Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2020

"ΠΑΤΡΙΔΑ, ΕΙΣΑΙ ΕΝΑ ΔΥΣΚΟΛΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ…" από τον ποιητή, συγγραφέα και φίλο στο fb Πάνο Σταθόγιαννη (facebook, 25.9.2020)

 .............................................................


ΠΑΤΡΙΔΑ, ΕΙΣΑΙ ΕΝΑ ΔΥΣΚΟΛΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ…





από τον ποιητή, συγγραφέα και φίλο στο fb Πάνο Σταθόγιαννη (facebook, 25.9.2020)

Πατρίδα, είσαι ένα δύσκολο μικρό παιδί κι εγώ ο γιος σου.
Γερνάς σε βάρος μου διαρκώς – παίζεις με σπίρτα πίσω απ’ τις κουρτίνες, βάφεις με στάχτες τα μαλλιά σου, μου προξενεύεις μία κούκλα σου, να την γκαστρώσω για να γεννηθείς.
Σκύβεις μετά, αφ’ υψηλού, και με φιλάς στο στόμα. Με εξαπατάς. Σκέφτομαι τότε πως είσαι μια ωραία τσιγγάνα. Θα με δέσεις στον κόρφο σου. Θα στηθούμε κι οι δυο στη γωνιά, μ’ ένα τάσι μπροστά μας.
Μα περισσότερο πρέπει να σε προσέχω στις διαβάσεις. Τρέχεις μικρό παρανυφάκι απέναντι – λίγο να αφαιρεθώ, ρύζια και ροδοπέταλα σκόρπια στην άσφαλτο. Και πού το βρήκες εσύ τόσο κόκκινο, μια σταλιά κορίτσι.
Σε ξαναβρίσκω χίλια χρόνια αργότερα. Διώχνεις με αδράχτια τους μνηστήρες, τραβάς τον σύρτη στον γυναικωνίτη, κοιτάς χαζά απ’ το παράθυρο τη θάλασσα. Συνήθισες. Έπαψες να δαγκώνεις πια τα χείλη σου. Κι αν κάνω να ρωτήσω κάτι για τον κύρη μου, βουτάς σε γάλα αφιονισμένο κάτι έπεα και με μπουκώνεις.
Ώσπου να μεγαλώσω. Να γίνουμε στην πέμπτη τάξη συνομήλικοι. Γυρνάς και μου μιλάς πίσω από μπούκλες. Κάτι μου λες για τον ληστή εξ ευωνύμων, με τσιμπάς στο μηρό, με καρφώνεις συνέχεια στο δάσκαλο. Και για να με τυραννήσεις που δεν είμαι αριθμομνήμων, μου ζητάς ΑΦΜ, σε κοινό βιβλιάριο με ασφαλίζεις στο ΙΚΑ.
Όμως αυτό που πιο πολύ με συγκινεί είναι στο διάλειμμα. Με τι ωραίες οχλαγωγίες ακυρώνεις τους ψιθύρους μου, πώς πυρπολείς με αυτοσχέδιες την Πατησίων, πώς σπας τις φλέβες σου με σύριγγες για να σε λυπηθώ, να μείνω εσαεί στο έλεός σου. Γιατί μου υπόσχεσαι τα πάνδεινα, αν και συχνά μέσα από στοές φωτισμένες. Να γράφω μετά στο τετράδιο πως μπορεί να είναι ανοησία ό,τι ανθίζει εδώ, είναι όμως εκ θεού, γι’ αυτό – σκασμός, τσιμουδιά, ούτε κιχ!
Δεν είναι τ’ απογεύματα που χάνεσαι και βγαίνω με τα περιπολικά και ψάχνω, δεν είναι που θα μπεις στη Θήβα με πανσέληνο, αφρίζοντας σαν την Αγαύη, δεν είναι που βαρέθηκες διαρκώς να με γεννάς, μικρό παιδάκι ακόμα, παιδάκι δύσκολο.
Είναι που μόνο στη δική μου ειμαρμένη αληθεύεις. Μονάχα εκεί. Μονάχα.
Γι’ αυτό κάθε τόσο πέφτεις πάνω μου σαν δέντρο γέρικο να με πλακώσεις.
Δεν με αγάπησες. Δεν σε αγάπησες ποτέ σου και καθόλου.
------------
(Πρωτοδημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό Λόγου και Τέχνης "Αποικία", στις 6 Αυγούστου 2017.)

Δεν υπάρχουν σχόλια: