Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

[Ο Κραουνάκης στο «Κόκκινο»] του Γιώργου Σταματόπουλου "Εφημερίδα των Συντακτών"

..............................................................


31/07/13

Ο Κραουνάκης στο «Κόκκινο»

     
Του Γιώργου Σταματόπουλου

Εντάξει, γνωρίζουμε από πολύ παλιά (Πλάτων, Πολιτεία) ότι ουδαμού κινούνται μουσικής τρόποι άνευ πολιτικών νόμων των μεγίστων (πουθενά δεν μεταβάλλονται οι τρόποι της μουσικής σύνθεσης χωρίς να συνοδεύονται από την ανατροπή των σημαντικότερων πολιτικών ηθών). Ετσι λοιπόν και σήμερα. Ο κόσμος καίγεται, οι δημοσιογράφοι βγαίνουν στην ανεργία και, όπως διαβάσαμε στην «Αυγή», ο ραδιοφωνικός σταθμός «Κόκκινο 105,5 FM» ανακοινώνει την πρόσληψη του Σταμάτη Κραουνάκη· από Σεπτέμβριο η συνεργασία (!). Μάλιστα. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Την ίδια ώρα, ο διευθυντής του σταθμού δεν σηκώνει το τηλέφωνο στις αγωνιώδεις κλήσεις συναδέλφων που απεγνωσμένα ψάχνουν να βρουν ένα μεροκάματο. Η αριστερή συνείδηση (;!) σταθμού και διευθυντή αλλού βόσκει, στην ανατριχιαστική σφαίρα των «γνωριμιών» εντός ενός βολευτικού συστήματος για όλους τους συστημικούς (και ας λένε τα αντίθετα οι βολεψάκηδες… Τι θράσος, αλήθεια). Εάν δεν είσαι «πιστός» του συστήματος δεν έχεις θέση στις απολαβές που αυτό προσφέρει. Ναι, ένα πλέγμα εξουσιών είναι τα ανθρώπινα, αλλά υπάρχουν άνθρωποι, που όντως έχουν ανάγκη να δουλέψουν, δεν έγλειψαν όμως ποτέ τους όλους αυτούς, που δεκαετίες τώρα λυμαίνονται τις θέσεις εξουσίας, μικρές ή μεγάλες, πάντως προσοδοφόρες. Παντού στα media τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα, πότε στο ένα κανάλι, πότε στο άλλο, συμμέτοχοι στις ίδιες σπονδές στα αφεντικά τους. Ομόσπονδους (σπένδουν μαζί στο συμφέρον) τους αποκαλούσε ο Ιων ο εκ Χίου, ποιητής διθυράμβων, αλλά και αυτόφρονες (σύμφωνους στις ιδέες τους). Εμ, βέβαια. Πώς αλλιώς; Οι αναγνωρίσιμοι μόνο μεταξύ τους συνομιλούν, ποιοι είναι οι άλλοι (συνάδελφοι, όμως!), που τους ενοχλούν, αυτούς κοτζάμ διευθυντές;

Πού πάμε με τον εσμό τούτο; Τι, διάβολε, σκέφτονται εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ; Ποια είναι τα κριτήριά τους; Ετσι θα αλλάξουν τη νοοτροπία της ελληνικής (μιντιακής) κοινωνίας; Και, επιτέλους, τι δουλειά έχει το μιντιακό σύστημα με τη ζώσα κοινωνία, την πάσχουσα ζώσα κοινωνία;

Τι θα πει σ’ αυτήν την κοινωνία ο σε πολλούς αγαπητός συνθέτης; Θα την διαφωτίσει; Θα την ωθήσει να εξεγερθεί; Σιγά τον πολυέλαιο. Υπάρχουν άλλοι άνθρωποι, που μπορούν να βοηθήσουν με τον λόγο τους, λόγο που απορρέει από την άμεση, καθημερινή επαφή με τα προβλήματα των ανθρώπων. Οι μουσικοί ας ασχοληθούν με το έργο τους, αυτό το έργο τούς δίνει το ψωμί που τρώνε. Τι τους ωθεί να κλέψουν το ψωμί του διπλανού; Η απληστία προφανώς, η εντύπωση ότι είναι οι κορυφαίοι, αλλά και η εύνοια που τους δείχνουν οι κατέχοντες μίαν καρεκλίτσα. Ετσι απλά, νομίζουν άπαντες (οι δύο συμβληθέντες), ότι κινούν τα νήματα· έτσι έμαθαν, πολλά χρόνια τώρα.

Πώς αντιμετωπίζονται όλοι τούτοι; Δεν νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι ριζοτομικό εκτός από τη στηλίτευση, με επιχειρήματα βεβαίως. Αυτή τη στιγμή δεν έχομεν χρείαν αναγνωρίσιμων περσόνων, χρειαζόμαστε ανθρώπους που είναι κοντά στην κοινωνία, μιλούν γι’ αυτήν, είναι μέρος της. Επιτέλους.

gstamatopoulos@efsyn.gr

30 Ιουλίου 1936: Οι δίκες της Μόσχας και οι εκκαθαρίσεις του Στάλιν (30 Ιουλ 2013 | tvxsteam tvxs.gr)

..............................................................

30 Ιουλίου 1936: Οι δίκες της Μόσχας και οι εκκαθαρίσεις του Στάλιν

tvxs.gr/node/134525
 
 

Ο δικαστής Ούρλιχ (φωτό) εκφωνεί την καταδικαστική απόφαση για τον Μπουχάριν, τον 
Μάρτιο του 1938

Στις 30 Ιουλίου του 1936, με το διάταγμα 447 και με την υπογραφή του Στάλιν, ξεκίνησε η μεγαλύτερη εσωκομματική εκκαθάριση που είχε γνωρίσει έως τότε η νεαρή Σοβιετική Ενωση.
Η μεγάλη σφαγή των στελεχών, διά χειρός Στάλιν  
Του Βλάση Αγτζίδη
 
Μαζί με την εκκαθάριση των μελών του κόμματος, που οι σταλινικοί θεωρούσαν ότι είχαν αποκλίνουσες απόψεις, ξεκίνησε μια γιγάντια επιχείρηση ενάντια στους σοβιετικούς λαούς και στις εθνικές μειονότητες, με στόχο την απόλυτη υποταγή μέσα από τον απόλυτο τρόμο. Ο Στάλιν ήταν ήδη ένας πανίσχυρος γραμματέας, που ήλεγχε απολύτως όλο τον κομματικό μηχανισμό, καθώς και τις υπηρεσίες ασφαλείας. Αξιοποιώντας το λενινιστικό μοντέλο του «κόμματος νέου τύπου» και τη μεσσιανική αντίληψη για το ρόλο του κόμματος στον κοινωνικό μετασχηματισμό, είχε καταφέρει να αναρριχηθεί στα ύπατα κομματικά αξιώματα και να συγκεντρώσει στα χέρια του απόλυτη εξουσία. Οι διώξεις
Οι πρώτες διώξεις κατά των εσωκομματικών αντιπάλων του είχαν αρχίσει μετά την έναρξη της κολεκτιβοποίησης και κορυφώθηκαν την περίοδο 1936-1937, οπότε συμπεριέλαβαν και τις ανεπιθύμητες εθνικές ομάδες. Σύμφωνα με τα στοιχεία που αναφέρθηκαν από τον Νικίτα Χρουστσόφ στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956, η πλειοψηφία των αντιπροσώπων στο 17ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (1934) εξοντώθηκαν (1.108 θύματα σε σύνολο 2.066 αντιπροσώπων), καθώς και τα περισσότερα εκλεγμένα μέλη στην Κ.Ε. (98 σε σύνολο 139). Δολοφονήθηκαν επίσης και οι περισσότεροι Λαϊκοί Επίτροποι (υπουργοί).
Η πρώτη Δίκη, μετά την υπογραφή του διατάγματος 447, ξεκίνησε στις 19 Αυγούστου του 1936 και αφορούσε τα κορυφαία στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Γριγκόρι Ζινόβιεφ και Λεφ Κάμενεφ. Στη Δίκη, και εξαιτίας των σκληρών βασανιστηρίων στα οποία είχαν υποβληθεί, ομολόγησαν ότι είχαν φιλοτροτσκιστική και αντεπαναστατική δράση. Καταδικάστηκαν σε θάνατο στις 24 Αυγούστου και εκτελέστηκαν την επόμενη μέρα.
Η δεύτερη Δίκη άρχισε στις 23 Ιανουαρίου του 1937 και αφορούσε 17 μεσαία στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος. Από αυτούς, οι 13 καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν αμέσως, ενώ οι υπόλοιποι στάλθηκαν με πολυετείς καταδίκες στα γκουλάγκ.
Η τρίτη Δίκη άρχισε στις 11 Ιουνίου του 1937 και αφορούσε το στρατάρχη Μ. Τσουχατσέφσκι και την υπόλοιπη ηγεσία του σοβιετικού στρατού. Οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν.

Η τέταρτη Δίκη έγινε το διάστημα 2 έως 13 Μαρτίου του 1938 και αφορούσε κάποια κορυφαία στελέχη των μπολσεβίκων, όπως ο Νικολάι Μπουχάριν, ο Αλεξέι Ρίκοφ, ο Γκένριχ Γιάγκοντα κ.ά. Σχεδόν όλοι οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν.
Η τρομοκρατία
Ο μεγάλος τρόμος, που υποχώρησε λίγο μετά τη δίκη και καταδίκη του Μπουχάριν το 1938, δεν εξαφανίστηκε ούτε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αναζωπυρώθηκε κατά τη μεταπολεμική περίοδο με την περίπτωση του Λένινγκραντ και άλλων και τελείωσε με τη σύλληψη των γιατρών του Κρεμλίνου το 1952. Στο πλαίσιο της τρομοκρατικής πολιτικής του σοβιετικού καθεστώτος εντασσόταν επίσης η μαζική και βίαιη μετακίνηση πολλών μικρών εθνοτήτων στην Κεντρική Ασία και στη Σιβηρία.
Η τρομοκρατία που εγκαινίασε ο Στάλιν και η ομάδα του κατά της πλειονότητας των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος, καθώς και οι τυφλές μαζικές διώξεις μαζί με τις εθνικές εκκαθαρίσεις κάποιων μειονοτήτων, λειτούργησαν ως μέσο υποταγής του λαού στην ανεξέλεγκτη ηγετική ομάδα.
Σύμφωνα με σοβιετικές πηγές που ανακοινώθηκαν το 1990, καταδικάστηκαν τις δεκαετίες '30 και '40 για «αντεπαναστικές δραστηριότητες» 3.777.234 άτομα. Από αυτούς εκτελέστηκαν οι 789.098. Μέχρι το 1990 είχαν επανεξεταστεί 856.582 φάκελοι καταδικασθέντων και από αυτούς αποκαταστάθηκαν μετά θάνατον οι 844.740.
Μεταξύ αυτών που εξοντώθηκαν ήταν και η ηγετική ομάδα των ελληνικών σοβιετικών κοινοτήτων, η πολιτική και πολιτιστική δράση των οποίων κατά το Μεσοπόλεμο συγκροτεί μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες σελίδες της ιστορίας του εξωελλαδικού Ελληνισμού.
Η παρουσίαση από τον κομματικό Τύπο
Η δαιμονοποίηση των αντιπάλων του Στάλιν και ειδικά των τροτσκιστών εξαπλώθηκε σ' όλη τη Σοβιετική Ενωση μέσω των ειδησεογραφικών μέσων και ειδικά των κομματικών εφημερίδων. Μια τέτοια καθεστωτική σοβιετική εφημερίδα, που μελετήθηκε σε βάθος, ήταν η ελληνόγλωσση εφημερίδα «Κόκκινος Καπνάς» (δηλαδή: Κόκκινος Καπνεργάτης), που εκδιδόταν στο Σοχούμι του Καυκάσου για την ελληνική μειονότητα από το τοπικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Το περιεχόμενο της εφημερίδας, που αφορούσε τις εσωτερικές και διεθνείς ειδήσεις, καθώς και οι αναλύσεις που δημοσίευε ήταν πανομοιότυπες σ' όλο το σοβιετικό Τύπο. Ετσι, μέσω του «Κόκκινου Καπνά» έχουμε μια πλήρη εικόνα των χαρακτηριστικών όλων των σοβιετικών εντύπων εκείνης της εποχής.

Οπως προκύπτει από τα δημοσιεύματα της εφημερίδας, ο μεγαλύτερος εχθρός του σοβιετικού μοντέλου ήταν ο Τρότσκι, ο τροτσκισμός και οι οπαδοί του. Να σημειώσουμε ότι ο όρος «τροτσκισμός» εφευρέθηκε από τον Στάλιν στο πλαίσιο της εκστρατείας δυσφήμησης και ποινικοποίησης της πολιτικής δράσης του Τρότσκι και των οπαδών του.
Η παρουσίαση του φαινομένου αυτού από την εφημερίδα ξέφευγε από τα όρια της έστω και σκληρής παρουσίασης μιας αντίπαλης άποψης και έπαιρνε το χαρακτήρα δαιμονολογικής προσέγγισης. Οι δυνάμεις του κακού είχαν πάρει τη μορφή των τροτσκιστών. Η πλειονότητα των πληροφοριών που δημοσίευε η εφημερίδα για τον τροτσκισμό αφορούσε αρνητικούς σχολιασμούς.
Για παράδειγμα, αναφέρει ότι ο στρατάρχης Τουχατσέφσκι συνελήφθη γιατί συγκρότησε «στρατιωτικοφασιστική προδοτική συμμορία». Χαρακτηριστικές είναι οι πληροφορίες που δίνει ο «Κόκκινος Καπνάς» για τις εκκαθαρίσεις εντός της ελληνικής κοινότητας. Αναφέρει ότι τροτσκιστική ομάδα φοιτητών αποκαλύφθηκε και στην Ελληνική Παιδαγωγική Ακαδημία του Σοχούμι. Αναφέρει επίσης ότι η μεγαλύτερη «τροτσκιστική υπονομευτική» ομάδα που αποκαλύφθηκε στην Αμπχαζία το 1937 ήταν η προηγούμενη ηγετική (σταλινική) ομάδα της περιοχής αυτής.
Οι Ν. Λακόπα, Μ. Τσαλμάζ, Μ. Λακόπα, Π. Ζαντάρια, Κ. Παρωτίδης, Κ. Σεμερτσίεφ και Φ. Αναστασιάδης κατηγορήθηκαν ότι «ήταν τροτσκιστές και εχθροί του λαού» που υπονόμευαν την κολεκτιβιστική πολιτική και τη Σοβιετική Ενωση.
* Ο Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας

Υποθέσεις και κατηγορητήρια που κινήθηκαν στη σφαίρα του παραλόγου
 

Του Χρήστου Κεφαλή 
 

Από τον Στάλιν... τον καπηλευτή αυτό του σοσιαλιστικού ιδανικού, τον μικρόψυχο εξοντωτή των αντιπάλων του, έλειψε τραγικά και κάθε λογής ύψος και κάθε λογής ομορφιά... Στάθηκε ένας από εκείνους τους ευνοουμένους της Ιστορίας που ηδονίστηκαν να εξευτελίζουν τον άνθρωπο, να τον εξαναγκάζουν στην έσχατη δουλοπρέπεια, αυτοπεριφρόνηση και ταπείνωση.  Αγγελος Τερζάκης
Οι καταδικασθέντες σε θάνατο, στις 24 Αυγούστου 
1936, Λεφ Κάμενεφ

Θα μπορούσε ο Μπουχάριν, ένας από τους ιδρυτές του σοβιετικού κράτους και επιφανέστερους μαρξιστές, να γίνει πράκτορας των ναζί; Θα μπορούσε τη μέρα να ομολογεί τεράστια εγκλήματα που διέπραξε προς όφελός τους και το βράδυ, στο κελί της φυλακής του, να γράφει οξυδερκείς πολεμικές στη φασιστική ιδεολογία, όπως οι περιεχόμενες στο τελευταίο φιλοσοφικό του έργο, τα «Φιλοσοφικά Αραβουργήματα», γραμμένο λίγο καιρό πριν εκτελεστεί; Θα μπορούσε σχεδόν όλη η ηγεσία ενός κράτους να έχει στρατολογηθεί από τις γερμανικές και ιαπωνικές μυστικές υπηρεσίες και η ιστορική έρευνα να μην αποκαλύψει ποτέ ένα έγγραφο από τα αρχεία τους που να δίνει μια πληροφορία για έστω έναν από αυτούς, πώς στρατολογήθηκε, τι υπηρεσίες προσέφερε κ.ο.κ.;



Γκριγκόρι Ζινόβιεφ. Η εκτέλεσή τους έγινε την επόμενη 
ημέρα (φωτ. Αρχείο «Ε»)

Πρόκειται ολοφάνερα για υποθέσεις που κινούνται στη σφαίρα του παραλόγου, αυτού που με βάση τη λογική δεν μπορεί να συμβεί. Και όμως, το παράλογο έγινε κάποτε πιστευτό όχι μόνο στους κομμουνιστές όλου του κόσμου, αλλά και σε σχετικά πλατιά στρώματα της δυτικής κοινής γνώμης.
Μακιαβελική σκηνοθεσία
Οι Δίκες της Μόσχας παρέσυραν στο διάβα τους την κομματική ηγεσία του Οκτώβρη, την ηγεσία του Κόκκινου Στρατού, τα ανώτερα στρώματα του σοβιετικού κομματικού και κρατικού μηχανισμού και αμέτρητους άλλους αθώους. Σήμερα, 77 χρόνια μετά, αποτελεί κοινό τόπο πως επρόκειτο για μια μακιαβελική σκηνοθεσία του σταλινικού καθεστώτος. Είναι το ερώτημα πώς και γιατί συνέβη το παράλογο και πώς και γιατί έγινε πιστευτό που χρειάζεται κυρίως διερεύνηση.
Μια σειρά από εξηγήσεις έχουν υποδειχθεί: το πάθος του Στάλιν για την εξουσία, που τον ώθησε να απαλλαγεί από όλους τους εσωκομματικούς του αντιπάλους· η ανάγκη να βρεθούν αποδιοπομπαίοι τράγοι για να δικαιολογηθούν οι αποτυχίες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ, αποτέλεσμα της βεβιασμένης κατάργησης της ΝΕΠ και της βίαιης κολεκτιβοποίησης· ο παρασιτικός χαρακτήρας της σταλινικής γραφειοκρατίας που δεν ανεχόταν αμφισβήτηση και θεωρούσε θανάσιμη απειλή για την κυριαρχία της κάθε ανεξάρτητη τάση στο Μπολσεβίκικο Κόμμα και στο σοβιετικό κράτος.
Αυτές οι ερμηνείες δίνουν μια σωστή αίσθηση των αιτίων της ιστορικής τραγωδίας που ορόσημό της στάθηκαν οι Δίκες της Μόσχας. Οσο για το δεύτερο ερώτημα, αναφορικά με την ικανότητα του παραλόγου να επιβληθεί, δύο σημεία μπορεί να επισημανθούν. Το πρώτο είναι η κληρονομιά της αμάθειας, πρόληψης, φανατισμού και ευπιστίας που αποτελεί το φορτίο αιώνων της ανθρωπότητας. Ανεξάρτητα πώς θα κριθεί η Οκτωβριανή Επανάσταση, είναι σαφές ότι το φορτίο αυτό ήταν πολύ βαρύ σε μια χώρα όπως η τσαρική Ρωσία και δεν δόθηκε ο χρόνος να μετακινηθεί. Και το δεύτερο, η εξουθενωτική ισχύς των μηχανισμών, όταν αυτονομούνται από τον έλεγχο της κοινωνίας. Η συνάρθρωση αυτών των δύο παραγόντων βρίσκεται πίσω όχι μόνο από την επιτυχία της σταλινικής προπαγάνδας, αλλά και το φαύλο κύκλο του ολοκληρωτισμού, της τυραννίας και του αίματος που εκπλήρωσε ο σταλινισμός.
Οι «Αναμνήσεις» του Φίσερ
Μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις για το θέμα προέρχονται από παράγοντες του κομμουνιστικού κινήματος που αρχικά είχαν αποδεχθεί τη σταλινική εκδοχή των γεγονότων, αλλά αναγνώρισαν αργότερα πως είχαν παραπλανηθεί. Ο Αυστριακός κομμουνιστής Ερνστ Φίσερ, στις «Αναμνήσεις» του (εκδ. Ηριδανός, σελ. 467), υπογραμμίζει την ολοκληρωτική κίνηση που εγκαινίασε ο σταλινισμός, σε διάσταση με τους αρχικούς σοσιαλιστικούς σκοπούς:
«Ο στόχος προφανώς δεν ήταν πια ο σοσιαλισμός, όπως τον είχαν σχεδιάσει ο Μαρξ κι επίσης ο Λένιν, αλλά η βιομηχανοποιημένη Σοβιετική Ενωση, μονολιθικό κράτος, μεγάλη δύναμη πρώτου βαθμού και ο Στάλιν εξυψωμένος σαν θεός, Αύγουστος με απεριόριστη εξουσία. Μαζί με τη δική του δύναμη όμως μεγάλωσε και η δύναμη του μηχανισμού, που έγινε αυτοσκοπός, και από τη στιγμή που μπήκε σε κίνηση για να οργανώσει ορθολογικά την τρομοκρατία, εκτροχιάστηκε ανώμαλα... άρχισε ν' αρπάζει ό,τι έβρισκε γύρω του με μεθοδική παραφροσύνη, κι έτσι, σαν δύναμη αυτόνομη, λειτουργούσε με την τυφλή παρόρμηση να μην ανέχεται τίποτ' άλλο από τον εαυτό του».

Η καταγραφή Τερζάκη

Από την άλλη, ο Αγγελος Τερζάκης, στοχαστικός παρατηρητής της Ιστορίας, θα σταθεί στην έλλειψη θετικής αξίας στον Στάλιν και τις σταλινικές πρακτικές:
«Από τον Στάλιν... τον καπηλευτή αυτό του σοσιαλιστικού ιδανικού, τον μικρόψυχο εξοντωτή των αντιπάλων του, έλειψε τραγικά και κάθε λογής ύψος και κάθε λογής ομορφιά... Στάθηκε ένας από εκείνους τους ευνοουμένους της Ιστορίας που ηδονίστηκαν να εξευτελίζουν τον άνθρωπο, να τον εξαναγκάζουν στην έσχατη δουλοπρέπεια, αυτοπεριφρόνηση και ταπείνωση, για να διατρανώνουν έτσι, έμμεσα, την ανάπηρη υπεροχή τους. Και μόνο αυτό του το σύστημα θα ήταν αρκετό για να αποδείξει τη στειρότητά του» («Προσανατολισμός στον Αιώνα», σελ. 204-05).
Είναι άραγε ένας ιστορικός νόμος ότι οι επαναστάσεις τρώνε τα παιδιά τους; Κατόπιν όλων, κάτι παρόμοιο συνέβη στη Γαλλική Επανάσταση του 1789, με την καρατόμηση του Ροβεσπιέρου, του Σεν Ζιστ, του Νταντόν και πολλών άλλων ηγετών της.
Οπωσδήποτε, όταν ένα φαινόμενο επαναλαμβάνεται δεν αποτελεί σύμπτωση. Οι επαναστάσεις, με τις βίαιες ανατροπές που επιφέρουν, προκαλούν κάθε λογής απρόβλεπτες αντικινήσεις. Οι κίνδυνοι αυτοί απασχόλησαν άλλωστε επιφανείς μαρξιστές, όπως οι Τρότσκι, Λούκατς, Λούξεμπουργκ, Λένιν κ.ά.
Ωστόσο, θα ήταν παρακινδυνευμένο να εξαχθεί από δω ένα αναπόφευκτο αρνητικό πεπρωμένο των επαναστάσεων. Θετικά στοιχεία στην εμπειρία της ΕΣΣΔ, όπως ο αντιφασιστικός πόλεμος, η μερική αποσταλινοποίηση μετά το 1956 κ.λπ., προσφέρουν μια απόδειξη ότι οι ιστορικές διαψεύσεις δεν είναι μοιραίες. Είναι όμως πιθανές όταν οι επαναστάσεις ξεστρατίζουν, και αυτό πιστοποιούν τραγικά οι Δίκες της Μόσχας.

* Ο Χρήστος Κεφαλής είναι μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού «Μαρξιστική Σκέψη»

"Η στρατηγική του χάους και της μάσας." του Στέλιου Κούλογλου (31 Ιουλ 2013 | tvxsteam tvxs.gr)

.............................................................

Η στρατηγική του χάους και της μάσας. 

Του Στέλιου Κούλογλου

tvxs.gr/node/134602
 
 
Φωτογραφία: Αγγελική Παναγιώτου/FosPhotos


Το λουκέτο και το φιάσκο στην ΕΡΤ εγκαινίασαν μια νέα κυβερνητική τακτική. Δεν υπάρχει πια το φύλλο συκής του «success story», η ανάκαμψη της οικονομίας που δήθεν περιμένει στη γωνία ή τα προσχήματα που οι ακροδεξιοί του Μαξίμου χρειαζόταν να κρατήσουν κάποιες φορές, αφού υπήρχε και η ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση. Την προηγούμενη εβδομάδα αποκαλύφτηκε πανηγυρικά ότι η τρόικα απειλεί και κάνει καψόνια ακόμη και αν έχουν βρεθεί 4000 κεφάλια αλλά λείπουν 10, ενώ η κυβέρνηση έχει ένα και μοναδικό στόχο: να εφαρμόσει τις εντολές των δανειστών ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία, αδιαφορώντας για το χάος που δημιουργούν τα συνεχή, επαχθή μέτρα.

Ίσα ίσα χρειάζεται το χάος και την αναμπουμπούλα, για να καταπατήσει το Σύνταγμα και να παρακάμψει την Βουλή, να κρύψει πράξεις διαφθοράς ή να προχωρήσει σε ενέργειες αδιανόητες κάτω από κανονικές συνθήκες. Όπως η ιδιωτικοποίηση του νερού και της ΔΕΗ, ή η κρατική σύμβαση που ανατέθηκε στην κυρία Στουρνάρα, μόλις ο σύζυγος ανέλαβε υπουργός.

----

Το ραντεβού τον Σεπτέμβρη προβλέπεται χαώδες. Τα σχολεία δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς εκπαιδευτικούς και φύλακες, 25 Δήμαρχοι υποβάλλουν τις παραιτήσεις τους και το ίδιο σκέφτονται να κάνουν δεκάδες άλλοι, η απουσία της δημοτικής αστυνομίας έχει ήδη αποθεώσει την ανομία στο τουριστικό κέντρο της Αθήνας. Οι πεζόδρομοι της Πλάκας μεταβλήθηκαν σε δωρεάν πάρκινγκ, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου σε αυτοκινητόδρομο διπλής κατεύθυνσης και ο καθένας στην Αθήνα κάνει ότι θέλει.
 
Ο ίδιος ο σχηματισμός της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ήταν από την αρχή στηριγμένος στον κυνισμό. Το μίνι μνημόνιο που πέρασε την προηγούμενη εβδομάδα, παρ' ότι ακόμη και η Επιστημονική Επιτροπή της Βουλής έκρινε ως αντισυνταγματικές κρίσιμες διατάξεις του, αλλά και τα νέα μέτρα που η τρόικα θα επιβάλλει το φθινόπωρο, έχουν αποθεώσει τον κυνισμό. Ο πιο αισιόδοξος βουλευτής της πλειοψηφίας δεν δίνει στην κυβέρνηση παρά λίγους μήνες ζωής. Είναι σαν τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας. Το σύνθημα είναι ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξουμε.

Η κατασκευή χαοτικών συνθηκών και ελαστικών, ασαφών κανόνων χρησιμοποιείται ακριβώς για να διευκολύνει την διαφθορά. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η προκήρυξη του διαγωνισμού για την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ. Σε ένα άρθρο του για τις σχετικές διεθνείς εμπειρίες, ο Δημήτρης Μάρδας επικαλείτο τον νομπελίστα οικονομολόγου Ζ. Στίγκλιτζ, που ως πρώην αξιωματούχος της Παγκόσμιας Τράπεζας έγραφε για την ιδιωτικοποίηση δημοσίων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας σε χώρες που είχαν υποβληθεί σε αντίστοιχες θεραπείες-σοκ της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ: «Οι εθνικοί ηγέτες πανευτυχείς ξεπουλούν τις εταιρίες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και ύδατος… Θα μπορούσες να δεις πώς ανοίγουν τα μάτια τους, με την προσδοκία της μίζας του 10%, που θα καταβληθεί σε λογαριασμό τους σε μια τράπεζα της Ελβετίας, απλά και μόνο γιατί οδήγησαν… στην απαξίωση της εθνικής αυτής περιουσίας!».

Στα δικά μας, ένα καλό παράδειγμα είναι η διαφημιστική εκστρατεία εναντίον της πολυφαρμακίας, που προκήρυξε ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων (ΕΟΦ) πέρυσι, λίγο μετά μετά την τοποθέτηση του κ. Στουρνάρα στη θέση του Τσάρου της ελληνικής οικονομίας. Καταπολέμηση της πολυφαρμακίας την στιγμή που δεν χορηγούνται φάρμακα ούτε στους καρκινοπαθείς ηχεί λίγο ειρωνικά, όταν μάλιστα η εκστρατεία στοίχισε στο υπουργείο Υγείας το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 435.666 ευρώ. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο, αν δει κανείς την εταιρική σύνθεση των 2 εταιρειών που κέρδισαν τον σχετικό διαγωνισμό του ΕΟΦ.

Πρόεδρος του Δ.Σ. της μίας εταιρείας είναι ο κ. Θωμάς Βαρβιτσιώτης, αδελφός του νυν Υπουργού Ναυτιλίας Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, ενώ μεταξύ των μελών του Δ.Σ. φιγουράρει ο σύμβουλος του Πρωθυπουργού, γνωστός και από την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ, κ. Σταύρος Παπασταύρου. Γενική διευθύντρια της δεύτερης εταιρείας (Mindwork Business Solutions) είναι η κ. Λίνα Νικολοπούλου, σύζυγος του Υπουργού Οικονομικών κ. Στουρνάρα, ενώ σύμφωνα με την τελευταία τροποποίηση του καταστατικού της εταιρείας βασικές εταίροι είναι οι Μυρτώ Στουρνάρα και Νεφέλη Στουρνάρα, κόρες του Υπουργού Οικονομικών. Την υπόθεση έκανε γνωστή η εφημερίδα «Αυγή» τον Σεπτέμβριο 2012 με το «Κουτί της Πανδώρας» να επανέρχεται στις αρχές Ιουλίου, όταν ο ΕΟΦ εκταμίευσε τον Μάιο του 2013 ένα μέρος του ποσού προς τις δύο εταιρείες. Την προηγούμενη εβδομάδα, κατατέθηκε επερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Βουλή, που ασφαλώς θα πνιγεί στο βούρκο της γνωστής νεοδημοκρατικής ηθικής: ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό.


Χαρακτηριστικό για το ήθος των «εκσυγχρονιστών» που έχουν αναλάβει την σωτηρία της χώρας, είναι το γεγονός ότι η Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας, είχε απορρίψει και δεν κατακύρωσε  διαγωνισμό στην εταιρεία Στουρνάρα, λόγω του ότι η επιτροπή αξιολόγησης του διαγωνισμού διαπίστωσε την ύπαρξη αμετάκλητης καταδικαστικής απόφασης της εταιρείας, για αδίκημα σχετικό με την επαγγελματική διαγωγή. Ποιό ήταν το αδίκημα; Η οικογενειακή επιχείρηση του υπουργού Οικονομικών που έχει τρελάνει τον κόσμο στους φόρους και καλεί τους φορολογούμενους να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους, είχε καταδικαστεί γιατί δεν είχε πληρώσει τις εισφορές της στο δημόσιο. Αυτά όμως έγιναν στις 13 Ιουλίου 2012 πριν δηλαδή ο κ. Στουρνάρας αναλάβει για τα καλά τα γκέμια της... οικονομίας και μεταβληθεί σε προνομιακό συνομιλητή του πρωθυπουργού, γεγονός που οδήγησε όπως φαίνεται και στην επιχειρηματική αναβάθμιση της οικογένειας.

Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη του στον «Επενδυτή», ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος αναφέρθηκε μεταξύ των άλλων και σε μια μελέτη που είχε εκπονήσει ο ΣΕΒ, «έναν πραγματικό οδικό χάρτη με πολύ συγκεκριμένες προτάσεις, ιεραρχημένες και ανά κλάδο, για να ξανασυναντηθούμε με την ανάπτυξη», όπως εξήγησε, για να συνεχίσει αμέσως μετά: «Την παρουσιάσαμε στην κυβέρνηση και στα κόμματα, στους κοινωνικούς εταίρους και στους παραγωγικούς φορείς... Και από το κρισιμότερο υπουργείο, των Οικονομικών, δεν υπήρξε ανταπόκριση. Μάλιστα, ο νυν υπουργός ανέθεσε προ 9-10 μηνών στο ΚΕΠΕ και το ΙΟΒΕ να εκπονήσουν από κοινού άλλη μελέτη με το ίδιο ακριβώς αντικείμενο». To IOBE είναι το Ίδρυμα του κυρίου Στουρνάρα, μέχρι να γίνει υπουργός...

"Η Μεταπολίτευση, μια παρεξήγηση" του Νίκου Ξυδάκη ("Καθημερινή" 28/7/2013)

..............................................................
 

