες της Χίμαιρας
με ένα καράβι να πλέει στα μακρινά τους μάτια
Ή της Έχιδνας που κουλουριάζεται
για να επιτεθεί;

V
Θέλω να μάθω αν ήξερες
Αν ήσουν κι εσύ κομμάτι
νόθα κόρη του Λάιου
που ο βασιλιάς σε τοποθέτησε στην έρημο
για να ξεχωρίζεις τους γνήσιους Λαβδακίδες
μια και μόνον αυτοί θα γνώριζαν το μυστικό.

VI
Μην με κοιτάς έτσι απαθής
Με την κλασσική σου μύτη
Με πέλματα και στήθη λιονταριού
Και ουρά ερπετού
Γυναίκα.
Δεν είσαι συ από πάντα η μοίρα μου
Το πεπρωμένο μου που πάγωσε
Η μόνη ελπίδα να.

VII
Και τελικά ποια ήταν η ερώτηση;
Ποιος την υποβάλλει
ποιος είναι αυτός που πάντα απαντά;

VIII
Παλεύω να σε λύσω
Να βρω τον κώδικα σου
στον λαβύρινθο αυτό
που εσύ ονομάζεις σώμα

ΙΧ
Δώσε μου μία άλλη ιστορία
Ονόμασε με Ήφαιστο, Θησέα, Προμηθέα
Έστω Ηρακλή
Ανάθεσέ μου άθλους
Μην μου αραδιάζεις λέξεις
Που από κάτω κρύβουν άβυσσο.

Χ
Τι σφίγγεις λοιπόν;
Τί είναι αυτό που μόνον συ κατέχεις;
Ποιο αρχαίο μυστικό εκτυλίσσεται
μέσα στο κορμί;
Σε ποιο μυστήριο οδηγούμαι
χωρίς μάτια;
Σφίγγα το ξέρω τώρα.
Αυτό που εσύ ζητάς
είναι το μόνο που έχω.

                      

              ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ (facebook, 3/10/2015)

Γυμνά και ημίγυμνα μέρος (κγ'.)...

...........................................................




     Γυμνά και ημίγυμνα μέρος (κγ'.)...




























































































































































 

"ΑΣΜΑΤΑ" ποιήματα του Gottfried Benn ( 1886-1956) (από τον φίλο στο fb Kώστα Κουτσουρέλη / facebook, 26/8/2016) & (http://www.dw.com, 22/11/2007)

............................................................

Γκόττφρηντ Μπεν

Gottfried Benn


Ο Γκόττφρηντ Μπεν (Gottfried Benn, 1886-1956) σπούδασε ιατρική, αλλά ο πάστορας πατέρας του του απαγόρευσε για θρησκευτικούς λόγους να δίνει παυσίπονα στη μητέρα του, που πέθανε τελικά από καρκίνο του μαστού. Η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Νεκροτομείο προκάλεσε αίσθηση με τις παγερές περιγραφές ανατριχιαστικών σκηνών της ιατρικής καθημερινότητας. Ο Μπεν στις αρχές της δεκαετίας του 30 στήριξε με μια σειρά δοκιμίων την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους ναζί να του απαγορεύσουν να δημοσιεύει, επειδή ήταν από τους βασικούς εκφραστές του εξπρεσιονισμού. Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία λόγω της στάσης που είχε τηρήσει, αλλά η ποίησή του κέρδισε στη συνέχεια ένα καινούργιο μεγάλο κοινό. Ο Μπεν πέρασε από τον εξπρεσιονισμό σε μια μελαγχολική ποίηση στοχαστικής παραίτησης και υπήρξε από τους στυλοβάτες της μοντέρνας ποίησης στη Γερμανία.

 (Deutsche Welle, 22/11/2007)


ΑΣΜΑΤΑ


Ι.

Ω νά 'μασταν οι προ-προπάτορές μας.
Μια βλέννα που έθρεψαν οι βάλτοι οι χλιαροί.
Ζωή και θάνατος, γονιμοποίηση, γέννα
βουβοί θα έρρεαν μέσα μας χυμοί.

Ένα κυανοβακτήριο έστω, μια βαριά,
που ο άνεμος τη λάξευσε, αμμοθίνη.
Μια λιβελλούλας κεφαλή θά 'ταν κιόλας πολλή,
ήδη ενός γλάρου το φτερό θά 'ταν μεγάλη οδύνη.



ΙΙ.

Αξιοθρήνητοι οι σκώπτες, οι εραστές.
Όλα είναι απόγνωση, δίψα, και ποιος ελπίζει;
Τον κόσμο εμείς μολύνουμε πικρές θεότητες
κι όμως η σκέψη μας συχνά προς τον θεό γυρίζει.

Ο πράος όρμος. Τα όνειρα τα μαύρα των δασών.
Σαν χούφτες χιόνι ανθούν βαρείς οι αστερισμοί.
Οι πάνθηρες αθόρυβα απ’ τις φυλλωσιές πηδούν.
Όλα είναι ακτή. Κι η θάλασσα αιώνια μας καλεί. –


ΓΚΟΤΤΦΡΗΝΤ ΜΠΕΝ
1915

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

"Χρωματοθεραπεία στη Χαλκιδική" έγραψε η Άννα Δαμιανίδη ("Εφημερίδα των Συντακτών", 23/8/2016)

...........................................................

     Χρωματοθεραπεία στη Χαλκιδική




Άποψη της παραλίας Καλαμίτσι




Ξαναπήγα για διακοπές στη Χαλκιδική μετά σχεδόν είκοσι έτη. Τότε είχα σοκαριστεί με τα συγκροτήματα εξοχικών κατοικιών, τώρα μου φάνηκαν σεμνά και ενταγμένα στο τοπίο. Τόσο πολύ ωρίμασα ώστε να βλέπω στην εξάπλωση του προνομίου των εξοχικών σπιτιών μια κρυμμένη δημοκρατική αρμονία ή απλώς ο καινούργιος δρόμος επιτρέπει να αντιμετωπίζεις έτσι τα πράγματα;
Νομίζω συμβαίνουν και τα δύο. Τότε περνούσαμε με το αυτοκίνητο μέσα από τις καλοκαιρινές κωμοπόλεις για να φτάσουμε στο σπίτι των φίλων μας, περιμένοντας σε ουρές, ακούγοντας βρισιές και κορναρίσματα από τους ανυπόμονους έτσι και καθυστερούσαμε για ένα δευτερόλεπτο, με τα παιδιά σε κατάσταση παροξυσμού και τα λοιπά, τώρα ο νέος αυτοκινητόδρομος περνάει έξω από τα χωριά, προσφέρει αυτό το αφ' υψηλού αίσθημα του επισκέπτη, πέρα από την ταχύτητα και την ευκολία.
Τα παιδιά δεν είναι πια παιδιά και δεν είναι μαζί μας, τα συγκροτήματα τα ξέρω και δεν με σοκάρουν, αντίθετα εκτιμώ πόσο μερικά έχουν χτιστεί με τέτοιο τρόπο ώστε κάθε ένοικος να έχει θέα σε βουνό και θάλασσα, κι ας είναι μικρούτσικα τα σπίτια.
Κι ύστερα το χρώμα της θάλασσας στις ακτές όπου κολυμπάμε σε κάνει να τα ξεχνάς όλα και να θυμάσαι μόνο το σλόγκαν των Σαλονικιών, ότι σαν τη Χαλκιδική δεν έχει, να διαπιστώνεις ότι έχουν δίκιο και να τους ζηλεύεις εκ βάθους καρδίας.
Υπάρχει άραγε άλλη χώρα στον κόσμο που να διαθέτουν οι πολίτες της τόσα εξοχικά ανά κεφαλή, πέρα από την κύρια κατοικία; Και να μην είναι φτιαγμένα σαν τις πολυκατοικίες της Ισπανίας, αλλά σαν μικρά ανεξάρτητα σπιτάκια, έστω και με ασφυκτική γειτνίαση, που προσφέρουν την αίσθηση ή την ψευδαίσθηση της ανεξαρτησίας;
Θα πρέπει να είναι η Ελλάδα μοναδική περίπτωση τόπου που οι κάτοικοί της ανακάλυψαν την ύπαιθρο από την αρχή, ως τόπο απολαύσεων, αφού την είχαν εγκαταλείψει ως τόπο μόχθου, και την ανέκτησαν τόσο συστηματικά.
Οταν ήμουν παιδί και δεν είχαμε χωριό, ούτε γιαγιάδες και παππούδες να μας περιμένουν, θεωρούσα προνόμιο να πηγαίνω διακοπές για ένα μήνα στην κατασκήνωση των υπαλλήλων Τραπέζης της Ελλάδος στην Πάρνηθα, κι ύστερα με τους γονείς σε κάτι νοικιασμένα δωμάτια με τσιμέντο για πάτωμα και άβαφες πόρτες.
Τα παιδιά μας όμως είχαν δύο γιαγιάδες και τρία εξοχικά, το δικό τους πρόβλημα ήταν σε ποια θα πρωτοπήγαιναν. Μια φορά τα έστειλα στην κατασκήνωσή μου, ως εγγόνια τραπεζικού, κι έφριξαν, πώς είναι δυνατόν να περνούσες καλά εδώ πέρα, μου είπαν, κι έφυγαν σε μια βδομάδα.
Το επίπεδο ζωής μας έχει ανέβει απίστευτα, τόσο που δεν προλάβαμε να συντονιστούμε σε ανάλογη παιδεία και ικανότητες διατήρησής του.
Αν ο καινούργιος δρόμος κατέληγε σε πάρκινγκ έξω από τις πόλεις, όπου θα αφήνεις το αυτοκίνητο και θα περπατάς μετά σε πεζόδρομους, θα ζήλευα αβάσταχτα τους Σαλονικιούς. Οπότε καλύτερα όχι.

