Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

"Oι 10 βασικοί κανόνες του Savoir Vivre στο Facebook." από τον Άγγελο Παπαδημητρίου (facebook, 21-22/10/2018)


..............................................................

 

Oι 10 βασικοί κανόνες του Savoir Vivre στο Facebook.












από τον Άγγελο Παπαδημητρίου (facebook, 21-22/10/2018)









1) Δηλώνουμε πάντα το πραγματικό μας όνομα.Ψευδώνυμα και υποκοριστικά μειώνουν την φερεγγυότητά μας σαν πρόσωπα, ως προς τις απόψεις και τα πιστεύω μας. Καλό είναι να φανεί, έστω διακριτικά σε κάποια φωτογραφία και το πρόσωπό μας.
2) Γράφουμε πάντα στην Ελληνική γλώσσα,εφόσον απευθύνεται το κείμενό μας σε Ελληνες, ακόμα κι αν γνωρίζουμε εξαιρετικά καλά Αγγλικά ή Γαλλικά και πάντα με Ελληνικούς χαρακτήρες, προσέχοντας όσο μπορούμε την ορθογραφία , την διαύγεια, και την σύνταξη όσων θέλουμε να πούμε και να εκφράσουμε.
3) " Προσέχουμε τα λόγια μας " ώστε να μη γινόμαστε είρωνες, προσβλητικοί, επιδεικτικά διδακτικοί, άκομψοι, εριστικοί, χυδαίοι, προκλητικοί από στυλ, ειδικά αν το προφίλ μας είναι δημόσιο, ακόμα κι αν μας πνίγει το δίκιο (μη ξεχνάμε,το δικό μας δίκιο).
4) Ποτέ πάνω από μια-δυο αναρτήσεις την ημέρα.Αυτή είναι η σωστή δοσολογία,ώστε να μη κουράζονται οι φίλοι μας και
να μην ανησυχούν για την ψυχική υγεία μας. Αλλωστε είναι
αποδεδειγμένο με μαθηματική ακρίβεια ότι χαίρονται στη
πρώτη,χαμογελάνε στη δεύτερη και βαριούνται στη τρίτη.


5) Δεν εκτονώνουμε όλες τις ανησυχίες μας ( πολιτικές, ηθικές, αισθητικές, κοινωνικές, υπαρξιακές, θρησκευτικές, ερωτικές, σεξουαλικές...), παίρνοντας τη θέση του τιμητή κι αφήνοντας τον εαυτόν μας απ΄έξω. Αυτοί που μας ακολουθούν θέλουν να τους φωτίσουμε τα σκοτάδια τους καθώς λαμπαδιάζουμε.

6) Μπλοκάρουμε αμέσως χωρίς εξηγήσεις,διαπραγματεύσεις,
αναλύσεις και προπάντων απαντήσεις, οποιονδήποτε πάει
κόντρα στην ελευθερία μας,στη υπόστασή μας,στη ζωή μας,
στις κατακτήσεις του πολιτισμού,με δογματικά προσχήματα
ή με προφάσεις όπου η λογική δεν πρωταγωνιστεί απόλυτα.

7) Δεν ξεχνάμε ποτέ ότι βρισκόμαστε σ΄έναν πλασματικό χώρο και χρόνο εκτός ζωής. Ως εκ τούτου αποστασιοποιούμαστε από τις εκτιμήσεις με τα πολλά ή με τα λίγα λαϊκ εκτιμώντας ότι δεν εξαργυρώνονται σε κανενός είδους χρηματιστήριο.
8) Απέχουμε κατά βούληση σε τακτά χρονικά διαστήματα για
όσο καιρό κρίνουμε εμείς οι ίδιοι,ώστε να βεβαιωθούμε ότι
δεν είμαστε εξαρτημένοι,αλλά και για να ξεκουραστούμε
από την καθημερινή αγωνία του : είμαι στο fb άρα υπάρχω !

9) Ο,τι κάνουμε ,ο,τι ζούμε δεν ενδιαφέρει πραγματικά κανέναν αν δεν το μετασχηματίσουμε σε καθαρή καλλιτεχνική πράξη που απευθύνεται στους άλλους κι είναι αυτοί οι άλλοι που γνωρίζουν καλά πότε γίνονται καθρέφτες φιλοδοξιών.Γι αυτό αν δεν είμαστε απολύτως σίγουροι ότι παίζουμε για να τους διασκεδάσουμε ας μη στεκόμαστε ξεβράκωτοι μπροστά τους.
10) Κάπου-κάπου ας ρίχνουμε και καμιά "ματιά" στις αναρτήσεις των άλλων, σίγουρα υπάρχουν πολλοί που έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον από εμάς αλλά κανείς δεν είναι σαν κι εμάς.


Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018

"Ποιος θυμάται τον δολοφόνο-ρατσιστή Καζάκο;" έγραψε η Άντα Ψαρρά (tvxs.gr, 20/10/2018)

...............................................................


Ποιος θυμάται τον δολοφόνο-ρατσιστή Καζάκο;





έγραψε η Άντα Ψαρρά (tvxs.gr, 20/10/2018)
 

Μια θλιβερή επέτειος 19 χρόνια μετά, μέσα από τις παλιές σελίδες του «Ιού της Ελευθεροτυπίας». Ενα στυγερό ρατσιστικό έγκλημα, που περιείχε εικόνες από το... μέλλον. Ο δράστης εκτίει ποινή κάθειρξης ισοβίων.


«Ξεκαθάρισμα λογαριασμών»

Η τρομοκρατική, φονική δράση του ρατσιστή Παντελή Καζάκου ξεκινά τα μεσάνυχτα της Τρίτης προς Τετάρτη (19 και 20 Οκτωβρίου 1999). Τα στοιχεία του αστυνομικού ρεπορτάζ είναι σαφή από την πρώτη στιγμή: Στο Μεταξουργείο, ένας άγνωστος οπλοφόρος ρωτά στα ελληνικά μια παρέα τριών ανδρών αν είναι Κούρδοι.
Του απαντούν καταφατικά και δέχονται καταιγισμό πυροβολισμών. Από τις 8 σφαίρες πέφτει νεκρός ο Ιρακινός Κούρδος Χοσεβί, 22 ετών, και στην εντατική του «Ευαγγελισμού» μεταφέρεται ο Σερίφ Χαντέλ. Ο 27χρονος Γιουσέφ Ρασούλ νοσηλεύεται με τραύματα στα πόδια στο ίδιο νοσοκομείο. Και οι τρεις πρόσφυγες είχαν φτάσει στην Ελλάδα μόλις ενάμιση μήνα πριν, ενώ σύμφωνα με το θύμα που επέζησε (ανάπηρος για όλη του τη ζωή), κανείς τους δεν γνώριζε τον δράστη.
Η είδηση σχεδόν εξαφανίστηκε από τα ΜΜΕ. Μετά βίας βρέθηκε στα ψιλά της «Καθημερινής», του «Βήματος» και των «Νέων» στις 21/10. Παντού όμως με την εκδοχή του μέσου προκατειλημμένου οργάνου: «Πιθανό κίνητρο της επίθεσης θεωρείται το ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ αλλοδαπών, τα ναρκωτικά» και άλλες τέτοιες «βρόμικες» αιτίες -οι οποίες προφανώς (!) αναφέρονται στον «σκοτεινό κόσμο των λαθρομεταναστών που τρώγονται μεταξύ τους».
Η ιστορία δυστυχώς έμελλε να έχει συνέχεια. Ανενόχλητος, αφού γνωρίζει ότι οι αρχές θα είχαν κλείσει κι αυτή τη ρατσιστική επίθεση με την ετικέτα «αλληλοφάγωμα αλλοδαπών υποκοσμικών», ο γνήσιος Ελλην Ορθόδοξος, που δεν ανέχεται τους ξένους, ξαναβγαίνει μαζί με έναν φίλο του παγανιά στις 21/10.
Από τις 9 το βράδυ της Πέμπτης έως τις 4.30 το ξημέρωμα της Παρασκευής 22/10, πυροβολεί -με τρομερή ακρίβεια και ψυχραιμία- όποιον ξένο βρίσκει μπροστά του, ακολουθώντας μια ειδική διαδρομή στην οποία ήξερε ότι θα συναντήσει μετανάστες και πρόσφυγες.


Υποβάθμιση

Η αστυνομία κάνει επιτέλους τη δουλειά της. Από την πρώτη στιγμή οι δράστες ομολογούν τα πραγματικά τους κίνητρα, αλλά τα σοβαρά και δήθεν απροκατάληπτα ΜΜΕ συνεχίζουν να υποβαθμίζουν την είδηση (εφόσον τα θύματα είναι μαύροι) και να αποδίδουν τις αποτρόπαιες πράξεις σε αλληλοσπαραγμό μεταξύ ξένων! «Καθημερινή» (22/10):
«Περιστατικά συμπλοκών μεταξύ αλλοδαπών σημειώθηκαν, λίγο μετά τις 9.30 το βράδυ, στο κέντρο της Αθήνας. Δύο Αφρικανοί δέχτηκαν πυροβολισμούς από ομόφυλό τους, ένας Πακιστανός βρέθηκε τραυματισμένος από μαχαίρι και ένας άνδρας αγνώστων στοιχείων τραυματισμένος από πιστόλι».
Το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων δίνει από το πρωί ώς το απόγευμα της Παρασκευής το εξής μνημειώδες τηλεγράφημα: «Δύο άτομα συνελήφθησαν νωρίς το πρωί ως ύποπτα και κρατούνται στην Ασφάλεια, για τη δολοφονία ενός αλλοδαπού και τον τραυματισμό πέντε άλλων. Ολα τα θύματα είναι ασιατικής και αφρικανικής καταγωγής. Η Αστυνομία θεωρεί πολύ πιθανό όλα τα περιστατικά να συνδέονται μεταξύ τους και να πρόκειται για ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ αλλοδαπών»!


Ειδική μεταχείριση

Το ίδιο βράδυ κι αφού πλέον το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας είχε πληροφορηθεί τους εν ψυχρώ φόνους των αλλοδαπών από έναν «δικό μας πατριώτη», οι 700 από τους 1.000 τηλεψηφοφόρους του Τράγκα (στο Alter-5) επιδοκίμαζαν σε «γκάλοπ» τις πράξεις του δολοφόνου.
Ακόμα και τη δήλωση του υπουργού Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη πολλά από τα ΜΜΕ φρόντισαν να την κόψουν ως υπερβολική. Το μέρος των δηλώσεών του που αναφερόταν στη δράση των ρατσιστικών και των ακροδεξιών ομάδων και στη ρητορική του μίσους κατά των ξένων που καθημερινά εξαπλώνεται στην ελληνική κοινωνία, τα μεγάλα Μέσα το εξαφάνισαν. Με πρώτο το MEGA.
Οταν έγινε γνωστή η ταυτότητα και η συνεκτική ρατσιστική πλατφόρμα που όπλισε τον δολοφόνο, είχαμε την υποβάθμιση του φαινομένου και την «ψυχοπάθεια» του «νεαρού φύλακα της ΕΡΤ». Ο εκτελεστής έτυχε ειδικής μεταχείρισης. Το Σάββατο, ο πατέρας του δήλωνε ότι ο γιος του δεν υπήρξε ποτέ ρατσιστής.
Οταν μάλιστα οι ρεπόρτερ τον ρώτησαν γιατί το έκανε αυτό ο Παντελής, ο «αντιρατσιστής» πατέρας βρήκε την ευκαιρία να δικαιολογήσει το «παιδί»: «Μου είπε ότι το έκανε, γιατί αυτοί οι ξένοι καίνε τη σημαία μας. Του είπα ότι το ξέρω, παιδί μου. Αλλά εσύ θα βγάλεις το φίδι απ’ την τρύπα;»
Η «Απογευματινή» από τις 23/10 εισήγαγε τον χαρακτηρισμό «αυτόκλητος τιμωρός». Στη συνέχεια άρχισε η παρέλαση των «ειδικών», διάφοροι σύλλογοι ληστευθέντων, ψυχολόγοι, ψυχίατροι κ.λπ. «Διαταραγμένος και όχι ρατσιστής, λένε οι επιστήμονες» (FLASH).


Συμπτώσεις…

Ο Αποστόλης, ο φίλος και εξίσου ανήσυχος με τον Καζάκο για το «κακό με τους αλλοδαπούς που έχει παραγίνει», αφήνεται ελεύθερος αμέσως, αν και στο σπίτι του βρέθηκαν 31 σφαίρες μεγάλου διαμετρήματος. Ο πατέρας δεν θέλει να ακούσει για επαφές με εθνικιστές, ακροδεξιούς, χρυσαυγίτες κ.λπ.
Ο πατέρας του λέει στο «Βήμα» (26/10) ότι «η συμπεριφορά του ήταν φυσιολογική. Ορισμένες φορές σε συζητήσεις μας ασχολούνταν με τις εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά και στο σπίτι μέσα μερικές φορές φορούσε στρατιωτική φόρμα παραλλαγής».
Ολες οι πληροφορίες και το αποδεικτικό υλικό που ερχόταν στην επιφάνεια και υποδείκνυε τις ενδεχόμενες σχέσεις του δολοφόνου με τον περίγυρο του εθνικιστικού χώρου και τη Χρυσή Αυγή δεν αξιολογούνται (τότε) ως σημαντικές.
Τη νύχτα των ρατσιστικών φόνων, συμπτωματικά, το κέντρο της Αθήνας είχε γεμίσει από φέιγ βολάν που καλούσαν σε διωγμό των ξένων, από το λεπενικό κόμμα του Μάκη Βορίδη «Ελληνικό Μέτωπο».

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

"ΚΥΡΙΑΚΗ" ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη & η μελοποίησή του από τον Μίμη Πλέσσα (youtube, 17 Μαρ 2012)

..............................................................
 