Η Μεταπολίτευση, μια παρεξήγηση

Του Νίκου Ξυδάκη


«Η μεταπολίτευση δεν έχει και τόσο καλή φήμη στις μέρες μας. Διανοούμενοι όλων των αποχρώσεων τη στηλιτεύουν, αναγνωρίζοντάς την ως πηγή των κακοδαιμονιών που τυραννούν εδώ και πολύ καιρό, κι ακόμη περισσότερο σήμερα, τη χώρα: από την ισοπέδωση κριτηρίων και αξιών στην παιδεία μέχρι τη διάδοση μιας ξύλινης γλώσσας στα δημόσια πράγματα, κι από την κατάχρηση συνδικαλιστικών και πολιτικών διεκδικήσεων μέχρι τη δημοσιονομική κατάρρευση και την κρίση χρέους».
Περιγράφει ο Κώστας Λιβιεράτος, κατ’ εξοχήν τέκνο της περιόδου, οξυδερκής και εμβριθής μελετητής της «πολιτισμικής» μεταπολίτευσης, είτε γράφοντας αυτόνομα είτε αναλύοντας το έργο του φίλου του Χρήστου Βακαλόπουλου. Ο Βακαλόπουλος άλλωστε, μοναδικός παρατηρητής του καιρού του, καμιά εικοσαριά χρόνια νωρίτερα, είχε μιλήσει γι’ «αυτή την παρεξήγηση που ονομάστηκε μεταπολίτευση».
Στο εκτενές μελέτημά του «Ο Χρ. Βακαλόπουλος και οι χαμένοι δρόμοι της μεταπολίτευσης», στο τελευταίο τεύχος της Νέας Εστίας, ο Λιβιεράτος τοποθετεί με ευαισθησία την όλη συζήτηση περί τέλους της μεταπολίτευσης πέραν της αυτομαστίγωσης και της στερεοτυπικής καθολικής ευθύνης. Σαν ακάματος ανασκαφέας των συλλογικών αναπαραστάσεων και των συλλογικών πρακτικών, των καθημερινών σπαραγμάτων του λαϊκού πολιτισμού και της διάσπαρτης ποπ, σαν άγρυπνος ακροατής των υπόγειων ρευμάτων της παράδοσης και της ιστορίας, ο Κ. Λ. βγαίνει τολμηρά υπεράνω της νοσταλγίας για το ροκ συγκρότημα της εφηβείας μας που διαλύθηκε, αλλά και υπεράνω της άγονης καταστροφολογίας.
Προεκτείνω τις σκέψεις του Κ. Λ., συνοδοιπόρου απ’ τα χρόνια του ’80, μέσα στο δραματικό παρόν: Η αθωότητα και η σωματική βίωση του χρόνου τέλειωσε πράγματι πολύ πριν από τη χρεοκοπία. Από τη δεκαετία του ’90 ζούμε διαρκώς αποκολλώμενοι από τη σωματικότητα και την παράδοση, διαρκώς εμβαπτιζόμενοι στη φενάκη και την απληστία, ανιστορικοί και λιμασμένοι. Χωρίς να γινόμαστε περισσότερο ηδονικοί· μάλλον, ματαιόσπουδοι θηρευτές της ατομικότητας και της υλικής πλησμονής. Χάνοντας στον δρόμο την κριτική ματιά, τη ζυγισμένη αποτίμηση, την αποσυμπιεστική ειρωνεία, την αίσθηση της φθαρτότητας. Χάνοντας τη γνώση της παράδοσης και την έγνοια για ανανέωσή της, δηλαδή, όλα όσα με κόπο και ενόραση αποτόλμησαν οι πνευματικοί προπάτορες, από τον ρομαντικό 19ο αιώνα ίσαμε τη γενιά του ’30 και τα φανερώματα του νέου λαϊκού πολιτισμού το ’60.
Ο σημίτειος εκσυγχρονισμός, ας πούμε, ένας βαλκάνιος μπλερισμός, διακηρύχθηκε σαν σπάσιμο των δεσμών με το παρελθόν της μίζερης Ελλάδας, σαν άλμα στο λαμπρό μέλλον των αγορών. Το άλμα συντελέσθηκε πράγματι, πάνω από στάδια, εργολαβίες και ιερά δισκοπότηρα χρηματιστηρίου και ευρώ· όταν πέσαμε όμως δεν υπήρχε ούτε στρώμα ούτε χώμα. Υπήρχαν τα καρφιά της ματαίωσης. Χωρίς καταγωγικό ίχνος, δίχως τη χαρά του μικρού και του τοπικού, χωρίς έγκαιρο ενοφθαλμισμό του παγκόσμιου στο μικρό μας σώμα, όταν έσπασε η πολυετής φούσκα βυθιστήκαμε διαδοχικά στην κατάπληξη, την οργή, την αυτοϋποτίμηση, τον φόβο, το μίσος. Οι πληγωμένοι και εμβρόντητοι, οι έντρομοι, αποτινάσσουν το βάρος μισώντας κάθε τι πέρα από τον πυρήνα του φόβου τους: τον διπλανό τους, τον άλλο, τα ίδια τους τα σωθικά.
Ακόμη και μια ιστορική περίοδος, μια άυλη υπόσταση ποικίλως οριζομένη, όπως η μεταπολίτευση, συγκεντρώνει την καταλαλιά και το μίσος. Αν όμως ακούσουμε προσεκτικά ποιοι φωνάζουν, θα αντιληφθούμε ότι οι περισσότεροι ποτέ άλλοτε δεν φώναξαν, δεν μίλησαν, δεν άσκησαν κριτική, κατά το μακάριο παρελθόν. Σαν τους μελετηρούς επί δικτατορίας, τότε δεν ήξεραν τίποτε για το έγκλημα. Οι περισσότεροι σημερινοί τιμητές της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, στα χρόνια της κραιπάλης εδόξαζαν, λόγω και έργω, τον κυνισμό του λάιφσταϊλ, τον ατομικιστή άρπαγα, την αναδιανομή του Χρηματιστηρίου, τα ελληνάδικα, ανέχονταν τη διαφθορά, ήταν συγκαταβατικοί με τη γενικευμένη ξιπασιά. Οσοι, ολίγοι, μιλούσαν για την εν τω βάθει παρακμή και την πολιτισμική παράλυση, χαρακτηρίζονταν μίζεροι, κολλημένοι, μοραλίστ, γραφικοί.
Μα ακριβώς αυτοί οι κριτικοί και οι κολλημένοι, πικρότατα δικαιωμένοι τώρα, καλούνται πάλι να μιλήσουν ψύχραιμα για τα επιτεύγματα της μεταπολίτευσης και όχι μόνο για τις απώλειες και τις αμαρτίες. Μόνο όσοι διέκριναν ακόμη και μες στην ασυδοσία τα φανερώματα της ζωής και τους κόκκους αλήθειας, τολμούν να δουν το σημερινό ναυάγιο με όρους ιστορικούς και πνευματικούς, χωρίς αναθέματα και δαιμονολογία, χωρίς την εύκολη προσφυγή σε νεοφιλελεύθερους μονόδρομους ή εθνικοσοσιαλιστικά τσεκούρια.
Τα δημόσια γραπτά και τα δημόσια λόγια μένουν. Να τα αφήσουμε πίσω, ναι, οπωσδήποτε, αλλά να μη λησμονούμε.

"ακόμη και με τίμημα τη ζωή μας…" της Μάρως Δούκα (http://www.chronosmag.eu, 31/7/2013)

................................................................

ακόμη και με τίμημα τη ζωή μας…


Η σιωπηρή πλειοψηφία και πολλοί άλλοι παράγοντες έχουν επιτρέψει
στη ναζιστική Χρυσή Αυγή να κλωσάει ανενόχλητη το αυγό της
και να ποδοπατά τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα




Μάρω Δούκα

Το ότι η Χρυσή Αυγή, αν και κοινοβουλευτικό κόμμα, προγραμμάτιζε να γιορτάσει στην Καλαμάτα με τριήμερο φεστιβάλ από τις 3 έως τις 5 Αυγούστου στο Πάρκο του Λιμενικού Ταμείου την κατάλυση του κοινοβουλευτισμού, το πραξικόπημα δηλαδή του Ιωάννη Μεταξά και την εγκαθίδρυση δικτατορίας, δεν ήταν για μένα είδηση. Είδηση ήταν ότι οι υπεύθυνοι του Λιμενικού Ταμείου είχαν χορηγήσει αυτή την άδεια.
Καθώς επίσης, μετά την κινητοποίηση της Αντιφασιστικής Κίνησης Καλαμάτας, είδηση δεν ήταν η επιβεβλημένη και αυτονόητη ανάκληση της σχετικής άδειας, αλλά το «σκεπτικό» αυτής της ανάκλησης που χαρακτήριζε τον εορτασμό της 4ης Αυγούστου σαν μια απλή εκδήλωση πολιτικού-κομματικού χαρακτήρα! Εννοώντας τι; Μήπως ότι θα ήταν νόμιμο, μέσα στο πλαίσιο της Δημοκρατίας, να τιμηθεί δημόσια μια επέτειος κατάλυσης της Δημοκρατίας; Και κατέληγε η σχεδόν «απολογητική» προς τη Χρυσή Αυγή ανακοίνωση ανάκλησης, επικαλούμενη την τουριστική περίοδο (λες και όταν χορηγούσαν στις 20 Μαΐου τη σχετική άδεια δεν ήξεραν ότι ο Αύγουστος είναι μήνας τουριστικός), ότι στον συγκεκριμένο χώρο θα απαγορευτεί αυτόν τον μήνα και κάθε άλλη εκδήλωση.
Θα ήταν ποτέ δυνατόν μια εκδήλωση μισαλλοδοξίας, σαν αυτή της Χρυσής Αυγής (ακόμη και με τη λογική των ίσων αποστάσεων), να εξομοιωθεί με ένα αντιρατσιστικό, για παράδειγμα, φεστιβάλ που μόνο σεβασμό για τον άλλο, τον ξένο, τον ξεριζωμένο, τον διαφορετικό θα μπορούσε να μας εμπνεύσει; Άσε που, χωρίς καθόλου να αστειεύομαι, ένα αντιρατσιστικό φεστιβάλ στην καρδιά της Καλαμάτας θα μπορούσε ακόμη και ως τουριστικό «αξιοθέατο» να συμβάλει στη βελτίωση της εικόνας της χώρας γενικά, και της Πελοποννήσου ειδικότερα, έπειτα από τις τόσες «Μανωλάδες» και τα λοιπά «κορινθιακά» και τα υπόλοιπα που μας διασύρουν διεθνώς.

Η ανιστόρητη και ασυνείδητη σιωπηρή πλειοψηφία
Ας δεχτούμε όμως, καλόπιστα, ότι το Λιμενικό Ταμείο Καλαμάτας είχε χορηγήσει την άδεια στη Χρυσή Αυγή, επειδή την αντιμετωπίζει ως άλλο ένα κόμμα της Βουλής των Ελλήνων που δικαιούται κι αυτό τις επετείους του. Παραμένει ωστόσο το ερώτημα αν ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς έχει εγγραφεί στην ιστορική, κοινωνική και πολιτική συνείδηση των κρατικών λειτουργών ως ένας ορκισμένος εχθρός της Δημοκρατίας. 
Διότι βέβαια, αν και δεν χωρεί αμφιβολία πως είμαστε μια κοινωνία που δεν παραλείπει σε κάθε περίσταση να επιδεικνύει τα δημοκρατικά της φρονήματα (εδώ, άλλωστε, δεν γεννήθηκε η Δημοκρατία;), αυτό που μας διδάσκει η πολιτική ιστορία του τόπου είναι ότι ένα σημαντικό ποσοστό της σιωπηρής πλειοψηφίας σ’ αυτή την κοινωνία δεν είναι σε θέση να διακρίνει την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στη Δημοκρατία και τη Δικτατορία. Συμψηφίζοντας ανιστόρητα, γενικολογώντας ρηχά, τι θα μπορούσε να σημαίνει στ’ αλήθεια για όλους αυτούς τους «σιωπηλούς» πολίτες η κατάλυση της Δημοκρατίας; Μήπως απλά και μόνον την διά του χειρουργείου «θεραπεία» της;
Η Χρυσή Αυγή δεν χρειάζεται, πιστεύω, συστάσεις, εφόσον ακόμη και ο πρωθυπουργός τη χαρακτήρισε πρόσφατα νεοναζιστικό κόμμα.
Το θέμα όμως είναι ότι αυτή η ακροδεξιά παραφυάδα, η δράκα με τις ναζιστικές αποκλίσεις, τις παγανιστικές συνήθειες και τις κανιβαλικές ορέξεις, κατάφερε, υποδυόμενη την αλληλέγγυα με τη χειμαζόμενη κοινωνία, να εισέλθει στη Βουλή ως κόμμα ικανό να «εισπράξει» τη δυσαρέσκεια, τον θυμό και την οργή μέρους του εκλογικού σώματος. Ενός «σώματος» που, ενώ στην πλειοψηφία του δεν έχει συνειδητά καμιά σχέση με τη θηριωδία του ναζισμού, δεν έχει δυστυχώς και καμιά επί της ουσίας οργανική επαφή με τις αδιαπραγμάτευτες αξίες της Δημοκρατίας. Εφόσον, και θα ήταν εθελοτυφλία εάν το παραβλέπαμε, η από χρόνια πελατειακή δοσοληψία μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας και των ψηφοφόρων τη σχέση αυτή την έχει εκφυλίσει στο ψήφισέ με, σε ψηφίζω, για να σε βολέψω, για να με βολέψεις… 
Όσο για το κακοφορμισμένο μεταναστευτικό, όπου τα τελευταία χρόνια κλώσησε ανενόχλητη το αυγό της η Χρυσή Αυγή, εντάξει, τα είπαμε και τα ξαναείπαμε. Για την ευθύνη των δύο κομμάτων εξουσίας και πάλι, εφόσον το καθένα για δικούς του λόγους εδώ και δεκαετίες δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να έχει μια υπεύθυνη και συνεπή μεταναστευτική πολιτική. Τα είπαμε και για την «κολλημένη» Αριστερά που δεν προνόησε ή αμέλησε παράλληλα με την έγνοια της για τους κακοποιημένους μετανάστες να ενδιαφερθεί εξίσου και για τους ταλαιπωρημένους Έλληνες που ζουν ανυπεράσπιστοι σε υποβαθμισμένες από την πολιτεία και από τα λογής, κρυφά και φανερά, οικονομικά συμφέροντα περιοχές.
Φρόνιμο, τώρα, εδώ που φτάσαμε, είναι να θυμηθούμε ότι ο ναζισμός και ο φασισμός στον τόπο μας έρχονται από πολύ μακριά. Όπως από πολύ μακριά έρχεται και το δοκιμασμένο «σας βάζουμε εσάς τους άνεργους και φτωχούς αλλά “καθαρόαιμους” Έλληνες να μισείτε και να βαράτε τους μετανάστες σήμερα, τους ιδεολογικούς και κομματικούς αντιπάλους σας αύριο, και τούμπαλιν», ανάλογα με τις προσφερόμενες κάθε φορά ευκαιρίες, ώστε να κάνουμε κι εμείς απρόσκοπτα τη δουλειά μας. Από πολύ μακριά επίσης έρχεται, βρικολακιασμένος, και με τις ευλογίες του μεταπολεμικού κράτους και του νεοελληνικού οράματος, ο κάθε ανεγκέφαλος «εθνικόφρων» που κραδαίνει, όχι σπανίως και επ’ αμοιβή, τυλιγμένη σε ρόπαλο την ελληνική σημαία κι όποιον πάρει ο χάρος.
Ο φουσκωτός σήμερα της Χρυσής Αυγής που αφού πρώτα πεθάνει στο ξύλο τον «κακό» μετανάστη, παίρνει μετά σαν «στοργικός γιος» την ηλικιωμένη από το χέρι και τη συνοδεύει στην τράπεζα για να εισπράξει τη σύνταξή της, προστατεύοντάς την από τον μετανάστη-ληστή, μύθευμα ή όχι, είναι μια εικόνα που όχι μόνον δεν ξενίζει αλλά και «συγκινεί» τη σιωπηρή πλειοψηφία. Όπως βαθιά την ικανοποιεί και ο χυδαίος (εσκεμμένα κατά τη γνώμη μου), μισαλλόδοξος, παρανοϊκός δημόσιος λόγος της, που προσλαμβάνεται, εφόσον το υπόστρωμα προϋπάρχει, ως μαγκιά ικανή να «ταΐσει» έως σκασμού το ταλαιπωρημένο αλλά και θρασύδειλα εκδικητικό θυμικό του απαίδευτου πολιτικά ή ημιμαθούς Νεοέλληνα.
Και σαν να μη φτάνουν όλα αυτά, νά σου και ο «εντεταλμένος» του συστηματικού αποπροσανατολισμού κονδυλοφόρος για να επικαλεστεί, συσχετίζοντας εξ επαγγέλματος κουτά, τη θεωρία των δύο άκρων, βάσει της οποίας η Δημοκρατία σήμερα απειλείται εξίσου από τη Χρυσή Αυγή και από την Άκρα Αριστερά. Μόνο που η Άκρα Αριστερά, όπως και αν την εννοεί ο κονδυλοφόρος, αδυνατεί, σε αντίθεση με την εντός της Βουλής Χρυσή Αυγή, να συνομιλήσει με το νεοελληνικό φαντασιακό ούτε και φιλοδοξεί να κολακέψει την ακράτεια και την ευτέλεια του εδώ και δεκαετίες διαπλασμένου «συλλογικού» θυμικού. Η «Άκρα» Αριστερά, να το πω και αλλιώς, δεν ξυλοκοπεί έως θανάτου για «λογαριασμό» μας όποιον δεν έχει το ίδιο χρώμα μ’ εμάς, ούτε και έχει αναλάβει εργολαβικά τη «σωτηρία» και την «αναζωογόνηση» της φυλής ρίχνοντας στον «σπαρτιατικό» καιάδα κάθε ανήμπορο. Η άκρα Αριστερά –έστω και αν ο «εντεταλμένος» την περιγράφει και ως «συνιστώσα» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.– δεν θα σταλεί ποτέ από το εκλογικό σώμα στη Βουλή να απεργάζεται με την ησυχία της κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα.
Μήπως όμως, μιας και η σοβαρότερη απειλή για τη ζωή μας σήμερα είναι η σταδιακή μεταποίηση του Συντάγματος σε ρυθμιστικό κώδικα αποστέρησης δικαιωμάτων, κινδυνεύει πραγματικά από τη Χρυσή Αυγή η όποια Δημοκρατία μας απέμεινε, εφόσον το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, που αποφασίζει για το μέλλον μας, θα μπορούσε μια χαρά να «εξυπηρετηθεί» από ένα κόμμα το οποίο, φωνασκώντας και εκτοξεύοντας τήδε κακείσε, γενικώς και αορίστως, ύβρεις και αφορισμούς, θα ήταν δυνατόν να απορροφήσει ανέξοδα και ακίνδυνα προς το συμφέρον του τις όποιες κοινωνικές αντιδράσεις;
Μήπως, θέλω να πω, η ναζιστική Χρυσή Αυγή, έχοντας βάσει σχεδίου έντεχνα περιτυλίξει τη βαρβαρότητα και τη χυδαιότητα που την τροφοδοτούν με αντιμνημονιακή δήθεν εθνικοφροσύνη και υποκριτική έγνοια για τον ελληνικό λαό, επί της ουσίας λειτουργεί ως προπομπός σ’ ένα εφιαλτικό για όλους μας αύριο, πέρα από μνημόνια και πολιτικές, ιδεολογίες και κόμματα;
Και για να καταλήγω, εφόσον πραγματικά πιστεύουμε ότι ακόμη και με τίμημα τη ζωή μας οφείλουμε να προστατεύουμε το δικαίωμά μας και το δικαίωμα του διπλανού μας στη διαφωνία και την άλλη άποψη, θα έπρεπε, όσο είναι καιρός, να στερήσουμε απ’ αυτό το κόμμα το δικαίωμα να ποδοπατά τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, να χλευάζει τη στοιχειώδη λογική και να κακοποιεί έως θανάτου όσους για τις δικές του σκοπιμότητες επέλεξε και ανέδειξε ως εχθρούς, επικαλούμενο την κοινοβουλευτική του ιδιότητα.

files/chronosmag/themes/theme_one/faviconXronos.png


  ΧΡΟΝΟΣ 04 (08.2013)


Άδεια παραμονής σε Πακιστανό για γενναία πράξη αυτοθυσίας (30 Ιουλ 2013 | tvxsteam tvxs.gr) μετά 2 σχολίων...

..............................................................

Άδεια παραμονής σε Πακιστανό για γενναία πράξη αυτοθυσίας

tvxs.gr/node/134571
 
 
 
Πριν από περίπου ένα χρόνο τρεις Πακιστανοί με κίνδυνο της ζωής τους προσπάθησαν να σώσουν δύο ηλικιωμένους οι οποίοι είχαν εγκλωβιστεί στο αυτοκίνητο τους πάνω στις γραμμές του τρένου στην περιοχή του Κρυονερίου.
Οι δύο Πακιστανοί Hamayun Anwar και Wakar Ahmed 32 ετών μπήκαν μέσα στο αυτοκίνητο, για να τους απεγκλωβίσουν και ο τρίτος Masood Ahmed προσπαθούσε απ έξω να τραβήξει τους δύο ηλικιωμένους.

Όμως δεν πρόλαβαν... Η αμαξοστοιχία «ινστερσίτι» που πραγματοποιούσε το δρομολόγιο Αθήνα – Θεσσαλονίκη έπεσε με ταχύτητα πάνω τους με αποτέλεσμα να βρουν τραγικό θάνατο, το ηλικιωμένο ζευγάρι και οι δύο Πακιστανοί. Ο τρίτος Πακιστανός τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.

Σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Μιχελάκης αποφάσισε να χορηγήσει – για τη γενναία πράξη αυτοθυσίας - στον Masood Ahmed άδεια παραμονής στην χώρα μας, για εξαιρετικούς λόγους.

Αύριο στις 16:00 η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών θα δεχτεί τον Masood Ahmed (41 ετών) από το Πακιστάν.

Η Ακαδημία Αθηνών έχει απονείμει βραβείο μετά θάνατο στους Hamayun Anwar και Wakar Ahmed για υπέρτατη πράξη αυτοθυσίας. 

 Σχόλια:

Καλή η είδηση, αλλά να μην παρασυρόμαστε. Οι πράξεις αλληλεγγύης είναι μια υπέροχη μορφή ανθρωπισμού, αλλά δεν μπορεί να είναι το κύριο ή μόνο κριτήριο απόδοσης άδειας παραμονής, ούτε αυτή να παρέχεται ως βραβείο "επί αγαθοεργία". Γιατί τοτε, όχι μόνο θα πρέπει να διώξουμε τους τόσους άλλους πρόσφυγες που δεν είχαν (ή δεν μπόρεσαν/πρὀλαβαν να δείξουν τις ίδιες «ευαισθησίες», αλλά και (εκατοντάδες;) χιλιάδες Έλληνες που είναι βασικά αναίσθητοι.Αλλιώτικα θα μείνουμε αφελείς χειροκροτητές ενός κράτους που δίνει ιθαγένεια σε ένα μαύρο παιδί επειδή παίζει "καλό μπάσκετ" και σε έναν Πακιστανό επειδή είναι "καλός άνθρωπος". Μην γίνουμε σαν τις πλούσιες κυράντζες που αφού προβάρουν τις πανάκριβες τουαλέτες τους στις διάφορες εκδηλώσεις, νομίζουν πως εκπληρώνουν το κοινωνικό τους καθήκον, με το να δίνουν κάποια ψιλά στο ζητιάνο έξω πό την πόρτα τους.
 
 Ιδιόμελο χώρος τέχνης · Amaroúsion, Greece
Αν και συμφωνούμε με τον Thanasis Tsiamas, δεν μπορούμε να μη σημειώσουμε την "τσιγκουνιά" της κυβέρνησης: τι πάει να πει άδεια παραμονής, ο Masood Ahmed δικαιούται την ελληνική ιθαγένεια.Xωρίς όρους και προϋποθέσεις."Δίδαξε", έκανε πράξη την αλληλεγγύη, δεν την διακήρυξε μόνο!




Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Ο μισελληνισμός των «Ελληναράδων» από τον "Ιό" της "Εφημερίδας των Συντακτών", 28/7/2013)

.............................................................

Η Ελλάδα, όπως την «αγάπησαν» οι ναζί κατακτητές

Ο μισελληνισμός των «Ελληναράδων»

     
Πίσω από τη φανατική προσκόλληση σε φράσεις αρχαίων συγγραφέων και τη χρήση γραμματικών τύπων της καθαρεύουσας, οι θιασώτες της ρατσιστικής βίας κρύβουν τη βαθιά τους απέχθεια σε κάθε τι πραγματικά ελληνικό





Μετά από αρκετούς μήνες στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας, η Χρυσή Αυγή κατορθώνει να διατηρεί ή να διευρύνει τις δημοσκοπικές της επιδόσεις, χωρίς να κάνει ούτε βήμα πίσω στα φανατικά ναζιστικά της πιστεύω. Επιμένει βέβαια στην ευφημιστική μετωνυμία «εθνικισμός» για να εκφράσει τον εθνικοσοσιαλιστικό πυρήνα της πολιτικής της σκέψης, αλλά δεν παύει να στέλνει διαρκώς κωδικοποιημένα μηνύματα προς τους «μυημένους», προκειμένου να τους καθησυχάσει ότι δεν έχει αλλάξει απόψεις.

Αναγνωρίζοντας ότι δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς οι ναζιστικές απόψεις, η Χρυσή Αυγή καναλιζάρει τη δημόσια προπαγάνδα της σε αυτό που η ίδια θεωρεί ευνοϊκότερο πεδίο: την «ελληνολατρία». Υποτίθεται ότι όσα η ίδια πρεσβεύει για τη σημερινή ελληνική κοινωνία δεν είναι τίποτα άλλο παρά συνεπής εφαρμογή των απόψεων που μας κληροδότησε η κλασική ελληνική αρχαιότητα. Μάλιστα, η οργάνωση επιδίδεται σε μια συστηματική αλίευση αρχαίων «ρητών» ή «αποφθεγμάτων», προκειμένου να στηρίξει τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και τη μισαλλοδοξία στους «αρχαίους ημών προγόνους».

Μ’ αυτόν τον τρόπο, βέβαια, το μόνο αποτέλεσμα είναι να αποδίδονται στους αρχαίους Ελληνες οι πιο σκοτεινές, βίαιες και απάνθρωπες πρακτικές που εφαρμόστηκαν στα μέσα του περασμένου αιώνα από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα της Ευρώπης και κυρίως την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, με αποκορύφωμα το ίδιο το Ολοκαύτωμα.

Πρόκειται για μια συστηματική διαστρέβλωση της ελληνικής παράδοσης και του περιεχομένου της αρχαίας ελληνικής γραμματείας που έχει γονιμοποιήσει τις αρχές του σύγχρονου ουμανισμού. Αλλά όλα αυτά είναι απορριπτέα από την ακροδεξιά προπαγάνδα. Οχι. Για τους σύγχρονους «Ελληναράδες» από την αρχαιότητα πρέπει να πάρουμε μόνο τον «Καιάδα», την «Κρυπτεία» και το πολύπαθο «Πας μη Ελλην Βάρβαρος». Πίσω, δηλαδή από τους επιφανειακούς ύμνους για τους «προγόνους» κρύβεται ένα βαθύ μίσος για κάθε τι ελληνικό.

Στην πλάτη του Ισοκράτη

Η ιδεολογική χρήση της αρχαίας ελληνικής γραμματείας δεν είναι βέβαια κάτι καινούργιο. Και η ανιστόρητη μεταφορά αρχαίων παραθεμάτων για να δικαιολογηθούν ο σύγχρονος εθνικισμός και η αντιμεταναστευτική υστερία ή να τεκμηριωθεί η «μοναδικότητα» του ελληνικού λαού «διά μέσου των αιώνων» δεν περιορίζεται ασφαλώς στη Χρυσή Αυγή.

Το πιο χαρακτηριστικό σχετικό παράδειγμα είναι το γνωστό απόσπασμα από τον «Πανηγυρικό» του Ισοκράτη, σχετικά με τον προσδιορισμό των Ελλήνων ως εκείνων που «μετέχουν» της ελληνικής παιδείας. Από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας και με αφορμή τη διαμάχη για το αν πρέπει να κρατούν οι άριστοι μαθητές την ελληνική σημαία, ανεξάρτητα από το αν είναι γόνοι μεταναστών, το απόσπασμα αυτό βρέθηκε στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης. Και πολλοί «αλβανοφάγοι» έσπευσαν να δώσουν τη δική τους ερμηνεία, επιμένοντας ότι ο αρχαίος ρήτορας δεν εννοούσε κάτι παρόμοιο και ότι αντιθέτως επέμενε στη «φυλετική» ανωτερότητα των Ελλήνων (Ιός, 1.11.2003).

Το ΛΑΟΣ και η Χρυσή Αυγή πρωτοστάτησαν βέβαια στην «αποκατάσταση» του «φυλετισμού» του Ισοκράτη. Κάθε λίγο και λιγάκι η ναζιστική εφημερίδα επανέρχεται στο ζήτημα με κείμενα όπως «Ο φυλετιστής Ισοκράτης και οι “αντιρατσιστές” διαστρεβλωτές της αλήθειας» (15.2.2002), «Ο ρατσιστής Ισοκράτης» (1.3.2002), «Ο φυλετιστής Ισοκράτης» (30.10.2003), «Ο ρατσιστής Ισοκράτης» (20.11.2003), «Ο Ισοκράτης, ο Σωκράτης, οι αντιρατσιστές και ο Τσενάι» (27.10.2004), «Μια φράση και η διαστρέβλωση της αλήθειας» (24.6.2009).

Αυτό που έμεινε έξω από τη συζήτηση είναι η ουσία του ζητήματος. Οτι δηλαδή η σύγκριση της σημερινής κοινωνίας με την αρχαία «πόλη-κράτος» είναι ανιστόρητη και αδιέξοδη, ενώ είναι δεδομένο ότι η συγκρότηση των σύγχρονων εθνικών κρατών, και μάλιστα στα Βαλκάνια, στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό στον εκπαιδευτικό μηχανισμό. Τα σχολεία, δηλαδή, υπήρξαν τα κέντρα στα οποία σμιλεύτηκε η εθνική συνείδηση των λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δίνοντας στη φράση του Ισοκράτη το σύγχρονο νόημά της.

Αυτά βέβαια είναι ψιλά γράμματα για τους θαυμαστές του «ρατσιστή» Ισοκράτη, οι οποίοι θεωρούν «παιδεία» το «παίδεμα» των άλλων. Υπάρχουν πάντως και χειρότερα. Είναι τα σημεία που οι κήρυκες του εθνικισμού δεν διστάζουν να διαστρεβλώσουν τα αρχαία κείμενα προκειμένου να τα εντάξουν στην προπαγάνδα τους. Προτού αναλάβει καθήκοντα στο υπουργείο Υγείας, ο Αδωνις Γεωργιάδης παρουσίαζε στην εκπομπή τηλεπωλήσεων που διατηρεί σε πολλά κανάλια με τον αδελφό του την επανέκδοση του «Λεξικού των ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων» του Σμιθ, το οποίο είχε κυκλοφορήσει το 1890. Σε όλη την εκπομπή του, ο πρώην γραμματέας του ΛΑΟΣ, επανερχόταν στο λήμμα «Ξενία» του λεξικού, θεωρώντας ότι είχε ξετρυπώσει λαβράκι, με το οποίο θα κατατρόπωνε τους «κουλτουριαραίους», οι οποίοι τολμούν να συνδέουν την οφειλόμενη στάση απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες με την ιερή ελληνική παράδοση της φιλοξενίας, η οποία έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα και τη λατρεία του Ξενίου Διός.

Κάθε λίγο και λιγάκι διάβαζε μια φράση από το λήμμα αυτό: «Παρά τοις αρχαίοις ο μη Ελλην ξένος εθεωρείτο ως εχθρός και βάρβαρος». Αυτή τη φράση ο κ. Γεωργιάδης την ερμήνευε ως εξής: «Δηλαδή, η έννοια του Ξενίου Διός ήταν μόνο μεταξύ των Ελλήνων. Δεν έχει να κάνει με τους αλλοδαπούς, να πείτε στους διάφορους θολοκουλτουριαραίους».

Μόνο που το Λεξικό λέει το ακριβώς αντίθετο. Ακριβώς μετά τη φράση που επαναλάμβανε μονότονα ο κ. Γεωργιάδης, αναγράφονται τα ακόλουθα:

«Ο ερχόμενος δε εις χώραν τινά ουχί επί εχθρικώ τινι σκοπώ, φαινομένως τουλάχιστον, ενομίζετο ως ου μόνον προστασίας δεόμενος, αλλά και ως ικέτης. Ο Ζευς δε ην η προστάτειρα των ξένων και των ικετών θεότης. Οθεν εκαλείτο Ζευς Ξένιος και Ικετήσιος. [...] Αμα αφικομένου ξένου, οιασδήποτε τάξεως και γένους, εδέχοντο αυτόν ευμενώς και παρείχον αυτώ πάντα τα προς ανάπαυσιν και θεραπείαν των αμέσων αυτού αναγκών επιτήδεια. Ο ξενούμενος αυτόν δεν ηρώτα τις ήτο ούτος, ή δια τι ήλθεν εις την οικίαν αυτού πριν ή εκτελέση τα της ξενίας καθήκοντα. Εν όσω δε διέμενε παρ’ αυτώ, εθεώρει ως ιερώτατον καθήκον το προστατεύειν αυτόν από πάσης καταδιώξεως, και εάν έτι ανήκεν εις πολιτικώς εχθράν φυλήν».

Από κοντά στον Γεωργιάδη και η Χρυσή Αυγή που κάθε τόσο υπενθυμίζει ότι «εκτός από την αρχαία ελληνική λέξη φιλοξενία υπήρχε και η ξενηλασία» (11.11.2009).


Αλλά για ποιο λόγο επιχειρούν να αναζητήσουν στην αρχαιότητα τη δικαιολογία για τον δικό τους ρατσισμό και την ξενοφοβία οι προπαγανδιστές της ελληνικής Ακροδεξιάς; Το εξηγεί στο πρόσφατο βιβλίο της η Αννα Φραγκουδάκη. Στην πραγματικότητα, πίσω από την υποτιθέμενη «περήφανη ελληνοκεντρική» τους στάση, κρύβεται η υιοθέτηση του κλασικού «κεντροευρωπαϊκού» ρατσισμού. Το ρατσιστικό αυτό σχήμα που ενδημεί στον πυρήνα της ευρωπαϊκής ελίτ εξυμνεί την ελληνική αρχαιότητα, αλλά ταυτόχρονα υποτιμά τη σύγχρονη «υπανάπτυκτη» και «ανατολίτικη» εικόνα της Ελλάδας. Οι εγχώριοι απολογητές αυτού του σχήματος συγκρίνουν τα σημερινά «χάλια» με το αρχαίο «κλέος» και αναζητούν τρόπους να «αναστηθεί το γένος» και να αναπαραχθεί το παρελθόν, αποδίδοντας στους «προγόνους» όσα εκείνοι υποστηρίζουν σήμερα. Τα πρώτα σπέρματα αυτής της προβληματικής αναζητούνται στον διαταραγμένο πρώιμο εθνικοσοσιαλισμό του Περικλή Γιαννόπουλου.

«Ο λόγος αυτός», γράφει η Φραγκουδάκη, «παρά τον αντιευρωπαϊσμό του, απευθύνεται στην ολιγαρχική τάση της Ευρώπης και ζητάει, για εκείνους τους Ελληνες που καταγγέλλουν τους Ελληνες για κατωτερότητα, μερίδιο στην ευρωκεντρική “ανωτερότητα”, στο όνομα της κλασικής αρχαιότητας και της ορθόδοξης μεγαλοσύνης του ελληνισμού. Προσφέρουν στην ολιγαρχική τάση της Ευρώπης τη νομιμοφροσύνη στην αποδοχή της υποτιθέμενης ανωτερότητάς της, ώστε να τους δώσει ως αντάλλαγμα θέση ισότιμη στο βασίλειο των “ευγενών” εθνών».

Με τα μάτια του Αδόλφου

Αυτά όλα θα ήταν απλώς γραφικά, αν δεν ήταν ταυτόχρονα και εξαιρετικά επικίνδυνα. Γιατί επιχειρούν να προσδώσουν μια «εθνοπρεπή» δικαιολογία στα φαινόμενα ρατσιστικής βίας που πολλαπλασιάζονται, ενώ την ίδια στιγμή σπέρνουν την απελπισία σε όσους τα υιοθετούν (εφόσον αποδεικνύονται ανήμποροι να μετρηθούν με τους «προγόνους», ανάξιοι συνεχιστές μιας λαμπρής παράδοσης).

Αυτό ισχύει ειδικά για τη ναζιστική οργάνωση που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη σημερινή πολιτική ατζέντα. Δεν μπορεί κανείς να προσεγγίσει την ιδιότυπη «ελληνολατρία» της Χρυσής Αυγής αν δεν λάβει υπόψη του το γεγονός ότι οι απόψεις της οργάνωσης για την Αρχαία Ελλάδα είναι απολύτως διαμεσολαβημένες.

Στην πραγματικότητα, ο στενός ηγετικός πυρήνας της Χρυσής Αυγής δεν ταυτίζεται με ό,τι θεωρείται σήμερα ελληνικό, αλλά με όσα επιχείρησαν να περιγράψουν ως «αρχαιοελληνικό» οι θεωρητικοί του Τρίτου Ράιχ και ειδικά ο ίδιος ο Χίτλερ, ο Αλφρεντ Ρόζενμπεργκ και ο Χάινριχ Χίμλερ.

Τα μέλη αυτού του στενού πυρήνα θεωρούν τους εαυτούς τους «βορείους», «Ινδογερμανούς» και δεν χάνουν καμιά ευκαιρία να το υποδηλώσουν. Κάθε Χριστούγεννα γιορτάζουν το «χειμερινό ηλιοστάσιο», με παραπομπές όχι στην ελληνική παράδοση, αλλά στη Σκανδιναβία! Επιλέγουν τον τίτλο «Βόρειον Σέλας» για το περιοδικό που εκδίδουν στη Βόρεια Ελλάδα. Και με κάθε λογής σύμβολα παραπέμπουν στη «βόρεια» καταγωγή τους.

Για την περίπτωσή τους ισχύει η ρήση του Λιακόπουλου ότι «ζουν ανάμεσά μας», αλλά εκείνοι νομίζουν ότι ζουν στη μυθική Θούλη, την αρχέγονη πατρίδα του βόρειου «Αριου» ανθρώπου. Δεν διστάζουν να ποζάρουν έχοντας στις μαύρες μπλούζες τους το σήμα των περιβόητων SA, των χιτλερικών παραστρατιωτικών Ταγμάτων Εφόδου, όπως έκανε ο γνωστός «θεωρητικός» τους, Γιώργος Μάστορας. Πρόκειται για το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Γιώργου Μισιάκα, διορισμένου στο γραφείο του Μιχαλολιάκου στη Βουλή (ΦΕΚ 390/14.8.2012).

Ο ίδιος εμφανίστηκε πριν από λίγες μέρες και με τη στάμπα «Nordland» («Βόρεια χώρα»). Είναι το όνομα μιας ταξιαρχίας των Waffen SS, στην οποία ανήκαν ξένοι εθελοντές. Ακόμα και ο ύμνος της Χρυσής Αυγής που «παιάνιζε» την ώρα του ρατσιστικού «συσσιτίου» την περασμένη Τετάρτη έξω από τα γραφεία της δεν ήταν άλλος από το εμβατήριο των SA, το Horst Wessel Lied, απαγορευμένο βέβαια στη Γερμανία. Το εμβατήριο αυτό ξεκινά με τον στίχο «Die Fahne hoch» (Ψηλά η σημαία), το οποίο μεταφράζεται από τη Χρυσή Αυγή σε «Ορθό το λάβαρο» και αποτελεί μόνιμο σύνθημα και τίτλο στα κείμενά της.

Πεισμένοι ότι είναι συνεχιστές αυτής της «βόρειας» φυλής, οι χρυσαυγίτες διαβάζουν την Αρχαία Ελλάδα με τα μάτια των ναζί. Και στα χέρια τους η Αρχαία Ελλάδα (και ειδικά η Σπάρτη) κακοπαθαίνει όσο κακόπαθε και στα χέρια των αυθεντικών ναζί.

Αυτός είναι ο λόγος που σε όλα τα ιδεολογικά τους άρθρα για την Ελλάδα, τον Ελληνισμό και τη Φυλή οι χρυσαυγίτες επιλέγουν εικονογράφηση από την τέχνη του Τρίτου Ράιχ. Αποφεύγουν αγάλματα και ανάγλυφα αρχαιοελληνικά. Προτιμούν τα έργα του Αρνο Μπρέκερ και του Γιόζεφ Τόρακ, των δύο αγαπημένων γλυπτών του Χίτλερ. Και δίπλα στην ελληνική σημαία δεν παραλείπουν να μοστράρουν είτε τον «αγκυλωτό» μαίανδρο είτε τον «κέλτικο» σταυρό, σύμβολο κι αυτό του «βόρειου» ανθρώπου.

Η ταύτιση με τον χιτλερισμό φτάνει σε σημεία παράνοιας. Και όχι μόνο «αποδεικνύουν» ότι ο Χριστός ήταν Ελληνας, αλλά για να αποτινάξουν από το ίνδαλμά τους, τον Χίτλερ, την υποψία που υποστηρίχτηκε από κάποιους ότι είχε εβραϊκές και αφρικανικές ρίζες, οι χρυσαυγίτες πάνε ένα βήμα παραπάνω: «Η επιστημονική απάντηση: ελληνικής καταγωγής εξ αρρενογονίας κατά το μάλλον ο Χίτλερ» (8.9.2010).

Από τον Νίτσε στον Παλαμά

Δεν κακοπαθαίνουν μόνο οι αρχαίοι συγγραφείς στα έντυπα και τους λόγους των μεταμοντέρνων εθνικοσοσιαλιστών της πλατείας Αττικής. Την ίδια τύχη έχουν οι νεότεροι μελετητές της Αρχαίας Ελλάδας, τους οποίους διαστρεβλώνει η οργάνωση κατά βούληση, προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο απώτερος προπαγανδιστικός της σκοπός.

Και πρώτα απ’ όλους ο Νίτσε, τον οποίο ακολουθεί μια παράδοση διαστρέβλωσης από τους ναζιστές θεωρητικούς. Οι χρυσαυγίτες προσπαθούν να φορέσουν στον Νίτσε ένα εθνικιστικό και φυλετικό κουστούμι. Γιατί αν η προσέγγιση γινόταν μέσα από μια ελληνική/ευρωπαϊκή ματιά (δηλαδή την οπτική του ίδιου του Νίτσε, ή έστω του Παλαμά και του Καζαντζάκη, των δύο επιφανέστερων Ελλήνων νιτσεϊκών), τότε θα γινόταν φανερό ότι για τον Νίτσε το μεγαλείο των αρχαίων Ελλήνων δεν οφείλεται στο ότι ήταν φυλετικά καθαροί αλλά στο ακριβώς αντίθετο. Το μεγαλείο της Αρχαίας Ελλάδας έγκειται στην επιμειξία, στην ανάμιξη και τη διασταύρωση των φυλών και των πιο ετερόκλητων στοιχείων και όχι στη φυλετική αγνότητα και καθαρότητα. Ο Νίτσε αρνείται κατηγορηματικά ότι υπάρχουν «καθαρόαιμοι» και «αυτόχθονες Ελληνες».

«Η χριστιανική διδασκαλία ήταν το αντίθετο της διονυσιακής διδασκαλίας· ν’ ανακαλύπτεις ξανά τον Νότο μέσα σου και ν’ απλώνεις πάνω σου έναν φωτεινό, λαμπρό, μυστηριώδη ουρανό του Νότου· να ξαναποκτάς νότια υγεία και κρυφή δυναμικότητα της ψυχής· βήμα βήμα να γίνεσαι πιο περιεκτικός, πιο υπερ-εθνικός, πιο ευρωπαϊκός, πιο υπερ-ευρωπαϊκός, πιο εγγύς ανατολίτης, τελικά πιο ελληνικός -γιατί το ελληνικό ήταν η πρώτη μεγάλη ένωση και σύνθεση καθετί εγγύς ανατολικού, και απ’ αυτήν την άποψη η έναρξη της ευρωπαϊκής ψυχής, η ανακάλυψη του “νέου κόσμου” μας» («Η θέληση για Δύναμη», παρ. 1.051, μτφρ. Ζήσης Σαρίκας, εκδ. Νησίδες, 2001).

Ποιοι είναι όμως για τον Νίτσε οι «αρχέγονοι κάτοικοι της ελληνικής γης», της χώρας που ο ίδιος αγάπησε όσο τίποτε άλλο; «Μογγολική καταγωγή με τη λατρεία του δέντρου και του όφεως. Οι ακτές στολισμένες από μία Σημιτική λωρίδα. Εδώ και εκεί Θράκες. Οι Ελληνες πήραν όλα αυτά τα στοιχεία μέσα στο αίμα τους, συμπεριλαμβανομένων όλων των θεών και των μύθων (στους θρύλους του Οδυσσέα, κάποιοι είναι μογγολικοί) […] Τι είναι αυτοί οι “καθαρόαιμοι Ελληνες”; Δεν είναι αρκετό να δεχθούμε ότι Ιταλικά, Θρακικά και Σημιτικά στοιχεία διασταυρώθηκαν και αναμείχθηκαν σε Ελληνες;» (Friedrich Nietzsche, Nachgelassene Fragmente 1875-1879, 5[198], εκδ. Walter de Gruyter, Βερολίνο/Νέα Υόρκη 1967, σ. 96).

Οσο για τις συχνές αναφορές της Χρυσής Αυγής στον Καζαντζάκη, δεν περιλαμβάνουν βέβαια τις απόψεις του για τον εβραϊκό λαό. «Γενικά οι Εβραίοι, από ιστορικές κυρίως αιτίες, που ενεργούν απάνω τους τώρα και τόσους αιώνες, απόχτησαν μία εντελώς ιδιαίτερη ανάμεσα στις υπόλοιπες φυλές, ψυχοσύνθεση», γράφει στο «Τι είδα στη Ρουσία» ο Καζαντζάκης. «Το Κράτος γι’ αυτούς ήταν η οργανωμένη αδικία· γιατί αληθινά κανένας λαός όσο ο ιουδαϊκός δε δοκίμασε τόσο απάνθρωπα την τυραννία, την απληστία και την αδικία του δυνατού. Για να σωθούν, κι επειδή αδυνατούσαν να καταφύγουν στις σωματικές τους δυνάμεις, καλλιεργούσαν στο έπακρο τις πνευματικές τους ικανότητες. Αλλο όπλο από το Πνεύμα δεν είχαν».

«Πώς μπορεί κανείς να νιώσει τη ράτσα των Εβραίων χωρίς να περάσει και να ζήσει τη φοβερή αυτήν έρημο;» λέει αλλού («Ταξιδεύοντας, Σινά») ο Καζαντζάκης. «Εγώ που αγαπώ την ανήλεη αυτή ράτσα χαιρόμουν να θωρώ τις φοβερές πέτρες, όπου γεννήθηκαν οι αρετές τους. Η θέληση, το πείσμα η αντοχή – κι απάνω απ’ όλα ένας Θεός σάρκα από τη σάρκα τους που του φώναζαν: “Δώσε μας να φάμε! Σκότωσε τους εχθρούς μας! Δώσε μας τη Γη της Επαγγελίας” και τον ανάγκαζαν με τη βία να υπακούσει. Χάρη στην έρημο αυτή οι Εβραίοι ζουν ακόμα και κυριαρχούν με τις αρετές τους τον κόσμο. Σήμερα -μεταβατική περίοδος οργής, εκδίκησης και βίας- οι Εβραίοι είναι αναγκαστικά και πάλι ο εκλεκτός λαός του φοβερού Θεού της Εξόδου»…

Οσο για τον Παλαμά, τον οποίο αναδεικνύει στα άρθρα του ο ίδιος ο αρχηγός της οργάνωσης, είναι εκείνος που μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία είχε κατακεραυνώσει τους συγχρόνους του για τη ροπή στον αντισημιτισμό. Με άρθρο του σε αθηναϊκή εφημερίδα ο Παλαμάς υμνούσε τον Στέφαν Τσβάιχ και κατηγορούσε τον Θέμο Αθανασιάδη Νόβα που φλέρταρε με τον ναζισμό. Ο Αθανασιάδης Νόβας είχε κατακρίνει το ανέβασμα του έργου «Του φτωχού τ’ αρνί» του Τσβάιχ από το Εθνικό Θέατρο με ένα πολύ γνώριμο επιχείρημα: «Ο Τσβάιχ είναι Εβραίος και η κριτική μασονία που τον επέβαλε επίσης εβραϊκή» (εφημ. «Νέος Κόσμος», 8.11.1934). Ο Παλαμάς απάντησε με μια καταπληκτική φράση: «Ο Τσβάιχ είναι στα χρόνια μας αριστοτέχνης, είν’ ένας συγγραφέας από τους ονομαστούς και τους έξοχους […] Εβραίος ή Αθηναίος» (10.11.1934). Αλλά ο Αθανασιάδης Νόβας επέμεινε: «Οχι διδάσκαλε, δεν κάνει το ίδιο…» (15.11.1934).

Αν λοιπόν ψάχνουν για ομοϊδεάτη τους οι χρυσαυγίτες στους ποιητές του Μεσοπολέμου, ας αφήσουν τον Παλαμά ήσυχο. Και ας στηριχτούν στον Αθανασιάδη (αδελφό του γνωστού «αποστάτη»), ο οποίος έγραφε: «Μου είπαν πως ο Τσβάιχ το έγραψε για να χτυπήσει τον Χίτλερ. Αλλά τότε τόσο το χειρότερο για το Εθνικό που έσπευσε να υιοθετήσει ένα έργο της χονδροειδέστερης εβραϊκής βαγαποντιάς».

Φυσικά οι χρυσαυγίτες δεν πολυασχολούνται μ’ αυτές τις λεπτομέρειες. Οπως ομολογούν, «ο Ελληνισμός είναι πάνω απ’ όλα Αίμα και με αυτή την οπτική βλέπουμε τον Αρχαίο Ελληνισμό. […] Η αναφορά στην Αρχαία Ελλάδα για τη Χρυσή Αυγή δεν έχει φιλοσοφικό ή φιλολογικό ενδιαφέρον, δεν αποτελεί απλά και μόνο ένα αντικείμενο γνώσεως. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο, γιατί για εμάς ο Ελληνισμός είναι ένα Αιμάτινο Ποτάμι στον Χρόνο, που η συνέχειά του πιστεύουμε ότι είναι οι σύγχρονοι Ελληνες» (1.3.2002).

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Οι «νεοναζί» και οι αποζημιώσεις των… ναζί

 

Ο γερμανόφιλος εθνικισμός της Χρυσής Αυγής δεν είναι ανέφελος. Πολλές φορές η οργάνωση βρίσκεται υποχρεωμένη να απολογείται για τη δράση των Γερμανών ομοϊδεατών της που στρέφεται εναντίον του ελληνικού λαού. Ζήσαμε από κοντά την… απελπισία της ηγεσίας της οργάνωσης, όταν τον Απρίλιο του 2010 πληροφορήθηκε ότι οι σύντροφοί της του NPD διαδηλώνουν έξω από το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στο Ντίσελντορφ, με κεντρικό σύνθημα «Γερμανικό χρήμα μόνο για γερμανικά συμφέροντα – καμιά οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα». Η οδύνη των χρυσαυγιτών έγινε μεγαλύτερη όταν έμαθαν ότι υπήρξε και αντισυγκέντρωση από υποστηρικτές της Ελλάδας, στους οποίους μετείχαν μέλη του κόμματος της Αριστεράς, των Πρασίνων και του SPD, με πλακάτ «Είμαστε όλοι Ελληνες» και «Σταματήστε το NPD».

Η Χρυσή Αυγή επιχείρησε να θολώσει τα νερά. Αποστασιοποιήθηκε με ανακοίνωσή της από το αδελφό κόμμα και το κατηγόρησε για «επιπολαιότητα, λαϊκισμό και χωρίς γεωστρατηγική σκέψη να σταθεί στο πλευρό των παγκόσμιων κερδοσκόπων της Νέας Υόρκης». Αυτά βέβαια δεν εμπόδισαν τις δυο οργανώσεις να συνεργάζονται στενά μέχρι σήμερα, ενώ οι Γερμανοί του NPD μετείχαν προσκεκλημένοι και στη φετινή φιέστα της Χρυσής Αυγής στην Αθήνα.

Υπάρχουν όμως και χειρότερα. Η Χρυσή Αυγή εμφανίστηκε –μετά βέβαια από κάποιες αμφιταλαντεύσεις- να υποστηρίζει το παλιό αίτημα της ελληνικής Αριστεράς για την αποπληρωμή του κατοχικού δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων εκ μέρους του γερμανικού κράτους. Μόνο που η θέση αυτή αντιφάσκει απολύτως με την άρνηση του Ολοκαυτώματος, την οποία διακήρυξε επισήμως από τα έδρανα της Βουλής ο εκπρόσωπος Τύπου της οργάνωσης, καθώς και με την υιοθέτηση της λεγόμενης «αναθεώρησης» της Ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, την οποία έχει κάνει σημαία του ο Νίκος Μιχαλολιάκος εδώ και δεκαετίες.

Γιατί δεν είναι η Μέρκελ και ο Σόιμπλε αυτοί που αμφισβητούν τα ελληνικά δίκαια, αλλά ο γκουρού της ευρωπαϊκής αναθεωρητικής σχολής και εξέχων αρνητής του Ολοκαυτώματος, ο Ρομπέρ Φορισόν. Η Χρυσή Αυγή έχει βέβαια προβάλει όπως μπορεί τις θέσεις του Φορισόν και έχει δημοσιεύσει κείμενά του στις επίσημες εκδόσεις της.

Ε, λοιπόν, ο Φορισόν έχει δημόσια υποστηρίξει ότι η Γερμανία δεν χρωστάει τίποτα στην Ελλάδα. «Η αλήθεια είναι ότι, παρά τον ανταρτοπόλεμο και τον αποκλεισμό που εφάρμοσε η Βρετανία, η Γερμανία έστειλε στην Ελλάδα σημαντικές ποσότητες χρυσού, προκειμένου να περιοριστεί ο καταστροφικός πληθωρισμός και να σταθεροποιηθεί με επιτυχία το ελληνικό νόμισμα. Εστειλε επίσης στην Ελλάδα προϊόντα διατροφής για να καταπολεμήσει το λιμό, καθώς και εξαγωγικά γερμανικά προϊόντα, και αυτά παρά τις ελλείψεις από τις οποίες είχε ήδη αρχίσει να υποφέρει ο γερμανικός λαός». Το προκλητικό αυτό κείμενο φέρει τον εξίσου προκλητικό τίτλο «Το Τρίτο Ράιχ βοηθάει την Ελλάδα» και δημοσιεύτηκε στο ανεπίσημο ιστολόγιο του Φορισόν (8.10.2011).

Αυτή είναι, λοιπόν, η κρυφή πεποίθηση της Χρυσής Αυγής. Το Τρίτο Ράιχ, κατά την άποψή της, όχι μόνο δεν εκμεταλλεύτηκε και κατέστρεψε οικονομικά την Ελλάδα, αλλά την έσωσε! Κι όσοι δεν το καταλαβαίνουν, ή -ακόμα χειρότερα- πιστεύουν τα υποκριτικά ρητορικά σχήματα της οργάνωσης απλά είναι αφελείς. Στην καλύτερη περίπτωση.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Διαβάστε
● Johann Chapoutot «Ο Εθνικοσοσιαλισμός και η Αρχαιότητα» (μτφρ. Γιώργος Καράμπελας, εκδ. Πόλις, Αθήνα 2012)
Η «ανακάλυψη» από τους θεωρητικούς του ναζισμού της «βόρειας» καταγωγής του ελληνισμού. Αυτή την ελληνική «γερμανικότητα» αναμασά η Χρυσή Αυγή, στηριγμένη στα γραπτά του Χίτλερ και του Ρόζενμπεργκ.
● Αννα Φραγκουδάκη «Ο Εθνικισμός και η άνοδος της Ακροδεξιάς» (εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2013)

Ανάλυση για την ανάδυση των ακροδεξιών μορφωμάτων του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής, στηριγμένη στην εξέλιξη της επίσημης εθνικής ιδεολογίας. Η υιοθέτηση από τους εγχώριους εθνικιστές του ρατσιστικού προτύπου της κεντροευρωπαϊκής ελίτ.
● Κ.Π. «Ενα επεισόδιο από την ιδεολογική προετοιμασία της 4ης Αυγούστου. Του φτωχού τ’ αρνί». (περ. «Επιθεώρηση Τέχνης», τχ. 141, Σεπτέμβρης 1966)
Η απάντηση του Παλαμά σε αντισημιτική κριτική του Θέμου Αθανασιάδη Νόβα, με αφορμή το έργο του (Εβραίου) Στέφαν Τσβάιχ.
Δείτε
● «300» (του Zack Snyder, 2007)
Στηριγμένο στο κόμικς του Frank Miller, η σύγχρονη αυτή καρικατούρα της μάχης των Θερμοπυλών ικανοποιεί τις δοξασίες των σύγχρονων κατά φαντασία μιμητών της Σπάρτης. Οι εχθροί είναι ζωόμορφα τέρατα και ο αρχηγός τους θηλυπρεπής, ενώ this is Sparta.


ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς   ios@efsyn.gr