Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

"Η περικοπή των συντάξεων" γράφει ο Αντώνης Λιάκος* ("Εφημερίδα των Συντακτών", 16.07.2018)

..............................................................
 

Η περικοπή των συντάξεων


 
EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ
Η περικοπή των συντάξεων το 2019, μαζί με τη φορολόγηση των πολύ χαμηλών εισοδημάτων, πλήττει αναφανδόν τα λαϊκά στρώματα. Η διεύρυνση της φορολογικής βάσης –δηλαδή φορολογούμε τους πολλούς στη βάση της κοινωνίας και φοροαπαλλάσσουμε τους πλούσιους στην κορυφή της– είναι σαφής επιλογή.
Ως προς τις συντάξεις, το ζήτημα είναι πιο σύνθετο. Δεν ήταν επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ, επιβλήθηκε από το ΔΝΤ, αλλά δεν είχαν αντίρρηση οι Ευρωπαίοι δανειστές. Οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση, εφόσον είχε δεσμευτεί ως προς το πρόγραμμα, θα το ψήφιζε.
Το ζήτημα αυτό δεν έχει ταμειακό χαρακτήρα. Δεν εξαρτάται από το πλεόνασμα που μπορεί να συσσωρεύσει η ελληνική κυβέρνηση, ώστε αν είναι υψηλό μπορεί να το υπερκεράσει. Στο σκεπτικό του ΔΝΤ είναι δομικό. Δηλαδή, το μερίδιο του εθνικού εισοδήματος που απευθύνεται στις συντάξεις είναι πολύ μεγαλύτερο από εκείνο που θα έπρεπε να κατευθύνεται σε επενδύσεις και στα έξοδα για την αναπαραγωγή της κοινωνίας.
Μα, δεν έχουν πληρώσει γι' αυτό οι απόμαχοι της δουλειάς; Ναι, αλλά τα συνολικά έξοδα της σύνταξης και της ιατρικής ασφάλισης ενός συνταξιούχου υπερβαίνουν κατά πολύ τα ασφάλιστρα που εισπράχτηκαν κατά τη διάρκεια του εργάσιμου βίου του. Επομένως, πρέπει να συνεισφέρει το κράτος παίρνοντας πόρους από το ένα μέρος για να τους διοχετεύσει στο άλλο. Και το ΔΝΤ κρίνει ότι οι πόροι αυτοί είναι δυσανάλογα μεγάλοι και γι' αυτό πρέπει να περικοπούν.
Αρα, κατά τη γνώμη τους, η υποχρέωση της περικοπής των συντάξεων αφορά δομικά ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Η κρίση και η διαδικασία των μνημονίων δεν σκόπευαν μόνο στην αποπλήρωση των χρεών, αλλά στην αναμόρφωση της ελληνικής κοινωνίας συνολικά, ώστε να πάψει να παράγει χρέη. Σε απλά ελληνικά, προσαρμογή στην επικρατούσα οικονομική φιλοσοφία.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει ένας σκληρός πυρήνας, δηλαδή οι δημογραφικές μεταβολές, οι οποίες δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμες. Οταν καθιερώθηκε για πρώτη φορά το σύστημα ασφαλίσεων, το 1934, η πρόβλεψη της αναλογιστικής μελέτης που είχε γίνει τότε ήταν ότι το προσδόκιμο ζωής ήταν 10 χρόνια μετεργασιακού βίου. Δηλαδή, εργασία έως τα 65 και πρόβλεψη ζωής έως τα 75.
Οι τριμερείς ασφαλιστικές εισφορές καθορίστηκαν με αυτή την προοπτική. Το σύστημα, όμως, δεν βασιζόταν στην ατομική εξοικονόμηση, αλλά στη διαγενεακή αλληλεγγύη. Πράγμα που σήμαινε μια optimum αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους. Ποια είναι η διαφορά από τότε; Πρώτον, το προσδόκιμο ζωής έχει αυξηθεί και, πολλές φορές, τα χρόνια στη σύνταξη υπερβαίνουν τα εργάσιμα χρόνια. Δεύτερον, η αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους έχει δραματικά μεταβληθεί γιατί μεταβλήθηκε η ηλιακή πυραμίδα. Δηλαδή, γήρανση του πληθυσμού.
Υπήρξαν πολιτικές που οδήγησαν το σύστημα σε χρεοκοπία; Η εποχή του κράτους πρόνοιας (σε όλη την Ευρώπη) ήταν εποχή ελεγχόμενης προσφοράς εργατικής δύναμης. Περιορισμένη προσφορά, καλύτερες αμοιβές.
Επομένως, η στρατηγική των συνδικάτων, και των κυβερνήσεων που επηρέαζαν, ήταν να αφαιρούν από την αγορά, περιφερειακά, τμήματα εργαζομένων, είτε με την επιμήκυνση των σπουδών και την αύξηση της ηλικίας εισδοχής στην αγορά εργασίας είτε με τη συντόμευση του εργάσιμου βίου. Σύντμηση του ωραρίου, διάφορες άδειες, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, αύξηση του χρόνου διακοπών – όλα αυτά τα διαφορετικά, ακόμη και χωρίς σαφή συνείδηση της γενικότερης στρατηγικής, στον περιορισμό προσφοράς εργασίας συνέτειναν.
Ταυτόχρονα, για να περιοριστεί το μισθολογικό κόστος οι εργοδοτικές τάξεις συναινούσαν στη μεταφορά του κόστους αυτών των παροχών στο κράτος. Ηταν τάση μιας ολόκληρης εποχής. Σοσιαλδημοκρατική πολιτική. Οταν το σύστημα οικονομικά δεν μπορούσε πλέον να είναι κλειστό και δημογραφικά άλλαξε, οι μειώσεις μπήκαν στην ημερήσια διάταξη.
Και στην Ελλάδα; Επί σειρά κυβερνήσεων το σύστημα χρησιμοποιήθηκε για άσκηση κοινωνικής πολιτικής του κράτους, σε διαφορετικές ομάδες πληθυσμού, από την κατοχή. Μηχανισμός χορήγησης επιδομάτων που δεν καλύπτονταν από εισφορές. Επιπροσθέτως, τα ασφαλιστικά κεφάλαια στην εποχή της οικονομικής άνθησης του 1950-1960 κατατίθεντο στην Τράπεζα της Ελλάδος με μηδενικό επιτόκιο, επιδοτούσαν δηλαδή τη βιομηχανία.
Αν προσθέσει κανείς την επεκτατική ασφαλιστική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, σε μια εποχή βιομηχανικής υποχώρησης, καθώς και τη διάδοση της εργασιακής επισφάλειας και της «μαύρης» εργασίας στην εποχή του εκσυγχρονισμού, παρακολουθεί την πορεία του συστήματος, από τη δημιουργία του και εντεύθεν. Το PSI και το κούρεμα των αποθεματικών των ταμείων το 2012, η ανεργία και ο περιορισμός της απασχόλησης λόγω κρίσης έδωσαν τη χαριστική βολή.
Θα μπορούσε να διασωθεί το σύστημα μέσω των μεταρρυθμίσεων Σπράου - Γιαννίτση (2001), οι οποίες υπονομεύτηκαν κυρίως από το τότε κυβερνών κόμμα; Δεν υπάρχει αξιόπιστη και αντικειμενική μελέτη. Αλλά πολύ αμφιβάλλω, δεδομένου του μεγάλου μεγέθους των μεταβολών. Εξάλλου, η σημερινή κυρίαρχη τάση είναι ο φορέας για τις νέες συντάξεις να είναι όχι το κράτος πρόνοιας αλλά οι ιδιωτικές ασφαλιστικές. Σε όλη τη διάρκεια της κρίσης, η Ελλάδα διαφημιζόταν στο εξωτερικό ως νέα ευκαιρία για ιδιωτικές ασφαλίσεις.
Αυτά είναι τα δεδομένα, ως αφετηρία ενός σοβαρού διαλόγου, χωρίς φενακισμούς.

*ιστορικός, Πανεπιστήμιο Αθηνών

"Η καμήλα" γράφει ο Γιώργος Βέλτσος ("Εφημερίδα των Συντακτών", 16.07.2018)

.............................................................


Η καμήλα

Γιώργος Βέλτσος
Η δυσκολία του να υπερασπίζεσαι σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ συνίσταται στο ότι υποστηρίζοντας κάτι που δεν υπάρχει θα μπορούσες αμέσως να συμπεράνεις πως τότε όλα επιτρέπονται. Θα όφειλες να ακολουθήσεις τον συλλογισμό του Ντοστογιέφσκι: «Αν δεν υπάρχει Θεός, όλα επιτρέπονται». Αυτός όμως ο συλλογισμός σε αφήνει να ελπίζεις στον ΣΥΡΙΖΑ, μια και η ελπίδα δεν έχει απαγορευτεί ακόμα.
Πρέπει όμως να θεωρήσεις τον ΣΥΡΙΖΑ σαν εκείνη τη δωδέκατη καμήλα του ανέκδοτου, που καταγράφει ο Jean-Pierre Dupuy -φιλόσοφος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Stanford. Αναφέρεται στην παλιά αραβική ιστορία εκείνου του πατέρα που αφήνει στα τρία του παιδιά τις 17 καμήλες του, υπό τον εξής όρο: ο πρωτότοκος θα κληρονομήσει το μισό κοπάδι, ο δευτερότοκος το ένα τρίτο και ο μικρότερος το ένα ένατο.
Αλλά πώς θα μπορούσε κάτι τέτοιο να συμβεί όταν το «δεκαεπτά» δεν διαιρείται ούτε διά του «δύο» ούτε διά του «τρία» ούτε διά του «έξι»; Τη λύση έδωσε ο σοφός δικαστής. Θα πρόσθετε στις δεκαεπτά καμήλες τη δική του κι έτσι οι δεκαοκτώ πλέον καμήλες θα μπορούσαν να μοιραστούν: ο μεγάλος γιος θα έπαιρνε εννέα, ο μεσαίος έξι και ο μικρός δύο. Δηλαδή, 17 καμήλες συνολικά, αφού στο τέλος ο γεροδικαστής θα απέσυρε τη δική του.
Προφανώς στη μοιρασιά η 18η καμήλα (του δικαστή) ήταν φανταστική. Και κανείς λόγος δεν θα υπήρχε να είναι πραγματική, ώστε ο λογαριασμός –θεωρητικά τουλάχιστον– να βγει σωστός.
Ετσι και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στο μυαλό μου –και στους δικούς μου υπολογισμούς– δεν είναι παρά η 18η φανταστική καμήλα. Μία φαντασίωση, ένα πρωταρχικό φάντασμα, η καταγωγή του οποίου χάνεται στην καταγωγή του φαντάσματος και στα φαντάσματα της καταγωγής που, σημειωτέον, δεν θα τα αποκαλούσα «κοινωνική δικαιοσύνη» αλλά ατομική αγωνία –ιδιοσυγκρασιακή έστω– ενοχική προφανώς, απελευθερωτική ωστόσο, μια που θα μου επέτρεπε να αναφωνήσω όπως ο Freud στον Fliess, στην επιστολή του στις 21 Σεπτεμβρίου του 1897: «Οφείλω αμέσως να σου εμπιστευτώ το μέγα μυστικό που μου αποκαλύφθηκε αργά τους τελευταίους μήνες. Δεν πιστεύω πλέον στη νεύρωσή μου».
Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς πως εγώ έπαψα να πιστεύω στην Αριστερά…
ΥΓ: Γνωρίζουμε ότι ο Freud το 1897 εγκατέλειψε τη θεωρία του της γοητείας και – κατά την αυτοανάλυσή του – ανακάλυψε «το σύμπλεγμα του Οιδίποδα». Οπότε, λέω, εάν δεν επανεκλεγεί ο Τσίπρας ως αριστερός, θα «κλειδώσει» με το 23% τη συμπλεγματική Κεντροαριστερά στην οποία ηγείται ήδη ως κεντροαριστερός. Και, μάλιστα, χωρίς να του χρειάζεται πατροκτονία, απλούστατα γιατί ο ίδιος συνεχίζει να πιστεύει στη θεωρία της γοητείας (του).

"Επετειακόν β'..." / "ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ" - Διονύσης Σαββόπουλος (youtube, 25 Ιαν 2018)

..............................................................



Επετειακόν β'...


(youtube, 25 Ιαν 2018)


ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ - Διονύσης Σαββόπουλος

Σ’ αυτό το σχήμα που ξεβάφει αίμα και δάκρυ
δεν έχεις τίποτ’ ακριβό να παραδώσεις
μόν’ τη φλογίτσα που τσιρίζει στις κλειδώσεις
και κάνα φράγκο στο κουτί που `ναι στην άκρη.


 Δεν έχεις τίποτ’ ακριβό να παραδώσεις
σ’ αυτό το σχήμα που ξεβάφει αίμα και δάκρυ.


Δεν είν’ οικόπεδο που το καταπατούνε
ούτε και μούρλα εθνική που επιστρέφει
είναι η Κύπρος που οι εμπόροι τη μισούνε
και η ανάγκη μας που όνομα δεν έχει.


Κι αν λέω ψέματα κι αν λέω παραμύθια
κι η ζητιανιά τα δυο χεράκια μου στραβώνει
μην με μαλώνεις, μόνο δώσε μια βοήθεια
το άδειο μας πρόσωπο η Κύπρος το πληρώνει.


"Επετειακόν..." από τον φίλο στο fb Panagiotis Sotiris (facebook, 15/7/2018)


..............................................................

                            
                             Επετειακόν...




                        από τον φίλο στο fb Panagiotis Sotiris (facebook, 15/7/2018) 




Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου είναι ο βαθμός μηδέν της ελληνικής εθνικοφροσύνης και ο ορισμός της αφροσύνης.
Ένα πραξικόπημα που εγκατέστησε πρόσκαιρα στην εξουσία τη φασίζουσα λούμπεν πλευρά της ΕΟΚΑ που διακήρυξη την "ένωση" απλώς και μόνο για να επιταχύνει την διχοτόμηση.
Είναι το απόλυτο τίμημα για ένα νήμα που ξεκινά από τη Μεγάλη Ιδέα, οδηγεί στη Μικρασιατική καταστροφή, περνάει από τον Εμφύλιο και καταλήγει στην Κυπριακή Τραγωδία.
Το πραξικόπημα το έκαναν οι νικητές του Εμφυλίου, οι εκπρόσωποι των ελληνικών "ταγμάτων θανάτου" και πολιτικοί πρόγονοι αυτών που θα αναζητήσουν το 1992 στο "Μακεδονικό" λόγο ύπαρξης. Είναι ταυτόχρονα, η διαρκής υπενθύμιση του τι θα σήμαινε η Χρυσή Αυγή στην εξουσία (γνωστή η ιστορική σχέση της ηγεσίας της με τους χουντικούς). Πάνω από όλα είναι η διαρκής υπογράμμιση του πόσο επικίνδυνη και συνάμα υποκριτική ήταν η πατριδοκαπηλία των αστικών δυνάμεων διαχρονικά.

Φωτογραφία του Panagiotis Sotiris.

"Αισιοδοξία" ποίημα του Κώστα Γ. Καρυωτάκη (1896-1928)


 ...............................................................



Αποτέλεσμα εικόνας για καρυωτακης









 Κώστας Γ. Καρυωτάκης
(1896 - 1928)















                            Αισιοδοξία
 

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.
Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση
μ' αυτοκρατορικήν εξάρτηση πρωινού
θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ' ουρανού,
και με τον ήλιο όπου θα τα διαπεράσει.

Ας υποθέσουμε πως είμαστε κει πέρα,
σε χώρες άγνωστες, της δύσης, του βορρά,
ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα,
οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά.
Για να μας δεχθεί κάποια λαίδη τρυφερά,
έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα.
 
Ας υποθέσουμε πως του καπέλου ο γύρος
άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν,
τα παντελόνια μας και, με του πτερνιστήρος
το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν.
Πηγαίνουμε -- σημαίες στον άνεμο χτυπούν --
ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος.
 
Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
από εκατό δρόμους, στα όρια της σιγής,
κι ας τραγουδήσουμε, -- το τραγούδι να μοιάσει
νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής --
τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης,
και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάσει.


http://karyotakis.awardspace.com/images/misc/aisio.jpg

"ΤΟ ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ" ποίημα του Ζακ Πρεβέρ (1900 - 1977) (μτφ. Athanase Athanassiou)

 ..............................................................




 




 Ζακ Πρεβέρ (1900 - 1977)




 

ΤΟ ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ*

Σύντροφοι στις κακές ημέρες
Σας εύχομαι μια καλή νύχτα
Και φεύγω
Οι εισπράξεις πήγαν άσχημα
Το λάθος ήταν δικό μου
Ρίξτε τα όλα πάνω μου
Έπρεπε να σας είχα ακούσει
Έπρεπε να είχα καθίσει σούζα σαν το σκυλάκι του σαλονιού
Με κάτι τέτοια νούμερα ευχαριστιέται ο κόσμος
Μα εγώ έκανα του κεφαλιού μου
Και στο τέλος παρασύρθηκα κιόλας
Και είπα το τραγούδι τόσο λυπητερά
Σαν κάποιο σκυλί που είχε μαζέψει ο μπόγιας
Ο κόσμος δεν έρχεται στο κονσέρτο
Για να ακούσει ουρλιαχτά του θανατά
Σύντροφοι των κακών ημερών
Σας εύχομαι καλή νύχτα
Κοιμηθείτε
Ονειρευτείτε
Εγώ παίρνω το κασκέτο μου
Και δυο τρία τσιγάρα απ’ το πακέτο μου
Και φεύγω…

Σύντροφοι των κακών ημερών
Να με θυμάστε πότε πότε
Αργότερα…
Όταν θα έχετε ξυπνήσει
Να θυμάστε εκείνον που τραγουδάει
Χαμογελαστός το πιο θλιβερό τραγούδι
Κάπου, οπουδήποτε…
Το βράδυ
Στην άκρη της θάλασσας
Κι έπειτα βγάζει δίσκο
Για ν’ αγοράσει
Μια μπουκιά ψωμί κι ένα ποτήρι…
Σύντροφοι των κακών ημερών
Σας εύχομαι μια καλή νύχτα
Κοιμηθείτε
Ονειρευτείτε
Εγώ φεύγω.



 *Σημείωση: η μετάφραση είναι του φίλου στο fb Athanase Athanassiou

"Φορολογούν τις τράπεζες για να πληρώσουν τις συντάξεις!" έγραψε ο Τάκης Μίχας ("Εφημερίδα των Συντακτών", 13.07.2018)

...............................................................
 

Φορολογούν τις τράπεζες για να πληρώσουν τις συντάξεις!


«Θα ήταν αδιανόητο για εμάς να αποφασίζει π.χ. η Γερμανία για το ύψος των συντάξεών μας, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα. Θα γινόταν επανάσταση στην Ισπανία!» μας λέει ο Λουίς, υπάλληλος του γραφείου μεταναστευτικών υποθέσεων στη Μάλαγα, και οι συνάδελφοί του φαίνεται να συμφωνούν μαζί του.
Στην Ισπανία, που δεν υπέγραψε ποτέ της μνημόνιο, καθ' όλη της διάρκεια της κρίσης οι συντάξεις ποτέ δεν μειώθηκαν. Απλά αυξάνονταν μόνο 0,25% ετησίως. Γενικώς υπολογίζεται ότι από το 2007 μέχρι σήμερα η μέση σύνταξη στην Ισπανία έχει αυξηθεί κατά 30%! Και τώρα που η χώρα φαίνεται να βγαίνει από την κρίση, οι συντάξεις πρόκειται να αυξηθούν ακόμα περισσότερο. Ετσι, προβλέπεται ότι για τα έτη 2019 και 2020 οι συντάξεις θα αυξηθούν κατά 1,5% ετησίως.
Aυτές οι αυξήσεις πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του προϋπολογισμού «αντι-λιτότητας», που ψήφισε η κυβέρνηση Ραχόι πριν εγκαταλείψει την εξουσία. Ο νέος προϋπολογισμός του έτους 2018 προβλέπει αύξηση των κοινωνικών δαπανών και μείωση των φόρων. Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά η El Pais:
«Πρόκειται για τον πρώτο προϋπολογισμό της τελευταίας δεκαετίας που δεν προσδιορίζεται από τον στόχο της μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος» (το οποίο ανέρχεται στο 3,1% του ΑΕΠ).
Συγκεκριμένα, ο νέος προϋπολογισμός προβλέπει μείωση των φόρων στα κατώτερα εισοδήματα: εργαζόμενοι που κερδίζουν λιγότερα από 14.000 ευρώ ετησίως εξαιρούνται της φορολογίας εισοδήματος, ενώ προβλέπονται σημαντικές βελτιώσεις στη φορολογία όσων κερδίζουν έως 18.000 ετησίως. Αυξάνεται το αφορολόγητο των οικογενειών και οι παροχές προς τις πολύτεκνες οικογένειες και τις οικογένειες που περιλαμβάνουν άτομα με ειδικές ανάγκες.
Ομως η μεγαλύτερη έκπληξη του νέου προϋπολογισμού ασφαλώς είναι η αύξηση στις συντάξεις. Αψηφώντας τις γνωστές Κασσάνδρες, που όπως και στην Ελλάδα δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν τις τελευταίες δεκαετίες το γνωστό παραμύθι περί της «μη βιωσιμότητας του συνταξιοδοτικού συστήματος», η κυβέρνηση Ραχόι αποφάσισε αύξηση που φτάνει έως και το 3% για τις χαμηλότερες συντάξεις.
Συνολικά ο νέος προϋπολογισμός προβλέπει τη βελτίωση των συντάξεων 6,7 εκατ. συνταξιούχων από τα 9 εκατομμύρια που ζουν στην Ισπανία. Τα έξοδα των συντάξεων αντιπροσωπεύουν το ένα τρίτο των συνολικών εξόδων του προϋπολογισμού. Πέραν των αυξήσεων του 3% στις κατώτερες συντάξεις, ο προϋπολογισμός προβλέπει αυξήσεις 1,5% σε συντάξεις των 700 ευρώ, προς όφελος 1,5 εκατ. συνταξιούχων, και αυξήσεις 1% σε συντάξεις των 860 ευρώ τον μήνα. Επίσης, αυξάνονται οι συντάξεις χηρείας κατά 2% ετησίως.
Αλλά πώς θα χρηματοδοτηθούν οι πληρωμές όταν τα συνταξιοδοτικά ταμεία της χώρας φαίνεται να είναι ελλειμματικά;
Προκειμένου να λύσει αυτό το πρόβλημα, η νέα σοσιαλιστική κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ αποφάσισε να επιβάλει έναν ειδικό φόρο στις τράπεζες, τα έσοδα από τον οποίο θα χρηματοδοτούν αποκλειστικά τις συντάξεις. Οπως δήλωσε πρόσφατα η υπουργός Φορολογικών Εσόδων, Μαρία Χεσούς Μοντέρο, «πρόκειται για ένα νέο είδος φόρου που δεν τον βρίσκουμε μέχρι σήμερα σε άλλες χώρες της Ευρώπης». Το ύψος του φόρου και άλλες λεπτομέρειες αναμένεται να προσδιοριστούν στο άμεσο μέλλον.
Φυσικά, υπάρχουν διαφωνίες για το νέο αυτό μέτρο, κυρίως από την πλευρά των επιχειρηματικών ενώσεων. Ετσι, πολλοί πιστεύουν ότι θα οδηγήσει σε αύξηση του κόστους του χρήματος και κατά συνέπεια του δανεισμού. Σύμφωνα με το στέλεχος του Συνδέσμου Βιομηχανιών της χώρας, Μιγκέλ Ιραμπούρα, οι προσφάτως ανακοινωθείσες αυξήσεις των συντάξεων «δεν έχουν νόημα και διαιωνίζουν την κρίση. Εχουμε ένα τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα και μειωμένη γεννητικότητα».
Υπάρχει μια βασική διαφορά μεταξύ της Ισπανίας και της Ελλάδας στο θέμα αυτό. Ολα τα ισπανικά πολιτικά κόμματα, τόσο της Αριστεράς (Σοσιαλιστικό, Podemos) όσο και της Κεντροδεξιάς (Λαϊκό Κόμμα, Κόμμα των Πολιτών), υποστήριζαν πάντα την αύξηση των συντάξεων.
Στην Ελλάδα η συναίνεση αυτή δεν υπήρχε, καθώς απ' ό,τι φαίνεται μεγάλα πολιτικά κόμματα εκλιπαρούσαν τους δανειστές να... μειώσουν τις συντάξεις!
 

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

"Η απόλυτη κάρτα της FIFA" έγραψε ο Περικλής Κοροβέσης - (Εφημερίδα τών Συντακτών 14.07.2018)

...............................................................

Η απόλυτη κάρτα της FIFA


 
 
 
έγραψε ο Περικλής Κοροβέσης - (Εφημερίδα τών Συντακτών


O Oλεγκ Σέντοφ είναι ένας προικισμένος Ουκρανός σκηνοθέτης. Μόλις 41 χρόνων, και ήδη έχει αναγνώριση και εκτίμηση στη διεθνή κινηματογραφική κοινότητα. Αλλά για κάποιο λόγο δεν άρεσε στους Ρώσους. Και θέλησαν να τον διορθώσουν και να τον βάλουν στον ίσιο δρόμο. Τον απήγαγαν λοιπόν από το σπίτι του, μπροστά στα μάτια της γυναίκας του και των δυο παιδιών του.
Από το 2014, βρίσκεται σε στρατόπεδο εξαναγκαστικής εργασίας, όπου εκτίει ποινή είκοσι ετών. Κατηγορείται εν γένει για τρομοκρατία, χωρίς να υπάρχει καμία απόδειξη γι’ αυτό. Και σε αυτές τις περιπτώσεις, το μόνο όπλο που έχει ο διωκόμενος είναι η απεργία πείνας. Ηδη κλείνει δύο μήνες και βρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου.
Διάλεξε να κάνει την απεργία του στη διάρκεια του Μουντιάλ. Από τις εκατοντάδες χιλιάδες που συνέρρευσαν στα «νεόκοπα» πολυτελή στάδια, μην τυχόν και ενδιαφερθεί κανένας. Δεν έγινε τίποτα στη Ρωσία. Και αν έγινε, δεν το μάθαμε ποτέ. Και αν υπήρχαν κάποιοι που του συμπαραστάθηκαν, ίσως να βρίσκονται και αυτοί σε κάποιο διπλανό στρατόπεδο.
Εντούτοις υπάρχουν και αυτοί οι μυστήριοι άνθρωποι, που λέγονται αλληλέγγυοι. Για μένα ό,τι πιο ευγενικό και επαναστατικό έχει δημιουργήσει η ανθρωπότητα. Ιδίως από μεριάς Γαλλίας, όπου σκηνοθέτες, διανοούμενοι καλλιτέχνες, μάζεψαν αρκετές υπογραφές που στρίμωξαν τον Τσάρο. Του χάλασαν τη φατσάδα, κατά τι, της γκλαμουριάς του Μουντιάλ. Ελειπαν οι υπογραφές της Εθνικής Γαλλίας. Αυτές ουδέποτε μαζεύτηκαν.
Και εδώ έχουμε να κάνουμε με τους νόμους της FIFA. Αν είχαν υπογράψει οι παίκτες, η Εθνική Γαλλίας θα είχε αποκλειστεί από το Μουντιάλ, τη στιγμή που διεκδικεί σοβαρά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Είναι δυνατόν; Και όμως είναι. Τι σημασία έχει η ζωή ενός ανθρώπου, όταν για να χτιστούν όλα αυτά τα υπέροχα στάδια είχαμε δεκάδες θανατηφόρα ατυχήματα; Και να μη μιλήσουμε για το επόμενο Μουντιάλ στο Ντακάρ, όπου εκεί οι εργάτες δουλεύουν σε θερμοκρασία 50 βαθμών Κελσίου (το νερό εξατμίζεται στους 100 βαθμούς· ο άνθρωπος στους 50 βαθμούς σιγοψήνεται σαν κλέφτικο).
Η Ντινάμο Κιέβου είναι μια ιστορική ομάδα παγκόσμιας εμβέλειας. Ο αμυντικός της Κροατίας Ντομογκόι Βίντα έπαιζε πέντε χρόνια με την Ντινάμο, λογικό να έχει κρατήσει δεσμούς. Είπε ένα φασιστικό σύνθημα «Δόξα στην Ουκρανία»· πιθανότατα να μην ήξερε τι σήμαινε και τη σκαπούλαρε. Ο συνάδελφός του την πλήρωσε. Αν έκανε μια άλλη δήλωση, «Δόξα στην Ουκρανία και την Ντινάμο της που θριάμβευσε επί της ναζιστικής ομάδας κατοχής», θα έκανε τις κερκίδες να νιώσουν μια αντιφασιστική νίκη.
Να σημειώσουμε για την ιστορία πως και οι έντεκα παίκτες της Ντινάμο, μετά το τέλος του αγώνα, εκτελέστηκαν με τις φανέλες τους. Αν είχαμε μια τέτοια δήλωση, πιθανότατα θα είχε αποκλειστεί, να μην είχαμε τα δυο κρίσιμα γκολ επί της Ρωσίας και της Αγγλίας, και πιθανότατα οι αυριανοί τελικοί να ήταν άλλοι. Η FIFA έχει τη δυνατότητα να επιβάλει τη δικιά της απόλυτη παγκόσμια τάξη στη διάρκεια του Μουντιάλ. Η απόλυτη κόκκινη κάρτα.
Εχει ενδιαφέρον να δούμε πώς προκρίνονται οι χώρες όπου διοργανώνεται το Μουντιάλ. Αν η Ρωσία είχε ζητήσει, ως διοργανώτρια χώρα, να βάλει ένα σλόγκαν για να καλωσορίσει τους επισκέπτες της, π.χ. «Καλώς ήρθατε στη χώρα που έδωσε 20 εκατ. νεκρούς (κατά άλλους πολύ περισσότερους) για να συντριβεί ο ναζισμός», δεν θα είχε καμία πιθανότητα να πάρει τους αγώνες.
Η FIFA δεν είχε κανένα πρόβλημα να οργανώσει τους αγώνες των καθεστώτων του Μουσολίνι και του Χίτλερ και να τους μετατρέψει σε δοξολογίες του ολοκληρωτισμού και σε αποθέωση της ανώτερης φυλής. Αυτό που πουλάει η FIFA είναι η προβολή μιας χώρας, που τη θέτει στο παγκόσμιο επίκεντρο για ένα μήνα. Και σε αυτή τη χώρα πρέπει να είναι όλα μέλι-γάλα, ασχέτως αν αυτή βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, και ο στρατός και η αστυνομία είναι σε επιφυλακή και μακριά από τα μάτια της κάμερας. Και οι χώρες που επιθυμούν μια τέτοια πρώτη προβολή πρέπει να πληρώσουν.
Ακόμα και όταν είσαι Μαντέλα. Για να πάρει η Νοτιοαφρικανική Ενωση τους αγώνες του 2010 –όπως και τους πήρε– έστειλε τον υπέργηρο Μαντέλα, που ήταν και άσχημα στην υγεία του, στο Τρινιντάτ για να πείσει έναν παράγοντα της FIFA, τον Τάρνερ, που είχε στη διάθεσή του τις απαραίτητες ψήφους, για να κερδίσει την πλειοψηφία. Και ο Μαντέλα τον έπεισε και θεωρήθηκε προσωπική επιτυχία του. Μέχρι που το FBI βρήκε ένα αστρονομικό ποσό στις τσέπες του Τάρνερ, προερχόμενο από τη Νοτιοαφρικανική Ενωση.
Η συνέχεια στη φυλακή. Και όταν η Αγγλία διεκδικούσε την οργάνωση του Μουντιάλ και χρειαζόταν τις ψήφους που είχε η Αργεντινή, ο Τζούλιο Γκρόντνα, μόνιμος της FIFA από την εποχή της χούντας και πάντα πανίσχυρος, ζήτησε για τις ψήφους που διέθετε ένα μικρό αντίτιμο: τα νησιά Φόκλαντ.
Περίπου 3,5 δισ. άνθρωποι υπολογίζεται ότι παρακολούθησαν το Μουντιάλ. Δηλαδή η μισή ανθρωπότητα. Δεκάδες χιλιάδες αναλυτές, δημοσιογράφοι, σχολιαστές θα μας εξηγήσουν τους αγώνες με λεπτομέρειες και επιχειρήματα. Αλλά για τους μηχανισμούς της FIFA τίποτα. Τα πολιτικά σχόλια απαγορεύονται. Οι άνθρωποι-μηχανές, τα ινδάλματα του ποδοσφαίρου, συνήθως αγράμματα και παιδιά από φτωχές οικογένειες, θα γίνουν ήρωες για να διασκεδάσουν την ανία μας. Αν και ένα άλλο ποδόσφαιρο είναι εφικτό. Αλλά πώς;
 

"Στον 26χρονο πατροκτόνο της Ζακύνθου - Ο χούλιγκαν με τη γραβάτα και το πούρο" έγραψε ο Γιάννης Η. Χάρης (http://yannisharis.blogspot.com & Εφημερίδα των συντακτών 14 Ιουλ. 2018)

.............................................................


Στον 26χρονο πατροκτόνο της Ζακύνθου - Ο χούλιγκαν με τη γραβάτα και το πούρο

  έγραψε ο Γιάννης Η. Χάρης
(http://yannisharis.blogspot.com & Εφημερίδα των συντακτών 14 Ιουλ. 2018)



.....................................................

Στον 26χρονο πατροκτόνο της Ζακύνθου

Κριστόφ Μπουρρώ, "Ψίθυρος"


Στον «26χρονο πατροκτόνο της Ζακύνθου», όπως τον ανέφεραν τα μίντια, ήθελα να αφιερώσω τελευταία μια επιφυλλίδα μου (23/6) για το 8χρονο αγόρι στην Καλιφόρνια, που η μάνα του με τον σύντροφό της το βασάνιζαν σκληρά επειδή το θεωρούσαν γκέι, ώσπου πέθανε στα χέρια τους. Όμως μου φάνηκε ότι εκείνος ο τίτλος: «8 χρονών γκέι και η Αυτού Ελεεινότης» και αποκάτω η αφιέρωση: «Στον 26χρονο πατροκτόνο της Ζακύνθου» δημιουργούσαν κάποια ασάφεια, πως η ταύτιση του 26χρονου δεν θα ήταν άμεση, οπότε την έβγαλα την αφιέρωση.

Ποια η σύνδεση; Ένα 8χρονο χάνει τη ζωή του στα χέρια της μάνας του και του «πατριού» του, κι ένας 26χρονος παίρνει τη ζωή του πατέρα του, ο οποίος του είχε καταστρέψει τη δική του, σίγουρα τα παιδικά του χρόνια: Δύο χαμένες ζωές, η μία κυριολεκτικά, σφραγισμένη με τον θάνατο δηλαδή· η άλλη «μεταφορικά» (άθλια λέξη εδώ!), πόσο και πώς δεν θα το μάθουμε ποτέ επακριβώς εμείς –για να μην πω μπορεί ούτε καν ο ίδιος ο νέος. Που μικρός κακοποιήθηκε σεξουαλικά από τον πατέρα του και, στα 26 του τώρα, κλήθηκε να ξαναζήσει τα παλιά, βλέποντας να κακοποιούνται τα μικρότερα αδέρφια του.

Μια αλλιώς κατεστραμμένη ζωή, που άγνωστο πώς θα την κουβαλήσει έπειτα από την προσωρινά λυτρωτική πατροκτονία· εξίσου άγνωστο βεβαίως με το πώς θα την κουβαλούσε και χωρίς την πατροκτονία, ένα από τα πλήθος κακοποιημένα παιδιά, σωματικά ή σεξουαλικά, που ίσως ούτε τα ίδια δεν ξέρουν πόσο καθοριστικά ήταν για τη ζωή τους τα παιδικά τους τραύματα.

Ο νεαρός, εκδικητής και μαζί προστάτης των μικρότερων αδερφιών του, έγινε δεκτός με χειροκροτήματα, όταν παρουσιάστηκε στον ανακριτή: Συναισθηματική η αντίδραση, η άγρια χαρά μπροστά στον θάνατο του κακού, θα ήταν ανώφελο και αφελές να μετρηθεί με το υποδεκάμετρο της νομιμότητας, που εννοείται πως ορθά απαγορεύει την αυτοδικία.
Έτσι, με ξένισε ο υπότιτλος σε συνέντευξη έμπειρου παιδοψυχίατρου με θέμα την κακοποίηση ανηλίκων (Καθημερινή 24/6): «Ο 26χρονος πατροκτόνος της Ζακύνθου δεν πρέπει να γίνει ήρωας»:

«Θα είναι τραγικό» έλεγε ο παιδοψυχίατρος «αν ο πατροκτόνος χαρακτηριστεί ήρωας. [...] Πολλοί θα ζητούν την αθώωσή του, όμως σίγουρα αυτός ο άνθρωπος πρέπει να δικαστεί, για να αντιληφθεί μέσα από την ακροαματική διαδικασία το τι έπραξε…»

Και φέρνει αντιπαράδειγμα μια κοπέλα που στα 10 της τη βίαζε ο πατέρας της, κι όταν στα 18 της είδε να υφίσταται τα ίδια και η μικρότερη αδερφή της, την πήρε και αλλάξαν πόλη: «Το ίδιο δράμα, λοιπόν, μια πιο οργανωμένη προσωπικότητα [...] μπόρεσε να το διαχειριστεί καλύτερα».

Έμεινα ενεός: ο βιασμός είναι βεβαίως βιασμός και δεν έχει διαβαθμίσεις· όμως όλοι ξέρουμε, και πρώτος ένας ψυχίατρος, πως στην ανδροκρατούμενη κοινωνία ο άντρας μπορεί να κουβαλάει τον τραυματισμένο ανδρισμό του σαν έναν επιπλέον σταυρό. (Και πιθανόν η ανδροκρατούμενη κοινωνία τού «επιβάλλει» διαφορετική αντίδραση από την ωριμότερη, κατά τον ψυχίατρο, αντίδραση της κοπέλας, που όμως επίσης πιθανόν να είναι η «φυσική» υποταγή της στην κοινωνία στην οποία ζει.)

Πέφτουμε όμως στα βαθιά. Κι έτσι κι αλλιώς το θέμα δεν είναι τώρα η αθώωση, αλλά μια στοιχειώδης κατανόηση. Ένα σφίξιμο του χεριού, ένα χτύπημα στον ώμο του 26χρονου –που προσωπικά νιώθω ότι του το χρωστάω.

...............................................

Ο χούλιγκαν με τη γραβάτα και το πούρο
Ο κοινός χουλιγκάνος, κι όμως Σταυροφόρος κατά της Ανομίας, ο χουλιγκάνος που πέταξε μπουκάλι νερό στον διαιτητή και χρόνια μετά επέμενε πως έτσι γίνεται «εθιμικά» στο γήπεδο·

ο καθ' ομολογίαν του απατεώνας, κι όμως Σταυροφόρος κατά της Ανομίας, που ήξερε ότι το χρέος δεν ήταν βιώσιμο, και συνεπώς ήταν λάθος η πολιτική Ευρώπης-ΔΝΤ, κι όμως έλεγε το αντίθετο·

ο γραμμιτζής του Μαρινάκη, κι όμως Αγωνιστής της Ελευθεροτυπίας, που ολοφυρόταν για τους εργαζόμενους που θ’ άφηνε στον δρόμο ο ΣΥΡΙΖΑ που τάχα θα ’κλεινε τον ΔΟΛ, κι όμως δεν έβγαλε μιλιά όταν το νέο του αφεντικό έκλεισε τον ΒΗΜΑ FM, και απέλυε και απολύει αβέρτα από τον ΔΟΜ,

φιλοσοφούσε λοιπόν ο ήρωάς μας τις προάλλες από τα ερτζιανά, κι ανησυχούσε, τι θα γινόταν άμα έπεφτε στη σπηλιά στην Ταϊλάνδη ο Νίκος Φίλης, πώς θα τον έβγαζαν από κει μέσα!

Απλό, κύριε Πρετεντέρη, από μπροστά θα τράβαγε ο Βενιζέλος σας και από πίσω θα ’σπρωχνε ο Πάγκαλός σας –στη δική σας επιτέλους γλώσσα!

Εξαιρώ από την επιχείρηση διάσωσης τον εργοδότη και πολιτικό καθοδηγητή σας, γιατί έχει άλλη, μείζονα αποστολή αυτός, να ρίξει τη χούντα που μας κυβερνά. Μου αρκεί που θα έμαθε πώς σκέφτεται (και) γι' αυτόν ένας υπάλληλός του.

"Gloomy Sunday" - Branford Marsalis (youtube, 25 Σεπ 2016)

.................................................................



Gloomy Sunday - Branford Marsalis


(youtube, 25 Σεπ 2016)

Branford Marsalis: Eternal Marsalis Music 2004 
Branford Marsalis: saxophones 
Joey Calderazzo: piano 
Eric Revis: bass 
Jeff "Tain" Watts: drums



Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

"ΤΙ ’ΝΑΙ ΚΑΛΟ" & "ΤΙ 'ΝΑΙ ΚΑΚΟ" Δύο ποιήματα του Κώστα Κουτσουρέλη και το Γκότφριντ Μπεν, αντίστοιχα. (facebook, 13/7/2018)

.............................................................
 


ΤΙ ’ΝΑΙ ΚΑΛΟ*

στον Γκόττφρηντ Μπεν

Να πεινάς και να βρεις στο ψυγείο σου
ξεχασμένο ένα πιάτο
που με λίγη προσπάθεια τρώγεται ακόμα.

Να χαθείς σε μιαν άγνωστη πόλη
και να μην έχεις λόγο
να βιαστείς να βρεθείς.

Να νομίζεις ότι κλείστηκες έξω
και να δεις πως στο χέρι σου
κρατάς το κλειδί.

Ξεφυλλίζοντας ποιητές πεθαμένους
να σκοντάψεις σε κάποιον που ζει.

Ακόμη πιο καλό:
Να πονάει φρικτά το κεφάλι σου
μα να ξέρεις,
κι αυτό θα περάσει.

Το καλύτερο απ’ όλα:
Να ’χεις δει εφιάλτη
και ξυπνώντας ν’ ακούσεις στο πλάι σου
μια ζεστή αναπνοή.

13/14.7.2018









ΤΙ ’ΝΑΙ ΚΑΚΟ*

Να μην ξέρεις εγγλέζικα
και να σου πουν για ένα καλό αστυνομικό
αμετάφραστο ακόμη.


Να λαχταρίσεις μες στον καύσωνα μια μπύρα
και να 'ναι οι τσέπες σου άδειες.


Νά ’χεις μια ιδέα καινούργια
και να μη γίνεται να την τυλίξεις σ' έναν στίχο του Χαίλντερλιν
καταπώς το συνηθίζουν οι προφέσορες.


Τη νύχτα ταξιδεύοντας ν' ακούσεις παφλασμό
και να πεις ότι έτσι κάνουν τα κύματα πάντα.


Χειρότερο: να είσαι κάπου καλεσμένος
ενώ στο σπίτι έχεις την ησυχία σου,
καλύτερο καφέ
και δεν χρειάζεσαι παρέα.


Το χειρότερο:
να μην πεθάνεις καλοκαίρι
όταν τα πάντα γύρω είναι φωτεινά
κι είναι το χώμα αφράτο για το φτυάρι.


GOTTFRIED BENN

*Σημείωση: Από τον φίλο στο fb Κώστα Κουτσουρέλη (facebook, 13/7/2018) προφανώς το ποίημα του Γκότφριντ Μπεν σε μετάφραση δική του