ΚΥΡΙΑΚΗ*

Ο ήλιος ψηλότερα θ’ανέβει 
σήμερα που `ναι Κυριακή 
φυσάει τ’ αγέρι και σαλεύει 
μια θημωνιά στο λόφο εκεί 

Τα γιορτινά θα βάλουν, κι όλοι 
θά `χουν ανάλαφρη καρδιά 
κοίτα στον δρόμο τα παιδιά 
κοίταξε τ’ άνθη στο περβόλι

Τώρα καμπάνες που χτυπάνε 
είναι ο Θεός αληθινός 
Πέρα τα σύννεφα σκορπάνε 
και μεγαλώνει ο ουρανός 

Άσε τον κόσμο στην χαρά του 
κι έλα, ψυχή μου** να σου πω,
σαν τραγουδάκι** χαρωπό,
ένα τραγούδι του θανάτου.

*Σημείωση: Γραμμένο το 1924 και δοσμένο στην Πολυδούρη, δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατο του ποιητή, στο περιοδικό "Πνοή". Α'., 4, Φεβρουάριος 1929, σελ.1  (από τα "Ποιήματα και Πεζά", επιμέλεια Γ.Π.Σαββίδης, εκδ. "Ερμής", 1980)
**Σημείωση 2: Εδώ κρατάω τους στίχους του ποιήματος όπως διασώθηκαν σύμφωνα με την παραπάνω σημείωση. Μικρές διαφορές υπάρχουν στη μελοποιημένη μορφή του. Ο κ. Πλέσσας, φαντάζομαι, θα 'χε τους λόγους του. Θεμιτό, καθώς δεν ανατρέπει ούτε το νόημα, ούτε τη μορφή του. Απ' τις καλές μελοποιήσεις της ποίησης του Καρυωτάκη...
 

.........................................
 

"Κυριακή" - Καρυωτάκης - Μ. Πλέσσας / Ν. Κούρκουλος

 (youtube, 17 Μαρ 2012)



"Θα μας πει τώρα ο εμπρηστής αστυνομικός;" έγραψε ο Γιάννης Η. Χάρης ("Εφημερίδα των Συντακτών", 13.10.2018)

...............................................................
 

Θα μας πει τώρα ο εμπρηστής αστυνομικός;


Απόψεις
⌦ Σχολιάστηκαν εξαντλητικά τα όσα είπε ο πρόεδρος της Ενωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθηνών, ονόματι Δημοσθένης Πάκος, στον Ν. Χατζηνικολάου, στις ειδήσεις του Αντένα (27/9), σχετικά με το μερίδιο των αστυνομικών στη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου. Εγώ όμως έχω μείνει με μια απορία.
Θυμίζω πρώτα τα λόγια του προέδρου για τον τρόπο με τον οποίο πέρασαν χειροπέδες οι συνάδελφοί του σ’ έναν ημιθανή:
«Αυτή είναι η πρακτική. Σε όποιον αρέσει. Σε όποιον δεν αρέσει, γιατί σε μένα δεν αρέσει κάτι άλλο…» και ακολουθούσε η πολιτική τοποθέτηση του προέδρου, που δεν μας ενδιαφέρει εδώ.
Εδώ μας ενδιαφέρει η ξεκρέμαστη, λειψή φράση: «Σε όποιον δεν αρέσει»: Γιατί ξεστράτισε μες στην ορμή του λόγου του ο πρόεδρος, λέγοντάς μας τι δεν αρέσει σ’ εκείνον, και δεν μας είπε τι να κάνουμε εμείς, εάν δεν μας αρέσει.
Ο,τι και να φανταστούμε σαν συνέχεια, και αφού βεβαίως λάβουμε υπόψη τον μετά βίας συγκρατημένο απειλητικό τόνο της φωνής, ό,τι και να φανταστούμε λοιπόν, αυθαίρετο θα ’ναι. Ας δοκιμάσουμε όμως: «Σε όποιον δεν αρέσει, να σηκωθεί να φύγει, να πάει σ’ άλλη χώρα»: η ήπια εκδοχή. «Σε όποιον δεν αρέσει, να κόψει τον λαιμό του»: κάπως καλύτερα, πιο ταιριαστά πάντως με το ύφος. «Σε όποιον δεν αρέσει, να ’ρθει να μας τα κλάσει»: καλυτερότερα, ταμάμ νομίζω με το ύφος.
Σ’ αυτήν όμως την περίπτωση, ας σκεφτεί ο πρόεδρος πως υπήρξαν και υπάρχουν και κάποιοι που πάνε κάποιες φορές και, μετά συγχωρήσεως, τους τα κλάνουν. Να μην ολοφύρεται τότε αυτός και μαζί οι γνωστοί παραστάτες πως άλλοι στοχοποιούν τους αστυνομικούς, που «κι αυτοί έχουν μανάδες» κτλ. Γιατί τους αστυνομικούς τους στοχοποιεί ο πρόεδρός τους! Γιατί πόλεμο κήρυξε ο πρόεδρος! Γάντι πέταξε ο πρόεδρος!
Ας το ’χουμε όλοι πάντα κατά νου, για τον καταλογισμό των ευθυνών εννοείται, έτσι και βρεθεί και το σηκώσει κανένας.
ΥΓ. Και μία ερώτηση προς την υπηρεσία του προέδρου και το αρμόδιο υπουργείο: Ο κ. Πάκος έχει άραγε υποβληθεί στα τακτά (;) ψυχολογικά τεστ που προβλέπονται για τα όργανα της τάξης; και με τι αποτελέσματα; Γιατί, όποιος τον είδε στην τηλεόραση, θα αναρωτήθηκε σίγουρα πως αν ήταν θέμα λίγων δευτερολέπτων ακόμα να χιμήξει στον λαιμό του Χατζηνικολάου, τι θα κάνει τότε στον κάθε πολίτη στον δρόμο, Ζακ ή μη Ζακ;...

"Νυμφευοπαντρευόμαστε;" γράφει ο Γιάννης Η. Χάρης ("Εφημερίδα των Συντακτών", 20.10.2018)

..............................................................
 

Νυμφευοπαντρευόμαστε;

⌦ «Κάποια στιγμή νυμφεύεστε την τάδε...», άκουσα ξαφνικά, και ευχήθηκα να ήταν η βαρηκοΐα μου, να παράκουσα, όμως, αλίμονο, ήμουν σίγουρος, η λίγη μου ακοή δεν με γελούσε, ποιος θα το ’λεγε άλλωστε το νυμφεύομαι αν όχι η Βίκυ Φλέσσα –αυτή κι ο Νότης Σφακιανάκης, θυμήθηκα αμέσως μετά!
Ναι: «Κάποια στιγμή νυμφεύεστε τη Ράια Μουζενίδου» είπε η Βίκυ Φλέσσα, με το μονίμως λάγνο βλέμμα, στον Λευτέρη Παπαδόπουλο (ΕΡΤ 1, 19/20.9.18, πιθανότατα σε επανάληψη), που ήταν εξάλλου και ο μόνος λόγος που δεν είχα αλλάξει κανάλι ώς τότε.
Δεν είναι λίγες οι καθαρευουσιανιές της Βίκυς Φλέσσα, μέσα στην όλη της εκζήτηση, αλλά και νυμφεύομαι; Εδώ πια βρισκόμαστε μπροστά στον ανθηρό γλωσσικό μεγαλοϊδεατισμό, σε μία από τις πολλές εκφάνσεις του, όπου ξανάρχονται στο προσκήνιο περίπου βίαια, εν πάση περιπτώσει με άκρο φανατισμό και απολυτότητα, λεπτές διακρίσεις που έτεινε να τις υπερβεί η γλωσσική πραγματικότητα, όπως πλειονότητα-πλειοψηφία και (λιγότερο) μειονότητα-μειοψηφία. Ακόμα περισσότερο η διάκριση καταρχήν-καταρχάς, που σχεδόν ανασυστάθηκε τις τελευταίες δεκαετίες: τώρα το «λάθος» επισημαίνεται και στιγματίζεται με ιδιαίτερο ζήλο και σφοδρότητα, κατά τον απαράβατο κανόνα του καινούριου κοσκινακίου –αστεράκι μάλιστα των πρωινάδικων δήλωνε σε συνέντευξή του ότι χώρισε την κοπέλα του, επειδή έλεγε καταρχήν αντί για καταρχάς!
Αν τώρα η πλειονότητα και το καταρχάς έτειναν να υποχωρήσουν, όμως παρέμεναν σε χρήση, περιορισμένη έστω, το νυμφεύομαι είχε απορροφηθεί οριστικά και προ πολλού από το παντρεύομαι. Ναι, «κανονικά» ο άντρας νυμφεύεται, αποκτά δηλαδή μια νύμφη, και η γυναίκα υπο-ανδρεύεται, βάζει δηλαδή άντρα πάνω απ’ το κεφάλι της, παντρεύεται. Οπως, στα ίδια χωράφια, ο άντρας γεννά ενώ η γυναίκα τίκτει –πώς τους ξέφυγε αυτό; Νοείται σήμερα η τήρηση αυτών των διακρίσεων; Ανοήτως μόνο.
Ανέφερα όμως και τον Νότη Σφακιανάκη, με τις γλωσσικές του ανησυχίες, που είπε κάποτε ότι το πρώτο από τα δύο μεγάλα κακά του Αντρέα Παπανδρέου ήταν «η αφαίρεση της ελληνικής γλώσσας απ’ τα σχολεία». Εμφανίστηκε λοιπόν ο Σφακιανάκης σε ραδιοφωνική εκπομπή του Αντώνη Ρέμου, και κάποια στιγμή τον ρωτάει: «Δεν έχεις…» – «…παντρευτεί» τον διέκοψε ο Ρέμος, που είχε καταλάβει την ερώτηση· ανατρίχιασε ο Σφακιανάκης: «Νυμφευτεί! Οχι παντρευτεί, ρε συ! Τι είσαι, γκέης; Νυμφευτεί ο άντρας· υπ-ανδρεύεται η νύμφη· νυμφεύεται ο άντρας!»
Για φανταστείτε, το ζευγάρι να καλεί στον γάμο του: «Νυμφευοπαντρευόμαστε / Παντρευονυμφευόμαστε την τάδε του μηνός». Ή τη μάνα να ζαλίζει τον γιο της: «Αντε, γιόκα μου, να νυμφευτείς! Να βρεις ένα καλό κορίτσι, μια νυμφούλα!» Γιατί όχι; Οπισθεν ολοταχώς, δεν έλεγε ο Χριστόδουλός μας; Νότης και Βίκυ δείχνουνε τον δρόμο!
Ανόητα, ψεύτικα ελληνικά...



"Διχαζόμαστε για το ποιος διχάζει!" γράφει ο Γιώργος Γιαννουλόπουλος ("Εφημερίδα των Συντακτών", 20.10.2018)

...............................................................


Διχαζόμαστε για το ποιος διχάζει!


 
(EUROKINISSI/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ)
Το γεγονός ότι σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία τα πολιτικά κόμματα διαφωνούν δεν συνιστά λόγο να ανησυχούμε και δεν αποτελεί είδηση. Και επειδή διαφωνούν, επόμενο είναι να χαρακτηρίζουν τις απόψεις και τις πράξεις των αντιπάλων τους λανθασμένες και να τις επικρίνουν. Οσο για μας τους απλούς πολίτες, είναι εξίσου φυσιολογικό να διχαζόμαστε, δηλαδή να παίρνουμε το μέρος του ενός και να τα βάζουμε με τον άλλο.
Ολα αυτά θα τα χαρακτήριζα διαχρονικά, προφανή και στοιχειώδη. Τότε γιατί ο διχασμός συγκαταλέγεται στα πολιτικά αμαρτήματα και ως τέτοιο καταγγέλλεται εν χορώ από όλους; Πού σταματάει η διαφωνία –απαραίτητο συστατικό της δημοκρατίας– και αρχίζει ο διχασμός; Για να βρούμε τις απαντήσεις πρέπει να ξεκινήσουμε με την εξής παραδοχή: ότι η καταγγελία του διχασμού μπορεί να προέρχεται από δύο εντελώς διαφορετικές ή ακόμα και διαμετρικά αντίθετες κατευθύνσεις. Σύμφωνα με το σκεπτικό της πρώτης, η οποία διατυπώνεται από ανθρώπους που ασχολούνται με την πολιτική χωρίς να είναι πολιτικοί με τη στενή έννοια του όρου, το πρόβλημα δεν γεννιέται από την αντιπαράθεση αλλά από το ύφος της.
Διότι το ύφος δεν είναι το απλό περιτύλιγμα της άποψής μας αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση το ουσιαστικό μήνυμα: ο λόγος γίνεται διχαστικός όταν υποκινεί την ωμή επιθετικότητα, την υστερία, τη μισαλλοδοξία, την απλούστευση. Για να μιλήσω πιο συγκεκριμένα, με εντυπωσίασε ένα σχόλιο του Αριστείδη Χατζή στην «Καθημερινή» πριν από μερικές εβδομάδες. Αν το διαβάσετε –και σας συνιστώ να το κάνετε– θα διαπιστώσετε κάτι πολύ σημαντικό για το θέμα μας: ότι ακόμα κι αν δεν συμφωνήσετε με όλα όσα λέει, οφείλετε να επιδοκιμάσετε την προσέγγισή του επειδή κατάφερε να κάνει κάτι πολύ δύσκολο και σπάνιο στη χώρα μας: να μιλάει για τον διχασμό χωρίς να τον αναπαράγει.
Εδώ ακριβώς έγκειται η διαφορά και κυρίως το πρόβλημα με τον κομματικό λόγο της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης περί διχασμού και πόλωσης. Πρόκειται για αμάρτημα, μας λένε για να θαυμάσουμε την ευρύνοια και τη μετροπάθειά τους· το οποίο όμως βαραίνει πάντα τους αντιπάλους μας, ποτέ εμάς. Με άλλα λόγια, εκείνοι που συστηματικά διασπείρουν τον διχασμό, άνοιξαν ένα ακόμη μέτωπο καλώντας μας τώρα να διχαστούμε, επιθετικά, υστερικά, μισαλλόδοξα και απλουστευτικά, για το ποιος διχάζει περισσότερο.
Αν παραβλέψουμε τα πραγματικά συμφραζόμενα, η κίνηση αυτή, να λέμε κάτι και ταυτόχρονα να το υπονομεύουμε με τον τρόπο που το λέμε, παραπέμπει στην έννοια της ειρωνείας, όπως τη διακινούν οι ψαγμένοι μεταμοντέρνοι και αποδομιστές. Δεν νομίζω όμως ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο. Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Τα επικοινωνιακά επιτελεία του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Δημοκρατίας αξιοποιούν έναν από τους συνηθέστερους αυτοματισμούς της νεοελληνικής σκέψης: όταν το κάνεις εσύ είναι κακό, όταν το κάνω εγώ είναι καλό, ή έστω δικαιολογημένο. (Ολίγον άσχετο: έχετε προσέξει ότι στην Ελλάδα οποιαδήποτε παρέκκλιση από το ορθό δικαιολογείται πάντα ως νόμιμη άμυνα σε μια άδικη επίθεση;)
Οσο για τους πολιτικούς και τους συστρατευμένους κόκκινους και γαλάζιους δημοσιολογούντες, για ένα πράγμα μπορούμε να είμαστε σίγουροι: πως δεν θα έκαναν ό,τι κάνουν αν δεν τους συνέφερε. Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που έχουν την τάση, ποιος ξέρει για ποιους λόγους, να αντιδρούν επιθετικά, υστερικά, μισαλλόδοξα και απλουστευτικά. Ομως στις μέρες μας, όπως ασκείται η πολιτική καθ’ υπόδειξη επικοινωνιολόγων, ψηφολόγων και πάσης μορφής ειδικών, υπερισχύει τελικά εκείνο που φέρνει περισσότερες ψήφους από όσες διώχνει. Κι αυτό θέτει προς συζήτηση ένα ερώτημα συνυφασμένο με τη φύση της δημοκρατίας: Μπορούν οι πολιτικοί να επικρίνουν τον διχαστικό λόγο όταν τον αποζητούν και τον επιβραβεύουν οι οπαδοί τους; Ο πελάτης δεν έχει πάντα δίκιο;
Θα ήταν λάθος και άδικο να επιρρίψουμε την ευθύνη στον «λαό». Διότι η σχέση πολιτικών και ψηφοφόρων είναι αμφίδρομη και περίπλοκη. Νομίζω όμως ότι πρέπει κάπου κάπου να κοιταζόμαστε όλοι στον καθρέφτη. Ναι, οι ιδιοτελείς πολιτικοί λένε ό,τι εμείς θέλουμε να ακούσουμε. Αλλά, η μισή ντροπή δική τους και η μισή δική μας. Ή, αλλιώς, έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Πολλοί έχουν εκφράσει την προσδοκία ότι η κρίση, αυτή η αφάνταστα επώδυνη δοκιμασία, θα μας απαλλάξει από τις παθογένειές μας. Μέχρις ενός σημείου δικαιώθηκαν.
Κανείς δεν πιστεύει ότι μπορούμε να επιστρέψουμε στις παλιές καλές μέρες. Ταυτόχρονα όμως κάποιες άλλες, πιο βαθιά ριζωμένες, που έχουν να κάνουν με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της νεοελληνικής ιδεολογίας, αντί να εκλείψουν ενισχύθηκαν. Οπως για παράδειγμα να παθιαζόμαστε για πράγματα που αρνούμαστε να υποβάλουμε στον έλεγχο της κριτικής σκέψης και να καταναλώνουμε φαιά ουσία όχι για να προσαρμόσουμε τις αρχικές μας πεποιθήσεις στην πραγματικότητα, αλλά για να δικαιολογήσουμε την εμμονή μας σ’ αυτές.
 

"Η μαύρη τρύπα της Δεξιάς" γράφει ο Περικλής Κοροβέσης ("Εφημερίδα τών Συντακτών" 20.10.2018)

..............................................................
 

Η μαύρη τρύπα της Δεξιάς


 
 
γράφει ο Περικλής Κοροβέσης  ("Εφημερίδα τών Συντακτών"
Ιστορικά ο καπιταλισμός και η αστική δημοκρατία εμφανίζονται μαζί. Ο νέος τρόπος παραγωγής, που αντικατέστησε τη φεουδαρχία, χρειαζόταν μιαν άλλη πολιτική εκπροσώπηση. Η μοναρχία με τους βαρόνους γαιοκτήμονες δεν ήταν κατάλληλο πολιτικό σύστημα για τη Βιομηχανική Επανάσταση που χρειαζόταν πιο ευέλικτες μορφές πολιτικής διακυβέρνησης.
Απαιτούνταν μια πολιτική ηγεσία, και κατ’ επέκταση ένα κράτος, που να διασφαλίζει τα κέρδη του κεφαλαίου μέσα από την κοινωνική ηρεμία. Και επινοήθηκαν τα κόμματα και το Κοινοβούλιο στην υπηρεσία του καπιταλισμού και του κέρδους (δεν υπάρχει Σύνταγμα που να μην κατοχυρώνει την ιδιοκτησία, δηλαδή το κεφάλαιο) δίνοντας κάποια δικαιώματα στους πολίτες, ευθέως ανάλογα με τους αγώνες που είχαν κάνει.
Σε μερικά αστικά καθεστώτα διατηρήθηκε ο θεσμός της μοναρχίας, όχι πια ως αποκλειστική αντιπροσωπεία του θεού επί της Γης, αλλά ως ακόμα ένας αστικός θεσμός. Αυτό που λέμε συνταγματική μοναρχία. Δηλαδή θεσμός που υπόκειται στο Σύνταγμα και όχι στη θεία βούληση. Αυτά, βέβαια, πάντα στη θεωρία. Και ας θυμηθούμε τη δυναστεία των Γκλίξμπουργκ για να δούμε τη διαφορά θεωρίας και πράξης.
Ας μη χρονοτριβούμε τώρα με την ιστορική πορεία του κοινοβουλευτισμού [από Κρόμγουελ και -έναν αιώνα αργότερα- την πρώτη αντιαποικιακή επανάσταση στη Β. Αμερική (τις μετέπειτα ΗΠΑ) μέχρι και τη σύγχρονή της κοινωνική επανάσταση στη Γαλλία]. Να σταθούμε στις ρίζες και στη θεμελίωση της αστικής δημοκρατίας, η οποία άρχισε από τις ΗΠΑ.
Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και το πρώτο Σύνταγμα των ΗΠΑ θεωρούνται ακόμα και σήμερα επαναστατικά. Μαζί με τη γαλλική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Πολίτη είναι πάντοτε σημεία αναφοράς. Η Χάνα Αρεντ, μάλιστα, θεωρούσε την Αμερικάνικη Επανάσταση επιτυχημένη -και απορούσε γιατί δεν έγινε αναφορά στα μετέπειτα επαναστατικά κινήματα- σε αντιδιαστολή με τη Γαλλική, που τη θεωρούσε αποτυχημένη. Εντούτοις η αστική δημοκρατία των ΗΠΑ, όπως αυτή διατυπώθηκε στο Σύνταγμα, στηρίζεται σε αποκλεισμούς που γίνονται νόμοι για τη λειτουργία του νέου καθεστώτος.
Ετσι, αποκλείονται και δεν έχουν κανένα δικαίωμα: οι γυναίκες, οι μαύροι σκλάβοι, οι Ινδιάνοι, οι φτωχοί (οι πολίτες έπρεπε να έχουν ένα εισόδημα) και ακόμα οι λευκοί υπηρέτες. Η αστική δημοκρατία και ο καπιταλισμός από την αρχή τους αφορούσαν μόνο μία τάξη προνομιούχων που στηριζόταν στον αποκλεισμό μιας άλλης. Και αυτό ισχύει μέχρι σήμερα.
Στη χώρα μας, με κυβέρνηση «πρώτη φορά Αριστερά» ο ένας στους τρεις Ελληνες είναι στο κατώφλι της φτώχειας. Βέβαια, σύμφωνα με την κυβέρνηση και τα φερέφωνά της, είμαστε σε ανάκαμψη. Εχουμε ξεπεράσει τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία και είμαστε στην τρίτη θέση όσον αφορά τη φτώχεια στην Ε.Ε. («Εφ.Συν.» 17/10/18). Υπομονή. Μας μένουν ακόμα 24 χώρες για να φτάσουμε στο επίπεδό τους. Ας είμαστε αισιόδοξοι. Με το δαιμόνιο της φυλής, αυτή τη φορά αριστερό, θα φάμε τους κουτόφραγκους.
Το πολιτικό μοντέλο διαχείρισης του καπιταλισμού, που καθιερώθηκε στις ΗΠΑ, ήταν ο δικομματισμός. Προϊόν εξαγώγιμο για τον δυτικό κόσμο (και όχι μόνο), που σημαίνει δύο κόμματα να υπηρετούν το ίδιο σύστημα. Το καθένα με τον δικό του τρόπο και μέσα πάντοτε από την εξουσία. Και εδώ μπορούμε να κάνουμε μια θεωρητική διάκριση ανάμεσα στις δύο πολιτικές.
Η μία υποστηρίζει πως κάνουμε παραχωρήσεις για να αποφύγουμε τις κοινωνικές αναταραχές που τροφοδοτούν εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Η άλλη λέει πως χρειάζεται πυγμή. Ο όχλος πρέπει να υποτάσσεται και να διευθύνεται για το δικό του το καλό, μια και ο ίδιος δεν ξέρει τι του γίνεται. Μέσα στις κυβερνήσεις «πυγμής» είναι και ο φασισμός που μπορεί να αναδειχτεί και μέσα από την καθολική ψηφοφορία (στις πιο πολλές περιπτώσεις είναι καλοσχεδιασμένη απάτη). Τρανταχτό παράδειγμα η εκλογή του Χίτλερ και η σημερινή Ε.Ε. με τη λαίλαπα της Ακροδεξιάς, που παντού βρίσκεται σε άνοδο και πιθανότατα αύριο θα είναι κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη, όπου η Ε.Ε. θα πάψει να υπάρχει όπως την ξέραμε.
Με άλλα λόγια: Οποιοι και αν είναι στην εξουσία, Σοσιαλδημοκράτες, μεταλλαγμένοι πρώην Κομμουνιστές ή κλασική Δεξιά (μη φασιστική), η πολιτική που ασκούν είναι πάντα δεξιά. Είναι μια μαύρη τρύπα της εξουσίας που απορροφά τα πάντα. Οπου υπήρχαν ηγέτες που θέλησαν να δώσουν εξουσία στον λαό και να μειώσουν την ψαλίδα της ανισότητας, όπως ο Πατρίς Λουμούμπα, ο Τομά Σανκαρά στην Αφρική ή ο Αλιέντε και ο Πάλμε στη Λατινική Αμερική και Ευρώπη, αντίστοιχα, δολοφονήθηκαν.
Το σύστημα είναι ιερό και απαραβίαστο. Και η ποινή του θανάτου ισχύει για κάθε αποστάτη. Εκτός αν οι αποστάτες γίνουν μαζικό κίνημα, όπως στην περίπτωση του Βιετνάμ που αποδείχτηκε ανίκητο και γονάτισε τρεις ιμπεριαλισμούς, τον ιαπωνικό, τον γαλλικό και αυτόν των ΗΠΑ. Αλλά νικήθηκε από τη μετέπειτα γραφειοκρατία του Κ.Κ. Δηλαδή από μέσα.
Ας μην παίζουμε με τις λέξεις. Η Δημοκρατία είναι η ευθύνη του καθενός. Και όπου η ευθύνη έγινε μαζικό κίνημα, είχαμε νίκες και ελευθερία (έστω και μερικές κατακτήσεις: 40ωρο, πληρωμένη άδεια, δωρεάν παιδεία, δημόσια υγεία, ελευθεροτυπία κ.ά.). Οπου ο λαός κοιμάται, τα μνημόνια θα είναι μόνιμα, με τη μορφή της εποπτείας και της επιτήρησης των τοκογλύφων εταίρων μας.

"Αντιμιλάτε στην τηλεόραση;" έγραψε ο Τάσος Τσακίρογλου ("Εφημερίδα των Συντακτών", 19.10.2018)

..............................................................
 

Αντιμιλάτε στην τηλεόραση;


«Το θέαμα είναι ο εφιάλτης της σύγχρονης αλυσοδεμένης κοινωνίας, που δεν εκφράζει εντέλει παρά την επιθυμία της να υπνώττει. Το θέαμα είναι ο φρουρός αυτού του ύπνου». Αυτό έγραφε το μακρινό 1967 ο Γάλλος συγγραφέας και κινηματογραφιστής Γκι Ντεμπόρ, στο εμβληματικό βιβλίο του «Η κοινωνία του θεάματος», περιγράφοντας το πώς οι εικόνες που οικοδομεί καθημερινά και συστηματικά αυτή η κοινωνία διασφαλίζουν την αναπαραγωγή της μέσω της αλλοτρίωσης.
Ξένοι με τον εαυτό μας μέσω του καθρέφτη που σήμερα είναι κυρίως η τηλεόραση, η οποία αντανακλά σχεδόν αποκλειστικά τις χειρότερες πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης: αυθεντία, ιδιοτέλεια, ναρκισσισμός, νεύρωση, επιδεικτική άγνοια, άκρα επιθετικότητα, κραυγές, χαμηλά ένστικτα, βλακεία.
Τηλεοπτικά δελτία φτιαγμένα με τη μεταμοντέρνα συνταγή τού «και τώρα... ας περάσουμε στο επόμενο θέμα», η οποία σβήνει και ακυρώνει την όποια αξιολόγηση στην ιεράρχηση των θεμάτων και εξισώνει την... «περιφέρεια» της Καρντάσιαν με την τελευταία ανακάλυψη στο πεδίο της αστροφυσικής ή με την πιο πρόσφατη γενοκτονία κάπου στον πλανήτη. Η ίδια λογική του ζάπινγκ ως μορφή ενημέρωσης και τελικά γνώσης ισχύει και στο διαδίκτυο, όπου τα «κλικ» διαδέχονται το ένα το άλλο και οι αναγνώστες, σαν τις πεταλούδες, πηγαίνουν από λουλούδι σε λουλούδι, χωρίς όμως να γεύονται το νέκταρ. Αυτό που μένει στον εγκέφαλο είναι ένας σωρός ατάκτως ερριμμένων γεγονότων και εικόνων, τόσο αποσπασματικών που μάλλον προκαλούν σύγχυση παρά εξηγούν το γεγονός που παρουσιάζεται.
Η επιθυμία της κοινωνίας «να υπνώττει» συνίσταται σ’ αυτή την καθησυχαστική ψευδαίσθηση των περισσοτέρων από εμάς ότι ξέρουμε και κατέχουμε όχι μόνο την τρέχουσα ειδησεογραφία, αλλά και το βάθος των θεμάτων που παρουσιάζονται. Εξ ου και ο πληθωρισμός των «εμπεριστατωμένων» απόψεων που είμαστε έτοιμοι να εκφέρουμε για κάθε θέμα. Ομως, όπως έλεγε ο επικοινωνιολόγος Νιλ Πόστμαν, «η άγνοια μπορεί πάντα να διορθωθεί. Αλλά τι πρέπει να κάνουμε αν θεωρούμε την άγνοια γνώση;».
Ζούμε ήδη στην εποχή της μαζικής σύγχυσης και του γενικευμένου διαλόγου κωφών ναρκίσσων που θεωρούν ότι υπάρχει κάποιος σύντομος δρόμος προς τη γνώση, παρακάμπτοντας «τα κακοτράχαλα μονοπάτια προς τις δύσβατες κορφές».
Το θέαμα βέβαια ορίζει και την πολιτική σκηνή, όπου σε καθημερινή βάση πολιτικοί υποδύονται ρόλους, ενίοτε ξένους και στους ίδιους, υπηρετώντας ένα θεατρικό τελετουργικό που άλλοτε είναι καλοπαιγμένο και διατηρεί ψήγματα πραγματικότητας και άλλοτε κακοπαιγμένο και μη πειστικό. Σε κάθε περίπτωση όμως αυτό το τελετουργικό αποξενώνει τους πολίτες από την πολιτική, αφήνοντας έδαφος στους δημαγωγούς, στους λαϊκιστές και, κυρίως, σ’ εκείνους που έχουν την τεχνογνωσία στα τελετουργικά και σε ένα είδος μαγικής σκέψης: στους ακροδεξιούς και στους φασίστες. «Ο καταναλωτής και στην πολιτική είναι ένας ασθενής που ανακουφίζεται με ψευδοθέατρο» πρόσθετε ο Πόστμαν.
Ακούγεται δυσοίωνο, αλλά μια κοινωνική πλειοψηφία εν υπνώσει και σε μεγάλο βαθμό λοβοτομημένη από τα κάθε είδους θεάματα είναι η πρώτη ύλη για έναν εκφασισμό, θεατές του οποίου γινόμαστε σήμερα. Η κοινωνική και ατομική μας μετάλλαξη οδηγεί και στην πολιτική μετάλλαξη και στη μετατροπή μας σε κοπάδια που ακολουθούν σωτήρες και «βοσκούς», με τη βοήθεια των κάθε είδους μαντρόσκυλων: κομματικών, επικοινωνιακών, θρησκευτικών και πάει λέγοντας.
Τι να κάνουμε; Ο Γούντι Αλεν, πάντως, λέει ότι «τις ελεύθερες ώρες μου αντιμιλάω στην τηλεόραση».

Τρία μικρά διηγήματα από τη συλλογή διηγημάτων του Άντον Τσέχωφ (1860 – 1904) «Ω, γυναίκες, γυναίκες!... και άλλα διηγήματα» (μτφ. Παυλίνα Παμπούδη, εκδ. ΡΟΕΣ, 2004)

 ..............................................................



  


Άντον Τσέχωφ (1860 – 1904)





Τρία μικρά διηγήματα από τη συλλογή διηγημάτων του Άντον Τσέχωφ (1860 – 1904) «Ω, γυναίκες, γυναίκες!... και άλλα διηγήματα» (μτφ. Παυλίνα Παμπούδη, εκδ. ΡΟΕΣ, 2004)





·       «Τράγος ή παλιάνθρωπος;»



ΘΕΡΜΟ, ΑΠΟΧΑΥΝΩΤΙΚΟ ΑΠΟΜΕΣΗΜΕΡΟ. ΜΙΑ ΝΕΑΡΗ κοπέλα, γύρω στα δεκαοχτώ, είναι γερμένη πάνω σ’ έναν καναπέ, στο σαλόνι. Μυγάκια πλανώνται πάνω απ’ το πρόσωπό της, ένα ανοιχτό βιβλίο κείτεται στα πόδια της, το στόμα της είναι μισάνοιχτο, η ανάσα της είναι ήρεμη και ρυθμική. Κοιμάται.

   Ένας μικροκαμωμένος γέρος, γόνος της παλιάς, φιλήδονης γκογκολιανής αριστοκρατίας, μπαίνει στο σαλόνι. Βλέποντας την κοιμισμένη κοπελίτσα στον καναπέ, χαμογελά και την πλησιάζει ακροποδητί.

   «Ω, πόσο αξιαγάπητη είναι!» ψιθυρίζει πλαταγίζοντας τα χείλη του. «Χο, χο… Μια ωραία κοιμωμένη. Τι κρίμα που δεν είμαι καλλιτέχνης! Κοίτα αυτό το κεφάλι, αυτό το μπρατσάκι!»

   Ο γέρος σκύβει πάνω από το χέρι του κοριτσιού, το χαϊδεύει με τα ροζιασμένα του δάχτυλα και του δίνει ένα φιλί. Το κορίτσι αναστενάζει βαθιά, ανοίγει τα μάτια και σαστισμένο κοιτά το γέρο.

   «Ω, εσύ είσαι,  mon prince;» μουρμουρίζει, προσπαθώντας να ξυπνήσει. «Συγχώρεσέ με, φαίνεται πως αποκοιμήθηκα».

   «Ναι, πράγματι, κοιμόσουν» υποτονθορίζει ο πρίγκιπας. «Και κοιμάσαι, ακόμα, ναι, και μ’ ονειρεύεσαι, ναι, και με βλέπεις στα όνειρά σου… Κοιμήσου, κοιμήσου… Δεν είμαι παρά ένα όνειρο».

   Το κορίτσι τον πιστεύει και κλείνει τα μάτια.

   «Τι κρίμα» ψιθυρίζει καθώς βυθίζεται πάλι στον ύπνο, «στα όνειρά μου δε βλέπω ποτέ άλλο τίποτα εκτός από τράγους και παλιανθρώπους».

   Ο πρίγκιπας, θορυβημένος κάπως, βγαίνει ακροποδητί.

....................................................
 
·       «Ένα σημείο των καιρών»




ΕΚΔΗΛΩΣΑΝ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΟΥΣ Σ’ ΕΝΑ ΣΑΛΟΝΙ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΟΧΡΩΜΗ γαλάζια ταπετσαρία.

   Ο νεαρός με την ευχάριστη εμφάνιση γονάτισε μπροστά στην κοπέλα και εξέφρασε την αγάπη του.

   «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα, πολυαγαπημένη μου!» αναστέναξε. «Σου ορκίζομαι, τη στιγμή που η ματιά μου στάθηκε πάνω σου, ένιωσα χαμένος! Πολυαγαπημένη, πες μου… πες μου… ναι ή όχι;»

   Η κοπέλα άνοιξε το στόμα της για ν’ απαντήσει, αλλά, εκείνη τη στιγμή, το κεφάλι του αδερφού της εμφανίστηκε στην πόρτα.

   «Λίλυ, μπορείς να έρθεις εδώ ένα λεπτό;»

   «Τι τρέχει;» ρώτησε η Λίλυ και τον ακολούθησε έξω από το δωμάτιο.

   «Συγνώμη που σας διακόπτω, αλλά είμαι ο αδερφός σου και είναι ιερό καθήκον μου να σε προφυλάξω. Να είσαι προσεχτική μ’ αυτόν τον άνθρωπο. Λέγε όσα λιγότερα μπορείς – μόνο ό,τι είναι απαραίτητο να πεις».

   «Μα μου κάνει πρόταση γάμου!»

   «Πολύ ωραία! Μπορείς να του εκφράσεις την αγάπη σου, να τον παντρευτείς, αλλά προς Θεού, πρόσεχε! Ξέρω τι σου λέω – είναι τελείως παλιάνθρωπος! Αν του δώσεις την παραμικρή ευκαιρία, θα μας ξεπουλήσει!»

   «Ω, Μαξ σ’ ευχαριστώ! Δεν είχα ιδέα…»

   Η κοπέλα επέστρεψε στο σαλόνι, απάντησε καταφατικά στον νεαρό, τον άφησε να την αγκαλιάσει και του υποσχέθηκε πως θα γίνει δική του. Αλλά προχώρησε προσεχτικά – μίλησε μόνο για αγάπη.

......................................................
 

·       «Από το ημερολόγιο ενός κοριτσιού»



   13 Οκτωβρίου

   Επιτέλους, κάτι συνέβη και στο δρόμο μου! Κοίταξα έξω και δεν πίστευα στα μάτια μου. Ένας ψηλός, επιβλητικός, καστανός άντρας με σκοτεινά, φλογερά μάτια, βηματίζει πάνω κάτω, κάτω απ’ το παράθυρό μου. Το μουστάκι του – εξαιρετικό! Βηματίζει εδώ και πέντε μέρες, από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ, και κοιτάζει συνέχεια πάνω, στα παράθυρά μας! Κάνω πως δεν πρόσεξα τίποτα.



   15 Οκτωβρίου

   Βρέχει από τα ξημερώματα, κι ο δύστυχος βαδίζει ακόμα πάνω κάτω. Ως ανταμοιβή, του ‘κανα τα γλυκά μάτια και του ‘στειλα ένα φιλί. Απάντησε με το πιο ελκυστικό χαμόγελο. Ποιος είναι; Η αδελφή μου, η Βάρια, λέει πως είναι ερωτευμένος μαζί της, και πως εξαιτίας της βρίσκεται στη βροχή. Είναι τόσο αφελής! Γίνεται ένας μελαχρινός άντρας να ερωτευτεί μια μελαχρινή κοπέλα; Η μαμά μάς έστειλε να φορέσουμε κάτι πιο κομψό και να καθίσουμε στο παράθυρο.

«Μπορεί να είναι απατεώνας ή κάτι τέτοιο, αλλά μπορεί κάλλιστα να είναι κι ένας αξιοπρεπής τζέντλεμαν» είπε. Απατεώνας! Quel… Μαμά, είσαι τόσο ανόητη!



   16 Οκτωβρίου

   Η Βάρια λέει ότι της έχω καταστρέψει τη ζωή. Λες κι είναι δικό μου φταίξιμο που αυτός αγαπά εμένα κι όχι εκείνη! Άθελά μου πέταξα ένα σημείωμα στο πεζοδρόμιο. Ο αταχτούλης – έγραψε «αργότερα» στο μανίκι του με κιμωλία. Μετά, βημάτισε πάνω κάτω κι έγραψε στην αυλόπορτα απέναντι στο δρόμο: «Ναι, ας συναντηθούμε! Αργότερα!». Το έγραψε με κιμωλία και μετά το έσβησε γρήγορα. Ω, γιατί χτυπά έτσι η καρδιά μου;



   17 Οκτωβρίου  

   Η Βάρια με χτύπησε με τον αγκώνα στο στήθος, το αναξιοπρεπές, ποταπό, ζηλιάρικο κτήνος! Εκείνος, σήμερα, σταμάτησε έναν αστυνομικό και του μίλησε πολλή ώρα για κάτι, δείχνοντας τα παράθυρά μας. Η ιστορία περιπλέκεται! Μάλλον θα τον δωροδόκησε… Αχ, άντρες, είστε τύραννοι και δυνάστες – κι όμως πόσο χαριτωμένοι κι υπέροχοι είστε!



   18 Οκτωβρίου

   Μετά από μακρά απουσία, ο αδερφός, ο Σεργκέι, γύρισε στο σπίτι απόψε. Δεν πρόλαβε ούτε να ξαπλώσει, και τον κάλεσαν να παρουσιαστεί στο αστυνομικό τμήμα.



   19 Οκτωβρίου

   Το κάθαρμα! Το κτήνος! Αποκαλύφθηκε ότι τις δώδεκα τελευταίες μέρες προσπαθούσε να συλλάβει, τον αδερφό μου, τον Σεργκέι, που φαίνεται ότι είχε καταχρασθεί κάποιο ποσό.

   Σήμερα, έγραψε στην αυλόπορτα: «Είμαι ελεύθερος τώρα· μπορούμε να συναντηθούμε».

   Το γουρούνι! Του έβγαλα τη γλώσσα!