"Ίζημα" ποίημα της Στέλλας Γεωργιάδου ('ΑΥΓΗ", 23/8/2016)

............................................................










Στέλλα Γεωργιάδου
(γ. 1966) 








Ίζημα

Χλωμό το στόμα του πρωινού
Όλη τη νύχτα φύσαγε βοριάς
και σκόρπιζε τις στάχτες
απ' τα κορμιά
που παίξανε  με τη φωτιά
και κάηκαν
στου αγριεμένου πόθου το κρεβάτι.
Τώρα 
ένας παγωμένος ήλιος
φωτίζει το δωμάτιο

Η πίκρα του καφέ ομολογεί
πως άνοιξη δεν ήταν


                                            Στέλλα Γεωργιάδου



Από το "Ποιητικό Ανθολόγιο" της "ΑΥΓΗΣ" (23/8/2016) με ανθολόγο του Αυγούστου του 2016) με ανθολόγο του Αυγούστου τον Κώστα Θ. Ριζάκη  

"Ο ορθολογισμός στην πολιτική" έγραψε ο Γιώργος Γιαννουλόπουλος ("Εφημερίδα των Συντακτών, 12/8/2016)

.............................................................

 Ο ορθολογισμός στην πολιτική






Δεν μπορώ να φανταστώ πολλούς που θα διαφωνούσαν με την εκτίμηση ότι τα τελευταία χρόνια πλανάται πάνω από την Ευρώπη ένα μαύρο σύννεφο ανασφάλειας, απαισιοδοξίας και πρωτεϊκής, ανεπεξέργαστης οργής που εκφράζεται μέσα από την ιδεολογία του λαϊκισμού.
Και επιπλέον ότι αυτό ευνοεί κυρίως την άκρα Δεξιά. 
Στην Ελλάδα τα πράγματα διαφέρουν κάπως. Η Χρυσή Αυγή μπορεί να παραμένει τρίτο κόμμα σε όλες τις δημοσκοπήσεις, αλλά ο μεγάλος κερδισμένος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.
Στον οποίο όμως αποδίδεται μια έκδηλη λαϊκιστική τακτική που του χάρισε τη νίκη σε δύο απανωτές εκλογές και ένα δημοψήφισμα: ανεδαφικές υποσχέσεις, λογική του άσπρου-μαύρου, προσφυγή στο θυμικό και επίκληση μιας απολιτικής έννοιας του λαού και της αντίστασης. 
Βάζοντας κατά μέρος το ποιος έχει δίκιο, δεν χωράει αμφιβολία ότι η συζήτηση για τον λαϊκισμό είναι ένα από τα πιο ενεργά ιδεολογικά μέτωπα στην Ελλάδα σήμερα.
Ή τουλάχιστον αυτό επιδιώκει η αντιπολίτευση και πρωτίστως η λεγόμενη Κεντροαριστερά.
Δεν θα είχε νόημα να επαναλάβω τα επιχειρήματά τους που αποδομούν τον λαϊκισμό στην εγχώρια εθνικιστική εκδοχή του.
Είναι γνωστά και επιπλέον τα βρίσκω εύστοχα και πειστικά.
Συμβαίνει όμως και το εξής παράδοξο: μερικές φορές ο αντιλαϊκιστικός λόγος στηρίζεται σε θέσεις οι οποίες παρουσιάζονται ως προφανείς, άρα εκτός συζήτησης και άρα εκτός πολιτικής. 
Να τι προσπαθώ να πω: οι πολέμιοι του εθνολαϊκισμού και υποστηρικτές του εκσυγχρονισμού της χώρας μέσα από τις μνημονιακές μεταρρυθμίσεις ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν κατ’ αποκλειστικότητα τον ορθό λόγο.
Ας μη θεωρηθεί τυχαίο ότι μιλούν με όρους «εξορθολογισμού», μερικές φορές αποκαλούν εαυτούς «παράταξη της λογικής», ενώ όταν εισηγούνται μεταρρυθμίσεις δεν τις προσδιορίζουν, αφήνοντας να εννοηθεί ότι είναι αυτονόητες, φυσιολογικές και αναπότρεπτες.
Το συμπέρασμα βγαίνει μόνο του: όσοι διαφωνούν πάσχουν από ιδεολογική αμβλυωπία, που δεν τους επιτρέπει να δουν τα πράγματα όπως πραγματικά είναι. 
Τι εννοούμε όμως με τη λέξη «ορθολογικός»; Το γεγονός ότι όλοι θεωρούμε τις απόψεις ορθές δεν σημαίνει ότι υπάρχει ένα απόλυτο, ένα αλάθητο μέτρο με το οποίο τις ζυγίζουμε.
Γιατί οι απόψεις μας, όσο ορθολογικά και να εκδιπλώνονται, εκπορεύονται από μια αρχική θέση, η οποία δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική, δηλαδή αμφισβητήσιμη.
Κάτι που φυσικά δεν ισχύει για τον ορθό λόγο. Ή αλλιώς, δεν υπάρχουν πολιτικά και ιδεολογικά ουδέτερες λύσεις.
Φυσικά ενδέχεται να αποδειχθεί πως όντως ο εκσυγχρονισμός της χώρας οφείλει να γίνει πάνω στη βάση των μεταρρυθμίσεων που αξιώνουν οι πιστωτές.
Για να κρίνουμε όμως αυτή την εκδοχή δεν αρκεί να επικαλεστούμε έναν αφηρημένο ορθολογισμό, ο οποίος υποτίθεται ότι τη δικαιώνει από χέρι, επειδή οφείλουμε να δούμε πώς προέκυψε μέσα από τα πολιτικά συμφραζόμενα της κακοδαιμονίας μας.
Και τότε θα ανακαλύψουμε ότι τα πράγματα είναι πολύ περίπλοκα και όχι άσπρα-μαύρα, όπως επιτάσσει όχι μόνο ο λαϊκισμός του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η πολιτική στάση μερικών από εκείνους που τον πολεμούν. 
Οι μεταρρυθμιστές ξεκίνησαν από μια σωστή διάγνωση. Το αρχικό πρόβλημα δεν ήταν τα μνημόνια αλλά οι εγχώριες παθογένειες: κρατισμός, πελατειακές σχέσεις, δημοσιονομική σπατάλη, αναποτελεσματικότητα στον δημόσιο τομέα κ.ο.κ.
Επόμενο ήταν να επιλέξουν τη θεραπεία που εισηγείται το ευθέως αντίθετο μοντέλο της ελεύθερης αγοράς.
Μόνο που εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το καθ’ ημάς αντίδοτο είχε διαγνωστεί ως το δηλητήριο, το οποίο απειλούσε τον υπόλοιπο κόσμο με μια καταστροφή απείρως μεγαλύτερη από εκείνη που μας βρήκε.
Εδώ έγκειται η ελληνική ιδιαιτερότητα: για να λύσουμε το πρόβλημά μας πρέπει να ακολουθήσουμε μια αγωγή άκρως αμφιλεγόμενη, για να μην πω ολέθρια. 
Το πώς συνδυάζουν οι ορθολογιστές/μεταρρυθμιστές την απαραίτητη προσφυγή στην αγορά για να απαλλαγούμε από τις παθογένειές μας, με την υιοθέτηση ενός μοντέλου το οποίο εγκυμονεί άλλου είδους κινδύνους και κυρίως μεγαλύτερες αδικίες, είναι το ζητούμενο.
Σίγουρα δεν πρόκειται για απλό «εξορθολογισμό», όπως διατείνονται. Ούτε για κάτι εύκολο.
Πρόκειται μάλιστα για κάτι που γίνεται ακόμα δυσκολότερο όσο οι μεταρρυθμιστές επικεντρώνουν την προσοχή τους στο δικό μας πρόβλημα αποκλειστικά, αγνοώντας ή αδιαφορώντας για το ειδεχθές πρόσωπο του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού που έδειξε να υποχωρεί το 2008, αλλά σήμερα επανέρχεται σαν να μη συνέβη τίποτα. 
Μου έχει κάνει εντύπωση το γεγονός ότι οι μεταρρυθμιστές με τους οποίους εγώ συναναστρέφομαι (αναγνωρίζω τον παρακινδυνευμένο χαρακτήρα των γενικεύσεων) είναι λαλίστατοι όταν μιλούν για τον εξορθολογισμό που απαιτείται, αλλά αποφεύγουν να σχολιάσουν τον προβληματικό χαρακτήρα της απορρυθμισμένης αγοράς.
Για να μην τους αδικήσω, όταν εγώ σπρώξω τη συζήτηση προς τα εκεί θα παραδεχθούν ότι κάτι δεν πάει καλά, το οποίο όμως αφήνει ανέπαφη την ανάλυσή τους.
Επιπλέον –κι αυτό έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία– συχνά βλέπουμε μια διολίσθηση από το συγκεκριμένο επιμέρους στο ιδεολογικά καθόλου: για παράδειγμα, η κόντρα με το μοντέλο Φωτόπουλου στη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ οδηγεί μερικούς στην απόρριψη του συνδικαλισμού γενικότερα.
Καλά θα κάνουμε λοιπόν να προβληματιστούμε για το πώς λειτουργεί η ιδεολογία· δεν είναι μόνο «ψευδής συνείδηση». 
Είναι επίσης και η εντοπισμένη τύφλωση που μας δίνει τη δυνατότητα να μη βλέπουμε ό,τι δεν μας συμφέρει. 
Κάτι τελευταίο: η κριτική βάσανος του υποτιθέμενου ορθολογισμού θα μας βοηθήσει να μετριάσουμε τον ιδεολογικό δικομματισμό που θέλουν να επιβάλουν οι «λαϊκιστές» αριστεροί και οι «ορθολογικοί» αντίπαλοί τους.
Και θα το κάνουμε απορρίπτοντας την κρατούσα δόξα ότι όποιος τα βάζει με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι νεοφιλελεύθερος και όποιος καταγγέλλει τον νεοφιλελευθερισμό είναι ΣΥΡΙΖΑ.