Τρίτη, 28 Ιουλίου 2020

"Το κορίτσι στο Κογκρέσο" γράφει η Άννα Δαμιανίδη ("Εφημερίδα των Συντακτών", 28.7.2020)

..............................................................


            Το κορίτσι στο Κογκρέσο




γράφει η Άννα Δαμιανίδη ("Εφημερίδα των Συντακτών", 28.7.2020)

Δεν με μεγάλωσαν οι γονείς μου για να με βρίζει ο κάθε κύριος Τεντ… Η φράση αυτή από ένα νέο πρόσωπο στην οθόνη μου, ανάμεσα σε πολλές άλλες, με έκανε να σταματήσω τη γρήγορη παρέλαση εικόνων και ειδήσεων, να σταθώ. Η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ, μέλος του Κογκρέσου των ΗΠΑ, νέα και ωραία, το νεότερο μέλος του για την ακρίβεια, απαντά σε κάποιον ρεπουμπλικανό που την αποκάλεσε σκύλα ή κάτι εξίσου άθλιο. Μιλάει αφήνοντας τη στενοχώρια να διαγράφεται στα όμορφα χαρακτηριστικά της.

Αυτό με συγκινεί περισσότερο. Δεν ξέρω ποια ακριβώς σημασία έχει το βήμα αυτό που χρησιμοποιεί για την πολιτική των ΗΠΑ. Είναι κάποιο σημαντικό πολιτικό βήμα πάντως και από εκεί δείχνει σε όλο τον κόσμο, πλέον, το πρόσωπο της πληγωμένης από τα σεξιστικά λόγια γυναίκας, του πληγωμένου ανθρώπου, βρίσκει τις λέξεις να το δείξει, και δεν φοβάται ούτε τις εκφράσεις.


Η φράση με καθηλώνει. Βλάσταινε στο μυαλό μου όταν πριν από δεκαετίες πληγωνόμουν αναίτια από τις σεξιστικές επιθέσεις καθημερινών ανθρώπων στα καλά καθούμενα, στον δρόμο, σε μαγαζιά ή στο πανεπιστήμιο, όπου με είχε υποδεχτεί κάποτε η παρέα του φίλου μου με τη φράση: «Με την γκόμενα ήρθες, ρε συ, στο πανεπιστήμιο;» λες κι η γκόμενα δεν είχε περάσει τις δικές της εξετάσεις, περίμενε τον γκόμενο να την πάρει από το χεράκι. Με είχε πνίξει η προσβολή, είχα προσπαθήσει να μιλήσω, αλλά την επίθεση ακολουθούσε κουφαμάρα, μπορούσες να λες ό,τι ήθελες, δεν σου έδιναν σημασία. Και χωρίς να θέλω σκεφτόμουν τους γονείς μου, την αξιοπρέπεια που μου είχαν δώσει, και δεν ήθελα ποτέ να μάθουν τι υφίστατο στη δεκαετία του 1970 ένα κορίτσι που απλώς πήγαινε στο πανεπιστήμιο ή έμπαινε στο λεωφορείο ή βολτάριζε στην πόλη. Ηταν πολύ μπερδεμένο το ποιος ήταν ένοχος και ποιος έπρεπε να τιμωρηθεί.


Πόσες ώρες από τα δροσερά μας νιάτα χαμένες στον φόβο και στη στενοχώρια για τις επιθέσεις που υφιστάμεθα μόνο και μόνο επειδή υπήρχαμε κι ήμασταν νέες και ωραίες, με ελεύθερα μαλλιά. Δεν ξέραμε και αρκετή ιστορία των γυναικών, να σκεφτόμαστε ότι όλοι εκείνοι οι χωριάτες που μας περιτριγύριζαν είχαν συνηθίσει μαντιλοδεμένες γυναίκες και μαλλιά πλεγμένα κοτσίδες για τα κορίτσια· να δώσουμε μια ερμηνεία με κάποια αποστασιοποίηση, να καταλάβουμε το σοκ τους. Οπως τώρα, μεγάλες πια και σοφές, καταλαβαίνουμε την αγανάκτησή τους για την πολιτική ορθότητα που τους καταπιέζει τη λίμπιντο και χάνει η ανθρωπότητα τον πλούτο της επιθετικότητάς τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: