Δευτέρα 25 Οκτωβρίου 2021

Δυο ποιήματα του Ιωσήφ Μπρόντσκι (1940 – 1996) (https://www.fractalart.gr/joseph-brodsky, 15.3.2017)

 ..............................................................








Ιωσήφ Μπρόντσκι (1940 - 1996)







Δυο ποιήματα του Ιωσήφ Μπρόντσκι (1940 – 1996)

Επιμέλεια- ανθολόγηση: Μανόλης Ανδρεδάκης

(https://www.fractalart.gr/joseph-brodsky, 15.3.2017)

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΣΤΟΝ ΤΗΛΕΜΑΧΟ


Τηλέμαχέ μου,

ο τρωικός πόλεμος

τέλειωσε. Ποιος νίκησε – δε θυμούμαι.

Θα πρέπει να ΄ναι οι Έλληνες : Τόσους νεκρούς

ν΄ αφήσουνε στα ξένα μόνο οι Έλληνες μπορούν…

Ωστόσο της επιστροφής στην πατρίδα

ο δρόμος στάθηκε πολύ μακρύς,

σάμπως ο Ποσειδώνας, όσο εμείς εκεί

χάναμε το χρόνο μας, επέκτεινε το χώρο.

Δε γνωρίζω το που βρίσκομαι,

τι βρίσκεται μπροστά μου. Κάποιο βρόμικο νησί,

θάμνοι, χτίσματα, γρούξιμο χοίρων,

πυκνοβλαστημένος κήπος, κάποια βασίλισσα,

χόρτα και πέτρες… Γλυκέ Τηλέμαχε,

όλα τα νησιά μοιάζουνε μεταξύ τους

όταν ταξιδεύεις καιρό πολύ και το μυαλό

αρχίζει να ξεχνά, τα κύματα μετρώντας,

το μάτι ενοχλημένο απ΄ τον ορίζοντα, δακρύζει

κι η σάρκα του νερού φράζει την ακοή.

Δε θυμάμαι, πώς τέλειωσε ο πόλεμος

και πόσων χρόνων είσαι τώρα δε θυμάμαι.



Μεγάλωνε, Τηλέμαχέ μου, μεγάλωνε.

Μόνο οι θεοί γνωρίζουν αν ποτέ θα ιδωθούμε.

Δεν είσαι πια εκείνο το παιδί

που μπροστά του τους ταύρους συγκρατούσα.

Αν δεν ήτανε ο Παλαμήδης, θα ζούσαμε μαζί.

Όμως μπορεί και να ΄χε δίκιο. Χωρίς εμένα

από τα Οιδιπόδεια πάθη γλίτωσες,

κι είναι Τηλέμαχέ μου, αθώα τα όνειρά σου.



1972



ΙΘΑΚΗ



Να επιστρέφεις εδώ, είκοσι χρόνια μετά,

να ψάχνεις το χνάρι σου στην άμμο με πόδια γυμνά.

Κι όταν το γάβγισμα του σκύλου σ΄ όλο το μόλο αντηχεί,

να μην πεις πως χαίρεται, αλλά πως έχει εξαγριωθεί.



Τα καταϊδρωμένα σου κουρέλια πέτα απ΄ το κορμί,

η δούλα είναι νεκρή ν΄ αναγνωρίσει την ουλή.

Κι αυτήν , που όπως λένε, σε πρόσμενε πιστή,

δεν τη βρίσκεις πουθενά, γιατί σ΄ όλους έχει δοθεί.



Ο γιος σου μεγάλωσε, βγήκε στη θάλασσα κι αυτός,

και σε κοιτάζει σάμπως να ΄σαι ένας απόκληρος.

Τη γλώσσα που γύρω σου μιλούν και να μπορείς

να καταλάβεις, άδικος κόπος να προσπαθείς.



Είτε το μάτι σου γεμάτο απ΄ το γαλάζιο, είτε σε νησί

λάθος έχεις φτάσει, είναι το βλέμμα σου όλο αποστροφή:

Ένα κομμάτι γης, που το κύμα θα χτυπήσει

να το κάνει δεν μπορεί τον ορίζοντα να λησμονήσει.



1993

Μετάφραση : Γιώργος Μολέσκης

Δεν υπάρχουν σχόλια: