Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

"Βάκχαι" του Ευριπίδη (απόσπασμα) - Από τον φίλο στο fb και ποιητή Πάνο Σταθόγιαννη (Λέσχη Ελλήνων Λογοτεχνών/facebook, 26-27/9/2016)

..........................................................


"...κι ούτε που ξέρει τι ’ναι αυτά που κάνει, ούτε που ακούει τα λόγια του,
γιατί της κυβερν
άει τα μυαλά ο Βάκχος..."







… Και πρώτη η μάνα του, του φόνου ιέρεια, έπεσε πάνω του,
κι εκείνος το κεφαλοπάνι που ’χε στα μαλλιά του τράβηξε, πέταξε μακριά,
να τον αναγνωρίσει η έρμη η Αγαύη, να μην τόνε σκοτώσει,
κι έπιασε να της λέει χαϊδεύοντας το μάγουλό της
«Εγώ είμαι, μάνα, το παιδί σου, ο Πενθέας σου,

αυτός που γέννησες εσύ στου Εχίονα το παλάτι,
λυπήσου με, μανούλα μου, μη φορτωθείς το κρίμα μου σκοτώνοντάς με».
Μα εκείνη βγάζει αφρούς από το στόμα της, κι έχουν τα μάτια της ανάποδα γυρίσει,
κι ούτε που ξέρει τι ’ναι αυτά που κάνει, ούτε που ακούει τα λόγια του,
γιατί της κυβερνάει τα μυαλά ο Βάκχος.
Το χέρι τού αρπάζει το αριστερό και στα πλευρά πατώντας τον το ξεριζώνει –
όχι πως είχε τόση δύναμη, ήτανε ο θεός που της δυνάμωνε τα χέρια.
Κι από την άλλη τη μεριά η Ινώ σκίζει τις σάρκες του κομμάτια,
και παραδίπλα η Αυτονόη, και γύρω ο όχλος μαζεμένος των Βακχών να τις κοιτάζει,
και μια βουή μεγάλη πήρε ν’ απλώνεται παντού,
κι εκείνος να στενάζει όσο είχε ακόμα μέσα του πνοή,
κι αυτές τριγύρω να αλαλάζουν,
η μία κρατώντας ένα χέρι, η άλλη πόδι με το άρβυλο ακόμα πάνω του,
γυμνά από σάρκες, σπαραγμένα τα πλευρά του,
κι αυτές με χέρια μες στα αίματα,
κομμάτια του Πενθέα να πετούν η μια στην άλλη.
Κείτεται τώρα δίχως σώμα –
ένα κομμάτι του πάνω στις πέτρες τις τραχιές,
άλλο κομμάτι παρακεί, μέσα στους θάμνους τους βαθύσκιωτους,
και το κεφάλι του το άθλιο στα χέρια της το παίρνει η μάνα του,
στου θύρσου της την κορυφή το μπήγει σαν να ’τανε κεφάλι λιονταριού
το περιφέρει στις πλαγιές του Κιθαιρώνα, τρόπαιό της,
αφήνει πίσω της τις αδερφές της τις Μαινάδες να χορεύουν,
και πάει, και κατεβαίνει, στης πόλης μας τα τείχη μπαίνει αλλόφρονη,
κι όλο καλεί τον Βάκχο,
τον θηρευτή, τον συνεργάτη στα κυνήγια, τον καλλίνικο,
γιορτάζοντας μια νίκη που για θρήνους είναι μόνο…

Ευριπίδης «ΒΑΚΧΑΙ» (στίχοι 1114 – 1147).



"Μες στη δίνη ανίκανων με άριστες προθέσεις..." ποίημα του μεξικανού ποιητή Jaime Sabines (1926-1999) (Poetry Aesthetic Ethics - Η ποίηση ως Αισθητική Ηθική/facebook, 26/9/2016)926-1999)


.....................................................

 

"Μες στη δίνη ανίκανων με άριστες προθέσεις..."

 




Jaime Sabines
Τι στο διάολο μπορώ να κάνω…

Τι στο διάολο μπορώ να κάνω με τέτοιο γόνατο,
με αυτό το πέλμα, τόσο μεγάλο και λεπτό,
με τα χέρια μου, τη γλώσσα μου
και τα ισχνά μου μάτια;
Τι μπορώ να κάνω μες σε αυτήν τη δίνη
ανίκανων με άριστες προθέσεις;
Τι να κάνω με έξυπνους φαυλεπίφαυλους
και κορίτσια γλυκά που δεν θέλουν τον άντρα μα τον ποιητή;
Τι μπορώ ανάμεσα σε ένστολους ποιητάρηδες
με εύσημα της ακαδημίας ή του κομμουνισμού;
Τι, ανάμεσα σε εκποιητές, πολιτικούς
και θεράποντες ψυχών;
Τι στο διάολο μπορώ να κάνω, Ταρούμπα,
αφού άγιος δεν είμαι, ούτε ήρωας, ούτε συμμορίτης,
ούτε της τέχνης λάτρης,
ούτε φαρμακοποιός,
ούτε επαναστάτης;
Τι μπορώ να κάνω, αφού όλα τα μπορώ,
μα διάθεση δεν έχω, άλλο να κάνω,
από το να κοιτάζω
και να κοιτάζω;


Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη

*******************

 Qué putas puedo hacer

 ¿Qué putas puedo hacer con mi rodilla,
con mi pierna tan larga y tan flaca,
con mis brazos, con mi lengua,
con mis flacos ojos?
¿Qué puedo hacer en este remolino
de imbéciles de buena voluntad?
¿Qué puedo con inteligentes podridos
y con dulces niñas que no quieren hombre sino poesía?
¿Qué puedo entre los poetas uniformados
por la academia o por el comunismo?
¿Qué, entre vendedores o políticos
o pastores de almas?
¿Qué putas puedo hacer, Tarumba,
si no soy santo, ni héroe, ni bandido,
ni adorador del arte,
ni boticario,
ni rebelde?
¿Qué puedo hacer si puedo hacerlo todo
y no tengo ganas sino de mirar y mirar?

"Το ωράριο" ποίημα του Ορέστη Αλεξάκη (1931 - 2015)

....................................................


 


 Ορέστης Αλεξάκης 
(1931 - 2015)




 




Το ωράριο

Θα πρέπει ωστόσο να παραδεχθείς
πως έχει πλέον η ώρα προχωρήσει
πως πρέπει πια να κλείσεις το πρατήριο
κι αν ίσως
δεν συμπληρώθηκε εντελώς ο χρόνος
αν μένει κάποιο υπόλοιπο ωραρίου
όμως για ποιο σκοπό να περιμένεις
αφού το εμπόρευμα έχει εξαντληθεί
στο δρόμο η κίνηση έχει λιγοστέψει
φίλος δεν θα ‘ρθει να σ’ επισκεφθεί
·        πού χάθηκαν;  Π ώ ς  χάθηκαν οι φίλοι;
και τι να κάνεις πια στον άδειο χώρο
μόνος κι ασάλευτος ένα tableau vivant
μ’ αυτό το κρύο χαμόγελο που μάταια προσποιείται
σβήσε το φως
κλείσε τη θύρα
ηρέμησε
ξέχνα για μια στιγμή την ύπαρξή σου
τα δούναι και λαβείν της κάθε μέρας
τον κουρνιαχτό… το συρφετό της πόλης

Και σκέψου λίγο το βαθύ ουρανό
Τα εκατομμύρια πάνω εκεί των άστρων…


                                                           ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ

Το Ρόπτρο, εκδόσεις των Φίλων, 2014

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Μικρή πινακοθήκη μέρος 37ον...

.....................................................


       Μικρή πινακοθήκη μέρος 37ον...



Νταλί




Λωτρέκ









































Μαγκρίτ







Βιγιάρ, 1906























Εμίλ Νόλντε, έναστρη νύχτα







Ματίς, 1910









































Αντρέ Μασόν






Ντελβώ, 1950
























Είναι η ώρα της αποκάλυψης. Ο Τηλέμαχος τραβάει την αυλαία και το τοπίο μπρος του τον περιμένει. Ο Κος Πενθήμερος, ο παρελθών εαυτός του γυρίζει την πλάτη του και αποχωρεί.(Η λεζάντα είναι του φίλου στο fb Κώστα Γιαννόπουλου, που μού "δάνεισε" και τα έργα της 37ης Μικρής Πινακοθήκης)
Μαγκρίτ




"...Ο πιο φρόνιμος τρόπος να πεις ένα ποίημα..." - Γιώργος Σεφέρης (1900-1971) Από τις Μέρες Α' (1925-1931)

...........................................................








Γιώργος Σεφέρης
(1900 - 1971)






 
Το ποίημα που απαιτεί τη συγκίνηση της φωνής εκείνου που το απαγγέλνει δεν είναι και πολύ σπουδαίο. Το καλό ποίημα πρέπει να περιέχει τη φωνητική του έκφραση· δεν πρέπει να αφήνει κανένα περιθώριο για φωνητική ερμηνεία. Ο πιο φρόνιμος τρόπος να πεις ένα ποίημα είναι να το αρθρώσεις καθαρά.


Παρασκευή, 1 Γενάρη 1926, 00.01’
Μέρες Α’. 1925-1931

 

Μικρή πινακοθήκη μέρος 36ον...

....................................................


    
         Μικρή πινακοθήκη μέρος 36ον...



Henri Matisse






Mutsumi Yamamoto








































Πωλ Γκογκέν(1848-1903)
Γιατί είσαι θυμωμένη;, 1896, 95,3Χ130,5 εκατ. Λάδι σε καμβά. Ινστιτούτο τέχνης Σικάγο.





Έντκαρτ Ντεγκά (1834-1917)
Γυναίκα στην τουαλέτα της, μεταξύ 1900-1905, 75Χ72,5 εκατ. παστέλ σε διαφανές χαρτί, Ινστιτούτο τέχνης Σικάγο.





Μαρούδα Καλλιρόη (1958 Ζάκυνθος-). Σπούδασε στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1986-1990) ζωγραφική με τον Δημήτρη Μυταρά. Εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο κοντά στη σκηνογράφο Λαλούλα Χρυσικοπούλου.
Χωρίς τίτλο, 2010, λάδι σε καμβά, 167x195 εκατ.(Συλλογή Μουσείου Φρυσίρα).

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Από τα "Χαϊ-Κου των Εποχών" της Λούλης Τσαμαντάνη (εκδ. Γαβριηλίδη, 2015)

...................................................









Λούλη Τσαμαντάνη
(γ. 1949) 















Εποχή σποράς.
Μικρά παιδιά ανοίγουν
μικρές χούφτες.

Αργούν οι γέροι
περνώντας τη γέφυρα
του Φθινοπώρου.


................................................



Μπήκε στο δάσος
ήσυχα. Μα εντός της 
πώς  φτερουγίζει.

Σταγόνες βροχής
στα μάτια μου κι αλάτι
λειωμένης λύπης.

Μικροί θάνατοι - 
οι αλλαγές εποχών
στον ρου της μνήμης.