Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

"C17 H19 NO3 X H2O / TO TΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΜΟΡΦΙΝΑΣ" Πεζό ποίημα του Ν.Λαπαθιώτη & "Sister Morphine" - The Rolling Stones (youtube, 19/3/2010)

..............................................................








Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888 - 1944)


C17H19NO3 X H2O
TO TΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΜΟΡΦΙΝΑΣ*

                                              Ι. 

ΒΑΡΕΙΑ, ΣΑ ΜΟΛΥΒΕΝΙΑ,τα βλέφαρά μου πέφτουνε 'στα θάμπη των άρρωστων ματιών μου, και τα μισάνοιχτα, ζεστά μου χείλη, με πόθο ανασαίνουνε τον κρύον αλαφρόν αέρα της νύχτας, που μου φέρνει το ανοιχτό παράθυρο...

    Το κορμί μου χάνεται σ' ένα μαλακό σβύσιμο, σαν να ήτανε ποτισμένο από γλυκό κρασί και από μέλι...

   Άσπρες πεταλούδες πετάνε γύρω μου, άσπρες ολόασπρες πεταλούδες, απάνω σε τρεμουλιαστά λευκά τριαντάφυλλα...

   Η αναπνοή μου κομμένη από βαθύ λαχάνιασμα, μού ανοίγει μιαν άφραστη δίψα θλιμμένων ερώτων και λαχταράω σιωπηλά αγκαλιάσματα και αποκαμώματα άπειρα, κάτω από βαθύσκιες φοινικιές που νανουρίζουνε τα πλατειά τους φύλλα...

   Άγρια πάρκα ονειρεύομαι, όλο δεντρολίβανα, πικροδάφνες και αλόη, ανάμεσα σε φράουλες και σε ορτένσιες, μουσκεμμένα από δροσιές, πνοές και δροσιές του μεσονυχτιού...

   Και το κορμί μου κυμαίνεται γαλήνιο σε μιαν απαλότατη έκλυση ωραίας ευδαιμονίας, καθώς έρημο ανθόφυλλο, απάνω στης κυματωσιές των ήσυχων νερών...

   Βαρειά, σα μολυβένια τα βλέφαρά μου πέφτουνε στα θάμπη των άρρωστων ματιών μου και τα μισάνοιχτα, ζεστά μου χείλη, πίνουνε με απελπισία τον κρύον αλαφρόν αγέρα της νύχτας, που μού φέρνει το ανοιχτό παράθυρο...



                                                      ΙΙ.   


 ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ, να στολίσω τα πλούσια κύματα των μαλλιών μου, καμέλιες λευκές και λευκά τριαντάφυλλα...

   Από τα βύθη της αγωνίας μου υψώνουνται αόριστες μορφές, και στήνουνε ατέλειωτο χορό γύρω μου, πιασμένες απ' τ' αχνά τοτς χέρια...

   Σκιές πεθαμέννες, ξυπνάνε και αλαφρογέρνουνε στον απελπισμένο μου τον ύπνο, και όλο μου το κορμί λυώνει από τα κρύα τους ηδύπαθα χάδια...

   Σκιές με βελουδένιες πατημασιές γλιστράνε μαλακά 'στα περσικά χαλιά της κρεββατοκάμαράς μου και με κόκκινες γιρλάντες από κερασιές και παπαρούνες, ραίνουνε τα λευκά σεντόνια...

   Τα μαδημένα λούλουδα κατρακυλάνε και με λούζουνε σε βαριά αρώματα, σα να κολυμπούσα μέσα 'στα βαρειά τ' αρώματα...

   Αέρα... λίγον αέρα!

   Τα παράθυρα όλα μου ανοίχτε και της πόρπες λύστε μου να πιω το λίβα της νυχτιάς...

   Γλυκά δάχτυλα σαλεύουνε γύρω απ' το θολό μέτωπό μου' σαν κοιμισμένα κρύα φείδια τυλίγουνται και μού δίνουνε άθελα έναν πικρό τρόμο' ανέλπιδο, άλαλο και αμίλητο, πέφτει μέσα το φεγγαρίσιο φως...

   Μιαν αγαλλίαση άπληστη τη σκέψη μου δένει, και με σκοτώνει σε μιαν απόλυτη γλυκειά εκμηδένιση...

   Κόκκινες πεταλούδες πετάνε γύρω μου, κόκκινες άλικες πεταλούδες, απάνω σε κοράλλια και σε ρουμπίνια' κλείνω τα μάτια και βουλιάζω 'στο άφραστο χάος των πεθαμένων μου λογισμών...

   Θροΐζουνε από το τρεχούμενο αίμα μου η μεθυσμένες μου αρτηρίες και την κάμαρη όλη ταράζει της λιποθυμισμένης καρδιάς μου ο αιώνιος χτύπος...

   Ω!  εσύ, ουράνια πικρή Μορφίνα...

   Ύστερα, μια νέκρωσι απλώνεται μέσα μου, σα να περνάη ένα κακό δρεπάνι και μου θερίζη της ψυχής μου τ' άνθια, φύλλο προς φύλλο' σκίζω τα λευκά σεντόνια με τα δάχτυλά μου...

   Ύπνος βαρύς, ύπνος βαθύς...



                                                     ΙΙΙ.



   Ω! Εσύ, ουράνια πικρή Μορφίνα!

                                                                                     (1909)


*Σημείωση: Το Τραγούδι της Μορφίνας το αντέγραψα από  το εξαιρετικό βιβλίο του Τάκη Σπετσιώτη "Χαίρε Ναπολέων" (εκδ. Άγρα, 1999). Κράτησα την ορθογραφία του ποιητή (και πεζογράφου) αλλά σε μονοτονική γραφή. Ο Τάκης Σπετσιώτης προσθέτει ένα σχόλιο στο "Τραγούδι της Μορφίνας". Ιδού:



Το αίσθημα της ματαιότητας, της θλίψη, όχι άσχετο με το DNA ενός οργανισμού που καταφεύγει στα ναρκωτικά, έχει αναπτύξει ο Λαπαθιώτης ακόμα και στα πιο ανάλαφρα - σαν χρονογραφήματα - πεζά του. Λ.χ. στην "Τριλογία", που δημοσίευσε με το ψευδώνυμο Ναπολέων Παπαγεωργίου στην "Εβδομάδα" του 1928: Το σαράκι, το σκουλήκι που δουλεύει από μέσα, παραπέμπει στο "Εδόθη μοι σκόλοψ τη σαρκί ίνα μη υπεραίρωμαι" του Απόστολου Παύλου.



Ένα παιδάκι, σ' ένα περιβόλι, έπαιζε, γύριζε, έτρεχε, κυνήγαγε τις κόκκινες πεταλούδες. Τα ματάκια του γαλανά, το χρώμα του το χρώμα του το χρώμα της πορφύρας. Έπαιζε με τις πεταλούδες και τις γάτες. Κι ωστόσο κάθε λίγο έλεγε:

   - Αχ, να μεγαλώσω, αχ να μπορούσα νάμουνα μεγάλος!

Και τοτρωγε το σαράκι - γιατί ήτανε μικρό.

                                                   ...

Δύο νέοι περπατούσανε μαζί, κάτω απ' τις ανθισμένες λεμονιές. Τα χείλη τους ολοένα κάτι ψιθυρίζανε. Το φεγγάρι ψηλά, ολόφωτο. Τη βαστούσε εκείνος απ' το χέρι, και κείνη έπεφτε πάνω του. Περπατούσανε στο δρομάκι με τα χαλίκια. Ευτυχισμένοι.
   Έπρεπε να ήσαν ευτυχισμένοι. Κ' έλεγαν όμως από μέσα τους: 
   - Αχ να μην υπήρχαν αυτοί οι τύποι της ζωής! Ο κόσμος τότε θα ήτανε καλύτερος. Δε θάχαμε το φόβο αυτόν, που έχουμε τώρα.
   Τους έτρωγε και πάλι το σαράκι.

                                                  ...

                                                                      
 Μια σόμπα, δυο καρέκλες, ένα τραπέζι. Δωμάτιο με βαριά επίπλωση, μπερντέδες, τα παράθυρα μανταλωμένα. Απόβραδο φθινοπωρινό. Οι δυο τους μοναχοί - Αυτός κ' Εκείνη.
   Ψηλός, ξερακιανός, εξηντάρης, με ψαρά μαλλιά, που ίσως νάταν κάποτε ξανθά, αδύνατος, καμπούρης, γερασμένος. Δυο ρυτίδες τού έτρωγαν το μισό του πρόσωπο. Εκείνη μαζεμένη, κουρασμένη, με το μαντηλάκι της, σα να πέρασε χρόνια στη ζωή. Άσπρες τρίχες, πλήθος άσπρες τρίχες. Τα χέρια της λευκά, μα ζαρωμένα. Κοιτάζονται στα μάτια.
   - Θυμάσαι;
   Κουνάνε το κεφάλι και δεν ξανακοιτάζονται πια... Τους τρώει το σαράκι - δεν το λένε... 



 

Sister Morphine  -    The Rolling Stones  [HQ]



Here I lie in my hospital bed 
Tell me, Sister Morphine, when are you coming round again? 
Oh, I don't think I can wait that long 
Oh, you see that I'm not that strong

The scream of the ambulance is sounding in my ears 
Tell me, Sister Morphine, how long have I been lying here? 
What am I doing in this place? 
Why does the doctor have no face?

Oh, I can't crawl across the floor 
Ah, can't you see, Sister Morphine, 
I'm trying to score 

Well it just goes to show 
Things are not what they seem 
Please, Sister Morphine, turn my nightmares into dreams 
Oh, can't you see I'm fading fast? 
And that this shot will be my last 


Sweet Cousin Cocaine, lay your cool cool hand on my head 
Ah, come on, Sister Morphine, you better make up my bed 
Cause you know and I know in the morning I'll be dead 
Yeah, and you can sit around, yeah and you can watch all the clean white sheets stained red.





Δεν υπάρχουν σχόλια: