Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2019

"ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ" ποίημα του Τίτου Πατρίκιου από τη συλλογή "Μαθητεία" (1963)

...............................................................







 Τίτος Πατρίκιος (γ.1928)
 









ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 

Τι έγιναν οι νικημένοι;
Ποιος σκέφτηκε ποτέ γι' αυτούς,
ποιος μας σκέφτηκε;
Αδελφή Ισπανία, μόνη μες στον ήλιο σου
μαύρο και πυρωμένο σαν το θάνατο
που λίγοι πια τον βλέπουν, τον θυμούνται.
Αδέρφια σκοτωμένα, νικημένα αδέρφια μου
πού πήγατε, πώς σκορπίσατε;
Άλλοι νεκροί, χωρίς τάφο, χωρίς πλάκα
παράνομοι ακόμα και στο θάνατο.
Άλλοι χαμένοι στις απέραντες πόλεις
στα στενάχωρα σπίτια, ανυπόταχτοι και μονάχοι
με ξεχασμένο το επαναστατικό ψευδώνυμο.
Άλλοι ακόμα στη φυλακή
χτυπώντας όλο πιο κουρασμένα τις πέτρες
περιμένοντας μιαν απάντηση, λησμονημένοι απ' όλους.


Κι οι άνθρωποι ξεχνάνε, οι άνθρωποι ζούνε
δεν είναι πια στη μόδα οι ήρωες,
τα βασανιστήρια, τα συγκλονιστικά ντοκουμένα.
Χιλιάδες τα γνώρισαν, τ' άκουσαν, τα διάβασαν, τα βαρέθηκαν.
Τώρα κάτω απ' τα τείχη των φυλακών
παραθερίζουν άλλοι μ' αδύνατη μνήμη -
είναι μια ανάγκη να ξεχνάς στις μέρες μας.
Ανοίγουν τα σύνορα, ξένοι ανακαλύπτουν γραφικότητες
σε νησιά που αφήσαμε τα κόκκαλά μας,
η ζωή ξέχειλη σε χρώματα τόσο κοινά, τόσο απαραίτητα
κι η ποίηση αυτού του είδους που κάποτε συγκίνησε
τώρα φαντάζει σαν παράταιρη, έξω από σύγχρονες αναζητήσεις.


Είμαστε οι νικημένοι.
Το φέρνω, το ξαναφέρνω στο μυαλό μου
το ξέρω χρόνια τώρα κι όμως ακόμα
μου είναι σχεδόν αδύνατο να το δεχτώ
όπως εκείνος που του 'κόψαν το πόδι
κι ύστερα από καιρό πάει να το ξύσει μες στη νύχτα.
Έτσι στο ίδιο κενό πέφτει η ψυχή μου
όταν κοιτάω τα χτήρια που κάποτε ήταν η έδρα μας
και τώρα στεγάζουν κρατικές υπηρεσίες.
Τους χώρους που κάποτε μας άνηκαν
και τώρα καλύπτονται από ξενόγλωσσες επιγραφές,
όταν κοιτάω τους ανθρώπους που κάποτε είσαν έτοιμοι για όλα
και τώρα αντιπροσπερνιούνται με βάδισμα προβάτου.
Νικηθήκαμε. Ακόμα αρνιέμαι να το παραδεχτώ
με μιαν αντίδραση σχεδόν βιολογική.
Κι όμως νικηθήκαμε.



Αλήθεια, μες στην ήττα πώς αλλάζουν όλα.
Τα πράγματα κρατάν στα χέρια τους οι υπεύθυνοι της ήττας
μεθυσμένοι από νύχτα και χαμένη δόξα
αντιστρέφουν τις ευθύνες, επιβάλλουν αποφάσεις
διέπουν τύχες αγωνιστών, καταδικάζουν, ανυψώνουν
στριμώχνουν την ιστορία στα μέτρα τους -
κι αρχίζουν τα ομαδικά παραληρήματα.
Μεταστροφές, αποστασίες, ξεπεράσματα,
επαναστάτες πειθαρχούν, εκχωρούν τη σκέψη τους
στον παραπάνω καθοδηγητή, άλλοι τρελλαίνονται,
άλλοι αντιστέκονται, απομονώνονται, συντρίβονται
άλλοι γίνονται δήμιοι των ίδιων των συντρόφων τους
άλλοι σκεπάζουν τις φωνές με ποιήματα δοξαστικά στο Στάλιν
άλλοι ρίχνουν βουβοί τις νύχτες προκηρύξεις
άλλοι ανοίγουν μαγαζιά, πάντα ικανοί,
κλέβουν, κερδοσκοπούν, άλλοι μοιχεύουν,
αφήνουν ξαφνικά ελεύθερα τα ένστιχτά τους
άλλοι φορούν τις επαναστατικές τους ρεντικότες
σε κάθε επέτειο του κινήματος
εκφωνούν τους κεκανονισμένους λόγους
επιτηρούν μη θίξεις τις νεκρές αλήθειες τους, μην τους θίξεις
άλλοι διαμαρτύρονται, παραλογίζονται, εξαχρειώνονται,
άλλοι τους καταγγέλουν, βρίσκουν την ευκαιρία να δικαιωθούν
ανακαλύπτουν ξάφνου τη βρωμερή προσωπικότητά τους.


Αλήθεια, μες στην ήττα πώς αλλάζουν όλα.
Κι εσύ που καλόπιστα θα πεις: "Πάει κι αυτός
τα σκάτωσε, δεν ξέρει πια τι λέει",
και συ που θα με κατηγορήσεις
πως κάνω ζημιά μ' αυτά που γράφω,
σκέψου πως ύστερα από τόσα χρόνια
σακατεμένος, γεμάτος στέρηση, με τη σάρκα μου να φλέγεται
κι όμως από μένα τον ίδιο καταδικασμένη να νεκρωθεί
μπρος στις ανάγκες του κινήματος,
σκέψου πως δεν κουράστηκα να γυρνάω
από κρατητήριο σε κρατητήριο, από στρατόπεδο
σε στρατόπεδο, από άγονη συνεδρίαση σ' άλλη,
να βυθίζομαι σ' ελπιδοφόρες συζητήσεις
που δε βγάζαν αποτέλεσμα,
να βλέπω τίποτα σχεδόν να μην αλλάζει,
να καταντάω ανεπιθύμητος, μόλις ανεκτός,
γι' άλλους επικίνδυνος, όταν όχι ν' αλλαξογύριζα
μα κάπως λιγότερο να νοιαζόμουν
με περιμέναν δρόμοι βολικοί προσωπικής ανάδειξης
που δε λείψανε ποτέ, κι αλλοίμονο
θα μ' έκαναν στα μάτια σου πιο σεβαστό
όπως τόσους που τιμάς και καμαρώνεις.


Τώρα λοιπόν είναι που περσότερο θα επιμένω, θα ουρλιάζω,
έστω κι αν μένω μόνος, μι' ανίσχυρη μειοψηφία,
έστω κι αποδιωγμένος, στιγματισμένος, ύποπτος,
γιατί η στάση μου δεν εξαρτήθηκε ποτέ
από κομματικό μισθό ή πόστο
και στο χαράκωμα της επανάστασης
δε με διόρισε ποτέ κανείς
κι ούτε μπορεί να μ'απολύσει.
Θα ήτανε βολικό να σώπαινα. Μα δεν μπορώ.
Αρχίζω πάλι ως να κολλήσει η γλώσσα στο λαρύγγι:
Το δρόμο, πρέπει να βρούμε το δρόμο
η σκέψη απλώνεται σ' όλο το κορμί
κάθε στιγμή αργοπορίας είναι θάνατος
η ιστορία μας κινδυνεύει να σαπίσει
η χώρα μας, ο λαός μας κινδυνεύει να σαπίσει.
Κι εμείς, μ' όλες τις αδυναμίες,
η μόνη ελπίδα σωτηρίας.



Αυτό το ποίημα υπάρχει στη συλλογή με τίτλο "Μαθητεία" των εκδόσεων "πρίσμα" 1963 που τυπώθηκε για λογαριασμό του ίδιου του Πατρίκιου.

"Η φρικτή πραγματικότητα όπως θα έπρεπε να είναι..." (tvxs.gr, 25/3/2019)

..............................................................

Η φρικτή πραγματικότητα όπως θα έπρεπε να είναι...  



(https://tvxs.gr/news/alles-texnes/i-frikti-pragmatikotita-opos-tha-eprepe-na-einai, 25/3/2019)
 


Ο Abdulla -Al- Morshed είναι 26 ετών. Γεννήθηκε και ζει στο Μπαγκλαντές και από το 2012 εργάζεται με το ψευδώνυμο “Morshed Mishu”. Έχει εργαστεί σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες της χώρας του, ενώ σήμερα εργάζεται για το μεγαλύτερο σατιρικό περιοδικό της Νοτίου Ασίας, το UNMAD και είναι επικεφαλής της ομάδας σκιτσογράφων του Μπαγκλαντές, Cartoon People.
Ο “Morshed Mishu” έγινε παγκοσμίως γνωστός από την εκπληκτική σειρά σκίτσων με τίτλο “Global Happiness Challenge”, στην οποία παρουσίασε εμβληματικές εικόνες από τη φρίκη των πολέμων και της τρομοκρατίας, όπως θα έπρεπε να είναι... εικόνες καθημερινής ευτυχίας.
“Δεν μπορούσα να δεχτώ τη σκληρότητας και αρχικά προσπάθησα να αποφύγω αυτές τις εικόνες. Όμως αυτό δεν ήταν εφικτό. Μπορούσα να μην τις βλέπω, αλλά δεν  μπορούσα να τις βγάλω από το μυαλό μου. Για αρκετές ημέρες δεν μπορούσα να κοιμηθώ και έτσι ένα βράδυ μου ήρθε στο μυαλό μια ιδέα. Ρώτησα τον εαυτό μου: Αντί για αυτές τις εικόνες, τι θα ήθελες να δεις; Και έδωσα την απάντηση: Θέλω να βλέπω ανθρώπους να χαμογελόυν. Να βλέπουν τους δικούς τους ανθρώπους χαρούμενους”, αναφέρει ο δημιουργός, σημειώνοντας πως η ευτυχία στις μέρες μας αποτελεί μια “πρόκληση” και για αυτό ονόμασε την σειρά σκίτσων “Παγκόσμια Πρόκληση Ευτυχίας”.
Η ευτυχία βρίσκεται στις απλές στιγμές, όπως η αγάπη ενός πατέρας για το παιδί του, όταν μια παρέα φίλων κερδίζει έναν αγώνα, όταν ένα παιδί διαβάζει ένα παραμύθι και χάνεται στον φανταστικό του κόσμο. Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι και θέλουν αυτές τις στιγμές και τις αξίζουν”, τονίζει.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΚΛΗΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ



 



 



 



 



 



 




 



 



 



 



"25η Μαρτίου (Κι αυτή η άνοιξη γιατί δεν έρχεται;)" διήγημα της Μαρίας Τσιμά («Εφημερίδα των Συντακτών» - «Νησίδες», 22-24 Μαρτίου 2019)

..............................................................
 


·   25η Μαρτίου (Κι αυτή η άνοιξη γιατί δεν έρχεται;)









διήγημα της Μαρίας Τσιμά («Εφημερίδα των Συντακτών» - «Νησίδες», 22-24 Μαρτίου 2019)



Κάτω η λίμνη έχει ομίχλη και τα πλατάνια στάζουν από την υγρασία. Μέσα στο Κάστρο τα πέτρινα σπίτια στέκουν βαριά. Είναι σκληρός ο χειμώνας του ’44.
   Η Ρίτα κάτω από το μαξιλάρι της έχει μια μαυρόασπρη κάρτα. Πάνω από ένα χρόνο κοιμάται μαζί της. Την έχουν στείλει κάτι μακρινοί συγγενείς απ’ την Αμερική μαζί με λίγα δολάρια και πολλές παρακλήσεις να φύγουν γρήγορα από κείνον τον τόπο. Κι όταν τις νύχτες ακούει τους πυροβολισμούς, τους ψιθύρους των μεγάλων, τα ρυθμικά βήματα των στρατιωτών κοιτάει στο λιγοστό φως την «Ελληνίδα Σκλάβα». Κάτω κάτω δεξιά στην κάρτα γράφει το όνομα του γλύπτη: Hiram Powers.
   Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί τη συγκινεί τόσο αυτό το κορίτσι που μοιάζει με την Αφροδίτη της Μήλου. Ίσως γιατί είναι συνομήλικες. Μαθαίνει τα πάντα για την ιστορία της. Τη λένε Γαρυφαλιά και γεννήθηκε στα Ψαρά. Όταν οι γονείς της σκοτώθηκαν στην καταστροφή την πήραν οι Τούρκοι στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής και την πουλήσανε. Ένας αμερικανός πρόξενος την ελευθέρωσε και την έστειλε με πλοίο στη Βοστόνη. Ευγενική και ταλαιπωρημένη. Από τις κακουχίες. Όταν αρρώστησε εκεί στα ξένα το μόνο που την ένοιαζε ήταν να μη γίνει βάρος σ’ εκείνους που την φρόντιζαν. Λίγο καιρό αργότερα πέθανε. Άνοιξη του 1830. Ήταν μόλις 13 χρόνων. Η Γαρυφαλλιά είναι η φίλη της νύχτας. Ο προστάτης του σκοταδιού. Ο εξομολογητής του φόβου. Δεν είναι ένα άγαλμα. Δεν είναι μια κάρτα.
   Είναι ένα κορίτσι αλυσοδεμένο και γυμνό που ακουμπάει το δεξί του χέρι σε μια κολόνα. Που με το αριστερό κρύβει το εφηβαίο του. Που μόλις έχουν σχηματιστεί τα όρθια στήθη του. Κι όπως κοιτάει χαμηλά ένας μικρός κότσος συγκρατεί τα πλούσια κυματιστά μαλλιά του. Που ανάμεσα στα δυο του χέρια κρέμονται διπλοπλεγμένες αλυσίδες. Κι όμως είναι ελεύθερη. Πόση μελαγχολία έχουν τα μάτια της, το γερτό κεφάλι. Πόσο πρόωρα κοιτάει το χώμα. Όμως πόση γεμάτη ζωή έζησε μέσα σε λίγα χρόνια. Η Ρίτα θέλει να της μοιάσει. Στο σχολείο, αν πήγαινε, θα τους μιλούσε για τη Γαρυφαλλιά, γιατί είναι η δική της ηρωίδα. Δεν θα μπορούσε όμως να τους πει για τις νυχτερινές συνομιλίες τους. Τα παιδιά θα την κορόιδευαν.
   Αυτός ο χειμώνας είναι ο πιο δύσκολος. Ζουν μέσα στο σπίτι σα σκιές. Οι γονείς της δεν της μιλάνε καθόλου. Έχουν το μυαλό τους συνέχεια κάπου αλλού. Δεν είναι αφηρημένοι.  Είναι φοβισμένοι. Κι όταν συναντιούνται με τους δικούς τους απ’ την κοινότητα, τα βλέμματά τους γίνονται ακόμα πιο ανήσυχα. Μικραίνουν τα μάτια τους. Όλη τους η έγνοια είναι να βρουν κάτι να φάνε αφού έκλεισαν το μαγαζί. Πουλούσαν υφάσματα από κάμποτο. Δεν το έκλεισαν. Κάποιοι το σπάσανε. Αναγκάστηκαν από εκείνη τη μέρα να πουλάνε τα δαχτυλίδια, το ασημένιο κηροπήγιο και λίγες χρυσές λίρες που είχανε φυλαγμένες. Δεν πάνε πια στη συναγωγή. Σπάνια βγαίνουν έξω. Δεν την αφήνουν να ξεμυτίσει. Πάει και το σχολείο. Η Ρίτα κοιτάζει τη βροχή απ’ το παράθυρο όλη τη μέρα και τη Γαρυφαλλιά στην κάρτα τις νύχτες. Διαβάζει και ξαναδιαβάζει το βιβλίο της Ιστορίας και σκέφτεται πως μόλις τελειώσει αυτός ο πόλεμος θα γίνει δασκάλα για να μάθει στα παιδιά την ιστορία για τα Ψαρά. Την ιστορία που υπάρχει σε μια μαυρόασπρη κάρτα. Κι αυτά θα καταλάβουν περισσότερα.
   Κι αυτή η Άνοιξη γιατί δεν έρχεται;
   Αύριο ξημερώνει η 25η Μαρτίου. Κοιμάται και κάτω απ’ το μαξιλάρι η κάρτα έχει πάρει το σχήμα από το βάρος του κεφαλιού της. Είναι σχεδόν ζεστή από τις ανάσες. Ξαφνικά η Ρίτα πετάγεται πάνω από τα παραγγέλματα και τις φωνές. Ακούνε τον γέρο πρόεδρο της κοινότητας να μιλάει με τον γερμανό επικεφαλής. Σε τρεις ώρες πρέπει να παρουσιαστούν κάτω στο Μώλο και να πάρουν μαζί τους το πολύ πενήντα κιλά. Τόσο πρέπει να ζυγίζουν τα πράγματά τους. Αν μέχρι τις οχτώ το πρωί δεν συγκεντρωθούν όλοι, θα τους εκτελέσουν. Πώς αδειάζει ένα σπίτι; Οι γονείς αρχίζουν να βάζουν σε ένα μεγάλο σεντόνι κουβέρτες, κατσαρολικά και ρούχα. Η Ρίτα παίρνει τα βιβλία της και τη μαυρόασπρη κάρτα. Τα βάζει στη σχολική τσάντα. Ίσως της χρειαστούν εκεί που θα πάει. Κλείνουν το σπίτι και η μάνα της κλαίει με αναφιλητά. Από όλους τους δρόμους γυναίκες, άντρες, παιδιά φτιάχνουν μια μεγάλη φάλαγγα που κατηφορίζει. Όλη η κοινότητα σε μια περίεργη παρέλαση. Στα πεζοδρόμια οι παλιοί συμμαθητές της. Οι φίλοι τους. Κατεβάζουν τα μάτια. Κανένας δεν τους αποχαιρετάει. Δεν τολμάνε. Τόσοι άνθρωποι. Και μικραίνουν τα μάτια τους. Και φτάνουν στη λίμνη. Κι είναι η παγωμένη ανοιξιάτικη μέρα με τα καμιόνια που τους περιμένουν για το μεγάλο ταξίδι.
   Τους πετάνε στο μεγάλο φορτηγό. Στοιβάζεται με τους γονείς της δίπλα σε τόσους λυπημένους. Οι περισσότεροι κλαίνε. Ακούγονται οι καμπάνες. Η χαρμόσυνη είδηση για τον ερχομό του Σωτήρα.
ο άγγελος είπεν αυτή: Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού
   Στο δρόμο της Κατάρας βγάζει από την τσάντα την κάρτα της Γαρυφαλλιάς. Θα την κόψει στα τέσσερα, οχτώ, δεκάξι κομματάκια και θα αρχίσει να τα μασουλάει. Τα καταπίνει ήσυχα. Κι όταν θα μπει στο στρατόπεδο και τη χωρίσουν από τους γονείς της θα σταθεί ένα κορίτσι αλυσοδεμένο και γυμνό που δεν ακουμπάει το δεξί του χέρι πουθενά. Που με το αριστερό κρύβει το εφηβαίο του. Που μόλις έχουν σχηματιστεί τα όρθια στήθη του. Κι όπως κοιτάει χαμηλά πέφτουν στα πόδια τα πλούσια κυματιστά μαλλιά του. Που ανάμεσα στα δυο του χέρια κρέμονται διπλοπλεγμένες αλυσίδες. Είναι ελεύθερη.
   Νύμφη, ανύμφευτη.

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019

"ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕΣ" ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη από τη συλλογή του "Νηπενθή" (1921)

.............................................................












Κώστας Γ. Καρυωτάκης (1896 - 1928)











ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕΣ

Οἱ Δὸν Κιχῶτες πᾶνε ὀμπρὸς καὶ βλέπουνε ὡς τὴν ἄκρη
τοῦ κονταριοῦ ποὺ ἐκρέμασαν σημαία τους τὴν Ἰδέα.
Κοντόφθαλμοι ὁραματιστές, ἕνα δὲν ἔχουν δάκρυ
γιὰ νὰ δεχτοῦν ἀνθρώπινα κάθε βρισιὰ χυδαία.


Σκοντάφτουνε στὴ Λογικὴ καὶ στὰ ραβδιὰ τῶν ἄλλων
ἀστεῖα δαρμένοι σέρνονται καταμεσὶς τοῦ δρόμου,
ὁ Σάντσος λέει «δὲ σ᾿ τὸ ῾λεγα;» μὰ ἐκεῖνοι τῶν μεγάλων
σχεδίων, ἀντάξιοι μένουνε καί: «Σάντσο, τ᾿ ἄλογό μου!»


Ἔτσι ἂν τὸ θέλει ὁ Θερβάντες, ἐγὼ τοὺς εἶδα, μέσα
στὴν μίαν ἀνάλγητη Ζωή, τοῦ Ὀνείρου τοὺς ἱππότες
ἄναντρα νὰ πεζέψουνε καί, μὲ πικρὴν ἀνέσα,
μὲ μάτια ὀγρά, τὶς χίμαιρες ν᾿ ἀπαρνηθοῦν τὶς πρῶτες.


Τοὺς εἶδα πίσω νά ῾ρθουνε -- παράφρονες, ὡραῖοι
ρηγάδες ποὺ ἐπολέμησαν γι᾿ ἀνύπαρχτο βασίλειο --
καὶ σὰν πορφύρα νιώθοντας χλευαστικιά, πὼς ρέει,
τὴν ἀνοιχτὴ νὰ δείξουνε μάταιη πληγή στὸν ἥλιο.




Και μια παλιά (1972) μελοποίηση του ποιήματος. Θάνος Μικρούτσικος ο συνθέτης. Μαρίζα Κωχ στην ερμηνεία. Με την πατίνα του χρόνου, μες στα χρόνια της Χούντας...



"...Η ιστορία που αξίζει να ειπωθεί θα ειπωθεί..." από τον συγγραφέα και φίλο στο fb Γιώργο Τυρίκο-Εργά (facebook, 23.3.2019)

...............................................................














Γιώργος Τυρίκος-Εργάς (γ.1982)






...Η ιστορία που αξίζει να ειπωθεί θα ειπωθεί...


Ένας από τους καλύτερους λόγους να μη δημοσιεύσεις ποτέ τα βιβλία σου είναι για να μην ακούς τη γνώμη κάθε μπούρδα, του κάθε άσχετου ή του κάθε κήνσορα τάχα ειδικού. Εκτός κι αν τα έχεις ξεπεράσει αυτά και απλά δε δίνεις δεκάρα. Πρέπει όμως να μην δίνες δεκάρα και για τα πολλά μπράβο. Να γράφεις κυρίως για να σωθείς από την ιστορία που θέλει να βγει από μέσα σου, γιατί κάτι ξέρεις και πρέπει να το πεις και από εκει και πέρα όποιον αγγίξεις καλώς. Ένας -επίσης τέλειος- λόγος να μη μπλέξεις σε καμιά βιβλιοφιλική ομάδα είναι η ορδή των πανάσχετων αναγνωστών και επίδοξων συγγραφέων που βρίσκουν τον Ντοστογιέφσκυ "κάπως υπερτιμημένο", τον Τζόυς "λίγο υπερόπτη", τον Τόλκιν "φαντασμένο" και άλλα τέτοια που πραγματικά, μια ζωή την έχουμε γιατί να περάσουμε ένα κλάσμα του δεφτερολέπτου από αυτήν για να βρομίσουμε τα ματάκια μας διαβάζοντας τέτοιες μαλακίες. Ξεγράφτηκα από πέντε έξι ομάδες που με είχαν χώσει δίχως να πάρω χαμπάρι, να είναι καλά τα παιδιά. Γενικά το βιβλίο στην Ελλάδα, μεγάλη πονεμένη ιστορία, ο Έλληνας δε διαβάζει τα ξέρει ήδη, πανεπιστήμιο της ζωής να 'ουμ. Βέβαια στο κόλπο είναι να μη διαβάζει, να μη θέλει και να μη μπορεί να προσεγγίσει τη γνώση, να θεωρεί το συγγραφιλίκι ο,τιδήποτε εκτός από σοβαρό επάγγελμα : του το έχουν μάθει οι τσομπάνηδες που τον θέλουν ποίμνιο. την απαξίωση την έχουν θρέψει και οι ίδιοι οι συγγραφείς που δεν αρκούνται σε αυτό που πραγματικά είναι αλλά πάντα θέλουν να την βλέπουν άγιοι, σωτήρες, σοφοί, προφήτες, τριάντα σκαλοπάτια απάνω από το πόπολο κοντολογίς.... Όσο για το σινάφι των συγγραφέων (και ειδικότατα) του φανταστικού που πριν δέκα τόσα χρόνια ήθελα να γίνω μέρος, υπάρχουν παιδιά που γράφουν καλά, που έχουν πάρει χαμπάρι τον πλούτο κάτω από το υπόστρωμα κοπριάς αυτού του τόπου, τα χαίρομαι και διπλή χαρά σε όποιον καταφέρνει να βγει και έξω. Οι υπόλοιποι, η πλεινότητα, κάτι αμέτοχα ασπόνδυλα, ψιλοφασιστάκια, κρυφορατσιστές, κάποιοι καβλώνουν γράφοντας συνεχώς αρνητικές κριτικές και θεωρούν ότι έχουν γίνει κριτικοί, κάποιοι έχουν σκαρώσει μικρά κλαμπάκια όπου αλληλοευλογούμαστε και όλο γκρινιάζουμε που δε μας εκδίδει ο μεγάλος εκδότης...Οι περισσότεροι μάλιστα μπροστά στα σπουδαία της εποχής μας, προσφυγικό, φτώχεια, περιβάλλον, μούγκα γιατί δε συμφέρει, πρέπει να τα έχουμε καλά με όλους, να μωρέ ο συγγραφέας κάνει λογοτεχνία και τέτοια διάφορα. Υπάρχουν και αυτοί που δίχως να έχουν δώσει ένα μπουκάλι νερό σε άνθρωπο στο δρόμο επειδή πουλάει θα γράψουν και για πρόσφυγες και θα το διαλαλούν για προσφορά στην ανθρωπότητα. Σκατά όπως παντού δηλαδή πάνω κάτω. Τι τα γράφω αυτά; Ψυχοθεραπεία. Καλό είναι κανένα καντήλι που και που. Καλό είναι και να υπάρχει κάπου ένα κειμενάκι ότι δε σας έκανα πλάτες. Βάλτε την άποψη, τα βραβεία, τα κλαμπάκια, βάλτε τα πάντα στον πάτο σας. Η ιστορία που αξίζει να ειπωθεί θα ειπωθεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο και θα φτάσει εκεί που μπορεί να φτάσει. Δεν ήταν ποτέ στο χέρι σας. Μόνο ξεκολλάτε λίγο και μην κάνετε φασαρία, ήδη υπάρχει αρκετή τριγύρω. Κάποιοι προσπαθούμε να γράψουμε.

"Σκόνη" ποίημα της Κικής Δημουλά από τη συγγραφέα και φίλη στο fb Μαρία Κουγιουμτζή (facebook, 23.3.2019)

..............................................................
 




Κική Δημουλά (γ.1931)





ΣΚΟΝΗ


Λυπάμαι τις νοικοκυρές
έτσι που αγωνίζονται
κάθε πρωί να διώχνουν απ’ το σπίτι τους τη σκόνη,
σκόνη, ύστατη σάρκα του άσαρκου.
Σκούπες σκουπάκια
ρουφηχτήρια φτερά τιναχτήρια
ξεσκονόπανα κουρελόπανα κλόουν
θόρυβοι και τρόποι ακροβάτες,
μαστίγιο πέφτουν οι κινήσεις
πάνω στην κατοικίδια σκόνη.
Κάθε πρωί μπαλκόνια και παράθυρα
ακρωτηριάζουνε μια δράση και μιαν έξαψη:
ασώματα κεφάλια χοροπηδάνε σα γιογιό,
χέρια εξέχουν και σφαδάζουν
σαν κάτι να τα σφάζει από μέσα,
σπασμένα σώματα μισά
που τα πριόνισε το σκύψιμο.
Άλλο ένα σπάσιμο του Ολόκληρου.
Όλο σπάζει αυτό,
πριν καν υπάρξει σπάζει
και σα να είναι γι’ αυτόν ακριβώς το σκοπό,
για να μην είναι.
Ολόκληρη ζωή σου λέει ο άλλος.
Από πού ως πού ολόκληρη
μ’ ένα σπασμένο πάντα μέτρο που κρατάτε
και μετράτε;
Αξιολύπητη λέξη το Ολόκληρο.
Σωματώδης αλλοπαρμένη περιφέρεται.
Γι’ αυτό τη φωνάζουν τρελή τα μπατίρια μεγέθη.

Τινάγματα τινάγματα
να φύγει η σκόνη απ’ τις ρηχές
να φύγει κι από τις βαθιές φωλιές του ύπνου,
σεντόνια και σκεπάσματα.
Και κείνες οι φορές
όπου πετάγεται το σώμα τρομαγμένο
νύχτα και ουρλιάζει Θε μου μικραίνω,
θα τιναχτούν κι αυτές σαν σκόνη,
σκόνη η ελάττωση κι ο τρόμος
και πώς δεν τα αντέχω αυτά τα τινάγματα
του μέσα βίου έξω.
Πρισμένα μαξιλάρια του ύπνου
φριχτά γρονθοκοπιούνται και φοβάμαι
τρέμω μη γίνουνε ζημιές:
είν’ οι κρυστάλλινες διαθήκες των ονείρων εκεί μέσα.
Όλα τα όνειρα όνειρο τα κληρονομεί
και άνθρωπος κανένα.
Τρέμω, τέτοια παγκόσμια αποκλήρωση
δεν το αντέχω να τινάζεται σα σκόνη.
Χτυπήματα χαλιών
να βγει η σκόνη απ’ των σχεδίων τις φωλιές,
να γκρεμιστεί απ’ τα γεφύρια των χρωμάτων.
Κι ο γρήγορος βηματισμός
ο τρελαμένος πέρα δώθε μες στο σπίτι
μες στη ρηχή εμπιστοσύνη των χαλιών
να μην ακούν οι από κάτω τι βαδίζει
να μην ακούνε τι δε συμβαδίζει,
θα τιναχτεί κι αυτός σα σκόνη
και πώς δε τα αντέχω τα τινάγματα
του μέσα βίου έξω.

Λυπάμαι τις νοικοκυρές
τον άγονό τους κόπο.
Δε φεύγει η σκόνη, δε στερεύει.
Κάθε που πάει ο καιρός καιρό να συναντήσει
καινούρια συμφωνία σκόνης κλείνεται.
Οι προφυλάξεις απ’ αυτήν —το Καθαρό
και η Σταθερότης— μέσα επιστροφής της.
Τη φέρνουν πρώτες και καλύτερες.
Δεν έχω δει πιο σκονισμένες επιφάνειες από δαύτες.
Ως και το Φως το πεντακάθαρο
χαρούμενη μεταφορά της σκόνης:
είν’ έναθαύμα να τη βλέπεις
πώς προχωρεί ακίνητη πάνω σ’ ακτίνα ήλιου,
σα να πατάει σε σκάλα κυλιόμενη
απ’ αυτές τις μοντέρνες, τις υπνωτισμένες,
με τα ευνουχισμένα μονοπάτια.
Μεταφέρεται
ορατή σαν αέρας χοντρά αλεσμένος
να ξαναμπεί απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα
τους ανοιχτούς της νόμους.
Η ύπαρξη μας σπίτι της και μέλλον της.

Ανοικοκύρευτη εγώ, την αφήνω να κάθεται .
Μελετηρή στη ράχη ενός βιβλίου
που μιλάει για το Γήρας.
Στη φρόνιμη φωτογραφία των παιδιών μου
όταν αυτά με φόραγαν
λευκή κολλαριστή ολοστρόγγυλη Μητέρα
χαλαρά από μέσα ραμμένη
με κρυφές αραιές βελονιές
στη σχολική ποδιά τους.
Τώρα ντυθήκανε Μεγάλα τα παιδιά μου,
φοράει η σκόνη τώρα την ποδιά τους
το στρογγυλό γιακά,
με φοράει Μητέρα η σκόνη
— έτσι πρέπει να ράβονται
οι σχέσεις κ’ οι εξαρτήσεις,
με αραιές χαλαρές βελονιές,
για να μπορούν να ξηλώνονται εύκολα.
Ποτέ δεν ξεσκονίζω
τον ορειχάλκινο αθλητή
που διακοσμεί μεγάλο ορειχάλκινο ρολόγι.
Τόσο μυώδη τα μέλη του
που μοιάζουν θυμωμένα.
Ίσως γιατί τον αναγκάζουν να γυμνάζει,
μπορεί να θέλει να ο χρόνος να μπορεί
πιο γρήγορα να τρέχει απ’ όσο τρέχει.
Επίδοση που χαροποιεί τη σκόνη.

Κάθεται στον καθρέφτη μου,
δικός της, της τον χάρισα.
Χέρσο πράμα, τι να το ‘κανα;
Έπαψα να καλλιεργώ τα πρόσωπά μου εκεί μέσα,
δεν έχω όρεξη να οργώνω αλλαγές
και να διπλασιάζομαι αλλιώτικη.
Την αφήνω να κάθεται
την αφήνω να έρχεται
με το τσουβάλι να έρχεται
την αφήνω να χύνεται απάνω μου
σαν αλεσμένη διήγηση μεγάλης ιστορίας,
την αφήνω να έρχεται γρήγορα γρήγορη
σα χρόνος που γυμνάστηκε
πιο γρήγορα να τρέχει απ’ όσο τρέχει
και κάθεται βαριά μπατάλα σκόνη,
την αφήνω να κάθεται, χρονίζει,
μπατάλα με σκεπάζει, την αφήνω
να με σκεπάζει την αφήνω
με σκεπάζει
να με ξεχνάς την αφήνω
να με ξεχνάς αφήνω
με ξεχνάς
να με ξεχνάς
σε αφήνω
γιατί δεν τα αντέχω τα τινάγματα
του μέσα βίου έξω.


Εκδ. Στιγμή, 1998 "Το τελευταίο σώμα μου"



Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα


Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

"Ο ελληνικός αντισημιτισμός και η συνωμοσία του αίματος. Μια σκοτεινή ιστορία." έγραψε ο Κωστής Παπαϊωάννου (www.lifo.gr, 20.3.2019)


...............................................................
 





Ο ελληνικός αντισημιτισμός και η συνωμοσία του αίματος. Μια σκοτεινή ιστορία.





                 έγραψε ο Κωστής Παπαϊωάννου (www.lifo.gr, 20.3.2019)



«Αφού εψάλη η Β' Ανάστασις κι έγινεν η Αγάπη, εξήλθαν όλοι εις την πλατείαν κι εθεώντο την πυρπόλησιν του Εβραίου. Τι άσχημος και τι ευμορφοκαμωμένος που ήτον ο Εβραίος! Είχε μίαν χύτραν ως κεφαλήν, είχε και λινάρι ως γένειον. (...) Είχε κι ένα σακκούλι ή πουγγί κρεμασμένον εις το αριστερόν πλευρόν του. (...) Και αφού τον εκρέμασαν υψηλά-υψηλά, έως επτά οργυιάς επάνω, ήρχισαν οι άνδρες να τον μαστίζουν, να τον τουφεκίζουν όλοι, έως ότου τον έκαυσαν».

Αλ. Παπαδιαμάντης, Παιδική Πασχαλιά


Καλά κρυμμένο μυστικό ο ελληνικός αντισημιτισμός. O παραδοσιακός «λίβελος ή συνωμοσία του αίματος» καθρεφτίζεται στα λαϊκά έθιμα.

 Υπάρχει και ο σύγχρονος συνωμοσιολογικός αντισημιτισμός: οι Εβραίοι οργάνωσαν την 11η Σεπτεμβρίου, δεν πήγαν στη δουλειά τους στους Δίδυμους Πύργους. Ή ακόμα: μια παγκόσμια σιωνιστική υπερκυβέρνηση επιβουλεύεται τον ελληνισμό.

Υπάρχει και ο βίαιος αντισημιτισμός: βανδαλισμοί σε εβραϊκά νεκροταφεία, συναγωγές, μνημεία του Ολοκαυτώματος, σβάστικες σε κενοτάφια, «Sieg Heil» σε συναγωγές. Έχουμε ένα ιστορικό συνεχές: από τον προπολεμικό παρακρατικό αντισημιτισμό της Εθνικής Ενώσεως «Ελλάς» (ΕΕΕ)με τον εμπρησμό εβραϊκών συνοικιών μέχρι τον κρατικό, σε βάρος των εβραϊκών περιουσιών και του νεκροταφείου στη Θεσσαλονίκη μετά το Ολοκαύτωμα.

Και, βέβαια, υπάρχει ο αντισημιτισμός της διπλανής πόρτας. Ανατριχιαστικά περιγράφει ο Γιώργος Ιωάννου πώς όρμησαν οι νοικοκυραίοι στα σπίτια όσων φορτώθηκαν στα τρένα για το Άουσβιτς. Έχουμε ένα ιστορικό συνεχές: από τον προπολεμικό παρακρατικό αντισημιτισμό της Εθνικής Ενώσεως «Ελλάς» με τον εμπρησμό εβραϊκών συνοικιών μέχρι τον κρατικό, σε βάρος των εβραϊκών περιουσιών μετά το Ολοκαύτωμα. Και, βέβαια, υπάρχει ο αντισημιτισμός της διπλανής πόρτας

Στην Ελλάδα καταγράφεται το υψηλότερο ποσοστό αντισημιτισμού σε όλη την Ευρώπη, 67%. Στην Πολωνία 45%, στη Γαλλία 37% (έρευνα Αnti-Defamation League). Ραγδαία άνοδος βίαιων επιθέσεων κατά των Εβραίων: 74% στη Γαλλία, 60% στη Γερμανία. Ρητορική του μίσους, προσβολές και φόβος, η νέα κανονικότητα για τους Εβραίους. Το ένα τρίτο αποφεύγει συγκεκριμένα μέρη για την ασφάλειά του, αντίστοιχο ποσοστό σκέφτεται τη μετανάστευση.

Σε έρευνα του CNN πολλοί Ευρωπαίοι δηλώνουν ολική ή μερική άγνοια για τη Σοά, το Ολοκαύτωμα, αλλά ταυτόχρονα θεωρούν ότι οι Εβραίοι την εκμεταλλεύονται για να κερδίσουν!

Παλιά στερεότυπα ξυπνάνε: οι Εβραίοι ελέγχουν το διεθνές κεφάλαιο και τις τράπεζες, μια παγκόσμια σιωνιστική συνωμοσία εξυφαίνεται. Η παγκοσμιοποίηση προκαλεί τον φόβο των πιεσμένων μεσοστρωμάτων και υποσυνείδητα συνδέεται συχνά με το αρχέτυπο του «Εβραίου κερδοσκόπου» που ενεργοποιεί αρνητικά συναισθήματα και τροφοδοτεί τη μνησικακία.

Παραδοσιακά, η ακροδεξιά φλερτάρει με την άρνηση του Ολοκαυτώματος. Έχουμε και σχετικοποίηση του Ολοκαυτώματος από τμήματα της Αριστεράς που παραλληλίζουν το Άουσβιτς με την πολιτική του Ισραήλ στο Παλαιστινιακό.

Δεν είναι, φυσικά, αντισημιτισμός η κριτική σε πρακτικές του Ισραήλ που συχνά θέτουν σε ακραία δοκιμασία βασικές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου.

Κακώς (και εκ του πονηρού) η κριτική αυτή χαρακτηρίζεται αντισημιτική. Ωστόσο, άλλο κριτική και άλλο να χρεώνονται οι Έλληνες Εβραίοι τον εποικισμό και τη βία στα Κατεχόμενα.

Και όμως, στη Θεσσαλονίκη πορείες για το Παλαιστινιακό σταματούσαν στο Μνημείο του Ολοκαυτώματος και διακόπτονταν εκδηλώσεις του Εβραϊκού Μουσείου.

Όπως επισήμανε ο Δημήτρης Ψαρράς, σιωνισμός, ρατσισμός και ιμπεριαλισμός έγιναν ταυτόσημοι όροι για ορισμένους αριστερούς αρθρογράφους. Οι θεωρίες ανθελληνικής συνωμοσίας από «σιωνιστικές» οργανώσεις τροφοδοτούν το συλλογικό φαντασιακό, όχι μόνο το ακροδεξιό.

Τον Μάιο του 2009 διαδήλωσαν τη μια μέρα το ΛΑΟΣ και την άλλη η ΚΝΕ έξω από τον Αστέρα της Βουλιαγμένης, όπου συνεδρίαζε η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ.

Διάχυτος αντισημιτισμός και σε τμήματα της Εκκλησίας. Όχι μόνο δεν αποδοκιμάζονται ανοιχτά από την Εκκλησία ακραίοι σαν τον Πειραιώς (θεωρεί τον Χίτλερ... όργανο του Διεθνούς Σιωνισμού) αλλά και ο κλήρος, πολλοί παπάδες της ενορίας, αποδίδουν τα δεινά όλα στους Εβραίους.

Βαρύς αντισημιτισμός και από πρόσωπα συμβολικού βάρους, σαν τον Θεοδωράκη: «Οι Αμερικανοεβραίοι κρύβονται πίσω από τα πάντα, τις επιθέσεις στο Ιράκ, τις οικονομικές επιθέσεις στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Ασία, οι Εβραιοαμερικάνοι βρίσκονται πίσω από τον Μπους, τον Κλίντον και πίσω από τις τράπεζες». Δεν έγινε τυχαία ο Μίκης («αδέλφια μου, ναζιστές» ξεστόμισε στο συλλαλητήριο) «αριστερή» μασκότ του εγχώριου εθνικισμού.

Ο αντισημιτισμός πατάει και στην εθνική μας θυματοποίηση: ο πλανήτης δεν τιμά τις δικές μας σφαγές γιατί «οι Εβραίοι κέρδισαν το μονοπώλιο του Ολοκαυτώματος». Τα πάθη του ποντιακού και μικρασιατικού ελληνισμού τα έπνιξε η ευρεία αναγνώριση της Σοά.

Αυτή η σύγκριση με το ξεχασμένο αίμα και τα «εθνικά ολοκαυτώματα» εγκυμονεί τη σχετικοποίηση του Ολοκαυτώματος. Αδελφάκι της η ζηλόφθονη μομφή ότι οι Εβραίοι ξέρουν να πλασάρουν και να μονοπωλούν τη μνήμη της οδύνης. Εμάς μας αδίκησε η διαιτησία και χάσαμε το πρωτάθλημα της ιστορικής δικαίωσης.


 
Θεσσαλονίκη, 1943. Εβραίοι με το κίτρινο αστέρι. Ο στιγματισμός πριν την εξόντωσή τους από τους Γερμανούς. Φωτο Βερονίκ Χεμλά


Θεσσαλονίκη, 1943. Εβραίοι με το κίτρινο αστέρι. Ο στιγματισμός της εβραϊκής κοινότητας πριν την εξόντωσή της από τους Γερμανούς. Φωτo: Veronique Chemla. Πηγή: www.lifo.gr
Θεσσαλονίκη, 1943. Εβραίοι με το κίτρινο αστέρι. Ο στιγματισμός της εβραϊκής κοινότητας πριν την εξόντωσή της από τους Γερμανούς. Φωτo: Veronique Chemla. Πηγή: www.lifo.g
Θεσσαλονίκη, 1943. Εβραίοι με το κίτρινο αστέρι. Ο στιγματισμός της εβραϊκής κοινότητας πριν την εξόντωσή της από τους Γερμανούς. Φωτo: Veronique Chemla. Πηγή: www.lifo.gr

Πολλοί οι αντισημίτες στην κεντρική πολιτική. Από τον Καρατζαφέρη («οι Εβραίοι μυρίζουν αίμα») μέχρι τους ΑΝ.ΕΛ. των Καμμένων: ο Πάνος έλεγε πως οι Εβραίοι δεν πληρώνουν φόρους στην Ελλάδα, ο Δημήτρης αναπαρήγε κάθε ψεκασμένη θεωρία συνωμοσίας.

Και πώς να πείσει η όψιμη προσπάθεια Γεωργιάδη και Βορίδη να ξεπλύνουν χρόνια αντισημιτισμού; Και βέβαια, για τη Χρυσή Αυγή ο αντισημιτισμός είναι καίριο στοιχείο ναζιστικής ταυτότητας. Ο «πατριωτισμός» της στο Μακεδονικό σήμανε επιθέσεις σε εβραϊκά μνημεία.

Το θέμα δεν αφορά μόνο νεοναζί και ακροδεξιούς συνωμοσιολόγους. Από κάτω χτυπάει μια φλέβα του νέου αντισημιτισμού, ο εθνικισμός των μακεδονομάχων.

Στα συλλαλητήρια είδαμε αντισημιτικά συνθήματα: «Εβραίοι της Βουλής», «Ταλμούδ και Καββάλα εχθρός της ανθρωπότητας», «Rothschild, το τέλος σου έρχεται», «Θάνατος στον σιωνισμό». Εμβληματικός εχθρός πάλι ένας Εβραίος: ο Σόρος, «εκατομμυριούχος, ανθέλληνας και φιλοσκοπιανός».

Στην εμφυλιοπολεμική προπαγάνδα οι αριστεροί «ξεπούλαγαν τη Μακεδονία γιατί ήταν πράκτορες των Ρώσων». Μετά τις Πρέσπες, η Αριστερά «τα παίρνει από τους Εβραίους για να ξεπουλήσει τη Μακεδονία».

Απέναντι σε όλα αυτά καλούμαστε να οικοδομήσουμε μια «Συμμαχία της μνήμης», όλα τα θύματα της θηριώδους βίας μαζί, Πόντιοι, Μικρασιάτες, Αρμένιοι, θύματα των μαρτυρικών χωριών της Κατοχής, Καλαβρυτινοί και Διστομίτες.

Απάντηση στον ναζισμό και στον αντισημιτισμό είναι η γνώση και η μνήμη. Ένα πρώτο βήμα: να καθιερωθεί η μέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος ως ημέρα εθνικής περισυλλογής με ιδιαίτερη έμφαση στην εκπαίδευση.

 Πηγή: www.lifo.gr




Δες κι εδώ: https://www.lifo.gr/print/book_feature/185454/dyo-nees-ekdoseis-apokalyptoyn-sygklonistikes-martyries-gia-tin-eksontosi-ton-evraion-tis-thessalonikis